14.5.2010 B7-0268/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady Europejskiej i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie strategii Europa 2020 – nowej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu
Stephen Hughes
w imieniu grupy politycznej S&D
PE441.862v01-00 B7‑0268/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii Europa 2020 – nowej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu
Parlament Europejski,
– uwzględniając konkluzje prezydencji po ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 25-26 marca,
– uwzględniając konkluzje prezydencji wydane po posiedzeniach Rady Europejskiej w marcu 2000 r., marcu 2001 r., marcu 2005 r., marcu 2006 r., marcu 2007 r. i grudniu 2009 r.,
– uwzględniając posiedzenie szefów państw i rządów strefy euro w dniu 7 maja 2010 r.,
– uwzględniając decyzje Rady Ecofin z dnia 9 maja 2010 r.,
– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”,
– uwzględniając dokonaną przez Komisję ocenę strategii lizbońskiej (SEC(2010) 114),
– uwzględniając komunikat Komisji dotyczący wzmocnienia koordynacji polityki gospodarczej,
– uwzględniając swoją rezolucję w sprawie UE 2020 z dnia 10 marca,
– uwzględniając art. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w obliczu utrzymującej się powagi kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego oczekiwania wobec nowej strategii Europa 2020, którą Rada Europejska ma zatwierdzić w czerwcu 2010 r., są bardzo wysokie,
B. mając na uwadze, że wielu państwom członkowskim nadal grozi rosnące bezrobocie, które w braku odpowiednich działań politycznych w perspektywie średnioterminowej może ostatecznie objąć do 28 milionów osób w UE, powodując ogromne problemy społeczne i ludzkie,
C. mając na uwadze, że zmiany klimatu, utrata różnorodności biologicznej i rozrzutne uszczuplanie zasobów naturalnych w zasadniczy sposób poddają w wątpliwość obecne wzorce niezrównoważonej produkcji, dystrybucji i konsumpcji, co wymaga nowego zrównoważonego modelu rozwoju,
D. mając na uwadze, że w strategii lizbońskiej słusznie wyznaczono ambitny cel zbudowania wysoce konkurencyjnej, opartej na wiedzy gospodarki, zdolnej do trwałego wzrostu, tworzenia nowych, lepszych miejsc pracy, zapewnienia większej spójności społecznej i poszanowania środowiska,
E. mając na uwadze, że traktat lizboński jednoznacznie stanowi, iż Unia określa i prowadzi swoje działania zewnętrzne w celu wspierania trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz w dziedzinie środowiska naturalnego krajów rozwijających się, przyjmując za nadrzędny cel likwidację ubóstwa, oraz w celu zachęcania wszystkich krajów do integracji w ramach gospodarki światowej,
F. mając na uwadze, że po wielu miesiącach niepotrzebnych i kosztownych wahań, które poważnie pogłębiły kryzys budżetowy w strefie euro, Rada uzgodniła pakiet środków służących zachowaniu stabilności finansowej w Europie, w tym europejski mechanizm stabilizacji finansowej o łącznej wartości do 500 miliardów euro,
1. wyraża głębokie niezadowolenie z głównych elementów nowej strategii Europa 2020 uzgodnionej przez Radę Europejską w dniu 26 marca;
2. uważa, że Rada Europejska zmarnowała historyczną sposobność wyciągnięcia wszelkich wniosków z obecnego kryzysu i opracowania rzeczywiście dalekosiężnej, ambitnej i spójnej strategii; zauważa w związku z tym, że niezależnie od jej ograniczeń w zakresie metodologii strategia lizbońska stworzyła wyważoną i jasną wizję przyszłości Europy, która obecnie może zostać zaprzepaszczona;
3. ponawia swoje wcześniejsze apele o jednolitą i zintegrowaną strategię rozwoju Europy, jasno określającą perspektywiczne kierunki wzrostu gospodarczego oraz sposób, w jaki wzrost może wspomóc budowę lepszej, bardziej sprawiedliwej i zrównoważonej gospodarki z lepszym podziałem bogactwa wśród społeczeństwa, a także jak może chronić przed zachłannością i nadużyciami sektora finansowego; ponownie domaga się zintegrowania nakładających się strategii, które Europa ma obecnie realizować, zwłaszcza strategii Europa 2020, strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju oraz paktu stabilności i wzrostu; wyraża żal, że Rada Europejska odrzuciła takie podejście, pozostawiając nierozwiązany problem niespójności polityki;
4. uważa jednak, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat UE stanie w obliczu wielorakich wyzwań związanych z zapewnieniem postępu gospodarczego i społecznego, w tym z niekorzystnymi skutkami recesji, oraz jest przekonany, że wyzwania te wymagają dogłębnej oceny mechanizmów, które mają służyć osiągnięciu zakładanego poziomu zatrudnienia i celów społecznych w Europie;
5. uważa bieżący kryzys budżetowy w strefie euro – w sytuacji, gdy 13 z 16 państw członkowskich nie spełnia obecnie kryteriów paktu stabilności i wzrostu, EBC przewiduje, że do 2011-2012 r. żadne z państw członkowskich nie będzie w stanie im sprostać, a przy tym mają miejsce szeroko zakrojone i systematyczne spekulacyjne ataki na obligacje krajowe – za widomy znak poważnych braków w koordynacji obecnej polityki gospodarczej UE, która polega głównie na konsolidacji budżetowej i nadzorze; podkreśla, że aby przywrócić solidny poziom wzrostu i osiągnąć założenia trwałej spójności gospodarczej i społecznej, w pierwszej kolejności należy zająć się utrzymującymi się, istotnymi nierównościami makroekonomicznymi i rozbieżnościami w konkurencyjności w strefie euro; z zadowoleniem przyjmuje zatem uznanie tej konieczności przez Komisję w jej komunikacie w sprawie koordynacji polityki gospodarczej;
6. z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady o wzmocnieniu zarządzania strefą euro za pomocą nowych instrumentów, które posłużą do stawienia czoła wyzwaniom ujawnionym przez kryzys, oraz decyzje o wdrożeniu pakietu wsparcia dla Grecji, utworzeniu europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, wzmocnieniu zarządzania gospodarczego, regulacji rynków finansowych i zwalczaniu spekulacji; obejmują one podstawową zasadę, że problemy obszaru euro są rozwiązywane poprzez działania strefy euro; uważa, że te nowe instrumenty powinny również wzmocnić koordynację polityki gospodarczej wszystkich państw członkowskich UE, wychodząc poza nadzór w kierunku aktywnej koordynacji polityki gospodarczej, co obejmuje mechanizmy wzmocnionego zarządzania służące realizacji strategii Europa 2020; ubolewa w związku z tym, że o ile Komisja wysunęła dalekosiężne propozycje dotyczące wzmocnienia nadzoru budżetowego, nie zrobiła kroku w kierunku zaproponowania dostatecznie istotnych rozwiązań w celu przywrócenia i wzmocnienia długofalowego tempa/wskaźnika wzrostu gospodarczego oraz służących dobrze ukierunkowanej koordynacji polityki gospodarczej nastawionej na rozwój wspólnej strategii budżetowej w ramach kompleksowej strategii Europa 2020;
7. apeluje w związku z tym do grupy roboczej powołanej przez Radę Europejską w marcu 2010 r. o przedstawienie konkretnych propozycji w sprawie głębszej i szerszej koordynacji gospodarczej;
8. odnotowuje pięć głównych celów uzgodnionych przez Radę Europejską dotyczących stopy zatrudnienia, warunków badań i rozwoju, ograniczania emisji gazów cieplarnianych, poprawy poziomu edukacji i promowania integracji społecznej; ubolewa, że te główne cele nie zostały sformułowane w ramach konsekwentnej i spójnej strategii zrównoważonego rozwoju łączącej polityczne programy gospodarcze, społeczne i ekologiczne;
9. ubolewa, że konkluzje Rady Europejskiej nie uwzględniają faktu, iż trwający obecnie kruchy proces naprawy musi znaleźć pełne odzwierciedlenie w nowej strategii 2020 poprzez sformułowanie spójnego i wszechstronnego programu politycznego, który całkowicie włączy do tej strategii realizację? polityki makroekonomicznej w sposób gwarantujący, że niezbędna konsolidacja budżetowa nie podważy osiągnięć strategii, zwłaszcza w zakresie zwalczania bezrobocia, a także odpowiednich i dobrze skoordynowanych inwestycji w infrastrukturę i wiedzę; jest zaniepokojony konkluzjami Rady z dnia 9 maja, wzywającymi do zdecydowanego zobowiązania się do przyspieszenia konsolidacji budżetowej, co może zagrozić politycznym zobowiązaniom zawartym w strategii Europa 2020, osłabić kurs w kierunku silnych i sprawiedliwych państw opiekuńczych, oraz zakłócić nadal kruchy proces naprawy, a zatem może dodatkowo spowodować w perspektywie średnioterminowej utratę kilku milionów miejsc pracy;
10. podkreśla, że niedawne wydarzenia dotyczące państwowych swapów ryzyka kredytowego wykorzystywanych przez spekulantów finansowych, które doprowadziły do bezpodstawnie wysokich poziomów niektórych spreadów krajowych, stanowią naglące przypomnienie faktu, że braki i niestabilność finansowych ram regulacyjnych i nadzorczych mają bezpośredni negatywny wpływ na równowagę gospodarek krajowych i stabilność strefy euro; zdecydowanie popiera pilne przyjęcie rozszerzonych i ambitnych europejskich ram nadzoru finansowego zapewniających odpowiednie uregulowanie każdego produktu finansowego, każdej transakcji i instytucji w UE oraz nadzór nad nimi; podkreśla, że konieczność przejrzystości rynkowej i wzmocnionych uregulowań na szczeblu europejskim to kwestia nie tylko skutecznego nadzoru rynkowego, ale również suwerenności Europy;
11. odnotowuje docelowy poziom stopy zatrudnienia mężczyzn i kobiet; wyraża żal, że cel ten nie uwzględnia jakości zatrudnienia; ponownie stwierdza, że zatrudnienie o wysokiej jakości powinno stanowić jeden z podstawowych priorytetów strategii 2020; apeluje zatem o nowy program legislacyjny w celu wzmocnienia praw pracowniczych i poprawy warunków pracy, w tym o przegląd dyrektywy o delegowaniu pracowników oraz o nowe lub zmienione dyrektywy w sprawie systemów płacy minimalnej, czasu pracy, niewłaściwych zwolnień indywidualnych, informacji i konsultacji, uznania związków zawodowych, transgranicznych umów zbiorowych, sprawiedliwego traktowania nietypowych pracowników, równości wynagrodzenia oraz inspekcji pracy; wzywa Komisję, aby zmieniła swoją praktykę traktowania tego obszaru jedynie jako przedmiotu komunikatów Komisji oraz aby w trybie pilnym zaproponowała sztandarowe inicjatywy ustawodawcze służące ochronie praw pracowniczych; podkreśla w tym zakresie konieczność zajęcia się problemem bezrobocia młodzieży;
12. zauważa, że Rada Europejska potwierdza zobowiązanie UE uzgodnione w grudniu 2008 r. do osiągnięcia do 2020 r. ograniczenia o 20% emisji gazów cieplarnianych, zwiększenia o 20% zużycia energii pochodzącej z odnawialnych źródeł oraz zmniejszenia o 20% zużycia energii dzięki efektywności energetycznej; nakłania Komisję do zaproponowania przepisów podnoszących docelowe poziomy ograniczenia emisji do 30% i więcej; oraz do zaproponowania strategii politycznych prowadzących do głębokich zmian w produkcji, dystrybucji i konsumpcji w kierunku prawdziwie zrównoważonego rozwoju, i zawierających nowe możliwości wzrostu i tworzenia ekologicznych miejsc pracy; ponownie stwierdza, że zmiana ta będzie wymagała szerokiego i szybkiego przekształcenia przemysłu europejskiego za pomocą zrównoważonej europejskiej polityki przemysłowej; a także środków, które ułatwią przejście pracowników w kierunku nowej sprzyjającej ochronie środowiska gospodarki;
13. przypomina Komisji, że obywatele europejscy oczekują od Unii dążenia do czyściejszego, bezpieczniejszego i zdrowszego społeczeństwa; wzywa Komisję do dalszego stosowania w prawodawstwie zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady ostrożności, które stanowią kluczowe elementy pomyślnej, trwałej naprawy gospodarczej; wyraża niezadowolenie z dotychczasowych postępów strategii zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję do zaproponowania nowej, surowej strategii dotyczącej różnorodności biologicznej, określającej cele związane z ochroną siedlisk przyrodniczych i ekosystemów; oraz wyraża ubolewanie, że działania związane z profilaktyką zdrowotną i nierównościami w dziedzinie zdrowia nie znalazły się wyżej na liście priorytetów na rok 2020;
14. wyraża żal z powodu braku dążenia do opracowania w strategii UE 2020 rzeczywiście wspólnej europejskiej polityki energetycznej; podkreśla, że chociaż funkcjonujący rynek wewnętrzny stanowi podstawowy cel Europy, oraz mimo nacisku na potrzebę szybkiego wdrożenia trzeciego pakietu energetycznego, nadmierne uwypuklanie tej części polityki energetycznej Europy następuje ze szkodą dla dwu pozostałych celów, tj. „zrównoważonego rozwoju” i „bezpieczeństwa dostaw”; przypomina, że rynku wewnętrznego nie można rozpatrywać w oderwaniu od wymiaru zewnętrznego oraz że Europa potrzebuje rzeczywiście wspólnej europejskiej polityki energetycznej, aby posiadać prawdziwy wpływ na bezpieczeństwo dostaw energii, zmiany klimatu i przystępność cenową energii; wzywa Komisję do zapoczątkowania rozwoju Europejskiej Wspólnoty Energetycznej z pełną odpowiedzialnością za wszelkie aspekty polityki energetycznej; pamięta, że w odniesieniu do energii z różnych źródeł każde państwo członkowskie powinno w ramach wspólnej strategii europejskiej podjąć własne zobowiązania zgodnie ze swoimi zasobami i z uwzględnieniem warunków klimatycznych, hydrologicznych, geologicznych i geograficznych;
15. podkreśla konieczność wykorzystania aktualnego kryzysu gospodarczego do przejścia na niskoemisyjną i wydajnie korzystającą z zasobów gospodarkę; podkreśla, że jeżeli europejski przemysł ma z powodzeniem zminimalizować stosowanie wysokoemisyjnych materiałów jako źródła energii i drastycznie zredukować wykorzystanie wszystkich zasobów naturalnych, to konieczna jest szybka i rozległa transformacja; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wzorcową inicjatywę „Europa efektywnie korzystająca z zasobów” oraz „politykę przemysłową w erze globalizacji”, zauważa jednak brak instrumentów politycznych koniecznych do dokonania niezbędnych zmian; wzywa Komisję do przedstawienia analizy na temat tego, w jaki sposób osiągnąć w przemyśle zmianę w kierunku niskoemisyjnej i trwałej gospodarki, do rewizji programu prac i przedstawienia propozycji politycznych;
16. z zadowoleniem przyjmuje plan przedstawiony w strategii UE 2020 na rzecz rozwoju strategii cyfrowej dla Europy, ale ubolewa, że mimo pilnej potrzeby działań, ani strategia ani program na 2010 r. nie zawierają konkretnych środków i celów służących realizacji tej wizji; wzywa Komisję do przedstawienia wszechstronnego planu działania zawierającego harmonogram i cele przynoszące szybkie i wymierne rezultaty w postaci otwartego i zamożnego społeczeństwa cyfrowego;
17. podkreśla, że duże projekty badawczo-rozwojowe, kluczowe inwestycje w infrastrukturę energetyczną, nowe kompetencje UE w zakresie przestrzeni kosmicznej oraz finansowanie unijnej polityki innowacji wymagają solidnego, wiarygodnego i trwałego wsparcia finansowego UE, aby zrealizować kluczowe cele Unii na 2020 r.;
18. uważa, że trwały rozwój europejskiego przemysłu wymaga intensywnego dialogu z pracodawcami i zatrudnionymi, a patrząca w przyszłość polityka przemysłowa wymaga innowacji, inteligentnej restrukturyzacji, ulepszenia procedur i rozwoju standardów kwalifikacji – wszystkie te aspekty zyskają na udziale pracodawców i zatrudnionych;
19. przypomina, że Unia Europejska musi na dużą skalę inwestować w infrastrukturę transportową, taką jak TEN-T, pobudzać wzrost gospodarczy, zwiększać spójność społeczną i terytorialną oraz tworzyć trwały i współdziałający system transportu; apeluje o wzajemną zależność między rodzajami transportu i inteligentnym korzystaniem z logistyki, ponieważ „dekarbonizacja” sektora transportu i zapewnienie jego trwałości będzie wymagać innowacji, nowych technologii i środków finansowych;
20. uważa, że nowa strategia jednolitego rynku powinna mieć kluczowe znaczenie w ramach nowej strategii 2020; podkreśla konieczność przyjęcia całościowego podejścia do jednolitego rynku, w pełni uwzględniając obawy obywateli, zwłaszcza poprzez strategie polityczne zorientowane społecznie i na konsumentów;
21. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada Europejska popiera integrację społeczną, zwłaszcza poprzez zmniejszanie ubóstwa potraktowane priorytetowo, ale głęboko ubolewa nad brakiem jasnych celów i inicjatyw w tej kwestii; uważa, że ten cel jest jednym z głównych celów strategii UE 2020; apeluje o ambitną długofalową strategię zwalczania ubóstwa o dalekosiężnych celach w zakresie zmniejszania ubóstwa, obejmujących kobiety, dzieci, osoby starsze, osoby ubogie mimo posiadanego zatrudnienia, zawierającą skoordynowaną strategię mieszkaniową w Europie;
22. przypomina, w związku z celem dotyczącym zmniejszenia ubóstwa, swe wcześniejsze propozycje w sprawie celu UE dotyczącego systemów płacy minimalnej oraz programów składkowych dochodów zastępczych zapewniających dofinansowanie dochodów w wysokości co najmniej 60% krajowych średnich zrównanych dochodów oraz uzgodnienia harmonogramu realizacji tego celu przez wszystkich;
23. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wyznaczenia – na podstawie głównych celów w zakresie stopy zatrudnienia i zmniejszania ubóstwa – szeregu celów cząstkowych na szczeblu UE i krajowym, ku realizacji których posłużą konkretne strategie i mechanizmy monitorujące, zawierające wskaźniki;
24. przypomina, że usługi publiczne, zwłaszcza opieka społeczna, są kluczowymi elementami integracji społecznej; podkreśla, że władze lokalne, regionalne i krajowe otrzymały szerokie uprawnienia decyzyjne w zakresie ich świadczenia; ubolewa nad niewystarczającą uwagą poświęconą usługom świadczonym w ogólnym interesie gospodarczym jako podstawowym kanałom służącym inwestycjom lub świadczeniu podstawowych usług obywatelom i gospodarce; przypomina, że publiczni dostawcy tego typu usług od dawna domagają się większej pewności prawnej w dostarczaniu tych usług w związku z zasadą pomocniczości i samorządu lokalnego; w związku z tym apeluje o ramy prawne, mając na uwadze nowe postanowienia traktatu;
25. ubolewa, że główne cele zdefiniowane przez Radę Europejską nie obejmują równouprawnienia płci jako kluczowego celu strategii UE 2020; apeluje w związku z tym o program legislacyjny na rzecz równouprawnienia płci w celu likwidacji istniejącej różnicy w wynagrodzeniach między kobietami i mężczyznami i o zagwarantowanie pełnego udziału kobiet w rynku pracy, przy jednoczesnym promowaniu rozwoju zawodowego kobiet, między innymi poprzez:
– zredukowanie różnicy w wynagrodzeniu między płciami do 0-5% do 2020 r.
– przedstawienie wniosku ustawodawczego zmieniającego istniejące ustawodawstwo
– wszczęcie procedury o uchybienie wobec nieprzestrzegających zobowiązań państw członkowskich
– zwiększenie starań na rzecz pogodzenia pracy z życiem rodzinnym dzięki zagwarantowaniu łatwo dostępnych, przystępnych, elastycznych i wysokiej jakości usług przy jednoczesnym zachowaniu uprawnień socjalnych, w tym szczególnie dostępu do struktur opieki na dziećmi, gwarantując objęcie niezbędną opieką 50% dzieci w wieku 0-3 lata i 100% dzieci w wieku 3-6 lat oraz lepszy dostęp do opieki nad innymi osobami wymagającymi opieki;
26. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada Europejska podkreśliła kluczową rolę wspólnej polityki rolnej i polityki spójności w celu wsparcia strategii UE 2020; apeluje o silne powiązanie strategii UE 2020 z polityką spójności, uwzględniając ogromny potencjalny wpływ polityki spójności na realizację długofalowych celów strategii UE 2020 i radzenie sobie ze skutkami kryzysu finansowego w sposób trwały uwzględniający aspekty społeczne; podkreśla, że polityka spójności musi być kluczowym elementem strategii UE 2020 i obejmować swym zasięgiem wszystkie europejskie regiony, dalej zwiększając dzięki temu prawdziwie europejskie korzyści tej strategii; podkreśla, że podstawowe zasady polityki spójności – zintegrowane podejście, wielopoziomowe zarządzanie i autentyczne partnerstwo – odgrywają kluczową rolę w realizacji celów strategii UE 2020 i powinny być w niej w pełni uwzględnione; podkreśla, że spójność terytorialna musi być także, zgodnie z Traktatem z Lizbony, integralną częścią strategii UE 2020;
27. podkreśla konieczność zapewnienia, aby nadchodząca reforma WPR i polityki spójności została przeprowadzona ze zwróceniem szczególnej uwagi na wkład w realizację celów określonych w strategii 2020; przypomina, że reforma WPR do 2013 r. powinna być rozpatrywana w kontekście uzyskania przyjaznej środowisku i trwałej ekonomicznie oraz społecznie polityki rolnej skoncentrowanej na bezpieczeństwie żywnościowym, zmianie klimatu, spójności terytorialnej, ochronie środowiska, wzroście i zatrudnieniu na obszarach wiejskich;
28. podkreśla, że rybołówstwo (dalekomorskie jak i akwakultura) jest jednym z najważniejszych filarów bezpieczeństwa żywnościowego Unii Europejskiej i dlatego jego równowaga i stabilność muszą zostać zagwarantowane, tak aby w przyszłości zaspokajać potrzeby ponad pół miliarda Europejczyków dzięki produktom rybnym, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym;
29. ubolewa nad faktem, że nie poświęcono wystarczającej uwagi zewnętrznemu wymiarowi strategii Europa 2020; wzywa Komisję do nadaniu kształtu jej „strategii handlowej dla Europy 2020” opartej na podejściu wielostronnym, tak aby przekształcić politykę handlową UE w rzeczywisty instrument tworzący miejsca pracy, likwidujący ubóstwo i służący trwałemu rozwojowi na całym świecie; jest przekonany, że spójność wewnętrznych i zewnętrznych aspektów strategii politycznych UE jest niezbędna oraz że kształtowanie nowej polityki handlowej musi być spójne z solidną polityką przemysłową sprzyjającą tworzeniu zatrudnienia w celu zagwarantowania wzrostu gospodarczego, który z kolei sprzyja tworzeniu większej liczby i lepszej jakości miejsc pracy;
30. zwraca się do Komisji o zaplanowanie otwartego dialogu z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim na temat priorytetów UE na okres po Ad-Dausze, w szczególności jeśli chodzi o normy socjalne i środowiskowe oraz reformę WTO; apeluje ponadto, aby wszystkie dwustronne lub regionalne umowy handlowe negocjowane przez UE zawierały możliwe do wyegzekwowania postanowienia socjalne i środowiskowe, zwłaszcza jeśli chodzi o przestrzeganie podstawowych norm zatrudnienia i innych aspektów godnej pracy, zgodnie z definicją MOP; domaga się w tym kontekście, aby państwa członkowskie przestrzegały swych międzynarodowych zobowiązań i bezzwłocznie ratyfikowały wszystkie aktualne konwencje MOP, zwłaszcza konwencję MOP 94;
31. wzywa Komisję do szerszego i bardziej wszechstronnego podejścia w działaniach zewnętrznych zgodnie z unijną koncepcją spójności polityki na rzecz rozwoju; przypomina, że nowe postanowienie Traktatu z Lizbony wymaga, aby wspólna polityka handlowa była prowadzona z pełnym poszanowaniem zasad i celów działań zewnętrznych Unii;
32. podkreśla, że konieczne jest zwiększenie oficjalnej pomocy rozwojowej dla krajów rozwijających się do 2020 r. i później, a także poprawa skuteczności programów pomocowych; podkreśla, że zacieśnienie współpracy na rzecz rozwoju nie jest celem samym w sobie, lecz promuje pojawienie się nowych partnerów handlowych dla UE z korzyścią dla obywateli UE, a także krajów rozwijających się; uważa, że konieczne jest zagwarantowanie, że cel, jakim jest likwidacja ubóstwa na całym świecie, nie będzie zakłócany przez inne strategie polityczne UE; zwraca uwagę na wymóg zachowania spójności polityki na rzecz rozwoju zapisany w art. 308 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;;
33. podkreśla, że jeśli strategia Europa 2020 ma być wiarygodna, należy zagwarantować większą zgodność i komplementarność między krajowymi budżetami 27 państw członkowskich UE i budżetem UE; podkreśla większą rolę, jaką w związku z tym powinien odgrywać budżet UE, koncentrując w jednym miejscu zasoby; uważa w związku z tym, że budżet UE po 2013 r. musi się koncentrować na kluczowych priorytetach politycznych strategii i powinien mieć na celu zwiększenie poziomu wydatków UE do uzgodnionego pułapu 1,24% dochodu narodowego brutto (płatności) oraz 1,31% (zobowiązania); nalega, aby w perspektywie krótko-i średnioterminowej Komisja przedstawiła wniosek przed końcem pierwszego semestru 2010 r. w celu rewizji pułapów obecnych WRF 2007-2013, aby znaleźć dodatkowe środki budżetowe na realizację celów strategii Europa 2020, zwłaszcza jeśli chodzi o finansowanie proponowanych sztandarowych inicjatyw; zwraca także uwagę na konieczność dalszego zgłębiania możliwości nowych instrumentów finansowych UE, takich jak euroobligacje, a również nowego systemu finansowania budżetu UE, obejmującego podatek od transakcji finansowych i podatki ekologiczne; podkreśla ponadto konieczność, aby budżet UE i wszystkie źródła finansowania odzwierciedlały potrzebę finansowania przejścia na sprzyjającą ochronie środowiska gospodarkę;
34. podkreśla, że strategia Europa 2020 może być wiarygodna tylko jeśli będzie odpowiednio finansowana; ubolewa nad faktem, że kwestią tą nie zajęła się Rada Europejska ani Komisja Europejska; podkreśla w związku z tym, że jeśli większa interwencja EBI lub poleganie w większym stopniu na PPP (jak proponuje Komisja w swym komunikacie) może w należycie ekonomicznie uzasadnionych przypadkach być skutecznym rozwiązaniem, to nie może ono stanowić uniwersalnego i powszechnego rozwiązania; zwraca się ponadto do Komisji Europejskiej o ocenę roli jaką długofalowe inwestycje prywatne lub publiczne mogą odgrywać w finansowaniu infrastruktury niezbędnej w celu realizacji sztandarowych inicjatyw proponowanych w strategii Europa 2020 oraz konieczności przystosowania europejskich ram regulacyjnych w celu promowania współpracy między inwestorami działającymi długookresowo;
35. zauważa zachęty służące zwiększeniu odpowiedzialności politycznej za strategię na szczeblu krajowym; ubolewa jednak nad brakiem propozycji służących zagwarantowaniu większej odpowiedzialności politycznej na szczeblu europejskim dzięki solidnemu europejskiemu programowi legislacyjnemu; sugeruje, aby Komisja ponownie zbadała „metodę wspólnotową” i wykorzystała instrumenty udostępnione dzięki Traktatowi z Lizbony do realizacji strategii 2020;
36. wzywa w związku z tym Komisję do przedłożenia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu w okresie przygotowań do szczytu Rady Europejskiej w czerwcu 2010 r. wyczerpującej listy dyrektyw i rozporządzeń, aby zrealizować cele, jakie zostaną określone w nowej strategii;
37. wzywa Radę do uznania kluczowej roli Parlamentu Europejskiego w definiowaniu i realizacji strategii Europa 2020, która zostanie sformułowana w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu ustanowienia i sformalizowania dalszych demokratycznych i skutecznych kroków; ubolewa nad krótkim okresem czasem, który przyznano Parlamentowi Europejskiemu na udział w opracowywaniu zintegrowanych wytycznych; przypomina Komisji i Radzie o wynikającym z traktatu prawie Parlamentu Europejskiego do wydawania opinii w sprawie wytycznych dotyczących zatrudnienia;
38. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji Europejskiej.
