25.1.2012 B7-0041/2012 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniem wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
w sprawie Iranu i jego programu jądrowego ( 2012/2512(RSP) )
Tarja Cronberg
,
Michèle Rivasi
,
Isabelle Durant
,
Barbara Lochbihler
,
Emilie Turunen
,
Raül Romeva i Rueda
,
Ulrike Lunacek
,
Rui Tavares
,
Jill Evans
,
Rebecca Harms
,
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
PE479.459v01-00 B7‑0041/2012 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu i jego programu jądrowego ( 2012/2512(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1696 i 1737 z 2006 r., nr 1747 z 2007 r., nr 1803 i 1835 z 2008 r. oraz nr 1929 z 2010 r.,
– uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych UE z dnia 23 stycznia 2012 r., w których ogłoszono wprowadzenie wobec Iranu dodatkowych środków ograniczających w sektorze energetycznym (obejmujących stopniowe embargo na przywóz ropy naftowej do UE), w sektorze finansowym (obejmujących środki przeciwko irańskiemu bankowi centralnemu) oraz w sektorze transportu, a także dalsze ograniczenia wywozu, zwłaszcza dotyczące złota oraz wrażliwych towarów i technologii podwójnego zastosowania, jak również wskazanie kolejnych osób i podmiotów, w tym kilku znajdujących się pod kontrolą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej,
– uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa przedstawione w imieniu krajów E3+3 „w następstwie rozmów z władzami irańskimi w Stambule w dniach 21 i 22 stycznia 2011 r.” oraz w dniu 20 stycznia 2012 r. w sprawie „rozważenia możliwości rychłego wznowienia rozmów między krajami E3/EU+3 a Iranem”,
– uwzględniając pismo wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton z dnia 21 października 2011 r. skierowane do sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Islamskiej Republiki Iranu Saida Dżalili oraz jej oświadczenie w sprawie Iranu z dnia 18 listopada 2011 r.,
– uwzględniając sprawozdanie MAEA dla Rady Gubernatorów z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wdrażania w Islamskiej Republice Iranu porozumienia o zabezpieczeniach Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz właściwych postanowień rezolucji Rady Bezpieczeństwa,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Islamskiej Republiki Iranu, a w szczególności rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. i 10 marca 2011 r.,
– uwzględniając swoje zalecenie dla Rady w sprawie spójnej polityki wobec reżimów, wobec których UE stosuje środki ograniczające w sytuacji, gdy ich przywódcy działają na rzecz osobistych i handlowych interesów w granicach UE,
– uwzględniając konferencję ONZ w sprawie likwidacji broni masowego rażenia na Bliskim Wschodzie zaplanowaną na jesień 2012 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w sprawozdaniu MAEA z listopada 2011 r. wyrażono „poważne zastrzeżenia co do ewentualnych militarnych aspektów irańskiego programu jądrowego”, ponieważ „pewne działania” „związane z tworzeniem jądrowego urządzenia wybuchowego ”„mogą być nadal w toku”;
B. mając na uwadze, że w sprawozdaniu tym odnotowano ponadto, że Iran nadal prowadzi działania w zakresie wzbogacania i przetwarzania uranu, do których zawieszenia jest obowiązany na mocy szeregu rezolucji Rady Bezpieczeństwa; mając jednak na uwadze, że Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) jako taki nie wyklucza działań w zakresie wzbogacania uranu przez państwa-strony oraz że w związku z tym irański program wzbogacania uranu nie narusza NPT;
C. mając na uwadze, że, naruszając obowiązki wynikające z NTP, Iran potajemnie wybudował zakład wzbogacania uranu w Fordo w pobliżu Kom i zawiadomił MAEA o jego istnieniu dopiero dłuższy czas po rozpoczęciu budowy; mając na uwadze, że utajnianie informacji dodatkowo osłabia wiarę w zapewnienia Iranu o czysto cywilnym charakterze jego programu jądrowego;
D. mając na uwadze, że wprawdzie Iran ogłosił, iż zakład w Fordo rozpocznie działanie w lutym i że uran będzie w nim wzbogacany do 20%, potwierdził też jednak, że przed końcem stycznia oczekuje miesięcznej inspekcji prowadzonej przez inspektorów z Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej;
E. mając na uwadze, że irański program jądrowy obrazuje jedno z niebezpieczeństw, jakie niesie ze sobą stosowanie energii jądrowej, gdyż nie istnieje jasne rozgraniczenie zastosowania wojskowego i cywilnego, w związku z czym należy stopniowo zrezygnować w skali światowej ze stosowania reaktorów jądrowych jako źródła energii;
F. mając na uwadze, że choć wartość broni jądrowej jako instrumentu świadczącego o potędze jest zdecydowanie kwestionowana, nadal trwa rozprzestrzenianie technologii jądrowej, oraz mając na uwadze, że podwójne standardy w globalnym systemie kontroli energii jądrowej mogą sprawić, że Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej stanie się nieaktualny;
G. mając na uwadze, że w dniu 23 stycznia Rada do Spraw Zagranicznych UE postanowiła wzmocnić sankcje przeciw Iranowi, zakazując w szczególności przywozu, zakupu i transportu irańskiej ropy naftowej i produktów petrochemicznych z Iranu do UE, podczas gdy zawarte już umowy mogą być nadal wykonywane do dnia 1 lipca 2012 r., podobnie jak inwestycje w spółkach przemysłu petrochemicznego w Iranie; mając na uwadze, że Rada zamroziła też aktywa irańskiego banku centralnego w UE i zakazała przekazywania irańskiemu bankowi centralnemu banknotów i monet w walucie irańskiej;
H. mając na uwadze, że przegląd środków dotyczących ropy naftowej i produktów ropopochodnych zostanie przeprowadzony do dnia 1 maja 2012 r.;
I. mając na uwadze, że saudyjski minister ds. ropy naftowej Ali al-Naimi oświadczył w dniu 23 stycznia, że jego kraj może zwiększyć produkcję ropy o dwa miliony baryłek, aby w obliczu zakazu wywozu irańskiej ropy naftowej zapewnić taką samą ilość dostarczanej ropy;
J. mając na uwadze, że według doniesień jeden z głównych dowódców sił Gwardii Rewolucyjnej powiedział, iż władze w Teheranie zdecydowały nakazać zamknięcie cieśniny Ormuz, jeżeli wywóz krajowej ropy zostanie zablokowany, oraz mając na uwadze, że w dniu 22 stycznia 2012 r. francuskie i brytyjskie statki wojenne dołączyły do amerykańskiej grupy lotniskowców i przepłynęły cieśninę Ormuz;
1. przyjmuje do wiadomości, że Rada Europejska podjęła decyzję w sprawie dodatkowych zaostrzonych sankcji przeciwko Iranowi, wprowadzając zakaz wszelkiego przywozu ropy naftowej i produktów petrochemicznych, a także jakichkolwiek transakcji z irańskim bankiem centralnym, który to zakaz wejdzie w życie w sześć miesięcy od wydania decyzji; wyraża również poważne obawy w związku z eskalacją napięć i wymianą gróźb w odniesieniu do irańskiego programu jądrowego;
2. potępia obsesyjne działania rządu irańskiego w zakresie rozwoju technologii wzbogacania uranu, które zdecydowanie wykraczają poza konieczność zapewnienia bezpiecznych dostaw paliwa do celów cywilnych, a także lekceważenie międzynarodowych obaw dotyczących nielegalnych zamiarów wykorzystania wojskowego;
3. potwierdza jednak swoje stanowisko, zgodnie z którym należy za wszelką cenę uniknąć starć zbrojnych; przypomina również, że Iran jest stroną Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, w przeciwieństwie do niektórych państw posiadających broń jądrową, i jako strona ma obowiązek umożliwić MAEA prowadzenie kontroli w swoich oficjalnych instalacjach jądrowych;
4. potępia wszelkie akty przemocy, zabójstwa i prowokacje, takie jak najwyraźniej zaplanowane zabójstwa irańskich naukowców z zakresu atomistyki, w tym ostatni taki przypadek dotyczący Mostafy Ahmadi Roshana, a także uwięzienie przez irańskie siły bezpieczeństwa i skazanie na śmierć obywateli innych państw w celu zwiększenia presji politycznej, jak ma to miejsce w przypadku obywatela amerykańskiego Amira Mirzy Hekmatiego;
5. jest głęboko przekonany, że kwestia irańskiego programu jądrowego nie może zostać rozwiązana zbrojnie, i nalega, by jeden z elementów dwutorowego podejścia stosowanego przez grupę EU3+3, a mianowicie zachęty, został obecnie wyeksponowany;
6. nakłania kraje E3+3 oraz Iran do powrotu do stołu negocjacyjnego i wzywa negocjatorów do wypracowania wzajemnie akceptowalnego kompromisu w ramach NPT; sugeruje również, by powiększyć zespół negocjacyjny o Brazylię i Turcję oraz podjąć negocjacje zmierzające do ustanowienia systemu wzajemnych gwarancji bezpieczeństwa dla wszystkich krajów tego regionu;
7. proponuje UE, by już teraz na znak dobrej woli ustanowić przedstawicielstwo dyplomatyczne i delegację UE w Teheranie;
8. podkreśla swoje stanowisko, zgodnie z którym sankcje powinny zostać ukierunkowane w taki sposób, by środki te nie miały niepożądanych ujemnych skutków dla ogółu społeczeństwa; dlatego nalega, by planowany przez Radę na maj 2012 przegląd nowych restrykcji obejmował pogłębioną analizę ich skutków dla obywateli Iranu, oraz uważa, że należy ponownie przeanalizować kwestię embargo, gdyby okazało się, że powoduje ono poważne pogorszenie sytuacji zwykłych Irańczyków;
9. podkreśla, że w państwach, wobec których UE stosuje środki ograniczające, obecność służb UE na miejscu jest szczególnie ważna, by zapewnić ścisłe zaangażowanie państw członkowskich oraz szefów delegacji UE w proces opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceniania środków ograniczających i ich skutków;
10. ponawia swoje wezwanie do irańskiego parlamentu i rządu, by ratyfikować i wdrożyć protokół dodatkowy i by w pełni zrealizować postanowienia porozumienia o zabezpieczeniach całkowitych;
11. ponawia wezwanie do wszystkich państw posiadających broń jądrową, by zmniejszyły stopniowo liczbę głowic jądrowych, ograniczyły konsekwentnie rolę broni jądrowej w polityce bezpieczeństwa oraz by ustanowiły konkretne cele i jasny harmonogram działań zmierzających do stworzenia strefy bez broni jądrowej w Europie i na Bliskim Wschodzie;
12. wzywa przywódców Iranu i inne rządy w tym regionie, które rozważają inwestycje w energię jądrową, by nie powtarzały błędów wielu państw członkowskich UE preferujących niebezpieczne, kosztowne i przestarzałe technologie; w zamian za to apeluje do tych krajów, by rozwijały wszystkie możliwości oferowane przez nowoczesne technologie w zakresie odnawialnych źródeł energii, wydajności i metod przechowywania;
13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji prezydencji Rady, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, dyrektorowi generalnemu MAEA, rządom i parlamentom krajów Maszreku, Radzie Współpracy Państw Zatoki Perskiej, Izraelowi, Palestynie, Irakowi, Turcji oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.
