16.11.2005
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 103 ust. 4 Regulaminu złożyli
– Hans-Gert Poettering, Elmar Brok, Michael Gahler, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Pasqualina Napoletano, w imieniu grupy politycznej PSE
– Annemie Neyts-Uyttebroeck, Antoine Duquesne, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Angelika Beer, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– André Brie, Vittorio Agnoletto, Eva-Britt Svensson, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
– Cristiana Muscardini, Mogens N.J. Camre, Ģirts Valdis Kristovskis, Romano Maria La Russa, w imieniu grupy politycznej UEN
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– ALDE (B6‑0585/2005)
– GUE/NGL (B6‑0608/2005)
– PSE (B6‑0609/2005)
– UEN (B6‑0610/2005)
– Verts/ALE (B6‑0611/2005)
– PPE-DE (B6‑0612/2005)
w sprawie Iranu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iranu, a w szczególności rezolucję z dnia 13 października 2005 r.,
–
uwzględniając konkluzje Rady ds. Ogólnych z dnia 7 listopada 2005 r.,
–
uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu, a w szczególności rezolucje z dnia 23 października 2003 r. i 27 stycznia 2005 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w środę, 26 października, podczas konferencji pt. „Świat bez syjonizmu” w Teheranie, prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad odwoływał się do zmarłego irańskiego przywódcy rewolucji Ajatollaha Ruhollaha Chomeiniego i stwierdził, że Izrael musi zostać „wymazany z mapy”,
B.
mając na uwadze, że społeczność międzynarodowa natychmiast stanowczo odrzuciła wezwania do przemocy i niszczenia jakiegokolwiek państwa,
C.
mając na uwadze, że głosy krytyki wobec wypowiedzi prezydenta Ahmadineżada dochodzą również z Iranu, szczególnie od takich osób, jak były prezydent Iranu Mohammad Chatami,
D.
mając na uwadze, że Iran jest zaangażowany w negocjacje z UE w oparciu o zaproponowany wszechstronny dialog, obejmujący takie wrażliwe kwestie jak program jądrowy, zwalczanie międzynarodowego terroryzmu, współpracę gospodarczą i prawa człowieka,
1.
potępia wypowiedzi prezydenta Iranu na temat Państwa Izrael i stanowczo odrzuca wszelkie wezwania do zniszczenia państwa, stanowiącego część wspólnoty międzynarodowej;
2.
wzywa rząd Iranu do przestrzegania zobowiązań międzynarodowych zgodnie z art. 2 Karty Narodów Zjednoczonych i do powstrzymania się w swoich stosunkach międzynarodowych od gróźb lub stosowania siły przeciwko integralności terytorialnej lub niezależności politycznej jakiegokolwiek państwa albo w jakikolwiek inny sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych;
3.
wyraża zaniepokojenie ewentualnymi konsekwencjami takiej wypowiedzi w regionie nadal stojącym w obliczu przemocy, ataków terrorystycznych i wezwań fundamentalnych ekstremistów do działania;
4.
potwierdza niezmienne wsparcie dla prawa Izraela do istnienia w granicach uznanych na arenie międzynarodowej i w poczuciu bezpieczeństwa, ramię w ramię z niepodległym i stabilnym państwem palestyńskim;
5.
wzywa Iran do uznania Państwa Izrael i jego prawa do istnienia w pokoju i bezpieczeństwie oraz do użycia wpływów na Bliskim Wschodzie w celu przekonania ruchów, z którymi utrzymuje stosunki, do powstrzymania się od stosowania przemocy;
6.
wyraża solidarność z narodem i Państwem Izrael i ponownie podkreśla swą determinację w celu osiągnięcia dwupaństwowego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego w oparciu o proces realizacji mapy drogowej, prowadzony przez tzw. kwartet bliskowschodni (ONZ, UE, Rosję i Stany Zjednoczone Ameryki);
7.
z zadowoleniem przyjmuje surowe negatywne reakcje wspólnoty międzynarodowej, w pełni popiera deklarację Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych potępiającą wypowiedź prezydenta Iranu i popiera napomnienie Iranu przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do obowiązków określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych;
8.
uznaje za przykładne stwierdzenie Centralnej Rady Muzułmanów w Niemczech, że każdy naród musi respektować prawo międzynarodowe i prawa innych państw, i z zadowoleniem przyjmuje reakcję światowej opinii publicznej, w szczególności osób pochodzenia irańskiego, które zademonstrowały oburzenie stwierdzeniami prezydenta Iranu;
9.
z zadowoleniem przyjmuje stanowisko wielu wysokich rangą urzędników i przedstawicieli Palestyny, potępiające opinię prezydenta Ahmedineżada i opowiadające się za pokojowym współistnieniem Państwa Izrael i Palestyny;
10.
podkreśla, że wypowiedzi prezydenta Ahmedineżada wywołują obawy co do roli Iranu w regionie i jego intencji na przyszłość; w tym kontekście wzywa Iran do powstrzymania się od wspierania międzynarodowych ugrupowań terrorystycznych;
11.
ponownie wzywa władze Iranu do odegrania aktywnej i pozytywnej roli w szeroko rozumianym regionie Bliskiego Wschodu i uważa w tym kontekście, że porozumienie w kwestiach jądrowych powinno zachęcić wszystkie zainteresowane strony do promowania bezpieczeństwa i pokoju dla wszystkich;
12.
wzywa Radę i Komisję do działania zgodnego z konkluzjami Rady ds. Ogólnych w dniu 7 listopada 2005 r. oraz z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 13 października 2005 r. w celu dyplomatycznego rozwiązania obaw w związku z programem jądrowym Iranu oraz do utrzymania tego stanowiska na dalszych etapach wszechstronnego dialogu;
13.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom Państw Członkowskich, rządom i parlamentom Islamskiej Republiki Iranu oraz Izraela, Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.
