16.4.2009
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożył Gunnar Hökmark
w imieniu grupy politycznej PPE-DE
w sprawie wyników szczytu G20, który odbył się w Londynie w dniu 2 kwietnia 2009 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wyników szczytu G20, który odbył się w Londynie w dniu 2 kwietnia 2009 r.
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając deklarację „grupy dwudziestu” z dnia 2 kwietnia 2009 r. zatytułowaną „Globalny plan naprawy i reform”,
–
uwzględniając deklarację „grupy dwudziestu” z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wzmocnienia systemu finansowego,
–
uwzględniając plan działania ustalony w Nowym Jorku na szczycie G20 we wrześniu 2008 r.,
–
uwzględniając sporządzoną przez OECD listę krajów nieprzestrzegających międzynarodowych norm wymiany informacji podatkowych, opublikowaną w dniu 2 kwietnia 2009 r.,
–
uwzględniając posiedzenie szefów państw i rządów Eurogrupy z dnia 12 października 2008 r., którego celem było przyjęcie skoordynowanego planu ratunkowego w obliczu kryzysu gospodarczego,
–
uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla zajmującej się nadzorem finansowym w UE, której przewodniczy Jacques de Larosière, oraz jej sprawozdanie dla Komisji z dnia 25 lutego 2009 r. przygotowane na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2009 r.,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej Teksty przyjęte, P6_TA-PROV(2009)0123 . ,
–
uwzględniając wynik wiosennego szczytu Rady Europejskiej,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w 2009 r. wyniki gospodarcze na świecie szybko się pogarszają, a najbardziej optymistyczne prognozy przewidują na 2010 r. jedynie powolną naprawę sytuacji, co przybliża nas do głębokiego kryzysu społecznego i politycznego,
B.
mając na uwadze, że głównym wyzwaniem podczas zwalczania kryzysu w międzynarodowej i europejskiej gospodarce jest brak zaufania na rynkach finansowych i kapitałowych, a także rosnące bezrobocie; mając na uwadze, że konieczne są działania w celu zabezpieczenia pożyczek międzybankowych i funkcjonowania rynków kredytowych,
C.
mając na uwadze, że członkostwo w strefie euro okazało się zwiększać stabilność gospodarczą w odnośnych państwach członkowskich, głównie w wyniku starań tych państw o przestrzeganie kryteriów z Maastricht oraz Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz w wyniku zabezpieczenia ich przed wahaniami kursów walutowych,
D.
mając na uwadze, że kilka państw członkowskich napotkało poważne problemy dotyczące bilansu płatniczego i niektóre były zmuszone zwrócić się o pomoc do MFW,
E.
mając na uwadze, że globalny plan naprawy i reform obejmuje następujące cele: (1) przywrócenie zaufania, wzrostu gospodarczego i miejsc pracy; (2) naprawa systemu finansowego w celu przywrócenia udzielania kredytów; (3) wzmocnienie regulacji finansowej w celu odbudowy zaufania; (4) finansowanie i reforma międzynarodowych instytucji finansowych w celu pokonania obecnego kryzysu i zapobieżenia przyszłym kryzysom; (5) promowanie światowego handlu i inwestycji oraz odrzucenie protekcjonizmu – jako fundament dobrobytu; oraz (6) praca na rzecz integracyjnej, ekologicznej i zrównoważonej naprawy sytuacji,
1.
z zadowoleniem przyjmuje globalny plan naprawy i reform przyjęty przez „grupę dwudziestu”; wyraża zadowolenie, że globalny plan jest zgodny z wysiłkami podjętymi już w ramach Unii Europejskiej na rzecz dodania bardziej globalnego podejścia i unikania sprzecznych strategii, których efekty wzajemnie się znoszą;
2.
pochwala wiodącą rolę odgrywaną przez UE podczas szczytu w nadawaniu kierunku i kształtowaniu praktycznych rozwiązań;
3.
z zadowoleniem przyjmuje wspólne podejście do lepszej regulacji sektora finansowego oraz poprawy nadzoru finansowego; wzywa wszystkie rządy do działania zgodnie z ich zobowiązaniami podjętymi na szczycie G20;
4.
wzywa nowo utworzoną Radę Stabilności Finansowej oraz MFW do przedstawienia Parlamentowi sprawozdania w sprawie monitorowania wdrażania planu działania na rzecz wzmocnienia sektora finansowego;
5.
zwraca uwagę, że często zdecydowane środki przyjmowane w sektorze finansowym nie mają na celu zapobieżenia zamknięciu konkretnych firm, ale załamaniu w sektorze, które mogłoby doprowadzić do katastrofalnego efektu domina w pozostałej części sektora finansowego, jak również w gospodarce realnej;
6.
opowiada się za podwojeniem środków mechanizmu UE zapewniającego średnioterminową pomoc finansową dla bilansów płatniczych państw członkowskich spoza strefy euro z 25 mld euro do 50 mld euro;
7.
wzywa wszystkie państwa członkowskie bez klauzuli dającej wolny wybór (opt-out), które znajdują się jeszcze poza strefą euro, do skoncentrowania się na spełnieniu kryteriów z Maastricht oraz do zaplanowania jak najwcześniejszego przyjęcia euro w celu skuteczniejszego zabezpieczenia się przed ewentualnymi przyszłymi kryzysami;
8.
z zadowoleniem przyjmuje kolejne cięcia stóp procentowych przez EBC w celu pobudzenia wzrostu oraz szybkie dostarczanie przez EBC krótkoterminowych mechanizmów finansowych mających na celu ożywienie udzielania pożyczek w transakcjach międzybankowych;
9.
stwierdza, że masowe uciekanie się rządów do zaciągania pożyczek zaczyna odbijać się na rynkach kapitałowych, które wysychają, ujawnia się tzw. „efekt wypchania”, a średnio-i długoterminowe stopy procentowe pną się w górę, co może zniweczyć starania banków centralnych na rzecz obniżenia stóp procentowych; wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby jak najszybciej powróciły do zdrowego poziomu deficytu w budżecie państwa;
10.
jest świadom, że obecny gwałtowny wzrost wydatków państwowych może doprowadzić w przyszłości do równie gwałtownego wzrostu podatków; ostrzega przed złudną nadzieją, że inflacja złagodzi wpływ na budżet państwa, zważywszy, że stałoby się to głównie kosztem emerytów i przyszłych pokoleń;
11.
pochwala G20 za zdecydowanie się w dużej mierze na rozwiązania oparte na pożyczkach i gwarancjach, które zmaksymalizują efekty gospodarcze, pomagając jednocześnie zmniejszyć długoterminowy wpływ na budżet państwa programów dysponujących kwotą ponad 1 biliona dolarów amerykańskich;
12.
wyraża zaniepokojenie rozbieżnością wskaźników wydajności wewnątrz strefy euro i wzywa do przyjęcia w razie konieczności środków naprawczych na szczeblu krajowym;
13.
odrzuca wszelkie formy protekcjonizmu zarówno w gospodarce realnej, jak i w sektorze finansowym jako reakcję na spowolnienie gospodarcze i słabnący handel światowy; podkreśla, że wszelkie proponowane regulacje powinny unikać protekcjonizmu i oddziaływania eksterytorialnego;
14.
z zadowoleniem przyjmuje znaczne zwiększenie środków MFW, który jest głównym dostarczycielem pomocy finansowej dla krajów z problemami dotyczącymi bilansu płatniczego, w tym państw członkowskich UE, i który działa na rzecz wsparcia wzrostu na rynkach wschodzących i w krajach rozwijających się;
15.
wzywa Komisję do oceny dodatkowej kwoty w ramach specjalnych praw ciągnienia MFW, która może okazać się niezbędna, oraz do oceny przez EBC skutków tego rozszerzania dla stabilności cen na świecie;
16.
z zadowoleniem przyjmuje skreślenie ze sporządzonej przez OECD czarnej listy rajów podatkowych wszystkich czterech krajów, które na niej pozostawały, po tym jak wkrótce po szczycie G20 zgodziły się one na przestrzeganie zasad przejrzystości podatkowej;
17.
wzywa Komisję do rozpoczęcia, w ramach refleksji nad przyszłością strategii zrównoważonego rozwoju, niezbędnych procesów mających na celu pełne uwzględnienie konsekwencji zmian klimatu dla wszystkich dotychczasowych kierunków polityki; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny możliwości stworzenia sprawnie działającego rynku wewnętrznego energii ze źródeł odnawialnych;
18.
podkreśla potrzebę skutecznego wdrożenia pakietu klimatyczo-energetycznego i większych inwestycji w odnawialne źródła energii, niskoemisyjne źródła energii i wydajność energetyczną, co powinno stanowić centralną część planu działań w sprawie energii na lata 2010-2014;
19.
podkreśla potrzebę włączenia innowacyjności ekologicznej do wszystkich odpowiednich kierunków polityki, tak aby promować ją szybko na szeroką skalę, i wzywa Komisję do zbadania ram regulacyjnych, jak również regulacyjnych przeszkód i nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku, które mogą przeszkodzić w szerzeniu technologii środowiskowych i dalszych innowacji;
20.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, EBC, parlamentom i rządom państw członkowskich, państwom członkowskim G20 oraz MFW.
