6.7.2011 B7-0447/2011/rev. PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Syrii, Jemenu i Bahrajnu w kontekście sytuacji w świecie arabskim
Hélène Flautre
,
Franziska Katharina Brantner
,
Barbara Lochbihler
,
Ulrike Lunacek
,
Jean-Paul Besset
,
Rui Tavares
,
Raül Romeva i Rueda
,
Judith Sargentini
,
Malika Benarab-Attou
,
Margrete Auken
,
Nicole Kiil-Nielsen
,
Catherine Grèze
,
Reinhard Bütikofer
,
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
PE465.737v01-00 B7‑0447/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Syrii, Jemenu i Bahrajnu w kontekście sytuacji w świecie arabskim
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, a w szczególności rezolucję w sprawie sytuacji w Syrii, Jemenie i Bahrajnie z dnia 7 kwietnia 2011 r.,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stronami są Syria i Jemen,
– uwzględniając konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1975 r., której stronami są Syria i Jemen,
– uwzględniając unijne wytyczne w odniesieniu do obrońców praw człowieka z 2004 r., zaktualizowane w 2008 r., oraz unijne wytyczne dotyczące tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 2001 r., zmienione w 2008r.,
– uwzględniając swoje sprawozdanie z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków Unii Europejskiej z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej (GCC),
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie zawarcia układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Syryjską Republiką Arabską,
– uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka na temat śmiertelnego ataku na demonstrantów, który miał miejsce w Syrii w dniu 23 marca 2011 r.,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącej Komisji z dnia 9 maja i 9 czerwca 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, jak i z dnia 6 czerwca w sprawie trwających w Syrii zamieszek i konieczności wprowadzenia w tym kraju wiarygodnych reform,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącej Komisji w sprawie Jemenu z dnia 10 i 17 marca 2011 r.,
– uwzględniając wspólny komunikat wysokiej przedstawiciel i Komisji z dnia 25 maja zatytułowany „Nowa koncepcja działań w obliczu zmian zachodzących w sąsiedztwie”, który uzupełnia wspólny komunikat z dnia 8 marca 2011 r. zatytułowany „Partnerstwo na rzecz demokracji i wspólnego dobrobytu z południowym regionem Morza Śródziemnego”,
– uwzględniając swoją rezolucję w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa – wymiaru południowego z dnia 7 kwietnia 2011 r.,
– uwzględniając decyzję wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton z dnia 7 czerwca 2011 r. dotyczącą powołania do życia grupy zadaniowej dla południowej części regionu Morza Śródziemnego,
– uwzględniając oświadczenie Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 24 czerwca 2011 r. wydane przed wizytą przedstawicieli Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka ONZ, w którym wyrażono poważne zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w zakresie bezpieczeństwa i warunków humanitarnych w Jemenie, a także zachęcono wszystkie strony do wykazania się jak największą powściągliwością oraz zaangażowaniem we wszechstronny dialog polityczny,
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 czerwca 2011 r. dotyczące Syrii i Jemenu, a także uwagi wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton po spotkaniu Rady do Spraw Zagranicznych,
– uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 23 i 24 czerwca 2011 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że wspólny komunikat z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie nowej koncepcji działań w obliczu zmian zachodzących w sąsiedztwie daje początek nowej tendencji w centrum polityki sąsiedztwa poprzez zastąpienie podstawowych zasad działań zewnętrznych Unii, zwłaszcza powszechnych wartości praw człowieka, demokracji i praworządności, a jednocześnie odzwierciedla potrzebę wspierania przez UE rewolucji w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie,
B. mając na uwadze, że zmiana podejścia do państw sąsiadujących z UE wymaga również jaśniejszej metodologii wyznaczania poziomów odniesienia dotyczących oceny spełniania wymogów w zakresie praw człowieka i demokracji w programach działania z zakresu europejskiej polityki sąsiedztwa, wymaga też ujęcia mechanizmu egzekwowania prawnie wiążących klauzul dotyczących praw człowieka zapisanych w umowach międzynarodowych,
C. mając na uwadze, że właściwa polityka sąsiedztwa oparta na nowego rodzaju partnerstwie ze społeczeństwami musi automatycznie gwarantować bezpośrednie zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w procesy dobrego zarządzania oraz jego uczestnictwo w procesie opracowania i oceny realizacji umów poprzez ustanowienie na rzecz społeczeństwa obywatelskiego mechanizmu monitorującego,
D. mając na uwadze, że sytuacja w Tunezji wydaje się poprawiać, a przygotowania do wyborów do Zgromadzenia Ustawodawczego idą w dobrym kierunku, zwłaszcza dzięki powołaniu niezależnej komisji wyborczej; mając jednocześnie na uwadze, że demokratyczne przemiany w Egipcie napotykają przeszkody i dochodzi tam do niepokojących sytuacji, takich jak przewaga sądów wojskowych nad zwykłymi i arbitralne aresztowania; mając na uwadze, że mimo zniesienia stanu wyjątkowego i planowanej reformy konstytucyjnej w Algierii konieczne jest podjęcie przez władze działań na rzecz prawdziwego politycznego i wszechstronnego dialogu w celu internalizacji ważnych zmian demokratycznych; mając na uwadze, że reformę konstytucyjną w Maroku należy postrzegać jako pozytywny pierwszy krok, po którym nastąpić powinny głębokie reformy demokratyczne;
Syria
E. mając na uwadze, że od początku rewolty w marcu 2011 r. eskalacja przemocy trwa nadal, a siły bezpieczeństwa odpowiedziały na ciągłe protesty masowymi aresztowaniami oraz bezprecedensową i rosnącą brutalnością, zabijając ponad 400 cywili w samej prowincji Daraa, a w całej Syrii ponad 850 osób,
F. mając na uwadze, że organizacje broniące praw człowieka otrzymały informacje wskazujące na to, że syryjskie siły bezpieczeństwa dokonywały planowych zabójstw protestujących, zwłaszcza w Daraa, którzy w większości byli nieuzbrojeni, oraz że wszystkie osoby aresztowane w związku z demonstracjami były poddawane regularnym torturom i nieludzko traktowane; mając na uwadze, że udokumentowano już ponad 800 przypadków wymuszonych zaginięć oraz 11 tys. przypadków arbitralnych aresztowań,
G. mając na uwadze, że po blokadzie nałożonej w Daraa siły bezpieczeństwa rozpoczęły w sąsiednich miastach zakrojoną na szeroką skalę operację wojskową i serię arbitralnych aresztowań; mając na uwadze, że według szacunków 12 tys. Syryjczyków z Dżisr asz-Szughur i okolic tego miasta przekroczyło granicę syryjsko-turecką w obawie przed represjami ze strony służb bezpieczeństwa i że według Czerwonego Krzyża kolejnych 17 tys. osób czeka na przekroczenie granicy; mając na uwadze, że Turcja wyraziła poważne zaniepokojenie użyciem przez Syrię oddziałów zbrojnych i czołgów w pobliżu granicy,
H. mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka (OHCHR) nie było w stanie wysłać w Syrii swoich pracowników w teren, w celu przeprowadzenia przez nich dochodzeń w sprawie zarzucanego naruszenia międzynarodowych praw z zakresu praw człowieka oraz w celu ustalenia faktów i okoliczności tych naruszeń, aby zapobiec bezkarności i zapewnić pełną odpowiedzialność, jak stanowi rezolucja przyjęta przez Radę Praw Człowieka ONZ w dniu 29 kwietnia 2011 r.,
I. mając na uwadze, że sekretarz generalny Ban Ki-Moon ponownie wezwał Syrię do umożliwienia wykonania misji rozpoznawczych i humanitarnych, by zbadać sporne wydarzenia w miesiącach poprzedzających antyrządowe protesty; mając na uwadze, że Liga Państw Arabskich w dniu 14 czerwca 2011 r. potępiła przemoc w Syrii i podkreśliła, że państwa arabskie aktywnie przyglądają się kryzysowi w tym kraju,
J. mając na uwadze, że w swoim trzecim wystąpieniu w dniu 20 czerwca 2011 r. prezydent Baszar al-Assad stwierdził, iż przyszłość Syrii zostanie ukształtowana w wyniku dialogu narodowego; mając na uwadze, że mimo ponawianych obietnic reform politycznych i zmian w Syrii władze nie podejmują jakichkolwiek kroków w kierunku ich spełnienia,
K. mając na uwadze, że po ogłoszeniu przez Radę Europejską w dniu 23 czerwca 2011 r. przedłużenia po raz trzeci sankcji wobec Syrii w odpowiedzi na eskalację brutalnych działań syryjskich władz, minister spraw zagranicznych Syrii oświadczył, że Syria zapomni o istnieniu Europy na mapie i wniósł o rezygnację z członkostwa Syrii w partnerstwie eurośródziemnomorskim,
Jemen
L. mając na uwadze, że od stycznia w Jemenie miliony obywateli protestują, w przeważającej części pokojowo, wysuwając podobne postulaty jak demonstranci podczas rewolt w Tunezji i Egipcie, oraz że od tego czasu według doniesień kilkaset osób poniosło śmierć – głównie z rąk sił bezpieczeństwa używających ostrej amunicji – a dalszych kilkuset obywateli zostało rannych; mając na uwadze, że wielu dowódców wojskowych, ambasadorów, ministrów i innych urzędników wyraziło swoje poparcie dla protestujących,
M. mając na uwadze, że po raz pierwszy w historii niespotykana liczba kobiet była obecna w trakcie powszechnego powstania, wbrew potępieniu przez prezydenta Saleha udziału kobiet w wiecach pokojowych w kwietniu, gdy stwierdził on, że pojawiając się na ulicach wśród mężczyzn niebędących ich bezpośrednimi krewnymi kobiety naruszają tradycyjne jemeńskie normy kulturowe,
N. mając na uwadze, że po demonstracjach z 18 marca prezydent Saleh ogłosił stan wyjątkowy, a 23 marca parlament uchwalił ustawę o stanie wyjątkowym, która dała siłom bezpieczeństwa szerokie uprawnienia do zatrzymań i nałożyła surowe ograniczenia w zakresie zgromadzeń publicznych,
O. mając na uwadze, że Radą Współpracy Państw Zatoki pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej próbowała do tej pory trzykrotnie mediacji z jemeńskimi partiami opozycyjnymi, zgodnie z którymi prezydent Saleh miałby ustąpić w zamian za uniknięcie ścigania przez wymiar sprawiedliwości z powodu wykroczeń obejmujących krwawe rozprawienie się z protestującymi,
P. mając na uwadze, że prezydent Saleh za każdym razem wycofywał się w ostatniej chwili, ostatnio w maju, wywołując tym dwa tygodnie walk z klanem plemiennym Haszed pod przewodnictwem rodziny Ahmar, co doprowadziło ostatecznie do ataku na pałac prezydenta Saleha dnia 3 czerwca,
Q. mając na uwadze, że eksplozja zabiła kilka osób i raniła prezydenta Saleha, premiera, dwóch wicepremierów oraz marszałków obu izb parlamentu, mając też na uwadze, że prezydent Saleh opuścił kraj, by podjąć leczenie w Arabii Saudyjskiej,
R. mając na uwadze, że partie opozycyjne – począwszy od socjalistów i skończywszy na islamistach, zarówno po stronie sunnitów, jak i ugrupowań szyitów zajdi, – które zgodziły się na układy RWPZ, straciły wiarygodność wraz z nadejściem „arabskiej wiosny”, zainspirowały młodzież, która wyłoniła własny elektorat, żądając powołania tymczasowej rady prezydenckiej, opuszczenia kraju przez prezydenta Saleha i jego rodzinę oraz ich ścigania w związku z zarzucaną im korupcją i zabójstwami protestujących;
S. mając na uwadze, że jego synowie, w szczególności Ahmed Ali Saleh, które stoi na czele elitarnej gwardii republikańskiej, a także bratankowie i siostrzeńcy, którzy również zajmują kluczowe stanowiska w wojsku, odegrali decydującą rolę w ocaleniu reżimu prezydenta Saleha podczas jego nieobecności,
T. mając na uwadze, że w dniu 24 czerwca 2011 r. zamachowiec-samobójca w samochodzie w Adenie zabił trzech żołnierzy i jednego cywila oraz ranił tuzin innych osób; mając na uwadze, że atak ten nastąpił po tym, jak jemeńskie siły bezpieczeństwa otworzyły ogień do protestujących podczas pogrzebu w mieście,
U. mając na uwadze, że dnia 23 czerwca 62 więźniów, w tym domniemani członkowie Al-Kaidy skazani za zabicie turystów i zamieszani w spisek dotyczący ataku na ambasadę USA w Sanie, wydostali się z więzienia tunelem pod osłoną uzbrojonych mężczyzn w ramach dobrze zaplanowanej ucieczki, która podkreśliła ryzyko w zakresie bezpieczeństwa w społeczeństwie, którego niestabilność wciąż rośnie,
V. mając na uwadze, że od przymusowego zjednoczenia w latach 90. między północnym i południowym Jemenem dochodzi do systematycznych starć, w tym nawet do krótkiej wojny domowej w 1994 r.; mając na uwadze, że istnieją poważne obawy dotyczące rozpadu państwa jemeńskiego, mając na względzie obowiązujący od lutego kruchy rozejm z szyickimi rebeliantami na północy, ruch secesjonistyczny na południu oraz to, że według doniesień wielu bojowników Al-Kaidy wykorzystuje Jemen jako swój bastion,
W. mając na uwadze, że Jemen jest najbiedniejszym krajem w świecie arabskim: mniej więcej połowa dzieci cierpi z powodu niedożywienia, brakuje wody, rosnące ceny podstawowych artykułów sprawiają, że codzienne życie jest coraz trudniejsze, stopa bezrobocia sięga ok. 35%, o 10% przewyższając średnią w regionie, a największe problemy ze znalezieniem pracy mają ludzie młodzi; mając na uwadze, że sytuacja będzie się pogarszać, gdyż szacuje się, że liczba ludności Jemenu podwoi się do 2025 r., dostawy ropy i dochody topnieją, a niestabilność spowodowana przez jemeńskich uchodźców wewnętrznych i uchodźców z Somalii wzrasta;
X. mając na uwadze, że dodatkowo tysiące uchodźców wewnętrznych napłynęło w minionych tygodniach do Adenu, uciekając przed walkami pomiędzy siłami rządowymi a ciężko uzbrojonymi dżihadystami, którzy pod koniec maja przejęli władzę nad miastem Zinjibar, stolicą prowincji Abyan na południu kraju,
Y. mając na uwadze, że zważywszy na długą historię tajnej zmowy między Al-Kaidą a jemeńskimi agencjami bezpieczeństwa niemożliwe jest stwierdzenie, czy prezydent Saleh bądź jego zastępcy aktywnie zachęcają dżihadystów do działania w ramach taktyki strachu, czy zaledwie ich tolerują,
Z. mając na uwadze, że pięciu mężczyzn skazanych na śmierć za zarzucane im morderstwo mogą zostać poddani egzekucji w najbliższych dniach oraz mając na uwadze, że Jemen jest jednym z państw, w których nadal często wykonuje się karę śmierci, a setki więźniów czekają w kolejce do jej wykonania,
Bahrajn
Za. mając na uwadze, że w dniu 22 czerwca 2011 r. Trybunał Bezpieczeństwa Narodowego Bahrajnu ogłosił wyrok w sprawie 21 bahrajńskich działaczy opozycyjnych, przy czym dla siedmiu z nich wyrok został wydany zaocznie; mając na uwadze, że spośród 14 oskarżonych obecnych na rozprawie siedmiu (Hassan Mshaima, Abdelwahab Hussain, Abdulhadi al-Khawaja, Abdel-Jalil al-Singace, Mohammad Habib al-Miqdad, Abdel-Jalil al-Miqdad i Sa’eed Mirza al-Nuri) skazano na karę dożywocia, a pozostałych na karę 2-15 lat więzienia (Mohammad Hassan Jawwad, Mohammad Ali Ridha Isma’il, Abdullah al-Mahroos, Abdul-Hadi Abdullah Hassan al-Mukhodher, Ebrahim Sharif, Salah Abdullah Hubail al-Khawaja, Al-Hur Yousef al-Somaikh); mając na uwadze, że wielu spośród oskarżonych – a może nawet wszyscy – może być więźniami politycznymi, których przetrzymuje się tylko dlatego, że pokojowo wykonywali swoje prawa swobody wypowiedzi i zgromadzeń;
Zb. mając na uwadze, że w dniu 22 maja br. ten sam sąd podtrzymał karę śmierci dla Aliego Abdullaha Hassana al-Sankis i Adbulaziza Abdulridha Ibrahima Hussaina, którym może grozić bliska egzekucja; mając na uwadze, że skazano ich wraz z trzema innymi mężczyznami za zabicie dwóch policjantów w trakcie demonstracji antyrządowych w marcu br., przy czym mężczyźni ci usłyszeli wyroki dożywotniego więzienia;
Zc. mając na uwadze, że rozprawy w sądach wojskowych bez zapewnienia należytej obrony, z przetrzymywaniem więźniów w nieznanym miejscu i bez kontaktu z rodzinami, poddawaniem ich domniemanym torturom, w żadnym razie nie spełniają międzynarodowych standardów sprawiedliwego procesu;
Syria
1. wyraża solidarność i zdecydowane poparcie dla walki obywateli Syrii o wolność, reformy demokratyczne i zniesienie rządów autorytarnych;
2. zdecydowanie potępia nasilające się brutalne represje wobec pokojowych demonstrantów, w tym skutki humanitarne oblężenia wielu miast, takich jak Daraa i Jish al Shoughour, oraz wyraża swoje najgłębsze zaniepokojenie poważnymi naruszeniami praw człowieka, jakich dopuszczają się władze syryjskie, w tym masowymi aresztowaniami i egzekucjami pozasądowymi, samowolnymi zatrzymaniami i torturami;
3. uważa, że to powszechne i systematyczne naruszanie przez Syrię jej zobowiązań wynikających z międzynarodowych aktów dotyczących praw człowieka może oznaczać zbrodnie przeciwko ludzkości; w związku z tym zdecydowanie popiera wszelkie wysiłki podejmowane przez Biuro Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka w celu przeprowadzenia śledztwa w sprawie wszystkich zgłaszanych naruszeń praw człowieka, które popełniły syryjskie siły bezpieczeństwa, tak pociągnąć osoby odpowiedzialne za akty przemocy do odpowiedzialności, oraz wzywa władze syryjskie, żeby podjęły pełną współpracę i zapewniły niezakłócony dostęp do biura Wysokiego Komisarza i innych organów ONZ;
4. apeluje do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel i do państw członkowskich UE o dalszą współpracę z partnerami międzynarodowymi w celu doprowadzenia do potępienia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ represji mających miejsce w Syrii i do realizacji przez władze syryjskie obowiązku ochrony ludności Syrii; jest zdania, że RB ONZ powinna wnieść sprawę Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) w celu zagwarantowania sprawiedliwości ludności syryjskiej i uniknięcia większej liczby ofiar; w związku z tym wzywa Radę, żeby nasiliła presję dyplomatyczną na Rosję, Chiny, a także na Brazylię, RPA i Indie;
5. wzywa sekretarza generalnego ONZ do natychmiastowego wyznaczenia specjalnego wysłannika ds. Syrii i żąda, aby zapewniono mu nieograniczony dostęp do całego kraju oraz mandat do zdania sprawy przed Radą Bezpieczeństwa ONZ i zwrócenia się do niej o podjęcie odpowiednich działań;
6. wzywa pilnie władze syryjskie do natychmiastowego położenia kresu wszelkim formom represji wobec demonstrantów oraz do natychmiastowego uwolnienia wszystkich zatrzymanych demonstrantów, dziennikarzy, obrońców praw człowieka i więźniów politycznych, którzy pozostają w areszcie mimo niedawnej amnestii ogłoszonej przez prezydenta Al-Assada; wzywa władze Syrii do umożliwienia niezależnym i międzynarodowym środkom przekazu natychmiastowego i nieograniczonego dostępu;
7. ubolewa, że władze syryjskie nie odpowiedziały na wezwania do natychmiastowego zaprzestania aktów przemocy, wypełnienia swoich zobowiązań i zaangażowania się w konkretne reformy; wzywa syryjskiego prezydenta Baszara al-Assada do ustąpienia i uważa, że przygotowałoby to grunt dla procesu transformacji i ułatwiło ten proces, który powinien oprzeć się na wiarygodnym i integrującym dialogu, który obejmie wszystkie demokratyczne siły i podmioty społeczeństwa obywatelskiego w celu podjęcia głębokich reform demokratycznych, w tym zniesienia stanu wyjątkowego, zniesienia monopolu partii Bath w społeczeństwie syryjskim oraz przeprowadzenia wolnych i uczciwych wyborów;
8. w związku z tym wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą, Radę i Komisję, żeby wsparły siły opozycyjne, m.in. te które zgłaszają oczekiwania i żądania protestujących, takie jak Narodowa Koalicja na rzecz wsparcia syryjskiej rewolucji; jest zdania, że z reżimem syryjskim nie można zawierać żadnej umowy stowarzyszeniowej;
9. uważa, że trwające w Syrii brutalne represje stanowią realne zagrożenie dla stabilności wewnętrznej i regionalnej oraz że sytuacja ta oddziałuje na kraje ościenne;
10. z dużym zaniepokojeniem odnotowuje doniesienia o ruchach wojsk na granicach i o tysiącach ludzi uchodzących z Syrii do Turcji i Libanu w obawie przed przemocą; wzywa władze Syrii do zapewnienia natychmiastowego i bezwarunkowego dostępu organizacji humanitarnych do wszystkich odnośnych obszarów;
11. z zadowoleniem przyjmuje politykę turecką, polegającą na utrzymaniu otwartych granic dla syryjskich uchodźców, a także wsparcie i przyjęcie, jakie szybko zorganizowano, mobilizując zasoby Czerwonego Półksiężyca w regionie Hatay; podkreśla, że po stronie tureckiej konieczne jest zapewnienie, przy pomocy UNHCR i Czerwonego Półksiężyca, ludziom uciekającym z Syrii podstawowych usług bez dyskryminacji opartej na pochodzeniu etnicznym, religii lub innych podobnych względach;
12. wzywa władze tureckie, żeby podjęły wszelkie niezbędne działania w ścisłej współpracy z UNHCR, żeby przesiedlić ludzi uciekających z Syrii i nie trzymać ich w zamkniętych obozach; jest zdania, że Turcja nie powinna być pozostawiona sama sobie w rozwiązywaniu tak nadzwyczajnej sytuacji oraz że należy dołożyć wszelkich starań, aby podzielić ten ciężar; wzywa Radę i Komisję, żeby niezwłocznie odblokowały negocjacje w sprawie wspólnego unijnego programu przesiedleń oraz żeby zakończyły procedurę współdecyzji, tak by pomyślnie zrealizować przesiedlenie uchodźców do UE;
13. wzywa Radę i Komisję, aby niezwłocznie zapewniły władzom Turcji i Libanu pomoc i wsparcie w ich wysiłkach w celu opanowania kryzysu humanitarnego na granicach z Syrią, w tym poprzez zbadanie możliwości utworzenia korytarza humanitarnego na szczeblu ONZ;
14. odnotowuje rolę mediatora, którą władze Turcji odgrywają wobec przywódców syryjskich, żeby powstrzymać eskalację przemocy i włączyć się w dialog polityczny prowadzący do wiarygodnych reform; w tym kontekście wzywa Radę, Komisję i Turcję do współpracy w celu znalezienia dyplomatycznego i pokojowego rozwiązania represji w Syrii;
15. wyraża poparcie dla szeregu inteligentnych sankcji przyjętych przez Radę i wzywa Radę do wystąpienia ze zdecydowaną inicjatywą dyplomatyczną, tak aby inne kraje przyjęły te same sankcje; uważa, że Rada powinna kontynuować rozszerzanie zakresu ukierunkowanych sankcji na wszystkie osoby i podmioty powiązane z reżimem w celu ich osłabienia i odizolowania oraz umożliwienia przemian demokratycznych;
Jemen
16. wyraża solidarność z ludnością Jemenu, z zadowoleniem przyjmuje jej dążenie do demokratycznych zmian w kraju i popiera starania GCC, o ile są one ukierunkowane na znalezienie rozwiązania w drodze negocjacji w ramach bardziej otwartego systemu politycznego ukierunkowanego na łagodzenie ubóstwa i poprawę warunków życia większości społeczeństwa;
17. wzywa prezydenta Saleha i tych jego członków rodziny, którzy zajmują wysokie stanowiska w systemie władzy, żeby ustąpili i umożliwili zorganizowanie demokratycznych wyborów;
19. potępia niedawne zbrojne ataki, w szczególności atak z dnia 3 czerwca br. na pałac prezydencki, oraz wzywa wszystkie strony do zaprzestania wrogich działań, poszanowania międzynarodowych praw człowieka i zastosowania się do trwałego zawieszenia broni na obszarze całego kraju;
20. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie wiceprezydenta Abd Rabbuha Mansura Hadiego do przestrzegania procesu zawieszenia broni i demilitaryzacji miast jemeńskich;
21. uważa, że przemoc nie może rozwiązać problemów Jemenu; pochwala ogólnie pokojowy charakter protestów, ponownie wzywa oddziały bezpieczeństwa, żeby nie stosowały nadmiernej siły, oraz wzywa władze, żeby przeprowadziły śledztwa w sprawie przypadków śmierci i zranień demonstrantów i więźniów politycznych w celu postawienia sprawców tych czynów przed wymiarem sprawiedliwości oraz zadośćuczynienia ofiarom i ich rodzinom;
22. z zadowoleniem przyjmuje jednolite stanowisko i oświadczenie Rady Bezpieczeństwa oraz realizowaną obecnie na miejscu misję rozpoznawczą Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka;
23. wyraża głębokie zaniepokojenie szeroko zakrojonym programem USA dotyczącym sprzętu bezzałogowego, w tym pozasądowym zabijaniem osób podejrzanych o terroryzm, a także planami sztabu generalnego USA, dotyczącymi szkoleń i wyposażenia armii jemeńskiej na sumę 1,2 mld dolarów w ciągu najbliższych sześciu lat, mając na uwadze, że Jemen już teraz ma jedno z najbardziej uzbrojonych społeczeństw na świecie;
24. podkreśla, że Jemen był krajem pogrążonym w kryzysie na długo przed wybuchem „Wiosny Arabskiej”; wyraża głębokie zaniepokojenie poziomem ubóstwa i bezrobocia oraz uważa, że tylko regionalna i międzynarodowa inicjatywa zmasowanej i skoordynowanej pomocy może doprowadzić do większego opanowania przez rząd terroryzmu i przestępczości oraz przynieść bardzo potrzebny rozwój gospodarczy i społeczny, w tym zwiększone prawa kobiet;
25. wzywa UE i GCC, żeby podjęły szczególne wysiłki na rzecz wsparcia finansowego i technicznego, jak tylko prezydent Saleh będzie gotów dopuścić demokratycznie wybrany rząd, oraz nalega, żeby przyspieszono realizację na miejscu zobowiązań przyjętych na konferencji darczyńców w 2006 r.; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje niedawne dostawy ropy saudyjskiej do Jemenu oraz wzywa do rozważenia umorzenia długów lub zmiany harmonogramu spłaty zadłużenia zagranicznego po zasadniczych reformach demokratycznych;
26. nakłania władze do wstrzymania egzekucji Yassera Ismaila, Bshira Ismaila, Arifa Far’iego, Mubaraka Ghaliba i Murada Ghaliba oraz przypomina władzom, że są one zobowiązane do przestrzegania międzynarodowych norm uczciwego procesu w przypadkach zagrożonych karą śmierci, w tym prawa do ubiegania się o uniewinnienie lub złagodzenia kary;
27. wzywa urzędującego prezydenta Abda Rabbu Mansoura al-Hadiego, żeby ustanowił moratorium na egzekucje z perspektywą całkowitego zniesienia kary śmierci;
28. wzywa UE do pilnego przeglądu polityki migracyjnej wobec krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej oraz w ramach UE, aby przygotować się na znacznie większy napływ migrantów z tych krajów, co stanowić będzie część wkładu UE na rzecz rozwoju gospodarczego w tym regionie;
Bahrajn
29. wyraża głębokie zaniepokojenie surowymi wyrokami przeciwko obywatelom Bahrajnu, których aresztowano w związku z prodemokratycznymi manifestacjami w ramach nierzetelnych postępowań, które toczyły się przed sądami wojskowymi;
30. wzywa do natychmiastowego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych wyłącznie na tej podstawie, że wykonywały swoje prawo do swobody wypowiedzi, oraz wzywa władze Bahrajnu, żeby wszczęły niezależne śledztwo w sprawie zarzutów o stosowanie tortur;
31. wyraża swój sprzeciw wobec kary śmierci oraz wzywa władze Bahrajnu do złagodzenia wyroków śmierci wydanych na Al-Sankisa i Hussaina;
32. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, krajom członkowskim delegacji Maghrebu i Maszreku oraz Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.
