Odpowiedź udzielona przez komisarz Viviane Reding w imieniu Komisji
(7 kwietnia 2010 r.)
Komisja zna sytuację opisaną przez Szanownego Pana Posła, ponieważ była ona przedmiotem petycji 0543/2009, w związku z którą Parlament konsultował się z Komisją, a Komisja udzieliła odpowiednich informacji.
Fakty są jednak nieco odmienne od opisu sprawy przedstawionego przez Szanownego Pana Posła.
Tylko jedna z dziewczynek została zaadoptowana przez polską żonę składającego petycję (M., urodzona 29 lutego 2008 r.). Sam składający petycję (obywatel holenderski) twierdzi, że jest ojcem biologicznym dziewczynki. Ze zmienionego aktu urodzenia M. wynika, że składający petycję i jego żona są jej rodzicami od grudnia 2008 r.
Holandia nie uznała decyzji adopcyjnej przyjętej w Polsce, mimo tego że polskie Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych w piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r. skierowanym do holenderskiego ministerstwa sprawiedliwości wyraźnie potwierdziło prawomocny charakter tej adopcji.
Na wstępie Komisja pragnie podkreślić, że nie istnienie prawodawstwo Unii Europejskiej dotyczące adopcji. Decyzje w sprawie adopcji, środki przygotowawcze do adopcji oraz unieważnienie lub cofnięcie adopcji są wyraźnie wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2203 Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz.U. L 388 z 23.12.2003. . Zatem ochrona interesów wszystkich stron, których dotyczy ta ważna dziedzina prawa rodzinnego, pozostaje w gestii poszczególnych państw członkowskich.
Nie ma również żadnego specjalnego prawodawstwa UE w zakresie wzajemnego uznawania decyzji adopcyjnych przez państwa członkowskie. W rezultacie kwestia ta jest często regulowana dwustronnie, w związku z czym Komisja nie może interweniować w tej sprawie.
Przypadek drugiego dziecka (O., urodzonej 11 stycznia 2008 r.) jest inny. Nie została ona adoptowana. Również w tym przypadku składający petycję twierdzi, że jest ojcem biologicznym dziewczynki. Polską żonę składającego petycję nie łączy z O. więź rodzicielska.
Sprawa O. dotyczy uznania przez Holandię zawartej w Polsce umowy dotyczącej pieczy nad dzieckiem. Składający petycję przywiózł dziecko do Holandii za zgodą biologicznej matki. Polskie Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych w piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r. skierowanym do holenderskiego ministerstwa sprawiedliwości potwierdziło zgodność z prawem dokumentu dotyczącego pieczy nad O., potwierdzonego przez notariusza.
Wydaje się, że umowa dotycząca O., zawarta w Polsce między ojcem a matką biologiczną, mogła była zostać uznana w Holandii na podstawie dokumentu sporządzonego zgodnie z polskim prawem, na podstawie art. 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków, Dz.U. L 160 z 30.6.2000. .
Komisja nie otrzymała jednak żadnych informacji dotyczących postępowania, wszczętego przez składającego petycję przed sądem w Hadze związanego z pieczą nad O. Wydaje się, że haski sąd zwrócił się do składającego petycję o próbkę DNA, aby sprawdzić, czy naprawdę jest on ojcem biologicznym O., jednak składający petycję nie wyraził zgody, gdyż uznał ten wniosek za naruszenie swoich praw człowieka.
Komisja zwróciła się już do składającego petycję o przesłanie akt postępowania dotyczących pieczy nad O., aby móc ocenić, czy miało miejsce ewentualne naruszenie prawa Unii Europejskiej. Zatem ocena sprawy dotyczącej pieczy nad O. jest nadal otwarta.
