8.2.2007
PROJEKT REZOLUCJI
na zakończenie debaty w związku z oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Francis Wurtz, Ilda Figueiredo oraz Helmuth Markov
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
w sprawie wkładu w wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2007 r. w związku ze strategią lizbońską
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wkładu w wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2007 r. w związku ze strategią lizbońską
Parlament Europejski ,
–
– uwzględniając komunikat Komisji w sprawie zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008 dotyczących polityki wzrostu i zatrudnienia z dnia 12 kwietnia 2005 r. (COM(2005)0141),
–
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lipca 2005 r. zatytułowany „Wspólne działania na rzecz wzrostu i zatrudnienia: wspólnotowy program lizboński” (COM(2005)0330),
–
uwzględniając 25 krajowych programów reform lizbońskich przedstawionych przez państwa członkowskie,
–
uwzględniając wdrożenie w 2006 r. lizbońskiego programu Wspólnoty przygotowanego przez Komisję,
–
uwzględniając dokument Komisji „Zatrudnienie w Europie w roku 2006” z dnia 6 listopada 2006 r.,
–
uwzględniając prognozy ekonomiczne Komisji, jesień 2006 r., z dnia 6 listopada 2006 r.,
–
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Modernizacja prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku” z dnia 22 listopada 2006 r. (COM (2006) 708),
–
uwzględniając wnioski Komisji z dnia 10 stycznia 2007 r. dotyczące polityki energetycznej i zmian klimatycznych,
–
uwzględniając konkluzje prezydencji przyjęte podczas szczytu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 - 24 marca 2000 r., Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23 - 24 marca 2001 r., Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 - 16 marca 2002 r., Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 22 - 23 marca 2005 r., 15 - 16 grudnia 2005 r. i 23 - 24 marca 2006 r.,
–
uwzględniając rezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2005 r. i 15 marca 2006 r. w sprawie śródokresowego przeglądu strategii lizbońskiej,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
Spowolniony wzrost gospodarczy, wysokie bezrobocie, rosnące ubóstwo i pogłębiające się nierówności - obraz UE, 7 lat po szczycie w Lizbonie
1.
wyraża głębokie zaniepokojenie, że od 2000 r. Unia Europejska wykazuje słaby wzrost gospodarczy i spowolniony wzrost zatrudnienia, zyski z wydajności pracowników trafiają do pracodawców, jak również utrzymuje się wysoki poziom bezrobocia, ubóstwa, wykluczenia społecznego, niepewność zatrudnienia i nierówność dochodów; zauważa, że udział zysku jako części PKB w obszarze euro w chwili obecnej zbliża się do najwyższego poziomu od 25 lat, podczas gdy udział płac ulegał zmniejszeniu od dziesięcioleci;
2.
zauważa, że średnie tempo wzrostu gospodarczego w UE liczącej 15 członków zmniejszało się z dziesięciolecia na dziesięciolecie; przypomina, że od 2000 roku średni wzrost gospodarczy w UE wyniósł 1,4%, poniżej 2,6% z okresu 1991-2000; zauważa, że przewidywania wskazują na nowy spadek tempa wzrostu gospodarczego po 2006 r., co oznacza, że nie należy zakładać, iż uzdrowienie gospodarki jest oczywiste;
3.
odnotowuje, że w latach 2000-2005 bezrobocie w UE wzrosło o 1 milion równolegle ze znacznym wzrostem niepewności zatrudnienia, ponad 4,7 milionami pracowników na kontraktach czasowych i co najmniej kolejnym 1,1 milionem przymusowo zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin; podkreśla, że nawet jeżeli prognozy, które wskazują na zmniejszenie bezrobocia, potwierdzą się, pozostanie ono nadal na nie do przyjęcia poziomie 17 mln bezrobotnych w UE; odnotowuje, że 25% pracowników jest zatrudnionych na umowy nietypowe (czasowe, w niepełnym wymiarze godzin, na wezwanie, o dzieło, w ramach agencji pracy tymczasowej i jako wolni strzelcy), a jeżeli wliczeni zostaną samozatrudnieni grupa ta stanowi 41%, co jasno wskazuje na całkowitą niepewność warunków pracy w UE;
4.
zwraca uwagę, że od 2000 r. nierówności w dochodach zwiększyły się, a stosunek pomiędzy 20% osób najbogatszych i 20% osób najuboższych wzrósł z 4,5 razy do 4,8; przypomina, że po roku 2000 średni rzeczywisty wzrost wynagrodzeń w UE spadł do 0,7% w porównaniu do średniego wzrostu w okresie 1995-2000, który wynosił 1,2%; podkreśla, że od 2000 r. 33% zysków z wydajności pracowników trafia do ich pracodawców;
5.
wyraża głębokie zaniepokojenie, że odsetek ludności zagrożonej ubóstwem wzrósł z 15% w 2000 r. do 17% w roku 2004 dla UE-15, co oznacza zwiększenie liczby osób ubogich o prawie 9 mln w bogatszych państwach UE; zwraca uwagę, że w UE około 72 mln osób żyje poniżej granicy ubóstwa, a prawie połowa z nich jest zagrożona trwałym ubóstwem, z nie do przyjęcia wysoką liczbą ubogich dzieci i osób starszych;
Konsekwencje neoliberalizmu - potrzebna jest zmiana obecnych gospodarczych i monetarnych strategii politycznych
6.
podkreśla, że strategia lizbońska określona przez Radę Europejską w marcu 2000 r. - która poparta została przez główne europejskie organizacje pracodawców - UNICE i ERT - była głównym instrumentem UE służącym promowaniu liberalizacji oraz prywatyzacji usług komunalnych, elastyczności i zdolności adaptacyjnych rynków pracy, regulowania wynagrodzeń oraz otwarcia dla sfery prywatnej dostępu do większości usług opieki społecznej, w tym emerytur i opieki zdrowotnej; ubolewa nad faktem, że tak zwane odnowienie strategii lizbońskiej w 2005 r. stawia jeszcze większy nacisk na neoliberalne złożenia strategii i przypomina, że przełożyła się ona na konkretne krajowe programy reform przygotowane przez wszystkie państwa członkowskie, narażając na ryzyko wymiar społeczny oraz bez uwzględnienia problemów gospodarczych, społecznych i środowiskowych, z którymi borykają się różne państwa członkowskie w UE;
7.
podkreśla, że wspólnotowy program lizboński wraz z krajowymi programami reform, w ramach zmienionej strategii lizbońskiej, stanowią narzędzie do zapewnienia uzasadnienia na poziomie krajów dla rozwoju takich samych reform strukturalnych we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności na rynku pracy i ubezpieczeń społecznych, które przyniosą poważne konsekwencje gospodarcze i społeczne, wzmocnione ponadto zintegrowanymi wytycznymi i Paktem na rzecz Stabilności i Wzrostu; uznaje, że te reformy narażą na szwank prawa pracowników, emerytów i rencistów, osób korzystających z usług publicznych i konsumentów;
8.
odnotowuje roczny raport Komisji na temat postępu i wyraża ubolewanie nad stronniczością, którą wykazała Komisja umieszczając swe priorytety pod przykrywką odblokowania potencjału i inwestycji prywatnych, a w szczególności:
(i) dostarczenie uzasadnienia dla przyszłej prywatyzacji ubezpieczeń społecznych, ograniczenia świadczeń socjalnych i wzrostu przepisowego i rzeczywistego wieku przechodzenia na emeryturę,
(ii) naleganie na dalszą elastyczność rynku pracy, wprowadzenie nowych koncepcji elastyczności i bezpieczeństwa („flexicurity”) wraz z umiejętnością szukania pracy („employability”), zgodnie z zaleceniami zielonej księgi Komisji na temat prawa pracy,
(iii) zaliczenie inwestycji na badania i rozwój oraz edukację do kaprysów wolnego rynku, w ten sposób uzasadniając komercjalizację wiedzy, edukacji i badań (proces boloński),
(iv) naleganie na liberalizację rynków energetycznych i nadanie kluczowego znaczenia wnioskom związanym z usługami na rynku wewnętrznym;
9.
podkreśla, że strategia lizbońska jest dalece nieskuteczna pod względem osiągania swoich wytyczonych celów średniego wzrostu gospodarczego na poziomie 3%, pełnego zatrudnienia dzięki stworzeniu 20 milionów nowych miejsc pracy i osiągnięcia całkowitych wydatków na badania i rozwój na poziomie 3% wspólnotowego PKB; zauważa, że według danych Komisji średni wzrost gospodarczy osiągnął prawie połowę zakładanego wskaźnika, ilość stworzonych miejsc pracy wyniosła jedną czwartą zakładanej liczby (z pominięciem jakości stworzonych miejsc pracy, wzrostu ilości siły roboczej oraz istniejącej wysokiej liczby bezrobotnych), zaś wydatki na badania i rozwój wyniosły poniżej 2% wspólnotowego PKB, pozostając na tym samym poziomie, co w roku 2000;
10.
podkreśla, że trwający proces liberalizacji rynków i prywatyzacji przedsiębiorstw użyteczności publicznej nie przyniósł żadnych widocznych korzyści pod względem cen, jakości usług lub zmniejszenia wydatków publicznych; wręcz przeciwnie, zauważa, że stowarzyszenia konsumentów i użytkowników usług publicznych odnotowały wzrost cen, spadek jakości usług oraz wzrost kosztów ich świadczenia; zauważa ponadto, że liberalizacja przyczynia się do likwidowania miejsc pracy w objętych nią sektorach i do tworzenia prywatnych monopoli, które stanowią zagrożenie dla praw pracowników, użytkowników usług publicznych i konsumentów;
11.
uznaje, że polityka monetarna i podatkowa w UE była dotychczas restrykcyjna, ze swym nadrzędnym celem stabilności cen i konsolidacji budżetu zgodnie z Paktem Stabilności i Wzrostu; podkreśla, że proces konwergencji nominalnej w kierunku euro i potem miał negatywny wpływ na wzrost gospodarczy i wzrost zatrudnienia, na spójność społeczna i gospodarczą oraz rzeczywistą konwergencję państw członkowskich UE, na inwestycje publiczne, wystawiając na ryzyko obecną niewielką poprawę sytuacji gospodarczej i walkę z bezrobociem;
12.
zwraca uwagę na głęboko zakorzenioną walkę i opór pracowników, konsumentów i osób korzystających z usług publicznych wobec trwającego procesu liberalizacji i reform na rynku pracy oraz reform ubezpieczeń społecznych, i wzywa Radę Europejską, aby na wiosennym szczycie uwzględniła i włączyła propozycje wysuwane przez związki zawodowe, stowarzyszenie użytkowników usług publicznych i organizacje konsumenckie;
13.
wyraża ubolewanie, z powodu osiągniętego porozumienia Rady Europejskiej w grudniu 2005 r. w sprawie perspektyw finansowych na lata 2007-2013, w szczególności ze zmniejszenia środków w funduszach strukturalnych (z 0,41% PKB UE do 0,37%) oraz w programach społecznych, środowiskowych, badawczych i edukacyjnych; ubolewa z powodu zmiany zamierzeń zgodnie z priorytetami określonymi w Konstytucji Europejskiej, która nie została dotychczas ratyfikowana, w zakresie konkurencji/konkurencyjności, bezpieczeństwa i sił wojskowych, w szczególności przeznaczenia co najmniej 2/3 środków polityki spójności na finansowanie celów lizbońskich; uznaje, że średni poziom wydatków wynoszący 1,054% DNB UE jest zdecydowanie niewystarczający, aby poradzić sobie z wyzwaniami społecznymi, gospodarczymi i środowiskowymi stojącymi przed poszerzoną UE i jej potrzebami w zakresie spójności;
14.
wskazuje, że zmniejszanie obciążenia budżetu UE, które rozpoczęło się w ramach ostatnich perspektyw finansowych na lata 2000-2006 (Agenda 2000), w których pułap zasobów własnych pozostał po raz pierwszy na tym samym poziomie pomimo rozszerzenia na 10 nowych krajów, w których dochód na mieszkańca wynosi około 40% dochodu na mieszkańca w UE; ubolewa nad faktem, że budżet na rok 2007 wpisuje się, podobnie jak budżety od roku 1997, w tendencję zmniejszania pułapu wydatków budżetu UE do wartości bliskiej 1% DNB, poniżej pułapów perspektyw finansowych; zwraca uwagę, że budżet federalny USA wynosi około 18/20% DNB, a wiele ekonomistów zaleca poziomy dwukrotnie i czterokrotnie wyższe dla budżetu UE, jeżeli ma w sposób rzeczywisty przyczynić się do inwestycji i redystrybucji wewnątrz UE;
Nowa strategia, nowy kierunek rozwoju dla Europy - pełne zatrudnienie, godne miejsca pracy, pozwalające na utrzymanie się wynagrodzenia, spójność społeczna i gospodarcza oraz ochrona socjalna dla wszystkich
15.
uznaje, że konieczna jest zmiana obecnych strategii politycznych UE, aby rzeczywiście zmierzyć się z zagadnieniami stałego wzrostu gospodarczego, bezrobocia, ubóstwa, wyłączenia społecznego i nierówności (płacowych); podkreśla, że potrzebna jest nowa strategia, aby wyznaczyć nowy kierunek dla Europy, ku pełnemu zatrudnieniu, godnym miejscom pracy, pozwalającym na utrzymanie się wynagrodzeniom, spójności społecznej i gospodarczej oraz ochronie socjalnej dla wszystkich, która zapewni najwyższe standardy życia; kierunek, który uwzględnia potrzeby rozwoju każdego państwa członkowskiego, w szczególności tych najsłabiej rozwiniętych, który promuje prawdziwą współpracę przyczyniającą się do zmniejszenia różnic w rozwoju pomiędzy państwami członkowskimi i istniejących nierówności gospodarczych, społecznych i regionalnych;
16.
uznaje, że w swoim programie politycznym UE musi priorytetowo potraktować kwestie wzrostu dobrobytu (zwiększona produktywność), redystrybucji (walka z nierównościami płacowymi) i wykluczeniem (walka z bezrobociem); odnotowuje, że kluczową rolę w podjęciu tych kwestii odgrywa „praca”;
17.
wzywa, w związku z powyższym, do zastąpienia strategii lizbońskiej „Europejską strategią na rzecz solidarności i zrównoważonego rozwoju”, opartą na powyższych zasadach, wyposażoną w nowy zestaw gospodarczych, społecznych i środowiskowych strategii politycznych, która wspierać będzie inwestycje:
(i) w jakość zatrudnienia we wszystkich aspektach (wynagrodzenia, pewności, warunków pracy i szkoleń) i poprawę kwalifikacji, aby siła robocza była wysoko wykształcona i wykwalifikowana,
(ii) w infrastrukturę podstawową i infrastrukturę wspierającą gospodarkę,
(iii) w usługi publiczne w celu poprawy ich jakości,
(iv) w silną politykę spójności w celu promowania spójności społecznej i gospodarczej,
(v) w ochronę środowiska i technologii ekologicznych,
(vi) na rzecz poprawy standardów pracy, bezpieczeństwa, standardów społecznych i środowiskowych w celu osiągnięcia harmonizacji, aby spełnić najwyższe standardy,
(vii) w gospodarkę społeczną,
(viii) w ochronę socjalną w celu zwalczenia ubóstwa i wykluczenia społecznego,
(ix) w (publiczne) badania i innowacje w celu zapewnienia korzyści ogółowi społeczeństwa,
(x) w promocję kultury i uczestnictwa w życiu obywatelskim,
(xi) w stopniową “dematerializację” gospodarki;
18.
podkreśla, że ta nowa strategia dla UE wymaga makroekonomicznych podstaw, które sprzyjałyby zrównoważonemu rozwojowi, zwiększeniu przyjaznego dla środowiska popytu wewnętrznego opartego na rosnących zarobkach, pełnemu zatrudnieniu i prawom oraz spójności gospodarczej i społecznej; wzywa w tym kontekście do prowadzenia polityki walutowej i podatkowej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu i zatrudnieniu, zmierzającej do połączonej, elastycznej i skoordynowanej ekspansywnej polityki podatkowej w UE i państwach członkowskich, opartej na:
(i) rozluźnieniu polityki monetarnej i reformie instytucjonalnej EBC w oparciu o demokratyczną odpowiedzialność, kontrolę polityczną i kwestie gospodarcze i społeczne, poprzez wyznaczenie celów w zakresie wzrostu i polityki zatrudnienia wraz ze zmianą nadrzędnego celu stabilności cen,
(ii) odstąpieniu od Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu oraz ustanowieniu Paktu na rzecz Zatrudnienia i Wzrostu, który sprzyjałby inwestycjom publicznym, poprawiłby ich wydajność i określił szczegółowe kryteria gospodarcze, społeczne i środowiskowe, przystosowane do konkretnych potrzeb każdego państwa członkowskiego, zwłaszcza te dotyczące zmniejszenia bezrobocia,
(iii) spójnej europejskiej strategii inwestycji poprzez stworzenie „programu inwestycji UE na rzecz zrównoważonego rozwoju i zatrudnienia” dysponującego przynajmniej 1% PKB UE, który uzupełniłby odpowiednie wysiłki inwestycyjne podejmowane przez państwa członkowskie; podkreśla, że perspektywy finansowe na lata 2007-2013 muszą prowadzić do rzeczywistego zwiększenia budżetu UE, aby możliwy był wkład do tego programu i domaga się przeglądu perspektyw,
(iv) stworzeniu monetarnego funduszu kompensacyjnego w strefie euro, który reagowałby na asymetryczne wstrząsy gospodarcze;
19.
domaga się nowego programu polityki społecznej, której cele będą obejmowały:
(i) rozwój otwartego i spójnego społeczeństwa, co oznacza podejmowanie działań na rzecz stabilnego zatrudnienia i poszanowania praw pracowniczych,
(ii) promowanie społeczeństwa opartego na równouprawnieniu płci oraz zwalczaniu wszelkich form dyskryminacji,
(iii) dystrybucję wypracowanego bogactwa w celu podnoszenia dobrobytu wszystkich osób, co oznacza publiczne, uniwersalne systemy opieki społecznej oraz gwarantowany dostęp wszystkich osób do wysokiej jakości usług publicznych, obejmujących opiekę zdrowotną, oświatę oraz gospodarkę mieszkaniową,
(iv) politykę społeczną uwzględniającą wszystkie grupy społeczne,
(v) demokrację uczestnictwa jako element różnych strategii socjalnych i zatrudnienia;
20.
domaga się nowego programu polityki środowiskowej, której cele będą obejmowały:
(i) oddzielenie wzrostu gospodarczego od równoległego wzrostu spożycia energii, zasobów naturalnych i surowców, a jednocześnie zmniejszenie tego spożycia,
(ii) wspieranie ram regulacyjnych państw członkowskich i systemów monitorujących, które zapobiegają gospodarczym zewnętrznym skutkom środowiskowym, takim jak zanieczyszczenie i emisja gazów cieplarnianych,
(iii) wspieranie inwestycji, które promują redukcję powstawania odpadów, powtórne wykorzystywanie i recykling materiałów, jak również redukcja i przetwarzanie niebezpiecznych odpadów przemysłowych i odpadów toksycznych,
(iii) promowanie czystszych i bezpieczniejszych systemów transportowych, wraz z inwestycjami w transport publiczny wysokiej jakości,
(iv) inwestowanie w technologie przyjazne środowisku, innowacje ekologiczne i wydajność ekologiczną;
Nowa strategia na rzecz lepszych wynagrodzeń, zmniejszenia nierówności płacowych i walki z ubó stwem
21.
przypomina znaczenie polityki płac progresywnych dla pobudzenia wewnętrznego popytu, poprawy integracji społecznej i zwalczania nierówności w sferze dochodów; ubolewa, że polityka UE postrzega płace jako koszt, a nie jako część dochodu narodowego, który poprzez wydatki mógłby podtrzymać wzrost gospodarczy i wzrost zatrudnienia; ubolewa w tej sytuacji, że umiarkowanie płacowe nadal stanowi jeden z celów zintegrowanych wytycznych, zgodnie z linią EBC wiążącą cel inflacyjny ze stabilnością cen;
22.
uznaje, że ustawowe wynagrodzenia minimalne są podstawowym narzędziem polityki redystrybucji dochodów, zapewniają minimalny poziom wynagrodzeń i dochodów, pomagając tym samym w zwalczaniu nierówności wynagrodzeń i dochodów, zjawiska „pracujących osób ubogich” i ubóstwa; domaga się zdecydowanego zaangażowanie się wszystkich państw członkowskich UE do wdrożenia ustawowych wynagrodzeń minimalnych; wzywa do skoordynowanego zwiększenia kwoty ustawowych wynagrodzeń minimalnych w każdym państwie członkowskim;
23.
wyraża zaniepokojenie wysoką liczbą pracowników, którzy otrzymują wynagrodzenie, a mimo to nadal żyją poniżej granicy ubóstwa; wzywa UE do zaangażowania się w walkę ze zjawiskiem „pracujących osób ubogich” do roku 2010;
24.
odnotowuje wysoki stopień nierówności dochodów w UE i podkreśla jej związek z wysokim stopniem nierówności płacowej; wzywa, aby UE zobowiązała się do zmniejszenia nierówności dochodów o połowę do 2010 r., zgodnie ze wskaźnikami strukturalnymi S80/S20 i S90/10, i wnosi, aby przyjęto ten cel na wiosennym szczycie Rady Europejskiej;
25.
odnotowuje wysoki stopień ubóstwa w UE i potrzebę jego wyeliminowania; wzywa, aby UE zobowiązała się do zmniejszenia o połowę odsetka ludności zagrożonej ubóstwem i wyeliminowania ubóstwa dzieci do 2010 r.; ubolewa, że ostatnie sprawozdania wiosenne Komisji, konkluzje wiosennego szczytu Rady Europejskiej oraz krajowe programy reform nie traktują priorytetowo integracji społecznej; domaga się włączenia do strukturalnych wskaźników poziomu zagrożenia ubóstwem określonego w oparciu o 70% średniego dochodu;
26.
odnotowuje, że z ubóstwem materialnym można walczyć za pomocą instrumentów takich jak minimalne świadczenia socjalne wypłacane przez państwa członkowskie i podkreśla, że minimalne świadczenia socjalne na poziomie granicy ubóstwa wyeliminowałoby ubóstwo materialne; wzywa Komisję do przedstawienia szczegółowego komunikatu na temat ubóstwa, środków walki z nim i sposobów, w jakie budżet UE może uzupełnić inicjatywy podejmowane na szczeblu państw członkowskich;
Nowa strategia na rzecz pełnego zatrudnienia, jakości miejsc pracy i ochrony zatrudnienia
27.
jest zdania, że cel związany z zatrudnieniem powinien stanowić główny przedmiot troski wszystkich obszarów polityki UE oraz podstawowy cel polityki gospodarczej i monetarnej; podkreśla, że praca stanowi nie tylko źródło dochodów, ale również podstawowy aspekt integracji społecznej we wszystkich domenach społeczeństwa oraz element rozwoju osobowego; zauważa, że w roku 2005 wskaźnik zatrudnienia w UE liczącej 15 członków wynosił 65,2%, a w całej UE 63,8%, daleko od celu strategii lizbońskiej wynoszącego 70% do roku 2010; wzywa UE do zobowiązania się do osiągnięcia tego celu oraz wzywa Radę, aby podczas wiosennego szczytu zwiększyła o 5% zamierzony poziom zatrudnienia wynoszący 70%; podkreśla, że wzrost zatrudnienia niekoniecznie oznacza spadek bezrobocia i dlatego też uważa, że cel związany z bezrobociem powinien również stanowić priorytet UE i wzywa do zobowiązania się na skalę UE do zmniejszenia średniego wskaźnika bezrobocia UE o 4% do roku 2010;
28.
odrzuca nowe pojęcie „elastyczności i bezpieczeństwa zatrudnienia” ( flexicurity ) wprowadzone przez Komisję jako część strategii mającej związek ze strategią lizbońską oraz zieloną księgą na temat reformy prawa pracy, a definiowane jako połączenie wystarczająco elastycznych umów o pracę z tymi obszarami polityki wobec rynku pracy, które popierają przechodzenie z jednej pracy do innej, tzn. dopasowanie pracy (i płac) do cyklu biznesowego, przy czym publiczne urzędy pracy w państwach członkowskich ponoszą koszty przekwalifikowania i rotacji pracowników; uważa, że koncepcja ta, równoważna z koncepcją umiejętności szukania pracy („employability”), obarcza pracownika odpowiedzialnością za zdobycie pracy; podkreśla, że obydwie koncepcje wspierają deregulację rynku pracy oraz liberalizację w zakresie zwalniania pracowników, zagrażając tym samym spójności społecznej oraz jakości pracy; ostrzega, że za tą strategią kryje się również cel związany z rewizją systemów zasiłków dla bezrobotnych zmierzającą do zmniejszenia ich wysokości i okresu przysługiwania;
29.
podkreśla, że istnieje sprzeczność między promowaniem elastycznego rynku pracy i niepewnych miejsc pracy a potrzebą promowania jakości pracy we wszystkich jej aspektach; zauważa, że następstwem reform na rynku pracy jest spadek wzrostu wydajności; wzywa Komisję do opracowania komunikatu w sprawie powiązania jakości pracy i wydajności;
30.
ubolewa nad faktem, że większość krajowych programów reform skupia się wyłącznie na „większej ilości” pracy, zaniedbując pracę „lepszej jakości”, będącą drugą stroną medalu; podkreśla, że ani w rocznym sprawozdaniu o postępach prac, ani w krajowych programach reform nie odniesiono się w wystarczający sposób do promowania jakości pracy w jej wszystkich aspektach i uważa, że powinno to stać się unijnym priorytetem, ponieważ jakość pracy jest ściśle związana z jakością życia, społeczną integracją i wydajnością; wzywa Komisję do opracowania specjalnego programu wspólnotowego uzupełniającego krajowe działania na rzecz wspierania jakości pracy i wymiany godnych polecenia praktyk, wyposażonego w odpowiednie środki finansowe;
31.
wzywa Radę Europejską, aby na swoim wiosennym posiedzeniu przyjęła jako cel posiadanie do 2010 roku przez połowę pracowników w UE zatrudnionych na czas określony umowy na czas nieokreślony oraz stworzenie, przy pomocy budżetu UE, specjalnego systemu zachęt wspierających stabilność zatrudnienia; wzywa UE oraz państwa członkowskie do podejmowania środków za pośrednictwem polityki wobec rynków pracy umożliwiających pracę w pełnym wymiarze godzin pracownikom pracującym przymusowo w niepełnym wymiarze godzin; wzywa do zobowiązania się przez UE do zmniejszenia liczby przypadków zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin;
32.
podkreśla, że spośród aktywnych działań wobec rynku pracy jedynie szkolenie ma znaczący wpływ na ogólne wyniki na rynku pracy; podkreśla konieczność, aby EFS w dalszym ciągu przywiązywał najwyższą wagę do szkoleń dostosowanych do szczególnych potrzeb państw członkowskich, i wyraża obawę, że przydzielenie funduszy strukturalnych na strategię lizbońską spowoduje przesunięcie środków na działania szkoleniowe na rzecz innych aktywnych działań związanych z rynkiem pracy; zwraca uwagę, że odsetek pracowników uczestniczących w działaniach szkoleniowych jest nadal zbyt niski oraz że prywatna działalność gospodarcza w niewystarczającym stopniu przyczynia się do promowania szkoleń; zwraca się do pracodawców o traktowanie szkoleń jako najwyższego priorytetu oraz o tworzenie warunków do szkoleń w miejscu pracy; uważa, że czas przeznaczany na szkolenia powinien być włączany do czasu pracy;
33.
podkreśla, że poprawa warunków pracy stanowi zasadniczy aspekt dla zapewnienia jakości pracy; wyraża głębokie zaniepokojenie uelastycznieniem pracy w celu dostosowania siły roboczej do cyklu produkcyjnego, skutkami koncepcji, takich jak cięcie produkcji i przyśpieszenie pracy, dla zdrowia pracowników i występowania wypadków przy pracy; uważa, że wniosek Komisji dotyczący przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy pogorszy obecną sytuację w razie jego przyjęcia; wzywa Komisję do wydania komunikatu na temat wpływu na zdrowie pracowników obecnych wniosków legislacyjnych UE w sprawie pracy;
34.
wzywa UE do poważnego zaangażowania się na rzecz ograniczenia czasu pracy bez zmniejszania zarobków, do tworzenia nowych miejsc pracy oraz zwiększenia wydajności; w związku z tym wzywa Komisję do wycofania swojego projektu dotyczącego rewizji dyrektywy w sprawie czasu pracy; wzywa państwa członkowskie do skoordynowania wysiłków na rzecz stopniowego zmniejszania wymiaru czasu pracy do roku 2010 i podkreśla krótkoterminowy cel, jakim jest 35-godzinny tydzień pracy; zauważa, że zmniejszenie wymiaru czasu pracy bez zmniejszania wynagrodzenia powinno być postrzegane jako cel sam w sobie oraz społeczny środek związany z dobrobytem;
35.
jest zdania, że ciągłe nowelizacje prawa pracy, nietypowe umowy o pracę, mobilność kapitału i wysoka stopa bezrobocia osłabiają związki zawodowe; podkreśla znaczenie zagwarantowania siły związków zawodowych i ich praw jako koniecznego procesu zrównoważenia nierównego stosunku między kapitałem i pracą oraz wspierania wszelkich celów polityki gospodarczej i monetarnej obliczonych na zatrudnienie;
Nowa strategia na rzecz solidarności i lepszego państwa dobrobytu
36.
nalega, by w celu zbudowania szerokiej koalicji na rzecz zmian nowa strategia zmierzała raczej do poprawy niż do osłabienia, zakładanego w strategii lizbońskiej, systemów opieki społecznej (zapewniających ochronę socjalną w razie choroby, emerytury, bezrobocia i innych form potrzeb socjalnych) oraz by nie wywierała nacisku na obniżenie standardów socjalnych; jest zdania, że powinno to być trwałym zobowiązaniem na rzecz solidarności w UE;
37.
podkreśla, że u podstaw państwa opiekuńczego powinien znajdować się publiczny i właściwie finansowany system ubezpieczeń społecznych, pokrywający ryzyko występujące w życiu i w pracy, zawierający publiczny system emerytur oparty na rozdziale w celu zagwarantowania ochrony społecznej oraz solidarności w obrębie grupy pokoleniowej i między pokoleniami; jest głęboko zaniepokojony faktem, że główne wytyczne krajowych programów strategicznych drugiej generacji na rzecz stałych emerytur sprzyjają prywatyzacji opieki społecznej, podniesieniu wieku emerytalnego i obniżeniu poziomu korzyści;
38.
uważa za nieuzasadnione naciski ze strony Komisji i Rady poprzez strategię lizbońską, mające na celu dalszą dekonstrukcję/prywatyzację publicznego filara emerytalnego i podniesienie rzeczywistego i ustawowego wieku emerytalnego; odrzuca wszelkie próby podniesienia ustawowego wieku emerytalnego; zaprzecza mitowi o bliskim załamaniu się systemów emerytalnych i uważa, że możliwe do wystąpienia problemy tak samo wystąpiłyby w systemie ubezpieczeń społecznych, opartym na kapitalizacji lub kontach prywatnych, przy czym byłyby one pogłębione zwiększonym ryzykiem finansowym spowodowanym niestabilnością rynków finansowych, które przecież ulegają presji gospodarczej i związanej z zatrudnieniem;
39.
Podkreśla, że najlepszym sposobem rozwiązania problemu trwałości ubezpieczeń społecznych jest osiągnięcie pełnego zatrudnienia z gwarancją praw, progresywnej polityki płacowej, pełnej integracji/legalizacji pracowników-imigrantów, bardziej egalitarnej dystrybucji dochodów, dostatecznego wzrostu wydajności i skoordynowanej walki przeciw pracy na czarno; uważa, że ważne jest zapewnienie i zwiększenie wkładu pracodawców w ubezpieczenia społeczne; podkreśla potrzebę znalezienia nowych instrumentów finansowania publicznych systemów ubezpieczeń społecznych, jak opodatkowanie transakcji finansowych na rynkach kapitałowych;
40.
podkreśla, że sposoby finansowania ubezpieczeń społecznych należy aktualizować przy uwzględnieniu rozwoju technologicznego i udziału kapitałochłonnego biznesu w dochodzie krajowym; uważa, że przedsiębiorstwa zatrudniające dużą siłę roboczą są karane przez zwykłą, opartą na wynagrodzeniu składkę na system ubezpieczeń społecznych; jest zdania, że źródło oparte na wartości dodanej przedsiębiorstwa mogłoby pomóc w zagwarantowaniu większej sprawiedliwości fiskalnej i zapewnić nowe środki finansowe dla systemu ubezpieczeń społecznych;
41.
podkreśla, że potrzebna jest polityka zmierzająca do osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn (np. równe wynagrodzenie, urlop rodzicielski, dostęp do pracy wysokiej jakości) oraz stworzenia lepszych warunków dla pogodzenia pracy i życia prywatnego; zauważa potrzebę stworzenia infrastruktury edukacyjnej i socjalnej dla młodych, jak i starszych ludzi, w tym więcej (lepszych) placówek kształcenia, placówek opieki nad dziećmi (w przystępnej cenie), opieki pielęgniarskiej i opieki nad osobami starszymi; przypomina państwom członkowskim o zobowiązaniu, jakie przyjęły na szczycie w Barcelonie w 2002 r., zgodnie z którym do roku 2010 mają zapewnić placówki dziennej opieki dla ponad 33% dzieci w wieku do trzech lat i dla 90% dzieci w wieku między ukończeniem trzech lat a wiekiem rozpoczęcia nauki szkolnej, i wzywa do jego pełnej realizacji i aktualizacji;
42.
nalega na podjęcie środków potrzebnych do zwalczania dyskryminacji, w szczególności w drodze inicjatyw legislacyjnych w dziedzinie praw kobiet, imigrantów i osób niepełnosprawnych, oraz podkreśla potrzebę wzmocnienia powiązania z EFS, aby zapewnione zostało konieczne finansowanie tych środków, oraz potrzebę zapewnienia rzeczywistego udziału parlamentów krajowych, organizacji pozarządowych prowadzących działalność w ww. dziedzinach oraz podmiotów działających na rynku pracy;
43.
przypomina strategię Komisji na rzecz nowych źródeł zatrudnienia, zwłaszcza poprzez promowanie usług lokalnych i wspólnotowego pochodzenia, usług publicznych, usług socjalnych, usług osobistych, usług kulturalnych i zawodów związanych ze środowiskiem; wyraża głębokie zaniepokojenie, że strategia ta może zostać wykorzystana do stworzenia zatrudnienia drugiej kategorii i „drobnych miejsc pracy” z niskim poziomem wynagrodzenia w celu ukrycia bezrobocia; uważa, że strategia ta powinna skupić się na jakości i stałości tworzonych miejsc pracy, tak aby nie skutkowała tworzeniem „drobnych miejsc pracy”;
44
jest zdania, że polityka imigracyjna powinna wspierać skuteczną integrację gospodarczą i społeczną migrantów, co mogłoby również przyczynić się do trwałości ubezpieczeń społecznych; jest zdania, że udana polityka imigracyjna zależy również od realizacji szeroko zakrojonej i proaktywnej strategii osiągnięcia pełnej integracji, która powinna obejmować szereg społecznych, ekonomicznych i obywatelskich środków;
Nowa strategia na rzecz wzmocnionych usług publicznych i regulowanych rynków kapitałowych
45.
odrzuca strategię deregulacji, prywatyzacji i liberalizacji wspieranej na poziomie UE przez Komisję i Radę; jest zdania, że nowa strategia powinna skupić się na stworzeniu większej liczby usług publicznych lepszej jakości, wzmocnieniu roli państwa w regulacji, udziale i interwencji na rynku oraz na lepszych ramach regulacyjnych w zakresie rynków finansowych;
46.
uznaje znaczenie usług publicznych i ich świadczenia dla promocji spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej w UE; zdecydowanie potępia uprzedzenia w stosunku do państwa jako dostawcy usług użyteczności publicznej i wzywa do powierzenia dóbr publicznych w zarząd sektora publicznego; ubolewa nad szerokim stosowaniem partnerstw publiczno-prywatnych i ich promocją na szczeblu UE, zwłaszcza w odniesieniu do funduszy strukturalnych; podkreśla, że partnerstwa te stosuje się jako przykrywkę dla prywatyzacji i że utrudniają one świadczenie usług publicznych;
47.
ubolewa nad przyjęciem dyrektywy usługowej dotyczącej liberalizacji usług w UE i ostrzega przed skutkami jej wdrożenia; uznaje znaczenie sektora usług dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, jest jednak zdania, że liberalizacja usług promuje deregulację w dziedzinie pracy oraz dumping socjalny i środowiskowy, a także zagraża usługom publicznym, miejscom pracy oraz prawom konsumentów i socjalnym; podkreśla, że rządy tracą znaczenie regulacyjne i kontrolne w zakresie świadczenia usług przez zagraniczne przedsiębiorstwa na ich terytorium, co przyczynia się do dalszej deregulacji rynku; odrzuca sztuczny podział na gospodarcze i niegospodarcze usługi użyteczności publicznej i podkreśla, że jest to sposób na objęcie usług publicznych zakresem wspomnianej dyrektywy;
48.
nalega, aby natychmiast położono kres trwającej liberalizacji w dziedzinie usług publicznych i przedsiębiorstw użyteczności publicznej; zwraca się do Komisji o dostarczenie szczegółowego opracowania na temat dotychczasowego wpływu liberalizacji na ceny, jakość usług i miejsc pracy;
49.
uważa, że obecne analizy opłacalności czy też zaproponowane w ramach inicjatywy lepszego stanowienia prawa „oceny konkurencyjności” sprzyjają interesom biznesu i promują deregulację, a ich głównym celem jest wycofanie wszelkich aktów prawnych zagrażających konkurencyjności lub dochodowości firm; uważa, że oceny oddziaływania nie powinny kwestionować założonych początkowo celów proponowanego lub uchwalonego prawodawstwa, a mianowicie ochrony pracy oraz praw socjalnych, środowiskowych i konsumenta;
50.
podkreśla potrzebę stworzenia na poziomie UE ram prawnych zmierzających do objęcia sankcjami przenoszenia przedsiębiorstw wewnątrz UE i poza nią; jest zdania, że pomoc publiczna na poziomie krajowym i unijnym, udzielana przedsiębiorstwom powinna zostać związana z długotrwałymi zobowiązaniami tych przedsiębiorstw w zakresie rozwoju regionalnego i zatrudnienia oraz że nie należy przyznawać pomocy, która mogłaby zostać wykorzystana do wsparcia przeniesień; wzywa do wzmocnienia roli przedstawicieli pracowników w organach wykonawczych przedsiębiorstw i w podejmowaniu decyzji z zakresu zarządzania strukturalnego;
51.
podkreśla zwiększone ryzyko kryzysów finansowych wywołanych deregulacją rynków kapitałowych i ich zwiększoną niestabilnością na całym świecie przy zwielokrotnieniu operacji „o wysokim ryzyku”, które stanowią stałe zagrożenie dla realnej gospodarki; odrzuca deregulację przewidzianą planem działań w zakresie usług finansowych włączonym do strategii lizbońskiej;
52.
podkreśla, że utworzenie małego podatku od sprzedaży dla każdej transakcji finansowej – akcje, obligacje, waluty i instrumenty pochodne – w duchu propozycji Tobina dotyczącej rynków walutowych, ukróciłoby nabycia krótkoterminowe, zmniejszając spekulacje i niestabilność rynków finansowych; uważa, że ta propozycja zapewnia rządom narzędzie bezpośredniej interwencji na rynkach finansowych; podkreśla, że mogłoby to zapewnić dodatkowe finansowanie na rzecz zwalczania erozji podstawy opodatkowania oraz zmniejszyć obciążenia związane z opodatkowaniem pracy; przypomina, że nałożenie podatku w wysokości 0,5% na każdą transakcję finansową, wraz z różnymi poziomami dotyczącymi ryzyka instrumentu finansowego, mogłoby rocznie wnieść kwotę równą budżetowi UE; wzywa państwa członkowskie do skoordynowania wysiłków mających na celu utworzenie takiego podatku;
53.
żąda lepszych i ściślejszych ram prawnych dla banków i innych instytucji finansowych; bierze pod uwagę znaczenie instrumentu „cash-hold” czy minimalnej gwarancji, których istnienie oznacza, że instytucje finansowe trzymają część swoich pożyczek i inwestycji w gotówce; jest zdania, że ten rodzaj instrumentu może zostać wykorzystany do wpływania na politykę kredytową banków, a mianowicie przez umożliwienie skorzystania z tych instrumentów „cash-holds” z dyskontową stopą oprocentowania przy mikrokredytach, finansowaniu małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw oraz projektów społecznych, jak budownictwo socjalne;
54.
odnotowuje problemy związane z uchylaniem się od płacenia podatków oraz erozją podatków i ich konsekwencje w odniesieniu do straty dochodów i budżetu na szczeblu krajowym; wzywa do wiążącego zobowiązania się państw członkowskich do zniesienia rajów podatkowych i likwidacji w obrębie UE do 2010 r. działalności związanej z inwestowaniem w rajach podatkowych oraz zwraca się do Rady, Komisji i państw członkowskich o intensywne zaangażowanie się na rzecz ogólnoświatowego zniesienia rajów podatkowych i działalności związanej z inwestowaniem w nich;
Nowa strategia na rzecz inwestycji w badania, kształcenie i innowacje dla dobra wszystkich
55.
jest zdania, że ekspansywna polityka makroekonomiczna musi być nastawiona na promowanie ekologicznych innowacji oraz badań i rozwoju w celu osiągnięcia ogólnej polityki trwałego rozwoju, a także przyczynienia się ochrony zdrowia i tworzenia miejsc pracy; w tym też celu podkreśla znaczenie podstawowych i stosowanych badań finansowanych z funduszy publicznych; jest zdania, że trwały rozwój będzie możliwy tylko wówczas, gdy zwiększony popyt i wzrost gospodarczy zostaną powiązane ze znaczną redukcją zużycia energii i surowców;
56.
odrzuca komercjalizację wiedzy, kształcenia i badań i jest zaniepokojony, że Komisja i Rada kładą na nią nacisk; przestrzega przed zagrożeniem, że możliwe będzie jedynie prowadzenie badań nastawionych na maksymalny zysk i posiadających rynki zbytu;
57.
uważa, że badania i rozwój powinny być nastawione na poprawianie jakości życia i promowanie trwałego rozwoju oraz że siódmy program ramowy na rzecz badań naukowych 2007-2013 powinien koncentrować się na naukach społecznych, społeczeństwie informacyjnym (w tym darmowym i otwartym oprogramowaniu), prewencyjnej i publicznej opiece zdrowotnej, bezpieczeństwie żywności, kontroli produktów chemicznych, ekologicznych technologiach, działaniach związanych z trwałym rozwojem, takich jak energie odnawialne i przyjaznym dla środowiska rolnictwie, takim jak rolnictwo biologiczne; wyraża ubolewanie, że priorytety siódmego programu ramowego na rzecz badań 2007–2013 idą w innym kierunku i wyraża ubolewanie z powodu cięć dokonanych w tej dziedzinie przez Radę Europejską z grudnia 2005 r.;
58.
zachęca państwa członkowskie do zdwojenia wysiłków w zakresie działań mających stymulować innowacje oraz badania i rozwój w średniej wielkości przedsiębiorstwach, a także w 20 milionach małych przedsiębiorstw w Europie, które są motorem wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy w UE; jest zdania, że lepszy dostęp MŚP do siódmego ramowego programu na rzecz badań naukowych ma decydujące znaczenie dla kwestii zwiększenia ich zdolności do tworzenia nowych miejsc pracy;
59.
podkreśla znaczenie podniesienia ogólnego poziomu kształcenia oraz szkolenia ludności w celu promowania innowacji oraz badań naukowych i rozwoju oraz jest zdania, że zwiększone inwestycje w kształcenie na wszystkich poziomach i szkolenie mają w tym względzie fundamentalne znaczenie; uważa, że należy poprawić jakość systemów oświaty i szkolenia na poszczególnych etapach życia, a także ułatwić wszystkim dostęp do szkolnictwa wyższego;
60.
zachęca państwa członkowskie do skoncentrowania się przede wszystkim na problemie przerywania nauki szkolnej przez uczniów szkół podstawowych i średnich; uważa, że współczynnik przerywania nauki szkolnej w UE wynoszący 1 na 5 uczących się jest nie do przyjęcia; wzywa uczestników wiosennego szczytu Rady Europejskiej do korekty swoich poprzednich zobowiązań i zredukowania tego wskaźnika o połowę do roku 2010; jest zaniepokojony faktem, że propozycje wysunięte przez Komisję w związku z wiosennym szczytem Rady Europejskiej, zawierające konkretne cele znalezienia pracy absolwentom szkół, będą zwiększać zamiast zmniejszać liczbę uczniów przerywających szkołę;
Nowa strategia na rzecz spójnej polityki energetycznej – zmn iejszenie konsumpcji, zwiększenie efektywności i inwestowanie w zasoby odnawialne
61.
jest zdania, że energia i dostawy energii mają podstawowe znaczenie dla rozwoju gospodarczego i dobrobytu ludności; podkreśla, że energia stanowi dobro publiczne, zaś dostawy energii są usługą publiczną; wyraża ubolewanie nad faktem, że większość krajowych programów reform oraz roczne sprawozdanie z postępu prac stawiają na pierwszym miejscu liberalizację rynków energii do lipca 2007 r., uzgodnioną przez państwa członkowskie w trakcie spotkania Rady; przypomina, że liberalizacja może przynieść podwyżki cen oraz zagrozić świadczeniu usług publicznych;
62.
uważa, że państwa członkowskie i UE muszą podjąć śmiałe kroki w celu uniezależnienia się od paliw kopalnych i odwrócenia obecnej, niezrównoważonej tendencji; przypomina, że szczyt wydobycia ropy na świecie został osiągnięty w 2004 r.; podkreśla, że równowaga ekologiczna i społeczna musi stanowić centralny element publicznych programów inwestycyjnych UE i państw członkowskich; zwraca uwagę, że inwestycje powinny być nastawione na propagowanie energii odnawialnych, oddzielenie wzrostu gospodarczego od wzrostu zużycia energii, poprawę wydajności energetycznej i wspieranie oszczędności energetycznej poprzez zmniejszenie zużycia energii na wszystkich poziomach; wzywa Radę do przedstawienia na wiosennym szczycie konkretnych działań w tych obszarach;
63.
podkreśla zatem, że Unia Europejska winna inwestować znaczne środki w wykorzystanie ogromnych możliwości oszczędności energii, tworząc jednocześnie miejsca pracy w sektorach, które w krótkim czasie przyniosą nader wymierne korzyści, zwłaszcza w sektorze budowlanym, który zużywa ponad 40% energii wytwarzanej w całej UE; uznaje, że zmiana podejścia do wykorzystywania energii powinna doprowadzić do obniżenia obecnego zużycia energii w Europie o około 20%;
64.
zdaje sobie sprawę, że spójna polityka energetyczna i długotrwałe bezpieczeństwo energetyczne nie są możliwe bez szybkiego przestawienia się na energie odnawialne, oraz wzywa do zwiększonych wysiłków w celu zapewnienia pełnej realizacji przyjętych założeń w zakresie energii elektrycznej wytwarzanej z zasobów odnawialnych, biopaliw oraz wydajności energetycznej; wyraża ubolewanie nad brakiem ambitnego podejścia we wnioskach Komisji z 10 stycznia 2007 r. i wzywa państwa członkowskie i Komisję do ustanowienia pomocy i inwestowania na rzecz energii odnawialnych, aby osiągnąć i przekroczyć docelowy udział energii odnawialnych; dlatego zauważa z głębokim niepokojem, że procent energii odnawialnych w całkowitym zużyciu energii jest na takim samym poziomie co w 2000 r.; jest zdania, że energie odnawialne powinny być jednym z głównych priorytetów siódmego programu ramowego Wspólnoty w zakresie badań;
65.uważa, że walka ze zmianą klimatu stwarza gospodarcze i społeczne szanse, które mogą pomóc wzmocnić strategię trwałego rozwoju; zwraca uwagę na potrzebę określenia prawnie wiążących celów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podkreślania potrzeby ochrony klimatu w dialogu z międzynarodowymi partnerami, przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi;
66.
podkreśla istniejące możliwości alternatyw oraz wzajemnych powiązań energii, środowiska i rolnictwa, z ostateczną korzyścią dla obywateli oraz jakości ich życia, a także dla zainteresowanych sektorów gospodarki, w ramach trwałego rozwoju; uważa jednak, że należy osiągnąć właściwą równowagę między uprawami żywności i uprawami na potrzeby energetyczne w celu uniknięcia zagrożeń dla suwerenności żywnościowej i bezpieczeństwa;
*
*
*
67.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.
