14.9.2004
PROJEKT REZOLUCJI
projekt w odpowiedzi na oświadczenia Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyła Luisa Morgantini
w imieniu Komisji Rozwoju
w sprawie regionu Darfuru w Sudanie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie regionu Darfuru w Sudanie
Parlament Europejski,
–
uwzględniając Porozumienie o partnerstwie z Cotonou między AKP i UE z dn. 23 czerwca 2000 r. Dz.U. L 317, 15.12.2000, s. 3. ,
–
uwzględniając Konstytucję Republiki Sudanu przyjętą w dn. 30 czerwca 1998 r.,
–
uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych z dn. 16 grudnia 1966 r. ratyfikowany przez Republikę Sudanu w dn. 18 czerwca 1986 r.,
–
uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych z dn. 16 grudnia 1966 r., ratyfikowany przez Republikę Sudanu w dn. 18 czerwca 1986 r.,
–
uwzględniając Konwencję Praw Dziecka przyjętą dn. 20 listopada 1989 r., ratyfikowaną przez Republikę Sudanu dn. 2 września 1990 r.,
–
uwzględniając Międzynarodową Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej przyjętą dn. 21 grudnia 1965 r., ratyfikowaną przez Republikę Sudanu w dn. 20 kwietnia 1977 r.,
–
uwzględniając Afrykańska Kartę Praw Człowieka i Ludów przyjętą dn. 27 czerwca 1981 r. i ratyfikowaną przez Republikę Sudanu w dn. 18 lutego 1986 r.,
–
uwzględniając Konwencję w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z dn. 9 grudnia 1948 r.,
–
uwzględniając Statut Rzymski ustanawiający Międzynarodowy Trybunał Karny przyjęty dn. 12 września 2003 r.,
–
uwzględniając Rezolucję 1547(2004) Rady Bezpieczeństwa ONZ przyjętą 11 czerwca 2004 r. i Rezolucję RB ONZ 1556 (2004) przyjętą 30 czerwca 2004 r. w sprawie sprawozdania Sekretarza Generalnego na temat Sudanu, oraz w świetle Rezolucji RB ONZ 1502 (2003) z dn. 26 sierpnia 2003 r. w sprawie dostępu organizacji humanitarnych do społeczności potrzebujących pomocy,
–
uwzględniając Plan Działań dla Darfuru uzgodniony przez Radę Bezpieczeństwa z rządem Sudanu dn. 5 sierpnia 2004 r.,
–
uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ z 1 września 2004 r.,
–
uwzględniając rozporządzenie Rady dotyczące niektórych środków przymusu w odniesieniu do Sudanu, przyjętych dn. 26 stycznia 2004 r Dz. U. ... .,
–
uwzględniając Porozumienie między rządem Sudanu a SPLM/A (Ludową Sudańską Armią Wyzwolenia) z dn. 26 maja 2004 r. ,
–
uwzględniając Porozumienie o humanitarnym zawieszeniu broni podpisane w N'djamena w Republice Czadu w dn. 8 kwietnia 2004 r. oraz Porozumienie o warunkach powołania Komisji ds. zawieszenia broni i rozmieszczenia obserwatorów w Darfurze, zawarte w Addis Abebie w dn. 28 maja 2004 r, pod auspicjami Unii Afrykańskiej,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze wysłanie delegacji do Chartumu i do regionu Darfuru w Sudanie oraz do Abéché w Czadzie w dn. 2-7 września 2004 r.,
B.
mając na uwadze trwałe opóźnienie w rozwoju i marginalizację ekonomiczną i polityczną regionu Darfuru,
C.
mając na uwadze powstanie przeciwko rządowi wywołane przez SLA (Armię Wyzwolenia Sudanu) i JEM (Ruch Sprawiedliwości i Równości), które rozpoczęło się w Darfurze w lutym 2003 roku, dla zapobieżenia któremu rząd uzbroił cywilną ludność z niektórych plemion oraz posunął się do nalotów militarnych; walki, w tym ataki na cywilów oraz masowe bombardowania, których rezultatem było co najmniej 30 tys. zabitych, ponad milion zbiegłych osób w granicach Sudanu oraz ponad 200 tys. uchodźców w Czadzie,
D.
mając na uwadze, że pomimo podpisanego dn. 8 kwietnia 2004 r. zawieszenia broni, rząd Sudanu ciągle wspiera milicję oraz tzw. "Ludowe Siły Obrony" pomimo ich mordów, seksualnej przemocy, grabieży i ogólnych prześladowań,
E.
mając na uwadze, że siły rządowe kontynuowały używanie sił powietrznych, w tym helikopterów uzbrojonych w rakiety, samolotów Antonow lub MIG, łamiąc postanowienia porozumienia o zawieszeniu broni, wspierając milicje walczące na ziemi oraz terroryzując cywilów w miastach oraz obozach IDP (osoby zbiegłe w inne regiony kraju) poprzez loty na niskich wysokościach i ataki z powietrza; biorąc pod uwagę, że delegacja zauważyła dwa świeże ślady uderzenia rakiet z helikopterów w ziemi koło miejscowości Gallab w północnym Darfurze, w regionie kontrolowanym przez SLA,
F.
mając na uwadze, że uchodźcy i przedstawiciele IDP spotkali się w Czadzie, i że stwierdzili, że pochodzą z plemion niearabskich, co potwierdziły sprawozdania międzynarodowych organizacji pozarządowych (INGO) przebywających na miejscu,
G.
mając na uwadze, że rząd Sudanu usprawiedliwia swoje postępowanie i zwiększoną aktywność grup twierdząc, że plan ONZ zezwala na tworzenie "stref bezpieczeństwa", zaś w rzeczywistości przemieszczanie się tych grup stanowi pogwałcenie porozumienia o zawieszeniu broni,
H.
mając na uwadze, że rząd Sudanu ostatnio sprowadził samoloty MIG oraz przeznacza niezwykle wysokie środki na wydatki wojskowe, niekorzystnie ograniczając środki na sektor socjalny i pomoc humanitarną,
I.
mając na uwadze, że z rozmów między delegacją i Komisją ds. zawieszenia broni wynika, że należy zwiększyć znacząco liczbę obserwatorów, nie zaś służb wojskowych dla ich ochrony,
J.
mając na uwadze przeznaczone przez UE środki finansowe na rzecz akcji humanitarnej, proces polityczny i misje obserwatorów w Darfurze, wynoszące w sumie 287,8 mln euro: 107 mln euro ze środków własnych oraz 180,8 mln kontrybucji od poszczególnych Państw Członkowskich,
K.
mając na uwadze bardzo pozytywną rolę Unii Afrykańskiej w próbie zakończenia konfliktu, zakończoną podpisaniem porozumienia o zawieszeniu broni oraz jeszcze nie podpisanego porozumienia z zakresu pomocy humanitarnej,
L.
mając na uwadze, że mimo ułatwień w dostępie do pomocy w rejonach kontrolowanych przez rząd, zwłaszcza znoszenia licznych przeszkód administracyjnych, wysoki odsetek ludności w Darfurze, zwłaszcza w rejonach zajętych przez rebeliantów, nie ma dostępu do pracowników organizacji humanitarnych z powodu niebezpiecznej sytuacji, braku gwarancji, możliwości logistycznych oraz silnych opadów,
M.
mając na uwadze, że uchodźcy oraz przedstawiciele IDP, których delegacja spotkała w Czadzie, nie ufają rządowi Sudanu i obawiają się powrotu, dopóki ich bezpieczeństwo nie zostanie zagwarantowane,
N.
mając na uwadze, że tradycyjne mechanizmy rozwiązywania konfliktów plemiennych nie mają zastosowania w kontekście zbrodni popełnionych w Darfurze,
O.
mając na uwadze, że rdzenne, dotychczas istniejące mechanizmy rozwiązywania konfliktów już nie istnieją i nie wystarczają dla podjęcia stosownych rozwiązań, ponieważ rząd Sudanu zastąpił je swymi własnymi mechanizmami,
P.
mając na uwadze, ze procedury stosowane przez rząd Sudanu w stosunku do kobiet-ofiar przestępstw na tle seksualnym, są nieadekwatne,
1.
potępia rząd Sudanu za świadome wskazywanie na cel ataków cywilów z pewnych społeczności w Darfurze - w miejscowościach oraz później w ośrodkach dla uchodźców - w tym zabójstwa, używanie przemocy seksualnej wobec kobiet, grabieży i ogólnych prześladowań;
2.
uważa, że źródłem konfliktu jest trwałe opóźnienie w rozwoju oraz marginalizacja ekonomiczna i polityczna charakteryzująca niektóre społeczności i regiony - w tym Darfur;
3.
wzywa do znalezienia rozwiązania politycznego, a nie wojskowego jako jedynej drogi do zakończenia tego konfliktu;
4.
wzywa rządy Sudanu, SLM/A oraz JEM do silniejszego zaangażowania się w proces pokojowy w Abudży (Nigeria) pod auspicjami Unii Afrykańskiej, przy ścisłym przestrzeganiu porozumienia o zawieszeniu broni;
5.
Podkreśla wagę polityczną procesu pokojowego z Naivasha (Kenia) między rządem Sudanu i SPLM/A, dla zakończenia jednego z najbardziej długotrwałych konfliktów w Afryce, który pochłonął już prawie dwa miliony istnień i był przyczyną przesiedlenia czterech milionów osób; dlatego też, PE wzywa rząd Sudanu do pełnej realizacji postanowień porozumienia pokojowego w oparciu o poczynione już istotne postępy;
6.
Apeluje o koordynację procesów z Abudży i Naivasha zmierzającą ostatecznie do całościowego i wielotorowego porozumienia pod auspicjami wspólnoty międzynarodowej, na podstawie którego zapewniona zostanie demokracja, a także podział władzy i środków w całym Sudanie;
7.
Wyraża uznanie dla Komisji i Rady, które były siłami napędowymi działań podejmowanych dla złagodzenia sytuacji kryzysowej w Darfurze, a szczególnie przy negocjowaniu porozumienia o zawieszeniu broni, biorąc udział w misji OJA mającej na celu monitorowanie zawieszenia broni, dostarczenie pomocy humanitarnej oraz uruchomienie procesu politycznego zmierzającego do rozwiązania konfliktu;
8.
Wyraża zadowolenie z mianowania, zgodnie z apelem zawartym w rezolucji PE z dnia 31 marca 2004 r., specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ w Sudanie, którego zadaniem jest monitorowanie sytuacji w Darfurze;
9.
Zwraca się do ONZ i OJA o lepszą koordynację planów działań tak, by uniknąć sytuacji, w której ustanowienie tzw. "stref bezpieczeństwa" w ramach planu działań ONZ umożliwiłoby przemieszczanie się wojsk rządowych, grożąc w ten sposób trwałości porozumienia o zawieszeniu broni; PE uważa, że przemieszczanie się wojsk niezależnie od sytuacji, powinno być traktowane jako naruszenie porozumienia o zawieszeniu broni;
10.
Zwraca się do ONZ o zapewnienie, by przy nakreślaniu nowych planów lub działań, konsultacją zostały objęte wszystkie strony konfliktu, włączając w to Sudańską Armię Wyzwolenia (SLA) oraz Ruch Sprawiedliwości i Równości (JEM);
11.
Wzywa do istotnego zwiększenia liczby obserwatorów zawieszenia broni, co stanowić ma pierwszy krok do zwiększenia możliwości monitorowania komisji OJA nadzorującej zawieszenie broni (AUCFC);
12.
Zwraca się do Rady i Komisji o zwiększenie sił wojskowych i cywilnych Organizacji Jedności Afrykańskiej w Addis Abebie oraz w jej biurze łącznikowym w Chartum, włączając w to zatrudnienie i przeszkolenie oficerów ds. planowania oraz usprawnienie systemu dowodzenia;
13.
Wzywa rząd Sudanu do natychmiastowego zaprzestania jakichkolwiek lotów wojskowych w Darfurze;
14.
Ponagla władze sudańskie do natychmiastowego ukrócenia bezkarności i postawienia przed wymiarem sprawiedliwości odpowiedzialnych i sprawców pogwałcenia praw człowieka oraz zbrodni wojennych; uważa, że gdyby władze Sudanu nie były w stanie dokonać niezależnej jurysdykcji, wspólnota międzynarodowa będzie zobowiązana do znalezienia innego sposobu na postawienie tych osób przed wymiarem sprawiedliwości;
15.
Wzywa rząd Sudanu do uchylenia art. 48 prawa karnego oraz do zapewnienia, że kobietom będącym ofiarami gwałtu zapewniona zostanie pomoc przed lub w czasie relacjonowania tego aktu przemocy, a także do dokonania wszelkich wysiłków, by policja została odpowiednio przeszkolona w kwestiach związanych z przemocą na tle seksualnym;
16.
Zwraca się do Rady Bezpieczeństwa o poważne rozważenie wprowadzenia całkowitego embarga na broń w Sudanie;
17.
Zwraca się do rządu Sudanu o wyrażenie zgody na zwiększenie liczby obserwatorów Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (UNHCHR);
18.
Nalega, by rząd Sudanu zezwolił na ustanowienie międzynarodowej komisji praw człowieka, która oceni w sposób niezależny zbrodnie popełnione w regionie Darfur od kwietnia 2003 r.;
19.
Zwraca się o rozważenie możliwości ustanowienia międzynarodowych sił policji, w celu wsparcia merytorycznego i technicznego policji sudańskiej oraz przywrócenia zaufania i poczucia ochrony wśród ludności cywilnej;
20.
Zwraca się do rządu Sudanu o dalsze przyspieszenie działań w zakresie wiz dla pracowników organizacji niosących pomoc humanitarną, podróżujących do Chartum i innych miejscowości;
21.
Potępia porwanie przez Sudańską Armię Wyzwolenia (SLA), w okresie od 28 sierpnia do 6 września, pracowników pomocy humanitarnej i wzywa wszystkie grupy zbrojne regionu do zaprzestania działań wymierzonych w osoby niosące pomoc humanitarną i umożliwienia im wykonywania obowiązków bez zastraszania ich;
22.
Z zadowoleniem przyjmuje porozumienie między UNHCR i rządem Czadu w sprawie rozmieszczenia sił policji wokół obozów dla uchodźców, w celu zapewnienia im bezpieczeństwa;
23.
Nalega, by państwa członkowskie UE powstrzymały się od wywierania bilateralnych nacisków na Organizację Jedności Afrykańskiej, ponieważ bilateralne oferty wsparcia, pomimo, że składane w dobrej wierze, ograniczają jeszcze niewielkie zdolność działania OJA i zwiększają presję, która jest już obecnie na nią wywierana;
24.
Wzywa wszystkie strony konfliktu do powstrzymania się od werbowania i wykorzystywania w konfliktach zbrojnych dzieci poniżej 18 roku życia ;
25.
Nalega, by rząd Erytrei powstrzymał się od udzielania bezpośredniego lub pośredniego wsparcia stronom konfliktu w Darfurze;
26.
Wzywa rządy Czadu, Libii i Republiki Środkowej Afryki do ściślejszej kontroli handlu bronią w regionie;
27.
Zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji do Rady, Komisji, rządu Sudanu, Organizacji Jedności Afrykańskiej, rządów państw członkowskich, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Norwegii, Czadu, Libii, Erytrei, Egiptu, Chin oraz do Sekretarza Generalnego ONZ, a także Przewodniczących Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE i Rady AKP.
