7.12.2005
PROJEKT REZOLUCJI
w odpowiedzi na oświadczenie Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Martin Schulz, Hannes Swoboda
w imieniu grupy politycznej PSE
w sprawie programu legislacyjnego i programu prac Komisji w 2006 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie programu legislacyjnego i programu prac Komisji w 2006 r.
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając program prac Komisji na 2006 r. COM(2005)531 wersja ostateczna,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
1.
wyraża swe głębokie zaniepokojenie brakiem ambicji programu prac Komisji na 2006 r.; jest zdania, że w celu przełamania impasu, w jakim obecnie znajduje się projekt europejski, Komisja powinna działać w o wiele bardziej odpowiedzialny i aktywny sposób, aby wzmocnić europejską gospodarkę rynkową, opartą na trwałym wzroście i propagującą pokój, sprawiedliwość i postęp społeczny;
2.
wyraża swe rozczarowanie, że zbyt wiele propozycji sformułowanych przez komisje parlamentarne nie zostało zupełnie wziętych pod uwagę; wzywa Komisję do dokonania rewizji swego programu na podstawie tych zgłoszeń oraz do tego, by w przyszłości w konkretniejszy sposób stosowała się do zobowiązań podjętych zgodnie z porozumieniem ramowym;
3.
jest zdania, że wdrożenie celów i reform zapisanych w traktacie konstytucyjnym konieczne jest do zapewnienia sprawnego funkcjonowania i rozwoju Unii Europejskiej w przyszłości; wzywa zatem Komisję by w okresie refleksji, w ścisłej współpracy z PE, pilnie wdrożyła wszystkie działania w zakresie komunikacji, zawarte w jej „planie D” dla demokracji, dialogu i debaty, w celu wniesienia wkładu w ogólną debatę oraz by stworzyć warunki sprzyjające posunięciu procesu konstytucyjnego do przodu;
4.
przyjmuje z zadowoleniem pierwszą reakcję przewodniczącego J. Barroso na brytyjskie propozycje dotyczące perspektywy finansowej na lata 2007-2013; w pełni popiera dokonaną przez niego ocenę, iż propozycje te nie mogą stanowić podstawy dalszego rozwoju silnej Unii Europejskiej; nalega, by program prac Komisji w odniesieniu do polityki regionalnej i rozwoju wsi uzależnić od przyszłych losów perspektywy finansowej; wzywa Komisję, aby wykorzystała wszystkie swe wpływy do przekonania Rady do potrzeby przyjęcia perspektywy finansowej, która wystarczyłaby do sfinansowania działań stanowiących priorytety polityczne UE;
5.
wspiera w zasadzie koncepcję „lepszego stanowienia prawa” w formie, w jakiej wyjaśnił ją przewodniczący J. Barroso podczas posiedzenia plenarnego, jednak pozostaje czujny wobec wszelkich prób wypaczenia tej koncepcji w instrument zniekształcenia prawa lub minimalnego stanowienia prawa; nadal podziela przekonanie, że UE powinna korzystać ze wszystkich dostępnych instrumentów, zwłaszcza w zakresie środowiska naturalnego, ochrony konsumentów, zdrowia i bezpieczeństwa pracy, a także praw własności intelektualnej, prawa rodzinnego i prawa do zrzeszania się, by doprowadzić do powstania solidnych uregulowań, będących w interesie wszystkich Europejczyków; wzywa do:
– osiągnięcia porozumienia między Radą, Parlamentem i Komisją w sprawie wszechstronnego programu uproszczenia i ujednolicenia acquis , a także specjalnego międzyinstytucjonalnego porozumienia, które zapewni pełne zaangażowanie PE;
– wypracowania wspólnego stanowiska co do oceny oddziaływania, jaką przewidziano dla obecnego międzyinstytucjonalnego porozumienia;
– uznania uprawnień PE w obszarze komitologii, która pomogłaby uprościć stanowienie prawa poprzez usunięcie rzeczywiście wykonawczych środków, gwarantując przy tym pełne poszanowanie przywilejów legislacyjnych PE;
6.
wierzy, że następujące cele powinny zająć czołowe miejsce na liście priorytetów Unii Europejskiej, oraz być propagowane i wdrażane w formie skutecznych działań:
– zrównoważone podejście do społeczno-ekonomicznego modelu UE, zwrócenie szczególnej uwagi na wymiary społeczny i środowiskowy jako czynniki, które w pozytywny sposób przyczyniają się do wzrostu, który to wzrost również powinien być brany pod uwagę przy wdrażaniu polityk europejskich;
– zwalczanie szkodliwej konkurencji podatkowej;
– silna rola UE na arenie światowej oraz skuteczny multilateralizm w dążeniu do budowania pokoju i demokracji oraz aktywnego przyczyniania się do rozwoju i wykorzenienia ubóstwa w świecie;
– propagowanie wysokiej jakości usług o ogólnym znaczeniu jako podstawowego elementu spójności;
– wspólna polityki imigracji oraz skuteczna gospodarcza, społeczna i polityczna integracja obywateli krajów trzecich w Europie;
– poszanowanie praw podstawowych, pluralizmu oraz swobód obywatelskich oraz propagowanie tych wartości;
– stworzenie ram dla bezpieczeństwa prawnego oraz dostępu do sprawiedliwości obywatelskiej;
7.
ubolewa nad brakiem propozycji dotyczących systemu zarządzania gospodarką oraz nalega, by reformy potrzebne dla Europy zostały osiągnięte w kontekście trwałego wzrostu, ambitnych warunków świadczeń społecznych oraz ochrony praw obywateli; wzywa Komisję do zainicjowania w trybie pilnym procesu koordynowania polityk gospodarczych oraz lansowania projektów transgranicznych, a także ujednoliconego inwestowania na poziomie krajowym i europejskim w obszary infrastruktury, badań i umiejętności w celu wdrożenia strategii lizbońskiej; wzywa Państwa Członkowskie UE do wdrożenie strategii wzrostu i inwestycji, w formie przyjętej przez przywódców Europejskiej Partii Socjalistycznej w Londynie dnia 26 października 2005 r.
8.
wyraża swe głębokie zaniepokojenie brakiem propozycji z obszaru polityki socjalnej; ponawia swe wezwanie o przyjęcie europejskiego programu, w którym dobrobyt i solidarność wspierałyby się w rzeczywisty sposób w obrębie ram trwałego rozwoju; wzywa Komisję, by zawróciła z godnego pożałowania impasu, w jakim znalazły się polityka socjalna, i by stworzyła nowe inicjatywy w obszarach, uwypuklonych w licznych rezolucjach PE; w szczególności wzywa do:
– podjęcia działań legislacyjnych, zmierzających do ochrony nietypowych pracowników i do ochrony socjalnej dla nowych form zatrudnienia, skoro Europa rzeczywiście zamierza w decydujący sposób przyczynić się do osiągnięcia równowagi między pozytywną, dobrowolnie wybraną elastycznością a bezpieczeństwem;
– rewizji ustawodawstwa w zakresie zaangażowania pracowników, zwłaszcza dyrektywy w sprawie Europejskiej Rady Zakładowej, w celu lansowania proaktywnego i aprobującego podejścia do przemian w środowisku pracy oraz rozwoju dialogu społecznego;
– podjęcia kroków zmierzających do zwalczania marginalizacji społecznej i dyskryminacji na wszystkich szczeblach oraz do propagowania udziału w aktywnym społeczeństwie;
– podjęcia środków sprzyjających nawiązywaniu korzystnych kontaktów między inspektorami pracy Państw Członkowskich w dążeniu do zapewnienia skutecznego wdrożenia prawa pracy;
9.
podkreśla potrzebę podjęcia pełnej odpowiedzialności za jakość usług publicznych w wypełnianiu rynku wewnętrznego; ponownie wzywa do podjęcia działań w kierunku przygotowania dyrektywy ramowej na temat usług o ogólnym znaczeniu; podkreśla, że jednolity rynek może rozwijać się wyłącznie w kontekście uczciwej konkurencji, zwalczania dumpingu społecznego i promowania spójności; wyraża swe poparcie dla niedawno wygłoszonych na ten temat deklaracji Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC); wzywa Komisję do tego, by przyczyniła się do zwalczania postawy „wyścigu do dna” we wszystkich obszarach, w tym w stosunku do zmian bander statków floty morskiej;
10.
wobec rosnącego uzależnienia Europy od kopalnych źródeł energii wzywa Komisję do sformułowania ambitnej, długofalowej propozycji spójnej europejskiej polityki energetycznej, ujmującej problem wydajnego wykorzystania energii, bezpieczeństwa i zróżnicowania dostaw, oraz powiązanej z innymi obszarami polityki, takimi jak badania, transport, rolnictwo i środowisko naturalne;
11.
wzywa Komisję do wprowadzenia lepszych proporcji w obrębie filaru bezpieczeństwa - pomiędzy ochroną społeczeństwa a zachowaniem swobód obywatelskich - poprzez lepsze uwypuklenie problemu zwalczania przyczyn terroryzmu (w tym radykalizacji, społecznej marginalizacji i braku integracji), a także poprzez sporządzanie konkretnych propozycji odnoszących się do tej kwestii; wyraża swe zaniepokojenie propozycją „partnerstwa publiczno-prywatnego” w walce z terroryzmem i prosi o pełne włączenie siebie w procedury i procesy podejmowania decyzji w obszarach wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych; podkreśla potrzebę wzmocnienia współpracy sądowej;
12.
w odniesieniu do filaru spraw zagranicznych, zwraca uwagę na zgodność listy nie-legislacyjnych inicjatyw z europejskim harmonogramem, oraz na fakt, że inicjatywy rozszerzenia uwzględniają różne etapy tego procesu; wyraża jednakże zaniepokojenie brakiem oddzielnego instrumentu finansowego na rzecz propagowania i ochrony praw człowieka, o który Parlament apelował w sprawozdaniu komisji tymczasowej ds. wyzwań politycznych i środków budżetowych w rozszerzonej Unii w latach 2007-2013; wzywa Komisję do propagowania „klauzuli demokratycznej” we wszystkich obszarach polityki zewnętrznej, w szczególności z krajami trzecimi oraz w przyszłym komunikacie KE na temat stosunków UE-Chiny;
13.
wyraża ubolewanie, że pomimo tego, że dwie z trzech propozycji Komisji w zakresie rozwoju koncentrują się na Afryce, Komisją zdecydowała się wydać środki na potężne projekty infrastruktury, nie skupiając się w wystarczającym stopniu na problematyce zdrowia, kształcenia i podstawowych usług socjalnych; zobowiązuje się do zachowania czujności aby dopilnować, by priorytety pracy na kolejny rok nawiązywały do priorytetów ujętych w Milenijnych Celach Rozwoju;
14.
zwraca uwagę na fakt, że mandat negocjacyjny Komisji na obecną rundę handlową kładzie silny akcent na wzmocnienie spójności w światowym systemie zarządzania pomiędzy handlem, walutowymi i finansowymi kwestiami poprzez poprawę współpracy między WTO, Bankiem Światowym, IMF oraz innymi międzynarodowymi organizacjami, oraz wzywa Unię Europejską do zabiegania o ściślejszą współpracę pomiędzy ILO a WTO; przypomina coraz wyraźniejsze dowody na istnienie powiązań między handlem, środowiskiem naturalnym, społecznymi i gospodarczymi kwestiami; wzywa Komisję do podjęcia refleksji nad sposobem pogłębienia programu „bardziej spójnego i lepiej zrównoważonego systemu światowego zarządzania”, wykraczającego poza Agendę Rozwoju z Doha (DDA) w Hong-Kongu;
15.
zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania tej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom Państw Członkowskich.
