Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej P-7930/2010
do Komisji
art. 117 Regulaminu PE
Czesław Adam Siekierski (PPE)
(30 września 2010 r.)
Przedmiot: Negocjacje w kwestii umowy polsko-rosyjskiej na dostawy gazu
Jednym ze skutków ubocznych kryzysu gazowego w Europie ze stycznia roku 2009 było usunięcie z rynku gazowego ukraińskiego pośrednika, RosUkrEnergo – spółki córki Gazpromu. Spółka ta zaopatrywała Polskę w 2,5 miliarda metrów sześciennych gazu rocznie – po kryzysie nie mogła się wywiązać z kontraktu. Powstały w ten sposób deficyt zmusił Polskę do negocjacji dodatkowych dostaw gazu od Gazpromu.
20 października 2010 r. kończą się dostawy zgodne z obowiązującym na 2010 rok kontraktem krótkoterminowym, a podpisanie podwyższonego kontraktu na dalsze dostawy strona rosyjska uzależnia od renegocjacji umowy międzyrządowej podpisanej w 1993 r. Do chwili obecnej próby dywersyfikacji poprzez rozmowy z innymi dostawcami gazu nie przyniosły oczekiwanych skutków. Spowodowane to było przyczynami technicznymi (np. brakiem interkonektorów), politycznymi (niedopuszczeniem potencjalnego kontrahenta (EON) do sieci gazociągów ukraińskich) oraz brakiem zainteresowania kontrahentów na innych kierunkach. Na uwagę zasługuje również fakt, że RosUkrEnergo obecnie w dziwnych okolicznościach wraca do gry na rynku ukraińskim.
Wobec twardego stanowiska strony rosyjskiej trwającej przy niezgodnych z prawem UE zapisów umowy międzyrządowej, Komisja Europejska włączyła się w proces negocjacyjny.
1. W jaki sposób KE zamierza pomóc w przełamaniu impasu negocjacyjnego?
2. Czy KE ma przygotowany plan działania na wypadek, gdyby nie udało się doprowadzić do zadowalającego obie strony rozwiązania, wobec czego w Polsce powstałby niedobór gazu na poziomie ok. 1,5 mld metrów sześciennych, co mogłoby doprowadzić do zapaści w niektórych gałęziach przemysłu?
3. Czy KE zamierza zwołać w tej sprawie Grupę Koordynacyjną Gazu?