Odpowiedź udzielona przez Vladimíra Špidlę w imieniu Komisji
(2 grudzień 2005)
Komisja obecnie nie zamierza proponować prawodawstwa mającego gwarantować, aby pracownicy przemieszczający się między Państwami Członkowskimi w celu podjęcia pracy mieli 24 godziny na rozważenie swojej umowy o pracę, zanim zostaną poproszeni o jej podpisanie.
Minimalne standardy pracy zostały określone w szeregu instrumentów na poziomie Wspólnoty. Jednym z przykładów jest dyrektywa Rady 91/533/EWG Dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288 z 18.10.1991 . , określająca zasady dotyczące pisemnych oświadczeń w przypadku pracowników kierowanych do pracy za granicę. Pracownik, od którego wymaga się pracy (przez okres dłuższy niż jeden miesiąc) w kraju innym niż Państwo Członkowskie regulujące jego umowę o pracę lub stosunek pracy w ramach swojego ustawodawstwa i/lub praktyki, musi przed swoim wyjazdem dysponować określonymi informacjami dodatkowymi poza informacjami udzielanymi przy rozpoczęciu pracy. Takie informacje dodatkowe dotyczą czasu trwania zatrudnienia za granicą, waluty, w której ma być wypłacane wynagrodzenie, świadczeń pieniężnych lub w naturze związanych z zatrudnieniem za granicą oraz warunków repatriacji pracownika.
W przypadku czasowego delegowania pracowników w celu świadczenia usług w innym Państwie Członkowskim, dyrektywa 96/71/WE Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz.U. L 18 z 21.1.1997 . przewiduje stosowanie warunków zatrudnienia obowiązujących w Państwie Członkowskim, na terytorium którego dany pracownik jest delegowany; dyrektywa reguluje m. in. następujące kwestie: maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczynku; minimalny wymiar płatnych urlopów rocznych oraz minimalne stawki płacy.
Nie harmonizując minimalnej ochrony socjalnej w różnych Państwach Członkowskich, dyrektywa ta przewiduje konieczność stosowania minimalnych warunków zatrudnienia określonych w prawodawstwie i/lub ogólnie obowiązujących układach zbiorowych w kraju przyjmującym pracownika, w sytuacji, kiedy warunki zatrudnienia przewidziane w prawodawstwie regulującym stosunek pracy (co zwykle oznacza prawodawstwo miejsca, w którym dany pracownik oddelegowany jest normalnie zatrudniony) są niższe.
Proponowana dyrektywa w sprawie usług pozostaje bez wpływu na dotychczasowy dorobek prawny Wspólnoty dotyczący delegowania pracowników. Wszystkie kwestie objęte dyrektywą 96/71/WE są wyłączone ze stosowania zasady kraju pochodzenia, która miałaby zastosowanie dla tymczasowego transgranicznego świadczenia usług. Dyrektywa dotycząca delegowania pracowników zachowuje pełną moc obowiązującą.
