6.9.2010 B7-0499/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniami Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie praw człowieka w Iranie, w szczególności spraw Sakineh Mohamadi Asztiani i Zahry Bahrami
Charles Tannock
,
Michał Tomasz Kamiński
,
Tomasz Piotr Poręba
,
Adam Bielan
w imieniu grupy politycznej ECR
PE446.582v01-00 B7‑0499/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego dotycząca praw człowieka w Iranie, w szczególności spraw Sakineh Mohamadi Asztiani i Zahry Bahrami
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iranu,
– uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 6 lipca 2010 r. przez wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton w sprawie zbliżających się egzekucji w Iranie,
– uwzględniając deklarację wysokiej przedstawiciel z dnia 12 czerwca 2010 r. w sprawie pogarszającej się sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, socjalnych i kulturalnych (ICESCR),
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że ogólna sytuacja w zakresie praw człowieka w Iranie nie poprawiła się od momentu osiągnięcia punktu krytycznego po wyborach prezydenckich w czerwcu 2009 r., a także mając na uwadze, że w ciągu ostatniego roku wielu Irańczyków cierpiało w wyniku przemocy, uwięzienia i represji z rąk władz Iranu;
B. mając na uwadze, że Sakineh Mohamadi Asztiani, czterdziestotrzyletnia kobieta i matka dwojga dzieci, została skazana na karę śmierci przez ukamienowanie po oskarżeniu jej w roku 2006 o cudzołóstwo,
C. mając na uwadze, że w oddzielnym procesie S. M. Asztiani skazano na chłostę i wymierzono jej 99 batów,
D. mając na uwadze, że Sakineh Mohamadi Asztiani skazano na kolejne 99 batów, ponieważ rzekomo wystąpiła bez kwefu na zdjęciu opublikowanym w brytyjskiej gazecie,
E. mając na uwadze, że 12 lipca sąd wstrzymał tymczasowo wykonanie wyroku ukamienowania na Asztiani, ale urzędnicy poinformowali następnie, że może zostać powieszona,
F. mając na uwadze, że czterdziestopięcioletnią Zahrę Bahrami posiadającą duńskie i irańskie obywatelstwo aresztowano po udziale w protestach Aszury 27 grudnia 2009 r. podczas podróży do Iranu, gdzie miała się spotkać z córką, pod zarzutem członkostwa w grupie monarchistycznej, organizowania grupy antyrządowej i rozpowszechniania materiałów propagandowych skierowanych przeciwko irańskiemu reżimowi,
G. mając na uwadze, że od chwili aresztowania Z. Bahrami jest przetrzymywana w więzieniu Ewin w Teheranie oraz wykazuje oznaki torturowania i maltretowania,
H. mając na uwadze, że zgodnie z informacjami otrzymanymi z duńskiego ministerstwa spraw zagranicznych Z. Bahrami zostanie skazana na karę dożywotniego więzienia lub śmierci,
I. mając na uwadze, że ani międzynarodowych organizacji praw człowieka, ani też władz duńskich nie dopuszczono do Z. Bahrami,
J. mając na uwadze, że władze Iranu wciąż prześladują mniejszości religijne takie jak bahaici i chrześcijanie oraz przetrzymują obecnie siedmiu przywódców bahaizmu, wśród których są Behruz Tawakkoli, Said Rezaei, Fariba Kamalabadi, Bahid Tizfahm, Dżamaloddin Chandżani, Afif Naimi i Mahwasz Sabet, wszyscy skazani na 20 lat więzienia bez świadczących przeciwko nim dowodów,
K. mając na uwadze, że władze Iranu wciąż przetrzymują w więzieniach setki osób zatrzymanych bezprawnie w ramach masowych aresztowań dysydentów politycznych i pokojowych demonstrantów po spornych wyborach prezydenckich z 12 czerwca 2009 r.,
L. mając na uwadze, że Iran wciąż dokonuje aresztowań i więzienia obrońców praw człowieka, takich jak Sziwa Nazar Ahari, którego aresztowano w centrum Teheranu 20 grudnia 2009 r. i najwyraźniej oskarżono o „zmowę i gromadzenie się w celu dokonania przestępstwa”, „antypaństwową propagandę” oraz „moharebeh” (wrogość w stosunku do Boga), czego skutkiem może być kara śmierci,
1. wzywa władze Iranu do unieważnienia kary śmierci dla S. M. Asztiani i umożliwienia jej uczciwego procesu;
2. wzywa władze Iranu do umożliwienia Z. Bahrami uczciwego procesu i przestrzegania jej praw jako więźniarki;
3. potępia coraz częstsze sięganie przez Iran do kary śmierci jako środka zastraszania opozycji politycznej oraz w przypadkach, w których stosowania jej zabrania prawo międzynarodowe, jak np. w przypadku przestępstw popełnianych przez młodocianych;
4. wzywa Iran do uwolnienia siedmiu przywódców bahaizmu więzionych bez dowodów słuszności stawianych im zarzutów i których przetrzymywanie łamie międzynarodowe zobowiązania Iranu w ramach Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz jego własne przepisy krajowe dotyczące prawa do uczciwego procesu;
5. wzywa do natychmiastowego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych jedynie za pokojowe korzystanie ze swego prawa do wolności wypowiedzi, zgromadzeń i stowarzyszeń lub z powodu swoich przekonań religijnych, a także wzywa władze do ścigania i postawienia przed sądem urzędników rządowych i członków służb bezpieczeństwa, którzy odpowiadają za zabójstwa dysydentów lub członków ich rodzin, demonstrantów i osób zatrzymanych, za znęcanie się nad nimi i torturowanie ich;
6. wzywa Iran do zaprzestania aresztowań obrońców praw człowieka oraz do uwolnienia osób przetrzymywanych obecnie bez wyroku skazującego w ramach uczciwego procesu;
7. przypomina, że wolność myśli, przekonań i religii to podstawowe prawa, które muszą być zagwarantowane w każdych okolicznościach, zgodnie z art. 18 ICCPR, który został podpisany i ratyfikowany przez Islamską Republikę Iranu;
8. jest szczególnie zaniepokojony wyznaniami m.in. Sakineh Mohamadi Asztiani pokazanymi w telewizji, co do których ma się silne wrażenie, że zostały wymuszone;
9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu, Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel ds. WPZiB, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych i Radzie Praw Człowieka ONZ.
