23.5.2007
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 103 ust. 4 Regulaminu złożyli
– Tunne Kelam, Charles Tannock, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Christopher Beazley, Anna Ibrisagic i Bogdan Klich, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Andres Tarand i Hannes Swoboda, w imieniu grupy politycznej PSE
– Toomas Savi, Siiri Oviir, Margarita Starkevičiūtė i Georgs Andrejevs, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Cristiana Muscardini, Inese Vaidere, Ģirts Valdis Kristovskis, Guntars Krasts, Roberts Zīle, Konrad Szymański, Hanna Foltyn-Kubicka, Ryszard Czarnecki, Gintaras Didžiokas, Adam Bielan, Michał Tomasz Kamiński, Mieczysław Edmund Janowski, Wojciech Roszkowski i Marcin Libicki, w imieniu grupy politycznej UEN
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PSE ( B6‑0205/2007 )
– UEN ( B6‑0214/2007 )
– PPE-DE ( B6‑0215/2007 )
– ALDE ( B6‑0220/2007 )
w sprawie Estonii
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Estonii
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając oświadczenie prezydencji UE z dnia 2 maja 2007 r. w sprawie sytuacji zaistniałej przed ambasadą Estonii w Moskwie,
–
uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Hansa-Gerta Pötteringa oraz debatę plenarną z dnia 9 maja 2007 r.,
–
uwzględniając liczne deklaracje poparcia dla Estonii wydane przez Radę, Komisję i rządy UE,
-
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w stolicy Estonii oraz w północno-wschodniej części tego kraju w dniach 26-28 kwietnia 2007 r. demonstranci protestujący przeciwko decyzji rządu Estonii przeniesienia sowieckiego „pomnika wyzwolicieli Tallina” z centrum stolicy Estonii na oddalony o kilka kilometrów cmentarz wojskowy wywołali trwające dwie noce gwałtowne zamieszki, które rozpoczęły się atakiem demonstrantów na policję i rozwinęły się w zakrojone na szeroką skalę akty wandalizmu w centrum Tallina,
B.
mając na uwadze, że policja używała siły tylko w ostateczności i że kanclerz sprawiedliwości Estonii nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w jej działaniach,
C.
mając na uwadze, że rząd Estonii wyjaśnił wcześniej rządowi Federacji Rosyjskiej powody swej decyzji, proponując współpracę przy przenoszeniu pomnika i zachęcając przedstawicieli władz rosyjskich do wzięcia udziału w ekshumacji, co spotkało się z odmową władz rosyjskich,
D.
mając na uwadze, że ekshumacje przeprowadzono w ścisłej zgodności z międzynarodowymi standardami i normami godnego postępowania oraz że pomnik został ponownie odsłonięty na cmentarzu w czasie oficjalnej ceremonii z udziałem przedstawicieli koalicji antyhitlerowskiej,
E.
mając na uwadze, że agresywne demonstracje i wystąpienia przeciwko prawu i porządkowi prowadzono przy aktywnym współudziale sił spoza terytorium Estonii,
F.
mając na uwadze oświadczenia wysokich rangą urzędników rosyjskich, w tym wygłoszone podczas wizyty w Tallinie oficjalne oświadczenie delegacji Dumy Państwowej, wzywające rząd Estonii do ustąpienia,
G.
mając na uwadze, że premier Estonii oświadczył, iż wydarzenia te stanowią „dobrze skoordynowaną i oczywistą ingerencję w wewnętrzne sprawy Estonii”,
H.
mając na uwadze, że bezpośrednio po zamieszkach w Tallinie przez siedem dni wrogie demonstracje prorządowej rosyjskiej organizacji młodzieżowej „Nasi” uniemożliwiały normalne funkcjonowanie ambasady Estonii w Moskwie, czego wynikiem były fizyczne napaści na ambasadorów Estonii i Szwecji, groźby zniszczenia budynku ambasady, zerwanie estońskiej flagi na terytorium ambasady i nazwanie Estonii krajem „faszystowskim”,
I.
mając na uwadze systematyczne „cyberataki” głównie spoza terytorium Estonii mające na celu zablokowanie oficjalnych linii komunikacyjnych oraz stron internetowych administracji estońskiej; mając również na uwadze fakt, że ataki te pochodzą z adresów IP administracji rosyjskiej, oraz fakt, że nadal trwają ataki propagandowe prowadzone za pośrednictwem internetu oraz telefonii komórkowej, w których wzywa się do zbrojnego oporu i dalszych zamieszek,
J.
mając na uwadze, że zaledwie kilka dni po wydarzeniach w Tallinie wprowadzono daleko idące ograniczenia dla eksportu towarów estońskich do Rosji, przedsiębiorstwa rosyjskie zawiesiły realizację umów zawartych z firmami estońskimi, zagrożone zostały dostawy energii do Estonii, a począwszy od końca czerwca zostanie zawieszone połączenie kolejowe na trasie Tallin-Sankt Petersburg,
K.
mając na uwadze, że władze rosyjskie, w tym delegacja Dumy Państwowej, odmówiły niestety prowadzenia dialogu z władzami estońskimi, a nawet udziału we wspólnej konferencji prasowej w ministerstwie spraw zagranicznych,
L.
mając na uwadze, że metropolita rosyjskiego kościoła prawosławnego w Estonii Korneliusz wyraził opinię, że nie ma podstaw do konfliktu między wspólnotami i że nie widzi powodu, by przedstawiać zamieszki jako konflikt między wspólnotą estońsko- a rosyjskojęzyczną;
M.
mając na uwadze, że rosyjskie media dodatkowo zaogniały sytuację podając nieprawdziwe informacje, co stało się przyczyną dalszych protestów,
N.
mając na uwadze, że jedynie garstka rdzennej ludności rosyjskiej brała udział w manifestacjach i dopuszczała się grabieży, a wielu policjantów rosyjskiego pochodzenia doskonale pełniło swoje obowiązki oraz że zdecydowana większość pytanych osób poparła działania rządu Estonii,
O.
mając na uwadze, że Estonia jako niezależne państwo członkowskie UE i NATO ma suwerenne prawo do dokonania oceny swojej tragicznej historii najnowszej, poczynając od utraty niepodległości w wyniku paktu Hitlera ze Stalinem (pakt Ribbentrop – Mołotow) z 1939 r. odzyskanej dopiero w 1991 r.,
P.
mając na uwadze, że sowiecka okupacja oraz zajęcie państw bałtyckich nigdy nie zostały uznane przez zachodnie demokracje jako prawomocne;
Q.
mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 12 maja 2005 r. Parlament Europejski stwierdził, że „dla niektórych narodów koniec drugiej wojny światowej oznaczał ponowną tyranię narzuconą przez stalinowski Związek Radziecki” oraz pogratulował krajom Europy Środkowo‑Wschodniej z okazji odzyskania niepodległości „po tylu dziesięcioleciach sowieckiej dominacji bądź okupacji”;
R.
mając na uwadze, że jedynie prawny następca Związku Radzieckiego, czyli Federacja Rosyjska, wciąż zaprzecza, iż kraje bałtyckie zostały niezgodnie z prawem włączone do Związku Radzieckiego;
1.
wyraża poparcie dla demokratycznie wybranego rządu Estonii, solidaryzując się z nim w jego wysiłkach mających na celu zagwarantowanie porządku i stabilności, a także praworządności wszystkim mieszkańcom Estonii;
2.
uważa, że ataki skierowane przeciwko jednemu z najmniejszych państw członkowskich UE są sprawdzianem europejskiej solidarności;
3.
jest zdania, że różnorakie próby ingerowania w wewnętrzne sprawy Estonii, podejmowane przez władze Rosji, są niedopuszczalne;
4.
jest zaniepokojony nieodpowiednią ochroną, jaką władze Rosji zapewniają ambasadzie estońskiej w Moskwie, a także fizycznymi napaściami demonstrantów z organizacji „Nasi” na ambasador Estonii; wzywa rząd Rosji do poszanowania konwencji wiedeńskiej w sprawie bezwzględnej ochrony dyplomatów;
5.
potępia rosyjskie próby wywierania presji gospodarczej na Estonię jako narzędzie polityki zagranicznej i wzywa rząd Rosji do przywrócenia normalnych stosunków gospodarczych pomiędzy obydwoma państwami;
6.
przypomina władzom Rosji, że niewybredna i otwarcie wroga retoryka kierowana przez nie pod adresem Estonii stoi w jawnej sprzeczności z zasadami postępowania na arenie międzynarodowej i wpłynie na ogólne stosunki UE z Rosją;
7.
wzywa Komisję Europejską i wszystkie państwa członkowskie do wsparcia analiz „cyberataków” na estońskie strony internetowe oraz do przedstawienia studium na temat tego, jak można rozwiązać kwestię takich ataków i zagrożeń na poziomie UE, a także wzywa Rosję do pełnego poparcia tych badań;
8.
wzywa rząd Rosji do podjęcia otwartego i bezstronnego dialogu z demokratycznymi państwami Europy Wschodniej i Środkowej na temat historii XX wieku oraz zbrodni przeciwko ludzkości, w tym zbrodni popełnionych w tym czasie przez totalitarny komunizm;
9.
z zadowoleniem przyjmuje apel estońskiego prezydenta Toomasa Hendrika Ilvesa, który podkreślił, że wszyscy ludzie, którzy przybyli do Estonii w czasach sowieckich i żyją obecnie w Republice Estonii, a także ich dzieci i wnuki, są Estończykami, że wszyscy Estończycy, niezależnie od pochodzenia, mają własne, niezwykle bolesne doświadczenia związane z życiem pod okupacją trzech kolejnych mocarstw w minionym wieku; oraz że istnieje potrzeba dostrzeżenia i zrozumienia tragedii innych; przypomniał wszystkim zaangażowanym stronom, że należy wspierać dialog wewnętrzny w Estonii, tak aby pokonać istniejące bariery między różnymi społecznościami i stworzyć nowe możliwości integracji, zwłaszcza dla rosyjskojęzycznych Estończyków;
10.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, a także rządowi i parlamentowi Estonii oraz rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej.
