ZAPYTANIE PISEMNE E-1354/08
skierowane przez: Genowefę Grabowską (PSE)
do Komisji
(10 marca 2008 r.)
Przedmiot: Badania in vitro
Społeczeństwo Unii Europejskiej się starzeje. Z jednej strony maleje przyrost naturalny, z drugiej – wzrasta długość życia jej mieszkańców. Prognozy demograficzne alarmują, iż do roku 2030 liczba osób w wieku produkcyjnym zmniejszy się w UE aż o 20,8 milionów (6,8 %). Tę negatywną tendencję pogłębiają m.in. stresogenny trybu życia Europejczyków, negatywne następstwa rozwoju cywilizacyjnego, w tym zanieczyszczenie środowiska, postępujące uprzemysłowienie i urbanizacja. W rezultacie wiele par nie może mieć dzieci. Bezpłodność stała się plagą naszych czasów: w całej Unii dotyka około 15 % par, a w Polsce cierpi z jej powodu aż milion par.
WHO uznała bezpłodność za chorobę, a metodę in vitro za jeden ze sposobów jej leczenia. Ostatnio także PE zachęcił państwa członkowskie do zagwarantowania parom powszechnego dostępu do leczenia bezpłodności (pkt 26 rezolucji PE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie demograficznej przyszłości Europy ( P6_TA(2008)0066 )).
Liczba par, dla których zapłodnienie metodą in vitro jest jedyną szansą na posiadanie potomstwa z roku na rok wzrasta. Jednak metoda in vitro jest kosztowna, co sprawia, że nie wszystkie państwa ją refundują. Dla wielu par właśnie wysokie koszty są barierą uniemożliwiającą podjęcie leczenia tą metodą.
Jest paradoksem, że w Europie nie ma oporów przed refundacją leczenia choroby alkoholowej, raka płuc u nałogowych palaczy, czy zespołu AIDS u narkomanów. Dlaczego zatem w wielu krajach leczenie bezpłodności, choroby „niezawinionej” przez osoby nią dotknięte, wciąż traktuje się inaczej?
Czy Komisja widzi w związku z tym możliwość przeprowadzenia debaty, wysłuchań i konsultacji publicznych zmierzających do oszacowania skali bezpłodności w Unii Europejskiej oraz oceny skutków, jakie ona już wywiera i będzie wywierać w przyszłości na systemy społeczno-ekonomiczne (w tym – emerytalne) państw członkowskich oraz na stan zdrowia psychicznego osób nią dotkniętych?
Czy Komisja widzi potrzebę i możliwość podjęcia działań politycznych, zmierzających do zapewnienia refundacji leczenia in vitro na równym poziomie i na zasadzie równego dostępu do usług medycznych we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej?