15.9.2010 B7-0528/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK): brak ochrony praw człowieka i sprawiedliwości
Michał Tomasz Kamiński
,
Charles Tannock
,
Tomasz Piotr Poręba
,
Ryszard Antoni Legutko
,
Adam Bielan
,
Ryszard Czarnecki
,
Jacek Włosowicz
,
Konrad Szymański
,
Janusz Wojciechowski
w imieniu grupy politycznej ECR
PE446.618v01-00 B7‑0528/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK): brak ochrony praw człowieka i sprawiedliwości
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK),
– uwzględniając umowę o partnerstwie z Kotonu podpisaną w czerwcu 2000 r.,
– uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia AKP-UE z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga, w szczególności w części wschodniej, oraz jej wpływu na region,
– uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 60/1 z dnia 24 października 2005 r. w sprawie wyników światowego szczytu 2005, w szczególności jej ust. 138-140 dotyczące odpowiedzialności za ochronę ludności,
– uwzględniając wspólne oświadczenie złożone przez wysoką przedstawiciel Catherine Ashton i komisarza europejskiego ds. rozwoju Andrisa Pielbagsa w dniu 27 sierpnia 2010 r. w sprawie nawrotu aktów przemocy w Północnym Kiwu, w Demokratycznej Republice Konga,
– uwzględniając wytyczne UE z 2004 r. dotyczące ochrony obrońców praw człowieka oraz lokalną strategię wdrażania wytycznych dla Demokratycznej Republiki Konga przyjętą przez szefów misji w dniu 20 marca 2010 r.,
– uwzględniając rezolucję nr 1856 (2008) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie mandatu MONUC,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że sytuacja praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga nie poprawia się i pozostaje nadal poważna; mając na uwadze, że codziennie odnotowywane są przypadki systematycznego łamania tych praw, w tym pozasądowych zabójstw, uprowadzeń, przemocy seksualnej i tortur popełnianych przez członków sił zbrojnych, policję, służby bezpieczeństwa i członków grup zbrojnych,
B. mając na uwadze, że na porządku dziennym łamane są prawa dzieci, między innymi poprzez przypuszczalnie przymusowe wcielenia dzieci do sił zbrojnych,
C. mając na uwadze, że wiele organizacji pozarządowych odnotowało nasilenie prześladowań obrońców praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga w minionym roku, w tym bezprawnych aresztowań, postępowań sądowych, pogróżek przez telefon i powtarzających się wezwań do stawienia się w siedzibach służb wywiadowczych,
D. mając na uwadze, że zabójstwa wskazują na coraz silniejszą tendencję do zastraszania i nękania obrońców praw człowieka, dziennikarzy, przeciwników politycznych, ofiar i świadków w Demokratycznej Republice Konga; mając na uwadze, że w ciągu minionych pięciu lat wielu dziennikarzy i działaczy na rzecz praw człowieka zginęło w Demokratycznej Republice Konga w podejrzanych okolicznościach,
E. mając na uwadze, że stan wojny domowej panował od lat w niektórych częściach Demokratycznej Republiki Konga, będąc przyczyną masakr, masowych gwałtów i rozpowszechnionego werbowania dzieci do wojska,
F. mając na uwadze, że zgodnie ze źródłami ONZ pod koniec lipca i w sierpniu doszło do 242 gwałtów w miejscowości Luvungi i jej okolicach, która to miejscowość jest oddalona tylko o 30 kilometrów od bazy ONZ, a łącznie w tym regionie od lipca doszło do ponad 500 gwałtów; mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniami gwałty te były zorganizowane i systematyczne,
G. mając na uwadze, że niedawne masakry były dokonywane głównie przez członków grupy rebeliantów rwandyjskich FDLR (Demokratyczne Siły Wyzwolenia Rwandy), kierowanej przez sprawców ludobójstwa w Rwandzie, którzy uciekli do Konga, oraz przez kongijską milicję Mai-Mai,
H. mając na uwadze, że Atul Khare, specjalny wysłannik sekretarza generalnego ONZ odpowiedzialny za utrzymanie pokoju przyznał, że siły pokojowe ONZ nie ochroniły ludności cywilnej przed systematycznymi gwałtami przez uzbrojonych bojowników we wschodnim Kongu pod koniec lipca i w sierpniu i że nie były świadome istniejącej sytuacji do dnia 12 sierpnia br.
I. mając na uwadze, że przemoc seksualna i związana z płcią jest szeroko rozpowszechniona we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga i stosowana przez wszystkie strony konfliktu, w tym siły rządowe, które są wspieranie przez ONZ; mając na uwadze, że gwałt stał się dziś bronią wojenną i Kongo jest nazywane „światową stolicą gwałtu”,
J. mając na uwadze, że według danych ONZ w Kongo w latach 2008 i 2009 odnotowano ponad 15 000 gwałtów, w tym dokonanych na dzieciach,
K. mając na uwadze, że zasoby naturalne oraz zyski z ich wydobycia a także z handlu minerałami nadal pozostają pod kontrolą grup zbrojnych, szczególnie w niestabilnej wschodniej części kraju, gdzie konflikt toczy się od wielu lat, pomimo obecności misji pokojowej MONUC Organizacji Narodów Zjednoczonych,
1. zdecydowanie potępia ataki oraz masowe gwałty popełniane przez FDLR i zbrojne oddziały kongijskiej milicji (Mai Mai), sojusznika FDLR, które miały miejsce w okresie od 30 lipca do 4 sierpnia br. w prowincji Północnego Kiwu w Demokratycznej Republice Konga;
2. ubolewa nad wszystkimi innymi atakami na tle seksualnym, w okolicy zwanej Uvira i innych regionach Północnego i Południowego Kiwu;
3. podkreśla znaczenie przeprowadzenia śledztwa w sprawie wydarzeń w Demokratycznej Republice Konga, w celu identyfikacji sprawców i postawienia ich przed wymiarem sprawiedliwości;
4. wzywa rząd Demokratycznej Republiki Konga do podjęcia wszelkich starań mających na celu ochronę ludności cywilnej i położenie kresu bezkarności sprawców;
5. podkreśla konieczność natychmiastowego przeglądu narzędzi, którymi dysponuje rząd oraz ONZ, aby zapewnić ochronę ludności cywilnej, zająć się okropieństwami, na jakie narażona jest ludność cywilna i zapobiegać ich ponownemu wydarzaniu się;
6. wzywa rząd Demokratycznej Republiki Konga do zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności ludności zamieszkującej wschodnie Kongo a wszystkie grupy zbrojne w Demokratycznej Republice Konga do złożenia broni i dołączenia do procesu pokojowego;
7. podkreśla potrzebę zwalczania korupcji oraz doprowadzenia przed sąd sprawców nadużyć praw człowieka, którzy zasilają kongijskie siły zbrojne i policję oraz kładzie nacisk na zapobiegawczą rolę MONUC, poprzez wspólne planowanie i realizowanie operacji oraz należyte mechanizmy odpowiedzialności za nadużycia;
8. wzywa wszystkie strony do nasilenia walki z bezkarnością i wspierania praworządności; wzywa rząd Demokratycznej Republiki Konga do zadbania o to, aby osoby odpowiedzialne za łamanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego zostały pociągnięte do odpowiedzialności;
9. przypomina powzięte przez rząd Demokratycznej Republiki Konga przy okazji 50. rocznicy uzyskania niepodległości zobowiązanie do promowania zachowań politycznych wspierających prawa człowieka i wzmacniających praworządność;
10. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, instytucjom Unii Afrykańskiej, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz parlamentom i rządom regionu Wielkich Jezior.
