4.7.2007
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Francis Wurtz, Kyriacos Triantaphyllides oraz Luisa Morgantini
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie,
–
uwzględniając sprawozdanie swojej delegacji ds. stosunków z Palestyńską Radą Legislacyjną w wyniku wizyty tej delegacji w Palestynie w okresie kwiecień - maj 2007 r. oraz wnioski zawarte w tym sprawozdaniu,
–
uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, a w szczególności jej rezolucji 242 (1967), 338 (1973), 425 (1978), 478 (1980), 1373 (2001) i 1397 (2002);
–
uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych 181 (1947), 194 (1948), 3236 (1974) i ES 10/15 (2004),
–
uwzględniając raport końcowy Alvaro de Soto, specjalnego koordynatora Narodów Zjednoczonych ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie i osobistego przedstawiciela sekretarza generalnego przy Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP) i Autonomii Palestyńskiej, przedstawiony w maju 2007 r.,
–
uwzględniając orzeczenie Trybunału Międzynarodowego z 9 lipca 2004 r. w sprawie nielegalności muru bezpieczeństwa,
–
uwzględniając wznowienie arabskiej inicjatywy pokojowej z 2002 r. na szczycie w Rijadzie,
–
uwzględniając uroczystości w dniu 5 czerwca 2007 r. upamiętniające konflikt z 1967 r. i czterdziestolecie izraelskiej okupacji terytoriów palestyńskich, łącznie ze wschodnią Jerozolimą, Wzgórzami Golan i framami Shebaa,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że społeczności międzynarodowej nie udało się zakończyć trwającej od 1967 r., a zatem od 40 lat, okupacji terytoriów,
B.
mając na uwadze, że Unia Europejska przyjmując strategię Białego Domu i stosując podwójną miarę zaprzepaszcza historyczną szansę, jaką oferują plan pokojowy Ligi Arabskiej z 2002 r., sukces procesu demokratycznego w Palestynie oraz niedawne utworzenie rządu jedności narodowej ostatniej szansy i że w konsekwencji ponosi ona w dużej mierze odpowiedzialność za kryzys w tym regionie, jak jednoznacznie wskazuje raport końcowy specjalnego koordynatora NZ ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,
C.
mając na uwadze, że rząd jedności narodowej utworzony na podstawie porozumienia podpisanego w Mekce w dniu 8 lutego 2007 r. został odwołany przez prezydenta Abbasa po zamachu wojskowym Hamasu w Strefie Gazy, i że jednocześnie prezydent Autonomii Palestyńskiej ogłosił stan wyjątkowy i powołał rząd kryzysowy z premierem Fajadem na czele,
D.
mając na uwadze, że kryzys humanitarny w Strefie Gazy osiągnął niezwykle niepokojące rozmiary; i mając na uwadze, że izolacja Strefy Gazy ma nadal dramatyczne skutki w wymiarze politycznym i humanitarnym,
E.
mając na uwadze, że polityka faktów dokonanych, która zaostrza okupację, podział, aneksję i rozdrobnienie obszarów palestyńskich, uniemożliwia utworzenie państwa palestyńskiego, co niszczy wszelką nadzieję na pokój w regionie,
F.
mając na uwadze, że Zachodni Brzeg Jordanu i Strefa Gazy stanowią jedność polityczną, geograficzną i gospodarczą,
G.
mając na uwadze niepokojące pogorszenie sytuacji w Libanie, czego przejawem są atak na UNIFIL, w którym zginęło sześć osób, zabójstwo posła Walida Eido oraz starcia w obozie uchodźców palestyńskich w Nahr el Bared,
H.
mając na uwadze polaryzację stanowisk w Libanie, w szczególności w wyniku rezolucji 1757 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z 30 maja 2007 r. powołującej trybunał do osądzenia zabójców byłego premiera Libanu, Rafica Hariri,
1.
podkreśla poważną i bezpośrednią odpowiedzialność wspólnoty międzynarodowej za pogorszenie politycznej i humanitarnej sytuacji na okupowanych terenach palestyńskich, jak zauważa w raporcie końcowym specjalny koordynator NZ ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie i wzywa Unię Europejską, aby bezzwłocznie wyciągnęła wnioski z tej dotkliwej porażki i dokonała daleko idących zmian strategicznych przy ścisłym poszanowaniu prawa międzynarodowego;
2.
potępia czterdziestoletnią okupację Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu Jordanu, łącznie ze wschodnią Jerozolimą oraz Wzgórzami Golan i framami Shebaa; zwraca uwagę, że zakończenie obecnego kryzysu i przywrócenie pokoju i stabilizacji są możliwe tylko pod warunkiem wycofania się z terenów zajmowanych od 1967 r. i pod warunkiem osiągnięcia ostatecznego, sprawiedliwego i trwałego rozwiązania konfliktu izreaelsko-palestyńskiego, którym jest utworzenie dwóch państw w wyniku powołania państwa palestyńskiego w granicach z 1967 r. ze wschodnią Jerozolimą jako stolicą, a także pod warunkiem całościowego uregulowania kwestii wszystkich uchodźców palestyńskich na postawie rezolucji 194 NZ; podkreśla, że wiąże się to z koniecznością likwidacji muru i osiedli, które w świetle prawa międzynarodowego są nielegalne, oraz uwolnienia wszystkich palestyńskich i arabskich więźniów politycznych;
3.
jest niezwykle zaniepokojony ostatnimi wydarzeniami w Strefie Gazy; potępia zbrojne przejęcie kontroli w Strefie Gazy przez Hamas; zwraca uwagę, że zawieszenie pomocy bezpośredniej i odmowa uznania rządu narodowej jedności przyczyniły się bezpośrednio do zaostrzenia napięć i osłabienia instytucji palestyńskich, w szczególności służb bezpieczeństwa, co doprowadziło do obecnej katastrofalnej sytuacji, która zagraża nawet istnieniu Autonomii Palestyńskiej;
4.
popiera wysiłki Autonomii Palestyńskiej i jej prezydenta Mahmouda Abbasa podejmowane w celu rozwiązania kryzysu politycznego i humanitarnego; podkreśla, że należy jak najszybciej przezwyciężyć podziały polityczne, aby nie ograniczać jeszcze bardziej perspektywy utworzenia państwa palestyńskiego; zwraca się do prezydenta i wszystkich partii o podjęcie wszystkich koniecznych środków w tym celu;
5.
popiera wezwanie Komitetu Wykonawczego OWP do przeprowadzania nowych wyborów; zwraca się do społeczności międzynarodowej o zobowiązanie się do uznania i respektowania wyników tych wyborów;
6.
wyraża niezwykłe zaniepokojenie z powodu sytuacji humanitarnej w Strefie Gazy; zwraca uwagę, że izolacja Strefy Gazy może prowadzić jedynie do zwiększenia chaosu i nasilenia panującego tam kryzysu humanitarnego; domaga się otwarcia przejść granicznych do Strefy Gazy i uruchomienia kryzysowej pomocy humanitarnej; zwraca się do Unii Europejskiej, Izraela i Egiptu o podjęcie wszelkich koniecznych środków w celu niezwłocznego ponownego otwarcia punktu granicznego w Rafah, zdając sobie sprawę, że przebywa tam 4 000 Palestyńczyków w bardzo trudnych warunkach;
7.
ubolewa głęboko i potępia ostatnią interwencję wojskową Izraela w Strefie Gazy i w Nablusie; zwraca się do izraelskiego rządu o natychmiastowe wstrzymanie wszystkich operacji wojskowych przeciw ludności palestyńskiej w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu Jordanu, a także jej nielegalnej polityki pozasądowych egzekucji; popiera wezwanie do natychmiastowego, jednoczesnego, całkowitego i wzajemnego zawieszenia broni; wyraża poparcie dla apelu prezydenta Abbasa o rozmieszczenie na Zielonej Linii w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu Jordanu międzynarodowych sił obserwacyjnych i ochronnych pod egidą Narodów Zjednoczonych w ramach ogólnej strategii politycznej mającej na celu wznowienie procesu pokojowego;
8.
stwierdza ograniczone rezultaty szczytu w Charm el-Cheikh; odnotowuje częściowe przekazanie palestyńskich podatków potrąconych nielegalnie przez Izrael; wzywa Izrael do bezwarunkowego przekazania należnych Autonomii Palestyńskiej wpływów z cła i podatków; apeluje do Izraela o bezzwłoczne wstrzymanie budowy muru i osiedli oraz wszelkich działań mających na celu aneksję wschodniej Jerozolimy; wzywa ponadto Izrael do zniesienia ograniczeń w swobodnym przepływie towarów i osób oraz do podjęcia na znaczną skalę kroków w celu uwolnienia palestyńskich więźniów bez względu na ich przynależność polityczną, w pierwszej kolejności liderów politycznych i posłów, przede wszystkim Aziza Dweik, przewodniczącego Palestyńskiej Rady Legislacyjnej, i Marwana Barghouti, pierwszego posła uwięzionego po wybuchu Intifady;
9.
popiera obietnicę prezydenta Abbasa dotyczącą udostępnienia przywróconej pomocy bezpośredniej wszystkim Palestyńczykom bez rozróżniania między Strefą Gazy a Zachodnim Brzegiem Jordanu; zwraca się do Unii Europejskiej, aby nie utrudniała realizacji tej obietnicy; podkreśla, że sama pomoc finansowa nie wystarczy, że konieczne jest bezzwłoczne udzielenie politycznego wsparcia dla narodu palestyńskiego i Autonomii Palestyńskiej w celu utworzenia zdolnego do funkcjonowania państwa w granicach z 1967 r.;
10.
zwraca uwagę, że niezwykle pilne jest podjęcie rozmów na temat ostatecznego statusu; zwraca się zatem do Unii Europejskiej, aby przyczyniła się do zorganizowania międzynarodowej konferencji pokojowej na temat Bliskiego Wschodu bez wykluczania kogokolwiek i bez jakichkolwiek warunków wstępnych, aby doprowadzić do zawarcia regionalnego porozumienia pokojowego opartego na rezolucji Narodów Zjednoczonych;
11.
przypomina w tym kontekście o cennym wkładzie arabskiej inicjatywy pokojowej stanowiącej prawdziwą okazję do zaprowadzenia powszechnego i trwałego pokoju w regionie; wzywa państwa arabskie do przejęcia aktywnej roli w działaniach na rzecz rozwiązania konfliktu i zakończenia obecnego kryzysu; zwraca się do rządu izraelskiego, aby wykorzystał okazję, jaką stwarza ta inicjatywa; podkreśla jednak, że jeżeli nie wykorzysta się niezwłocznie tej okazji, może ona całkowicie zniknąć, co miałoby drastyczne skutki dla wszystkich narodów w regionie;
12.
z zadowoleniem przyjmuje fakt uwolnienia dziennikarza Alana Johnsona;
13.
wzywa do natychmiastowego uwolnienia trzech żołnierzy izraelskich;
14.
zwraca się do państw członkowskich Unii Europejskiej o wznowienie rzeczywistego dialogu z Syrią w celu uzyskania całościowego rozstrzygnięcia sporu i zapewnienia stabilności regionu;
15.
wyraża zaniepokojenie z powodu zagrożenia zaostrzenia podziałów politycznych i ich skutków w Libanie, także skutków dla pokoju i stabilności w regionie i wzywa wszystkie zainteresowane partie w Libanie do rozwiązania wewnętrznego kryzysu politycznego poprzez dialog;
16.
potępia atak, który w dniu 24 czerwca br. spowodował śmierć sześciu żołnierzy sił pokojowych Narodów Zjednoczonych;
17.
podkreśla, że samo stacjonowanie sił pod egidą ONZ na południu Libanu przy braku procesu politycznego nie może na trwałe rozwiązać kryzysu i naraża UNIFIL na poważne zagrożenie; zwraca się do Rady, aby przedstawiła Parlamentowi swoją strategię polityczną i inicjatywy polityczne, które zamierza przyjąć w celu znalezienia trwałego rozwiązania tego problemu; wnosi, aby wysoki przedstawiciel ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa sporządził jak najszybciej raport w tej sprawie;
18.
potępia ataki i działania Fatah Al-Islam oraz ich przenikanie do obozów uchodźców, w wyniku czego uchodźcy palestyńscy stali się głównymi ofiarami tych działań; zwraca uwagę, że ta kryzysowa sytuacja wskazuje ponownie na konieczność doprowadzenia do sprawiedliwego i całościowego uregulowania kwestii uchodźców palestyńskich w oparciu o rezolucję 194 Narodów Zjednoczonych;
19.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom Izraela, Libanu i Syrii, Autonomii Palestyńskiej, sekretarzowi generalnemu Ligii Arabskiej, Rosji i Stanom Zjednoczonym, jak również sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych .
