P6_TA(2005)0360
Umowa winiarska pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
B6-0489 , 0511 , 0514 , 0515 , 0516 i 0517/2005
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie umowy winiarskiej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
Parlament Europejski
, –
uwzględniając umowę dwustronną podpisaną przez Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki 15 września 2005 r. w sprawie handlu winem,
–
uwzględniając poświęcony rolnictwu rozdział negocjacji prowadzonych w ramach Międzynarodowej Organizacji Handlu (WTO),
–
uwzględniając rozporządzenie (WE) 1493/1999 Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1795/2003 Komisji (Dz.U. L 262 z 14.10.2003, str. 13).
,
–
uwzględniając umowę ramową pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją z dnia 26 maja 2005 r. Teksty przyjęte z tego dnia, P6_TA(2005)0194 .
, która stanowi, że w ramach umów międzynarodowych, w tym międzynarodowych porozumień handlowych, Komisja, zarówno na etapie przygotowania porozumień, jak i przebiegu oraz zakończenia negocjacji międzynarodowych, powiadamia Parlament bezzwłocznie i w sposób otwarty o projektach dyrektyw negocjacyjnych, przyjętych dyrektywach negocjacyjnych, jak również o przebiegu i zakończeniu negocjacji,
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że stosunki polityczno-gospodarcze leżą w samym sercu stosunków między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, które obejmują coraz większy obszar,
B.
mając na uwadze, że ta pierwsza umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, zawarta po dwudziestu latach bezowocnych negocjacji, ma znaczenie jedynie minimalne i nie porusza w sposób zadowalający całości kwestii związanych z dwustronnym handlem winem, które staną się przedmiotem drugiej fazy porozumień,
C.
mając na uwadze, że wzmiankowana umowa dwustronna musi jeszcze zostać ratyfikowana, w szczególności przez Kongres Stanów Zjednoczonych,
D.
mając na uwadze negatywne skutki nieograniczonego wzajemnego uznania procesów enologicznych dla europejskiego przemysłu winiarskiego,
E.
mając na uwadze, że przywłaszczenie nazw geograficznych Unii Europejskiej przez państwa trzecie jest niezgodne z prawem własności intelektualnej i powoduje szkodę ekonomiczną dla prawnych posiadaczy tych nazw, wskutek straty części rynku,
F.
mając na uwadze, że oznaczenia geograficzne stanowią ramy prawne, które są istotnym elementem polityk wspólnotowych, ponieważ uznają one wagę wielofunkcyjnego rolnictwa oraz społeczny i środowiskowi wpływ produkcji wina na terenach górskich i w regionach słabo rozwiniętych,
G.
mając na uwadze, że bardzo często fałszywe nazwy stanowią silną konkurencję dla nazw prawdziwych oraz że Stany Zjednoczone nie przestrzegają ochrony win posiadających nazwę pochodzenia i na swoich wewnętrznych rynkach uznają je jedynie za produkty półszlachetne,
H.
mając na uwadze, że europejski sektor wina stanowi ważne źródło zatrudnienia i dochodów, które zapewniają małe uprawy rodzinne i małe przedsiębiorstwa wyrobu wina, w oparciu o podejście terytorialne europejskiej polityki w zakresie wina,
I.
mając na uwadze, że odstąpiono od poprzedniego podejścia w odniesieniu do umów dwustronnych i koncepcji międzynarodowej normy dotyczącej wina i jego wyrobu wysuniętej przez Międzynarodową Organizację ds. Wina i Winorośli (OIV);
J.
mając na uwadze, że większość win posiadających nazwę pochodzenia jest produkowana według kosztownych tradycyjnych metod i zgodnie z parametrami jakości, oraz że tych metod nie można porównywać do metod przemysłowych wykorzystywanych przy produkcji win amerykańskich, które współistnieją z winami posiadającymi europejskie nazwy pochodzenia,
K.
mając na uwadze, że umowa ta mogłaby stać się precedensem w ramach klauzuli największego uprzywilejowania WTO (ang.
most-favoured nation clause
),
L.
mając na uwadze utrudnienia spowodowane definicją terminu "wino" na europejskim rynku win szlachetnych,
1.
stwierdza, że wzmiankowana umowa dwustronna, zawarta po 20 latach negocjacji, jest konieczna, w zakresie w jakim przyczynia się do ochrony eksportu do Stanów Zjednoczonych, które stanowią główny rynek zbytu dla europejskich producentów win, aby przywrócić atmosferę zaufania i zapewnić płynność wymian handlowych;
2.
potwierdza konieczność umowy dwustronnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w sprawie handlu winem i wyraża nadzieję, że przyszły etap negocjacji doprowadzi do osiągnięcia wyników zadowalających dla produkcji tradycyjnej, dla rodzinnych producentów win oraz dla jakości naszych win; podkreśla, że umowa ta stanowi jedynie pierwszy, niewystarczający i nieodpowiedni krok w kierunku uznania, na szczeblu międzynarodowym, chronionych tradycyjnych nazw Unii Europejskiej;
3.
wyraża krytykę pod adresem Komisji z powodu przyjęcia umowy dwustronnej ze Stanami Zjednoczonymi bez powiadomienia Parlamentu w odpowiednim czasie, aby mógł on wyrazić swoje zdanie i aby Komisja mogła należycie uwzględnić te opinie, zgodnie z pkt. 19 umowy ramowej;
4.
zwraca uwagę, że reperkusje, jakie ta nowa umowa mogłaby spowodować dla polityki Unii Europejskiej w dziedzinie handlu winem i konsekwencje, które mogłyby z tego wyniknąć względem tradycyjnych modeli produkcji, na których opiera się uznanie wspólnotowej polityki jakości;
5.
ubolewa nad faktem, że umowa ta osłabi w znacznym stopniu stanowisko Unii Europejskiej w negocjacjach w dziedzinie rolnictwa toczących się w obrębie WTO, gdyż narusza ona podejście terytorialne i nastawione na jakość, które dominuje w dużej mierze w sektorze wina;
6.
wzywa Komisję Europejską do dalszego prowadzenia dialogu ze Stanami Zjednoczonymi i innymi partnerami w ramach WTO w celu ustanowienia rejestru nazw geograficznych uznanych na szczeblu międzynarodowym oraz do włączenia tego celu do głównych priorytetów Komisji w wielostronnych negocjacjach w dziedzinie rolnictwa, do stworzenia wspólnej komisji do spraw związanych z winem i do wyjaśnienia praktyk związanych z wyrobem wina, certyfikatami i wykorzystaniem nazw tradycyjnych w perspektywie drugiego etapu negocjacji;
7.
zwraca się do Komisji o szybsze rozpoczęcie kolejnego etapu negocjacji, przewidzianego w umowie ze Stanami Zjednoczonymi, przede wszystkim w celu uznania siedemnastu nazw wymienionych w załączniku II do umowy, aby w jaki najkrótszym terminie wszystkie europejskie nazwy pochodzenia dotyczące win były odpowiednio chronione przez władze amerykańskie na ich rynku wewnętrznym;
8.
uznaje za konieczne podpisanie ostatecznego kompromisu najpóźniej w terminie dwóch lat, określonym w umowie dwustronnej, aby kategorycznie zakończyć przypadki bezprawnego wykorzystywania w Stanach Zjednoczonych nazw wspólnotowych chronionych prawem wspólnotowym, biorąc pod uwagę wartość dodaną, jaką przedstawiają one dla produkcji win w Europie;
9.
domaga się opracowania pozytywnej listy praktyk enologicznych dopuszczalnych w handlu z krajami trzecimi, w ramach Międzynarodowej Organizacji ds. Wina i Winorośli (OIV) i w celu dokonania oceny przed przyszłymi nowymi pozwoleniami;
10.
prosi usilnie Komisję Europejską o promowanie na szczeblu międzynarodowym negocjacji wiążącej definicji wina, która zahamowałaby rozwój niektórych praktyk enologicznych w celu ochrony wysiłków w zakresie jakości podjętych na łonie Unii Europejskiej i uniknięcia nieuczciwej konkurencji wobec producentów wspólnotowych, jak również braku równowagi na rynku;
11.
uznaje konieczność ustanowienia ram dla dalszych negocjacji w sektorze wina, zwłaszcza w świetle kolejnej reformy wspólnej organizacji rynku wina, przewidzianej na rok 2006;
12.
uważa, że niezbędne jest wzmocnienie środków wspólnotowych dotyczących poprawy i promocji jakości produkcji wspólnotowych w ramach przyszłej reformy wspólnej organizacji rynku, w celu sprostania zwiększonej konkurencji państw trzecich;
13.
uznaje, że korzystne byłoby otrzymanie opinii prawnej na temat zgodności tej umowy dwustronnej z prawem wspólnotowym;
14.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom Państw Członkowskich oraz Kongresowi Stanów Zjednoczonych.
