Woźni w Parlamencie Europejskim
Instytucje
2005-10-31 - 09:05
Nie sposób ich nie dostrzec: dostojni i eleganccy, w czarnych frakach i koszulach ozdobionych białymi muszkami, z pobłyskującymi srebrem łańcuchami na szyi. Kim są? To woźni Parlamentu Europejskiego, jeden z parlamentarnych zawodów wartych uwagi.
Wszyscy się zgadzają, że bez woźnych Parlament Europejski nie mógłby skutecznie funkcjonować. Każdego dnia dostarczają tysiące listów i dokumentów do biur, na obrady grup politycznych i komisji parlamentarnych. To jednak tylko część ich pracy. Gdy nowi posłowie, tuż po wyborach, przybywają do Parlamentu, to właśni z nimi spotykają się po przekroczeniu progów tej szacownej instytucji. Właśnie ostatnio, ustawieni w szpaler, we frakach i z białymi rękawiczkami na dłoniach, parlamentarni woźni witali bułgarskich i rumuńskich obserwatorów, którzy rozpoczynali swoją parcę w Strasburgu. Bardzo przydaje się woźnym umiejętność szybkiego zapamiętywania nowych twarzy. W mgnieniu oka będą wiedzieli, który z posłów ma prawo wejść na salę posiedzeń lub na spotkanie za zamkniętymi drzwiami. To oni wskażą posłowi właściwe miejsce, przekażą notatkę od asystenta lub wiadomość z grupy politycznej.
20051017FCS01532
Parlamentarne siły porządkowe
Michel Rousseau, szef parlamentarnych woźnych
Nie każdy ma prawo wejść do sali posiedzeń podczas sesji plenarnej. Dlatego też woźni pełniący służbę w czasie sesji pełnią rolę pośredników pomiędzy posłami i ich współpracownikami. Czasami otrzymują też bardziej delikatne zadania. Na polecenie przewodniczącego sesji przekształcają się w straż marszałkowską, gdy, co się czasem zdarza, jakiś poseł uporczywie zakłóca obrady i odmawia podporządkowania się regulaminowi. Przewodniczący Parlamentu może wówczas polecić woźnym usunięcie delikwenta z sali.
Na szczęście takie przypadki są rzadkie. Gdy dochodzi do nich, woźni (ciągle we frakach) otaczają kołem najbardziej upartych posłów i odwołują się do łagodnej perswazji. Po co pogarszać sytuację? W większości przypadków to wystarcza. Jednak na wszelki wypadek część szkolenia zawodowego woźnych obejmuje obecnie podstawy samoobrony. A w rezultacie lipcowego epizodu do szkolenia zostanie dodany cenny element – moduł rozwiązywania konfliktów, który ma poprawić negocjacyjne umiejętności woźnych. Może cię przydać, chociaż - jak wspomina Michel Rousseau (na zdjęciu), szef woźnych w Parlamencie - „ tylko raz w mojej karierze, kilka lat temu, musieliśmy wynieść posła z jego fotelem. Ogólnie biorąc, stosunki miedzy nami układają się dobrze."
Fraki czy garnitury
Obecnie 180 woźnych obsługuje trzy siedziby Parlamentu Europejskiego – w Brukseli, Luksemburgu i w Strasburgu. Zdarza się też, że wysyłani są do pracy w innych miejscach, na przykład gdy któraś z grup politycznych ma posiedzenie w jednym z krajów członkowskich. Zależnie od wykonywanych obowiązków woźni dzielą się na dwie kategorie: tych, którzy rozprowadzają po parlamentarnych biurach pocztę i dokumenty oraz tych, którzy obsługują posiedzenia i zebrania. Woźnych mających status urzędnika, wybranych drogą konkursu, jest 121 (pozostali to pracownicy kontraktowi). Trzydziestu z nich jest wyznaczonych do bezpośredniej obsługi sesji parlamentarnych. Wyróżniają się oni swoimi ceremonialnymi strojami. Ich fraki są szyte na miarę i woźni mają prawo zatrzymać je na pamiątkę, gdy okres służby dobiegnie końca. Wśród woźnych nie ma specjalnej zależności hierarchicznej. Wszystkie obowiązki są wykonywane przez wszystkich. Chociaż od tych z nich, którzy obsługują sesje plenarne wymagana jest odpowiednia wiedza i doświadczenie w parlamentarnej pracy. Jedynym zewnętrznym wyróżnikiem szefa woźnych jest pozłacany łańcuch (łańcuchy pozostałych woźnych są posrebrzane).
Osobisty woźny Marszałka
Wszyscy woźni należą do służby marszałkowskiej, podlegają więc Przewodniczącemu (marszałkowi) Parlamentu Europejskiego. Tylko jeden z nich jest przydzielany do bezpośredniej obsługi Przewodniczącego na okres jego dwu i pół letniej kadencji. Tak samo, jak inni woźni, a może nawet bardziej, woźny Przewodniczącego musi charakteryzować się absolutną dyskrecją i być zawsze łatwo osiągalny – niezależnie od miejsca i czasu. Susanne Ivarsson, która od niemal dziewięciu lat pracuje w Parlamencie, pracuje z Przewodniczącym Josepem Borrellem od początku jego kadencji. Przyznaje, że tu po prostu „nie można mieć złego dnia” . Przewodniczący, w towarzystwie swojego woźnego, spotyka się z dygnitarzami najwyższego szczebla: ambasadorami, ministrami, prezydentami i koronowanymi głowami. Ich przyjęcie w Parlamencie „musi zawsze, bez wyjątku, przebiegać doskonale” . Nie ukrywa, że tym stanowisku "dni pracy mogą być bardzo, bardzo długie" .
Rewolucyjna historia
Gdy powstał Parlament Europejski, pierwszym szefem protokołu był Francuz. Dlatego pewnie wiele z zadań i tradycji, jakie obowiązują woźnych, ma francuskie pochodzenie. Po francusku woźny to „ huissier ” (słowo to wywodzi się od starofrancuskiego huis – „drzwi”). Zarówno ta nazwa, jak i funkcje, jakie ona obejmuje są osadzone w historii Francji. Stanowisko zostało stworzone w 1789 roku (w roku Rewolucji Francuskiej) w celu utrzymania porządku podczas gorących debat w nowoutworzonym francuskim Zgromadzeniu Narodowym. Fraki i łańcuchy noszone przez woźnych Parlamentu Europejskiego również wywodzą się z francuskiej tradycji. Do czasu pierwszych bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego, woźni (tak samo, jak posłowie) byli oddelegowani z parlamentów krajowych. Ale od 1979 roku są przyjmowani do pracy w taki sam sposób jak wszyscy inni europejscy urzędnicy. Obecnie woźni mający status urzędnika pochodzą z 15 krajów. Liczba ta zwiększy się jednak, gdy ruszy rekrutacja woźnych z nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej.
PL
1
PHOTO
20051011PHT01296.jpg
-//EP//DTD IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
-//EP//STYLESHEET IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
