9.2.2011 B7-0105/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie strategii „Europa 2020”
Martin Schulz
,
Stephen Hughes
w imieniu grupy politycznej S&D
PE459.637v01-00 B7‑0105/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii „Europa 2020”
Parlament Europejski ,
– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Roczna wizja wzrostu gospodarczego: wsparcie całościowej odpowiedzi UE na kryzys,
– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”,
– uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 17-18 czerwca 2010 r.,
– uwzględniając konkluzje prezydencji po posiedzeniach Rady Europejskiej w marcu 2000 r., w 2001 r., 2005 r., 2006 r., 2007 r. i w grudniu 2009 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania gospodarką i strategii „Europa 2020”,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego,
– uwzględniając art. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że wielu państwom członkowskim nadal grozi rosnące bezrobocie, które dotyka przeszło 23 miliony osób, zaś liczba osób zagrożonych utratą pracy może się zwiększyć z powodu słabego wzrostu w większości państw członkowskich oraz innych kluczowych regionach świata, co rodzi ogromne problemy społeczne i ludzkie,
B. mając na uwadze, że kryzys dramatycznie uwypuklił słabość obowiązującego systemu zarządzania strefą euro, zaś brak wspólnych pojęć i instrumentów doprowadził do kryzysu wiarygodności oraz do kosztownego politycznego niezdecydowania państw członkowskich,
C. mając na uwadze, że utworzenie stałego mechanizmu reagowania kryzysowego, którego celem jest ochrona stabilności finansowej strefy euro, i aktualne wnioski legislacyjne Komisji zmierzające do zreformowania paktu stabilności i wzroście oraz do stworzenia procedury nadzoru nad zaburzeniami równowagi makroekonomicznej są nieodzownym, jednak wciąż niewystarczającym krokiem w kierunku osiągnięcia unii gospodarczej i walutowej z prawdziwego zdarzenia,
D. mając na uwadze, że strategia Europa 2020 powinna pomóc Europie pozbierać się po kryzysie i wyjść z niego silniejszą dzięki nowym miejscom pracy oraz inteligentnemu, zrównoważonemu i sprzyjającemu integracji społecznej rozwojowi, który opiera się na pięciu głównych celach dotyczących: propagowania zatrudnienia, poprawy warunków sprzyjających innowacjom, badaniom i rozwojowi, wypełnienia naszych celów w związku ze zmianą klimatu i energią, poprawy poziomu edukacji; propagowania integracji społecznej, w szczególności przez ograniczanie ubóstwa,
E. mając na uwadze, że traktat lizboński jednoznacznie stanowi, iż Unia określa i prowadzi swoje działania zewnętrzne w celu wspierania trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz w dziedzinie środowiska naturalnego krajów rozwijających się, przyjmując za nadrzędny cel likwidację ubóstwa, oraz w celu zachęcania wszystkich krajów do integracji z gospodarką światową,
1. wyraża głębokie rozczarowanie pierwszą Roczną wizją wzrostu gospodarczego; ubolewa, że ta analiza ekonomiczna i zawarte w niej zalecenia polityczne nie spełniają oczekiwań wszechstronnej i dobrze zrównoważonej długoterminowej strategii umożliwiającej UE wyjście z obecnego kryzysu oraz powrót do silnego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego, a także osiągnięcie odpowiedniej stopy zatrudnienia, gdyż konieczne jest jak najszybsze osiągnięcie pełnego zatrudnienia wysokiej jakości;
2. podkreśla, że spójniejsza i bardziej konsekwentna strategia jest warunkiem wstępnym wzmocnienia politycznego zaangażowania się w nią na poziomie krajowym oraz zapewnienia przynoszenia przez nią wyników i konkretnych osiągnięć;
3. uważa, że na nadchodzące lata UE potrzebuje inteligentniejszej i innowacyjnej strategii polityki gospodarczej, która zarówno poprawi stan kont publicznych i przywróci zatrudnienie, jak i zagwarantuje sprawiedliwość społeczną, stosowne poziomy inwestycji publicznych i utrzyma finansowanie krajowych systemów opieki społecznej oraz wysokiej jakości usług publicznych;
4. wyraża swe zaniepokojenie odnośnie do wszelkich inicjatyw zmierzających do tworzenia nowych narzędzi lepszej koordynacji polityki gospodarczej poszczególnych państw członkowskich UE poza ramami wspólnotowymi; uważa, że strategia UE 2020 oraz aktualnie omawiane wnioski legislacyjne dotyczące zarządzania gospodarczego powinny zapewnić lepszą koordynację ram Traktatu; ostrzega, iż zamach na przepisy kodeksu pracy i przepisy regulujące rozstrzyganie sporów zbiorowych jeszcze bardziej podkopie wiarę obywateli w europejski projekt oraz ich poparcie dla niego;
5. podkreśla, że UE i rządy krajowe będą musiały skierować politykę fiskalną z powrotem na zrównoważone tory, chroniąc przy tym wzrost gospodarczy w perspektywie krótkoterminowej i zatrudnienie w kontekście niskich stawek inwestycyjnych, wysokiego bezrobocia i niepokojących prognoz niskiego wzrostu na nadchodzące lata w wielu częściach Europy; uważa, że proponowany przez Komisję przyspieszony tor konsolidacji fiskalnej do wysokości 1% PKB rocznie bilansu budżetu strukturalnego nie umożliwi osiągnięcia tych wyzwań, jeśli zabraknie innowacyjnych środków finansowania; apeluje o bardziej zróżnicowane i ostrożniejsze podejście do konsolidacji fiskalnej, którą powinno się prowadzić, rozpatrując osobno warunki poszczególnych krajów;
Główne cele i realizacja strategii „Europa 2020”
6. ubolewa z powodu sprzeczności między deklarowanymi celami strategii „Europa 2020” uzgodnionej w czerwcu 2010 r. a dostępnymi środkami na osiągnięcie wszystkich pięciu głównych celów i inicjatyw przewodnich; wzywa Komisję do przedstawienia wniosków mających na celu dokonanie przeglądu obecnych ram finansowych i do opracowania znaczących wniosków mających na celu określenie nowych zasobów własnych, bez których nie będzie możliwe osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”;
7. wyraża zaniepokojenie z powodu dziesięciu nowych działań dodatkowych zaproponowanych przez Komisję i niespójności z osiągnięciem pięciu głównych celów strategii „Europa 2020” uzgodnionych przez Radę Europejską w odniesieniu do stopy zatrudnienia, warunków badań i rozwoju, ograniczania emisji gazów cieplarnianych, poprawy poziomu edukacji i promowania integracji społecznej i zwalczania ubóstwa; przypomina swój wcześniejszy apel o spójną i konsekwentną strategię zrównoważonego rozwoju łączącą polityczne programy gospodarcze, społeczne i ekologiczne; wzywa Komisję, by przeanalizowała swą Roczną wizję wzrostu gospodarczego i przedstawiła prawdziwie spójne podejście opierające się na pięciu głównych celach uzgodnionych przez Radę Europejską w czerwcu 2010 r.;
8. uznaje Roczną wizję wzrostu gospodarczego i ramy europejskiego okresu oceny za kluczowe narzędzia wzmocnionej koordynacji polityki gospodarczej; podkreśla jednak, że nie powinny one zastąpić ani przyćmić znaczenia istniejących narzędzi, które przewiduje Traktat, w szczególności szerokich wytycznych polityki gospodarczej oraz wytycznych dotyczących zatrudnienia w państwach członkowskich, w opracowanie których Parlament był szczególnie mocno zaangażowany i w sprawie których zasięgano jego opinii prawnej; wyraża poważne zaniepokojenie tendencją do spłycania corocznej debaty na temat tych narzędzi i ostrzega, że poważnie podkopuje to deklarowane cele Komisji i Rady dotyczące wzmacniania poczucia odpowiedzialności i rozliczalności demokratycznej;
9. wzywa Radę i Komisję do uznania kluczowej roli Parlamentu Europejskiego dla europejskiego okresu oceny, która to rola ma zostać sformułowana w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego celem ustanowienia i sformalizowania dalszych demokratycznych i skutecznych kroków;
10. uznaje, że jeśli chce się osiągnąć deklarowane cele strategii „Europa 2020”, nie można pozwolić sobie na niedostrzeganie potencjalnych i istotnych nowych dochodów, których źródłem mogą być innowacyjne instrumenty finansowe; wzywa zatem Komisję do zaproponowania szeroko zakrojonego i ambitnego systemu euro-obligacji, by powstała skuteczna tarcza obronna dla euro oraz wszystkich krajów tej waluty razem wziętych, by osiągnięto rynek obligacji publicznych charakteryzujący się dużą płynnością i określono możliwie najniższe stopy oprocentowania; wzywa także Komisję do wprowadzenia w całej Europie podatku od transakcji finansowych, co ukróciłoby spekulacje oraz szkodliwe i katastrofalne dla obrotów giełdowych wzory zachowań na rynkach finansowych, ograniczyłoby nadmierną niestabilność cen, stworzyło zachęty dla sektora finansowego do długoterminowych inwestycji wnoszących wartość dodaną do gospodarki realnej i przyczyniłoby się do sprawiedliwego podziału kosztów kryzysu i osiągnięcia równowagi finansów publicznych;
11. wzywa do wprowadzenia długofalowej strategii inwestycyjnej opartej o większą koordynację nakładów budżetowych na szczeblu europejskim i krajowym, zwłaszcza w ramach europejskiego okresu oceny, a także do zwiększenia roli Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju we wspieraniu inwestycji w infrastrukturę, technologie ekologiczne, innowacje oraz MŚP, przy zapewnieniu, że strategie polityczne EBI i EBOiR będą spójne ze strategiami UE oraz że za swoje działania EBI i EBOiR odpowiadać będą na demokratycznych zasadach przed Parlamentem Europejskim; wzywa też do wprowadzenia odpowiednich europejskich ram dla partnerstw publiczno-prywatnych;
12. wierzy, że realistyczna strategia na rzecz wzrostu i zatrudnienia na poziomie UE musi wprowadzić równowagę między zapewnianiem dyscypliny, a pobudzaniem wzrostu; podkreśla w związku z tym potrzebę formalnego powiązania obecnie negocjowanego pakietu dotyczącego zarządzania gospodarczego ze strategią „Europa 2020”; uważa również, że aktualna krótkoterminowość konsolidacji fiskalnej nie może osłabiać strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu, ale raczej powinna w pełni potwierdzić jej miejsce w ramach paktu stabilności i wzrostu, konkretnie poprzez odpowiednie uwzględnienie inwestycji publicznych w jej celach; zwraca się również do Komisji o zapewnienie pełnego udziału wszystkich partnerów społecznych w europejskim okresie oceny, by podnieść odpowiedzialność krajową za cały proces;
13. przypomina, że wysokie stopy zatrudnienia oraz integrację społeczną należy osiągnąć wraz z zatrudnieniem wysokiej jakości; jest poważnie zaniepokojony podejściem Komisji, które przeciwstawia ochronę społeczną i wysoki poziom zatrudnienia silnemu wzrostowi; uważa, że inicjatywy legislacyjne zmierzające do ochrony praw pracowników stanowią kwestie wymagające pilnego rozstrzygnięcia, by strategia „Europa 2020” została w pełni zrealizowana;
14. podkreśla, że w ostatnim dziesięcioleciu, w czasach gospodarczej ekspansji, płace przejawiały tendencję do wzrostu, który nie odpowiadał wydajności w większości państw członkowskich wzywa zatem do zagwarantowania właściwych i stosownych płac oraz wzmocnienia systemów ochrony społecznej jako sposobu na ożywienie, generujące długoterminowy zrównoważony wzrost; uważa masowe zachęty podatkowe na rynku pracy za niezrównoważone i dlatego jest zdania, że powinny być one skierowane do najsłabszych grup społeczeństwa, niskodochodowych przedsiębiorstw i przeznaczone na tworzenie dobrej jakości miejsc długoterminowego zatrudnienia;
15. przyznaje, że pogłębienie jednolitego rynku ma nadrzędne znaczenie w ramach strategii „Europa 2020” dla przezwyciężenia kryzysu finansowego i gospodarczego i że utoruje drogę zrównoważonemu wzrostowi, zatrudnieniu, integracji społecznej i poprawie konkurencyjności; przypomina o wyrażonej w Akcie o jednolitym rynku ambicji przyjęcia kompleksowego podejścia, by zapewnić lepsze wyniki gospodarcze i pogłębić społeczny wymiar przy jednoczesnym odbudowywaniu zaufania obywateli poprzez umiejscowienie ich w centrum jednolitego rynku; ubolewa, że w Rocznej wizji wzrostu gospodarczego nie przyjęto podobnego podejścia w odniesieniu do jednolitego rynku;
16. wzywa Komisję do takiego poprowadzenia procesu, by za pośrednictwem 2. planu działania w zakresie usług finansowych europejskie finansowe ramy regulacyjne i nadzorcze stały się punktem odniesienia w świecie, jeśli chodzi o środki osiągania właściwej równowagi między przejrzystością a wydajnością rynku, które to środki powstrzymają nowe finansowe zapaści i powstawanie baniek spekulacyjnych, a także by zadbała, aby sektor finansowy spełnił swą funkcję podnoszenia kapitału i osiągania rozwoju gospodarczego; uważa, że wciąż nie wyciągnięto w pełni nauki z kryzysu, jeśli chodzi o bezwarunkowe wsparcie publiczne udzielane niewydolnym podmiotom prywatnym, i wzywa Komisję, by zaangażowała się w pogłębioną analizę skutków pomocy państwa udzielonej w kontekście kryzysu finansowego;
Przewodnie inicjatywy na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego integracji społecznej
17. odnotowuje przewodnie inicjatywy przyjęte przez Komisję z myślą o osiągnięciu głównych celów strategii „Europa 2020”; ubolewa nad brakiem spójności i pokrywaniem się tych inicjatyw z istniejącymi instrumentami i propozycjami; podkreśla, że ten zestaw inicjatyw może być osiągnięty wyłącznie w drodze konkretnych i spójnych wniosków legislacyjnych;
18. podkreśla, że silne systemy opieki społecznej, inwestowanie w obszar polityki czynnego rynku pracy oraz możliwości edukacji i szkoleń dla wszystkich mają kluczowe znaczenie dla obniżenia bezrobocia i zapobiegania długoterminowemu wykluczeniu; z zadowoleniem przyjmuje „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”, ostrzega jednak, iż model elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity) nie ma zastosowania do ograniczeń budżetowych i braku równowagi makroekonomicznej państw członkowskich o niskich możliwościach wzmacniania systemów ochrony społecznej, i uważa, że zmniejszenie fragmentaryzacji rynku pracy można osiągnąć poprzez zapewnienie pracownikom odpowiedniego bezpieczeństwa w ramach wszystkich rodzajów umów, zwłaszcza grupom najbardziej narażonym na wykluczenie; podkreśla, że wszelkie reformy rynku pracy trzeba wprowadzać poprzez osiąganie wysokiego poziomu konsensusu społecznego dzięki porozumieniom z partnerami społecznymi na poziomie krajowym i UE; jest poważnie zaniepokojony ewentualnym wpływem umów handlowych podpisanych w ramach sposobu 4 Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) na europejskie rynki pracy i dlatego wzywa Komisję, by przed zawarciem jakiejkolwiek umowy o handlu inicjowała ocenę wpływu z udziałem partnerów społecznych na poziomie unijnym i krajowym;
19. z zadowoleniem przyjmuje wnioski dotyczące europejskiej platformy do walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, apeluje jednak o konkretniejsze działania, by spełniony został postulat integracji społecznej, w szczególności by wzmocniono społeczną otwartą metodę koordynacji jako zintegrowaną strategię angażowania krajowych i lokalnych zainteresowanych stron, zwłaszcza osób dotkniętych ubóstwem i wykluczeniem społecznym; nalega, by Komisja i Rada przyswoiły sobie podejście oparte na prawach, które wdraża Kartę Praw Podstawowych i nową horyzontalną klauzulę społeczną (art. 9), celem zapewnienia, iż wszystkie obszary polityki będą się przyczyniać do osiągania celu ograniczenia ubóstwa, zamiast go podważać;
20. wspiera podejście zakładające wyróżnienie ukierunkowanej i spójnej nowej polityki przemysłowej jako jednej z siedmiu przewodnich inicjatyw w strategii „Europa 2020”; z zadowoleniem przyjmuje wyraźne opowiedzenie się za konsolidacją podstaw przemysłowych Unii Europejskiej; podkreśla konieczność prowadzenia horyzontalnej polityki przemysłowej w celu nadania trwałego bodźca sektorom przemysłu europejskiego, zwłaszcza za sprawą integrowania różnych obszarów polityki z dziedziną innowacji, finansowania badań, projektów doświadczalnych, prawa konkurencji, przepisów jednolitego rynku, polityki handlowej i zobowiązań w zakresie ochrony środowiska naturalnego; wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych wniosków legislacyjnych, by osiągnięto w przemyśle zmianę w kierunku niskoemisyjnej i trwałej gospodarki;
21 podkreśla, że trwały rozwój przemysłu europejskiego może być osiągnięty jedynie za pośrednictwem intensywnego dialogu z zatrudnionymi; polityka przemysłowa, która będzie skrojona na przyszłość, potrzebuje innowacji, inteligentnej restrukturyzacji, procesu poprawy i rozwoju standardów umiejętności, a każdy z tych elementów zyskuje na udziale pracowników;
22. z zadowoleniem odnosi się do wniosków w sprawie agendy cyfrowej, ale przypomina swój wcześniejszy apel o przedstawienie wszechstronnego planu działań obejmującego harmonogram i cele, tak aby w sposób szybki zapewniono namacalne wyniki w zakresie neutralności sieci i jednolitego rynku treści i usług on-line z korzyścią dla otwartego i dostatniego społeczeństwa cyfrowego oraz by przezwyciężono przepaść cyfrową;
23. uważa, że innowacyjność jest konieczna w motoryzacji i w sektorach zyskujących na znaczeniu, które mogą okazać się znaczące dla konkurencyjnego rynku, tak jak jest ona siłą napędową tradycyjnych sektorów przemysłu w dążeniu do silnej i konkurencyjnej Europy;
24. z zadowoleniem przyjmuje przewodnią inicjatywę „Unia innowacji” jako kluczową siłę napędową umożliwiającą osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”; uważa, że ambicję innowacyjnej Unii powinno wspierać zwiększone finansowanie w badania; podkreśla, że największe projekty w zakresie badań i rozwoju, kluczowe inwestycje w infrastrukturę energetyczną, nowe uprawnienia UE w zakresie polityki kosmicznej, czy finansowanie polityki UE na rzecz innowacyjności wymagają znacznej, wiarygodnej i zrównoważonej pomocy finansowej UE; wyraża jednak zaniepokojenie brakiem jasności co do związku łączącego innowacyjne partnerstwa z Europejskim Instytutem Innowacji i Technologii;
25. z zadowoleniem przyjmuje przewodnią inicjatywę „Europa efektywnie korzystająca z zasobów” oraz analizy nieodzownych elementów zapewnienia, iż długoterminowe strategie w obszarach polityki energetycznej, zmian klimatu, badań i innowacji, przemysłu, transportu, rolnictwa, rybołówstwa i polityki środowiskowej przyniosą wyniki w zakresie wydajnego korzystania z zasobów; nalega, by Komisja przyspieszyła prace nad ambitnym wnioskiem w sprawie efektywnego wykorzystania zasobów, który miałby na celu określenie wiążących celów i konkretnych wskaźników;
26. podkreśla znaczenie połączenia walki ze zmianami klimatu z zobowiązaniem się do ogólnego zmniejszenia naszego „śladu ekologicznego” i dążenia do ochrony zasobów naturalnych, ponieważ innowacyjne pod względem ekologicznym technologie oraz rozwiązania alternatywne dla energii niskoemisyjnej zależą od ograniczonych zasobów;
27. podkreśla znaczenie określenia sposobu promowania i rozwijania efektywnej gospodarki zasobami i zrównoważonej produkcji i konsumpcji przy wdrażaniu strategii „Europa 2020” jeśli chodzi o zachowanie różnorodności biologicznej; podkreśla konieczność zintegrowania efektywnych pomiarów zasobów zużytych z produktywnością zasobów;
28. przypomina kluczową rolę, jaką w strategii „Europa 2020” odgrywa prawdziwie wspólna, wydajna i zrównoważona europejska polityka energetyczna; podkreśla, że energię w UE trzeba konsumować znacznie efektywniej, zaś ogólne zużycie energii musi spaść, wzywa zatem Komisję, by wprowadziła wiążący cel zaoszczędzenia do 2020 r. 20% energii; wzywa Komisję, by przedstawiła wnioski ustawodawcze pozwalające na dalsze ograniczanie emisji CO2 w Europie;
29. wzywa Komisję, by do 2050 r. opracowała prawdziwie postępową politykę energetyczną UE, która to polityka podejmowałaby liczne wyzwania, jak bezpieczeństwo dostaw, energooszczędność, zrównoważony aspekt, ale również prawa i ubóstwo konsumentów; podkreśla, że cel, by do 2050 r. wykorzystywać 95% energii ze źródeł odnawialnych, powinien stać się nadrzędnym priorytetem polityki energetycznej UE, w związku z czym konieczne jest zapewnienie w ramach strategii „Europa 2020” podwojenia rocznego kapitału inwestycyjnego; apeluje o przeprowadzenie kapitalnego remontu i modernizacji sieci przesyłowych Europy, aby podnieść ich zasilanie energią odnawialną, ograniczyć straty energii i zwiększyć kontrolę konsumentów za pośrednictwem inteligentnych rozwiązań; podkreśla, że aby to osiągnąć, konieczne jest zwiększenie wsparcia finansowego na poziomie europejskim, krajowym i regionalnym, wzywa zatem Komisję, by wniosła konkretne propozycje co do sposobów wyjścia naprzeciw niedoborom w zakresie finansowania infrastruktury przesyłowej;
30. wzywa Komisję do przyspieszenie przeglądu dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, by emisje CO2 i wartość energetyczna stały się jednym z podstawowych kryteriów opodatkowania produktów energetycznych, by wprowadzić znaczące zachęty do przechodzenia na bezemisyjne, zrównoważone i odnawialne źródła energii i stopniowo przenieść ciężar opodatkowania z sektora pracy na działalności, które zanieczyszczają środowisko, są źródłem istotnych emisji gazów cieplarnianych lub zużywają znaczące ilości zasobów;
31. przypomina, że UE musi na dużą skalę inwestować w infrastrukturę transportową, jak TEN-T, pobudzać wzrost gospodarczy, zwiększać spójność społeczną i terytorialną oraz tworzyć trwały i interoperacyjny system transportu; zwraca uwagę na potrzebę, by przy dokonywaniu przeglądu wytycznych w zakresie TEN-T uwzględniono, że transport towarów i pasażerów powinien odbywać się bardziej zrównoważonymi środkami transportu;
32. przypomina swe wcześniejsze apele o do przyjęcie programu w zakresie badań i technologii w sektorze transportu, w którym pierwszeństwo należało by udzielić dekarbonizacji transportu, poprawie przejrzystości łańcucha dostaw oraz bezpieczeństwie i pewności transportu, a także poprawie zarządzania ruchem;
33. przypomina o znaczeniu głównych celów strategii dla edukacji i szkoleń z myślą o podniesieniu zatrudnienia, wspieraniu uczenia się przez całe życie i umożliwieniu w szczególności młodym ludziom znalezienia pracy; aby zrealizować te cele, powinna ona skoncentrować działania na sposobach odpowiedniego wsparcia finansowego młodych ludzi oraz na ułatwianiu przejścia od studiów i szkolenia do zatrudnienia; ubolewa nad brakiem ambicji w tym kierunku;
34. z zadowoleniem przyjmuje przewodnią inicjatywę „Mobilna młodzież”; podkreśla potrzebę udzielenia pomocy finansowej wszystkim młodym ludziom w dążeniu do propagowania integracji społecznej;
35. zaznacza, że równość płci jest kluczowym celem, by osiągnąć ambicję strategii „Europa 2020”; apeluje zatem o pełny udział kobiet w rynku pracy poprzez osiągnięcie najpierw – do 2020 r. – wskaźnika zatrudnienia 75% kobiet i pełnego objęcia pracownic szkoleniami zawodowymi, zwłaszcza dotyczącymi ekologicznych miejsc pracy na rzecz nowej zrównoważonej gospodarki; apeluje w związku z tym o program legislacyjny zmierzający do zniwelowania istniejącej przepaści w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn o 1% rocznie, aby do 2020 r. osiągnąć ograniczenie tej różnicy o 10%; nalega, by strategia „Europa 2020” zawierała również cel ograniczenia ubóstwa kobiet, gdyż szacuje się, że 17% kobiet żyje w ubóstwie, z czego większość to samotne matki, imigrantki i kobiety starsze;
36. przypomina, że strategia „Europa 2020” i polityka spójności są zasadniczo powiązane oraz że potrzeba odpowiedniego sfinansowania inicjatyw przewodnich nie powinna skutkować ograniczeniem zasobów przeznaczonych na spójność; uważa w szczególności, że większa spójność ma zasadnicze znaczenie dla długofalowej pomyślności gospodarczej i społecznej Europy;
37. zwraca uwagę na zamiar Komisji, by pogłębić program na rzecz wymiany handlowej, a w szczególności zamknąć bieżące wielo- i dwustronne negocjacje handlowe; przypomina, że multilateralizm musi pozostać głównym priorytetem UE; wyraża zdecydowane przekonanie, że do stworzenia bardziej wyważonego i sprawiedliwego systemu gospodarczego, będącego elementem nowego ładu światowego służącego rozwojowi na całym świecie, potrzebne są skuteczne i zreformowane wielostronne ramy handlowe; domaga się, by we wszystkich negocjacjach handlowych przestrzegano zasady specjalnego i zróżnicowanego traktowania krajów rozwijających się;
38. podkreśla potrzebę przekształcenia polityki handlowej UE w autentyczną siłę napędową tworzenia miejsc pracy i zrównoważonego wzrostu na całym świecie; jest głęboko przekonany, że niezbędna jest spójność wewnętrznych i zewnętrznych aspektów strategii politycznych UE, zaś kształtowanie nowej polityki handlowej musi być spójne z solidną polityką przemysłową sprzyjającą tworzeniu zatrudnienia w celu zagwarantowania wzrostu gospodarczego, który z kolei sprzyja tworzeniu większej liczby i lepszej jakości miejsc pracy;
39. wzywa Komisję, by przewidziała prowadzenie otwartego dialogu z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim, w szczególności w sprawie społecznych i środowiskowych norm oraz reformy WTO; domaga się ponadto, aby wszystkie dwustronne lub regionalne umowy handlowe negocjowane przez UE zawierały prawnie wiążące postanowienia socjalne i środowiskowe, zwłaszcza jeśli chodzi o przestrzeganie podstawowych norm zatrudnienia i innych aspektów godnej pracy, zgodnie z definicją MOP; apeluje również o ujęcia klauzuli o zbiorowej odpowiedzialności przedsiębiorstw we wszystkich międzynarodowych umowach handlowych podpisywanych przez UE;
40. uważa, że przyszła polityka inwestycyjna UE musi propagować zrównoważone inwestycje, respektować prawo rządów do wprowadzania regulacji z korzyścią dla interesu publicznego, i zachęca do tego, by przedsiębiorstwa będące przedmiotem inwestycji tworzyły dobrej jakości warunki pracy;
41. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji Europejskiej i Radzie Europejskiej.
