4.7.2007
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Pasqualina Napoletano, Véronique De Keyser oraz Hannes Swoboda
w imieniu grupy politycznej PSE
w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu, w szczególności rezolucję z dnia 7 września 2006 r. w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie, z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy i rezolucję z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie programu MEDA i wsparcia finansowego dla Palestyny - oceny, realizacji i kontroli,
–
uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967), 338 (1973), 1559 (2004), 1701 (2006) oraz 1757 (2007),
–
uwzględniając wnioski Rady ds. Stosunków Zewnętrznych obradującej w dniach 18 czerwca 2007 r.,
–
uwzględniając oświadczenia Kwartetu Bliskowschodniego z dnia 16 czerwca 2007 r. i 27 czerwca 2007 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w czterdziestą rocznicę wojny, która zakończyła się okupacją przez Izrael Strefy Gazy, Zachodniego Brzegu i Wzgórz Golan, Bliski Wschód zmaga się z kilkoma konfliktami oraz brakiem rezultatów starań mających na celu zaprowadzenie sprawiedliwego i długotrwałego pokoju między Izraelczykami a Palestyńczykami oraz między Izraelem a krajami arabskimi,
B.
mając na uwadze, że radykalnie pogarszająca się sytuacja gospodarcza i społeczna na okupowanych terytoriach palestyńskich doprowadziła do głębokiego kryzysu humanitarnego w Strefie Gazy, co miało poważne następstwa polityczne,
C.
mając na uwadze, że palestyński rząd jedności narodowej utworzony w wyniku porozumienia z Mekki w dniu 8 lutego 2007 r. został odwołany przez prezydenta Abbasa po zbrojnym przejęciu kontroli nad Strefą Gazy przez bojówki Hamasu; mając na uwadze, że prezydent Abbas ogłosił stan wyjątkowy i zaprzysiągł rząd tymczasowy premiera Salama Fajada,
D.
mając na uwadze, że ograniczenia w przepływie ludzi i towarów, budowa muru separacyjnego, zatrzymywanie wpływów z podatków i ceł oraz decyzja Kwartetu Bliskowschodniego o zawieszeniu bezpośredniej pomocy dla Autonomii Palestyńskiej przyczyniły się do pogłębienia kryzysu, pomimo tymczasowego mechanizmu międzynarodowego oraz zwiększonej pomocy projektowej zapewnionej przez UE,
E.
mając na uwadze oświadczenie Rady, że Unia Europejska natychmiast wznowi normalne stosunki z Autonomią Palestyńską oraz stworzy warunki dla pilnej pomocy praktycznej i finansowej, łącznie z bezpośrednim wsparciem finansowym dla rządu, wsparciem dla palestyńskiej policji cywilnej poprzez wznowienie misji policyjnej Unii Europejskiej na terytoriach palestyńskich (EUPOL COPPS) oraz misji szkoleniowo-doradczej UE na przejściu granicznym w Rafah,
F.
mając na uwadze, że ponowne podjęcie arabskiej inicjatywy pokojowej na szczycie Ligi Arabskiej w Rijadzie w dniu 29 marca 2007 r. stworzyło nową, wiarygodną szansę na osiągnięcie kompleksowego porozumienia pokojowego w regionie po dziesięcioleciach wojen i konfliktów między Izraelczykami a Palestyńczykami oraz Izraelem a państwami arabskimi,
G.
mając na uwadze, że ostatnia eksplozja przemocy, która spowodowała śmierć wielu cywilów, atak na siły pokojowe ONZ (UNIFIL), w którym śmierć poniosło sześciu żołnierzy oraz zabójstwo Walida Eido, mogą spowodować dalsze pogorszenie się sytuacji w Libanie,
H.
mając na uwadze, że ta kryzysowa sytuacja ponownie uwydatnia trudne położenie uchodźców palestyńskich w Libanie,
I.
mając na uwadze, że w dniu 30 maja Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1757, która w rozdziale VII powołuje międzynarodowy trybunał, który osądzi sprawców zabójstwa w 2005 r. libańskiego premiera Rafika al-Haririego oraz szeregu innych zabójstw na tle politycznym w Libanie,
1.
wyraża głębokie zaniepokojenie potencjalnymi poważnymi konsekwencjami obecnego kryzysu na Bliskim Wschodzie, łącznie z kolejnymi zamachami wojskowymi i terrorystycznymi oraz większą radykalizacją, destabilizującymi niepewną sytuację polityczną w regionie;
2.
wzywa do wznowienia wewnętrznego dialogu politycznego między Palestyńczykami prowadzącego do utworzenia nowego rządu w duchu pojednania i jedności narodowej oraz zapobiegającego geograficznemu i politycznemu podziałowi Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy;
3.
podkreśla, że wsparciu ofiarowanemu prezydentowi Abbasowi przez wspólnotę międzynarodową musi towarzyszyć konkretny i realistyczny plan polityczny prowadzący do osiągnięcia porozumienia w sprawie trwałego statusu regionu, z perspektywą kompleksowego i trwałego rozstrzygnięcia zakładającego istnienie dwóch demokratycznych, suwerennych i zdolnych do samodzielnego funkcjonowania państw, utrzymujących pokojowe stosunki sąsiedzkie w ramach bezpiecznych i uznanych granic zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ;
4.
podkreśla, że Unia Europejska i wspólnota międzynarodowa powinny dokonać wszelkich starań, aby zapewnić pomocy humanitarną i pomoc w nagłych wypadkach na rzecz ludności Gazy, której nie wolno zlekceważyć;
5.
wzywa Radę i Komisję do zaangażowania w dostarczanie pomocy humanitarnej lokalnych władz, aby zwiększyć jej skuteczność oraz korzyści dla ludności;
6.
z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie przez Kwartet Bliskowschodni tymczasowego mechanizmu międzynarodowego do końca września 2007 r. oraz wznowienie bezpośredniej pomocy finansowej dla Autonomii Palestyńskiej; wzywa do większego wsparcia międzynarodowego i regionalnego;
7.
zauważa, że rząd Izraela postanowił wznowić przekazywanie części wstrzymanych wpływów z podatków i ceł; wzywa do pełnego i regularnego przekazywania tych wpływów;
8.
podkreśla, że przy wsparciu ze strony wspólnoty międzynarodowej Izraelczycy i Palestyńczycy powinni podjąć szereg działań mających na celu budowanie zaufania, łącznie z natychmiastowym uwolnieniem wszystkich uwięzionych palestyńskich ministrów, ustawodawców i burmistrzów oraz kaprala izraelskiego Gilada Shalita; z zadowoleniem przyjmuje uwolnienie dziennikarza BBC, Alana Johnstona i docenia ten krok naprzód;
9.
traktuje wymiar regionalny i podejście regionalne jako podstawę wszystkich starań zmierzających do znalezienie trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie, przypominając, że ani nałożenie warunków koniecznych, ani unilateralizm nie przyniosły efektów; uważa, w tym kontekście, że jednym z kluczowych elementów jest rola Syrii oraz dialogu z nią; ponownie wyraża nadzieję na pozytywny wynik wszelkich starań mających na celu przywrócenie dialogu między Syrią, krajami z nią sąsiadującymi oraz społecznością międzynarodową;
10.
wzywa Radę i Komisję do zapewnienia wszelkich niezbędnych środków umożliwiających międzynarodowemu trybunałowi, który osądzi zabójców libańskiego premiera Rafika al-Haririego oraz szeregu innych ofiar zabójstw na tle politycznym w Libanie, efektywną pracę i wypełnienie mandatu; wzywa wszystkie strony w Libanie do wspierania trybunału oraz Syrię do pełnego współudziału w jego pracy;
11.
docenia fakt, że mimo niedawnej eksplozji przemocy spowodowanej przez zewnętrzne siatki terrorystyczne, rządowi libańskiemu oraz partiom politycznym udało się uniknąć dalszego pogorszenia sytuacji i eskalacji wewnętrznego kryzysu politycznego w państwie; ponownie zwraca uwagę na znaczenie roli sił pokojowych ONZ (UNIFIL);
12.
podkreśla, że politycznej stabilności w Libanie nie da się osiągnąć za sprawą przemocy ani zewnętrznych wpływów lecz w wyniku umacniającego rząd wewnętrznego dialogu politycznego; ponownie wzywa do wznowienia dialogu w sprawie jedności narodowej w celu złagodzenia różnic i uniknięcia próżni politycznej wynikającej z braku rządu w okresie poprzedzającym wybory prezydenckie zaplanowane na jesień bieżącego roku; z zadowoleniem przyjmuje wszelkie inicjatywy zmierzające do ułatwienia tego dialogu;
13.
wzywa rząd libański do dołożenia wszelkich starań w celu położenia kresu wszelkim formom dyskryminacji uchodźców palestyńskich; wzywa w tym kontekście Radę i Komisję do zapewnienia wszelkiej niezbędnej pomocy w ramach planu działania;
14.
wzywa do natychmiastowego uwolnienia dwóch uprowadzonych żołnierzy izraelskich – Eldada Regeva i Ehuda Goldwassera;
15.
podkreśla znaczenie arabskiego planu pokojowego oraz zwraca uwagę na pojawiającą się w związku z tym okazję intensywnej współpracy pomiędzy Kwartetem Bliskowschodnim, Ligą Arabską i krajami regionu;
16.
wzywa Radę do zagwarantowania, że Unia Europejska przymnie wspólne stanowisko, również w ramach kwartetu Bliskowschodniego, w celu wszczęcia rzeczywistych negocjacji w sprawie prowadzenia procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie na różnych płaszczyznach; podkreśla, że te płaszczyzny niekoniecznie muszą być stosowane naraz, ale są ściśle połączone; podkreśla, że w tym świetle polityczne perspektywy zorganizowania międzynarodowej konferencji pokojowej dla Bliskiego Wschodu powinny stać się osiągalne;
17.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi ds. WPZiB, prezydentowi Autonomii Palestyńskiej, Knesetowi i rządowi Izraela, parlamentowi i rządowi Libanu, parlamentowi i rządowi Syrii oraz Sekretarzowi Generalnemu Ligi Państw Arabskich.
