Pytanie wymagające odpowiedzi ustnej O-000116/2011
do Komisji
art. 115 Regulaminu PE
Louis Michel
w imieniu grupy ALDE Przedmiot: Sytuacja polityczna na Madagaskarze
Kilka miesięcy temu zarówno Parlament Europejski, jak i Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE przyjęły rezolucje, potępiające jednoznacznie liczne naruszenia prawa i akty przemocy popełnione przez obecne madagaskarskie siły porządkowe wobec własnej ludności oraz apelujące do społeczności międzynarodowej o zwrócenie uwagi na palącą konieczność powrotu do instytucjonalnej normalności na Madagaskarze.
Na szczycie dnia 31 stycznia 2011 r. Unia Afrykańska potwierdziła poszczególne, wybrane sankcje ogłoszone podczas szczytu dnia 17 marca 2010 r. przeciwko A. Rajoelinie oraz stu innym osobom powiązanym z Wysoką Władzą Przejściową, której rządów nie uznaje ani UE, ani państwa członkowskie międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Madagaskaru.
Pomimo kontynuowania procesu negocjacji toczącego się w ramach międzynarodowej mediacji, którą prowadzi prezydent Joaquim Chissano i o której zdecydowano dnia 31 marca 2011 r. na posiedzeniu trojki SADC, Wysoka Władza Przejściowa stara się je blokować i uniemożliwić znalezienie kompleksowego i pojednawczego rozwiązania na rzecz zapewnienia neutralności rządu przejściowego, który jako jedyny jest uprawniony do zorganizowania wyborów zgodnie z demokratycznymi normami. W tej samej decyzji z dnia 31 marca br. SADC przewidziała również zorganizowanie nadzwyczajnego szczytu poświęconego szczególnemu przypadkowi Madagaskaru. W celu osiągnięcia na tym szycie, na który Unia Europejska zostanie prawdopodobnie zaproszona w roli obserwatora, konkretnych wyników, konieczne jest wyraźne przesłanie europejskie, aby wspierać dążenie do osiągnięcia satysfakcjonującego rozwiązania, umożliwiającego wyjście z kryzysu, tzn. utworzenia neutralnego i powołanego na zasadzie konsensusu rządu przejściowego, w którym zasiądą wszystkie zainteresowane strony.
Czy w kontekście tego szczytu Komisja nie powinna zająć bardziej zdecydowanego stanowiska wobec obecnych władz na Madagaskarze w kwestii przywrócenia porządku konstytucyjnego? Czy naród madagaskarski nie ma prawa oczekiwać od Europejczyków czytelnego sygnału, który przywróci mu nadzieję?
