24.10.2007
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Michael Gahler, Charles Tannock, Laima Liucija Andrikienė, Bernd Posselt, Eija-Riitta Korhola, Tadeusz Zwiefka, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Pasqualina Napoletano, Christa Prets, Paulo Casaca, Elena Valenciano Martínez-Orozco, w imieniu grupy politycznej PSE
– Frédérique Ries, Marco Cappato, Marco Pannella, Marios Matsakis, Jean-Marie Cavada, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Mieczysław Edmund Janowski, Konrad Szymański, Mogens N.J. Camre, Ryszard Czarnecki, Adam Bielan, w imieniu grupy politycznej UEN
– Angelika Beer, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Vittorio Agnoletto, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– UEN ( B6‑0406/2007 )
– ALDE ( B6‑0407/2007 )
– PSE ( B6‑0410/2007 )
– GUE/NGL ( B6‑0412/2007 )
– Verts/ALE ( B6‑0418/2007 )
– PPE-DE ( B6‑0419/2007 )
w sprawie Iranu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Iranu, w szczególności rezolucje dotyczące praw człowieka,
–
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka ONZ, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Konwencję o prawach dziecka, której stroną jest Iran,
–
uwzględniając dialog UE-Iran na temat praw człowieka,
–
uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu w sprawie ukamienowania mężczyzny w Iranie, oświadczenie prezydencji oraz oświadczenie komisarz Ferrero-Waldner w sprawie ukamienowania Jafara Kianiego,
–
uwzględniając oświadczenia prezydencji w imieniu 25 państw członkowskich UE z dnia 25 maja i 3 sierpnia w sprawie kary śmierci nałożonej na Siana Paymarda, kar śmierci dla Adnana Hassanpoura i Abdolwaheda Boutimara, zbliżającej się egzekucji Behnama Zare'a oraz kary śmierci dla Alego Mahina Torabiego,
–
uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że jeśli chodzi o prawa obywatelskie i swobody polityczne, sytuacja w Islamskiej Republice Iranu pogorszyła się przez ostatnie 2 lata, w szczególności od czasu wyborów prezydenckich w czerwcu 2005 r., pomimo faktu, że Iran podjął się propagowania i ochrony praw człowieka oraz podstawowych wolności w ramach różnych międzynarodowych instrumentów w tym obszarze,
B.
mając na uwadze, że liczba egzekucji w Iranie, w tym egzekucji małoletnich i homoseksualistów, odbywających się często przez publiczne powieszenie, gwałtownie wzrosła - od początku 2007 r. odnotowano co najmniej 244 Liczba egzekucji na dzień 18 października 2007 r. podana przez Amnesty International egzekucji w porównaniu z 177 egzekucjami w 2006 r.,
C.
mając na uwadze, że podczas 62. sesji w październiku 2007 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ będzie głosować nad rezolucją wzywającą do sporządzenia międzynarodowego moratorium w sprawie egzekucji, które ma być krokiem w stronę zniesienia kary śmierci,
D.
mając na uwadze, że ostatnio po raz pierwszy skazano na śmierć dziennikarzy Adnana Hassanpoura i Abdolvaheda Botimara
E.
mając na uwadze, że torturowanie oraz złe traktowanie więźniów, przetrzymywanie w odosobnieniu, przetrzymywanie w ukryciu, stosowanie okrutnych, nieludzkich i poniżających kar oraz bezkarność funkcjonariuszy państwowych są zjawiskami powszechnymi,
F.
mając na uwadze, że przetrzymywanych jest coraz więcej intelektualistów; mając również na uwadze, że represjami objęto osoby o podwójnej narodowości, na które padają najpoważniejsze oskarżenia o współpracę z obcymi siłami lub o szpiegostwo,
G.
mając na uwadze, że kilka aktywistek zaangażowanych w obronę praw kobiet jest lub było ściganych za udział w kampanii „milion podpisów”, której celem było doprowadzenie do zniesienia przepisów dyskryminujących kobiety oraz przekazanie podpisów do parlamentu krajowego (Madżilis),
H.
mając na uwadze, że Iran w dalszym ciągu nie jest stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,
I.
mając na uwadze, że władze Iranu rozbiły ostatnio (czerwiec 2007 r.) dwie organizacje studenckie z Teheranu, co zakończyło się aresztowaniami, chociaż niektórych studentów wypuszczono później za kaucją; mając na uwadze, że zlikwidowano stowarzyszenie irańskich absolwentów, łamiąc w ten sposób irańskie prawo i międzynarodowe standardy praw człowieka dotyczące swobody stowarzyszania się,
J.
mając na uwadze, że po wprowadzeniu przez Ministerstwo Kultury i Spraw Kościelnych wytycznych w zakresie procedur publikacji zwiększono cenzurę, dziennikarze są coraz częściej nękani i aresztowani, a środki masowego przekazu są regularnie zamykane przez władzę,
K.
mając na uwadze, że zwiększyły się represje wobec związków zawodowych oraz aresztowano ich znanych liderów, takich jak Mansour Osanlou, przewodniczący związku kierowców autobusów oraz jego zastępca, Ebrahim Madadi, jak również Mahmud Salehi, były przewodniczący związku zawodowego piekarzy,
L.
mając na uwadze, że mniejszości są coraz silniej dyskryminowane i napastowane ze względu na przynależność religijną lub pochodzenie etniczne, szczególnie w regionach przygranicznych ( Kurdystan, Chuzestan, Beludżystan i Sistan, Azerbejdżan), łącznie z dalszym przetrzymywaniem i karą śmierci dla niektórych obywateli tych regionów,
M.
mając na uwadze, że członkowie wspólnoty religijnej Bahaitów nie mogą wyznawać swojej wiary, padają ofiarą poważnych prześladowań i są pozbawieni dosłownie wszystkich praw obywatelskich (np. praw własności, dostępu do szkolnictwa wyższego), a ich miejsca modlitwy są niszczone,
N.
mając na uwadze, że Irańczycy ubiegający się o azyl, którzy zostali odesłani z powrotem do Iranu przez państwa trzecie, są narażeni na poważne ryzyko prześladowań, jak pokazuje niedawny przypadek Rasoola Ali Mezrea, członka organizacji wyzwolenia Ahwasi, któremu grozi egzekucja po tym, jak został zmuszony do powrotu z Syrii, pomimo uznanego statusu uchodźcy UNHCR,
1.
wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu pogorszenia sytuacji praw człowieka w Iranie w ciągu ostatnich lat; apeluje do władz Iranu o przestrzeganie zobowiązań wynikających z międzynarodowych standardów praw człowieka i instrumentów ratyfikowanych przez Iran, poprzez promowanie uniwersalnych wartości i przyznanie wszystkim osobom praw obywatelskich i swobód politycznych;
2.
surowo potępia ukamienowanie Jafara Kianiego w dniu 5 lipca 2007 r. w wiosce Aghche Kand (prowincja Kazwin) oraz wzywa władze Iranu do wdrożenia zapowiadanego moratorium na kamienowanie; wzywa do zreformowania islamskiego kodeksu karnego poprzez zniesienie kary ukamienowania;
3.
jest głęboko zaniepokojony gwałtownym wzrostem w ostatnim roku represji wobec organizacji społeczeństwa obywatelskiego w Iranie; wzywa władze Iranu do położenia kresu brutalnemu tłamszeniu praw obrońców kobiet, aktywistek w kampanii „milion podpisów”, ruchów studenckich, obrońców praw mniejszości, intelektualistów, nauczycieli, dziennikarzy, osób publikujących w Internecie i działaczy związków zawodowych;
4.
przypomina rządowi Iranu o zobowiązaniach, jakie przyjął na siebie przez podpisanie Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które to zobowiązania polegają na zachowaniu podstawowych praw człowieka, a zwłaszcza swobody przekonań, oraz wzywa do uwolnienia wszystkich więźniów ukaranych za przekonania;
5.
jest zbulwersowany faktem, że odnotowano gwałtowny wzrost liczby egzekucji, przy czym wiele straconych osób występowało w niesprawiedliwych procesach;
6.
wzywa Iran, żeby w pełni przestrzegał przepisów swojego kodeksu postępowania karnego i przyznał wszystkim jednostkom prawo do sprawiedliwego procesu, w szczególności umożliwiając im dostęp do prawnika od początku postępowania sądowego; nalega na bezwarunkowe zapewnienie odpowiedniej opieki medycznej tym więźniom, którzy mają słabe zdrowie, i wyraża duże zaniepokojenie stanem zdrowia Mansoura Osanlou;
7.
z całą stanowczością potępia wyroki śmierci i egzekucje, jakie przeprowadza się w Iranie, w szczególności na przestępcach młodocianych i nieletnich, oraz nalega na władze irańskie, żeby w odniesieniu do nieletnich przestrzegały uznanych na arenie międzynarodowej gwarancji prawnych, takich jak Konwencja ONZ o prawach dziecka;
8.
wzywa władze irańskie, żeby stosowały w praktyce zakaz tortur, który prezes Sądu Najwyższego ogłosił w kwietniu 2004 r.;
9.
wzywa parlament irański do zmiany irańskiego prawa prasowego i kodeksu karnego, tak aby dostosować je do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, a zwłaszcza do uchylenia wszelkich przepisów karnych sankcjonujących pokojowe wyrażanie opinii m.in. na łamach prasowych;
10.
żąda, aby liczne organy prasowe, które zamknięto lub poddano cenzurze, mogły prowadzić działalność na ustanowionych zasadach wolności prasy;
11.
wzywa władze Iranu do przyspieszenia śledztwa w sprawie podejrzanych przypadków śmierci intelektualistów i działaczy politycznych oraz takich przypadków ich zabijania, tak aby domniemani sprawcy stanęli przed wymiarem sprawiedliwości;
12.
wzywa członków Madżlisu do pilnej zmiany kodeksu karnego, żeby moratorium na ukamienowanie przekształcono w ostateczny zakaz, oraz do uchwalenia prawa delegalizującego egzekucję przestępców młodocianych i wykonywanie kary śmierci za akty homoseksualizmu czy cudzołóstwo;
13.
wzywa władze irańskie do stosowania wszelkich wymaganych gwarancji procesowych w postępowaniach dotyczących kary śmierci oraz do ograniczenia zbioru czynów, za które grozi kara śmierci, co stanowiłoby pierwszy krok w kierunku całkowitego jej zniesienia; zwraca się do obywateli Iranu o wsparcie kampanii pod hasłem „Stop karze śmierci – świat decyduje”, którą zorganizowały Światowa koalicja przeciwko karze śmierci (WCADP) i inne organizacje pozarządowe.
14.
zwraca się do władz o przestrzeganie uznanych na arenie międzynarodowej gwarancji prawnych dla osób należących do mniejszości religijnych – uznanych oficjalnie lub nie; potępia obecny brak poszanowania praw mniejszości i żąda, aby mniejszości mogły wykonywać wszystkie prawa przyznane przez irańską konstytucję i prawo międzynarodowe; ponadto wzywa władze do usunięcia wszelkich form dyskryminacji z przyczyn religijnych lub etycznych, czy też dyskryminacji osób należących do mniejszości, takich jak Kurdowie, Azerowie, Arabowie, Beludżowie i Bahaici; wzywa zwłaszcza do zniesienia obowiązującego de facto zakazu bahaizmu;
15.
wzywa władze irańskie do bezwarunkowego uwolnienia więźniów ukaranych za przekonania, zwłaszcza dziennikarzy: Emaddedina Baghiego, Ako Kurdnasaba, Ejlala Ghavamiego, Mohammada Sadegha Kaboudvanda, Saida Matinpoura, Adnana Hassanpoura, Abdolvaheda „hiva” Botimara, Kaveha Javanmarda i Mohammanda Hassana Fallahieha, a także działaczy związków zawodowych Mansoura Osanlou, Ebrahima Madadiego i Mahmuda Salehiego, studentów Ehsana Mansouriego, Majida Tavakoliego i Ahmada Ghassabana oraz studentów uniwersytetu Amir Kabir;
16.
nalega na Zgromadzenie Ogólne ONZ, żeby przegłosowało rezolucję, która w wyraźny i stanowczy sposób potępi naruszanie podstawowych praw człowieka w Iranie, oraz żeby podjęło pilne środki mające na celu powstrzymanie ostatniej fali egzekucji w Iranie;
17.
zwraca się do Rady i do Komisji o ścisłe monitorowanie wydarzeń w Iranie, a także wskazywanie na konkretne przypadki naruszania praw człowieka; zwraca się do Rady i Komisji o przedstawianie sprawozdań z monitorowania sytuacji w Iranie;
18.
proponuje ponowne rozpoczęcie dialogu UE-Iran na temat praw człowieka, który przerwano w czerwcu 2004 r. i któremu mogłaby ewentualnie towarzyszyć wspólna inicjatywa Madżlisu i Parlamentu Europejskiego;
19.
potwierdza swoje poparcie dla wszystkich tych organizacji i osób w Iranie, które za pomocą dialogu prowadzą walkę o prawa demokratyczne;
20.
wzywa Komisję Europejską, aby dołożyła wszelkich możliwych starań na rzecz wsparcia społeczeństwa obywatelskiego, wymiany akademickiej, społeczno-gospodarczej i kulturalnej między Europą i Iranem w interesie otwartego dialogu, zwłaszcza przez wykorzystanie nowego Instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka;
21.
wzywa państwa członkowskie UE, żeby powstrzymały się od wydalania Irańczyków ubiegających się o azyl, w tym osób prześladowanych ze względu na orientację seksualną, oraz wzywa Grecję, żeby nie deportowała do Iranu Mohammada Hassana Talebiego, Mohammada Hosseina Dżaafariego i Wahida Szokoohi Nii;
22.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiemu przedstawicielowi ds. WPZiB, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Komitetowi Praw Człowieka ONZ, prezesowi Sądu Najwyższego Iranu oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.
