4.3.2009
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Daniel Cohn-Bendit, Monica Frassoni, Rebecca Harms, Gisela Kallenbach i Claude Turmes
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
w sprawie wkładu w dotyczącą strategii lizbońskiej debatę na wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2009 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wkładu w dotyczącą strategii lizbońskiej debatę w ramach wiosennego szczytu Rady Europejskiej w 2009 r.
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że pierwsze oznaki kryzysu finansowego były widoczne już w 2007 r.; mając na uwadze, że Parlament już rok temu zwrócił uwagę w swojej rezolucji w sprawie programu lizbońskiego Rezolucja z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wkładu w debatę dotyczącą strategii lizbońskiej na wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2008 r. ( Teksty przyjęte , P6_TA(2008)0057 ). , że „nadrzędnym celem jest zabezpieczenie stabilności rynków finansowych” oraz zauważył, że „ostatnie załamanie rynku kredytów hipotecznych pokazuje, iż Unia Europejska musi stworzyć środki nadzoru służące zwiększeniu przejrzystości i stabilności rynków finansowych oraz lepszej ochronie klientów”, a także wezwał do „przeprowadzenia oceny bieżących systemów i narzędzi nadzoru ostrożnościowego w Europie”,
B.
mając na uwadze, że obecny kryzys gospodarczy powinien umożliwić ponowną ocenę globalnych uregulowań gospodarczych i dominujących doktryn ekonomicznych; mając na uwadze, że szukając rozwiązania kryzysu w perspektywie krótkoterminowej, powinniśmy skorzystać z okazji i przeprowadzić głębsze reformy, które umożliwią światu wkroczenie w XXI wiek z bardziej zrównoważonym i stabilnym systemem finansowym,
C.
mając na uwadze, że zgodnie z art. 100 sekcja 2 skonsolidowanego traktatu istnieje możliwość udzielenia wsparcia finansowego państwu członkowskiemu UE, które znajduje się w poważnych kłopotach finansowych; zauważa, że w artykule tym stwierdza się, iż w przypadku gdy państwo członkowskie ma trudności lub jest istotnie zagrożone poważnymi trudnościami z racji nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza jego kontrolą, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może przyznać danemu państwu członkowskiemu, pod pewnymi warunkami, wspólnotową pomoc finansową,
D.
mając na uwadze, że biliony dolarów, wyasygnowane na rozwiązanie obecnych problemów, stwarzają możliwości, które jeszcze przed rokiem były nie do pomyślenia, pod warunkiem, że środki te zostaną przeznaczone na właściwe projekty,
E.
mając na uwadze, że koncepcja nowego światowego ładu ekologicznego, która pojawiła się w październiku 2008 r. w ramach programu na rzecz środowiska naturalnego ONZ, jest reakcją na obecny zastój gospodarczy i powinna być źródłem inspiracji dla strategii naprawczych UE,
F.
mając na uwadze, że wiele rządów w UE przejawia tendencję do reagowania zgodnie ze staromodną logiką krajową, która nie jest właściwą odpowiedzią na problem ani z gospodarczego, ani z politycznego punktu widzenia,
Źródła kryzysu
1.
zwraca uwagę, że nie należy postrzegać kryzysu finansowego jako „klęski żywiołowej” albo wypadku, ponieważ został on spowodowany przez człowieka i jest wynikiem neoliberalnej ideologii, która uwierzyła w rynek i w to, że najwięksi gracze rynkowi najlepiej go regulują;
2.
przypomina, że rok temu w swojej rezolucji w sprawie programu lizbońskiego Parlament wezwał już Komisję do przedstawienia „zaleceń dotyczących sposobów poprawienia stabilności systemu finansowego oraz zdolności do zapewnienia długoterminowego bezpieczeństwa finansów dla przedsiębiorców europejskich”;
3.
wyraża zdecydowaną krytykę pod adresem Komisji, a w szczególności jej przewodniczącego Barroso i komisarza McCreevy’ego, za brak odpowiedniej reakcji na te obawy oraz kontynuowanie dobrze znanej polityki naiwnej deregulacji i leseferyzmu w sektorze;
4.
uważa, że obecny kryzys jest przejawem potrójnego kryzysu wynikającego z sytuacji gospodarczej, społecznej i środowiskowej; w związku z tym ostrzega przed propagowaniem „planu naprawczego”, który cofa nas zaledwie do modelu, który doprowadził do obecnej sytuacji; dlatego też ostrzega przed zwykłym wpompowywaniem pieniędzy w gospodarkę i stosowaniem niewyszukanego podejścia opartego na sterowaniu popytem, które groziłoby pogłębieniem kryzysu społecznego i środowiskowego;
5.
wzywa Radę do podjęcia poważnego zobowiązania na rzecz integracji strategii lizbońskiej i göteborskiej, a także europejskiego programu naprawczego, tak aby UE dysponowała jednym nadrzędnym podejściem do nadchodzących wyzwań;
6.
uważa, że bodziec gospodarczy musi być o wiele silniejszy, bardziej skoordynowany i lepiej ukierunkowany niż wszystkie propozycje omawiane dotychczas w UE, w związku z czym konieczne jest stworzenie nowych instrumentów i procedur finansowych, przy czym jednym z warunków sukcesu jest natychmiastowa stabilizacja światowego systemu finansowego;
Nowa architektura finansowa dla UE i krajów spoza niej
7.
zauważa, że ze względu na zbyt pobłażliwe prawo antytrustowe instytucje finansowe osiągnęły takie rozmiary, że były po prostu zbyt duże, by pozwolić im zbankrutować, i jedyną praktyczną alternatywą było ratowanie tych instytucji pieniędzmi podatników;
8.
zauważa, że jednym z wniosków wyciągniętych z kryzysu powinno być nowe ukierunkowanie rynków finansowych na pełnienie „służebnej” roli w realnej gospodarce;
9.
uważa, że należy egzekwować regulacje finansowe, uwzględniające pełną przejrzystość, zasady dotyczące ujawniania i nadzoru i obejmujące wszystkie organizacje finansowe; wzywa do przygotowania kolejnych wniosków legislacyjnych i porozumień międzynarodowych, pozwalających na sprostanie nadmiernemu podejmowaniu ryzyka, stosowaniu dźwigni finansowej i krótkoterminowości w gospodarce, które stanowią podstawowe źródła kryzysu; przypomina Komisji o jej zobowiązaniu do udzielenia Parlamentowi odpowiedzi na pytania dotyczące uregulowania funduszy hedgingowych i private equity;
10.
uważa, że konieczna jest niezwłoczna europeizacja struktur nadzoru finansowego, i zaleca, by zaangażować EBC w ogólnoeuropejski nadzór ostrożnościowy w skali makro nad ważnymi dla systemu instytucjami finansowymi w oparciu o art. 105 ust. 6 traktatu; wzywa do podjęcia zdecydowanych wysiłków na rzecz osiągnięcia szybkiego porozumienia w sprawie światowego organu regulacji finansowej, to jest instytucji, która mogłaby również koordynować regulację wszystkich centrów finansowych, w tym tych zagranicznych;
11.
przypomina, że agencje ratingowe są współodpowiedzialne za kryzys finansowy; z zadowoleniem przyjmuje wezwanie Rady Europejskiej do przyspieszenia prac nad wnioskiem legislacyjnym Komisji mającym na celu zaostrzenie przepisów dotyczących agencji ratingowych; w związku z tym uważa, że największe znaczenie ma zapewnienie rejestracji agencji ratingowych oraz uniemożliwienie świadczenia usług ratingowych oraz innych usług dla danej firmy przez tę samą agencję; jest zdania, że Komisja powinna zaproponować utworzenie publicznej i niezależnej agencji ratingowej UE, aby poprawić przejrzystość w tym sektorze;
12.
proponuje, by Rada przyjęła szybko środki umożliwiające zakazanie instytucjom finansowym w krajach, które nie chcą dostosować się do norm międzynarodowych, wchodzenia w interesy z instytucjami w krajach o dobrze funkcjonujących gospodarkach, a także pozwalające na stosowanie sankcji wobec wszystkich krajów i terytoriów, które odmawiają współpracy; zwraca uwagę, że globalna stabilność finansowa stanowi dobro publiczne i że odpowiedzialność za jej zapewnienie spoczywa na przywódcach politycznych;
13.
mając na uwadze zbliżający się szczyt G20, wzywa do stopniowego tworzenia wielostronnego systemu nadzoru finansowego i regulacji finansowej; zwraca się do Rady o obronę wspólnego stanowiska w sprawie likwidacji rajów podatkowych i ścisłej kontroli systemów wynagrodzeń, stanowiących działania priorytetowe w procesie przywracania stabilności finansowej; przypomina o konieczności reformy zarządzania instytucjami systemu Bretton Woods w celu zmiany praw do głosowania i stworzenia systemu podwójnej większości państw członkowskich oraz kapitału akcyjnego; zwraca się o określenie na nowo programu redukcji zadłużenia międzynarodowych instytucji finansowych, a także stworzenie wielostronnego mechanizmu obliczania zadłużenia i opartych na odpowiedzialności ram udzielania pożyczek; wzywa do ścisłego uregulowania pochodnych transakcji pozagiełdowych; podkreśla konieczność wzmocnienia i rozszerzenia zasad nadzoru ostrożnościowego poza ramy umowy Bazylea II w celu znaczącego zwiększenia wymogów dotyczących obowiązkowej rezerwy bankowej i limitu sekurytyzacji; zwraca się o wielostronne, rygorystyczne wymogi dotyczące ujawniania, kapitału i zadłużenia w odniesieniu do funduszy hedgingowych i private equity;
14.
wzywa Radę Europejską, by podczas szczytu G20 poparła propozycję UNCTAD dotyczącą stworzenia nowego wielostronnego systemu służącego powstrzymaniu spekulacji walutowych i zapewnieniu wszystkim krajom przestrzeni politycznej, umożliwiając im prowadzenie właściwej ekspansywnej polityki podatkowej i monetarnej w celu ochrony miejsc pracy i gospodarki tych krajów w obliczu recesji lub kryzysu finansowego;
Nowy światowy ład ekologiczny
15.
zauważa, że skutkiem napędzanej kredytami konsumpcji w krajach o najlepiej funkcjonującej gospodarce są ogromne deficyty ekologiczne i dlatego musimy wyzbyć się nazbyt uproszczonego podejścia opartego na sterowaniu popytem, by ponownie pobudzić gospodarkę;
16.
ostrzega przed wpompowywaniem na ślepo w ramach wsparcia finansowego miliardów w stare sektory przemysłowe i przestarzałe modele gospodarcze, co oznaczałoby tylko marnotrawienie pieniędzy i położenie na jednej szali przyszłości naszych dzieci;
17.
uważa, że rezygnacja z zapobiegania zmianom klimatu i odkładanie inwestycji w ochronę środowiska naturalnego byłoby poważnym błędem, zarówno o skutkach natychmiastowych, jak i dla kolejnych pokoleń;
18.
z zadowoleniem przyjmuje szeroki konsensus w Unii Europejskiej, zgodnie z którym w celu przezwyciężenia obecnego kryzysu gospodarczego należy podjąć zakrojone na szeroką skalę działania polityczne; uważa jednak, że przyjęte środki nie są proporcjonalne do wyzwania, po pierwsze dlatego, że nie koncentrują się one odpowiednio na przyszłych potrzebach naszych społeczeństw, a po drugie, ponieważ nie stanowią prawdziwie „europejskiej” odpowiedzi; podkreśla, że jednomyślna odpowiedź europejska ma w tym kontekście kluczowe znaczenie, by nie kontynuować planów krajowych, będących źródłem ewentualnych konfliktów i dodatkowych kosztów;
19.
wzywa do potraktowania tego kryzysu jako dodatkowego bodźca do przyspieszenia niezbędnej reorientacji przemysłu, tak aby stał się on bardziej przyjazny dla środowiska, i domaga się przeznaczenia większości odzyskanych pieniędzy publicznych na inwestycje ekologiczne, czego efektem będzie ograniczenie zmian klimatu i zmniejszenie zależności energetycznej, niższe rachunki za energię i mniejsza degradacja środowiska naturalnego oraz lepsza jakość życia obywateli; zauważa, że skutkiem opóźniania koniecznych działań będzie ostatecznie wzrost kosztów;
20.
odnotowuje, że większość inwestycji w „gospodarkę ekologiczną”(remont budynków pod kątem energooszczędności, energia ze źródeł odnawialnych, transport publiczny) dysponuje potencjałem generowania trzykrotnych korzyści: tworzenia miejsc pracy, zmniejszenia wpływu wykorzystanie energii na klimat oraz poprawy niezależności energetycznej UE, a także udzielenia sektorowi przemysłowi Europy przewagi konkurencyjnej nad innymi regionami w świecie, które dopiero muszą podjąć takie inicjatywy i borykać się z następną rewolucją przemysłową, którą będzie „rewolucja ekologiczna”;
21.
zwraca uwagę na fakt, że Komisja szacuje liczbę osób zatrudnionych obecnie w gospodarce ekologicznej na 3,5 miliona; zwraca uwagę, że jeśli poszerzyć jej definicję i uwzględnić jej skutki pośrednie, około 8 mln stanowisk pracy uzależnionych jest obecnie od takich gałęzi przemysłu; według niedawno przeprowadzonego badania za kwotę 120 mld euro (około 1% PKB UE 27) można by stworzyć przeszło 2 mln miejsc pracy w sektorze energii odnawialnych;
22.
podkreśla, że przemysł budowlany jest największym jednolitym sektorem gospodarki UE, którego siła robacza liczy 26 mln pracowników bezpośrednio lub pośrednio w nim zatrudnionych, głównie w MŚP; ponadto zwraca uwagę, że popularyzacja termoizolacji i odnowy istniejących zasobów budowlanych mogłaby stanowić kluczowy aspekt ożywienia gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i energooszczędności;
23.
odnotowuje, że z przeprowadzonego przez Departament Energii i Zmian Klimatu Wielkiej Brytanii badania wynika, iż gdyby w ciągu kolejnych 10 lat postawiono na jej wybrzeżu 5 000 - 7 000 przybrzeżnych turbin wiatrowych, wytworzona przez nie energia odpowiadałaby produkcji 25 potężnych elektrowni węglowych, obniżając udział Wielkiej Brytanii w emisji dwutlenku węgla o 14% i tworząc w tym kraju nawet 70 000 nowych miejsc pracy;
24.
zwraca uwagę, że na okres od chwili obecnej do 2030 r. potrzebne jest szacunkowo trylion euro na inwestycje w sieć elektryczną UE i możliwości wytwarzania energii elektrycznej, a także 150 miliardów euro na sieci gazowe; zwraca uwagę, że wydatki UE na projekty energetyczne powinny koncentrować się na inwestycjach przynoszących największą wartość dodaną i najbardziej opłacalnych w świetle osiągnięcia celów UE w zakresie strategii politycznych dotyczących zmian klimatu, zwłaszcza na projektach dotyczących oszczędności energii i wydajności energetycznej, a także na inwestycjach w sieci źródeł energii odnawialnej;
25.
ufa, że dobrze ukierunkowany, zakrojony na skalę UE program inwestycji w zakresie trwałego rozwoju z budżetem 500 mld euro na kolejne pięć lat (100 mld euro na rok, co odpowiada w przybliżeniu 0,7 % PKB UE 27 na rok) może stworzyć i zachować 5 mln miejsc pracy, z czego połowa mogłaby powstać w ciągu kolejnych dwóch lat;
26.
odnotowuje, że niewłaściwie opracowano plan naprawy gospodarczej Komisji dotyczący projektów energetycznych, gdyż w ramach niego pomoc państwa przeznacza się prawie wyłącznie na duże oligopole energetyczne i telekomunikacyjne, tym samym pomijając ważnych partnerów oczekujących na zmiany, jak MŚP, przedsiębiorstwa technologii ekologicznych oraz miasta i regiony UE; krytykuje plan odnowy gospodarczej Komisji za to, że w głównej mierze opiera się na projektach, które nie są gotowe do konkretnej realizacji w ciągu nadchodzących dwóch lat, a także za to, że plan ten wyraźnie faworyzuje CCS oraz infrastrukturę energetyczną, dla których uzyskanie koniecznych pozwoleń wymagać będzie lat, z uszczerbkiem dla szerokiej gamy technologii opartych na energiach odnawialnych i dla sektora budowlanego, które mogłyby szybko przekształcić się w strategicznych partnerów miast i regionów UE, czego skutki byłyby w krótkim terminie odczuwalne w zatrudnieniu;
27.
zwraca uwagę, że inwestycje w ramach nowego ładu muszą również przyczynić się do poprawy wydajności oraz znalezienia zastępstwa dla zasobów innych niż ropa naftowa, które najprawdopodobniej staną się deficytowe w krótkiej i średniej perspektywie czasowej, co utrudni rozwój niektórych sektorów, np. sektora informacyjnego, komunikacyjnego i przemysłu rozrywkowego; zauważa, że według niedawnych badań możliwa jest ogromna racjonalizacja wykorzystania takich materiałów, co pozwoli na ograniczenie ilości odpadów, obniżenie kosztów oraz uzależnienia od zasobów;
28.
odnotowuje, że nowy ekologiczny ład powinien również zaradzić kryzysowi społecznemu za sprawą znacznego inwestowania w usługi społeczne, w szczególności w edukację i służbę zdrowia, istotnego podniesienia liczby nauczycieli i poprawy fizycznych warunków nauki dla naszych dzieci i studentów; wszystkie z tych nakładów zwrócą się w przyszłości;
29.
jest zdania, że strategia lizbońska nie spełni swoich celów, jeżeli nie dojdzie do włączenia silnego wymiaru społecznego w jednolity rynek; wzywa Radę do przygotowania podłoża dla polityki konwergencji minimalnych wynagrodzeń i praw społecznych w perspektywie średnioterminowej; jest zdania, że polityka skracania pracy w godzinach nadliczbowych może przyczynić się do stworzenia nowych miejsc pracy oraz sprawiedliwszego rozdziału szans;
30.
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, że Europejski Fundusz Społeczny skupi się na przekwalifikowaniu i podnoszeniu szans na zatrudnienia, jak również na działaniach związanych z integracją społeczną w celu pokonania najgorszych społecznych skutków kryzysu; stanowczo domaga się włączenia aspektu równości płci do tych obszarów polityki;
Finansowanie ekologicznego programu ożywienia gospodarczego
31.
wzywa, by co do zasady instytucje finansowe podporządkowane były swej właściwej roli, której celem jest przysłużenie się rozwojowi gospodarczemu i dobrobytowi, i wyraża pragnienie, by wszelkie środki publiczne i gwarancje publiczne udzielane na programy naprawcze asygnowano z myślą o ułatwieniu przejścia na energooszczędny i zdenuklearyzowany rozwój gospodarczy, oparty na odnawialnych źródłach, społecznie sprawiedliwy i świadomy wyzwań przyszłości;
32.
zwraca uwagę, że dotowanie nierzetelnych banków prywatnych lub wsparcie prywatnych banków przez nierzetelne banki publiczne przy pomocy „toksycznych” aktywów oznacza po prostu przenoszenie pieniędzy podatników do banków o niepewnej sytuacji finansowej; zaleca, by zamiast tego udzielano wsparcia publicznego, gdziekolwiek to konieczne, drogą zwykłego przejęcia kapitałowego;
33.
zwraca uwagę na wagę przeprowadzenia przeglądu budżetowego planowanego na 2009 r., który powinien zawierać śmiałe propozycje przesunięcia w programowaniu na etapie średnioterminowego przeglądu programów wieloletnich, by wyjść naprzeciw skutkom kryzysu oraz uwzględnić znaczne wyzwania związane ze zmianami klimatu;
34.
ufa, że EBI, finansowe ramię UE oraz największy w świecie publiczny pożyczkodawca, ma do odegrania kluczową rolę w udostępnianiu kapitału na ożywienie gospodarcze; apeluje o znaczne podniesienie stawek kapitału wpłaconego przez państwa członkowskie - udziałowców EBI, by zyskał on znacznie większą zdolność pożyczkową, a tym samym by wzmocnić jego efekt dźwigni wobec ogromu inwestycji, jednocześnie poprawiając kontrolę finansowanych projektów pod kątem trwałego rozwoju i zgodności;
35.
jest zdania, że w pewnych warunkach powinno się zezwolić EBI na wykorzystanie finansowania z EBC; zwraca uwagę na fakt, że - zakładając stopę refinansowania przez EBC na poziomie 2% - kwotą 5 mld euro wykorzystanych jako dopłaty do oprocentowania EBI mógłby zrównoważyć kwotę 250 mld euro darmowych kredytów udzielanych publicznym lub prywatnym inwestorom na ekologiczne inwestycje oraz zaawansowane technologie, tym samym przyczyniając się do osłabienia zmian klimatu i obniżając koszty z nimi związane;
36.
apeluje, by fundusz Marguerite 2020, w ramach którego zamierza się przyznawać kapitał projektom w zakresie infrastruktury i energetyki, mającym znaczenie dla całej Europy, jak najszybciej wszedł w fazę operacyjną, i proponuje, by zasilić go pieniędzmi z budżetu europejskiego planu naprawy gospodarczej z myślą o zmaksymalizowaniu jego potencjału i uzyskaniu szybkich rezultatów; apeluje o podpisanie protokołu ustaleń między Parlamentem a innymi europejskimi instytucjami, by zagwarantować, że inwestuje się w prawdziwie ekologicznie zrównoważone projekty;
37.
pragnie, by Komisja przedłożyła wnioski w sprawie poprawienia ogólnoeuropejskiego opodatkowania energii, które przyczyniłoby się zarówno do zarzucenia produkcji i konsumpcji groźnych dla klimatu artykułów i usług, jak i umożliwiłoby przeniesienie akcentu w opodatkowaniu z pracy na energię;
38.
wzywa Komisję do przedłożenia wniosków w sprawie wprowadzenia ogólnoeuropejskiego podatku od transakcji podatkowych, który mógłby pomóc finansować inwestycje w krajach rozwijających się, w celu przezwyciężenia najgorszych skutków kryzysu i dalszego dążenia do realizacji milenijnych celów rozwoju;
39.
zwraca się o przekształcenie komitetu podatkowego ONZ w organ międzyrządowy, by zająć się problemem uchylania się od płacenia podatków i unikania zobowiązań podatkowych; domaga się zreformowania zarządzania Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) w celu zagwarantowania odpowiedzialności publicznej, przejrzystości i przestrzegania zasady ostrożności;
Odnowiona strategia lizbońska
40.
zwraca uwagę, że otwarta metoda koordynacji, na której od 9 lat opiera się strategia lizbońska, ujawniła swoje ograniczenia w obliczu nowych wewnętrznych i zewnętrznych wyzwań, wobec których stoi Unia Europejska;
41.
uważa, że w perspektywie krótkoterminowej przywódcy UE powinni uzgodnić nowe wiążące ramy ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, a w perspektywie średnioterminowej należy stworzyć właściwą wspólną politykę gospodarczą UE; zwraca się do Komisji o dokonanie dokładnej oceny dotychczasowych 9 lat funkcjonowania strategii lizbońskiej i przedstawienie jej do końca 2009 r.; podkreśla w tym kontekście, że nie jest wcale oczywiste, w jaki sposób należy zmierzyć sukces strategii lizbońskiej oraz jakie wskaźniki byłyby właściwe do pomiaru postępu; przypomina, że wzrost gospodarczy nie jest celem samym w sobie i że wielkość PKB/DNB nie może być postrzegana jako odpowiednie kryterium oceny dobrobytu;
42.
domaga się wprowadzenia nowych wskaźników monitorowania procesu lizbońskiego, w tym wskaźników jakości życia; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje wysiłki włożone przez różne dyrekcje generalne Komisji w opracowanie nowych wskaźników jakościowych; wzywa Radę, państwa członkowskie i Komisję do dokonania oceny swoich działań politycznych i planów krajowych również w świetle takich wskaźników, jak emisje CO2, energochłonność gospodarki, współczynnik ryzyka ubóstwa i utrata różnorodności biologicznej;
43.
wzywa Komisję do wykorzystania takich nowych wskaźników w przyszłych ocenach krajowych programów naprawczych i włączenia ich do systemu monitorowania Komisji, przyczyniając się w ten sposób do powstania bardziej kompleksowego i adekwatnego obrazu sukcesów i braków strategii lizbońsko-göteborskiej;
44.
wzywa Komisję do dokonania przeglądu listy środków wyasygnowanych w ramach strategii lizbońskiej, zgodnie z którą podejmowane są decyzje o wykorzystaniu funduszy strukturalnych w państwach członkowskich i regionach, biorąc pod uwagę nowe wskaźniki i usuwając kategorie, które wyrządzają dodatkowe szkody w klimacie;
45.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, Komitetowi Regionów oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
