P6_TA(2006)0123
Konferencja Ministerialna Światowej Organizacji Handlu w Hongkongu
A6-0051/2006
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie oceny rundy negocjacji z Doha po Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu ( 2005/2247(INI) )
Parlament Europejski
, –
uwzględniając deklarację ministerialną przyjętą na Szóstej Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w dniu 18 grudnia 2005 r. Numer dokumentu: 05-6248, (symbol dokumentu: WT/MIN(05)/DEC).
,
–
uwzględniając deklaracje końcowe Konferencji Parlamentarnej WTO na zakończenie posiedzeń w Hong-Kongu w dniach 12-15 grudnia 2005 r. oraz w Brukseli w dniach 24-26 listopada 2004 r.,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie przygotowań do Szóstej Konferencji Ministerialnej WTO w Hongkongu Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2005)0461 .
,
–
uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 października 2005 r. w sprawie Agendy Rozwoju z Doha (ARD) pod przewodnictwem WTO po nadzwyczajnym posiedzeniu Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych w Luksemburgu (13378/05),
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Doha w następstwie decyzji Rady Generalnej WTO z dnia 1 sierpnia 2004 r. Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2005)0182 .
,
–
uwzględniając decyzję Rady Generalnej WTO z dnia 1 sierpnia 2004 r. Numer dokumentu: 04-3297, (symbol dokumentu WT/L/579).
,
–
uwzględniając deklarację ministerialną z Doha złożoną przez WTO w dniu 14 listopada 2001 r. Numer dokumentu: 01-5859, (symbol dokumentu: WT/MIN(01)/DEC/1).
,
–
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje: z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie Trzeciej Konferencji Ministerialnej WTO w Seattle Dz.U. C 296 z 18.10.2000, str. 121.
, z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie posiedzenia WTO w Katarze Dz.U. C 177 E z 25.7.2002, str. 290.
oraz z dnia 25 września 2003 r. w sprawie Piątej Konferencji Ministerialnej WTO w Cancun Dz.U. C 77 E z 26.3.2004, str. 393.
,
–
uwzględniając raport Sutherlanda zatytułowany "Przyszłość WTO – wyzwania instytucjonalne w nowym tysiącleciu" Raport rady konsultacyjnej dla dyrektora generalnego Supachaia Panitchpakdiego, WTO, grudzień 2004.
,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2005)0066 .
,
–
uwzględniając art. 45 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinie Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej ( A6-0051/2006 ),
A.
mając na uwadze, że wielostronny system handlu powinien przyczyniać do zwiększenia uczciwości, bezpieczeństwa, przejrzystości i stabilności w handlu międzynarodowym oraz do lepszego zarządzania globalizacją poprzez wielostronne uregulowania i dyscyplinę oraz sądowe rozstrzyganie sporów, z naciskiem na problematykę trwałego rozwoju i prawa człowieka;
B.
mając na uwadze, że na Konferencji Ministerialnej w Doha, która odbyła się w dniach 9-14 listopada 2001 r. wszyscy członkowie WTO zobowiązali się do udziału w rundzie negocjacji na temat rozwoju (zwaną dalej "rundą z Doha"), której głównym celem byłoby wyrażenie poparcia dla sprawiedliwego i prorozwojowego systemu handlowego opartego na zasadach wielostronnych,
C.
mając na uwadze, że udane zakończenie rundy negocjacji z Doha, zapewniające rzeczywiste i dalsze otwarcie rynków oraz solidniejsze wielostronne uregulowania, mogłoby stanowić ważny czynnik stymulujący światowy wzrost gospodarczy, rozwój i zatrudnienie, a także skutecznie przyczynić się do integracji krajów rozwijających się z gospodarką światową,
D.
mając na uwadze, że UE odgrywała czołową rolę w negocjacjach od momentu rozpoczęcia rundy z Doha oraz przedstawiła wiarygodne i istotne propozycje dotyczące wszystkich obszarów negocjacji, w tym rolnictwa, natomiast inne kraje rozwinięte lub kraje intensywnie rozwijające się nie wykazały podobnej elastyczności ani takiego samego stopnia zaangażowania,
E.
mając na uwadze, że pomyślne zakończenie rundy z Doha prowadzące do dalszej wzajemnej liberalizacji światowego handlu towarami i usługami będzie stanowiło ważny element osiągnięcia większego wzrostu, konkurencyjności zatrudnienia w Unii Europejskiej oraz realizacji założeń Strategii Lizbońskiej,
F.
mając na uwadze nowy termin osiągnięcia porozumienia co do pełnych warunków wyznaczony w Hongkongu na kwiecień 2006 r., jak i termin składania wstępnych harmonogramów wykonawczych wyznaczony na czerwiec 2006 r.,
G.
mając na uwadze, że starania na rzecz dotrzymania terminu zakończenia rundy z Doha (2006 r.) nie powinny przesłaniać celu, jakim jest osiągnięcie ambitnego i zrównoważonego wyniku, odzwierciedlającego cele rozwojowe zawarte w Deklaracji Ministerialnej z Doha,
H.
mając na uwadze fakt, że jeżeli negocjacje nie zakończą się w roku 2006, stanowi to zagrożenie dla rundy z Doha, co z kolei może podważyć wiarygodność wielostronnego systemu handlowego i zaowocować zmianą w kierunku dwustronnych i regionalnych porozumień handlowych, które najczęściej powodują zaostrzenie nierównowagi między krajami rozwiniętymi a rozwijającymi się,
I.
mając na uwadze, że runda z Doha musi zakończyć się powstaniem planów rozwoju we wszystkich negocjowanych obszarach, szczególnie w interesie biedniejszych i słabych krajów rozwijających się,
J.
mając na uwadze, że sytuacja w krajach rozwijających się jest bardzo zróżnicowana, co powinno skutkować z jednej strony przyjęciem przez te państwa zobowiązań, a z drugiej strony ich specjalnym i zróżnicowanym traktowaniem, odpowiednim do poziomu rozwoju oraz ogólnej konkurencyjności każdego kraju oraz konkurencyjności poszczególnych sektorów, oraz mając na uwadze fakt, że najsłabiej rozwinięte i najbiedniejsze kraje nie powinny być zobowiązane do przyjmowania na siebie zobowiązań,
K.
mając na uwadze, że UE powinna reagować na wnioski o liberalizację handlu produktami rolnymi w sposób zapewniający trwałość, konkurencyjność i wielofunkcyjny charakter sektora rolnego UE,
L.
mając na uwadze, że ostateczną datę zniesienia rolnych subsydiów wywozowych wyznaczono na rok 2013, podczas gdy podobny postęp nie nastąpił w obszarach wspierania wewnętrznego oraz dostępu do rynku,
M.
mając na uwadze, że UE jest zdecydowanie największym światowym importerem produktów rolnych z krajów rozwijających się,
N.
mając na uwadze, że ochrona oznaczeń geograficznych pozostaje kwestią najwyższej wagi dla UE, która posiada przewagę konkurencyjną w produkcji wielu produktów regionalnych wysokiej jakości,
O.
mając na uwadze, że towary nierolne (NAMA) stanowią potencjalne źródło zysków handlowych zarówno dla UE, jak i dla krajów rozwijających się, ponieważ znaczną część obrotu handlowego tych ostatnich stanowią towary przemysłowe, a w wymianie handlowej z innymi krajami rozwijającymi się napotykają one wysokie bariery taryfowe,
P.
mając na uwadze, że przeszkodę w dostępie do rynku stanowią również ograniczenia pozataryfowe,
Q.
mając na uwadze, że negocjacje w zakresie usług nie przyniosły zadowalających wyników, a celem UE jest dalsza liberalizacja, która, przy utrzymaniu celów polityki krajowej członków WTO oraz ich prawa do regulowania usług publicznych, powinna również uwzględniać potrzeby poszczególnych państw rozwijających się,
R.
mając na uwadze, że poprawa uregulowań WTO dotyczących ułatwień handlowych, zapobiegania dumpingowi oraz innych spraw byłaby korzystna dla wszystkich członków WTO, gdyż doprowadziłaby do zwiększenia pewności prawnej, obniżenia kosztów transakcji handlowych oraz zapobiegłaby nadużyciom i protekcjonizmowi,
S.
mając na uwadze, że proces globalizacji oraz rola, jaką odgrywa WTO, są często niewłaściwie przedstawiane i błędnie rozumiane, oraz że w samej WTO istnieje potrzeba zwiększonej odpowiedzialności i przejrzystości,
1.
ponownie wyraża swe poparcie dla wielostronnego podejścia do polityki handlowej oraz dla WTO jako gwaranta zachowania określonych zasad w handlu międzynarodowym; zwraca uwagę, że niepowodzenie wielostronnych negocjacji i przejście do porozumień dwustronnych/regionalnych doprowadziłoby do nierównej liberalizacji i nierównomiernego rozwoju, co byłoby szkodliwe szczególnie dla krajów najmniej rozwiniętych,
2.
wyraża ubolewanie z powodu niewielkiego jak do tej pory postępu w negocjacjach oraz niskiego poziomu zaangażowania na rzecz osiągnięcia odpowiednich wyników Konferencji Ministerialnej w Hongkongu; zauważa, że to mało ambitne podejście może spowodować niemożność przedstawienia konkretnych rezultatów podczas rundy negocjacji z Doha; wzywa Komisję do przygotowania alternatywnego planu działań, na wypadek, gdyby negocjacje dauhańskie zakończyły się fiaskiem; wyraża jednakże nadzieję, że deklaracja ministerialna utoruje drogę do pomyślnego zakończenia rundy negocjacji we wszystkich najważniejszych dziedzinach,
3.
wierzy, że w celu wsparcia kolektywnego postępu konieczne jest większe zaangażowanie wszystkich najważniejszych stron, w tym UE, USA i wschodzących gospodarek; wzywa wszystkich członków WTO, szczególnie państwa rozwinięte i państwa intensywnie rozwijające się, do konstruktywnego zaangażowania się w rzeczywiste negocjacje w celu zakończenia konferencji sukcesem; zwraca się szczególnie do Unii Europejskiej, aby podczas niewątpliwie złożonych i trudnych negocjacji, które odbędą się w ciągu najbliższych miesięcy, opowiedziała się za osiągnięciem bardziej liberalnych i uczciwych stosunków handlowych na świecie,
4.
podkreśla, że w sytuacji gdy wiele terminów nie zostało dotrzymanych podczas tej rundy negocjacji, nadal konieczne jest osiągnięcie celu, jakim jest zakończenie negocjacji w 2006 r.,
5.
potwierdza swoje silne poparcie dla wpisania rozwoju w centrum Agendy Rozwoju z Doha i wzywa państwa rozwinięte oraz państwa intensywnie rozwijające się do spełnienia oczekiwań związanych z ambitnymi celami wyznaczonymi w Deklaracji z Doha w celu zapewnienia, że nowa runda negocjacji handlowych będzie faktycznie rundą negocjacji w sprawie rozwoju,
6.
nalega, aby negocjacje rundy nie koncentrowały się wyłącznie na kwestiach związanych z rolnictwem, a co za tym idzie, aby wszystkie główne obszary negocjacyjne traktowano równolegle, zgodnie z pojęciem "jednolitego przedsięwzięcia", oraz by podchodzić do wszystkich zagadnień z podobnym, wysokim poziomem zaangażowania i determinacji, aby przyczynić się do rozwoju,
7.
z zadowoleniem zauważa, że kraje rozwijające się (szczególnie G-90 i G-20) osiągnęły wyższy poziom organizacji i wiary we własne możliwości,
8.
podkreśla, że zobowiązania podejmowane przez Komisję w negocjacjach rolnych w ramach WTO nie mogą wykraczać poza ramy obowiązującego systemu WPR, ani też poza mandat negocjacyjny,
9.
uważa, że konieczne jest utrzymanie warunkowego statusu obecnej oferty Komisji w ramach (ARD) oraz możliwości jej wycofania w trakcie dalszych negocjacji w przypadku braku zadowalających ofert innych partnerów w WTO,
10.
ponownie podkreśla potrzebę respektowania wielofunkcyjnego charakteru rolnictwa UE,
11.
popiera prawo dostępu rolników do tradycyjnie stosowanych gatunków nasion,
12.
przypomina, że z powodu reformy WPR przeprowadzonej w 2003 r. UE znacznie ograniczyła wsparcie wewnętrzne będące źródłem zakłóceń w handlu i zwraca się o podjęcie przez innych partnerów handlowych konkretnych zobowiązań w tym samym zakresie; z zadowoleniem przyjmuje ograniczenia narzucone w Deklaracji Ministerialnej w zakresie "skrzynek" (tzw. "box shifting") poprzez obowiązek wprowadzenia ogólnej redukcji wsparcia krajowego zakłócającego wymianę handlową,
13.
przypomina o znaczeniu porozumienia luksemburskiego w sprawie reformy WPR oraz kładzie nacisk na konieczność określenia środków zawartych w "zielonej skrzynce", w tym pomocy niezwiązanej z wielkością produkcji,
14.
podkreśla ważną rolę propozycji UE dotyczącej likwidacji systemu refundacji wywozowych do roku 2013 oraz podtrzymuje, że podobne działanie wymagane jest ze strony innych członków WTO w obszarze kredytów eksportowych, państwowych przedsiębiorstw handlowych oraz pomocy żywnościowej; podkreśla, że 2013 r. jest ostatecznym terminem zakończenia tego procesu i wzywa do zrealizowania znaczącej części cięć w zakresie refundacji wywozowych na początku okresu wdrażania; popiera pogląd Komisji, że likwidacja dopłat do eksportu winna zostać wyrażona w kategoriach wartości,
15.
z zadowoleniem przyjmuje poważny postęp w uzgadnianiu ram dla określenia nowych sankcji w celu zapobieżenia dumpingowi w zakresie bieżącej pomocy żywnościowej, który stanowi ukrytą formę subsydiów eksportowych, oraz utworzenie mechanizmu zwolnienia z opłat pomocy nadzwyczajnej udzielanej w dobrej wierze,
16.
proponuje przeprowadzenie niezależnego audytu wszystkich form wsparcia handlu międzynarodowego (kredytów eksportowych, systemów gwarancji, przedsiębiorstw państwowych, pomocy żywnościowej itp.); proponuje, aby celem tego audytu było rozróżnienie działalności humanitarnej, która powinna pozostawać pod nadzorem sfery publicznej, od działalności, która zakłóca zasady konkurencji w handlu międzynarodowym i która powinna zostać wyeliminowana,
17.
uważa, że dostęp do rynku stanowi ważne wyzwanie w ramach negocjacji oraz dla realizacji reformy WPR; sądzi, że w tych okolicznościach ogólny kontekst zmniejszenia opłat celnych musi być oceniany w zależności od wysiłków, które zgadzają się podjąć członkowie WTO w dziedzinach odnoszących się do różnych części negocjacji rolnych oraz starań Unii Europejskiej w części dotyczącej wsparcia wewnętrznego i konkurencji wywozowej, przy czym powinna istnieć możliwość zastosowania takich samych wymogów w przypadku produktów importowanych, jak w przypadku produktów rodzimych,
18.
oświadcza, że jeżeli chodzi o dostęp do rynku, potrzebny jest ograniczony stopień elastyczności w odniesieniu do metody dokonywania cięć taryfowych oraz określania produktów wrażliwych; z zadowoleniem przyjmuje propozycje w sprawie specjalnych produktów i specjalnego mechanizmu ochronnego odpowiadające życzeniom krajów rozwijających się i oferujące im pewne pole manewru do zapewnienia swojego bezpieczeństwa żywnościowego i wiejskich źródeł utrzymania; w związku z powyższym odnosi się do zalecenia o wspólnym zbiorze konkretnych wskaźników,
19.
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie o zniesieniu przez kraje rozwinięte subsydiów wywozowych na bawełnę do 2006 r., ale podkreśla, że zostało to już przewidziane w niedawnym orzeczeniu w sprawie sporu w ramach WTO oraz odnotowuje, że stanowi to jedynie niewielki odsetek subsydiów, jakie USA przyznają rodzimym producentom bawełny; podkreśla w związku z tym znaczenie osiągnięcia pozytywnych wyników w zakresie zmniejszania i eliminacji krajowych subsydiów tych państw
;
z zadowoleniem przyjmuje zapewnienie bezcłowego i nieograniczonego dostępu do rynku dla eksportu bawełny z krajów najsłabiej rozwiniętych (KNR), zauważa jednak, że będzie to miało jedynie ograniczony skutek; podkreśla konieczność osiągnięcia pozytywnych rezultatów w zmniejszaniu i znoszeniu krajowych subsydiów; uważa, że środki te powinny być uzupełnione programami reform strukturalnych dla rolników i przemysłu w dotkniętych regionach UE oraz działaniami wspierającymi rozwój krajów rozwijających się podjętymi przez Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy, program rozwoju ONZ oraz inne organizacje międzynarodowe,
20.
wnioskuje, by Komisja rozpatrzyła możliwość wprowadzenia do negocjacji rolnych "skrzynki rozwojowej" ("development box") dla KNR, aby umożliwić im rozwiązanie problemów związanych z bezpieczeństwem żywności oraz polityką zatrudnienia na obszarach wiejskich – kluczowych kwestii na drodze do zwalczania ubóstwa,
21.
zauważą potrzebę wzmocnienia przez Unię Europejską jej stosunków z krajami, z którymi dzieli taką samą wizję rolnictwa, zwłaszcza z państwami należącymi do grupy G10 oraz państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP); wyraża w tym kontekście opinię, że otwarcie rynku wspólnotowego wypływające z nowych zobowiązań powinno objąć w pierwszej kolejności KNR i państwa AKP; przypomina o konieczności pełnego uwzględnienia problemów związanych z osłabieniem marginesu preferencyjnego, z którego kraje te korzystają,
22.
uważa, że wszelkie koncesje udzielone na rzecz krajów rozwijających się i najmniej rozwiniętych winny być powiązane ze ścisłym przestrzeganiem reguł pochodzenia oraz mechanizmem zapobiegającym praktykom handlu trójstronnego,
23.
wyraża ubolewanie z powodu braku postępu w przygotowaniu rejestru win i napojów spirytusowych oraz w rozszerzeniu ochrony oznaczeń geograficznych na inne produkty; przypomina, że elementy te są konieczne dla osiągnięcia zrównoważonego wyniku negocjacji,
24.
wzywa do dążenia do ambitnych i zrównoważonych wyników w negocjacjach w sprawie dostępu do rynku produktów nierolnych, gwarantujących nowe możliwości rzeczywistego dostępu do rynku, w tym tzw. handlu południe-południe, poprzez znaczne cięcia stosowanych stawek, uwzględniając należycie specjalne i zróżnicowane traktowanie, którego domagają się podatne na zagrożenia kraje rozwijające się; nalega, aby związek ustanowiony w deklaracji ministerialnej między ambicjami odnośnie produktów rolnych i nierolnych oznaczał cięcia stosowanych stawek; wzywa kraje intensywnie rozwijające się do przejęcia części odpowiedzialności proporcjonalnie do ich stopnia rozwoju, podkreślając jednocześnie, że wynik powinien odzwierciedlać uzgodnioną zasadę niepełnej wzajemności,
25.
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie dotyczące wykorzystania szwajcarskiej metody redukcji taryf celnych; podkreśla jednak, że efekt harmonizacyjny takiej metody nie powinien być osłabiony poprzez zdefiniowanie wielu wskaźników; popiera inicjatywy w sektorach mających znaczenie dla eksportu UE,
26.
przyznaje, że wiele pozostaje do zrobienia w celu podjęcia ustaleń i zakończenia negocjacji; zaznacza też, że do dnia 30 kwietnia 2006 r. muszą zostać podjęte trudne decyzje w sprawie metody dokonywania redukcji taryf celnych, tak w odniesieniu do ilości, jak i poziomu wskaźników,
27.
zauważa, że zniesienie nieuzasadnionych barier nietaryfowych przez wszystkich partnerów handlowych stanowi kwestię o znaczeniu strategicznym, mając na uwadze, że utrudniają one dostęp do rynku i mogą zniweczyć ewentualne korzyści z cięć taryfowych, przy jednoczesnym zachowaniu koniecznego marginesu politycznego dla ochrony interesów niezwiązanych z handlem; wzywa do zwiększenia wysiłków na rzecz promowania międzynarodowej normalizacji i wzajemnego uznawania; wyraża ubolewanie z powodu braku postępu w tej dziedzinie w Hongkongu,
28.
wyraża zaniepokojenie spowolnieniem negocjacji w dziedzinie usług i wzywa do ich intensyfikacji zarówno na poziomie dwu- jak i wielostronnym, z należytym uwzględnieniem interesów krajów o słabej i wrażliwej gospodarce i nie osłabiając ich pozycji poprzez naciskanie na przeprowadzenie liberalizacji dodatkowych sektorów usługowych; stwierdza, że WTO zmienia strukturę negocjacji w sprawie Generalnego porozumienia w sprawie rynku usług (GATS); podkreśla znaczenie przeprowadzenia oceny oddziaływania w odpowiednim czasie, z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zachowano ustalony na koniec lutego 2006 r. termin na składanie wniosków wielostronnych i uznaje to za pozytywny sygnał dla dalszego procesu negocjacji; ponownie podkreśla, że podstawowe usługi publiczne, takie jak usługi zdrowotne, edukacyjne i audiowizualne, powinny zostać wyłączone z procesu liberalizacji,
29.
wyraża zaniepokojenie z powodu faktu, że terminy pośrednie przewidziane dla osiągnięcia pomyślnego zakończenia negocjacji w sprawie usług nie są skoordynowane z tymi, które są przewidziane na uzgodnienie metod i zasad przedstawiania projektów w dziedzinie rolnictwa oraz dostępu do rynku towarów nierolnych i jest zdania, że takie różne kalendarze mogą utrudnić osiągnięcie zrównoważonego wyniku we wszystkich kluczowych dziedzinach,
30.
nalega, by UE nadal kładła nacisk w ramach WTO na liberalizację usług i otwieranie rynków, zwłaszcza rynków w sektorze finansowym, turystycznym i dystrybucji, które są szczególnie ważne dla gospodarki europejskiej,
31.
podkreśla osiągnięty postęp widoczny po zbadaniu związków między handlem, zadłużeniem i finansami oraz wzywa Komisję Europejską do włączenia do jej wielostronnych i dwustronnych postulatów wobec partnerów handlowych WTO nowych, poprawionych zobowiązań GATS w zakresie usług finansowych w celu zapewnienia, że liberalizacja handlu, szczególnie w zakresie usług finansowych, przynosi zaangażowanym stronom wzajemne korzyści,
32.
zauważa, że wszyscy członkowie WTO porozumieli się co do znalezienia najmniej zakłócających handel rozwiązań przy opracowywaniu nowego prawodawstwa oraz podkreśla znaczenie pełnienia przez Unię Europejską przewodniej roli w tym względzie,
33.
ponownie podkreśla, że udane zakończenie negocjacji polega na wypełnieniu zobowiązań mających na celu uzyskanie konkretnych korzyści z rozwoju na wszystkich obszarach negocjacji, zwłaszcza w interesie KNR, musi przyczynić się do osiągnięcia wyznaczonych na 2015 r. Milenijnych Celów Rozwoju w zakresie likwidacji ubóstwa, bardziej sprawiedliwego podziału zysków płynących z globalizacji, lepszego dostępu do rynku dla krajów rozwijających się i dywersyfikacji ich gospodarek, i wiąże się również z nie osłabianiem najbardziej wrażliwych sektorów w tych krajach,
34.
przychylnie odnosi się "pakietu rozwojowego" przyjętego w Hongkongu, mimo że jest on mniej ambitny, niż oczekiwano;wyraża jednak ubolewanie z powodu faktu, że bezcłowy i nieograniczony dostęp produktów pochodzących z KNR, z wyjątkiem 3% taryfy celnej, która obejmuje niektóre produkty kluczowe dla ubogich krajów, znacznie obniża zyski krajów najsłabiej rozwiniętych; wzywa wszystkie kraje rozwinięte i kraje intensywnie rozwijające się do pójścia za przykładem inicjatywy UE "wszystko oprócz broni" i zapewnienia krajom najsłabiej rozwiniętym całkowicie bezcłowego i nieograniczonego dostępu do rynku; wzywa UE oraz KNR do wspólnych wysiłków w kierunku zapewnienia KNR całkowicie bezcłowego i nieograniczonego dostępu do rynków w krajach rozwiniętych i intensywnie rozwijających się;
35.
wyraża ubolewanie z powodu powolnego postępu prac nad ważną kwestią osłabienia zasady preferencji; uważa, że podczas obecnej rundy negocjacji należy również poruszyć kwestie osłabienia preferencji handlowych i spadku cen towarów; wzywa Komisję , aby po zniesieniu istniejącego systemu regulacji UE/AKP konstruktywnie wspierała proces poszukiwania i proponowania możliwych nowych rozwiązań, zarówno na poziomie kontaktów dwustronnych jak i wielostronnych, prowadzących do ustabilizowania cen towarów;
36.
uważa, że specjalne i zróżnicowane traktowanie musi stanowić integralną część porozumień WTO; uważa też, że dalsze progresywne otwarcie rynków południe-południe
,
a w szczególności handel regionalny oraz zastosowanie silniejszych reguł wielostronnych mogą okazać się korzystne dla rozwoju gospodarczego oraz integracji krajów rozwijających się ze światową gospodarką,
37.
podkreśla ważną rolę odpowiedniej pomocy technicznej w celu wsparcia krajów rozwijających się w formułowaniu ich handlowych interesów, skutecznym udziale w negocjacjach, wypełnianiu nowych zobowiązań, dostosowaniu do reform i skutecznym wdrażaniu uregulowań WTO; podkreśla również potrzebę zachęcenia państw o słabej i wrażliwej gospodarce do włączenia handlu do ich krajowych polityk rozwojowych i strategii ograniczania ubóstwa bez konkurowania z innymi celami rozwojowymi; wspiera rozszerzenie "pomocy dla handlu" na kraje rozwijające się, które potrzebują wsparcia w budowaniu potencjału niezbędnego do czerpania korzyści z poprawy dostępu do rynku i reguł handlowych, mającej na celu zwiększenie handlowych i eksportowych możliwości tych państw, zróżnicowanie w razie konieczności ich podstaw produkcyjnych oraz zastąpienie celnych źródeł dochodu innymi źródłami fiskalnymi,
38.
wzywa Unię Europejską do zapewnienia, aby dodatkowa pomoc dla handlu zadeklarowana w Hongkongu była finansowana z nowych środków pochodzących z dodatkowych w stosunku do perspektyw finansowych funduszy i nie powodowała przesunięcia środków przyznanych wcześniej na inne inicjatywy rozwojowe, takie jak MCR; wzywa jednocześnie do większej spójności pomiędzy różnymi podmiotami ofiarującymi pomoc,
39.
z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady Ogólnej WTO z dnia 6 grudnia 2005 r., dotyczącą zmiany porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), mającą na celu poprawę dostępu krajów rozwijających się do leków,
40.
z zadowoleniem przyjmuje postępy osiągnięte do tej pory w negocjacjach na temat ułatwień handlowych; wzywa do podjęcia wielostronnych zobowiązań na rzecz zwiększenia pewności prawnej, w szczególności w zakresie środków ochrony handlu i przepisów dotyczących podrabiania towarów oraz uproszczenia i modernizacji procedur handlowych; podkreśla szczególnie ważną rolę ukierunkowanej pomocy technicznej w tym zakresie,
41.
wzywa do wzmocnienia w ramach WTO mechanizmów wprowadzania w życie porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), niezbędnych do zwalczania sprzedaży podróbek i przeciwdziałania naruszaniu praw patentowych UE; uważa, że ochrona europejskiej własności intelektualnej, w tym oznaczeń geograficznych, pozostaje jedną z najważniejszych kwestii do ustalenia w ramach WTO; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście fakt, że Komisja Europejska będzie dysponowała urzędnikiem patentowym w Pekinie począwszy od 1 kwietnia 2006 r.; podkreśla, że internalizacja podróbek oddziałuje niekorzystnie na wpływy z podatków w krajach rozwijających się, pomaga finansować przestępczość zorganizowaną na szczeblu międzynarodowym, a także doprowadza we wszystkich państwach do zmniejszenia motywacji do wynalazczości i innowacji, stwarzając tym samym niebezpieczeństwo dla poważnych inwestycji przemysłu UE w technologicznie zaawansowane produkty i usługi,
42.
wzywa Komisję, aby w rozmowach prowadzonych z innymi partnerami handlowymi wyraźnie dała do zrozumienia, że UE odnosi się z dezaprobatą do nagminnego łamania zasad WTO, zwłaszcza w odniesieniu do własności intelektualnej, piractwa oraz pozataryfowych barier handlowych,
43.
wzywa do umocnienia sankcji związanych z zasadami antydumpingowymi oraz innymi przepisami w celu zapobieżenia nadużyciom w zakresie instrumentów obrony handlu, przy zachowaniu legalnego wykorzystania i skuteczności tych instrumentów,
44.
nalega na zakazanie wszelkich form dumpingu oraz ich zdefiniowanie jako wwóz towarów po cenach poniżej średniego pełnego kosztu produkcji, z uwzględnieniem wszystkich rodzajów subsydiów wypłacanych podczas procesu produkcji i dystrybucji oraz tzw. subsydiów krzyżowych,
45.
dostrzega potrzebę poprawy spójności i większego wsparcia dla handlu oraz środowiskowych systemów prawnych i polityk; wzywa do postępu w dziedzinie handlu dobrami środowiskowymi i jaśniejszych zasad dotyczących związku pomiędzy zasadami WTO a wielostronnymi porozumieniami dotyczącymi środowiska naturalnego,
46.
zwraca uwagę na znaczenie uwzględnienia kwestii niezwiązanych z handlem, takich jak sprawy społeczne, środowiskowe i kulturowe, w rundzie negocjacji z Doha,
47.
wzywa Komisję do skupienia się w następnej rundzie negocjacji na problemach niezwiązanych z handlem (dobro zwierząt i ochrona środowiska) w dziedzinie rolnictwa;
48.
podkreśla, że dopóki produkty importowane nie będą podlegać takim samym normom, jak produkty wytwarzane w Europie, będziemy mieć do czynienia z poważnym zakłóceniem konkurencji dotykającym europejskich rolników;
49.
uwzględniając rosnące znaczenie społecznego wymiaru stosunków handlowych, wyraża ubolewanie nad faktem, że umocnienie związków pomiędzy WTO a MOP ponownie nie znalazło wyrazu w ministerialnej deklaracji; jest głęboko przekonany o znaczeniu standardów w nowoczesnym systemie handlowym; ponawia swe dawne zobowiązanie do zapewnienia MOP statusu obserwatora na posiedzeniach WTO i zdecydowanie popiera utworzenie wspólnego stałego forum MOP-WTO w tej sprawie,
50.
ponawia apel o przeprowadzenie gruntownej reformy WTO oraz jej lepszą integrację w ogólnych ramach globalnego systemu zarządzania; wzywa do większej koordynacji i spójności pomiędzy wszystkimi międzynarodowymi instytucjami działającymi w dziedzinie handlu i rozwoju, włączając w to agendy ONZ zajmujące się rozwojem społecznym, zdrowiem, środowiskiem naturalnym, a także wzywa wszystkie państwa należące do WTO do udzielenia jej jednoznacznych uprawnień do ściślejszej współpracy,
51.
popiera negocjacje w sprawie usprawnienia mechanizmu rozstrzygania sporów w kierunku zwiększenia skuteczności i przejrzystości, mając między innymi na celu poprawę przepisów i procedur dotyczących składu sędziowskiego, kwestii "sekwencyjności", popierania porozumień odszkodowawczych, zwiększenia praw osób trzecich, zapewnienia organom odwoławczym prawa do przekazania sprawy do sądu apelacyjnego oraz ułatwienie dostępu państwom rozwijającym się i uwzględnienie prawodawstwa dotyczącego kwestii środowiskowych, społecznych i praw człowieka w ich decyzjach;
52.
uważa, że inwestycje, konkurencja i przejrzystość w zakresie zamówień publicznych to ważne kwestie wymagające negocjacji w ramach WTO,
53.
zwraca się do negocjatorów UE w kontekście WTO z propozycją rozpoczęcia wypracowywania stanowiska UE w kwestii energii, zapewniającego większe bezpieczeństwo dostaw i silniejsze mechanizmy rynkowe w dziedzinie energii oraz obejmującego zastosowania przemysłowe w dziedzinie energii, ułatwione inwestowanie w krajach rozwijających się oraz wyeliminowanie podwójnych opłat i innych form ograniczenia wywozu bądź podatków zagrażających egzystencji wielu przedsiębiorstw w UE,
54.
przypomina, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) stanowią trzon gospodarki UE i krajów rozwijających się, lecz ich przetrwanie w światowym systemie handlu wymaga jasnego zdefiniowania praw własności, istnienia wyraźnych granic dla dochodów płynących z pozycji monopolistycznych oraz skutecznego wprowadzania w życie takich praw w celu pobudzania MŚP do inwestowania w badania i innowacje; proponuje, aby celem polityki handlowej UE była redukcja ryzyka w handlu międzynarodowym i inwestycjach dla MŚP, uzyskana poprzez znaczne zwiększenie dostępu do rynku w krajach wschodzących przy skutecznej likwidacji ceł i barier pozataryfowych w tych krajach, usunięcie restrykcji wobec europejskiej działalności handlowej (inwestowanie, zakładanie działalności, prawo do handlu) oraz stworzenie wzmocnionych mechanizmów mediacyjnych w ramach WTO z myślą o szybszym i bardziej skutecznym uporaniu się z barierami pozataryfowymi,
55.
proponuje skoncentrowanie się na gospodarczym i społecznym prognozowaniu, aby zarówno ilościowo, jak i jakościowo oszacować gospodarcze i społeczne oddziaływanie zmian będących skutkiem międzynarodowych umów handlowych; uważa, że tego rodzaju pomoc w podejmowaniu decyzji jest niezbędna tak pod względem wsparcia w negocjacjach, jak i pod względem przewidywania wynikających z umów przemian gospodarczych, które mogą mieć wpływ na państwa członkowskie oraz odnośne sektory gospodarcze,
56.
podkreśla wagę zachęcania do publicznego i politycznego poparcia dla wielostronnego systemu handlu w ramach WTO; uważa, że przedsiębiorstwa wykazują uzasadnione zainteresowanie kształtowaniem polityki pod kątem prowadzonych przez nie interesów oraz że udział różnych grup, w tym organizacji pozarządowych, ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania WTO; podkreśla jednakże, że priorytety firm i organizacji pozarządowych wywierają nieproporcjonalny wpływ na agendę polityki WTO oraz mogą w odniesieniu do końcowego dokumentu odgrywać większą rolę, niż parlamentarzyści wybrani w demokratycznych wyborach; wzywa Komisję do dokładnego zbadania kwestii roli przedsiębiorstw i organizacji pozarządowych w procesie negocjacji; wzywa do większej przejrzystości i ograniczenia przywilejów przedsiębiorstw i organizacji pozarządowych; podkreśla konieczność lepszego informowania opinii publicznej oraz szerszych konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim; w tym względzie ponownie podkreśla ważną rolę, jaką może odegrać parlament, wzmacniając swą demokratyczną odpowiedzialność oraz otwartość na obywateli WTO,
57.
podkreśla potrzebę reform instytucjonalnych mających na celu usprawnienie funkcjonowania WTO, między innymi w oparciu o zalecenia zawarte we wspomnianym wyżej raporcie Sutherlanda,
58.
podkreśla znaczenie prac Konferencji parlamentarnej w sprawie WTO na rzecz umacniania demokratycznego wymiaru WTO; zauważa jednakże brak zainteresowania negocjatorów WTO końcowymi deklaracjami IPU; dostrzega wysiłek negocjatorów UE w zakresie stosunków z Konferencji parlamentarnej w sprawie WTO, lecz ubolewa nad brakiem zaangażowania ze strony innych negocjatorów WTO,
59.
wyraża chęć pozytywnego przyczynienia się do procesu negocjacyjnego poprzez rozmaite kontakty posłów z ich odpowiednikami w krajach, z którymi UE łączą wspólne interesy,
60.
z zadowoleniem odnotowuje silne poczucie jedności pomiędzy trzema głównymi instytucjami UE obecnymi w Hongkongu i podkreśla, że korzystne byłoby utrzymanie ich ścisłej współpracy przez kluczowe miesiące negocjacji; wzywa Radę i Komisję do odpowiedniego angażowania Parlamentu i regularnego informowania go o strategii UE po szczycie w Hongkongu oraz o postępach w negocjacjach, także podczas następnego posiedzenia Rady Ogólnej w Genewie,
61.
podkreśla znaczenie obecności Parlamentu Europejskiego na wszystkich szczytach WTO na szczeblu ministerialnym, podczas których podejmowane są kluczowe decyzje w negocjacjach, a nie tylko na oficjalnych konferencjach ministerialnych; dlatego też wzywa do wyraźnego włączenia w spotkania organizowane w Genewie niewielkiej delegacji posłów Parlamentu Europejskiego, których celem jest zapewnienie dotrzymania terminów określonych w deklaracji z Hongkongu - 30 kwietnia i 31 lipca 2006 r.; wzywa również Radę do zaproszenia takiej delegacji do udziału w charakterze obserwatorów w przynajmniej jednym z posiedzeń Komitetu 133, które odbędą się w Genewie pod koniec kwietnia; wzywa Komisję do wsparcia tej inicjatywy oraz zagwarantowania, że posłowie Parlamentu Europejskiego zostaną odpowiednio poinformowani na temat postępu negocjacji podczas ich pobytu w Genewie,
62.
ponownie podkreśla, jak ważny jest parlamentarny wymiar WTO w celu wzmocnienia demokratycznej zasadności i przejrzystości negocjacji WTO, ponieważ posłowie mogą stanowić istotny łącznik z obywatelami, w szczególności jako źródło informacji i odpowiedzi na ich obawy; z zadowoleniem przyjmuje wyniki Konferencji Parlamentarnej w sprawie WTO, która odbyła się w Hongkongu; wzywa Komisję i Radę do udzielenia aktywnego wsparcia dla umieszczenia w ostatecznej wersji Agendy Rozwoju z Doha zapisu podkreślającego znaczenie prawodawcy dla polityki handlowej,
63.
zobowiązuje
swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także parlamentom Państw Członkowskich, krajów przystępujących i państw ubiegających się o członkostwo w UE, dyrektorowi generalnemu WTO oraz przewodniczącemu Unii Międzyparlamentarnej.
