P6_TA(2009)0330
Wyniki szczytu G20
B6-0185 , 0187 , 0188 oraz 0189/2009
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie wyników szczytu G20 w Londynie z dnia 2 kwietnia 2009 r.
Parlament Europejski
, –
uwzględniając oświadczenie wydane przez przywódców obecnych na szczycie G20 (Globalny Plan Odnowy i Reform) w Londynie oraz ich oświadczenia w sprawie "wzmocnienia systemu finansowego" i "udzielania środków za pośrednictwem międzynarodowych instytucji finansowych" z dnia 2 kwietnia 2009 r.,
–
uwzględniając sprawozdanie z postępu z dnia 2 kwietnia 2009 r. zawierające przegląd jurysdykcji państw dokonane przez światowe forum OECD w zakresie wdrażania przyjętych na szczeblu międzynarodowym standardów podatkowych wymagających wymiany informacji w sprawie wniosków we wszelkich sprawach podatkowych dla celów administracyjnych i egzekwowania krajowego prawa podatkowego,
–
uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 19 i 20 marca 2009 r.,
–
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 marca 2009 r. zatytułowany "Realizacja europejskiego planu naprawy" ( COM(2009)0114 ),
–
uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla ds. nadzoru finansowego w UE z dnia 25 lutego 2009 r., której przewodniczy Jacques de Larosière,
–
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 października 2008 r. zatytułowany "Przezwyciężenie kryzysu finansowego i wyjście na prostą: europejskie ramy działania" ( COM(2008)0706 ),
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0123 .
,
–
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 kwietnia 2009 r. zatytułowany "Wspieranie krajów rozwijających się w radzeniu sobie z kryzysem" (COM (2009)0160),
–
uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowego Funduszu Walutowego zatytułowane "Skutki światowego kryzysu finansowego dla krajów o niskim dochodzie" z marca 2009 r.,
–
uwzględniając milenijne cele rozwoju ONZ i zobowiązania pomocowe państw członkowskich dotyczące udzielania pomocy w celu zwalczania głodu i ubóstwa,
–
uwzględniając sprawozdanie Programu ds. środowiska ONZ zatytułowane "Perspektywa wyjścia z kryzysu" z dnia 16 lutego 2009 r. wzywające państwa grupy G20 do ustanowienia "nowego światowego ładu ekologicznego",
–
uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) oraz Międzynarodowego Instytutu ds. badań nad rynkiem pracy z dnia 24 marca 2009 r. zatytułowane "Kryzys finansowy i gospodarczy: perspektywy godziwej pracy", które wzywa państwa grupy G20 do przedstawienia jednolitego pakietu zachęt nakierowanego na opiekę społeczną i tworzenie miejsc pracy;
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że świat pogrąża się coraz bardziej w recesji, a żaden kraj i żaden sektor nie może spodziewać się, że uniknie jej skutków oraz mając na uwadze, że w 2009 r. wyniki gospodarcze na świecie szybko się pogarszają, a najbardziej optymistyczne prognozy przewidują na 2010 r. jedynie powolną popprawę sytuacji,
B.
mając na uwadze, że skutki kryzysu finansowego dla realnej gospodarki doprowadziły do wyjątkowej sytuacji gospodarczej, która wymaga podjęcia szybkich, ukierunkowanych, tymczasowych i proporcjonalnych działań i decyzji w celu znalezienia rozwiązania dla bezprecedensowej sytuacji gospodarczej i zatrudnienia na świecie,
C.
mając na uwadze, że głównym wyzwaniem podczas zwalczania kryzysu w międzynarodowej i europejskiej gospodarce jest brak zaufania na rynkach finansowych i kapitałowych, a także rosnące bezrobocie oraz spadek światowej wymiany handlowej;
D.
mając na uwadze, że obecną recesję powinno się wykorzystać jako szansę promowania celów lizbońskich i goteborskich oraz ogólnego zobowiązania do przeciwdziałania zmianom klimatycznym i do obniżania zużycia energii,
E.
mając na uwadze, że globalny plan naprawy i reform (Globalny plan) obejmuje następujące cele: (1) przywrócenie zaufania, wzrostu gospodarczego i miejsc pracy; (2) naprawę systemu finansowego w celu przywrócenia kredytowania; (3) umocnienie przepisów regulujących finanse oraz odbudowę zaufania; (4) finansowanie i reformę międzynarodowych instytucji finansowych w celu pokonania kryzysu i zapobieżenia przyszłym załamaniom; (5) wspieranie światowego handlu i inwestycji oraz umacnianie dobrobytu przy jednoczesnym odrzuceniu protekcjonizmu; oraz (6) działanie na rzecz kompleksowego, ekologicznego i zrównoważonego uzdrowienia gospodarki,
F.
mając na uwadze, że międzynarodowa koordynacja jest konieczna zarówno dla ożywienia, jak i dla odbudowy światowej gospodarki,
G.
mając na uwadze, że członkostwo w strefie euro okazało się zwiększać stabilność gospodarczą w odnośnych państwach członkowskich, głównie w wyniku starań tych państw związanych z przestrzeganiem kryteriów z Maastricht oraz postanowień Paktu na rzecz stabilności i wzrostu w sytuacji zabezpieczenia ich przed wahaniami kursów walutowych,
H.
mając na uwadze, że kilka państw członkowskich napotkało poważne problemy dotyczące bilansu płatniczego, oraz mając na uwadze, że niektóre z tych państw członkowskich były zmuszone do skorzystania z pomocy MFW i Unii Europejskiej,
I.
mając na uwadze, że MCR, a w szczególności wyeliminowanie skrajnego ubóstwa i głodu, muszą stanowić podstawę współpracy AKP-UE w ramach umowy o partnerstwie z Kotonu,
J.
mając na uwadze, że z powodu kryzysu finansowego niektóre kraje udzielające pomocy ograniczyły swój wkład finansowy w oficjalną pomoc rozwojową (OPR) dla krajów rozwijających się, co stanowi zagrożenie dla realizacji MCR,
K.
mając na uwadze, że państwa AKP są zależne od wywozu surowców, który odpowiada ponad 50% ich dochodów walutowych oraz mając na uwadze, że w wyniku kryzysu finansowego wywóz z krajów rozwijających się i przekazy pieniężne do tych krajów obniżają się, zmniejsza się dostęp do kredytu, spadają zagraniczne inwestycje bezpośrednie i gwałtownie spadają ceny towarów,
L.
mając na uwadze, że zakładanie spółek w innych krajach umożliwia nadużycia w postaci obchodzenia podatków i uchylania się od ich płacenia, a także unikania kontroli finansowej,
M.
mając na uwadze, że dynamika wzrostu handlu międzynarodowego spada z powodu braku kredytowania i finansowania oraz ze względu na ogólny zastój w gospodarce światowej,
N.
mając na uwadze, że dla powstrzymania środków protekcjonistycznych, które mogą wynikać z kryzysu finansowego/gospodarczego, konieczna jest silna wielostronna współpraca,
Uwagi ogólne
1.
z zadowoleniem przyjmuje Globalny plan G20; zauważa, że Globalny plan jest zgodny z wysiłkami podjętymi już przez Unię Europejską celem uniknięcia sprzecznych strategii, których efekty wzajemnie się znoszą; z zadowoleniem przyjmuje uznanie przez grupę G20, że kryzys światowy wymaga rozwiązania na skalę światową i zintegrowanej strategii odbudowy zaufania, przywracania wzrostu gospodarczego i odtwarzania miejsc pracy; uważa, że uznanie to wymaga podjęcia zdecydowanych dalszych działań na kolejnym posiedzeniu grupy G20, które odbędzie się wczesną jesienią 2009 r.;
2.
uważa, że zadanie stojące przed światowymi przywódcami nie polega na naprawieniu obecnego systemu finansowego i gospodarczego, ale na uznaniu, że w obrębie ram prawnych trzeba znaleźć nową równowagę środowiskową i społeczną, uwzględnić istniejące szanse oraz odnowienie światowego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, a także sprawiedliwość społeczną i zaangażowanie społeczne; zwraca się o wprowadzenie lepszych, kompleksowych regulacji i nadzoru oraz o opracowanie nowych ram w dziedzinie regulacji i rządów; uważa, że uczestnicy szczytu G20 powinni byli omówić kwestię światowych nierówności handlowych i finansowych, które odegrały zasadniczą rolę w obecnym kryzysie gospodarczym;
3.
podkreśla konieczność pełnego poszanowania wszystkich podjętych zobowiązań, ich szybkiego wykonania i dalszego opracowania zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, aby odbudować zaufanie i zwiększyć skuteczność do maksimum; odnotowuje podjęte przez Radę Stabilności Finansowej (FSB) i MFW zobowiązanie do monitorowania podstępów w zakresie Globalnego planu i zwraca się do tych organów o przedłożenie sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu;
4.
podkreśla, że należy niezwłocznie przyznać priorytet ponownemu pobudzeniu gospodarki realnej, zapewnieniu właściwego funkcjonowania rynków kapitałowych i kredytowych, utrzymaniu i wspieraniu zatrudnienia oraz ochronie ludzi przed niekorzystnym wpływem kryzysu, ze szczególnym uwzględnieniem najbiedniejszych i najsłabszych;
5.
pochwala G20 za zdecydowanie się w dużej mierze na rozwiązania oparte na pożyczkach i gwarancjach, które zmaksymalizują efekty gospodarcze, pomagając jednocześnie zmniejszyć długoterminowy wpływ na budżet państwa programów o wartości ponad 1 biliona dolarów amerykańskich;
Przywrócenie wzrostu gospodarczego i odtworzenie miejsc pracy
6.
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie dotyczące zapewnienia 832 miliardów EUR jako dodatkowych zasobów finansowych dla MFW i innych instytucji finansowych oraz jako środków finansowania handlu, a także zobowiązanie do dołożenia trwałych wysiłków fiskalnych na skalę niezbędną do przywrócenia kredytów, wzrostu gospodarczego i miejsc pracy w gospodarce światowej przy równoczesnym zapewnieniu długofalowej równowagi fiskalnej; zauważa jednak, że nie uzgodniono dodatkowych europejskich bodźców fiskalnych; uznaje, że zakres pola działania różni się w poszczególnych krajach, wszystkie jednak muszą działać w ramach swoich możliwości;
7.
uznaje zasadniczą rolę banków centralnych w tym zakresie i szybkie obniżenie przez nie stóp procentowych, a także z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie G20 do zaniechania konkurencyjnej dewaluacji krajowych walut, która mogłaby spowodować błędne koło; z zadowoleniem przyjmuje kolejne cięcia stóp procentowych przez EBC w celu pobudzenia wzrostu oraz szybkie wprowadzenie przez EBC krótkoterminowych mechanizmów finansowych mających na celu ożywienie pożyczek międzybankowych; zwraca uwagę na konieczność stworzenia warunków, które sprawią, że cięcia stóp procentowych będą bardziej odczuwalne przez kredytobiorców; wzywa do przyjmowania wszelkich środków mających ponownie umożliwić rynkom finansowym prawidłowe funkcjonowanie, w tym do pilnego przywrócenia kredytów krajowych i międzynarodowego przepływu kapitału;
8.
z niepokojem obserwuje gwałtowny wzrost zadłużenia publicznego i deficytu budżetowego; podkreśla znaczenie jak najszybszego uzdrowienia finansów publicznych i zapewnienia długoterminowej równowagi fiskalnej, aby uniknąć zbyt wielkiego obciążania przyszłych pokoleń, zaznaczając, że należy to rozpatrywać oddzielnie dla każdego z państw w kontekście całkowitej wielkości zadłużenia;
9.
wyraża ubolewanie, że kwestia braku równowagi światowej, która stanowi przyczynę kryzysu finansowego, nie została podjęta podczas szczytu państw G20; podkreśla, że aby zapobiec kryzysowi finansowemu w przyszłości, należy zająć się jego głównymi przyczynami (tzn. finansowaniem nadmiernego deficytu USA za pomocą znacznych nadwyżek w handlu z Chinami), które mają skutki w dużym stopniu wykraczające poza sektor bankowości oraz uregulowań w dziedzinie finansów i zarządzania instytucjonalnego; jest zdania, że skuteczna wielostronna reakcja na kryzys musi obejmować wielostronne przyczyny braku stabilności w zakresie kursów wymiany oraz cen surowców; wzywa zatem do Radę Europejską do przyjęcia wspólnego stanowiska celem rozwiązania tych problemów podczas kolejnego szczytu G20 w Nowym Jorku;
Wzmocnienie nadzoru i regulacji rynków finansowych
10.
z zadowoleniem przyjmuje wspólne podejście do lepszej regulacji sektora finansowego oraz poprawy nadzoru finansowego w oparciu o większą spójność i systematyczną współpracę między krajami; wzywa wszystkie rządy do działania zgodnie z ich zobowiązaniami podjętymi na szczycie G20; uważa, że decyzje i zobowiązania przyjęte i udzielone podczas szczytu G20 stanowią minimum, a nie maksimum; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Unia Europejska ma większe ambicje pod względem zakresu i wymagań dotyczących regulacji i nadzoru;
11.
podkreśla znaczenie odbudowania zaufania w sektorze finansowym, które odgrywa kluczową rolę dla ożywienia kredytowania realnej gospodarki i międzynarodowego przepływu kapitału; kładzie nacisk na konieczność pilnego zajęcia się kwestią osłabionych aktywów bankowych, które hamują kredytowanie; apeluje do rządów państw członkowskich oraz do właściwych organów skłonienie banków do pełnego i przejrzystego ujawnienia informacji o osłabionych aktywach w bilansie, uwzględniając komunikat Komisji w sprawie postępowania w zakresie tych aktywów we wspólnotowym sektorze bankowym Dz.U. C 72 z 26.3.2009, s. 1.
, oraz o skoordynowane działanie przy jednoczesnym poszanowaniu zasad konkurencji; wzywa rządy G20 do ujawnienia informacji o tym, jak działają ich programy dotyczące aktywów o zaniżonej wartości i jakie przynoszą skutki; zaleca jak najściślejszą współpracę międzynarodową i odrzucenie finansowego i regulacyjnego protekcjonizmu;
12.
z zadowoleniem przyjmuje decyzję w sprawie regulacji i nadzoru wszystkich systemowo ważnych instytucji, rynków i instrumentów (w tym funduszy hedgingowe), uważa jednak, że potrzebne są dalsze środki na rzecz wyeliminowania nadmiernie spekulacyjnych zachowań, i że regulacją i nadzorem należy objąć te czynności, których rozmiary można wprawdzie w oderwaniu oceniać jako niesystemowe, ale które łącznie stanowią potencjalne zagrożenie dla stabilności finansowej; zwraca uwagę na potrzebę opracowania mechanizmów skutecznej współpracy i wymiany informacji pomiędzy krajowymi władzami w celu zapewnienia skutecznego nadzoru transgranicznego przy jednoczesnym utrzymaniu otwartych rynków;
13.
pochwala decyzję krajów G20 o przyjęciu umowy kapitałowej Bazylea II oraz wysiłki na rzecz jak najszybszego umocnienia ostrożnościowych norm regulacyjnych;
14.
uważa, że konieczne jest pilne wdrożenie na wysokim szczeblu zasad współpracy transgranicznej w zakresie zarządzania kryzysowego; w świetle coraz większego współdziałania krajowych systemów finansowych wzywa właściwe władze do współpracy na szczeblu międzynarodowym w celu przygotowania się na kryzys finansowy i zarządzania w sytuacjach kryzysowych;
15.
z zadowoleniem przyjmuje decyzję G20 o wspieraniu integralności i przejrzystości na rynkach finansowych oraz większej odpowiedzialności instytucji finansowych; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie G20 do bardziej trwałego zreformowania systemów wynagrodzeń w ramach przeglądu finansowych ram prawnych oraz podkreśla znaczenie powiązania zachęt z wynikami w długoterminowej perspektywie, aby zapobiec zachętom skłaniającym do nieodpowiedzialnych zachowań i zapewnić zastosowanie nowych zasad w całym sektorze, dla zapewnienia równych reguł gry; pozostanie niezwykle czujny w zakresie skutecznego stosowania zasad odnoszących się do wynagrodzenia i odszkodowania w instytucjach finansowych oraz wzywa do przyjęcia w tej dziedzinie bardziej restrykcyjnych środków;
16.
z zadowoleniem przyjmuje środki dotyczące agencji ratingowych, które mają na celu zwiększenie przejrzystości i zacieśnienie współpracy pomiędzy krajowymi organami nadzoru; jest w dalszym ciągu zaniepokojony brakiem konkurencji w tym sektorze i apeluje o znaczne obniżenie barier umożliwiających wejście na rynek;
17.
z zadowoleniem przyjmuje zamiar osiągnięcia porozumienia w sprawie jednolitego zestawu norm w zakresie rachunkowości, ubolewając nad faktem, że Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) zmieniła definicję godziwej wartości dla podmiotów rynkowych w USA oraz wzywa Komisję do dostosowania MSR 39 zgodnie z tym porozumieniem, nie czekając na decyzję Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB);
18.
wzywa do przyjęcia na następnym szczycie G20 uzgodnień dotyczących skoordynowanych i konkretnych działań zarówno w celu wyeliminowania wszystkich rajów podatkowych i regulacyjnych, jak i usunięcia wszelkich luk podatkowych i regulacyjnych w normalnych systemach podatkowych, które to luki umożliwiają powszechne unikanie płacenia podatków nawet w największych ośrodkach finansowych; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie G20 dotyczące tajemnicy bankowej i pochwala automatyczną wymianę informacji jako najskuteczniejsze narzędzie radzenia sobie ze zjawiskiem uchylania się od podatków; zaleca, by Unia Europejska przyjęła na szczeblu wspólnotowym odpowiednie ramy legislacyjne dotyczące rajów podatkowych i wzywa swych partnerów międzynarodowych, by uczynili to samo;
Wzmocnienie światowych instytucji finansowych
19.
w pełni popiera decyzję o powierzeniu głównej roli w zakresie koordynacji uzgodnionego planu działania nowo nazwanej i rozbudowanej Radzie Stabilności Finansowej; popiera decyzję G20 o zapewnieniu tej Radzie silniejszej podstawy instytucjonalnej i większych uprawnień; odkreśla wagę wspólnych zasad i zapewnienia spójności przepisów w obszarze usług finansowych, aby sprostać światowym podmiotom rynkowym;
20.
z zadowoleniem przyjmuje i w pełni popiera wniosek z dnia 8 kwietnia 2009 r. skierowany przez Zgromadzenie Parlamentarne EUROLAT do krajów UE oraz Ameryki Łacińskiej i Karaibów, nawołujący do "natychmiastowego działania w celu likwidacji wszystkich rajów podatkowych na swoim terytorium oraz do działania na szczeblu międzynarodowym celem zlikwidowania pozostałych rajów podatkowych, a także do objęcia sankcjami spółek i osób prywatnych korzystających z ich usług";
21.
wyraża zadowolenie z planu G20 dotyczącego reformy międzynarodowych instytucji finansowych i apeluje o jak najszybsze rozpoczęcie tych reform; oczekuje przeprowadzenia dalekosiężnej reformy światowych rządów gospodarczych i finansowych, która musi wspierać demokrację, przejrzystość i odpowiedzialność oraz zapewnić spójność strategii i procedur stosowanych przez międzynarodowe instytucje gospodarcze i finansowe, a także wzywa do rewizji warunków udzielania pożyczek przez MFW oraz Bank Światowy;
22.
ponadto wzywa do poprawienia reprezentacji krajów rozwijających się w międzynarodowych instytucjach finansowych; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do otwartego, przejrzystego i opartego na zasługach procesu mianowania szefów międzynarodowych instytucji finansowych; wzywa w związku z tym Unii Europejskiej do jednomyślności;
23.
wzywa Komisję do oceny zwiększenia specjalnych praw ciągnienia MFW, które może okazać się niezbędne, oraz do oceny przez EBC skutków takiego posunięcia dla stabilności cen na świecie;
Sprzeciwianie się protekcjonizmowi oraz wspieranie światowego handlu i inwestycji
24.
wyraża poparcie dla podjętego przez G20 zobowiązania do zwiększenia o 850 mld USD kwoty środków dostępnych dla światowych instytucji finansowych na wsparcie wzrostu na wschodzących rynkach i w krajach rozwijających się; z zadowoleniem przyjmuje znaczne zwiększenie środków MFW, który jest głównym dostarczycielem pomocy finansowej dla krajów z problemami dotyczącymi bilansu płatniczego, w tym państw członkowskich UE, i który działa na rzecz wsparcia wzrostu na rynkach wschodzących i w krajach rozwijających się;
25.
z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione przez MFW w zakresie jego nowej elastycznej linii kredytowej, oznaczającej odejście od jego dotychczasowego narzuconego i sztywnego kredytowania oraz jego warunków, o czym świadczy sprawozdanie MFW dotyczące "Skutków światowego kryzysu finansowego dla krajów o niskim dochodzie", zgodnie z którym "przy formułowaniu polityki wydatków, ochrona lub rozwój programów socjalnych, realizacja zatwierdzonych inwestycji, i, ogólnie, utrzymanie dynamiki realizacji MCR powinny mieć priorytetowe znaczenie";
26.
z zadowoleniem przyjmuje podtrzymane zobowiązanie zawarte w Globalnym planie do realizacji MCR i obietnicę przyznania dodatkowych 50 mld USD na wsparcie ochrony socjalnej, ożywienie handlu i zagwarantowanie rozwoju w krajach o niskim dochodzie; zachęca do szybkiego wypłacenia tych środków nie tylko w formie pożyczek, ale także w formie bezpośrednich dotacji tam gdzie to możliwe w celu wsparcia ochrony socjalnej i pobudzenia handlu;
27.
ubolewa nad faktem, że obietnice G20 dotyczące pomocy na rzecz wymiany handlowej i oficjalnej pomocy rozwojowej (OPR) były niewystarczające; podkreśla, że mimo że Globalny plan wymienia środki finansowe na rzecz zwiększenia funduszy dla krajów rozwijających się za pośrednictwem Banku Światowego i MFW, nie podjęto konkretnego zobowiązania mającego zapewnić, że pomoc na rzecz wymiany handlowej stanowić będzie dodatkowe finansowanie;
28.
z zadowoleniem przyjmuje obietnicę dalszego wspierania światowego handlu i inwestycji; jest jednak poważnie zaniepokojony spadkiem poziomu transakcji handlowych na świecie, który grozi dalszym pogłębianiem się światowej recesji; podkreśla znaczenie szybkiego i udanego zakończenia rundy dauhańskiej, mającej przywrócić równowagę w światowym systemie handlu, której brak jest szkodliwy dla krajów rozwijających się;
29.
odrzuca wszelkie formy protekcjonizmu zarówno w gospodarce realnej, jak i w sektorze finansowym jako reakcję na spowolnienie gospodarcze i słabnący handel światowy;
30.
wzywa uczestników kolejnego szczytu grupy G20 do podjęcia również kwestii reformy światowego systemu handlu i rządów Światowej Organizacji Handlu w celu wspierania sprawiedliwego handlu, odwrócenia tendencji do pogłębiania się nierówności między Północą a Południem, poprawy spójności między polityką handlową, społeczną i środowiskową oraz uczynienia ze Światowej Organizacji Handlu podmiotu bardziej demokratycznego, przejrzystego i odpowiedzialnego;
31.
wzywa państwa członkowskie do przedstawienia działań i instrumentów wprowadzonych w odpowiedzi na kryzys w krajach rozwijających się, by reakcja Unii Europejskiej była skoordynowana; wzywa do wdrożenia działań wskazanych w ten sposób w celu dokonania ich oceny w kolejnym sprawozdaniu dotyczącym zobowiązań z Monterrey w sprawie finansowania rozwoju;
32.
zwraca uwagę na utrzymujący się kryzys żywnościowy, który wymaga natychmiastowych działań oraz reform zapewniających trwałą produkcję rolną w krajach rozwijających się;
Zapewnienie powszechnego, sprawiedliwego i zrównoważonego wyjścia z kryzysu
33.
z zadowoleniem przyjmuje uznanie przez G20 wagi bardziej zrównoważonej światowej gospodarki; podkreśla również, że zawarcie wiążącego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych podczas najbliższej konferencji w Kopenhadze ma rzeczywiście kluczowe znaczenie; podkreśla jednak, że przywódcy G20 powinni uświadomić sobie, jak rozlegle są globalne wyzwania w zakresie zrównoważonego rozwoju, w związku z kryzysem w dziedzinach takich jak rybołówstwo, lasy i woda, który najbardziej dotykają ludność krajów rozwijających się;
34.
wzywa Komisję do rozpoczęcia, w ramach refleksji nad przyszłością strategii zrównoważonego rozwoju, niezbędnych procesów mających na celu pełne uwzględnienie skutków zmian klimatu dla wszystkich dotychczasowych kierunków polityki;
35.
podkreśla potrzebę skutecznego wdrożenia pakietu klimatyczno-energetycznego i większych inwestycji w odnawialne źródła energii, innowacyjność ekologiczną, przyjazne środowisku źródła energii i wydajność energetyczną, co powinno stanowić centralną część planu działań w sprawie energii na lata 2010-2014;
36.
wzywa uczestników kolejnego szczytu grupy G20 do rozpatrzenia programu prac na rzecz godnej pracy w formie proponowanej przez MOP, który powinien nade wszystko zawierać zobowiązanie do powszechnego przestrzegania praw człowieka w miejscu pracy i podstawowych norm pracy oraz likwidacji pracy dzieci;
o
o o
37.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządom i parlamentom państw G20 oraz Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu.
