Odpowiedź udzielona przez Vladimira Špidlę w imieniu Komisji
(23 kwietnia 2009 r.)
Zasadniczo osoba otrzymująca zasiłek dla bezrobotnych musi pozostawać do dyspozycji służb zatrudnienia państwa członkowskiego przyznającego świadczenia. W art. 69 rozporządzenia (EWG) nr1408/71 Dz.U. L 28 z 30.1.1997. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników przemieszczających się określono zasady dotyczące zachowania prawa do otrzymywania świadczeń w innym państwie członkowskim. Wskazują one, że osoba poszukująca zatrudnienia może na określony okres zachować prawo do świadczeń dla bezrobotnych podczas pobytu w jednym lub kilku państwach członkowskich w celu poszukiwania tam zatrudnienia. Podczas okresu przeniesienia świadczeń osoba poszukująca zatrudnienia musi być zarejestrowana w służbach zatrudnienia każdego z państw członkowskich, do którego się przenosi i podlegać procedurze kontroli obowiązującej w danym państwie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami (tj. art. 69 i art. 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71) świadczenia wypłaca instytucja tego państwa członkowskiego, w którym dana osoba poszukuje zatrudnienia. Państwo, które przyznało świadczenie, zwraca koszty tych świadczeń w późniejszym terminie. Przepisy wspólnotowe nie określają, w jakiej walucie należy wypłacać świadczenia. W praktyce wypłacane są one w walucie państwa, w którym dana osoba poszukuje zatrudnienia.
W 2010 r. wejdzie w życie zmienione rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Dz.U. L 166 z 3004.2004. , które zastąpi rozporządzenie (EWG) nr 1408/71. Zgodnie z nowymi przepisami podczas okresu przeniesienia świadczenia wypłacane będą bezpośrednio przez instytucję państwa członkowskiego, które przyznało te świadczenia (zob. art. 64 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 883/2004). Rozporządzenie to nie określa waluty, w której świadczenia będą wypłacane. Krajowe przepisy państwa wypłacającego świadczenia mają określić, w jakiej walucie należy wypłacać świadczenia.
Przepisy wspólnotowe w dziedzinie koordynacji zabezpieczenia społecznego nie określają, w jakiej walucie należy wypłacać świadczenia. Dlatego też kwestia ta musi zostać rozstrzygnięta przez krajowe ustawodawstwo państwa członkowskiego wypłacającego świadczenia, zgodnie z zasadą, że prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie zapewnia koordynację systemów zabezpieczenia społecznego, a nie ich harmonizację. Poszczególne państwa członkowskie są odpowiedzialne za projekt, organizację i finansowanie własnych systemów zabezpieczenia społecznego i mogą określić sposób, w jaki świadczenia są wypłacane.
