9.2.2011 B7-0109/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie strategii „Europa 2020”
Guy Verhofstadt
,
Lena Ek
w imieniu grupy politycznej ALDE
PE459.641v01-00 B7‑0109/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii „Europa 2020”
Parlament Europejski ,
– uwzględniając dokonaną przez Komisję ocenę strategii lizbońskiej (SEC(2010)114),
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie strategii „UE 2020” Dz.U. C 349E z 22.12.2010, s. 30.
,
– uwzględniając swoje rezolucje z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii „UE 2020” Teksty przyjęte: P7_TA(2010)0223 .
i w sprawie zarządzania gospodarką Teksty przyjęte: P7_TA(2010)0224 .
,
– uwzględniając roczną wizję wzrostu gospodarczego Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
UWAGI OGÓLNE
Strategia „UE 2020” powinna być odważniejsza, żeby nie powtórzyć porażki strategii lizbońskiej
1. obawia się, że strategia „Europa 2020” nie przyniesie zamierzonych efektów, takich jak tworzenie ekologicznych miejsc pracy i zapewnienie wzrostu gospodarczego, z powodu słabej struktury zarządzania, która nadal opiera się na otwartej metodzie koordynacji; jest zdania, że Komisja powinna zwrócić uwagę na pilność sprawy, i zwraca się do Komisji o przedstawienie odważniejszych wniosków ustawodawczych w celu wdrożenia strategii „Europa 2020”;
2. uważa, że otwarta metoda koordynacji nie przyniosła oczekiwanych efektów; jest zdania, że strategia „Europa 2020” powinna obejmować wiążące cele opracowane przez Komisję dla państw członkowskich, zawierające maksymalne i minimalne wartości stosowane do niektórych makroekonomicznych aspektów ich gospodarek; jest przekonany, że Komisja powinna stosować metodę „kija i marchewki”, aby wymóc na państwach członkowskich realizację celów;
3. podkreśla, że obecna treść strategii „Europa 2020”, np. jej główne cele, sztandarowe propozycje, wąskie gardła i wskaźniki, mają nadal bardzo ogólny charakter; dlatego domaga się od Komisji niezwłocznego opracowania bardziej szczegółowych planów w celu wyjaśnienia, w jaki sposób inicjatywy te zostaną pomyślnie wprowadzone w życie;
Należy wzmocnić ramy zarządzania gospodarką
4. z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte przez rządy UE podczas szczytu w dniu 4 lutego 2011 r., a których celem było wzmocnienie zarządzania gospodarką; zdecydowanie sprzeciwia się jednak zaproponowanej metodzie; uważa, że system jedynie międzyrządowy, poza strukturami traktatowymi, nie przyniesie zamierzonego efektu; podkreśla, że dyscyplinę można skutecznie zapewnić jedynie za pomocą metody wspólnotowej i wzmocnienia pozycji Komisji; uważa, że marginalizowanie Komisji Europejskiej jest nie do przyjęcia;
5. przychylnie odnosząc się do propozycji Komisji dotyczących zarządzania gospodarką, zauważa jednak, że nie są one wystarczająco rozwinięte, a także jest zdania, że powinny uwzględniać wzmocnienie automatyczności i sankcji, potrzebę debaty publicznej, odpowiedzialność Rady i Komisji przed Parlamentem Europejskim, jak również potrzebę tworzenia zachęt; uważa ponadto, że propozycje te powinny prowadzić do ustanowienia prawdziwej polityki konwergencji gospodarczej, a zmiany i reformy strukturalne, które państwa członkowskie wdrożą jako część strategii „Europa 2020”, muszą być prawnie wiążące i wykonalne;
6. zauważa, że obecne propozycje dotyczące reformy paktu stabilności powinny zostać dalej rozwinięte, a w szczególności Komisja w wyjątkowych sytuacjach powinna mieć możliwość przyjmowania środków w trybie natychmiastowym i wprowadzania sankcji wobec państw członkowskich, które naruszają pakt, bez uprzedniego zatwierdzenia przez Radę (tj. w głosowaniu zastosowanie powinna mieć zasada odwróconej większości kwalifikowanej);
7. domaga się, by Komisja wprowadziła w procedurze większą automatyczność, rozważyła, czy konieczna jest zmiana traktatu oraz by jak najszybciej przedstawiła wnioski w sprawie trwałego mechanizmu antykryzysowego (w postaci np. Europejskiego Funduszu Walutowego), jak również wnioski dotyczące pełnej integracji strategii „UE 2020” z ramami stabilności oraz dotyczące jednolitej zewnętrznej reprezentacji strefy euro;
8. jest zdania, że państwa członkowskie powinny poprawić swoje wyniki gospodarcze poprzez wprowadzenie reform strukturalnych w celu zmniejszenia wydatków publicznych, ograniczenia biurokracji, zwiększenia zaangażowania i wspierania samoodpowiedzialności obywateli, popierania przedsiębiorczości i innowacyjności, uczynienia przepisów bardziej przyjaznymi dla MŚP i dostarczenia społeczeństwu okazji do maksymalizacji jego potencjału zamiast uzależnienia od systemów pomocy społecznej;
9. podkreśla, że filar pieniężny bez filara społeczno-ekonomicznego jest skazany na porażkę; uważa, że dyscyplinę należy połączyć ze wzrostem; jest przekonany, że sukces tego programu zależy w szczególności od tego, czy państwa członkowskie znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej będą mogły przyspieszyć dostosowania podatkowe, zreformować swoje rynki pracy, uporządkować sektory bankowe i zwiększyć wydajność;
10. jest zdania, że skuteczne zarządzanie strategią „UE 2020” łączy się nierozerwalnie ze wzmocnieniem i rozwojem wspólnych instrumentów mających na celu zwalczenie szkodliwej konkurencji podatkowej, uchylania się od płacenia podatków i unikania zobowiązań podatkowych; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym szybkie przedstawienie wniosku w sprawie wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania;
11. odnotowuje, że Komisja Europejska nie przedstawiła oceny wpływu dotyczącej całkowitego kosztu i konsekwencji nowych rozporządzeń finansowych nałożonych na rynki – po kryzysie finansowym – i sposobu, w jaki rozporządzenia wpłyną na funkcjonowanie rynku wewnętrznego i gospodarki realnej; wzywa Komisję do przedstawienia szczegółowej oceny wpływu na temat gospodarczych skutków wdrożenia nowych rozporządzeń finansowych;
12. jest zdania, że warunki nałożone na instrumenty polityki spójności w kontekście polityki gospodarczej nie mają jasnej podstawy w obowiązujących postanowieniach traktatowych i trudno jest je pogodzić z celami polityki spójności; wzywa do ustanowienia wystarczających warunków wstępnych i instrumentów zgodnych z celami polityki spójności, tak aby uniknąć sytuacji, w której z powodu zaniechania działań ze strony rządów krajowych ucierpią beneficjenci;
W celu pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego potrzebne są odważniejsze inicjatywy
13. zauważa w tym względzie, że UE powinna w pełni wykorzystać potencjał wzrostu rynku wewnętrznego i doprowadzić realizację wspólnego rynku do końca, w szczególności w obszarze usług, transportu, energii i telekomunikacji w duchu sprawozdania Maria Montiego; uważa, że UE musi uzupełnić go elastyczniejszym i mobilnym rynkiem pracy, a także faktyczną mobilnością pacjentów w służbie zdrowia w państwach członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje publikację Aktu o jednolitym rynku, jest jednak zdania, że propozycje powinny być bardziej ambitne i konkretne; ponadto domaga się od Komisji przyspieszenia i poprawy integracji i harmonizacji prawodawstwa w zakresie usług finansowych; wzywa w związku z tym do podejmowania dalszych inicjatyw na szczeblu UE w obszarze europejskiego prawa umów, tak aby ograniczyć przeszkody w umowach transgranicznych dla przedsiębiorstw i konsumentów;
14. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia patentu europejskiego;
15. wzywa państwa członkowskie do pełnego i natychmiastowego wdrożenia dyrektywy w sprawie usług, w szczególności do poprawy funkcjonowania pojedynczych punktów kontaktowych, tak aby poprawić swobodny przepływ usług na rynku wewnętrznym; zwraca się do Komisji o wszczęcie procedur w sprawie uchybienia zobowiązaniom wobec państw członkowskich, które jeszcze nie wdrożyły w pełni dyrektywy usługowej; zachęca Komisję do wystąpienia z ambitnymi propozycjami, tak aby w większym stopniu otworzyć sektor usług i uwolnić potencjał dalszego wzrostu;
16. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania przejrzystego stosowania przedkomercyjnych zamówień publicznych, które mogą nadać nowym rynkom decydujący wstępny impuls do wykorzystywania innowacyjnych i ekologicznych technologii, czemu towarzyszyłaby także poprawa jakości i skuteczności usług publicznych;
17. przypomina, że celem polityki w dziedzinie transportu jest zrealizowanie rynku wewnętrznego, dzięki pełnemu otwarciu sektora kolejowego, liberalizacji transportu kabotażowego, a także wdrożeniu zintegrowanego systemu sprzedaży biletów i poprawie bezpieczeństwa i ochrony obywateli;
Należy zapewnić większą zgodność budżetu UE z celami strategii „Europa 2020”
18. podkreśla, że strategia „UE 2020” powinna zbliżyć do siebie deklarowane cele, dostępne środki i wykorzystywaną metodologię; wzywa do odpowiedniego poziomu finansowania strategii „Europa 2020”, tak aby ją zrealizować, i oczekuje, że kolejne wieloletnie ramy finansowe będą odzwierciedlać cele strategii „Europa 2020”; zdecydowanie wzywa Komisję do przedstawienia odważnych i innowacyjnych propozycji dotyczących ustanowienia nowych zasobów własnych, tak aby Unia dysponowała prawdziwymi i niezależnymi środkami finansowymi, zmniejszając jednocześnie bezpośrednie składki wpłacane przez ministerstwa skarbu państwa;
19. wzywa Komisję do zaproponowania we wniosku w sprawie wieloletnich ram finansowych ambitnych ram, które umożliwią Unii wywiązanie się z coraz większej ilości obowiązków; stwierdza, że zasadniczą rolę w tych ramach odegra elastyczność i opowiada się za pięcioletnimi WRF, które opierają się na priorytetach politycznych uzgodnionych wspólnie przez Parlament, Komisję i Radę po wyborach parlamentarnych;
20. z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie europejskiego semestru oraz plany większej koordynacji i usprawnienia organizacji budżetów krajowych dzięki zidentyfikowaniu synergii, a także ewentualnych przypadków powielania działań na możliwie najwcześniejszym etapie;
21. wzywa Komisję do przedstawienia do dnia 1 lipca 2011 r. konkretnych wniosków, na mocy art. 311 TFUE, dotyczących nowych zasobów własnych UE, a także wzywa Radę do zobowiązania się do przedyskutowania tych wniosków z Parlamentem i parlamentami narodowymi w ramach procesu negocjacyjnego nowych wieloletnich ram finansowych (WRF), zgodnie z deklaracją nr 3 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.;
22. podkreśla, że Komisja powinna bardziej otwarcie przyczyniać się do budowania pozytywnego podejścia do obowiązkowych krajowych deklaracji w sprawie zarządzania podpisywanych przez ministrów finansów; podkreśla, że Komisja powinna nakłaniać państwa członkowskie do wydawania deklaracji w sprawie zarządzania; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście inicjatywy już podjęte przez Holandię i Szwecję;
Pełne wykorzystanie potencjału naszych instrumentów polityki zewnętrznej
23. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do kontynuowania wysiłków na rzecz zakończenia rundy dauhańskiej dzięki zwołaniu spotkania ministerialnego na wysokim szczeblu w Davos i uważa, że negocjacje te mają podstawowe znaczenie dla pobudzenia wzrostu w Europie w związku ze strategią „Europa 2020”; odnotowuje niedawne zawarcie porozumienia o wolnym handlu z Koreą Południową i postęp w innych negocjacjach dwustronnych, lecz podkreśla, że wielostronność powinna pozostać priorytetem UE w dziedzinie handlu, a porozumienia dwustronne powinny być jedynie uzupełnieniem;
24. przypomina, że bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) znajdują się obecnie obszarze kompetencji Unii i powinny zapewniać możliwości rozwoju dzięki liberalizacji i ochronie inwestycji oraz zwiększyć napływ BIZ do UE; jest rozczarowany, że Komisja opublikowała swój komunikat prawie rok po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, i przestrzega, że państwa członkowskie powinny raczej ułatwić rozwój polityki Unii w tym zakresie, zamiast się przed nim wzbraniać;
25. podkreśla, że rozwój mechanizmów pomocy musi zostać ukierunkowany na wspieranie budowania dobrobytu i wzywa UE do poprawy stosunków w ramach partnerstw strategicznych z krajami rozwijającymi się; w polityce handlu, celem sprzyjania wzrostowi gospodarczemu, który wspierać będzie osoby ubogie, UE musi w większym stopniu wspierać partnerstwa publiczno-prywatne, integrację regionalną i handel między krajami rozwijającymi się; wzywa Komisję do przyjęcia prawodawstwa na wzór ustawy Franka Dodda, tak aby zaprzestać nielegalnego wykorzystania zasobów naturalnych w krajach rozwijających się;
Polityka spójności
26. z zadowoleniem przyjmuje uznanie roli funduszy strukturalnych w realizacji celów strategii „UE 2020”; podkreśla jednak, że polityka spójności nie jest jedynie źródłem stabilnego finansowania, lecz że jej główne zasady – podejście zintegrowane, wieloszczeblowe sprawowanie rządów i prawdziwe partnerstwo – są kluczowymi elementami gwarantującymi powodzenie strategii i powinny zostać do niej w pełni włączone; ponownie stwierdza, że podczas gdy priorytety polityki spójności powinny zgadzać się z celami „UE 2020”, należy przewidzieć wystarczający margines elastyczności, tak aby uwzględnić specyfikę poszczególnych regionów;
27. podkreśla, że zdecydowana i dobrze finansowana polityka spójności, obejmująca wszystkie regiony europejskie, winna być kluczowym elementem strategii „UE 2020”; uważa, że polityka ta, wraz z jej podejściem horyzontalnym, jest warunkiem wstępnym osiągnięcia celów strategii „UE 2020”, jak również osiągnięcia społecznej, gospodarczej i terytorialnej spójności w UE; odrzuca wszelkie próby ponownej nacjonalizacji polityki spójności i zwraca się o pełne wsparcie wymiaru regionalnego w przeglądzie budżetu UE; domaga się lepszego systemu zarządzania strategią „UE 2020”, opartego na zaangażowaniu podmiotów na różnych szczeblach, w tym władz lokalnych i regionalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego;
Roczna wizja wzrostu gospodarczego
28. zgadza się z podejściem Komisji określonym w jej rocznej wizji wzrostu gospodarczego; uważa, że reformy strukturalne będą kluczowe dla przywrócenia konkurencyjności w tych państwach członkowskich, które obecnie zostały w tyle, z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie w tworzenie wyważonych budżetów i ograniczenia łącznego zadłużenia do poziomu poniżej 60% PKB, popiera wysiłki na rzecz zapewnienia tym państwom członkowskim ograniczonego dostępu do rynków kapitałowych, by uzyskały one środki płynne na czas przeprowadzania reform strukturalnych, wzywa z naciskiem do naprawienia nierównowagi strukturalnej, podkreśla konieczność stworzenia otoczenia sprzyjającego trwałemu wzrostowi, by przezwyciężyć kryzys gospodarczy;
GŁÓWNE CELE
Wskaźnik zatrudnienia osób w wieku 20-64 lat powinien wynosić 75%
29. wzywa państwa członkowskie do natężenia wysiłków, aby wdrożyć strategię „Europa 2020” w dziedzinie zatrudnienia i spraw społecznych; zauważa, że skuteczniejsza wymiana najlepszych praktyk i doświadczeń pomiędzy państwami członkowskimi w odniesieniu do kluczowych wyzwań, takich jak walka z wykluczeniem społecznym i ograniczenie ubóstwa, ma podstawowe znaczenie i ułatwiłaby realizację celów w ramach każdej z inicjatyw przewodnich;
30. uważa, że niezbędne jest podjęcie środków celem zwiększenia udziału w rynku pracy osób młodych, osób przedwcześnie kończących naukę szkolną, osób starszych, osób znajdujących się w trudnej sytuacji i niepełnosprawnych oraz w szczególności imigrantów, a także nasilenie tych działań; wzywa państwa członkowskie do przystosowania swoich rynków pracy do potrzeb i umiejętności tych grup społecznych i skutecznego zwalczania dyskryminacji na rynku pracy z uwagi na wiek, niepełnosprawność, płeć, rasę, orientację seksualną i religię lub światopogląd, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem UE;
31. apeluje o podjęcie środków w celu przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, modernizacji rynków pracy zgodnie z potrzebami pracowników i pracodawców, zmniejszenia obciążeń administracyjnych, które nałożono na pracodawców, zgodnie z celami UE oraz opracowania nowego prawodawstwa w dziedzinie zatrudnienia wyłącznie w razie uzasadnionej potrzeby; zwraca się do Komisji o zadbanie o to, by stanowiska pracodawców i pracowników, którzy obecnie nie są uwzględnieni w modelu partnerów społecznych, zostały wysłuchane, tak aby mieć pewność, że nikt nie został wykluczony;
32. wzywa państwa członkowskie do podjęcia koniecznych działań w celu zapewnienia odpowiednich i trwałych systemów emerytalnych; uważa, że tego postanowienia nie należy lekceważyć w okresie wdrażania programów oszczędnościowych;
3% PKB UE należy inwestować w badania i rozwój
33. podkreśla konieczność zwiększenia, pobudzenia i zabezpieczenia finansowania działalności badawczo-rozwojowej i innowacyjności w UE poprzez znaczne zwiększenie od roku 2013 wydatków na badania naukowe przy utrzymaniu co najmniej ogólnego celu 3% PKB na badania naukowe i rozwój oraz wzywa do kontynuowania wysiłków na rzecz uproszczenia systemu finansowania działalności badawczo-naukowej i innowacyjności oraz odpowiedniego zarządzania programami, w szczególności z korzyścią dla MŚP, co przedstawiono w sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2010 r. w sprawie uproszczeń w realizacji programów ramowych w zakresie badań naukowych; wzywa do zacieśnienia współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań naukowych i rozwoju;
34. wzywa Komisję do wdrożenia podejścia, które w większym stopniu uwzględniałoby ryzyko i byłoby oparte na zaufaniu do jej programów badawczo-rozwojowych, tak aby ograniczyć biurokrację i zwiększyć udział w projektach firm innowacyjnych; Komisja powinna dalej promować partnerstwa publiczno-prywatne w celu wspierania europejskiej działalności badawczo-rozwojowej i innowacyjności;
Należy osiągnąć cele „20/20/20” w zakresie klimatu i energii (w tym zwiększenie do 30% obniżek emisji)
35. podkreśla znaczenie prawdziwego i konkurencyjnego rynku energii w Unii Europejskiej; ponadto podkreśla konieczność zwiększenia wykorzystania trwałych, niskoemisyjnych źródeł energii w celu zwiększenia niezależności od energii, która wiąże się z emisją CO2;
36. apeluje o przyznanie większych środków na dekarbonizację gospodarki UE;
37. wyraża ubolewanie, że państwa członkowskie nie traktują wystarczająco poważnie celu UE w zakresie efektywności energetycznej oraz że w związku z tym UE nie zmierza w kierunku osiągnięcia celu zmniejszenia zużycia energii o 20% do 2020 r.; apeluje o ustanowienie wiążących celów w zakresie efektywności energetycznej;
38. wyraża przekonanie, że ustanowienie 30-procentowego celu zmniejszenia krajowej emisji gazów cieplarnianych zgodne z celami UE dotyczącymi klimatu przyczyni się do powstania większej liczby miejsc pracy i zwiększenia wzrostu gospodarczego i innowacyjności w UE przy jednoczesnym zapewnieniu, że UE pozostanie światowym liderem w zakresie zrównoważonej technologii niskoemisyjnej;
39. przypomina, że efektywność energetyczna jest jednym z najskuteczniejszych sposobów zmniejszenia emisji, zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego i konkurencyjności oraz poprawy opłacalności zużycia energii, jak również wzrostu zatrudnienia; jest głęboko zaniepokojony wstępną oceną, zgodnie z którą obecne starania czynione przez państwa członkowskie na rzecz efektywności energetycznej pozwoliłyby osiągnąć mniej niż połowę ogólnego 20-procentowego celu obniżenia zużycia energii do roku 2020, oraz wyraża ubolewanie, że Rada nie nadała temu celowi wiążącego charakteru; wzywa zatem Komisję do pilnego przyjęcia ambitnego planu działania w zakresie efektywności energetycznej przy należytym uwzględnieniu stanowiska Parlamentu oraz państwa członkowskie do wywiązania się z zobowiązań i podjęcia działań na rzecz efektywności energetycznej, które przyniosą korzyści ekonomiczne, społeczne i środowiskowe;
40. wzywa państwa członkowskie do szybkiego wdrożenia pełnego trzeciego pakietu w zakresie wewnętrznego rynku energii; przychylnie odnosi się do wniosku Komisji dotyczącego przejrzystości rynków energii i infrastruktury energetycznej i z niecierpliwością oczekuje na opublikowanie konkretnych propozycji dotyczących finansowania wymaganych inwestycji, jak również ram inteligentnych sieci;
Odsetek osób przedwcześnie kończących naukę powinien wynosić mniej niż 10% a co najmniej 40% osób z młodego pokolenia powinno mieć wykształcenie wyższe
41. uważa, że kształcenie i szkolenie mają podstawowe znaczenie i wymagają długoterminowych, lecz elastycznych strategii w celu stworzenia solidnych podstaw wzrostu gospodarczego, w związku z czym należy je uwzględnić w dziesięciu priorytetowych działaniach Komisji służących pobudzeniu wzrostu gospodarczego; podkreśla, że wszelkie braki w przyszłościowym systemie edukacji będą w późniejszym czasie przyczyną braków gospodarki w dziedzinie zatrudnienia;
42. dostrzega ogromną różnicę w dążeniu poszczególnych państw członkowskich do osiągania wspólnych celów dotyczących przedwczesnego zakończenia nauki i większej liczby absolwentów szkół wyższych i zauważa, że istnieje ryzyko, że na szczeblu europejskim cele te nie zostaną osiągnięte; wzywa Komisję do zadbania o porównywalność kryteriów służących mierzeniu osiągnięć we wszystkich państwach członkowskich;
Liczbę osób zagrożonych ubóstwem należy zmniejszyć o 20 mln
43. zauważa, że w kontekście kryzysu bezrobocie jest kluczową kwestią toczącej się debaty; podkreśla potrzebę stworzenia sprzyjających integracji i konkurencyjnych rynków pracy dzięki systemom elastycznego rynku pracy;
44. apeluje o podjęcie środków w celu przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, modernizacji rynków pracy zgodnie z potrzebami pracowników i pracodawców, zmniejszenia obciążeń administracyjnych, które nałożono na pracodawców, zgodnie z celami UE oraz opracowania nowego prawodawstwa w dziedzinie zatrudnienia wyłącznie w razie uzasadnionej potrzeby; zwraca się do Komisji o zadbanie o to, by stanowiska pracodawców i pracowników, którzy obecnie nie są uwzględnieni w modelu partnerów społecznych, zostały wysłuchane, tak aby mieć pewność, że nikt nie został wykluczony;
PROJEKTY PRZEWODNIE
45. przychylnie odnosi się do przedłożenia przez Komisję wszystkich komunikatów w sprawie projektów przewodnich;
46. wzywa Komisję do określenia konkretnych wniosków prawodawczych, które ujęte będą w projektach przewodnich;
Projekt przewodni: „Unia Innowacji”
47. nalega, aby Komisja Europejska zmniejszyła przeszkody administracyjne; domaga się, aby Komisja Europejska poprawiła warunki innowacji, np. za pomocą stworzenia wspólnego patentu UE; jest zdania, że przygotowane w dobrej wierze programy mające na celu zwiększenie konkurencyjności i zapewnienie trwałości gospodarki nie spełniają swojej roli, gdyż MŚP i uniwersytety nie są zachęcane do udziału w programach europejskich;
48. przychylnie odnosi się do komunikatu Komisji dotyczącego „Unii innowacji”; jest przekonany, że innowacyjne przedsiębiorstwa europejskie nie potrzebują dotacji, lecz większej swobody i lepszego dostępu do kapitału wysokiego ryzyka; Unia Europejska powinna sprostać tej potrzebie, rozszerzając stałe produkty opierające się na podziale ryzyka proponowane przez EBI poprzez mechanizm finansowania oparty na podziale ryzyka (RSFF); ponadto sądzi, że UE powinna wprowadzić „system premii” umożliwiający umorzenie kredytu zaciągniętego przez przedsiębiorstwa, które osiągną realne innowacyjne wyniki;
49. wzywa Komisję do przedstawienia szczegółów zarządzania partnerstwami na rzecz innowacji i należytego uwzględnienia rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji, w szczególności w odniesieniu do podejścia ukierunkowanego na rynek;
Projekt przewodni: „Młodzież w drodze”
50. podkreśla znaczenie zwiększania wiedzy, umiejętności i kompetencji osób młodych oraz zapewnienia, że są one dostosowane do potrzeb zmieniającego się rynku pracy dzięki rozwijaniu sprawiedliwych, elastycznych i skutecznych systemów kształcenia i szkolenia wysokiej jakości; wzywa Komisję do rozszerzenia programów UE wspierających kształcenie, podnoszenie kwalifikacji oraz uczenie się przez całe życie w celu ułatwienia niezakłóconego przechodzenia z etapu kształcenia i szkolenia lub bezrobocia i braku aktywności do etapu zatrudnienia;
51. podkreśla, że aby przeciwdziałać wysokiej stopie bezrobocia wśród młodzieży, należy przywiązywać większą wagę do ustanawiania programów UE promujących przedsiębiorczość i mobilność wśród młodzieży na wszystkich etapach edukacji; podkreśla znaczenie zapewnienia młodym ludziom zatrudnienia wysokiej jakości przez rozwijanie zintegrowanych strategii elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) w celu zwiększenia zarówno elastyczności rynku pracy, jak i bezpieczeństwa zatrudnienia, a także przez zachęcanie młodych ludzi do przedsiębiorczości, jej ułatwianie i rozwijanie poprzez odpowiednie kształcenie, szkolenie, staże zawodowe i programy mentorskie;
52. podkreśla, że jakość odpowiedniego kształcenia i dostęp do niego stanowią niezmienny warunek wstępny umożliwiający wzrost gospodarki; konsekwentnie podkreśla, że jeśli państwa członkowskie dążą do osiągnięcia wspólnych celów w zakresie wzrostu gospodarczego oraz kształcenia, podstawowe znaczenie w systemach kształcenia i szkolenia, w tym kształcenia i szkolenia zawodowego, będą miały odpowiednie inwestycje;
53. podkreśla konieczność wspierania partnerstw między uniwersytetami a przedsiębiorstwami oraz zapewnienia stosownego finansowania na rzecz programu modernizacji uniwersytetów i jego celu, którym jest rozwój konkurencyjnych w skali światowej europejskich ośrodków doskonałości;
Projekt przewodni: „Europejska agenda cyfrowa”
54. przychylnie odnosi się do wniosków Komisji dotyczących widma radiowego, agencji ENISA i budowy sieci szerokopasmowej oraz wzywa do szybszego przyjęcia wniosków dotyczących jednolitego rynku cyfrowego (handel elektroniczny, własność intelektualna, zaufanie i bezpieczeństwo online, roaming, elektroniczne uwierzytelnianie itd.);
55. skuteczna ochrona danych osobowych stanowi niezbędny element budowania zaufania w usługach online; ochrona prywatności jest wartością podstawową, a wszyscy obywatele powinni mieć kontrolę nad swymi danymi osobowymi; wzywa zatem do dostosowania dyrektywy o ochronie danych do obecnego środowiska cyfrowego;
56. pluralistyczne i niezależne media są filarem demokracji europejskiej, który należy chronić; podobnie należy chronić media internetowe; należy umocnić niezależne dziennikarstwo w UE, podobnie jak politykę komunikacyjną związaną z kwestiami dotyczącymi UE;
57. podkreśla konieczność dokonania reformy prawa własności intelektualnej w kierunku europejskich ram ochrony własności intelektualnej; wzywa Komisję do nadania priorytetowego znaczenia harmonizacji jednolitego rynku cyfrowego UE;
58. przypomina Komisji o wielokrotnie powtarzanym apelu o przedłożenie dyrektywy w sprawie pluralizmu mediów;
59. priorytetowe znaczenie należy również nadać wspieraniu tradycyjnych środków przekazu i ich dostosowaniu do nowych technologii komunikacyjnych z naciskiem na informowanie o debacie UE i wspieranie debaty ogólnoeuropejskiej;
Projekt przewodni: „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”
60. przychylnie odnosi się do projektu przewodniego strategii „UE 2020” dotyczącego Europy efektywnie korzystającej z zasobów i wzywa Komisję do kontynuacji pracy nad określeniem konkretnych strategii pozwalających uzyskać efektywną pod względem zasobów i niskoemisyjną gospodarkę; wzywa Komisję do opracowania konkretnych wskaźników i wiążących celów, które będzie można monitorować w ramach europejskiego semestru koordynacji polityki UE 2020;
61. zwraca się o zagwarantowanie dostępu do przystępnych i zróżnicowanych oraz przyjaznych klimatowi źródeł energii dzięki pełnej realizacji zintegrowanego rynku energetycznego, rozwojowi europejskiej infrastruktury energetycznej, zwłaszcza w dziedzinie trwałych źródeł energii, i promowaniu efektywności energetycznej we wszystkich istotnych obszarach;
62. oczekuje, że Komisja wywiąże się ze swojego zobowiązania dotyczącego uczynienia z efektywnego gospodarowania zasobami zasady przewodniej wszystkich kierunków polityki UE; podkreśla w szczególności konieczność stosowania tych zasad w zbliżających się reformach WPR, wspólnej polityki rybołówstwa, zintegrowanej polityki morskiej i polityki spójności; wzywa Komisję do niezwłocznego przystąpienia do wdrożenia projektu w celu zapewnienia środków zachęty dla inwestycji ekologicznych oraz zapewnienia przedsiębiorstwom pewności, jakiej potrzebują;
63. przypomina znaczenie zasady „zanieczyszczający płaci”; wzywa państwa członkowskie do stopniowego wycofywania dotacji szkodliwych dla środowiska zgodnie z umowami międzynarodowymi; popiera pomysł ekologicznej reformy podatkowej przesuwającej podstawę opodatkowania z pracy na zużywanie zasobów i zanieczyszczenie środowiska w celu ukierunkowania gospodarki na rozwój ekologiczny;
64. odnotowuje, że do 2020 r. i po tej dacie niezbędne będą znaczne inwestycje w infrastrukturę energetyczną, w odpowiedzi na wyzwania związane ze zmianą klimatu, koniecznością unowocześnienia europejskich sieci energetycznych, w tym transeuropejskich sieci energetycznych, w dążeniu do powstania europejskiej supersieci, rozwoju inteligentnych sieci oraz wzajemnych połączeń, które są kluczowe dla pobudzenia wewnętrznego rynku energii, zintegrowania rosnącego udziału odnawialnych źródeł energii oraz do realizacji ważnych projektów infrastrukturalnych w krajach trzecich, zwłaszcza w regionie śródziemnomorskim i w Eurazji; przypomina, że odnawialne źródła energii są najlepszymi własnymi zasobami energetycznymi naszego kontynentu i dlatego domaga się ambitnego wypełniania przez państwa członkowskie zobowiązań dotyczących odnawialnych źródeł energii;
Projekt przewodni: „Polityka przemysłowa w erze globalizacji”
65. przychylnie odnosi się do wprowadzenia oceny wpływu nowego prawodawstwa na konkurencyjność oraz do wprowadzenia ocen jakości istniejącego prawodawstwa;
66. wyraża rozczarowanie, że dwa lata po przyjęciu programu „Small Business Act” Komisja nie podejmuje konkretnych działań i inicjatyw; wzywa Komisję i Radę do wspierania bardziej przyjaznego dla MŚP środowiska regulacyjnego przez przeprowadzenie dokładnej oceny wpływu wszelkich nowych środków regulacyjnych lub ustawodawczych dotyczących MŚP; systematyczne i niezależne oceny wpływu wszelkich wniosków dotyczących polityki powinny być wymagane na wszystkich szczeblach politycznych; ponadto apeluje o podjęcie konkretnych inicjatyw na rzecz poprawy dostępu MŚP do finansów oraz do rynków międzynarodowych;
67. jest przekonany o podstawowym znaczeniu wyemitowania obligacji europejskich w celu umożliwienia UE finansowania innowacyjności i infrastruktury; nalega, aby UE rozpoczęła konkretne gospodarcze projekty, takie jak prawdziwie europejska supersieć i inteligentna sieć energetyczna, zakończenie projektu Galileo, technologie ekologiczne, e-zdrowie, program transeuropejskich sieci transportowych (TEN-T) oraz wolny i równy dostęp do TIK i sieci szerokopasmowej;
Projekt przewodni: „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”
68. podkreśla, że tylko dzięki rozwijaniu kształcenia i umiejętności można zmniejszyć bezrobocie i ubóstwo oraz zwiększyć wskaźnik zatrudnienia;
69. wzywa Komisję, aby doradziła państwom członkowskim najlepszy sposób wdrożenia długofalowych strategii w zakresie e-umiejętności oraz alfabetyzacji cyfrowej; e-umiejętności oraz alfabetyzacja cyfrowa zyskują na znaczeniu w nauce; umiejętności te mają również coraz większe znaczenie dla zapewnienia możliwości zatrudnienia na rynku pracy;
Projekt przewodni: „Europejski program walki z ubóstwem”
70. ubolewa nad faktem, że fiasko strategii lizbońskiej przyczyniło się do tego, że w Unii ponad 80 mln osób żyje w ubóstwie, co stanowi liczbę prawie równą populacji Niemiec; nalega, by strategia „UE 2020” zajęła się tym zjawiskiem marnotrawstwa pod względem ludzkim, społecznym, jak i gospodarczym; domaga się, by strategia „UE 2020” zawierała cel ograniczenia o połowę ubóstwa w UE;
71. nawołuje państwa członkowskie i Komisję do pełnego stosowania zasady równego wynagrodzenia za taką samą pracę poprzez zmniejszenie różnic w wynagrodzeniu płci do 0-5% do roku 2020, a także do przedstawienia wniosku ustawodawczego wprowadzającego zmiany do obowiązujących aktów prawnych oraz do uruchomienia procedury w sprawie naruszenia przepisów wobec państw, które się do nich nie stosują; podkreśla znaczenie zapewnienia większego udziału w rynku pracy kobiet, młodzieży, osób starszych, osób niepełnosprawnych i o niskich kwalifikacjach, a także lepszej z nim integracji migrantów i mniejszości etnicznych;
72. podkreśla, że mobilność na rynku pracy w UE będzie miała w nadchodzących latach istotne znaczenie dla tworzenia miejsc pracy oraz dla wzrostu gospodarczego; podkreśla, że należy znieść przeszkody w mobilności wewnętrznej i transgranicznej;
73. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
