P6_TA(2009)0327
Instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich
B6-0256/2009
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich
Parlament Europejski
, –
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 8 kwietnia 2009 r. dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 332/2002 ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich ( COM(2009)0169 ),
–
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1.
oraz stanowisko z dnia 6 września 2001 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich Dz.U. C 72 E z 21.3.2002, s. 312.
,
–
uwzględniając własne stanowisko z dnia 20 listopada 2008 r. Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0560 .
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 332/2002 oraz rezolucję z tego samego dnia w sprawie ustanowienia instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0562 .
,
–
uwzględniając art. 100 oraz art. 119 traktatu WE,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w oparciu o art. 119 i 308 traktatu Rada podwoiła już środki na średnioterminową pomoc finansową z pierwotnych 12 mld EUR do 25 mld EUR, przyjmując rozporządzenie (WE) nr 1360/2008 z dnia 2 grudnia 2008 r. Dz.U. L 352 z 31.12.2008, s. 11.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 332/2002,
B.
mając na uwadze, że łącznie z porozumieniami zawartymi z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi Wspólnota przyznała Węgrom pożyczkę w wysokości 6,5 mld euro, a Łotwie – w wysokości 3,1 mld euro oraz mając na uwadze, że kilka państw członkowskich zobowiązało się pożyczyć Łotwie dodatkowo 2,2 mld EUR,
C.
mając na uwadze, że Wspólnota postanowiła udzielić Rumunii średnioterminowej pomocy finansowej w wysokości do 5 mld EUR w związku z negatywnym wpływem światowego kryzysu finansowego na sytuację gospodarczą i finansową w Rumunii,
D.
mając na uwadze, że preferuje się indywidualne podejście do średnioterminowej pomocy finansowej dla państw członkowskich, tak aby uwzględnić specyfikę sytuacji każdego państwa członkowskiego,
E.
mając na uwadze konieczność wzięcia pod uwagę wpływu obecnego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,
F.
mając na uwadze potrzebę pełnej solidarności z państwami członkowskimi, które niedawno przystąpiły do UE;
G.
mając na uwadze potrzebę opracowania strategii politycznej w celu rozwiązania konkretnych problemów gospodarczych tych państw członkowskich w kontekście światowego kryzysu finansowego i szerzącej się w Europie recesji,
1.
uważa, że obecna sytuacja jest kolejnym dowodem znaczenia euro jako waluty chroniącej państwa członkowskie należące do strefy euro oraz zachęca państwa członkowskie spoza strefy euro do dołączenia do niej, gdy tylko spełnią kryteria z Maastricht;
2.
zwraca się do Komisji, aby odpowiedziała na wcześniejsze wezwania Parlamentu o przeprowadzenie analizy skutków zachowania banków, które przeniosły swoje aktywa z państw członkowskich, które niedawno przystąpiły do UE;
3.
zwraca się do Komisji z prośbą o jak najszybsze poinformowanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej jako komisji przedmiotowo właściwej o wynikach tej analizy;
4.
uznaje potrzebę znacznego zwiększenia pułapu pozostałej łącznej wartości pożyczek, które mają być udzielone państwom członkowskim, określonego w rozporządzeniu (WE) nr 332/2002 z powodu obecnego globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego, biorąc przy tym pod uwagę harmonogram prac Parlamentu; podkreśla, że taki wzrost wzmocni również stopień elastyczności Wspólnoty w zakresie reagowania na dalsze prośby o udzielenie średnioterminowej pomocy finansowej;
5.
z zadowoleniem przyjmuje dobrowolne porozumienia między bankami a państwami członkowskimi, które niedawno przystąpiły do Unii Europejskiej, na mocy których banki wstrzymają się od obniżenia linii kredytowych (np. w przypadku Rumunii i porozumienia wiedeńskiego), oraz wspiera dalsze inicjatywy tego typu;
6.
zauważa, że tak znaczny wzrost umożliwia maksymalne wykorzystanie możliwości zaciągania pożyczek przez Komisję Europejską na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych; zauważa ponadto, że chociaż nie istnieje konkretna podstawa prawna umożliwiająca Wspólnocie emisję obligacji na rynku światowym, Komisja podejmuje prace przygotowawcze w celu umożliwienia co najmniej dwóm państwom członkowskim wspólnej emisji obligacji denominowanych w euro;
7.
wzywa Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny do wspólnego zbadania, jak można przezwyciężyć zapaść kredytową w realnej gospodarce przy pomocy nowych innowacyjnych instrumentów finansowych; zwraca uwagę, że w celu zagwarantowania elastyczności instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich można by wykorzystać szereg instrumentów finansowych;
8.
zwraca uwagę, że podniesienie pułapu pożyczek nie miałoby skutków budżetowych, ponieważ Komisja zaciągałaby pożyczki na rynkach finansowych, a państwa członkowskie będące beneficjentami musiałyby je spłacić; podkreśla, że w przypadku podniesienia pułapu pożyczek skutki budżetowe miałoby jedynie niewywiązanie się państwa członkowskiego ze spłaty długu;
9.
z zadowoleniem przyjmuję rolę przypisaną w razie potrzeby Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu we wspomnianym wyżej wniosku Komisji;
10.
uważa, że warunki przyznawania takiej pomocy finansowej powinny być zgodne z celami Wspólnoty w zakresie jakości wydatków publicznych, trwałego wzrostu, systemów zabezpieczeń społecznych, pełnego zatrudnienia, walki ze zmianami klimatu oraz wydajności energetycznej, a także powinny wspierać realizację tych celów;
11.
przypomina, że art. 100 traktatu ma zastosowanie do wszystkich państw członkowskich i wzywa Komisję do przedłożenia wniosku w sprawie rozporządzenia określającego warunki wdrażania tego przepisu; przypomina, że w art. 103 traktatu podkreślono, iż państwo członkowskie nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania rządów centralnych, organów regionalnych, lokalnych czy też innych organów publicznych, podmiotów prawa publicznego lub przedsiębiorstw publicznych innego państwa członkowskiego, bez uszczerbku dla wzajemnych gwarancji finansowych dotyczących wspólnej realizacji danego przedsięwzięcia, ani nie przejmuje tych zobowiązań, a w razie potrzeby Rada, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 252, może sprecyzować definicje zastosowania zakazu, o których mowa w art. 101 i 103;
12.
zwraca się z prośbą o informowanie Parlamentu o protokołach ustaleń podpisanych przez Komisję i zainteresowane państwa członkowskie oraz zawierających szczegółowe warunki pożyczek;
13.
zwraca się do Komisji, aby zapewniła koordynację polityki gospodarczej na szczeblu wspólnotowym w okresach spowolnienia gospodarczego oraz aby utworzyła wraz z Parlamentem Europejskim grupę ekspertów, a także przygotowała ramy i wytyczne dotyczące protokołów ustaleń zawartych przez Komisję i odpowiednie państwa członkowskie, określając warunki udzielania pożyczek;
14.
przypomina, że we wspomnianych wyżej stanowiskach z dnia 6 września 2001 r. i 20 listopada 2008 r. Parlament zwrócił się do Rady, aby co dwa lata – w oparciu o sprawozdanie Komisji, po konsultacjach z Parlamentem oraz po wydaniu opinii przez Komitet Ekonomiczno-Społeczny – sprawdzała, czy ustanowiony instrument spełnia oczekiwania, w związku z którymi został utworzony; zwraca się do Rady i Komisjij z zapytaniem, czy sporządzano takie sprawozdania od przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 332/2002;
15.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, Eurogrupie i rządom państw członkowskich.
