13.2.2007
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniem Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Pasqualina Napoletano, Margrietus van den Berg, Glenys Kinnock, Marie-Arlette Carlotti, Elena Valenciano Martínez-Orozco i Ana Maria Gomes
w imieniu grupy politycznej PSE
w sprawie sytuacji w Darfurze
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Darfurze
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając rezolucję ONZ nr 1706, w której zaproponowano wysłanie do Darfuru sił pokojowych liczących 22 000 żołnierzy,
–
uwzględniając szczyt Unii Afrykańskiej, który miał miejsce w Addis Abebie w dniach 29 i 30 stycznia 2007 r.,
–
uwzględniając porozumienie pokojowe dotyczące Darfuru, podpisane w Abudży (Nigeria) dnia 5 maja 2006 r.,
–
uwzględniając powszechne porozumienie pokojowe, podpisane w dniu 9 stycznia 2005 r.,
–
uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1714 z dnia 6 października 2006 r.,
–
uwzględniając trwającą obecnie misję AMIS, której mandat wygaśnie w dniu 1 czerwca 2007 r.,
–
uwzględniając wizytę prezydenta Chin Hu Jintao w Sudanie w lutym 2007 r. oraz konkluzje szczytu UE – Chiny z dnia 9 września 2006 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że 11 stycznia 2007 r. rząd Sudanu oraz grupy rebeliantów ogłosiły zawieszenie broni na 60 dni oraz że nadal trwają niesłabnące masowe ataki na ludność cywilną i pracowników organizacji humanitarnych, opisywane przez te organizacje jako „przemoc na skalę niespotykaną dotąd w Darfurze” „Organizacje humanitarne ostrzegają przed nadchodzącym punktem krytycznym operacji w Darfurze”, komunikat prasowy organizacji Action Against Hunger, CARE International, Oxfam International, Norweskiej Rady ds. Uchodźców, World Vision oraz Save the Children na zakończenie szczytu Unii Afrykańskiej w dniu 29 stycznia 2007 r. ,
B.
mając na uwadze, że wiele agencji oraz pozarządowych organizacji humanitarnych wycofało się całkowicie z Darfuru po bardzo wielu atakach na pracowników organizacji humanitarnych,
C.
mając na uwadze, że w dniu 16 listopada 2006 r. w Addis Abebie na spotkaniu wysokiego szczebla Unii Afrykańskiej i ONZ podpisano porozumienie w sprawie wysłania do Darfuru sił mieszanych UA-ONZ, obejmujących struktury obronne, dowódcze i kontrolne ONZ, gwarantujące wzmocnioną obecność sił pokojowych w Farfurze,
D.
mając na uwadze, że rząd Sudanu nadal opóźnia wysłanie wspomnianych oddziałów mieszanych i jak dotąd zezwolił Unii Afrykańskiej i ONZ tylko na wprowadzenie niewielkich sił wsparcia, liczących 105 oficerów i jedynie 33 doradców policyjnych,
E.
mając na uwadze, że konflikt w Darfurze oraz bezkarność jego uczestników coraz mocniej wpływa na stabilność sąsiadujących krajów, Republiki Środkowoafrykańskiej i Czadu, oraz stanowi zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,
F.
mając na uwadze, że zgodnie z przyjętą przez ONZ zasadą „obowiązku ochrony”, jeżeli „władze krajowe w oczywisty sposób nie mogą zapewnić ludności ochrony przed ludobójstwem, zbrodniami wojennymi, czystkami etnicznymi i zbrodniami przeciwko ludzkości”, inni mają obowiązek zapewnić potrzebną ochronę,
G.
mając na uwadze, że tortury i przymusowy pobór dorosłych i dzieci do wojska to stałe elementy łamania praw człowieka i naruszania międzynarodowego prawa humanitarnego w Darfurze, a ofiary tortur są zbyt przerażone i zbyt obawiają się działań odwetowych, by informować o nich misję AMIS lub pracowników organizacji humanitarnych,
H.
mając na uwadze, że przemoc na tle seksualnym wobec kobiet i dzieci uznano za zbrodnię przeciwko ludzkości, że strony konfliktu w Darfurze nadal regularnie stosują gwałt jako narzędzie walki, a pomimo wielokrotnych zapewnień rządu Sudanu przemoc na tle seksualnym nie ustaje,
I.
mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ zezwoliła na zastosowanie sankcji opisanych w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1591 w stosunku do czterech osób opóźniających proces pokojowy oraz dopuszczających się naruszania prawa międzynarodowego (rezolucjy Rada Bezpieczeństwa ONZ nr 1672), jednak sankcje te nie zostały jak dotąd zastosowane;
J.
mając na uwadze, że wizyta prezydenta Chin Hu Jintao w Sudanie w dniu 2 lutego 2007 r. przyniosła nasilenie stosunków gospodarczych i współpracy dyplomatycznej między tymi dwoma krajami, obejmujące nieoprocentowany kredyt w wysokości 12,9 miliona dolarów, anulowanie sudańskiego długu w wysokości 80 milionów dolarów oraz duże umowy na prace budowlane;
K.
mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 1593 z dnia 31 marca 2005 r. skierowała sprawę sytuacji w Darfurze do oskarżyciela Międzynarodowego Trybunału Karnego, stwierdzając, że wymierzenie sprawiedliwości i ponoszenie odpowiedzialności wobec prawa ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia trwałego pokoju i bezpieczeństwa w Darfurze,
L.
mając na uwadze, że Międzynarodowy Trybunał Karny może odegrać ważną rolę w położeniu kresu bezkarności zbrodni popełnionych w Darfurze, przyczyniając się w ten sposób do zapobiegania tym zbrodniom zgodnie ze statutem rzymskim,
1.
Wyraża ubolewanie, że Rada nie wprowadziła sankcji przeciwko głównym sprawcom kryzysu darfurskiego w rządzie sudańskim, pomimo iż zastosowała sankcje przeciwko osobom z innych krajów takich jak Białoruś, Republika Demokratyczna Kongo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Korea Północna, Mołdawia, Mianmar i Zimbabwe; wzywa Radę do natychmiastowego podjęcia działań celem poprawienia tego oraz wykazania zaangażowania w położenie kryzysu humanitarnego w Darfurze w centrum jej politycznego działania;
2.
wzywa Narody Zjednoczone do podejmowania działań zgodnych z koncepcją „odpowiedzialności za ochronę”, uzasadniając je niemożnością lub brakiem ze strony rządu Sudanu woli ochrony ludności w Darfurze przed zbrodniami wojennymi i zbrodniami przeciw ludzkości, a także niemożnością zapewnienia ludności pomocy humanitarnej;
3.
wzywa ONZ i UA do zapewnienia wysłania drugiej i trzeciej fazy oddziałów mieszanych; wzywa rząd Sudanu do umożliwienia pełnego i nieograniczonego wysłania oddziałów mieszanych zgodnie z postanowieniami posiedzenia na wysokim szczeblu z dnia 16 listopada; wzywa ONZ i UA do natychmiastowego nałożenia sankcji przeciwko tym, którzy opóźniają lub utrudniają prace tych oddziałów, w tym przeciwko rządowi Sudanu; podkreśla, że takie sankcje powinny obejmować embargo na zakup ropy od rządu Sudanu;
4.
podkreśla ponadto, że cele takich oddziałów muszą respektować zasady humanitarne neutralności i bezstronności gwarantujące bezpieczeństwo pracowników humanitarnych w terenie;
5.
podkreśla, że oddziały mieszane muszą mieć pełne prawa do obrony ludności cywilnej zgodnie z rozdziałem VII Karty Narodów Zjednoczonych;
6.
wyraża ubolewanie z powodu trwającego wsparcia ze strony rządu Sudanu dla milicji Dżandżałid i rebeliantów z Czadu oraz bombardowań regionu Darfuru przez rządowe siły powietrzne, co stanowi wyraźne i jawne pogwałcenie porozumienia pokojowego dotyczącego Darfuru;
7.
potępia stałe naruszanie zawieszenia broni przez wszystkie strony; wzywa wszystkie strony do natychmiastowego zaprzestania działań wojskowych, a w szczególności przemocy, masowych gwałtów i przemocy seksualnej skierowanej przeciwko ludności cywilnej oraz ataków na osoby niosące pomoc humanitarną;
8.
wzywa UE do zaapelowania o pilne wzmocnienie strefy zakazu lotów nad Darfurem ustanowionej rezolucją 1591 Rady Bezpieczeństwa ONZ; ponagla społeczność międzynarodową do nawiązania współpracy z Czadem w celu omówienia wzmocnienia strefy zakazu lotów z wschodniego Czadu;
9.
wzywa UE i wspólnotę międzynarodową do wznowienia negocjacji pokojowych w celu poprawienia treści porozumienia pokojowego w sprawie Darfuru, aby było możliwe do zaakceptowania przez wszystkie strony; wzywa decydentów na arenie międzynarodowej do uczynienia wszystkich stron odpowiedzialnymi za osiągnięcie porozumienia oraz nalega, aby wszystkie strony konfliktu w Darfurze wykazały się zaangażowaniem w pokojowe rozwiązanie kryzysu poprzez bezzwłoczną realizację porozumienia;
10.
wzywa rząd i główne grupy rebeliantów do zaangażowania się w realizację porozumienia pokojowego wraz ze wszystkimi grupami społeczeństwa Darfuru, szczególnie kobietami i osobami przesiedlonymi wewnętrznie, w celu znalezienia rozwiązań podstawowych przyczyn konfliktu takich jak ziemia i prawo wypasu;
11.
wyraża rosnące zaniepokojenie z powodu zagrożenia regionu brakiem pewności i destabilizacją wynikającą z konfliktu w Darfurze; wzywa wszystkie strony do zaprzestania udzielania wsparcia milicji i siłom rebeliantów w regionie; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie między rządami Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej zezwalające na obecność NZ na ich terytoriach;
12.
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie pokoju zawarte przez rząd Czadu oraz grupę rebeliantów Zjednoczony Front Zmian Demokratycznych 24 grudnia 2006 r., jak również układ pokojowy pomiędzy rządem Republiki Środkowoafrykańskiej oraz dwiema grupami rebeliantów, Związkiem Demokratycznych Sił na rzecz Jedności oraz Demokratyczny Front Ludowy;
13.
wzywa do stałego poparcia ze strony UE i społeczności międzynarodowej dla środków budowy zaufania, takich jak dialog Darfur-Darfur i konsultacje obejmujące wszystkie strony konfliktu, jak również społeczeństwo obywatelskie;
14.
wzywa do regularnego patrolowania obozów dla przesiedleńców w celu zapewnienia kobietom ochrony przed dalszymi atakami na tle seksualnym w trakcie gromadzenia przez nie drzewa na opał, a także do opracowania procedur sprawozdawczych dotyczących przemocy na tle seksualnym, aby jej ofiary mogły składać oświadczenia i być kierowane do odnośnych agencji pomocy doraźnej;
15.
wzywa wszystkie strony zaangażowane w konflikt w Sudanie do powstrzymania się od rekrutacji i przymusowego poboru do wojska dzieci poniżej 18 roku życia, wzywa też władze Sudanu do ochrony dzieci wysiedlonych, zwłaszcza tych pozbawionych opieki;
16.
wzywa wspólnotę międzynarodową, by w razie dalszego braku reakcji ze strony rządu Sudanu, rozszerzyła na cały Sudan ograniczone embargo na broń wprowadzone rezolucją ONZ nr 1591;
17.
wzywa wspólnotę międzynarodową, Ligę Arabską i ONZ do zapewnienia mieszanym siłom pokojowym oddziałów, helikopterów, wywiadu satelitarnego, tłumaczy, sprzętu, funduszy i podstawowego zaopatrzenia niezbędnego do prowadzenia wyznaczonych im zadań w Darfurze;
18.
wzywa Chiny do wykorzystania swych znacznych wpływów w regionie do skłonienia rządu Sudanu do dotrzymania zobowiązań zawartych w powszechnym porozumieniu pokojowym i w porozumieniu pokojowym dla Darfuru; ponadto wzywa Chiny do zaprzestania eksportu broni do Sudanu i do zaprzestania blokowania w Radzie Bezpieczeństwa ONZ decyzji w sprawie ukierunkowanych sankcji przeciwko rządowi Sudanu;
19.
wzywa ministrów spraw zagranicznych państw Unii Europejskiej, by odegrali przewodnią rolę w natychmiastowym utworzeniu międzynarodowego funduszu powierniczego na rzecz ofiar zbrodni popełnionych w Farfurze, zasilanego z sudańskich wpływów z ropy naftowej, zgodnie z zaleceniami komisji śledczej ONZ wydanymi w 2005 r.;
20.
zachęca wszystkie zainteresowane strony do pełnej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym;
21.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, głowom państw i szefom rządów państw członkowskich UE, rządowi i parlamentowi Sudanu, Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, głowom państw i szefom rządów państw należących do Ligi Arabskiej oraz rządom krajów AKP.
