Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej E-001857/2012
do Komisji
art. 117 Regulaminu
Sławomir Witold Nitras (PPE)
(15 lutego 2012 r.)
Przedmiot: Walka z polskimi taksówkarzami na niemieckich terenach przygranicznych
Niemieckie miejscowości wypoczynkowe znajdujące się w Maklemburgii – Pomorzu Przednim takie jak Ahlbeck, Heringsdorf czy Bansin leżące na wyspie Uznam bezpośrednio sąsiadują między innymi z polskim Świnoujściem. W ostatnim czasie na terenie niemieckiej części wyspy, przedstawiciele niemieckiej firmy komunikacyjnej EDV Ostseebus zaczęli wywieszać plakaty przestrzegające przed korzystaniem z usług zarejestrowanych w Polsce taksówek oraz nagradzać pieniężnie donosy o prowadzeniu tego typu procederu.
Niemieckie przedsiębiorstwo podejmując te działania, powołuje się na przepisy polsko-niemieckiego porozumienia o międzynarodowym transporcie osób, w myśl których dozwolone jest tylko przewożenie przez polskich taksówkarzy klientów z Polski do Niemiec. Porozumienie równocześnie wyraźnie zabrania świadczenia usług przez polskie podmioty na rzecz klientów w Niemczech. Umowa zawiera klauzulę wzajemności.
Zdając sobie sprawę z faktu, że usługi transportowe objęte są mniejszym stopniem liberalizacji, ponieważ zostały wyłączone z zakresu przedmiotowego dyrektywy usługowej (2006/123/WE), należy jednak zauważyć, że opisana wyżej sytuacja realizuje hipotezę art. 50 ust. 2 lit. b) TFUE, który stanowi co następuje: „(...) Parlament Europejski, Rada i Komisja wykonują funkcje powierzone im na podstawie powyższych postanowień, zwłaszcza: b) zapewniając ścisłą współpracę między właściwymi organami administracyjnymi Państw Członkowskich w celu poznania szczególnych sytuacji w różnych dziedzinach działalności wewnątrz Unii; c) znosząc takie procedury i praktyki administracyjne wynikające z prawa krajowego bądź z wcześniej zawartych umów między Państwami Członkowskimi, których utrzymanie w mocy stanowiłoby przeszkodę dla swobody przedsiębiorczości;”.
W mojej ocenie zarówno obowiązujące prawo krajowe (ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; Dz.U.07.125.874), jak i porozumienie o międzynarodowym transporcie osób, są szkodliwe. Pozbawiają one bowiem potencjalnych klientów możliwości wyboru korzystniejszej oferty, a przez to ograniczają konkurencję oraz swobodny przepływ usług między państwami członkowskimi, które są fundamentalnymi zasadami definiującymi wspólny rynek.
—
Powołując się na przytoczony wyżej art. 50 ust. 2 lit. b) TFUE, chciałbym poznać opinię Komisji na temat przedstawionej sprawy oraz jej ocenę zgodności polsko-niemieckiego porozumienia o międzynarodowym transporcie osób z europejskim prawem pierwotnym w obszarze swobody przedsiębiorczości i usług. —
W związku z przedstawionym stanem faktycznym chciałbym także zapytać, jakie rozwiązania prawne w zakresie transgranicznego przewozu osób są stosowane w umowach pomiędzy innymi państwami członkowskimi oraz czy Komisja zamierza w najbliższym czasie podjąć działania zmierzające w kierunku liberalizacji usług przewozu osobowego w Unii Europejskiej.