Odpowiedź udzielona przez Cecilię Malmström w imieniu Komisji
(17 czerwca 2010 r.)
Państwa członkowskie mają wyłączną kompetencję w zakresie uznawania dokumentów podróży wystawianych przez państwa trzecie.
Obecnie piętnaście państw członkowskich (w tym Niderlandy, Węgry i Francja), które stosują wspólną politykę wizową, uznaje dokumenty tożsamości (ang. identity certificate ) wydawane przez władze indyjskie, pod warunkiem że ich posiadacz ma prawo do nieograniczonego powrotu do Indii. Dziesięć państw członkowskich (w tym Finlandia) nie uznaje tych dokumentów podróży http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/10/st05/st05705.en10.pdf. .
W art. 5 kodeksu granicznego Schengen Dz.U. L 105 z 13.4.2006. określono warunki wjazdu obywateli państw trzecich. Ich odzwierciedleniem są warunki ubiegania się o wizę. Pierwszy z nich stanowi, że osoba ubiegająca się o wizę musi być w posiadaniu obowiązującego dokumentu podróży, co oznacza, że dokument podróży musi być ważny (to znaczy, że nie dobiegła końca jego data ważności) oraz uznany przez państwa członkowskie. Jeżeli państwo członkowskie, w którego konsulacie dana osoba ubiegająca się o wizę składa swój wniosek, nie uznaje dokumentu podróży tej osoby, istnieją przesłanki do odmowy wydania wizy ze względu na fakt, że wnioskodawca nie spełnia warunków wjazdu.
Istnieje jednak możliwość wydania wizy osobie będącej w posiadaniu dokumentu podróży, który nie jest uznawany przez wszystkie państwa członkowskie. Taka wiza ma ograniczony zakres terytorialny, co oznacza, że posiadacz wizy może podróżować jedynie do tych państw członkowskich, które uznają jego dokument podróży. Państwo członkowskie, które nie uznaje danego dokumentu podróży, może także wydać wizę obowiązującą jedynie na jego terytorium; naklejka wizowa nie zostanie wówczas umieszczona – jak zazwyczaj – w dokumencie podróży, lecz na oddzielnym arkuszu przeznaczonym na wizy.
