P7_TA(2009)0075
Wspólny system podatku od wartości dodanej *
A7-0055/2009
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie projektu dyrektywy Rady zmieniającej niektóre przepisy dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (10893/2009 – C7-0002/2009 – 2007/0238(CNS) )
(Procedura konsultacji – ponowna konsultacja)
Parlament Europejski,
–
uwzględniając projekt Rady (10893/2009),
–
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie ( COM(2007)0677 ),
–
uwzględniając swoje stanowisko z dnia 8 lipca 2008 Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0319 .
,
–
uwzględniając art. 93 Traktatu WE, na mocy którego Rada ponownie skonsultowała się z Parlamentem ( C7–0002/2009 ),
–
uwzględniając art. 55 i art. 59 ust. 3 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej ( A7–0055/2009 ),
1.
zatwierdza projekt Rady po poprawkach;
2.
zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;
3.
zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;
4.
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do projektu lub zastąpienia go innym tekstem;
5.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
Projekt Rady
Poprawka
Poprawka 1
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Punkt 8 preambuły
(8)
W kontekście przystąpienia do UE Bułgaria i Rumunia zostały upoważnione do przyznania zwolnienia podatkowego małym przedsiębiorstwom i utrzymania zwolnienia z VAT w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób. Dla jasności i spójności odstępstwa te powinny zostać włączone do samej dyrektywy.
(8)
W kontekście przystąpienia do UE Bułgaria i Rumunia zostały upoważnione do przyznania zwolnienia podatkowego małym przedsiębiorstwom i utrzymania zwolnienia z VAT w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób. Dla jasności i spójności odstępstwa te powinny zostać włączone do samej dyrektywy.
Zgodność z prawem i konieczność stosowania tych odstępstw należy poddawać przeglądowi przynajmniej co dwa lata.
Poprawka 2
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Punkt 9 preambuły
(9)
W odniesieniu do prawa do odliczenia podstawowa zasada stanowi, że prawo to powstaje tylko w przypadku, gdy towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do celów
jego działalności zawodowej
. Zasadę tę należy doprecyzować i wzmocnić w odniesieniu do dostawy nieruchomości
i związanych z tym wydatków
, tak aby zapewnić identyczne traktowanie podatników zawsze, gdy nieruchomości, które wykorzystują oni do celów działalności zawodowej, nie są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z tą działalnością.
(9)
W odniesieniu do prawa do odliczenia podstawowa zasada stanowi, że prawo to powstaje tylko w przypadku, gdy towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do celów
dokonywanych przez niego transakcji przyznających prawo do odliczenia
. Zasadę tę należy doprecyzować i wzmocnić w odniesieniu do dostawy nieruchomości, tak aby zapewnić identyczne traktowanie podatników zawsze, gdy nieruchomości, które wykorzystują oni do celów działalności zawodowej, nie są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z tą działalnością.
Dlatego też należy ograniczyć wstępne wykonywanie prawa do odliczenia do takiego wykorzystania, które jest związane z transakcjami przyznającymi prawo do odliczenia w momencie, w którym podatek staje się wymagalny.
Poprawka 3
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Punkt 10 preambuły
(10)
Chociaż
nieruchomości i związane z nimi wydatki stanowią najistotniejsze przypadki, w których doprecyzowanie i wzmocnienie przedmiotowej zasady jest właściwe, z uwagi na wartość i czas gospodarczego wykorzystania tych nieruchomości oraz fakt, że wykorzystanie tego typu nieruchomości do różnych celów jest szeroko rozpowszechnione,
to jednak, zgodnie z zasadą pomocniczości, należy upoważnić państwa członkowskie do stosowania takiej samej zasady do majątku ruchomego o charakterze trwałym i stanowiącego część majątku przedsiębiorstwa
.
(10)
Ponieważ
nieruchomości i związane z nimi wydatki stanowią najistotniejsze przypadki, w których doprecyzowanie i wzmocnienie przedmiotowej zasady jest właściwe, z uwagi na wartość i czas gospodarczego wykorzystania tych nieruchomości oraz fakt, że wykorzystanie tego typu nieruchomości do różnych celów jest szeroko rozpowszechnione,
wstępne prawo do odliczenia należy stosować do nabywanych przez podatnika nieruchomości i istotnych związanych z nimi usług, które ze względu na ich wartość gospodarczą można przyrównać do nabycia nieruchomości
.
Natomiast drobne naprawy lub ulepszenia mające ograniczone znaczenie gospodarcze należy wyłączyć z zakresu stosowania tej zasady.
Poprawka 4
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Punkt 11 preambuły
(11)
Z myślą o zapewnieniu sprawiedliwego systemu odliczeń dla podatników w kontekście nowych zasad należy przewidzieć system dostosowawczy zgodnie z
innymi
zasadami dotyczącymi dostosowania odliczeń; system ten musi uwzględniać zmiany w wykorzystaniu danej nieruchomości do celów działalności zawodowej i do celów innych niż działalność zawodowa.
(11)
Z myślą o zapewnieniu sprawiedliwego systemu odliczeń dla podatników w kontekście nowych zasad należy przewidzieć system dostosowawczy zgodnie z zasadami dotyczącymi dostosowania odliczeń; system ten musi uwzględniać zmiany w wykorzystaniu danej nieruchomości do celów działalności zawodowej i do celów innych niż działalność zawodowa
w okresie, który odpowiada obecnemu okresowi korekty dla nieruchomości traktowanych jako dobra inwestycyjne
.
Poprawka 5
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 12
Dyrektywa 2006/112/WE Artykuł 168 a – ustęp 1 1.
W przypadku nieruchomości stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa danego podatnika i wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności, jak i do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność,
VAT od wydatków związanych z taką nieruchomością podlega odliczeniu zgodnie z zasadami określonymi w art. 167, 168, 169 i 173 wyłącznie do wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została wykorzystana do celów działalności prowadzonej przez podatnika
.
1.
W przypadku nieruchomości stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa danego podatnika i wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności, jak i do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność,
wstępne wykonywanie prawa do odliczenia, powstającego w momencie, w którym podatek staje się wymagalny, jest ograniczone do wielkości rzeczywistego związanego z działalnością zawodową wykorzystania do celów transakcji przyznających prawo do odliczenia
.
W drodze odstępstwa od art. 26 zmiany w udziale procentowym wykorzystania nieruchomości, o której mowa w akapicie pierwszym, są uwzględniane zgodnie z
zasadami
przewidzianymi
w art. 184–192 zgodnie z ich zastosowaniem w odnośnym państwie członkowskim
.
W drodze odstępstwa od art. 26 zmiany w udziale procentowym wykorzystania nieruchomości, o którym mowa w akapicie pierwszym, są uwzględniane zgodnie z
warunkami
przewidzianymi
w art. 187, 188, 190 i 192 w celu sprostowania wstępnego wykonywania prawa do odliczenia
.
Zmiany, o których mowa w akapicie drugim, są uwzględniane w okresie wskazanym przez państwa członkowskie na podstawie art. 187 ust. 1 dla nieruchomości nabywanych jako dobra inwestycyjne.
Poprawka 6
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 12
Dyrektywa 2006/112/WE Artykuł 168 a – ustęp 2
2.
Państwa członkowskie mogą również stosować ust. 1 w odniesieniu do VAT od wydatków związanych z innymi określonymi rzeczami stanowiącymi część majątku przedsiębiorstwa.
skreślony
Poprawka 7
Projekt dyrektywy – akt zmieniający
Artykuł 1 a (nowy)
Artykuł 1a
Ocena
Komisja ocenia, w jakim zakresie można upoważnić państwa członkowskie do stosowania art. 168a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE oraz ogólnych przepisów dotyczących korekty zgodnie z art. 184-192 tejże dyrektywy do majątku ruchomego o charakterze trwałym i stanowiącego część majątku przedsiębiorstwa. Wszelkie odnośne wnioski legislacyjne mają na celu harmonizację stosowanych przepisów w celu jak najskuteczniejszego wyeliminowania czynników mogących zakłócać konkurencję i z myślą o należytym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Takim wnioskom legislacyjnym towarzyszy niezależna ocena oddziaływania, uwzględniająca negatywne i pozytywne aspekty.
