Odpowiedź udzielona przez komisarz Viviane Reding w imieniu Komisji
(3 marca 2010 r.)
Pan Poseł pyta, czy wolność religii jest zagwarantowana, jeżeli kościoły ewangelickie nie mogą być pewne, że mogą zatrudnić praktykujących ewangelików przestrzegających etyki seksualnej.
Artykuł 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który dotyczy wolności myśli, sumienia i religii, należy odczytywać w połączeniu z art. 21 tej samej Karty, który zakazuje dyskryminacji, między innymi ze względu na orientację seksualną – mamy tu do czynienia z kwestią równowagi pomiędzy dwoma prawami.
Na poziomie UE, w odniesieniu do zatrudnienia, dyrektywa 2000/78/WE Dz.U. L 303 z 2.12.2000. ustanawia ogólne ramy zwalczania dyskryminacji w pracy ze względu na religię, orientację seksualną, wiek lub niepełnosprawność. Dyrektywa zakazuje dyskryminacji w odniesieniu do wszystkich aspektów zatrudnienia, w tym dostępu do miejsc pracy, awansu zawodowego oraz warunków pracy.
Dyrektywa przewiduje dwa rodzaje odstępstw od zasady równego traktowania: —
po pierwsze, art. 4 ust. 2 dyrektywy zezwala instytucjom religijnym na zatrudnianie osób na podstawie ich religii do wykonywania niektórych czynności, w przypadku których religia lub przekonania takich osób stanowią podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji (odstępstwo od zasady niedyskryminowania ze względu na religię);
—
po drugie, art. 4 ust. 1 dyrektywy przewiduje odstępstwa, zgodnie z którymi odmiennego traktowania ze względu na cechy związane z jedną z przyczyn wymienionych w dyrektywie (wiek, orientacja seksualna, niepełnosprawność lub religia) nie uważa się za dyskryminujące w przypadku, gdy takie cechy stanowią „istotny i determinujący wymóg zawodowy”.
W opinii Komisji odstępstwo, na które zezwala się w art. 4 ust. 2 w odniesieniu do zatrudniania przez instytucje religijne, można stosować wyłącznie w stosunku do religii rzeczonych osób, a nie innych cech (takich jak płeć czy orientacja seksualna).
Na podstawie powyższych przepisów Komisja uważa, że wszelkie odstępstwa od zasady niedyskryminowania ze względu na orientację seksualną powinny wiązać się z „istotnym i determinującym wymogiem zawodowym” (zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy), przy pełnym uwzględnieniu art. 10 Karty praw podstawowych.
