17.11.2008
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Pasqualina Napoletano, Alain Hutchinson, Ana Maria Gomes
w imieniu grupy politycznej PSE
w sprawie reakcji UE na pogarszającą się sytuację we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie reakcji UE na pogarszającą się sytuację we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając konkluzje Rady Unii Europejskiej z dnia 11 listopada 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga (DRK),
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2008 r. w sprawie Demokratycznej Republiki Konga: starcia na wschodnich obszarach przygranicznych Demokratycznej Republiki Konga,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie Kiwu Północnego,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej oraz swoje poprzednie rezolucje w sprawie łamania praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie reakcji Unii Europejskiej na niestabilną sytuację w krajach rozwijających się,
–
uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga, w szczególności we wschodniej części kraju, oraz jej wpływu na sytuację w regionie,
–
uwzględniając sprawozdanie misji Komisji Rozwoju do Kiwu Północnego w 2008 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że generał Laurent Nkunda, przywódca rebeliantów CNDP, po rozmowach ze specjalnym wysłannikiem sekretarza generalnego ONZ i byłym prezydentem Republiki Nigerii, Olusegunem Obasanjo, oświadczył, że będzie wspierał proces pokojowy z rządem Demokratycznej Republiki Kongo,
B.
mając na uwadze, że trwają intensywne międzynarodowe wysiłki dyplomatyczne, w które zaangażowani są regionalni i europejscy mediatorzy, w celu zapobieżenia eskalacji walk w Kiwu Północnym i przekształcenia się ich w poważny konflikt zbrojny, jaki miał miejsce w Kongo w latach 1998-2003, w który zaangażowanych było sześć sąsiednich krajów; mając na uwadze, że szczyt regionalny w sprawie kryzysu na wschodzie DRK został zorganizowany w dniu 7 listopada w Nairobi,
C.
mając na uwadze, że od chwili wybuchu przemocy, miliony ludzi zostało zabitych i wysiedlonych, i że około 250 000 osób zostało wysiedlonych od czasu wznowienia przez generała Laurenta Nkunde w sierpniu walk w DRK, co doprowadziło do katastrofy humanitarnej na wschodzie Kongo,
D.
mając na uwadze, że mimo dysponowania mandatem na podstawie rozdziału VII karty ONZ, który uprawnia do użycia wszelkich niezbędnych środków w celu powstrzymania wszelkich prób użycia siły i zapewnienia ochrony cywilów,
-
MONUC okazała się niezdolna do ochrony cywilów od czasu niedawnego wznowienia walk na wschodzie DRK, a także do rozbrojenia i dokonania repatriacji bojowników Hutu z Rwandy przebywających obecnie na terytorium Konga,
-
MONUC systematycznie oczekuje na zielone światło z Indii i Pakistanu odnośnie do wysłania do walki żołnierzy indyjskich i pakistańskich, wbrew postanowieniom mandatu, na podstawie których MONUC została rozmieszczenia na tym obszarze,
-
MONUC nie podjęła interwencji, by zapobiec masakrze ponad 200 osób, która miała miejsce w dniu 5 listopada 2008 r. w Kiwandja, mimo iż znajduje się tam jedna z jej baz wojskowych,
E.
mając na uwadze, że tylko 6000 żołnierzy MONUC, z ogółem 17 000, rozlokowano w Gomie,
F.
mając na uwadze, że państwa członkowskie w Radzie Bezpieczeństwa ONZ - Belgia, Francja, Włochy i Wielka Brytania - zawsze odmawiały przyznania MONUC dodatkowych środków w celu wypełnienia jej misji,
G.
mając na uwadze, że z inicjatywy komisarza europejskiego Louisa Michela miał miejsce szczyt w Nairobi, podczas którego prezydent Konga, Joseph Kabila, oraz Ruandy, Paul Kagame, uzgodnili natychmiastowe wprowadzenie w życie wszystkich porozumień zawartych w przeszłości w celu zapewnienia pokoju i trwałej stabilności politycznej,
H.
mając jednak na uwadze, że w następstwie tego spotkania nie doszło na wschodzie DRK do natychmiastowego przerwania ognia, i że nadal toczyły się walki zbrojne pomiędzy stronami konfliktu, co poważnie dotknęło ludność cywilną,
I.
mając na uwadze, że MONUC wyraźnie ustaliła, że Bojownicy Laurenta Nkundy otrzymują wsparcie z Rwandy, i że sekretarz generalny ONZ, Ban Ki Moon, wezwał przywódców afrykańskich do wzięcia „historycznej odpowiedzialności w tej krytycznej chwili dla regionu, Afryki i świata”,
J.
mając na uwadze, że sytuacja w obozach dla uchodźców pogarsza się z dnia na dzień z powodu ogromnego napływu dziesiątków tysięcy osób usiłujących uciec przed przemocą, i że wysoki przedstawiciel ds. uchodźców wyraża obawy dotyczące możliwej militaryzacji obozów dla uchodźców,
K.
mając na uwadze, że na wniosek władz kongijskich, w ramach porozumień obronnych SADC, do Kiwu Północnego przybyli żołnierze z Angoli w celu wsparcia wojsk rządowych,
L.
mając na uwadze, że od momentu eskalacji konfliktu znacznie zwiększyło się rekrutowanie dzieci-żołnierzy na wschodzie DRK,
M.
mając na uwadze, że wojska kongijskie i bojownicy przynależący do FDLR (Demokratycznych Sił na rzecz Wyzwolenia Rwandy) są zaangażowani w eksploatację i sprzedaż minerałów na wschodzie DRK,
N.
mając na uwadze, że parlamentarzyści kongijscy opracowali plan zakończenia kryzysu na wschodzie Republiki Kongo wzywający do pełnej mobilizacji na rzecz wojskowego, politycznego i dyplomatycznego dialogu pomiędzy stronami konfliktu,
O.
mając na uwadze, że ministrowie spraw zagranicznych Francji i Wielkiej Brytanii, Bernard Kouchner i David Milliband zalecili, by raczej wzmocnić MONUC, a nie wysyłać sił europejskich do Kiwu Północnego, lecz jednocześnie podkreślili, że nie wyklucza się możliwości wysłania sił europejskich, gdy stanie się to konieczne,
1.
wyraża najwyższy niepokój z powodu nasilenia starć w Kiwu Północnym i następstw dla ludności wschodnich obszarów DRK i całego regionu, w szczególności następstw humanitarnych w wyniku ostatniej ofensywy CNDP, która pociągnęła za sobą wielką liczbę wysiedlonych w Kiwu Północnym;
2.
z zadowoleniem przyjmuje decyzje podjęte przez Komisję i państwa członkowskie o zwiększeniu pomocy humanitarnej dla ludności cywilnej dotkniętej tą sytuacją kryzysową; wzywa wszystkie zaangażowane strony do zagwarantowania bezwarunkowego dostępu do tej ludności;
3.
zdecydowanie potępia trwające poważne naruszenia praw człowieka na wschodzie DRK, w szczególności liczne przypadki przemocy seksualnej oraz rekrutowania i wykorzystywania dzieci-żołnierzy przez zbrojne grupy;
4.
przypomina o swym stanowczym przekonaniu, że procesy pokojowe z Gomy i Nairobi nadal stanowią właściwe ramy stabilizacyjne dla sytuacji we wschodniej części DRK w długiej perspektywie czasowej;
5.
wyraża ostrożną nadzieję w związku z deklaracją Laurenta Nkundy popierającą proces pokojowy we wschodniej części DRK po rozmowach ze specjalnym wysłannikiem sekretarza generalnego ONZ i byłym prezydentem Republiki Nigerii, Olusegunem Obasanjo; w związku z tym wzywa CNDP do natychmiastowego powrotu do procesu pokojowego z Gomy; potwierdza swoje poparcie dla władz kongijskich szukających politycznego rozwiązania kryzysu; z zadowoleniem przyjmuje plan przedstawiony przez kongijskich parlamentarzystów, w którym wzywają do powszechnej mobilizacji na rzecz wojskowego, politycznego i dyplomatycznego dialogu;
6.
podkreśla konieczność dalszych starań na rzecz zakończenia działalności zagranicznych grup zbrojnych we wschodniej części DRK, a zwłaszcza FDLR; wzywa rząd DRK i pozostałych krajów regionu do podjęcia niezbędnych dla osiągnięcia tego celu kroków; wzywa kraje regionu do poszanowania suwerenności DRK;
7.
podkreśla, że nielegalna eksploatacja bogactw naturalnych we wschodniej części DRK jest źródłem finansowania dla grup rebeliantów, a zatem także powodem braku stabilizacji w tym regionie; przypomina o znaczeniu zwalczania tego rodzaju nielegalnej eksploatacji; w związku z tym wzywa kongijskie władze, w porozumieniu z MONUC, do likwidacji źródeł finansowania grup rebeliantów poprzez uniemożliwienie im dostępu do zaopatrzenia w kopaliny (zwłaszcza cynę, koltan i złoto) i do szlaków handlowych;
8.
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, że europejskie przedsiębiorstwa nie handlują, nie pośredniczą w handlu ani nie importują produktów pochodnych kopalin, które zostały pozyskane w sposób przynoszący korzyści grupom zbrojnym w DRK, oraz pociągnięcia do odpowiedzialności każdego kto kontynuuje takie praktyki;
9.
wzywa Komisję i Radę do dołożenia wszelkich starań na rzecz znalezienia politycznego rozwiązania, które jest jedynym sposobem zakończenia konfliktów w DRK; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym inicjatywę komisarza L. Michela zorganizowania spotkania prezydenta DRK i prezydenta Republiki Rwandy w Nairobi; wzywa Komisję do nawiązania współpracy z władzami DRK w celu wdrożenia umowy dotyczącej powrotu bojowników FDLR do Rwandy; wzywa władze DRK i Republiki Rwandy do zacieśnienia współpracy w celu realizacji zobowiązań podjętych w Nairobi oraz do nadania priorytetowego znaczenia dialogowi i konsultacjom mającym na celu wspieranie zaprowadzenia trwałego pokoju we wschodniej części DRK i stabilizacji w regionie;
10.
wzywa Radę i Komisję do kontynuowania starań dyplomatycznych, które są kluczowe dla konsolidacji zawieszenia broni i złagodzenia napięć w perspektywie długoterminowej, zwłaszcza w ramach misji międzynarodowej;
11.
ponawia swe wsparcie dla MONUC w tych trudnych okolicznościach i wzywa do poczynienia wszelkich starań na rzecz umożliwienia misji wypełnienia jej zadań; w związku z tym przypomina o konieczności natychmiastowego wzmocnienia MONUC i wzywa Komisję, Radę, a zwłaszcza Belgię, Francję, Włochy i Wielką Brytanię do odegrania wiodącej roli w zapewnieniu, że Rada Bezpieczeństwa ONZ poprze takie wzmocnienie poprzez zwiększenie możliwości operacyjnych MONUC pod kątem właściwego wyposażenia i stanu liczebnego;
12.
wzywa Komisję i Radę do wystąpienia do Rady Bezpieczeństwa ONZ o wyposażenie MONUC w mandat i środki pozwalające na rozwiązanie problemu eksploatacji kopalin przez grupy zbrojne, w tym dzięki monitorowaniu i kontrolowaniu kluczowych przejść granicznych, lądowisk, wybranych obszarów wydobycia i tras dostaw;
13.
wzywa Radę do podjęcia decyzji w sprawie wysłania sił europejskich do wschodniej części DRK w zależności od sytuacji w terenie i możliwości UE w zakresie jej poprawy; jeżeli Rada podejmie decyzję o wysłaniu misji wojskowej w ramach EPBiO, domaga się wydania mandatu koncentrującego się na ochronie cywilów, a także na wsparciu i wkładzie na rzecz poszanowania nowych porozumień pokojowych, które mogą zostać zawarte;
14.
wzywa Radę i Komisję do przygotowania, wraz z rządem DRK, ONZ i innymi ważnymi darczyńcami, nowego planu szeroko zakrojonego rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji (DDR) w DRK opartego na koncepcji UE dotyczącej DDR i na ambitnej strategii reformy sektora bezpieczeństwa dla danego kraju w oparciu o unijne ramy polityczne reformy sektora bezpieczeństwa, które będą odpowiednio finansowane przez Wspólnotę i WPZiB;
15.
wzywa rząd DRK do dołożenia wszelkich starań w celu identyfikacji osób odpowiedzialnych za zbrodnie wojenne popełnione w Kiwandja i postawienie ich przed sądem;
16.
z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie państw regionu w poszukiwanie rozwiązania kryzysu; z zainteresowaniem odnotowuje powołanie grupy mediatorów, w której znajduje się były prezydent Republiki Nigerii Olusegun Obasanjo i były prezydent Zjednoczonej Republiki Tanzanii Benjamin Mkapa; wzywa Radę do współpracy z międzynarodową konferencją w regionie Wielkich Jezior i Unią Afrykańską w celu ustabilizowania sytuacji we wschodniej części DRK;
17.
wzywa Radę do współpracy z międzynarodowymi i regionalnymi mediatorami w celu otwartego postawienia kwestii finansowych roszczeń stron konfliktu w kontekście trwających zabiegów mediacyjnych;
18.
wzywa Radę i Komisję do uważnego śledzenia sytuacji humanitarnej i bezpieczeństwa we wschodniej części DRK;
19.
zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, sekretarzowi generalnemu Unii Afrykańskiej i rządom DRK i SADC.
