Odpowiedź udzielona przez komisarz Neelie Kroes w imieniu Komisji
(23 marca 2011 r.)
Na rzeczywistą szybkość przesyłu danych w publicznej sieci komunikacyjnej mają wpływ różne czynniki, w szczególności rodzaj połączenia, liczba abonentów korzystających z sieci, przepustowość sieci oraz liczba internautów jednocześnie odwiedzających daną stronę. W każdym przypadku klientów należy informować o prędkości przesyłu, jakiej mogą się zwykle spodziewać po oferowanym im łączu, a zakres rozbieżności faktycznej prędkości należy ograniczać do minimum.
Zmieniona dyrektywa 2002/22/WE Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 51, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11. o usłudze powszechnej gwarantuje, że krajowe organy regulacyjne mają prawo wymagać od dostawców usług publikowania przejrzystych, porównywalnych, odpowiednich i aktualnych informacji na temat jakości oferowanych przez nich usług. Krajowe organy regulacyjne mogą określić dodatkowe wymogi co do konkretnych, wymiernych współczynników jakości usług, w tym znajdujących zastosowanie do szybkości przesyłu danych za pomocą Internetu, zobowiązując dostawców Internetu do informowania klientów o tej szybkości w ramach umów o świadczenie usług. Umowy powinny również powiadamiać klientów o wszelkich wdrażanych procedurach służących pomiarom i organizacji ruchu, oraz informacje o tym, jak procedury te mogą wpłynąć na jakość usług. Jeśli faktyczna prędkość dostarczanego dostępu do Internetu doprowadzi do sporu, należy zapewnić przejrzyste, niedyskryminacyjne, proste i niedrogie pozasądowe procedury rozstrzygania nierozwiązanych sporów konsumenckich.
Co więcej, również dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”). zakazuje przedsiębiorcom stosowania wobec konsumenta wprowadzających w błąd, agresywnych lub w inny sposób nieuczciwych praktyk handlowych. Przepisy dyrektywy wymagają od przedsiębiorców stosowania zasad staranności zawodowej oraz powstrzymywania się od zniekształcania zachowania gospodarczego konsumentów poprzez skłanianie ich do zawierania transakcji, których wcale nie chcieliby zawierać.
W każdym przypadku wyłączne kompetencje w zakresie egzekwowania wspomnianych przepisów posiadają odpowiednie organy i sądy krajowe. Dlatego też to owe organy i sądy winny rozstrzygać, na ile w konkretnym przypadku dany przedsiębiorca dopuścił się praktyk mogących wprowadzać konsumentów w błąd w odniesieniu do głównych cech dostarczanych usług.
