25.1.2012 B7-0018/2012 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Iranu i jego programu jądrowego ( 2012/2512(RSP) )
Cornelia Ernst
,
Sabine Lösing
,
Willy Meyer
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE479.456v01-00 B7‑0018/2012 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu i jego programu jądrowego ( 2012/2512(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w sprawozdaniu MAEA z listopada 2011 r. wyrażono „poważne zastrzeżenia co do ewentualnych militarnych aspektów irańskiego programu jądrowego”, ponieważ „pewne działania” „związane z tworzeniem jądrowego urządzenia wybuchowego ”„mogą być nadal w toku”;
B. mając na uwadze, że w sprawozdaniu tym odnotowano ponadto, że Iran nadal prowadzi działania w zakresie wzbogacania i przetwarzania uranu, do których zawieszenia jest obowiązany na mocy szeregu rezolucji Rady Bezpieczeństwa; mając jednak na uwadze, że Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) jako taki nie wyklucza działań w zakresie wzbogacania uranu przez państwa-strony oraz że w związku z tym irański program wzbogacania uranu nie narusza NPT;
C. mając na uwadze, że naruszając obowiązki wynikające z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, Iran potajemnie wybudował zakład wzbogacania uranu w Fordo w pobliżu świętego miasta Kom i zawiadomił MAEA o jego istnieniu dopiero dłuższy czas po rozpoczęciu budowy;
D. mając na uwadze, że wprawdzie Iran ogłosił, iż zakład w Fordo będzie gotowy do działania w lutym i będzie prowadził wzbogacanie uranu do 20%, potwierdził jednak, że przed końcem stycznia oczekuje miesięcznej inspekcji prowadzonej przez inspektorów z MAEA;
E. mając na uwadze, że Stany Zjednoczone i inne główne zachodnie potęgi poczyniły istotne kroki w celu odcięcia Iranu od międzynarodowego systemu finansowego, zapowiadając skoordynowane sankcje wymierzone w jego bank centralny i banki komercyjne; mając na uwadze, że Stany Zjednoczone nałożyły też sankcje na przedsiębiorstwa związane z irańskim przemysłem jądrowym, a także petrochemicznym i naftowym;
F. mając na uwadze, że w dniu 23 stycznia Rada do Spraw Zagranicznych UE postanowiła wzmocnić sankcje przeciw Iranowi, zakazując w szczególności importu, zakupu i transportu irańskiej ropy naftowej i produktów petrochemicznych z Iranu do UE; mając na uwadze, że embargo na ropę pozbawi Iran 20% obecnej sprzedaży ropy; mając na uwadze, że Rada zamroziła też aktywa irańskiego banku centralnego w UE i zakazała przekazywania irańskiemu bankowi centralnemu banknotów i monet w walucie irańskiej;
G. mając na uwadze, że według doniesień jeden z głównych dowódców sił Gwardii Rewolucyjnej powiedział, iż władze w Teheranie zdecydowały nakazać zamknięcie cieśniny Ormuz, jeżeli eksport krajowej ropy zostanie zablokowany, oraz mając na uwadze, że francuskie i brytyjskie statki wojenne dołączyły do grupy amerykańskich lotniskowców w dniu 22 stycznia 2012 r. i przepłynęły cieśninę Ormuz;
H. mając na uwadze, że administracja Obamy zareagowała, ostrzegając, że zamknięcie cieśniny Ormuz to „granica”, której przekroczenie wywołałoby odpowiedź Ameryki, oraz że gen. Martin E. Dempsey, przewodniczący kolegium szefów sztabów, powiedział, że USA „podjęłyby działania i otworzyłyby cieśninę”, co można by zrealizować wyłącznie środkami militarnymi, w tym takimi jak wojska inżynieryjne, okręty eskortowe oraz ewentualnie ataki z powietrza;
I. mając na uwadze, że doświadczenie pokazuje, iż sankcje przeciwko Iranowi nie przyniosły żadnych pożytecznych wyników w zakresie rozwiązania sporu dotyczącego irańskiego programu jądrowego; mając na uwadze, że nowe sankcje przynoszą skutki przeciwne do zamierzonych, ponieważ dają rządowi najlepszy argument, iż Iran jest zagrożony i potrzebuje środka odstraszającego w postaci broni jądrowej, oraz prowadzą do osłabienia sił demokratycznych w tym kraju;
J. mając na uwadze, że nowe sankcje spowodują znaczne zwiększenie problemów dotykających ogół ludności, gdyż irańska gospodarka w około 80% zależy od przychodów z ropy;
K. mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka w Iranie stale się pogarsza, a ze strony irańskiego rządu nie dochodzą sygnały, że zamierza on zająć się zasadnymi żądaniami społeczeństwa obywatelskiego dotyczącymi praw demokratycznych i praw człowieka;
1. wyraża poważne zaniepokojenie wobec politycznego i zbrojnego zaostrzenia stosunków między Iranem a Stanami Zjednoczonymi oraz państwami członkowskimi UE; wzywa obie strony do powstrzymania się od jakichkolwiek działań, które mogłyby pogłębić napięcia, do ograniczenia obecności wojskowej w regionie oraz do powrotu do stołu negocjacyjnego;
2. stanowczo opowiada się za pokojowym rozwiązaniem sporu dotyczącego irańskich programów jądrowych; potwierdza swój sprzeciw wobec jakichkolwiek działań militarnych lub groźby zastosowania rozwiązań siłowych i ostrzega, że ewentualne działania militarne doprowadzą do zaostrzenia kryzysu w regionie;
3. wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu manewrów wojskowych Stanów Zjednoczonych i Izraela w tym regionie oraz z powodu naruszenia integralności terytorialnej Iranu przez amerykańskie bezpilotowe statki powietrzne; wzywa Izrael i Stany Zjednoczone, aby w stosunkach z Iranem i innymi państwami powstrzymywały się od użycia lub grożenia użyciem siły przeciwko integralności terytorialnej i niezależności politycznej tego państwa; jest zdania, że środki mające na celu budowanie zaufania, takie jak udzielenie Iranowi negatywnych gwarancji bezpieczeństwa, pomogłyby wspierać stabilizację w regionie;
4. głęboko ubolewa nad decyzją Rady w sprawie nowych sankcji i wzywa Radę, aby niezwłocznie powtórnie rozpatrzyła podjętą decyzję; przypomina, że polityka sankcji Stanów Zjednoczonych nie przyniosła żadnego postępu w rozwiązaniu konfliktu nuklearnego z Iranem; jest zdania, że nowe sankcje przyniosą skutki odwrotne do oczekiwanych, nie doprowadzą do wznowienia negocjacji, lecz do nowych napięć i będą miały negatywne następstwa dla mieszkańców Iranu;
5. nakłania E3+3 oraz Iran do powrotu do stołu negocjacyjnego i wzywa negocjatorów do wypracowania wzajemnie akceptowalnego kompromisu; jest zdania, że uczestnictwo Brazylii i Turcji w negocjacjach ułatwiłoby znalezienie kompromisowego rozwiązania;
6. wzywa Stany Zjednoczone i UE do niestosowania podwójnych standardów oraz do akceptacji irańskiego prawa do wzbogacania uranu w ograniczonym zakresie pod warunkiem, że Iran ratyfikuje protokół dodatkowy i zapewni pełny dostęp Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej do wszystkich swoich instalacji jądrowych oraz, że zaakceptuje stopniowe zastępowanie reaktorów ciężkiej wody technologią lekkowodną;
7. wzywa Iran i te kraje Bliskiego Wschodu, które rozważają inwestycje w energię jądrową, by nie powtarzały błędów wielu państw UE preferujących niebezpieczne i przestarzałe technologie; w zamian za to apeluje do tych krajów, by rozwijały wszystkie możliwości oferowane przez nowoczesne technologie w zakresie odnawialnych źródeł energii, wydajności i metod przechowywania;
8. ponownie wzywa wszystkie strony do ścisłego stosowania się do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w jego wszystkich aspektach;
9. ponawia wezwanie do irańskiego parlamentu i rządu, by ratyfikować i wdrożyć protokół dodatkowy MAEA oraz by w pełni zrealizować postanowienia porozumienia o zabezpieczeniach całkowitych;
10. ponawia wezwanie do wszystkich państw posiadających broń jądrową, by stopniowo zmniejszały arsenał jądrowy, ograniczały konsekwentnie rolę broni jądrowej w polityce bezpieczeństwa i popierały strefę bez broni jądrowej w Europie i na Bliskim Wschodzie;
11. wyraża swe zaniepokojenie faktem, że Izrael, Indie i Pakistan nie stały się stronami Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej; nalega, by państwa te przystąpiły do tego układu;
12. stoi na stanowisku, że negocjacje w sprawie ustanowienia strefy bez broni jądrowej na Bliskim Wschodzie i w regionie Morza Śródziemnego mogłyby stać się ważnym krokiem na drodze do uspokojenia obaw związanych z bezpieczeństwem żywionych przez państwa tego regionu;
13. zdecydowanie popiera demokratyczne aspiracje narodu irańskiego i głęboko ubolewa nad faktem, że irański rząd i parlament są najwyraźniej niezdolne do konstruktywnej odpowiedzi na uzasadnione żądania irańskich obywateli, zwłaszcza młodego pokolenia, którego nadzieje na rozwój gospodarczy i społeczny zbyt długo tłumiono;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu UE, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, dyrektorowi generalnemu MAEA, rządom i parlamentom krajów Maszreku, Radzie Współpracy Państw Zatoki Perskiej, Izraelowi, Palestynie, Irakowi, Turcji oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.
