5.12.2007
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniem Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Robert Sturdy i Maria Martens
w imieniu grupy politycznej PPE-DE
w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając umowę o partnerstwie zawartą między grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (umowa z Kotonu),
–
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym (COM(2007)0635),
–
uwzględniając wnioski Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych (GAER) z dnia 19 listopada 2007 r. dotyczące umów o partnerstwie gospodarczym,
–
uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE przyjętą w dniu 20 listopada 2007 r. w Kigali, w sprawie przeglądu negocjacji dotyczących umów o partnerstwie gospodarczym,
–
uwzględniając Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), a w szczególności jego art. XXIV,
–
uwzględniając deklarację polityczną ministrów krajów AKP z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje na ten temat, a w szczególności rezolucję w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym z dnia 23 maja 2007 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że art. 36 ust. 1 umowy z Kotonu stanowi, że strony zawrą nową umowę o handlu, zgodną z zasadami WTO, której celem będzie stopniowe usuwanie barier handlowych oraz nasilenie współpracy we wszystkich dziedzinach związanych z handlem i rozwojem,
B.
mając na uwadze, że odstępstwo zwalniające tę umowę z przestrzegania zasad WTO wygasa z końcem roku 2007 i tym samym powoduje zaniepokojenie co do kosekwencji dla stosunków handlowych między UE i AKP,
C.
mając na uwadze, że wiele krajów AKP z dużą nieufnością odnosi się do zawarcia umów o partnerstwie gospodarczym i oświadczyło, że Komisja Europejska wywiera na nie presję, aby podpisały umowy, a inne kraje kładą nacisk na znaczenie, jakie ma dla ich gospodarki udostępnienie rynku UE,
D.
mając na uwadze, że negocjacje w sprawie pełnych umów o partnerstwie gospodarczym, mające na celu zastąpienie umowy z Kotonu, nie posuwają się do przodu w takim samym tempie we wszystkich sześciu regionach i prawdopodobnie nie zostaną zakończone w żadnym razie przed końcem 2007 r.,
E.
mając na uwadze, że w październiku 2007 r. Komisja Europejska zaproponowała krajom AKP umowę przejściową, jako pierwszą fazę umów o partnerstwie gospodarczym, obejmującą jedynie handel towarami, która weszłaby w życie od 31 grudnia 2007 r.,
1.
ponownie wyraża przekonanie, że umowy o partnerstwie gospodarczym muszą być instrumentami rozwoju w celu wspierania trwałego rozwoju, integracji regionalnej oraz zmniejszenia ubóstwa w krajach AKP , a także sprzyjania stopniowemu włączaniu państw AKP do światowej gospodarki;
2.
wyraża jednak głębokie zaniepokojenie powolnym tempem negocjacji, co prawdopodobnie uniemożliwi podpisanie pełnej umowy z jakąkolwiek z grup regionalnych AKP przed 31 grudnia 2007 r.;
3.
podkreśla znaczenie likwidacji ryzyka pojawienia się luki prawnej w stosunkach EU z krajami AKP w celu uniknięcia niepewności prawnej otaczającej stosunki EU z krajami AKP, co mogłoby mieć katastrofalne skutki dla krajów AKP nie należących do krajów najsłabiej rozwiniętych, zagrażając dobrobytowi i źródłom utrzymania milionów ludzi z państw AKP;
4.
odnotowuje propozycję Komisji z dnia 23 października 2007 r. oraz decyzję Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych (GAERC) z dnia 17 listopada 2007 r. dotyczącą zawarcia w pierwszej fazie negocjacji umowy przejściowej, ograniczającej się do handlu towarami;
5.
podkreśla znaczenie trwającego w krajach AKP procesu integracji regionalnej; uznaje to dwuetapowe podejście zaproponowane przez Komisję Europejską za rozwiązanie przejściowe i pragmatyczne, którego celem jest nieprzerywanie przepływu towarów korzystających z ulg celnych po 1 stycznia 2008 r.;
6.
z zainteresowaniem odnotowuje zawarcie tymczasowej umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską i państwami partnerskimi Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej w dniu 27 listopada 2007 r. w Kampali, gwarantującej bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp towarów z tych państw do rynku UE;
7.
podkreśla, że ustanowienie prawdziwego rynku regionalnego jest podstawą dla udanego wdrożenia umów o partnerstwie gospodarczym, oraz że integracja regionalna jest niezbędna dla społeczno-gospodarczego rozwoju krajów AKP; podkreśla, że w przypadku umów tymczasowych z grupami szczebla poniżej regionalnego proces integracji regionalnej dla regionów objętych umowami o partnerstwie gospodarczym musi pozostać podstawowym warunkiem;
8.
wzywa obie strony do przyjęcia na siebie odpowiedzialności za jak najwcześniejsze kontynuowanie negocjacji w innych sprawach; podkreśla, że dla osiągnięcia długoterminowego porozumienia potrzebne jest zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron;
9.
przyznaje, że ważne jest, aby kraje AKP zaangażowały się w proces partnerstwa gospodarczego i aby wspierały niezbędne reformy, mające na celu dostosowanie struktur społeczno-gospodarczych do umów; wzywa rządy krajów AKP do wdrożenia zasad dobrych rządów; wzywa Komisję do przestrzegania zasad pełnej asymetrii i elastyczności;
10.
podkreśla, że pełna asymetria w obrębie porozumień, zgodna z wymogami WTO, powinna obejmować maksymalną elastyczność dotyczącą obniżonych stawek celnych, produktów newralgicznych oraz okresu przejściowego przed terminem pełnego wdrożenia umowy;
11.
podkreśla, że propozycja Komisji dotycząca zasad pochodzenia oznacza złagodzenie obowiązujących obecnie przepisów; uważa, że umowa powinna przewidywać niezbędną elastyczność, biorąc pod uwagę różnice w poziomach rozwoju przemysłowego między UE a krajami AKP oraz między poszczególnymi krajami AKP;
12.
zauważa, że ważne jest tworzenie odpowiednich warunków w celu pobudzania inwestycji, handlu usługami i zasad konkurencji w krajach AKP, co sprzyja wzrostowi gospodarczemu; uznaje nieufność niektórych grup regionalnych krajów AKP wobec tych kwestii, co Komisja powinna wziąć pod uwagę;
13.
przypomina zobowiązania Rady i Komisji do powstrzymania się od negocjacji w sprawie postanowień TRIPS-plus z obszaru farmakologii, mających wpływ na zdrowie publiczne i dostęp do leków, jak te dotyczące wyłączności danych, poszerzania patentów i ograniczania podstaw licencji przymusowych;
14.
wzywa Komisję do dokonywania, podczas negocjacji i po ich zakończeniu, systematycznej analizy społecznego wpływu umów o partnerstwie gospodarczym na grupy znajdujące się w najbardziej niekorzystnej sytuacji;
15.
podkreśla, że zasadom handlowym powinno towarzyszyć zwiększone wsparcie na rzecz pomocy związanej z wymianą handlową; wzywa do podjęcia konkretnych zobowiązań przed zakończeniem negocjacji w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym dotyczących zarówno pomocy związanej z wymianą handlową, jaki i kosztów dostosowań związanych z umowami o partnerstwie gospodarczym, w tym pomocy technicznej umożliwiającej krajom AKP spełnienie wymogów i norm z zakresu przepisów przywozowych UE i wyciągnięcie w ten sposób pełnych korzyści z lepszego dostępu do rynku;
16.
podkreśla, że umowy tymczasowe typu „tylko towary” muszą zawierać konkretne przepisy dotyczące wsparcia na rzecz handlu związanego z umową o partnerstwie gospodarczym;
17.
zwraca się do Komisji i Rady o przeprowadzenie konsultacji z Parlamentem Europejskim w sprawie zawarcia przejściowej umowy o partnerstwie gospodarczym zgodnie z art. 300 ust. 3 akapit drugi Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
18.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie AKP-UE oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE.
