P6_TA(2006)0515
Wprowadzanie do obrotu artykułów pirotechnicznych ***I
A6-0289/2006
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu artykułów pirotechnicznych ( COM(2005)0457 – C6-0312/2005 – 2005/0194(COD) )
(Procedura współdecyzji, pierwsze czytanie)
Parlament Europejski
, –
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2005)0457 ) Dotychczas niepublikowany w Dzienniku Urzędowym.
,
–
uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję ( C6-0312/2005 ),
–
uwzględniając art. 51 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów ( A6-0289/2006 ),
1.
zatwierdza wniosek Komisji z wprowadzonymi do niego poprawkami;
2.
zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
P6_TC1-COD(2005)0194
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 30 listopada 2006 r. w celu przyjęcia dyrektywy
2007/.../
WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu artykułów pirotechnicznych
(Tekst maj
ący znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek
Komisji
,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dz.U. C
195 z 18.8.2006, str. 7.
,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu
Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2006 r.
,
a także mając na uwadze, co następuje: (1)
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w
państwach członkowskich
w odniesieniu do wprowadzania do
obrotu artykułów
pirotechnicznych różnią się, w szczególności w odniesieniu do cech związanych z bezpieczeństwem i działaniem.
(2)
Przepisy te, mogące stwarzać bariery w handlu w ramach Wspólnoty, należy zharmonizować w celu zapewnienia swobodnego przepływu artykułów pirotechnicznych na rynku wewnętrznym, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i bezpieczeństwa
oraz ochrony zarówno
konsumentów
, jak i profesjonalnych użytkowników końcowych
.
(3)
Dyrektywa Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego Dz.U. L 121 z 15.5.1993, str. 20.
Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
nie obejmuje swoim zakresem artykułów pirotechnicznych i
stanowi, iż artykuły pirotechniczne wymagają odpowiednich środków celem zapewnienia ochrony konsumentów i bezpieczeństwa publicznego, oraz że w tej dziedzinie planowane są dodatkowe akty prawne.
(4)
Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13.
Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 97).
(zwana "dyrektywą Seveso II"),
ustanawia
wymagania bezpieczeństwa dla zakładów, w których oprócz innych substancji niebezpiecznych znajdują się materiały wybuchowe, w tym
materiały
pirotechniczne.
(5)
Artykuły pirotechniczne obejmują między innymi fajerwerki, artykuły pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego oraz artykuły pirotechniczne do zastosowań technicznych, takich jak generatory gazu stosowane w poduszkach powietrznych lub w napinaczach pasów bezpieczeństwa.
(6)
Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do artykułów pirotechnicznych, w przypadku których obowiązuje dyrektywa Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków
Dz.U. L
46 z 17.2.1997, str. 25.
Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 53).
oraz odnośne konwencje międzynarodowe, zgodnie z art. 1 i art. 3 ust. 3 tej dyrektywy.
(7)
W celu zapewnienia odpowiednio wysokich poziomów ochrony, artykuły pirotechniczne należy sklasyfikować
przede wszystkim
zgodnie z
poziomem zagrożenia związanego
z rodzajem zastosowania, przeznaczeniem lub
powodowanym natężeniem dźwiękowym.
(8)
Osoby fizyczne bądź prawne importujące artykuły pirotechniczne do Wspólnoty powinny zagwarantować wywiązanie się przez producenta z obowiązków spoczywających na nim na mocy niniejszej dyrektywy lub przejąć na siebie wszystkie obowiązki producenta.
(9)
Zgodnie z zasadami zawartymi w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji oraz normalizacji technicznej
Dz.U. C 136 z 4.6.1985, str. 1.
artykuł pirotechniczny powinien być zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy w chwili wprowadzania go na rynek wspólnotowy po raz pierwszy. Z uwagi na obchodzone w państwach członkowskich uroczystości religijne, kulturalne i tradycyjne, fajerwerki skonstruowane przez producenta na użytek własny nie mogą być uznane za wprowadzone do obrotu, jeżeli państwo członkowskie zatwierdza ich użycie na swoim terytorium i w związku z tym nie muszą spełniać postanowień niniejszej dyrektywy.
(10)
Biorąc pod uwagę zagrożenia nierozerwalnie związane z używaniem artykułów pirotechnicznych, właściwym jest ustalenie ograniczeń wiekowych związanych ze sprzedażą tych artykułów konsumentom i korzystaniem z nich, oraz zapewnienie, by ich etykieta zawierała wystarczające i odpowiednie informacje na temat bezpiecznego stosowania, w celu ochrony ludzkiego zdrowia, bezpieczeństwa oraz środowiska. Należy zastrzec, by określone artykuły pirotechniczne były udostępniane wyłącznie upoważnionym specjalistom dysponującym odpowiednią wiedzą, kwalifikacjami i doświadczeniem.
W przypadku wymogów dotyczących etykietowania artykułów pirotechnicznych przeznaczonych do pojazdów należy uwzględnić obowiązującą praktykę oraz fakt, że artykuły te są dostarczane wyłącznie odbiorcom prowadzącym działalność handlową.
(11)
Używanie artykułów pirotechnicznych, a w szczególności fajerwerków, podlega bardzo różnym zwyczajom i tradycjom kulturowym w poszczególnych Państwach Członkowskich. Powoduje to konieczność umożliwienia Państwom Członkowskim przyjęcia środków krajowych, w celu ograniczenia korzystania z lub sprzedaży ludności określonych kategorii fajerwerków ze względów bezpieczeństwa publicznego.
(12)
Właściwym jest ustanowienie zasadniczych wymagań bezpieczeństwa dla artykułów pirotechnicznych
, w celu ochrony konsumentów i uniknięcia wypadków
.
(13)
Odpowiedzialność za zapewnienie zgodności artykułów pirotechnicznych z niniejszą dyrektywą, a w szczególności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa powinien ponosić producent
. Jeżeli producent nie ma siedziby
na terytorium Wspólnoty
, importer powinien zagwarantować wywiązanie się przez producenta z obowiązków spoczywających na nim na mocy niniejszej dyrektywy lub przejąć na siebie wszystkie obowiązki producenta.
(14)
Przy spełnieniu zasadniczych wymagań bezpieczeństwa, Państwa Członkowskie nie powinny mieć możliwości zabraniania, ograniczania lub utrudniania swobodnego przepływu artykułów pirotechnicznych.
Stosowanie niniejszej dyrektywy nie powinno naruszać krajowego ustawodawstwa odnoszącego się do wydawania przez państwa członkowskie zezwoleń producentom, dystrybutorom oraz importerom.
(15)
W celu ułatwienia procesu wykazywania zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa, opracowuje się zharmonizowane normy związane z projektowaniem, wytwarzaniem i badaniem takich artykułów.
(16)
Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) oraz Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) opracowują, przyjmują i zmieniają zharmonizowane normy europejskie. Organy te uznaje się za właściwe do przyjmowania zharmonizowanych norm, sporządzanych zgodnie z ogólnymi wytycznymi w zakresie współpracy pomiędzy nimi a Komisją
Europejską oraz Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu
Dz.U. C 91 z 16.4.2003, str. 7.
oraz zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37,
Dyrektywa
ostatnio zmieniona
aktem przystąpienia z 2003 r.
.
W odniesieniu do artykułów pirotechnicznych ogólnoświatowe kierunki europejskiego sektora dostaw pojazdów powinny przejawiac się w postaci uwzględniania odpowiednich międzynarodowych norm ISO.
(17)
W myśl nowego podejścia do harmonizacji oraz normalizacji technicznej domniemywa się zgodność z podstawowymi wymogami bezpieczeństwa przewidzianymi w niniejszej dyrektywie artykułów pirotechnicznych produkowanych zgodnie ze zharmonizowanymi normami.
(18)
Rada, w decyzji 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności
oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej,
które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej
Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str. 23.
, wprowadziła zharmonizowane środki stosowania procedur oceny zgodności. Zastosowanie tych modułów do artykułów pirotechnicznych umożliwi określenie odpowiedzialności producentów oraz organów zaangażowanych w procedurę oceny zgodności poprzez uwzględnienie charakteru określonych artykułów pirotechnicznych.
(19)
Grupy artykułów pirotechnicznych podobnych pod względem budowy, działania lub zachowania winny być poddawane ocenie przez jednostki notyfikowane jako rodziny produktów.
(20)
Jako warunek dopuszczenia do rynku artykuły
pirotechniczne powinny posiadać oznakowanie CE potwierdzające ich zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy i umożliwiające ich swobodny przepływ we Wspólnocie.
(21)
Zgodnie z nowym podejściem do harmonizacji i normalizacji technicznej konieczne jest zastosowanie procedury klauzuli ochronnej umożliwiającej kwestionowanie zgodności artykułu pirotechnicznego lub jego braków. Państwa członkowskie powinny zatem podjąć wszelkie właściwe środki zakazujące lub ograniczające wprowadzanie do obrotu produktów oznaczonych znakiem CE lub wycofujące je z rynku, jeżeli stanowią one zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów przy ich zastosowaniu zgodnym z przeznaczeniem.
(22)
Jeśli chodzi o bezpieczeństwo w transporcie, przepisy dotyczące transportu artykułów pirotechnicznych podlegają międzynarodowym konwencjom i umowom, w tym zaleceniom Narodów Zjednoczonych w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych.
(23)
Państwa Członkowskie powinny określić zasady regulujące
kary
stosowane w przypadku naruszeń przepisów
krajowego prawodawstwa transponującego niniejszą dyrektywę
i zapewnić ich stosowanie.
Kary powinny
być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(24)
W interesie producenta i importera leży dostarczanie bezpiecznych produktów w celu uniknięcia kosztów wynikających z odpowiedzialności za wadliwe produkty wyrządzające szkody osobom i w zakresie własności prywatnej. W tym względzie dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe
Dz.U. L 210 z 7.8.1985, str. 29. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 141 z 4.6.1999, str. 20).
uzupełnia niniejszą dyrektywę, jako że dyrektywa ta narzuca producentom i importerom surowy system odpowiedzialności i gwarantuje właściwy poziom ochrony konsumenta. Ponadto niniejsza dyrektywa stanowi, że jednostki notyfikowane winny być właściwie ubezpieczone w zakresie ich działalności zawodowej, chyba że odpowiedzialność za nie ponosi państwo zgodnie z przepisami prawa krajowego lub samo państwo członkowskie jest bezpośrednio odpowiedzialne za badania.
(25)
Istotne jest zapewnienie okresu przejściowego umożliwiającego stopniowe dostosowywanie przepisów krajowych w określonych dziedzinach.
Należy zapewnić producentom i importerom czas na skorzystanie ze wszelkich praw wynikających z przepisów krajowych obowiązujących przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, np. na sprzedanie zapasów wyprodukowanych towarów. Ponadto specjalne okresy przejściowe przewidziane przy stosowaniu niniejszej dyrektywy zapewniłyby dodatkowy czas na przyjęcie zharmonizowanych norm oraz zagwarantowałby szybkie wdrożenie niniejszej dyrektywy, aby wzmocnić ochronę konsumenta.
(26)
Ponieważ Państwa Członkowskie nie są w stanie w wystarczającym stopniu zrealizować celów niniejszej dyrektywy, a zatem można te cele lepiej osiągnąć na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w artykule 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(27)
Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE
z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji
Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
.
(28)
Komisji należy przyznać w szczególności uprawnienia do przyjmowania wspólnotowych środków dotyczących zaleceń Organizacji Narodów Zjednoczonych, wymogów z zakresu etykietowania artykułów pirotechnicznych oraz dostosowania do postępu technicznego załączników II i III, odnoszących się do wymogów bezpieczeństwa oraz procedur oceny zgodności. Ponieważ środki te mają charakter ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy oraz/lub uzupełnienie niniejszej dyrektywy poprzez dodanie do niej nowych innych niż istotne elementów, powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.
(29)
Zgodnie z ust. 34 porozumienia miedzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa
Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.
, państwa członkowskie są zachęcane do opracowania oraz upublicznienia, na własny użytek oraz w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w najszerszym możliwym zakresie zobrazują współzależność pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transponującymi,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy opracowane w celu osiągnięcia swobodnego przepływu artykułów pirotechnicznych na rynku wewnętrznym, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony ludzkiego zdrowia
, bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony
i bezpieczeństwa konsumentów
, a także uwzględnieniu odpowiednich aspektów związanych z ochroną środowiska.
2.
Niniejsza dyrektywa określa zasadnicze wymagania bezpieczeństwa, które muszą spełnić artykuły pirotechniczne, aby można je było wprowadzić do obrotu.
3.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do artykułów pirotechnicznych określonych w
art. 2 ust. 1-5
.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
-
artykułów pirotechnicznych przeznaczonych zgodnie z prawem krajowym do
niehandlowego
wykorzystania przez siły
zbrojne, policję i straż pożarną
;
-
artykułów wchodzących w zakres
dyrektywy 96/98/WE w
sprawie wyposażenia statków;
-
artykułów pirotechnicznych przeznaczonych do wykorzystania w
przemyśle lotniczym;
-
kapiszonów przeznaczonych specjalnie do zabawek i innych artykułów wchodzących
w zakres dyrektywy Rady
88/378/EWG z
dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
państw członkowskich
dotyczących bezpieczeństwa zabawek
Dz.U. L 187 z 16.7.1988, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 93/68/EWG (Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str. 1).
;
-
materiałów wybuchowych wchodzących w zakres
dyrektywy 93/15/EWG
;
-
amunicji, tzn. pocisków i materiałów pędnych oraz
ślepej amunicji
wykorzystywanych w
broni ręcznej
, artyleryjskiej i innych rodzajach broni palnej.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1.
"Artykuł pirotechniczny" oznacza każdy artykuł zawierający substancje
wybuchowe
bądź
wybuchowe
mieszanki substancji stworzonych w celu wygenerowania ciepła, światła, dźwięku, gazu bądź dymu, bądź też kombinacji takich efektów w drodze samopodtrzymującej, egzotermicznej reakcji
chemicznej
.
2.
"Wprowadzenie do obrotu" oznacza pierwsze udostępnienie na rynku wspólnotowym określonego produktu
przeznaczonego, odpłatne
lub nieodpłatne, w celu jego dystrybucji i/lub wykorzystania.
Fajerwerki wytworzone przez producenta na użytek własny nie są uznawane za wprowadzane do obrotu, jeżeli państwo członkowskie zatwierdza ich użycie na swoim terytorium.
3.
"Fajerwerk" oznacza artykuł pirotechniczny do celów rozrywkowych.
4.
"Artykuły pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego" oznaczają wyroby pirotechniczne przeznaczone do wykorzystania na scenie wewnątrz lub na zewnątrz, w tym przy produkcji filmowej i telewizyjnej lub do podobnego użytku.
5.
"Artykuły pirotechniczne do pojazdów" oznaczają elementy urządzeń bezpieczeństwa w pojazdach
zawierające substancje pirotechniczne wykorzystywane do uruchamiania
tych lub innych urządzeń.
6.
"Producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która projektuje i/lub wytwarza produkt objęty niniejszą dyrektywą lub zleca zaprojektowanie i wytworzenie takiego produktu celem wprowadzenia go do
obrotu pod
własnym nazwiskiem lub znakiem
towarowym.
7.
"Importer"
oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty, która
udostępnia produkt pochodzący z kraju trzeciego na rynku wspólnotowym po raz pierwszy w trakcie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.
8.
"Dystrybutor" oznacza jakąkolwiek osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia produkt na rynku w ramach prowadzonej przez siebie działalności.
9.
"Zharmonizowana norma" oznacza normę europejską przyjętą przez europejski organ normalizacyjny zgodnie z upoważnieniem Komisji w zgodzie z procedurami określonymi w dyrektywie 98/34/WE, zgodność z którymi nie jest obowiązkowa.
10.
"Osoba o wiedzy specjalistycznej" oznacza osobę upoważnioną przez
państwa członkowskie
do
zajmowania się
i/lub korzystania na ich terytorium z fajerwerków kategorii 4,
artykułów pirotechnicznych kategorii T2 przeznaczonych do użytku teatralnego
i/lub innych artykułów pirotechnicznych kategorii
P2
, określonych w art. 3.
Artykuł 3
Klasyfikacja
1.
Artykuły
pirotechniczne podlegają
klasyfikacji przez producenta zgodnie z rodzajem ich wykorzystania, przeznaczeniem i poziomem zagrożenia,
w tym z poziomem hałasu
. Jednostki notyfikowane,
o których mowa w art. 10,
potwierdzają klasyfikację w ramach procedur oceny zgodności zgodnie z art. 9.
Klasyfikacja ta jest następująca:
a)
Fajerwerki
Kategoria 1: fajerwerki o bardzo niskim stopniu zagrożenia
i nieistotnym poziomie hałasu
przeznaczone do użytku na obszarach zamkniętych, w tym fajerwerki przeznaczone do użytku w budynkach mieszkalnych;
Kategoria 2: fajerwerki o niskim stopniu zagrożenia
i niskim poziomie hałasu
przeznaczone do użytku na zewnątrz na obszarach zamkniętych;
Kategoria 3: fajerwerki o średnim stopniu zagrożenia przeznaczone do użytku na zewnątrz na dużych otwartych przestrzeniach
i których poziom hałasu nie jest szkodliwy dla zdrowia ludzkiego;
Kategoria 4: fajerwerki o wysokim stopniu zagrożenia przeznaczone do obsługi wyłącznie przez osoby o wiedzy specjalistycznej, zwane popularnie "fajerwerkami do zastosowań profesjonalnych
i których poziom hałasu nie jest szkodliwy dla zdrowia ludzkiego.
b)
Artykuły pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego
Kategoria T1: artykuły pirotechniczne do zastosowań scenicznych, o niskim stopniu zagrożenia;
Kategoria T2: artykuły pirotechniczne do zastosowań scenicznych przeznaczone do użytku wyłącznie przez osoby o wiedzy specjalistycznej.
c)
Pozostałe artykuły pirotechniczne
Kategoria
P1
: artykuły pirotechniczne inne niż fajerwerki
i artykuły pirotechniczne do użytku teatralnego
, o niskim stopniu zagrożenia;
Kategoria
P2
: artykuły pirotechniczne inne niż fajerwerki
i artykuły pirotechniczne do użytku teatralnego
, przeznaczone do obsługi lub użytku wyłącznie przez osoby o wiedzy specjalistycznej.
2.
Państwa
członkowskie
zobowiązane są informować Komisję o procedurach, za pomocą których określają i upoważniają osoby o wiedzy specjalistycznej.
Artykuł 4
Obowiązki producenta,
importera i dystrybutora
1.
Producent zobowiązany jest zapewnić, by artykuły pirotechniczne
wprowadzane do obrotu
były zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I.
2.
Jeżeli producent nie posiada
siedziby
na terytorium Wspólnoty
importer artykułów pirotechnicznych zapewni, że producent spełnia obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy lub że zostaną one spełnione przez samego importera.
Władze i organy na terytorium Wspólnoty mogą zwracać się do
importera
w odniesieniu do tych obowiązków.
3.
Dystrybutorzy działają z należytą starannością zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, w tym z niniejszą dyrektywą. Weryfikują oni w szczególności, czy produkt posiada wymagane oznakowanie zgodności oraz wymagane dokumenty.
4.
Producenci artykułów pirotechnicznych:
a)
przedkładają wyrób jednostce notyfikowanej,
o której mowa w art. 10,
która przeprowadza procedurę oceny zgodności zgodnie z art. 9;
b)
umieszczają oznakowanie CE i etykietę artykułu pirotechnicznego zgodnie z art. 11 i 12.
Artykuł 5
Wprowadzenie do obrotu
Państwa
członkowskie
przyjmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, by artykuły
pirotechniczne mogły
zostać wprowadzone do obrotu tylko wówczas, gdy będą zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, będą posiadać oznakowanie CE i będą zgodne ze zobowiązaniami związanymi z oceną zgodności.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, by artykuły pirotechniczne nie posiadały oznakowania CE w nieuzasadnionych przypadkach.
Artykuł 6
Swobodny przepływ
1.
Państwa Członkowskie nie zabraniają, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu artykułów
pirotechnicznych spełniających
wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie uniemożliwiają
państwom członkowskim
przyjęcia środków uzasadnionych względami bezpieczeństwa,
porządku
publicznego
lub ochrony środowiska
służących
zakazowi lub
ograniczeniu
posiadania,
korzystania z i/lub sprzedaży ludności fajerwerków kategorii 2 i 3,
artykułów pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego i innych artykułów pirotechnicznych
.
3.
Podczas targów, wystaw i
pokazów handlowych artykułów pirotechnicznych
, Państwa Członkowskie zobowiązują się nie utrudniać pokazu
i użycia
artykułów pirotechnicznych niezgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem, że widoczny znak wyraźnie wskazuje
nazwę i datę danych targów handlowych, wystawy lub pokazu oraz
niezgodność i niedostępność do sprzedaży
tych artykułów
do momentu zapewnienia zgodności przez producenta,
jeżeli ma on siedzibę
na terytorium Wspólnoty
,
lub przez importera
. Podczas tego rodzaju imprez należy stosować odpowiednie środki bezpieczeństwa, zgodnie z wymaganiami określonymi przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.
4.
Państwa
członkowskie
zobowiązują się nie utrudniać swobodnego przepływu i wykorzystania artykułów
pirotechnicznych wytworzonych
dla celów badań, rozwoju i prób, niezgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem, że widoczny znak wyraźnie wskazuje ich niezgodność i niedostępność
dla celów innych niż rozwój, próby i badania
.
Artykuł 7
Ograniczenia wiekowe
1.
Artykułów pirotechnicznych nie sprzedaje się ani w inny sposób nie udostępnia konsumentom niespełniającym podanych poniżej wymagań wiekowych:
a)
Fajerwerki
Kategoria 1: 12 lat.
Kategoria 2: 16 lat.
Kategoria 3: 18 lat.
b)
Pozostałe artykuły pirotechniczne
i artykuły pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego
Kategoria
T1 i P1
: 18 lat.
2.
Państwa
członkowskie
mogą podnieść wymagania wiekowe określone w ust. 1 w przypadku, gdy jest to uzasadnione względami
porządku i
bezpieczeństwa publicznego. Państwa
członkowskie
mogą również obniżyć wymagania wiekowe dla osób posiadających przeszkolenie zawodowe lub odbywających takie szkolenie.
3.
Producenci
, importerzy
i dystrybutorzy nie sprzedają ani nie udostępniają w inny sposób następujących artykułów pirotechnicznych osobom innym niż osoby o wiedzy specjalistycznej:
a)
fajerwerki kategorii 4,
b)
artykuły pirotechniczne kategorii
P2 i artykuły pirotechniczne kategorii T2 przeznaczone do użytku teatralnego
.
Artykuł 8
Zharmonizowane normy
1.
Zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 98/34/WE, Komisja może zwrócić się do europejskich organów normalizacyjnych o sporządzenie bądź dokonanie przeglądu norm europejskich pod kątem zgodności z niniejszą dyrektywą
lub też zachęcić odpowiednie organy międzynarodowe do ustalenia bądź zrewidowania międzynarodowych norm
.
2.
Komisja publikuje odesłania do takich zharmonizowanych norm w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Państwa członkowskie zapewnią znajomość i przyjęcie zharmonizowanych norm ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Państwa
członkowskie
uznają artykuły pirotechniczne objęte zakresem niniejszej dyrektywy, które są zgodne z odpowiednimi
krajowymi normami transponującymi zharmonizowane normy ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
,
za zgodne zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I
.
Państwa członkowskie opublikują numery referencyjne krajowych norm transponujących zharmonizowane normy.
Przy przyjmowaniu norm krajowych będących transpozycją norm zharmonizowanych, Państwa Członkowskie publikują ich numery referencyjne.
4.
W przypadku uznania przez
państwo członkowskie
bądź Komisję, iż normy zharmonizowane, o których mowa w niniejszym artykule, nie spełniają w pełni zasadniczych
wymogów
bezpieczeństwa
określonych w załączniku I
, Komisja lub zainteresowane
państwo członkowskie
przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 98/34/WE, podając powody.
Komitet wydaje
opinię
w terminie sześciu miesięcy od tej daty
. W świetle opinii Komitetu Komisja powiadamia
państwa członkowskie
o środkach, które należy przyjąć w odniesieniu do norm zharmonizowanych oraz publikacji, o której mowa w ust. 2.
Artykuł 9
Procedury oceny zgodności
W celu stwierdzenia zgodności artykułów pirotechnicznych producent stosuje jedną z poniższych procedur:
a)
procedurę badania typu WE (moduł B) określoną w załączniku II pkt 1 oraz, zależnie od wyboru producenta, jedną z następujących:
-
procedurę badania zgodności z typem (moduł C) określoną w załączniku II pkt 2;
-
procedurę zapewnienia jakości produkcji (moduł D) określoną w załączniku II pkt 3,
-
procedurę zapewnienia jakości produktu (moduł E) określoną w załączniku II
pkt 4
;
b)
procedurę sprawdzania jednostkowego (
moduł F
) określoną w załączniku II
pkt 5
.
c)
procedurę zapewnienia jakości całego produktu (moduł G) określoną w załączniku II ust. 6), w zakresie dotyczącym fajerwerków kategorii 4.
Artykuł 10
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa
członkowskie
notyfikują Komisji i innym
państwom członkowskim
wyznaczone przez siebie jednostki, które będą przeprowadzać procedury oceny zgodności, o których mowa w art. 9, jak również wyznaczone im szczególne zadania, a także nadane im wcześniej przez Komisję numery identyfikacyjne.
2.
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, które zostały im przydzielone. Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
3.
Podczas oceny jednostek, które mają zostać notyfikowane Komisji, Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria wymienione w załączniku III. Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające odpowiednie kryteria minimalne.
4.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało Komisji określoną jednostkę, wycofuje notyfikację, jeżeli odkryje, że jednostka ta przestała spełniać kryteria, o których mowa w ust. 3. Państwo to niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
5.
W przypadku cofnięcia notyfikacji jednostki notyfikowanej, zaświadczenia zgodności oraz odnośne dokumenty dostarczone przez tę jednostkę zachowują ważność, za wyjątkiem przypadków, gdy stwierdzono bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa.
6.
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej informacje o cofnięciu notyfikacji jednostki notyfikowanej.
Artykuł 11
Obowiązek umieszczania oznakowania CE
1.
Po pomyślnym zakończeniu oceny zgodności zgodnie z art. 9, producenci umieszczają oznakowanie CE w taki sposób, by było ono widoczne, czytelne i trwałe, na samych artykułach pirotechnicznych lub, jeżeli nie jest to możliwe, na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej
albo na
opakowaniu. Tabliczka znamionowa musi być tak zaprojektowana, aby uniemożliwić jej ponowne użycie.
Wzór oznakowania CE, jaki należy zastosować, jest zgodny z
decyzją 93/465/EWG
.
2.
Znaki lub napisy
, których znaczenie i formę osoby trzecie mogłyby mylić z oznakowaniem CE,
nie mogą być umieszczane na artykułach pirotechnicznych.
Wszelkie inne znaki można umieszczać na artykułach pirotechnicznych pod warunkiem, że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania CE.
3.
W przypadku gdy artykuły
pirotechniczne podlegają
innym aktom prawnym
Wspólnoty
obejmującym inne aspekty i nakazującym umieszczenie oznakowania CE, oznakowanie to oznacza założenie, że wyżej wymienione wyroby są również zgodne z przepisami innych aktów prawnych, które mają do nich zastosowanie
Artykuł 12
Etykietowanie
artykułów innych niż artykuły pirotechniczne samochodowe
1.
Producenci zapewniają, by artykuły pirotechniczne
inne niż artykuły pirotechniczne samochodowe
posiadały odpowiednie etykiety
, umieszczone w miejscu łatwo widocznym, czytelne i nieścieralne,
w języku(-ach) urzędowym(-ych)
państwa członkowskiego
, w którym artykuł sprzedaje się konsumentowi.
2.
Etykieta artykułu pirotechnicznego
zawiera
przynajmniej nazwę
i adres
producenta lub
w przypadku, gdy producent nie posiada siedziby na terytorium Wspólnoty, nazwę producenta oraz nazwę i adres importera,
nazwę i typ artykułu, minimalne wymagania wiekowe zgodnie z określeniem w art. 7 ust. 1 i 2, odpowiednią kategorię i instrukcję obsługi,
rok produkcji dla kategorii 3 i 4
oraz, w stosownych przypadkach, bezpieczną odległość.
Etykieta określa równowaznik ilości netto (NEQ) aktywnego materiału wybuchowego.
3.
Fajerwerki powinny ponadto zawierać przynajmniej następujące informacje:
Kategoria 1: w stosownych przypadkach: "tylko do stosowania na wolnym powietrzu" i minimalną bezpieczną odległość
Kategoria 2: "tylko do stosowania na wolnym powietrzu" i w stosownych przypadkach minimalną bezpieczną odległość
Kategoria 3: "tylko do stosowania na wolnym powietrzu" i minimalną bezpieczną odległość
Kategoria 4: "tylko do obsługi przez osoby o wiedzy specjalistycznej" i minimalną bezpieczną odległość.
4.
Artykuły pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego powinny ponadto zawierać przynajmniej następujące informacje:
Kategoria T1: w stosownych przypadkach: "do użytku wyłącznie na wolnym powietrzu" i minimalną bezpieczną odległość
Kategoria T2: "do użytku wyłącznie przez osoby o wiedzy specjalistycznej" oraz minimalną bezpieczną odległość/odległości.
5.
Jeśli na artykule pirotechnicznym nie ma wystarczająco dużo miejsca, aby umieścić etykietę wymaganą w ust. 2
do 4
, informacje te należy umieścić na
najmniejszej jednostce
opakowania
.
6.
Przepisy
niniejszego artykułu
nie mają zastosowania do
artykułów pirotechnicznych pokazywanych podczas targów, wystaw i pokazów w celach handlowych, o których mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy ani do artykułów pirotechnicznych wytworzonych dla celów badań, rozwoju i prób, o których mowa w art. 6 ust. 4.
Artykuł 13
Etykietowanie artykułów pirotechnicznych samochodowych
1.
Etykieta artykułów pirotechnicznych samochodowych zawiera nazwę producenta lub w przypadku, gdy producent nie posiada siedziby na terytorium Wspólnoty, nazwę importera, nazwę i rodzaj artykułu oraz instrukcję bezpieczeństwa.
2.
W sytuacji, gdy na artykule nie ma wystarczająco dużo miejsca, aby opatrzyć go etykietą opisaną w ust. 1, informacje należy umieścić na opakowaniu.
3.
Arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa opracowany zgodnie z załącznikiem do dyrektywy Komisji 2001/58/WE z dnia 27 lipca 2001 r
.
zmieniającej po raz drugi dyrektywę 91/155/EWG
Dz.U. L 212 z 7.8.2001, str. 24.
dostarczany jest profesjonalnym użytkownikom w języku przez nich zamówionym.
Arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa może zostać dostarczony w formie papierowej lub elektronicznej, pod warunkiem, że adresat dysponuje niezbędnymi środkami uzyskania dostępu do niego.
Artykuł 14
Nadzór rynku
1.
Państwa
członkowskie
przyjmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, by artykuły
pirotechniczne mogły
zostać wprowadzone do obrotu tylko wówczas, gdy odpowiednio przechowywane i wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem nie będą zagrażały zdrowiu i bezpieczeństwu osób.
2
.
Państwa członkowskie przeprowadzają regularne kontrole artykułów pirotechnicznych w chwili ich wprowadzania na terytorium Wspólnoty oraz w miejscach ich przechowywania i produkcji.
3.
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zagwarantowania, że podczas przemieszczania artykułów pirotechnicznych na obszarze Wspólnoty przestrzegane są wymogi bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony przewidziane w niniejszej dyrektywie.
4.
Państwa Członkowskie organizują i przeprowadzają odpowiedni nadzór wyrobów wprowadzonych do obrotu, biorąc odpowiednio pod uwagę założenia zgodności wyrobów noszących oznakowanie CE.
5.
Państwa członkowskie co roku informują Komisję o prowadzonych przez nie działaniach w zakresie nadzoru rynku.
6.
W przypadku stwierdzenia przez
państwo członkowskie
, że
artykuł pirotechniczny
noszący
oznakowanie CE,
posiadający
deklarację zgodności WE i
używany
zgodnie z przeznaczeniem
może
zagrozić zdrowiu i bezpieczeństwu osób, przyjmuje ono wszelkie stosowne środki tymczasowe w celu wycofania
tego artykułu
z rynku, uniemożliwienia jego wprowadzenia do obrotu bądź ograniczenia jego swobodnego przepływu. Państwo
członkowskie
powiadamia o tym Komisję i inne
państwa członkowskie
.
7.
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej nazwy artykułów, które zgodnie z ust.. 6 zostały wycofane z rynku, zostały zakazane lub których wprowadzanie do obrotu podlega ograniczeniom.
Artykuł 15
Szybkie informowanie o wyrobach stanowiących poważne ryzyko
W przypadku gdy
państwo członkowskie
ma dostateczne powody by sądzić, iż
artykuł pirotechniczny
stanowi poważne ryzyko, które mogłoby zagrozić zdrowiu i/lub bezpieczeństwu osób w Unii Europejskiej, powiadamia o tym Komisję i inne
państwa członkowskie
i dokonuje odpowiedniej oceny. Powiadamia ono Komisję i inne
państwa członkowskie
o powodach i wynikach tej oceny.
Artykuł 16
Klauzula ochronna
1.
W przypadku, gdy
państwo członkowskie
nie wyraża zgody na środki podjęte przez inne państwo członkowskie w myśl art. 14 ust. 6 lub w przypadku, gdy Komisja uzna, że środek taki jest sprzeczny z przepisami wspólnotowymi, Komisja zobowiązana jest niezwłocznie przeprowadzić konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, dokonać oceny środka oraz podjąć decyzję, czy środek jest uzasadniony, czy też nie. Komisja informuje państwa członkowskie i zainteresowane strony o swoim stanowisku w tej sprawie.
W sytuacji, gdy Komisja uzna, że środek krajowy jest uzasadniony, państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zagwarantowania wycofania niebezpiecznego produktu ze swych rynków krajowych oraz informują o tym Komisję.
W sytuacji, gdy Komisja uzna, że środek krajowy jest nieuzasadniony, zainteresowane państwo członkowskie wycofuje go.
2
.
W
przypadku gdy środki, o których mowa w ust. 1, opierają się na brakach w zharmonizowanych normach, Komisja przekazuje sprawę komitetowi ustanowionemu dyrektywą 98/34/WE jeżeli Państwo Członkowskie, które przyjęło środki, zamierza je utrzymać, a Komisja lub Państwo Członkowskie wszczynają procedurę, o której mowa w art. 8.
3
.
W przypadku gdy artykuł pirotechniczny nie jest zgodny, a posiada oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje stosowne działanie w stosunku do podmiotu, który umieścił takie oznakowanie i powiadamia o tym Komisję. Komisja powiadamia pozostałe Państwa
Członkowskie.
Artykuł 17
Środki wiążące się z odmową lub ograniczeniem
1.
Wszelkie środki przyjmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą
a)
w celu zakazu lub ograniczenia wprowadzenia wyrobu do obrotu; lub
b)
w celu wycofania wyrobu z
obrotu
podają
dokładne powody, na których są one oparte. Informacje o takich środkach są niezwłocznie przekazywane zainteresowanej stronie, która jest jednocześnie powiadamiana o środkach, jakie ma ona do dyspozycji zgodnie z prawem krajowym obowiązującym w zainteresowanym państwie członkowskim, oraz o ograniczeniach czasowych, jakim podlegają takie środki.
2.
W przypadku środka, o którym mowa
w ust
. 1 producent powinien mieć możliwość uprzedniego przedstawienia swojej opinii, chyba że jest to niemożliwe ze względu na pilny charakter środka, który należy wprowadzić, co w szczególności uzasadniają wymagania zdrowia publicznego lub bezpieczeństwa.
Artykuł 18
Środki wykonawcze
1.
Należy
przyjąć następujące środki
mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, łącznie z uzupełnieniem jej o nowe, inne niż istotne elementy,
zgodnie z procedurą regulacyjną
połączoną z kontrolą
, o której mowa w
art. 19
ust.
2
:
a)
dostosowania
niezbędne w celu uwzględnienia przyszłych zmian zaleceń ONZ
;
b)
dostosowania
do postępu technicznego załączników
II
i
III;
c)
dostosowania wymogów etykietowania określonych w art. 12.
2.
Należy przyjąć następujące środki zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 3:
a)
ustanowienie
systemu identyfikacji obejmującego numer rejestracyjny oraz rejestrację na szczeblu UE w celu identyfikacji rodzajów
artykułów pirotechnicznych oraz ich
producenta;
b)
ustalenie wspólnych kryteriów regularnego gromadzenia i uaktualniania danych dotyczących wypadków związanych z artykułami pirotechnicznymi.
Artykuł 19
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 5a ust. 1 do 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia jej art. 8.
3.
W przypadku
odniesienia
do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art.
5
i
7
decyzji 1999/468/WE, uwzględniając postanowienia jej art. 8. Termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji
1999/468/WE
ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 20
Kary
Państwa członkowskie określają zasady regulujące kary stosowane w przypadku naruszeń przepisów krajowego prawodawstwa transponującego niniejszą dyrektywę i zapewniają ich stosowanie. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa
członkowskie
przyjmują również niezbędne
środki umożliwiające im zatrzymanie przesyłek artykułów pirotechnicznych, które nie są zgodne z niniejszą
dyrektywą.
Artykuł 21
Transpozycja
1.
Państwa
członkowskie
przyjmą i opublikują najpóźniej do … *
30
miesięcy po opublikowaniu
niniejszej
dyrektywy.
przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą. Niezwłocznie przedstawią Komisji tekst tych
przepisów.
2.
Zastosują te przepisy najpóźniej z dniem … *
3 lata
po opublikowaniu
niniejszej
dyrektywy.
dla fajerwerków
kategorii 1, 2 i 3
oraz z dniem ... **
6
lat po opublikowaniu
niniejszej
dyrektywy.
*dla pozostałych artykułów pirotechnicznych,
fajerwerków kategorii 4 oraz artykułów pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego
.
3.
W momencie przyjmowania przez Państwa Członkowskie wspomniane przepisy powinny zawierać odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
5.
Upoważnienia krajowe, których udzielono przed dniem wskazanym w ust. 2, zachowają ważność na terytorium Państwa Członkowskiego, które udzieliło takiego upoważnienia, do dnia wygaśnięcia lub do 10 lat od dnia wejścia w życie dyrektywy, w zależności od tego, który okres jest krótszy.
6.
W drodze odstępstwa od ust. 5, upoważnienia krajowe na artykuły pirotechniczne samochodowe, których udzielono przed dniem wskazanym w ust. 2, zachowają ważność do dnia wygaśnięcia.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 23
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
ZASADNICZE WYMAGANIA BEZPIECZEŃSTWA
(1)
Wszystkie artykuły pirotechniczne muszą osiągnąć właściwości funkcjonowania przedstawione przez producenta jednostce notyfikowanej, w celu zapewnienia jak najwyższego poziomu bezpieczeństwa i niezawodności.
(2)
Wszystkie artykuły pirotechniczne muszą być zaprojektowane i wytworzone w taki sposób, żeby przy zastosowaniu odpowiedniej techniki mogły zostać usunięte w sposób minimalnie uciążliwy dla środowiska.
(3)
Wszystkie artykuły pirotechniczne muszą działać prawidłowo, gdy używa się ich zgodnie z przeznaczeniem.
W stosownych przypadkach należy rozważyć i zbadać następujące informacje i właściwości. Wszystkie artykuły pirotechniczne należy zbadać w rzeczywistych warunkach. Jeżeli nie jest to możliwe w laboratorium, badania należy przeprowadzić w warunkach, w jakich artykuł pirotechniczny ma być użyty.
a)
Projekt, struktura i właściwości charakterystyczne, łącznie ze szczegółowym składem chemicznym (masą i udziałem procentowym wykorzystanych substancji) oraz wymiary.
b)
Stabilność fizyczna i chemiczna artykułu pirotechnicznego we wszystkich normalnych i przewidywalnych warunkach środowiskowych.
c)
Wrażliwość na normalne, przewidywalne obchodzenie się i transport.
d)
Zgodność wszystkich składników pod względem stabilności chemicznej.
e)
Odporność artykułu pirotechnicznego na działanie wody, jeżeli jest on przewidziany do stosowania w wilgotnych lub mokrych warunkach, i jeżeli woda może mieć negatywny wpływ na jego bezpieczeństwo lub niezawodność.
f)
Odporność artykułu pirotechnicznego na działanie niskich i wysokich temperatur, jeżeli przewiduje się przechowywanie lub używanie artykułu pirotechnicznego w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie komponentu lub całego artykułu pirotechnicznego może mieć negatywny wpływ na jego bezpieczeństwo i niezawodność.
g)
Cechy bezpieczeństwa polegające na zapobieganiu przedwczesnemu lub niezamierzonemu zapłonowi lub wybuchowi.
h)
Właściwe instrukcje i, w miarę potrzeby, oznaczenia dotyczące bezpiecznego obchodzenia się, składowania, użytkowania (w tym bezpieczne odległości) i pozbywania się w języku lub językach urzędowych przyjmującego Państwa Członkowskiego.
i)
Odporność artykułu pirotechnicznego, jego opakowania lub innych części składowych na pogorszenie się jakości w normalnych, przewidywalnych warunkach składowania.
j)
Wyszczególnienie wszystkich urządzeń i akcesoriów oraz instrukcji obsługi potrzebnych do bezpiecznego działania artykułu pirotechnicznego.
k)
Podczas transportu i normalnego obchodzenia się, o ile instrukcje producenta nie wskazują inaczej, artykuły pirotechniczne powinny zawierać skład pirotechniczny.
(4)
Artykuły pirotechniczne nie powinny zawierać:
-
komercyjnych środków wybuchowych, za wyjątkiem prochu dymnego i mieszanek rozbłyskowych;
-
wojskowych środków wybuchowych.
(5)
Różne grupy artykułów pirotechnicznych muszą również spełniać przynajmniej następujące wymagania:
A.
Fajerwerki
a)
Producent zalicza fajerwerki do różnych kategorii zgodnie z art. 3, w zależności od zawartości materiału wybuchowego, bezpiecznej odległości, poziomu hałasu, itp. Kategoria będzie wyraźnie wskazana na etykiecie.
i)
Dla fajerwerków kategorii 1 muszą być spełnione następujące warunki:
-
bezpieczna odległość musi wynosić co najmniej 1 m
W stosownych przypadkach bezpieczna odległość może być mniejsza.
;
-
maksymalny poziom hałasu nie może przekraczać 120 dB (A, imp), lub równoważnego poziomu hałasu mierzonego za pomocą innej, odpowiedniej metody, w bezpiecznej odległości;
-
kategoria 1 nie może zawierać petard, baterii petard, petard rozbłyskowych i baterii petard rozbłyskowych;
-
opadające resztki w kategorii 1 muszą zawierać nie więcej niż 2,5 mg piorunianu srebra.
ii)
Dla fajerwerków kategorii 2 muszą być spełnione następujące warunki:
-
bezpieczna odległość musi wynosić co najmniej 8 m
1
;
-
maksymalny poziom hałasu nie może przekraczać 120 dB (A, imp), lub równoważnego poziomu hałasu mierzonego za pomocą innej, odpowiedniej metody, w bezpiecznej odległości.
iii)
Dla fajerwerków kategorii 3 muszą być spełnione następujące warunki:
-
bezpieczna odległość musi być co najmniej 15 m
W stosownych przypadkach bezpieczna odległość może być mniejsza.
;
-
maksymalny poziom hałasu nie może przekraczać 120 dB (A, imp), lub równoważnego poziomu hałasu mierzonego za pomocą innej, odpowiedniej metody, w bezpiecznej odległości.
b)
Fajerwerki mogą zawierać wyłącznie materiały konstrukcyjne ograniczające do minimum ryzyko dla zdrowia, mienia i środowiska ze strony odłamków.
c)
Sposób zapłonu musi być wyraźnie widoczny lub określony przez etykietę bądź instrukcję.
d)
Fajerwerki nie mogą poruszać się w sposób nieobliczalny bądź nieprzewidywalny.
e)
Fajerwerki kategorii 1, 2 i 3 należy chronić przed przypadkowym zapłonem za pomocą osłony, opakowania bądź struktury artykułu. Fajerwerki kategorii 4 należy chronić przed przypadkowym zapłonem sposobami określonymi przez producenta.
B.
Pozostałe artykuły pirotechniczne
a)
Artykuły pirotechniczne muszą być zaprojektowane w taki sposób, by ograniczyć do minimum ryzyko dla zdrowia, mienia i środowiska podczas normalnego korzystania.
b)
Sposób zapłonu musi być wyraźnie widoczny lub określony przez etykietę bądź instrukcję.
c)
Artykuły pirotechniczne muszą być zaprojektowane w taki sposób, by ograniczyć do minimum ryzyko dla zdrowia, mienia i środowiska ze strony odłamków w razie przypadkowego zapłonu.
d)
W stosownych przypadkach, artykuły pirotechniczne działają prawidłowo aż do daty ważności określonej przez producenta.
C.
Zapalniki
a)
Zapalniki muszą być zdolne do pewnego zapłonu i posiadać wystarczającą zdolność zapłonu we wszystkich normalnych przewidywalnych warunkach użytkowania.
b)
Zapalniki należy chronić przed wyładowaniem elektrostatycznym w normalnych przewidywalnych warunkach przechowywania i użytkowania.
c)
Zapalniki elektryczne należy chronić przed polami elektromagnetycznymi w normalnych przewidywalnych warunkach przechowywania i użytkowania.
d)
Osłona zapalników musi mieć odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i zapewniać odpowiednią ochronę wypełnienia wybuchowego przy poddaniu normalnemu, przewidywalnemu obciążeniu mechanicznemu.
e)
Parametry czasu spalania zapalników należy podać wraz z artykułem.
f)
Charakterystyka elektryczna zapalników elektrycznych musi być wskazana wraz z artykułem (np. prąd niepowodujący zapłonu, opór, itd.).
g)
Przewody zapalników elektrycznych muszą posiadać wystarczającą izolację oraz odpowiednią wytrzymałość mechaniczną, włączając w to niezawodność połączenia z zapalnikiem, przy uwzględnieniu przewidywanego zastosowania.
ZAŁĄCZNIK II
PROCEDURY OCENY ZGODNOŚCI
1.
MODUŁ B: Badanie typu WE
1.
Moduł ten opisuje tę część procedury, w drodze której jednostka notyfikowana upewnia się i stwierdza, że egzemplarz-wzór reprezentatywny dla danej produkcji spełnia odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Wniosek o przeprowadzenie badania typu WE składa producent w wybranej jednostce notyfikowanej.
Wniosek musi zawierać:
-
nazwę i adres producenta,
-
pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w żadnej innej jednostce notyfikowanej,
-
dokumentację techniczną opisaną w pkt. 3.
Wnioskodawca musi udostępnić jednostce notyfikowanej egzemplarz-wzór reprezentatywny dla danej produkcji, zwany dalej "typem". Jednostka notyfikowana może zażądać kolejnych egzemplarzy-wzorów, jeżeli są one potrzebne do przeprowadzenia programu badań.
3.
Dokumentacja techniczna musi pozwalać na dokonanie oceny zgodności urządzenia z wymaganiami niniejszej dyrektywy. Musi ona, w zakresie istotnym dla dokonania oceny, obejmować projekt, wytworzenie i działanie urządzenia oraz, w zakresie istotnym dla dokonania oceny, zawierać:
-
ogólny opis typu,
-
projekt koncepcyjny oraz rysunki techniczne i schematy części, podzespołów, obwodów, itd.,
-
opisy i objaśnienia niezbędne do zrozumienia tych rysunków i schematów oraz działania produktu,
-
wykaz zharmonizowanych norm określonych w art. 8, stosowanych w całości lub częściowo, oraz opisy rozwiązań zastosowanych w celu spełnienia zasadniczych wymagań bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy, jeżeli zharmonizowane normy określone w art. 8 nie zostały zastosowane,
-
wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych, przeprowadzonych badań, itd.,
-
sprawozdania z badań.
4.
Jednostka notyfikowana musi:
4.1.
zbadać dokumentację techniczną, zweryfikować, czy typ został wytworzony zgodnie z tą dokumentacją i rozpoznać elementy, które zaprojektowano zgodnie z odpowiednimi przepisami zharmonizowanych norm określonych w art. 8, jak również te części, które zostały zaprojektowane bez stosowania odpowiednich przepisów tych zharmonizowanych norm;
4.2.
wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów niezbędnych do skontrolowania, czy rozwiązania przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy, w przypadku kiedy normy określone w art. 8 nie zostały zastosowane;
4.3.
wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów niezbędnych do skontrolowania, czy, jeżeli producent zdecydował się na stosowanie odpowiednich norm, zostały one rzeczywiście zastosowane;
4.4.
uzgodnić z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia badań i niezbędnych testów.
5.
Jeżeli typ spełnia odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy certyfikat badania typu WE. Certyfikat zawiera nazwę i adres producenta, podsumowanie wyników badań i informacje niezbędne dla identyfikacji zatwierdzonego typu.
Do certyfikatu załączony zostaje wykaz odpowiednich części dokumentacji technicznej, a kopię zachowuje jednostka notyfikowana.
Jeżeli producentowi odmawia się wydania certyfikatu, jednostka notyfikowana musi przedstawić szczegółowe uzasadnienie takiej odmowy.
Należy przewidzieć procedurę odwoławczą.
6.
Wnioskodawca powiadamia jednostkę notyfikowaną, która posiada dokumentację techniczną dotyczącą certyfikatu badania typu WE, o wszystkich zmianach zatwierdzonego urządzenia, które musi uzyskać dodatkowe zatwierdzenie, jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na zgodność z zasadniczymi wymaganiami lub zalecanymi warunkami używania produktu. To dodatkowe zatwierdzenie wydawane jest w formie uzupełnienia oryginalnego certyfikatu badania typu WE.
7.
Każda jednostka notyfikowana musi przekazać innym jednostkom notyfikowanym odpowiednie informacje dotyczące wydanych i wycofanych certyfikatów badania typu WE oraz ich uzupełnień.
8.
Inne jednostki notyfikowane mogą otrzymywać kopie certyfikatów badania typu WE i/lub ich uzupełnień. Załączniki do certyfikatów muszą być przechowywane do dyspozycji innych jednostek notyfikowanych.
9.
Producent musi przechowywać wraz z dokumentacją techniczną kopie certyfikatów badania typu WE i ich uzupełnień przez okres przynajmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego produktu.
W przypadkach, w których producent nie posiada siedziby na terytorium Wspólnoty, obowiązek przechowywania i udostępniania dokumentacji technicznej spoczywa na osobie, która wprowadza dany wyrób do obrotu we Wspólnocie.
2.
MODUŁ C: Zgodność z typem
1.
Moduł ten opisuje tę część procedury, w drodze której producent zapewnia i oświadcza, że dane artykuły pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE i spełniają wymagania niniejszej dyrektywy, które mają do nich zastosowanie. Producent musi umieścić oznakowanie WE na każdym artykule pirotechnicznym i sporządzić pisemną deklarację zgodności.
2.
Producent musi przyjąć wszelkie konieczne środki aby zapewnić, że proces wytwarzania gwarantuje zgodność wytworzonego wyrobu z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy.
3.
Producent musi przechowywać kopię deklaracji zgodności przez okres przynajmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego produktu.
W przypadkach, w których producent nie posiada siedziby na terytorium Wspólnoty, obowiązek przechowywania i udostępniania dokumentacji technicznej spoczywa na osobie, która wprowadza dany wyrób do obrotu we Wspólnocie.
4.
Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta musi wykonać lub zlecić wykonanie badań wyrobu w przypadkowych odstępach czasu. Odpowiednią próbkę gotowych wyrobów pobraną na miejscu przez jednostkę notyfikowaną poddaje się odpowiednim badaniom i testom, określonym w odpowiedniej zharmonizowanej normie, o której mowa w art. 8, lub równoważnym badaniom, w celu sprawdzenia zgodności produktu z wymaganiami odpowiedniej dyrektywy. W przypadku jednej lub większej liczby zbadanych próbek wyrobu, niespełniających wymagań, jednostka notyfikowana musi podjąć odpowiednie środki.
Na odpowiedzialność jednostki notyfikowanej w czasie procesu wytwarzania producent umieszcza numer identyfikacyjny tej jednostki.
3.
MODUŁ D: Zapewnienie jakości produkcji
1.
Moduł ten opisuje procedurę, w drodze której producent spełniający zobowiązania określone w pkt. 2 zapewnia i oświadcza, że dane artykuły pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE i spełniają wymagania niniejszej dyrektywy. Producent umieszcza oznakowanie CE na każdym artykule i sporządza pisemną deklarację zgodności. Oznakowaniu CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrole określone w pkt. 4.
2.
Producent musi stosować zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji, inspekcji produktu końcowego i badań, o którym mowa w pkt. 3. Podlega on kontrolom określonym w pkt. 4.
3.
System zapewnienia jakości
3.1.
Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny systemu zapewnienia jakości dla określonych artykułów pirotechnicznych.
Wniosek musi zawierać:
—
wszystkie odpowiednie informacje na temat danej kategorii artykułów pirotechnicznych,
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości,
—
dokumentację techniczną dotyczącą zatwierdzonego typu oraz kopię certyfikatu badania typu WE.
3.2.
System zapewnienia jakości musi zapewniać zgodność artykułów pirotechnicznych z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE oraz wymaganiami niniejszej dyrektywy, które mają do nich zastosowanie.
Wszystkie elementy, wymagania i przepisy zastosowane przez producenta muszą być udokumentowane w systematyczny i uporządkowany sposób w formie spisanych zasad postępowania, procedur i instrukcji. Dokumentacja systemu zapewnienia jakości musi pozwalać na spójną interpretację programów zapewnienia jakości, planów, instrukcji i zapisów związanych z systemem zapewnienia jakości.
Musi ona w szczególności zawierać odpowiedni opis:
—
celów w zakresie jakości oraz struktury organizacyjnej, obowiązków i uprawnień kierownictwa w odniesieniu do jakości artykułów pirotechnicznych,
—
procesu wytwarzania, technik kontroli i zapewnienia jakości, procesów i systematycznych działań, które będą stosowane,
—
badań i testów, które będą przeprowadzane przed, podczas i po procesie wytwarzania, a także częstotliwości ich przeprowadzania,
—
zapisów związane z systemem zapewnienia jakości, takich jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy, itd.,
—
środków monitorowania osiągania żądanej jakości artykułów pirotechnicznych oraz skuteczności działania systemu zapewnienia jakości.
3.3.
Jednostka notyfikowana musi ocenić system zapewnienia jakości w celu stwierdzenia, czy spełnia on wymagania określone w ppkt. 3.2. Musi on zakładać spełnienie tych wymagań w przypadku systemów zapewnienia jakości, które stosują odpowiednie zharmonizowane normy. W skład zespołu audytorów musi wchodzić przynajmniej jeden członek z doświadczeniem w ocenie technologii danego produktu. Procedura oceny obejmuje wizytę inspekcyjną w zakładzie producenta.
Producenta powiadamia się o decyzji. Powiadomienie musi zawierać wyniki badania i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny.
3.4.
Producent musi zobowiązać się do wypełniania zobowiązań wynikających z tak zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości oraz utrzymywania go na właściwym i skutecznym poziomie.
Producent musi informować jednostkę notyfikowaną, która zatwierdziła system zapewnienia jakości, o każdej proponowanej zmianie systemu zapewnienia jakości.
Jednostka notyfikowana musi ocenić proponowane zmiany i zadecydować, czy zmieniony system zapewnienia jakości będzie wciąż spełniać wymagania określone w ppkt. 3.2, czy też wymagana jest jego ponowna ocena.
Musi on powiadomić producenta o swojej decyzji. Powiadomienie musi zawierać wyniki badania i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny.
4.
Monitorowanie w ramach odpowiedzialności jednostki notyfikowanej
4.1.
Celem monitorowania jest upewnienie się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości.
4.2.
Producent musi umożliwić jednostce notyfikowanej dostęp w celach inspekcyjnych do pomieszczeń wytwórczych, inspekcyjnych, badawczych i magazynowych oraz przekazać jej wszelkie niezbędne informacje, w szczególności:
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości,
—
zapisy związane z systemem zapewnienia jakości, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy, itd.
4.3.
Jednostka notyfikowana musi przeprowadzać okresowe audyty w celu upewnienia się, że producent utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości oraz przekazywać producentowi sprawozdanie z audytu.
4.4.
Jednostka notyfikowana może dodatkowo składać producentowi niezapowiedziane wizyty. Podczas takich wizyt jednostka notyfikowana może przeprowadzać badania, lub zlecać ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości funkcjonuje prawidłowo; jeżeli to konieczne, jednostka notyfikowana musi przekazać producentowi sprawozdanie z wizyty i, jeżeli miało miejsce badanie, sprawozdanie z badania.
5.
Przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego produktu producent musi przechowywać do dyspozycji władz krajowych:
—
dokumentację określoną w ppkt. 3.1 tiret drugie,
—
uaktualnienia określone w ppkt. 3.4 akapit drugi,
—
decyzje i sprawozdania jednostki notyfikowanej, określone w ppkt. 3.4 akapit ostatni oraz w ppkt. 4.3 i 4.4.
6.
Każda jednostka notyfikowana musi przekazać pozostałym jednostkom notyfikowanym odpowiednie informacje dotyczące wydanych i cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości.
4.
MODUŁ E: Zapewnienie jakości produktu
1.
Moduł ten opisuje procedurę, w drodze której producent spełniający zobowiązania określone w pkt. 2 zapewnia i oświadcza, że dane artykuły pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE. Producent musi umieścić oznakowanie WE na każdym artykule i sporządzić pisemną deklarację zgodności. Oznakowaniu CE musi towarzyszyć numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrole określone w pkt. 4.
2.
Producent musi stosować zatwierdzony system jakości inspekcji gotowego artykułu pirotechnicznego i badań określonych w pkt. 3. Podlega on kontrolom określonym w pkt. 4.
3.
System zapewnienia jakości
3.1.
Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny systemu zapewnienia jakości dla określonych artykułów pirotechnicznych.
Wniosek musi zawierać:
—
wszystkie odpowiednie informacje na temat danej kategorii artykułów pirotechnicznych,
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości,
—
dokumentację techniczną dotyczącą zatwierdzonego typu oraz kopię certyfikatu badania typu WE.
3.2.
W ramach systemu zapewnienia jakości, każdy artykuł pirotechniczny poddaje się badaniu i przeprowadza się odpowiednie testy zgodnie ze stosowną(-ymi) zharmonizowaną (-ymi) normą(-ami) określoną(-ymi) w art. 8, lub przeprowadza się równoważne testy w celu zweryfikowania jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami niniejszej dyrektywy. Wszystkie elementy, wymagania i przepisy przyjęte przez producenta muszą być udokumentowane w systematyczny i uporządkowany sposób w formie spisanych zasad postępowania, procedur i instrukcji. Dokumentacja systemu zapewnienia jakości musi pozwalać na spójną interpretację programów zapewnienia jakości, planów, instrukcji i związanych z nimi zapisów.
Musi ona w szczególności zawierać odpowiedni opis:
—
celów jakości oraz struktury organizacyjnej, obowiązków i uprawnień kierownictwa w odniesieniu do jakości produktu,
—
badań i testów, które będą przeprowadzane po zakończeniu procesu wytwarzania,
—
środków monitorowania skuteczności działania systemu zapewnienia jakości,
—
zapisy związane z systemem zapewnienia jakości, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy, itd.
3.3.
Jednostka notyfikowana musi ocenić system zapewnienia jakości w celu stwierdzenia, czy spełnia on wymagania określone w ppkt. 3.2. Musi on zakładać spełnienie tych wymagań w przypadku systemów zapewnienia jakości, które stosują odpowiednie zharmonizowane normy.
W skład zespołu audytorów musi wchodzić przynajmniej jeden członek z doświadczeniem w ocenie technologii danego produktu. Procedura oceny musi obejmować wizytę inspekcyjną w zakładzie producenta.
Producenta powiadamia się o decyzji. Powiadomienie musi zawierać wyniki badania i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny.
3.4.
Producent musi zobowiązać się do wypełniania zobowiązań wynikających z tak zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości oraz utrzymywania go na właściwym i skutecznym poziomie.
Producent musi informować jednostkę notyfikowaną, która zatwierdziła system zapewnienia jakości o każdej proponowanej zmianie systemu zapewnienia jakości. Jednostka notyfikowana musi ocenić proponowane zmiany i zadecydować, czy zmieniony system zapewnienia jakości będzie wciąż spełniać wymagania określone w ppkt. 3.2, czy też wymagana jest jego ponowna ocena. Musi ona powiadomić producenta o swojej decyzji. Powiadomienie musi zawierać wyniki badania i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny.
4.
Monitorowanie za które odpowiedzialna jest jednostka notyfikowana
4.1.
Celem monitorowania jest upewnienie się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości.
4.2.
Producent musi umożliwić jednostce notyfikowanej dostęp w celach inspekcyjnych do pomieszczeń wytwórczych, inspekcyjnych, badawczych i magazynowych oraz przekazać jej wszelkie niezbędne informacje, w szczególności:
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości,
—
dokumentację techniczną,
—
zapisy związane z systemem jakości, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas testów, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy, itd.
4.3.
Jednostka notyfikowana musi przeprowadzać okresowe audyty w celu upewnienia się, że producent utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości oraz przekazać producentowi sprawozdanie z audytu.
4.4.
Jednostka notyfikowana może dodatkowo składać producentowi niezapowiedziane wizyty. Podczas takich wizyt jednostka notyfikowana może przeprowadzać badania, lub zlecać ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości funkcjonuje prawidłowo; jeżeli to konieczne, jednostka notyfikowana musi przekazać producentowi sprawozdanie z wizyty i, jeżeli przeprowadzono badanie, sprawozdanie z badania.
5.
Przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego produktu producent musi przechowywać do dyspozycji władz krajowych:
—
dokumentację określoną w ppkt. 3.1 tiret drugie,
—
zmiany określone w ppkt. 3.4 akapit drugi,
—
decyzje i sprawozdania jednostki notyfikowanej, określone w ppkt. 3.4 akapit ostatni oraz w ppkt. 4.3 i 4.4.
6.
Każda jednostka notyfikowana musi przekazać pozostałym jednostkom notyfikowanym odpowiednie informacje dotyczące wydanych i cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia
jakości
.
5.
MODUŁ F
: Sprawdzanie jednostkowe
1.
Moduł ten opisuje procedurę, w drodze której producent zapewnia i oświadcza, że artykuł pirotechniczny, dla którego wydano certyfikat określony w pkt. 2 jest zgodny z odpowiednimi wymaganiami niniejszej dyrektywy. Producent musi umieścić oznakowanie WE na tym artykule i sporządzić pisemną deklarację zgodności.
2.
Jednostka notyfikowana musi zbadać artykuł pirotechniczny i przeprowadzić właściwe testy wymienione w odpowiedniej(-ich) zharmonizowanej(-ych) normie(-ach) określonej(-ych) w art. 8, lub równoważne testy, w celu zapewnienia jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Jednostka notyfikowana musi umieścić lub spowodować umieszczenie swojego numeru identyfikacyjnego na zatwierdzonym artykule pirotechnicznym i sporządzić pisemne świadectwo zgodności odnoszące się do przeprowadzonych testów.
3.
Celem dokumentacji technicznej jest umożliwienie oceny zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz zrozumienia projektu, procesu wytwarzania i działania artykułu pirotechnicznego.
Dokumentacja musi zawierać, w zakresie niezbędnym dla dokonania takiej oceny:
—
ogólny opis typu,
—
projekt koncepcyjny i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów, obwodów, itd.,
—
opisy i objaśnienia konieczne dla zrozumienia wspomnianych rysunków i schematów oraz działania artykułu pirotechnicznego,
—
wykaz zharmonizowanych norm określonych w art. 8, stosowanych w całości lub częściowo, oraz opisy rozwiązań zastosowanych w celu spełnienia zasadniczych wymagań bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy, jeżeli normy określone w art. 8 nie zostały zastosowane,
—
wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych, przeprowadzonych badań, itd.,
—
sprawozdania z badań.
6.
Moduł G
:
Pełna gwarancja jakości
1.
Niniejszy moduł opisuje procedurę, dzięki której producent, wypełniając zobowiązania z ust. 2, zapewnia i zaświadcza, że odnośne produkty spełniają odpowiednie wymagania dyrektywy. Producent lub importer musi umieścić oznakowanie CE na każdym artykule pirotechnicznym i sporządza pisemną deklarację zgodności. Oznakowaniu CE musi towarzyszyć numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrole określone w pkt 4.
2.
Producent musi stosować zatwierdzony system jakości projektowania, produkcji oraz końcowego odbioru i kontroli określony w pkt 3. Podlega on kontrolom określonym w pkt 4.
3.
System zapewniania jakości
3.1.
Producent musi złożyć do jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny systemu zapewniania jakości
.
Wniosek zawiera:
—
wszystkie odpowiednie informacje na temat przewidzianej kategorii produktu pirotechnicznego;
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewniania jakości.
3.2.
System zapewniania jakości musi gwarantować zgodność produktu z odpowiednimi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Wszystkie założenia, wymagania i przepisy przyjęte przez producenta muszą być udokumentowane w systematyczny i uporządkowany sposób w formie spisanych zasad postępowania, procedur i instrukcji. Dokumentacja systemu zapewniania jakości musi umożliwiać jednoznaczną interpretację programów, planów, instrukcji i sprawozdań dotyczących zapewnienia jakości.
Musi ona w szczególności zawierać odpowiedni opis następujących punktów:
—
cele jakości oraz struktura organizacyjna, obowiązki i uprawnienia kierownictwa w odniesieniu do projektu i jakości produktu;
—
specyfikacja techniczna konstrukcji, łącznie z zastosowanymi normami, a także, w przypadku, gdy normy, o których mowa w art. 8, nie zostały w pełni spełnione, opis środków gwarantujących, że odpowiednie zasadnicze wymagania dyrektywy są spełnione;
—
techniki kontroli i sprawdzania gotowego produktu, procedury i systematyczne środki zastosowane przy wytwarzaniu produktu należącego do określonej kategorii;
—
odpowiednie metody wytwarzania, kontroli jakości i zapewniania jakości, zastosowane procedury i systematyczne działania;
—
kontrole przeprowadzane przed, w trakcie i po procesie produkcji oraz badania, z zaznaczeniem ich częstotliwości;
—
zapisy związane z systemem zapewniania jakości, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy, itd.;
—
środki monitorowania, czy osiągnięto zakładaną jakość projektowania i produktu, a także skuteczność działania systemu zapewniania jakości.
3.3.
Jednostka notyfikowana ocenia system zapewniania jakości w celu stwierdzenia, czy spełnia on wymagania określone w pkt 3.2. W przypadku systemów zapewniania jakości, które stosują odpowiednie zharmonizowane normy, zakłada on spełnienie tych wymagań.
W skład zespołu audytorów powinien wchodzić przynajmniej jeden członek z doświadczeniem w ocenie technologii danego produktu. Procedura oceny obejmuje także wizytę inspekcyjną w zakładzie producenta.
Producenta powiadamia się o decyzji. Powiadomienie zawiera wyniki badania i uzasadnienie decyzji.
3.4.
Producent zobowiązuje się do wypełniania zobowiązań wynikających z tak zatwierdzonego systemu zapewniania jakości oraz utrzymywania go na właściwym i skutecznym poziomie.
Producent lub jego autoryzowany pełnomocnik informuje jednostkę notyfikowaną, która zatwierdziła system zapewnienia jakości, o każdej planowanej zmianie systemu zapewniania jakości.
Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany i decyduje, czy zmieniony system zapewniania jakości będzie wciąż spełniać wymagania określone w pkt 3.2, czy też wymagana jest jego ponowna ocena.
Powiadamia ona producenta o swojej decyzji. Powiadomienie musi zawierać wyniki badania i uzasadnienie decyzji.
4.
Monitorowanie WE, za które odpowiedzialna jest jednostka notyfikowana
4.1.
Celem monitorowania WE jest upewnienie się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości.
4.2.
Producent umożliwia jednostce notyfikowanej dostęp w celach inspekcyjnych do pomieszczeń projektowych, wytwórczych, kontrolnych, inspekcyjnych i magazynowych oraz przekazuje jej wszelkie niezbędne informacje, w szczególności:
—
dokumentację dotyczącą systemu zapewniania jakości;
—
zapisy związane z systemem zapewniania jakości w dziedzinie badań i rozwoju, takie jak wyniki analiz, obliczeń, badań, itp.;
—
zapisy związane z systemem jakości w dziedzinie produkcji, takie jak sprawozdania z inspekcji, dane uzyskane podczas testów, dane dotyczące kalibracji urządzeń, dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy itd.
4.3.
Jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty w celu upewnienia się, że producent utrzymuje i stosuje system zapewniania jakości oraz przekazuje producentowi sprawozdanie z audytu.
4.4.
Jednostka notyfikowana może dodatkowo składać producentowi niezapowiedziane wizyty. Podczas takich wizyt jednostka notyfikowana może przeprowadzać badania, lub zlecać ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości funkcjonuje prawidłowo
.
Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z wizyty i, jeżeli przeprowadzono badanie, sprawozdanie z badania.
5.
Przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego produktu producent przechowuje do dyspozycji organów krajowych:
—
dokumentację określoną w pkt 3.1 tiret drugie;
—
zmiany określone w pkt 3.4 akapit drugi;
—
decyzje i sprawozdania jednostki notyfikowanej, określone w pkt 3.4 akapit ostatni oraz w pkt 4.3 i 4.4.
6.
Każda jednostka notyfikowana przekazuje pozostałym jednostkom notyfikowanym odpowiednie informacje dotyczące wydanych i cofniętych zatwierdzeń systemów zapewniania jakości.
ZAŁĄCZNIK III
MINIMALNE KRYTERIA, KTÓRE POWINNY BYĆ UWZGLĘDNIANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE W STOSUNKU DO JEDNOSTEK ODPOWIEDZIALNYCH ZA OCENĘ ZGODNOŚCI
1.
Jednostka, jej dyrektor i personel odpowiedzialny za przeprowadzanie badań sprawdzających nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami, instalatorami
lub importerami
artykułów pirotechnicznych, które kontrolują, ani też upoważnionymi przedstawicielami żadnej z tych stron. Nie mogą oni też
angażować się
, bezpośrednio lub jako upoważnieni przedstawiciele, w projektowanie, konstruowanie, sprzedaż lub konserwację
lub import
takich artykułów. Nie wyklucza to możliwości wymiany informacji technicznych między producentem a jednostką.
2.
Jednostka i jej personel przeprowadzają badania weryfikacyjne z najwyższym stopniem uczciwości zawodowej i technicznej kompetencji, i nie podlegają żadnym naciskom ani wpływom, szczególnie finansowym, które mogłyby oddziaływać na ich ocenę lub wyniki inspekcji, szczególnie ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami weryfikacji.
3.
Jednostka ma do dyspozycji niezbędny personel i posiada niezbędne wyposażenie umożliwiające jej prawidłową realizację zadań administracyjnych i technicznych związanych z weryfikacją; ma również dostęp do sprzętu wymaganego do szczególnej weryfikacji.
4.
Personel odpowiedzialny za kontrolę posiada:
—
gruntowne przeszkolenie techniczne i zawodowe,
—
zadowalającą znajomość wymagań związanych z przeprowadzanymi przez niego badaniami i odpowiednie doświadczenie w ich przeprowadzaniu,
—
umiejętność sporządzania certyfikatów, protokołów i sprawozdań wymaganych w celu uwierzytelnienia przeprowadzonych testów.
5.
Zagwarantowana jest bezstronność personelu przeprowadzającego inspekcje. Jego wynagrodzenie nie zależy od liczby przeprowadzonych testów ani od wyników takich testów.
6.
Jednostka jest ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej, chyba że odpowiedzialność ponosi państwo zgodnie z przepisami prawa krajowego, lub samo Państwo Członkowskie jest bezpośrednio odpowiedzialne za badania.
7.
Personel jednostki jest zobowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania swych zadań (z wyjątkiem udzielania ich właściwym władzom administracyjnym państwa, w którym jednostka ta prowadzi swoją działalność) w ramach niniejszej dyrektywy lub wszelkich innych przepisów prawa krajowego, które ją wykonują.
ZAŁĄCZNIK IV
OZNAKOWANIE ZGODNOŚCI
Oznakowanie zgodności CE składa się z liter "CE" w następującej formie:
W przypadku zmniejszenia lub powiększenia oznakowania CE, należy zachować proporcje powyższego rysunku.
