4.7.2011 B7-0446/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Syrii, Jemenu i Bahrajnu w kontekście sytuacji w świecie arabskim i w Afryce Północnej
Annemie Neyts-Uyttebroeck
,
Ivo Vajgl
,
Marielle De Sarnez
,
Marietje Schaake
,
Sonia Alfano
,
Niccolò Rinaldi
,
Louis Michel
,
Alexander Graf Lambsdorff
,
Anneli Jäätteenmäki
,
Frédérique Ries
w imieniu grupy politycznej ALDE
PE465.736v01-00 B7‑0446/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Syrii, Jemenu i Bahrajnu w kontekście sytuacji w świecie arabskim i w Afryce Północnej
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, a w szczególności rezolucję w sprawie sytuacji w Syrii, Bahrajnie i Jemenie z dnia 7 kwietnia 2011 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stronami są Syria, Bahrajn i Jemen,
– uwzględniając konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1975 r., której stronami są Syria, Bahrajn, Jemen,
– uwzględniając unijne wytyczne w odniesieniu do obrońców praw człowieka z 2004 r., zaktualizowane w 2008 r., oraz unijne wytyczne dotyczące tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 2001 r., zmienione w 2008 r.,
– uwzględniając wnioski ze szczytów europejskich, które odbyły się w dniach 11 marca 2011 r., 25 marca 2011 r. oraz 23 i 24 czerwca 2011 r.,
– uwzględniając swoje sprawozdanie z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków UE z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej (GCC),
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji z dnia 9 maja i 9 czerwca 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, jak i z dnia 6 czerwca 2011 r. w sprawie trwających w Syrii zamieszek i konieczności wprowadzenia w tym kraju wiarygodnych reform oraz z dnia 11 maja 2011 r., 31 maja 2011 r. i 3 czerwca 2011 r. w sprawie Jemenu,
– uwzględniając oświadczenie złożone w dniu 23 czerwca 2011 r. przez sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-Moona w sprawie wyroków przeciwko 21 bahrajńskim działaczom politycznym, obrońcom praw człowieka i przywódcom opozycji,
– uwzględniając wspólny komunikat z dnia 25 maja wydany przez wysoką przedstawiciel i Komisję zatytułowany „Nowa odpowiedź na zmieniające się sąsiedztwo”, który uzupełnia wspólny komunikat z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie partnerstwa na rzecz demokracji i dzielenia się dobrobytem z krajami południowej części regionu Morza Śródziemnego”,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa - wymiaru wschodniego,
– uwzględniając decyzję wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton z dnia 7 czerwca 2011 r. dotyczącą powołania do życia grupy zadaniowej dla południowej części regionu Morza Śródziemnego,
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 czerwca 2011 r. dotyczące Syrii i Jemenu, a także uwagi wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton po spotkaniu Rady do Spraw Zagranicznych,
– uwzględniając oświadczenie Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 24 czerwca 2011 r. wydane przed wizytą przedstawicieli Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka ONZ, w którym wyrażono „poważne zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w zakresie bezpieczeństwa i warunków humanitarnych w Jemenie”, a także „zachęcono wszystkie strony do wykazania się jak największą powściągliwością oraz do zaangażowania we wszechstronny dialog polityczny”,
– uwzględniając wydany przez Międzynarodowy Trybunał Karny nakaz aresztowania libijskiego przywódcy Muammara Mohammeda Abu Minyara Kaddafiego (Kaddafiego), Saifa Al-Islama Kaddafiego i Abdullaha Al-Senussiego podejrzewanych o zbrodnie przeciwko ludzkości (morderstwo i prześladowanie), których mieli dopuścić się na terytorium całej Libii w okresie od 15 lutego do co najmniej 28 lutego 2011 r., wykorzystując aparat państwowy i siły bezpieczeństwa,
– uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,
Świat arabski
A. mając na uwadze, że śmierć tunezyjskiego właściciela straganu Tareka al-Tayyiba Muhammada ibn Bouaziziego w dniu 4 stycznia 2011 r. stała się katalizatorem społecznej i pokojowej rewolucji w Tunezji; mając na uwadze, że rewolucja w Tunezji stała się inspiracją dla społecznej i pokojowej rewolucji w Egipcie;
B. mając także na uwadze, że w Libii, Syrii, Bahrajnie, Jemenie, Jordanii, Algierii i Maroku pokojowe demonstracje wyrażają wołanie o wolność, ludzką godność, uzasadnione aspiracje demokratyczne i zdecydowany postulat społeczeństwa dotyczący reform politycznych, gospodarczych i społecznych mających na celu wprowadzenie prawdziwej demokracji, poszanowania praw człowieka i wolności podstawowych, a w szczególności swobody wyrażania poglądów, ograniczenia nierówności społecznych i stworzenia lepszych warunków gospodarczych i socjalnych; mając na uwadze, że wiele pokojowych demonstracji w regionie stłumiono przy użyciu brutalnej i śmiertelnej przemocy oraz niezgodnych z prawem zatrzymań na szeroką skalę, w szczególności w Libii, Syrii, Bahrajnie i Jemenie;
C. mając na uwadze, że dnia 17 czerwca 2011 r. kobiety w Arabii Saudyjskiej otwarcie usiadły za kierownicą samochodów wbrew oficjalnemu zakazowi prowadzenia pojazdów przez kobiety;
D. mając na uwadze, że odpowiedź Unii Europejskiej na zmiany w świecie arabskim, a w szczególności na powstania w Tunezji, Egipcie i Libii, była powolna, a czasem niezdecydowana w jednoznacznym wyrazie wsparcia dla uzasadnionych żądań narodu, co negatywnie wpłynęło na wiarygodność Unii Europejskiej;
E. mając na uwadze, że ponad trzy miesiące po przyjęciu rezolucji nr 1970 i 1973 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych reżim M. Kaddafiego wciąż nie wywiązuje się z obowiązku ochrony obywateli libijskich; mając na uwadze, że Unia Europejska wciąż nie uznała Tymczasowej Libijskiej Rady Narodowej jako prawomocnego przedstawiciela narodu libijskiego, lecz otworzyła przedstawicielstwo w Bengazi i sprzyja kontaktom z Tymczasową Radą Narodową; mając na uwadze, że Unia Europejska ściśle współpracuje ze specjalnym wysłannikiem Narodów Zjednoczonych do Libii, co stanowi główny element procesu przemian politycznych;
F. mając na uwadze, że Unia Europejska zaangażowała się w koordynację z ONZ, Bankiem Światowym i innymi podmiotami, przede wszystkim z organizacjami z regionu, mobilizując środki na wspieranie przemian politycznych w Egipcie i Tunezji oraz sytuacji bezpieczeństwa w Libii;
G. mając na uwadze, że Komisja Europejska zaproponowała odblokowanie większego wsparcia finansowego do sumy 1 242 mln euro, aby sprostać pilnym potrzebom i odpowiedzieć na nowe wyzwania i trwające przemiany w południowych krajach ościennych UE; mając na uwadze, że dwa organy władzy budżetowej wciąż nie podjęły ostatecznej decyzji w sprawie tej propozycji;
H. mając na uwadze, że europejska polityka sąsiedztwa po przeglądzie przewiduje powołanie europejskiej fundacji na rzecz demokracji dla wspierania rozwoju i funkcjonowania solidnej i trwałej demokracji w krajach sąsiadujących z UE; mając na uwadze, że wprowadzanie początkowych środków wsparcia przyjętych przez Unię Europejską musi być monitorowane w najbliższych latach aż do wdrożenia przedstawianych propozycji; podkreśla w związku z tym, że kolejne wieloletnie ramy finansowe muszą należycie odzwierciedlać nowe zobowiązania Unii Europejskiej wobec świata arabskiego i krajów położonych w południowej części regionu Morza Śródziemnego;
I. mając na uwadze, że zbliżające się demokratyczne wybory w Tunezji i Egipcie stanowią pierwszy ważny krok w procesie demokratycznych przemian;
Syria:
J. mając na uwadze, że od początku tłumienia pokojowych demonstracji w marcu 2011 r. systematyczne i brutalne użycie przemocy ze skutkiem śmiertelnym nie ustało, a siły bezpieczeństwa odpowiedziały na trwające protesty zabiciem ponad 400 osób cywilnych w samej prowincji Daraa i ponad 1500 w całej Syrii;
K. mając na uwadze, że organizacje broniące praw człowieka otrzymały informacje wskazujące na to, że syryjskie siły bezpieczeństwa dokonywały planowych zabójstw protestujących, zwłaszcza w prowincji Daraa; mając na uwadze, że zatrzymani demonstranci byli poddawali torturom i nieludzko traktowani; mając na uwadze, że udokumentowano już ponad 3 tys. przypadków wymuszonych zaginięć oraz 11 tys. przypadków arbitralnych aresztowań;
L. mając na uwadze, że po nałożeniu blokady w prowincji Daraa siły bezpieczeństwa rozpoczęły w sąsiednich miastach zakrojoną na szeroką skalę operację wojskową i serię arbitralnych aresztowań; mając na uwadze, że szacuje się, iż 12 tys. Syryjczyków z Dżisr asz-Szughur i okolic tego miasta przekroczyło granicę syryjsko-turecką w obawie przed represjami ze strony sił bezpieczeństwa; mając na uwadze, że Turcja dobrowolnie zaoferowała pomoc humanitarną na szeroką skalę oraz pomoc dla syryjskich uchodźców na granicy turecko-syryjskiej, a także mając na uwadze, że Turcja wyraziła poważne obawy dotyczące rozmieszczenia przez Syrię oddziałów zbrojnych i czołgów w pobliżu granicy tureckiej; mając na uwadze, że żołnierze syryjskiej armii i agenci służb bezpieczeństwa zbiegli i również znaleźli schronienie w Turcji;
M. mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka (OHCHR) nie zostało upoważnione do wysłania do Syrii swoich pracowników w teren, w celu przeprowadzenia dochodzeń w sprawie zarzucanego naruszenia międzynarodowych praw z zakresu praw człowieka oraz w celu ustalenia faktów i okoliczności tych naruszeń, tak by zapobiec bezkarności i zapewnić pełną odpowiedzialność, jak stanowi rezolucja przyjęta przez Radę Praw Człowieka ONZ w dniu 29 kwietnia 2011 r.;
N. mając na uwadze, że sekretarz generalny Ban Ki-Moon ponownie wezwał Syrię do umożliwienia wykonania misji rozpoznawczych i humanitarnych, by zbadać sporne wydarzenia w miesiącach, w których nastąpiły antyrządowe protesty; mając na uwadze, że tylko nielicznym dziennikarzom międzynarodowym udzielono pozwolenia na wjazd do kraju pod nadzorem rządu; mając na uwadze, że władze syryjskie regularnie i systematycznie zamykają i atakują internet i inne sieci komunikacyjne oraz mając na uwadze, że władze syryjskie korzystają z sieci społecznościowych online, aby tropić, śledzić i przetrzymywać dziennikarzy, autorów blogów i demonstrantów; mając na uwadze, że Liga Państw Arabskich w dniu 14 czerwca 2011 r. potępiła przemoc w Syrii i podkreśliła, że państwa arabskie aktywnie przyglądają się kryzysowi w tym kraju,
O. mając na uwadze, że po decyzji Rady Europejskiej w dniu 23 czerwca 2011 r. o rozszerzeniu sankcji przeciw syryjskim urzędnikom i biznesmenom odpowiedzialnym za trwającą przemoc oraz o nałożeniu sankcji na urzędników irańskich ze względu na ich udział w aktach przemocy w Syrii, syryjski minister spraw zagranicznych oświadczył, że Syria wycofa swe członkostwo we współpracy eurośródziemnomorskiej,
Jemen
P. mając na uwadze, że od stycznia 2011 r. miliony obywateli protestują w Jemenie, w przeważającej części pokojowo, oraz że od tego czasu setki pokojowych demonstrantów zginęło głównie z rąk sił bezpieczeństwa, a setki osób odniosło rany; mając na uwadze, że wielu dowódców wojskowych, ambasadorów, ministrów i innych urzędników wyraziło swe poparcie dla protestujących,
Q. mając na uwadze, że po raz pierwszy w historii niespotykana dotychczas liczba kobiet pojawiła się w trakcie powszechnego powstania, na przekór potępieniu przez prezydenta Saleha udziału kobiet w wiecach pokojowych w kwietniu 2011 r., który stwierdził, że pojawiając się na ulicach wśród mężczyzn niebędących ich bezpośrednimi krewnymi, kobiety te naruszają tradycyjne jemeńskie normy kulturowe,
R. mając na uwadze, że Rada Współpracy Państw Zatoki Perskiej (GCC) zainicjowała plan pokojowego przekazania władzy, który nie został jeszcze wdrożony przez wszystkie strony, ani przez prezydenta Saleha, ani przez opozycję,
S. mając na uwadze, że prezydent Saleh opuścił kraj w celu podjęcia leczenia w Arabii Saudyjskiej oraz że reżim Saleha nadal kieruje działaniami militarnymi przeciwko demonstrantom,
Bahrajn
T. mając na uwadze, że w dniu 22 czerwca 2011 r. sąd wojskowy w Bahrajnie skazał na dożywotnie więzienie 8 działaczy opozycji, w tym prominentnych obrońców praw człowieka Abdulhadiego al-Khawaję, Hasana Mushaimę oraz Abduljalila al-Singace’a, a 13 otrzymało wyroki pozbawienia wolności do 15 lat za „spiskowanie w celu obalenia rządu”; mając na uwadze, że pokojowi demonstranci byli zabijani lub spotkali się z brutalną przemocą w trakcie demonstracji proreformatorskich; mając na uwadze, że wielu działaczy politycznych, obrońców praw człowieka, dziennikarzy i lekarzy pozostaje zatrzymanych od czasu ostatnich protestów proreformatorskich, oraz mając na uwadze, że według organizacji praw człowieka zatrzymani są torturowani, źle traktowani i nękani,
U. przypominając, że Międzynarodowy Kodeks Etyki Lekarskiej Światowego Związku Lekarzy i jego podręcznik etyki lekarskiej definiują obowiązki lekarzy jako obejmujące świadczenie opieki w nagłych przypadkach i przestrzeganie zasad niedyskryminacji, a także mając na uwadze fakt, że rządy nie powinny naruszać prawa do wykonywania swych obowiązków przez lekarzy i nie powinny karać tych, którzy starają się podtrzymywać te uznane na płaszczyźnie międzynarodowej zasady,
V. mając na uwadze, że 47 bahrajńskich lekarzy i pielęgniarek zostało oskarżonych o „podburzanie do obalenia reżimu siłą” za opiekę medyczną nad rannymi pokojowymi demonstrantami i czeka ich proces przed bahrajńskim sądem wojskowym; mając na uwadze, że pracownicy służby zdrowia wykonywali swoje obowiązki i opatrywali rannych, oraz że lekarze i pielęgniarki byli siłą powstrzymywani od leczenia rannych pokojowych demonstrantów, co pociągnęło za sobą również ofiary śmiertelne; mając na uwadze, że w trakcie demonstracji proreformatorskich dostęp do szpitali był zablokowany, a pacjenci byli torturowani wewnątrz szpitali, w szczególności w kompleksie medycznym Salmaniya,
W. mając na uwadze, że z inicjatywy króla Hamada Bin Eisa Al Khalifa rozpoczęto konsultacje w sprawie dialogu narodowego,
X. mając na uwadze, że na prośbę rządu bahrajńskiego do Bahrajnu wysłano oddziały zagraniczne pod sztandarem Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej, zwłaszcza co najmniej 4000 żołnierzy z Arabii Saudyjskiej,
Świat arabski
1. przyjmuje z zadowoleniem decyzje podejmowane obecnie w ramach pierwszych kroków ku demokratycznej transformacji:
– przyjęcie w drodze referendum przejściowej konstytucji w Egipcie;
– postępy poczynione w otwarciu procesu pokojowego, z ponad 70 partiami uczestniczącymi w wyborach w Tunezji;
– ratyfikację przez Tunezję statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego w dniu 24 czerwca 2011 r.;
– ogłoszenie głównych postanowień nowej konstytucji w Maroku oraz jej zatwierdzenie zdecydowaną większością w referendum, w którym uczestniczyła znacząca część głosujących w Maroku;
– wznowione zaangażowanie w proces reform politycznych, w tym w przegląd konstytucji, w Jordanii;
– zniesienie stanu wyjątkowego i planowaną reformę konstytucyjną w Algierii;
2. w pełni popiera konkluzje Rady w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa przyjęte w dniu 20 czerwca 2011 r.; oczekuje od Komisji Europejskiej, że jak najszybciej wdroży nową politykę sąsiedztwa, w pełni konsultując się z Parlamentem Europejskim, w celu wykazania prawdziwego zaangażowania Unii Europejskiej w demokratyczną i gospodarczą transformację na rzecz narodów w jej sąsiedztwie;
3. wzywa ponownie Kaddafiego do natychmiastowego zrzeczenia się władzy; uznaje Przejściową Radę Narodową jako prawowity organ reprezentujący naród libijski i zdecydowanie wspiera działania militarne prowadzone przez NATO i członków Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej w celu zapewnienia maksimum bezpieczeństwa narodowi libijskiemu, a także usilnie wspiera przyszłą drogę Libii ku demokracji;
4. zwraca uwagę, że wydarzenia w regionie arabskim jasno wykazały, że Unia Europejska powinna utrzymywać stosunki z narodami zamiast z rządzącymi elitami, a co dopiero z dyktatorami, aby stać się wiarygodnym podmiotem;
5. podkreśla, że zwiększone zaangażowanie Unii Europejskiej na rzecz południowych krajów ościennych UE powinno być uwarunkowane poprawą poszanowania praw człowieka, demokratycznych rządów i praworządności; podkreśla, że ponowne zaangażowanie się Unii Europejskiej musi być odzwierciedlone poprzez zwiększoną i lepiej ukierunkowaną warunkową pomoc finansową – tzw. podejście „więcej za więcej” i „mniej za mniej” – prawdziwe perspektywy nieograniczonego dostępu do rynku i przyszłej integracji rynkowej z Unią Europejską oraz rozszerzone strategie dotyczące mobilności, w tym zniesienie restrykcji wizowych, które powinny kierować się nie tylko obawami przed nielegalną emigracją, lecz również powinny dążyć do poprawy kontaktów międzyludzkich;
6. wzywa Komisję do pełnego i skutecznego wykorzystywania wsparcia udzielanego obecnie za pomocą europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa, europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie i instrumentu na rzecz stabilności;
7. wzywa do terminowego ustanowienia europejskiej fundacji na rzecz demokracji (EED), jeśli należycie potwierdzona zostanie jej wartość dodana i konieczność; oczekuje, że ten ewentualny nowy instrument będzie działać spójnie z istniejącymi instrumentami i strukturami oraz że powinien mieć korzystny wpływ na demokrację i prawa człowieka w południowych i wschodnich krajach ościennych UE; wzywa Komisję i Radę do szybkiego zbadania wartości dodanej europejskiej fundacji na rzecz demokracji, a następnie do przedłożenia konkretnych propozycji jej kształtu i działania w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim;
8. popiera poddaną przeglądowi europejską politykę sąsiedztwa wraz z jej celami dalszego wspierania przemian demokratycznych i społeczeństwa obywatelskiego w odpowiedzi na historyczne wydarzenia mające obecnie miejsce w tym regionie; apeluje do Unii Europejskiej o pełne wsparcie i pomoc dla procesów demokratycznych w regionie Morza Śródziemnego i w Zatoce Perskiej oraz o zapewnienie pełnego udziału wszystkich obywateli – w szczególności kobiet, które odegrały kluczową rolę w zrywie na rzecz przemian demokratycznych – w życiu politycznym;
9. wzywa Unię Europejską i państwa członkowskie do monitorowania i gwarantowania swobody wypowiedzi osób i wolności prasy, zarówno poza, jak i w internecie, ponieważ swobodny dostęp do informacji, komunikacja i nieocenzurowany dostęp do internetu (wolność w internecie) są powszechnymi prawami i są nieodzowne do zapewnienia przejrzystości i odpowiedzialności w życiu publicznym;
10. wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie do ujednolicenia swojej polityki wobec krajów południowej części Morza Śródziemnego w celu przestrzegania Kodeksu postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu uzbrojenia;
11. wzywa Komisję Europejską i Radę Europejską do przyjęcia indywidualnego podejścia w odniesieniu do krajów południowej części Morza Śródziemnego, mając na uwadze, że nagradzane powinny być prawdziwe postępy w zakresie demokracji, wolnych i sprawiedliwych wyborów, a przede wszystkim praw człowieka; uważa, że konieczne jest, by Unia Europejska we właściwym czasie zadeklarowała swoją gotowość do jakościowego pogłębienia stosunków z Egiptem i Tunezją, w szczególności poprzez zacieśnienie współpracy gospodarczej, w celu zademonstrowania europejskiego zaangażowania w demokratyczne przemiany w tych krajach;
12. wzywa Komisję Europejską do zajęcia się jak najszybciej i z jak największą uwagą humanitarnymi potrzebami Przejściowej Rady Narodowej w Libii;
Syria
13. w najbardziej zdecydowanych słowach potępia stosowanie przytłaczającej śmiertelnej i brutalnej przemocy wobec pokojowych demonstrantów oraz humanitarne następstwa blokad nałożonych na szereg miast, jak np. Daraa i Jisr al-Shughour; w najwyższym stopniu potępia poważne naruszenia praw człowieka, jakich dopuszczają się władze syryjskie, egzekucje pozasądowe, masowe samowolne zatrzymania, zaginięcia i ciężkie tortury, w szczególności dzieci i kobiet;
14. uważa, że te powszechne i systematyczne naruszenia zobowiązań Syrii na mocy międzynarodowego prawa w zakresie praw człowieka można uznać za zbrodnie przeciwko ludzkości; w tym kontekście zdecydowanie popiera wszystkie podejmowane przez OHCHR starania na rzecz zbadania domniemanych naruszeń praw człowieka przez syryjskie siły bezpieczeństwa, tak aby pociągnąć do odpowiedzialności sprawców przemocy, i wzywa władze Syrii do pełnej współpracy i zapewnienia nieograniczonego dostępu biuru Wysokiego Komisarza i innym mechanizmom ONZ;
15. apeluje do wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej o wyraźne stwierdzenie, że prezydent Baszar al-Assad stracił legitymację do rządzenia syryjskim narodem;
16. apeluje do wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej i państw członkowskich UE o dalszą współpracę z partnerami międzynarodowymi w celu potępienia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ trwających represji w Syrii oraz o wyegzekwowanie od władz syryjskich obowiązku ochrony ludności Syrii; uważa, że Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych powinna przekazać dochodzenie w sprawie sytuacji w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego w celu uczynienia sprawiedliwości wobec ludności Syrii i zapobieżenia kolejnym ofiarom; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą, aby wyraźnie zaapelowała o takie przekazanie;
17. wzywa sekretarza generalnego ONZ do natychmiastowego wyznaczenia specjalnego wysłannika ds. Syrii i żąda, aby zapewniono mu nieograniczony dostęp do całego kraju oraz mandat do zdania sprawy przed Radą Bezpieczeństwa ONZ i zwrócenia się do niej o podjęcie odpowiednich działań;
18. wzywa władze Syrii, aby niezwłocznie zaprzestały stosowania nadmiernej siły wobec manifestantów, i apeluje o natychmiastowe uwolnienie wszystkich zatrzymanych pokojowych demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, obrońców praw człowieka i więźniów politycznych przebywających w areszcie mimo niedawnej amnestii ogłoszonej przez prezydenta al-Assada; wzywa władze Syrii do umożliwienia niezależnym i międzynarodowym środkom przekazu natychmiastowego i nieograniczonego dostępu;
19. ubolewa nad faktem, że władze Syrii nie odpowiedziały na apele o natychmiastowe zaniechanie przemocy, wypełnienie zobowiązań i zaangażowanie się w konkretne reformy;
20. podkreśla, że proces przemian w kierunku demokratycznych rządów, poszanowania praw człowieka i praworządności należy oprzeć na wiarygodnym dialogu obejmującym wszystkie siły demokratyczne i podmioty społeczeństwa obywatelskiego w celu zainicjowania głębokich reform demokratycznych, w tym zniesienia ustawy o stanie wyjątkowym, zakończenia monopolu partii Baas w społeczeństwie syryjskim oraz możliwości zorganizowania wolnych i uczciwych wyborów;
21. wyraża stanowcze poparcie dla walki obywateli Syrii o reformy demokratyczne i zniesienie rządów autorytarnych; wzywa w związku z tym wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą, Radę i Komisję do poparcia sił opozycji, w tym takich jak Koalicja Narodowa, które oczekują i domagają się wsparcia rewolucji syryjskiej;
22. uważa, że trwające w Syrii brutalne represje stanowią realne zagrożenie dla stabilności wewnętrznej i regionalnej oraz że sytuacja ta oddziałuje na kraje ościenne; z ogromnym zaniepokojeniem odnotowuje doniesienia o działaniach armii na granicach oraz o wysiedleniach tysięcy ludzi do Turcji i Libanu z powodu przemocy w Syrii; wzywa władze Syrii do zapewnienia natychmiastowego i bezwarunkowego dostępu organizacji humanitarnych do wszystkich odnośnych obszarów;
23. wyraża uznanie dla tureckiej polityki zachowania otwartych granic dla syryjskich uchodźców, a także dla ich wsparcia i przyjęcia, które szybko zorganizowano, mobilizując zasoby Czerwonego Półksiężyca w regionie Hatay; podkreśla, że niezbędne jest, aby Turcja, przy pomocy UNHCR i Czerwonego Półksiężyca, zapewniła uchodźcom z Syrii podstawowe usługi, bez dyskryminacji na tle pochodzenia etnicznego, religii czy z podobnych przyczyn;
24. wzywa Radę i Komisję, aby niezwłocznie zapewniły władzom Turcji i Libanu wsparcie w ich wysiłkach w celu opanowania kryzysu humanitarnego na granicach z Syrią;
25. odnotowuje rolę mediatora, którą władze Turcji odgrywają wobec przywódców syryjskich, próbując powstrzymać eskalację przemocy i włączyć się w dialog polityczny prowadzący do wiarygodnych reform; w tym kontekście wzywa Radę, Komisję i Turcję do współpracy w celu znalezienia dyplomatycznego i pokojowego rozwiązania represji w Syrii;
Jemen:
26. jest zaniepokojony sytuacją w Jemenie i wzywa wszystkie strony do zaniechania przemocy, poszanowania praw człowieka i zastosowania się do trwałego zawieszenia broni; ponownie podkreśla pilną potrzebę uporządkowanych przemian angażujących wszystkie strony, zgodnie z inicjatywą Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej;
27. wzywa prezydenta Saleha do pokojowego przekazania władzy za pośrednictwem instytucji konstytucyjnych; wzywa Radę, aby rozważyła nałożenie sankcji na reżim prezydenta Saleha, gdyby przejęcie władzy przedłużało się lub nie nastąpiło; wzywa wszystkie strony, w tym opozycję, do odpowiedzialnego działania, do niezwłocznego zaangażowania się w konstruktywny dialog, aby doprowadzić do przemian politycznych, a także wzywa do włączania do tego dialogu wszystkich partii i ruchów reprezentujących ludność Jemenu;
28. wzywa radę do natychmiastowego uzgodnienia szeregu sankcji wobec reżimu Saleha, który w dalszym ciągu brutalnie tłumi ludowe powstanie w Jemenie;
29. podkreśla, jak ważne jest kontynuowanie w Jemenie uporządkowanych przemian politycznych angażujących wszystkie strony, zgodnie z inicjatywą Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej, w odpowiedzi na uzasadnione interesy całego narodu jemeńskiego;
30. podkreśla poważne zaniepokojenie wpływem obecnego impasu politycznego na sytuację humanitarną w Jemenie, w tym wewnętrznymi przesiedleniami wielu tysięcy osób w wyniku walk;
31. przyjmuje z zadowoleniem zapowiadaną misję z ramienia Biura Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka i zachęca rząd Jemenu, aby zgodnie z obietnicą zapewnił misji wolny i nieograniczony dostęp do kraju; przyjmuje z zadowoleniem oświadczenie międzyregionalne Rady Praw Człowieka w sprawie Jemenu i oczekuje na dialog podczas jej 18. sesji;
32. w pełni popiera innych partnerów międzynarodowych, którzy dostarczają pomoc i konieczne wsparcie polityczne na rzecz dokonania przemian w Jemenie;
Bahrajn:
33. wzywa władze Bahrajnu do złagodzenia wyroków śmierci wydanych na Ali Abdullaha Hassana al-Sankisa i Abdulaziza Abdulridhę Ibrahima Hussaina; wzywa władze bahrajńskie do ponownego wprowadzenia faktycznego moratorium na karę śmierci;
34. domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich pokojowych demonstrantów, w tym działaczy politycznych, dziennikarzy i obrońców praw człowieka oraz 47 lekarzy i pielęgniarek bahrajńskich, których nielegalnie zatrzymano podczas wykonywania obowiązków zawodowych, jak określono w Konwencji Genewskiej; wyraża poważne zaniepokojenie z powodu skazania 8 działaczy opozycji na dożywotnie więzienie, a 13 na pozbawienie wolności do 15 lat;
35. wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich pokojowych demonstrantów, w tym działaczy politycznych, dziennikarzy i obrońców praw człowieka, m.in. Abdulhadiego al-Khawaji, Hasana Mushaimy i Abduljalila al-Singace oraz 47 bahrajńskich lekarzy i pielęgniarek, którzy wykonywali obowiązki zawodowe; potępia skazanie 21 cywilów przed sądem wojskowym; wyraża poważne zaniepokojenie skazaniem 8 działaczy opozycji na dożywotnie więzienie, a 13 na pozbawienie wolności do 15 lat, a także doniesieniami o nadużyciach w areszcie, o braku dostępu do pomocy prawnej i o wymuszaniu zeznań; podkreśla, że rząd Bahrajnu musi starać się przywrócić zaufanie jako wstępny warunek uczciwego i merytorycznego dialogu narodowego z udziałem wszystkich stron;
36. przyjmuje do wiadomości decyzję króla Bahrajnu z dnia 29 czerwca 2011 r. o ustanowieniu niezależnej komisji celem zbadania i zdania relacji z wydarzeń, które miały miejsce w Bahrajnie na przełomie lutego i marca 2011 r.; oczekuje na końcowe sprawozdanie komisji, które ma zostać złożone do końca października 2011 r.;
37. zdecydowanie popiera decyzję króla Hamada o zniesieniu stanu wyjątkowego w Bahrajnie w dniu 1 czerwca i wzywa do jej pełnego przestrzegania, do zaniechania stosowania przemocy wobec demonstrantów, do szanowania wolności zgromadzeń i wolności słowa oraz do zapewnienia im bezpieczeństwa;
38. ponownie apeluje o natychmiastowe wycofanie zagranicznych oddziałów z Bahrajnu;
39. wzywa rząd Bahrajnu do zagwarantowania pełnego poszanowania wolności wyznania w tym kraju;
40. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, krajom członkowskim delegacji Maghrebu i Maszreku oraz Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.
