26.10.2005
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Albert Jan Maat i Simon Coveney, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Pasqualina Napoletano i Bernadette Bourzai, w imieniu grupy politycznej PSE
– Ona Juknevičienė, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Bart Staes i Cem Özdemir, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Eva-Britt Svensson i Roberto Musacchio, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
– Marcin Libicki and Anna Elzbieta Fotyga, w imieniu grupy politycznej UEN
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PSE (B6‑0563/2005)
– Verts/ALE (B6‑0564/2005)
– PPE-DE (B6‑0569/2005)
– ALDE (B6‑0572/2005)
– GUE/NGL (B6‑0573/2005)
– UEN (B6‑0579/2005)
w sprawie Uzbekistanu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Uzbekistanu
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie republik Azji Środkowej i Uzbekistanu, w szczególności rezolucje z dnia 9 czerwca 2005 r.,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie praw człowieka na świecie w roku 2004 oraz w sprawie polityki UE w tym zakresie,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie praw człowieka (Genewa, 14 marca - 22 kwietnia 2005 r.),
–
uwzględniając raport OBWE/ODIHR w sprawie wydarzeń w Andiżanie,
–
uwzględniając Umowę o Partnerstwie i Współpracy pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Uzbekistanu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 1999 r.,
–
uwzględniając konkluzje Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych UE z 23 maja, 13 czerwca, 18 lipca i 3 października 2005 r.,
–
uwzględniając dokument w sprawie Strategii Komisji dla Azji Środkowej na lata 2002-2006,
–
uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że rząd Uzbekistanu nie wydał jeszcze zgody na przeprowadzenie niezależnego dochodzenia w sprawie zdarzeń z 13 maja 2005 r. w Andiżanie; mając na uwadze, że według raportów organizacji praw człowieka nieustalona liczba cywilów, według niektórych świadków - kilkuset, zostało zastrzelonych, a jeszcze większa liczba zranionych przez „rządowe siły bezpieczeństwa“;
B.
mając na uwadze, że międzynarodowe organizacje praw człowieka doniosły o aresztowaniu tysięcy osób w celu zatuszowania prawdy; mając na uwadze, że zatrzymanym osobom poważnie zagraża, że zostaną przeciwko nim użyte tortury i inne brutalne zachowania oraz mając na uwadze, że wiele osób oskarżono o popełnienie poważnych przestępstw i grozi im w związku z tym, że w wyniku niesprawiedliwych procesów zostaną skazane na karę śmierci;
C.
mając na uwadze, że najbardziej niezależni dziennikarze krajowi oraz działacze praw człowieka są zastraszani przez służby bezpieczeństwa lub zostali wywiezieni z kraju;
D.
mając na uwadze, że władze uzbeckie postanowiły przesunąć na późniejszy termin VI posiedzenie Parlamentarnej Komisji Współpracy UE-Uzbekistan z udziałem delegacji Parlamentu Europejskiego, która wyraziła życzenie udania się do Andiżanu i spotkania z organizacjami pozarządowymi oraz osobami, które uczestniczyły w tych zdarzeniach;
E.
mając na uwadze, że obecnie toczy się w Taszkiencie proces piętnastu mężczyzn, oskarżonych o to, że jako przywódcy zbrojnych zamieszek w Andiżanie, próbowali oni obalić rząd i ustanowić państwo islamskie;
F.
mając na uwadze, że Leandro Despouy, specjalny sprawozdawca ONZ ds. niezależności sędziów i obrońców wyraził wątpliwości co do sprawiedliwości toczącego się procesu i wezwał do umożliwienia dostępu do oskarżonych;
G.
mając na uwadze, że grupa 439 uchodźców uzbeckich, uciekających do granicy kirgiskiej po powstaniu z 13 maja, została przewieziona do obozu ONZ w Rumunii; mając na uwadze, że sytuacja pozostałych uchodźców pozostaje niewyjaśniona;
H.
mając na uwadze, że rozwój społeczeństwa obywatelskiego jest podstawowym krokiem na drodze zapewnienia krajowi prawidłowo działającej demokracji, stabilności i spójności społecznej, które mają zasadnicze znaczenie dla skutecznego zwalczania wszelkich zagrożeń wynikających z religijnego ekstremizmu;
I.
mając na uwadze, że dla rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Uzbekistanie, podobnie jak w krajach ościennych, konieczne jest bardziej otwarte społeczeństwo, w którym swobody indywidualne i prawa człowieka będą w pełni respektowane, jak również rzeczywisty postęp na drodze rozwoju demokracji;
1.
wzywa Komisję Europejską do umieszczenia w rezerwie środków przyznanych w rocznym budżecie Unii Europejskiej na „projekty krajowe i instytucjonalizację“ w Uzbekistanie, bez uszczerbku dla pomocy humanitarnej;
2.
potępia odmowę rządu Uzbekistanu zapewnienia przejrzystości oraz jego wycofanie się z kontaktów zewnętrznych i podkreśla jak ważne jest dla międzynarodowej komisji śledczej, aby mieć możliwość natychmiastowego wyjaśnienia okoliczności zaistniałych wokół wydarzeń z maja 2005 r. w regionie Andiżanu oraz swobodnego uczestniczenia w toczących się procesach;
3.
ponownie kładzie nacisk na znaczenie stosunków pomiędzy UE i Uzbekistanem oraz nieprzerwanego dialogu i uznaje zasadniczą rolę Uzbekistanu w regionie Azji Środkowej, lecz podkreśla, że stosunki te muszą opierać się na wzajemnym poszanowaniu zasad demokracji, rządów prawa i praw człowieka, zgodnie z tym co zostało jasno określone w Umowie o Partnerstwie i Współpracy pomiędzy Unią Europejską i Uzbekistanem;
4.
z zadowoleniem przyjmuje i popiera decyzję podjętą na posiedzeniu Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych UE w dniu 3 października 2005 r. w sprawie wprowadzenia embarga na eksport broni i wyposażenia wojskowego oraz wszelkiego wyposażenia mogącego służyć stosowaniu represji wewnętrznych do Uzbekistanu, wdrażania restrykcji odnośnie pozwolenia wjazdu do UE obywateli uzbeckich ponoszących bezpośrednią odpowiedzialność za zdarzenia w Andiżanie oraz bezterminowego zawieszenia wszystkich spotkań technicznych zaplanowanych w ramach Umowy o Partnerstwie i Współpracy, jak również w sprawie zmiany orientacji i redukcji programu TACIS w celu wspierania wzmożonego skoncentrowania się na potrzebach ludności, demokracji i prawach człowieka oraz na nawiązywaniu kontaktów z uzbeckim społeczeństwem obywatelskim;
5.
nalega, aby rząd Uzbekistanu wypuścił na wolność wszystkich działaczy praw człowieka, dziennikarzy i członków opozycji politycznej, którzy są nadal przetrzymywani i umożliwił im swobodną pracę bez obaw, że będą obiektem prześladowań oraz aby zaprzestał zastraszania organizacji pozarządowych;
6.
wzywa do przywrócenia wolności prasy, co wiąże się z zarzuceniem środków sądowych podjętych przeciwko krajowym środkom masowego przekazu i organizacjom pozarządowym pragnącym promowania różnorodności informacyjnej; potępia wszelkie przeszkody w zakresie swobody wypowiedzi obywateli;
7.
nalega, aby proces osób oskarżonych o spisek mający na celu wywrócenie rządu uzbeckiego był w pełni zgodny z zasadami prawa międzynarodowego i otwarty dla niezależnych obserwatorów, którzy powinni uzyskać pozwolenie na nieograniczony dostęp do procesu; zwraca uwagę na decyzję władz uzbeckich w sprawie zgody na obecność obserwatorów OBWE podczas tych procesów;
8.
oczekuje od władz uzbeckich umożliwienia wizyty w Andiżanie oraz spotkań posłów uczestniczących w VI posiedzeniu Parlamentarnej Komisji Współpracy UE-Uzbekistan z opozycją, organizacjami pozarządowymi oraz niezależnymi mediami;
9.
wzywa władze kirgiskie, aby nie deportowały aresztowanych uchodźców do czasu aż rząd Uzbekistanu nie będzie w stanie im zagwarantować niezależnego i sprawiedliwego procesu oraz zapewnić organizacjom humanitarnym dostępu do osób aresztowanych;
10.
zobowiązuje Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Azji Środkowej, prezydentowi, rządowi i parlamentowi Uzbekistanu, Sekretarzowi Generalnemu OBWE oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.
.
