30.3.2011 B7-0232/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie IV Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych
Thijs Berman
,
Michael Cashman
,
Corina Creţu
,
Patrice Tirolien
w imieniu grupy politycznej S&D
PE459.768v01-00 B7‑0232/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie IV Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat krajów najsłabiej rozwiniętych
Parlament Europejski,
– uwzględniając decyzję podjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2008 r. w sprawie zwołania IV konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych w dniach 9-13 maja w Stambule,
– uwzględniając brukselski program działania na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych na lata 2001-2010 przyjęty podczas III konferencji ONZ na temat LDC w Brukseli w 2001 r., którego celem jest ograniczenie skrajnego ubóstwa i głodu przez skoncentrowane działania w powiązanych dziedzinach oraz promowanie zrównoważonego rozwoju,
– uwzględniając milenijne cele rozwoju na lata 200-2015 obejmujące ograniczenie ubóstwa o połowę do roku 2015,
– uwzględniając wyniki posiedzenia ONZ na wysokim szczeblu w sprawie milenijnych celów rozwoju, które odbyło się we wrześniu 2010 r.,
– mając na uwadze inicjatywę dotyczącą głęboko zadłużonych krajów ubogich (HIPC),
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie podwyżek cen żywności,
– uwzględniając inicjatywę UE „wszystko oprócz broni”,
– uwzględniając zasady pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji UE z dnia 1 stycznia 2011 r.
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że liczba krajów najsłabiej rozwiniętych uległa podwojeniu od 1971 r. i że obecnie jest 48 państw stanowiących najbiedniejszą i najsłabszą część społeczności międzynarodowej; mając na uwadze, że tylko dwa kraje, Republika Zielonego Przylądka i Maledywy; przez ostatnie dziesięć lat wyszły z grupy krajów najsłabiej rozwiniętych,
B. mając na uwadze, że kraje najsłabiej rozwinięte są najbardziej narażone zarówno na działania czynników endogennych jak i egzogennych, takich jak kryzys finansowy, żywnościowy, energetyczny, związany ze zmianami klimatu itp., które przyczyniają się do pogorszenia ich sytuacji,
C. mając na uwadze, że obecnie 78% mieszkańców krajów najsłabiej rozwiniętych utrzymuje się za mniej niż 1,25 dolara dziennie,
D. mając na uwadze, że mimo postępów w najsłabiej rozwiniętych krajach brukselski program działania nadal nie został przez te kraje zrealizowany a społeczność międzynarodowa nie wywiązała się z powziętego zobowiązania w zakresie wdrożenia tego programu,
E. mając na uwadze, że pomimo znacznego wzrostu oficjalnej pomocy rozwojowej, wsparcie jest wciąż poniżej założonego przez brukselski program działania celu, a większość krajów najsłabiej rozwiniętych wciąż boryka się ze skrajnym ubóstwem, brakiem infrastruktury i potencjału produkcyjnego oraz wzrastającym bezrobociem,
F. mając na uwadze, że podczas LDC IV zostanie przeprowadzona kompleksowa ocena wdrożenia brukselskiego programu działania i przyjęty zostanie nowy program działania na lata 2011-2020; mając na uwadze, że na konferencji zidentyfikowane zostaną również wyzwania, przed którymi staną państwa najsłabiej rozwinięte w najbliższym dziesięcioleciu oraz niezbędne działania,
G. mając na uwadze, że na LDC IV potwierdzone zostanie światowe zaangażowanie w partnerstwo mające na celu wychodzenie na przeciw potrzebom krajów najsłabiej rozwiniętych, mając na uwadze, że podczas trwających obecnie przygotowań do czwartej konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych mają miejsce konsultacje na szczeblu krajowym, posiedzenia na szczeblu regionalnym oraz konferencje, w które zaangażowane jest liczne grono zainteresowanych stron, takich jak parlamentarzyści, społeczeństwo obywatelskie i sektor prywatny,
H. mając na uwadze, że brak wymaganej przez traktat spójności polityki w zakresie celów rozwoju między handlem, inwestycjami, rolnictwem, spekulacjami dotyczącymi cen towarów wpłynął negatywnie na możliwości zrównoważonego rozwoju krajów najsłabiej rozwiniętych,
I. mając na uwadze, że chociaż rolnictwo stanowi podstawę gospodarki wielu krajów najsłabiej rozwiniętych, a w sektorze tym pracuje do 90% siły roboczej, bezpieczeństwo żywnościowe jest zagrożone,
J. mając na uwadze, że rozwój jest wspólnym wyzwaniem dla krajów rozwiniętych, na których spoczywa odpowiedzialność i obowiązek pomocy krajom rozwijającym się w wydostaniu się z ubóstwa,
K. mając na uwadze, że kraje rozwijające się ponoszą główną odpowiedzialność za własny rozwój poprzez opracowywanie i wdrażanie odpowiednich strategii oraz dobre sprawowanie rządów, mające na celu wydostanie własnego społeczeństwa z ubóstwa,
L. mając na uwadze, że demokratyczne rządy, poszanowanie praw człowieka i poświęcenie większej uwagi kwestiom rozwiązywania konfliktów, budowania pokoju i budowy państwa są niezbędne do płynnego przejścia z niestabilnej sytuacji do stanu pokoju i bezpieczeństwa oraz do wzmocnienia zrównoważonych i reprezentujących wszystkie strony instytucji,
1. uważa, że LDC IV powinna koncentrować się na wynikach zgodnie z jasno określonymi wskaźnikami opartymi na skutecznych i przejrzystych mechanizmach monitorowania, a jej celem powinno być zmniejszenie o połowę ilości krajów najsłabiej rozwiniętych do 2020 r.;
2. wzywa wspólnotę międzynarodową do wypełnienia swoich zobowiązań i do dalszej pracy w kierunku osiągnięcia celu udzielanej krajom najsłabiej rozwiniętym oficjalnej pomocy rozwojowej ustalonego na poziomie 0,15-0,20% DNB, przeznaczając na ten cel głównie własne zasoby, oraz stosując innowacyjne mechanizmy finansowania jako środek uzupełniający, w które zaangażowane są partnerzy publiczni i prywatni; międzynarodowe instytucje finansowe i MIF, wzywa partnerów w zakresie działań na rzecz rozwoju do pełnego wdrożenia deklaracji paryskiej dotyczącej skuteczności pomocy oraz programu działania z Akry; jednak milenijne cele rozwoju to cele minimalne i nawet jeśli uda się je wszystkie zrealizować, nadal potrzebne będą znaczne środki finansowe na walkę z ubóstwem i na poprawę standardów zdrowotnych i edukacyjnych najuboższych ludzi na świecie;
3. wzywa UE i państwa członkowskie do omówienia podczas LDC IV realizacji innowacyjnych mechanizmów finansowania rozwoju, takich jak np. podatek od transakcji finansowych; podkreśla, że zobowiązania w zakresie oficjalnej pomocy rozwojowej oraz innowacyjne mechanizmy finansowania muszą być postrzegane jako elementy kluczowe i uzupełniające w walce z ubóstwem;
4. wzywa do konieczności priorytetowego potraktowania kwestii bezpieczeństwa żywności, poprzez budowanie potencjału produkcyjnego w rolnictwie, przemyśle, sektorze usług i infrastruktury, jak również osiągnięcia trwałego wzrostu gospodarczego, dostępu do technologii, promowania rozwoju człowieka i rozwoju społecznego w krajach najsłabiej rozwiniętych;
5. wzywa UE i inne kraje rozwinięte do usunięcia przeszkód strukturalnych, które uniemożliwiają krajom najsłabiej rozwiniętym realizację ich podstawowych potrzeb w zakresie zrównoważonego rozwoju, poprzez zreformowanie międzynarodowych strategii polityki gospodarczej, co obejmuje: reformę WTO, międzynarodowe uregulowania handlowe, wprowadzenie wiążącego mechanizmu w celu udaremnienia nielegalnego odpływu kapitału z krajów najsłabiej rozwiniętych oraz oszustw podatkowych w tych krajach, wprowadzenie polityki gwarantującej pełną przejrzystość międzynarodowych transakcji finansowych;
6. wzywa do pomocy państwom rozwijającym się w zakresie systemów podatkowych i dobrego zarządzania podatkami; wzywa UE i ogół społeczności międzynarodowej do nałożenia wymogów odpowiedniej przejrzystości na przedsiębiorstwa inwestujące i działające w krajach rozwijających się, w tym wymogu sprawozdawczości w zakresie płatności podatków na szczeblu krajowym i w odniesieniu do danego projektu;
7. wzywa do ustanowienia sprawiedliwych i uczciwych zasad handlu oraz wdrożenia zintegrowanych strategii w szerokim zakresie kwestii gospodarczych, społecznych i ochrony środowiska na rzecz zrównoważonego rozwoju;
8. wzywa do wprowadzenia skutecznych środków celem rozwiązania kwestii niestabilności cen i ich przejrzystości, kwestii regulowanych rynków finansowych oraz kwestii ochrony krajów najsłabiej rozwiniętych przed podatnością na zagrożenia oraz jej kontrolę;
9. uważa, że należy zwiększyć możliwości krajów najsłabiej rozwiniętych w zakresie zwalczania negatywnych skutków zmian klimatu, zachęcając do przekazywania rozwiązań technologicznych, poprawiając działania podejmowane na mocy ramowych działań dostosowawczych z Cancún, jak również w ramach zrównoważonych pod względem wpływu na środowisko naturalne strategii politycznych wynikających z porozumienia kopenhaskiego;
10. przypomina o zasadzie powszechnego charakteru praw człowieka i niedyskryminacji, na podstawie której to zasady należy wzmocnić prawowite demokratyczne sprawowanie rządów i dialog polityczny z krajami najsłabiej rozwiniętymi;
11. uważa, że wyniki szczytu MCR, który odbył się we wrześniu 2010 r. powinny zostać wykorzystane jako wskazówki pozwalające przyspieszyć proces zwalczania ubóstwa;
12. wzywa do unieważnienia długów krajów najsłabiej rozwiniętych;
13. Nalega, aby IV LDC skupiła się na spójności polityki rozwoju obejmującej handel i współpracę w zakresie rozwoju, zmiany klimatu, transport, energetykę, bezpieczeństwo żywnościowe, migracje, jak również wspólną politykę rolną i rybołówstwa;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.
