6.5.2009
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Bernd Posselt, Eija-Riitta Korhola, Tunne Kelam, Laima Liucija Andrikienė i Charles Tannock, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Pasqualina Napoletano, Glenys Kinnock i Marie-Arlette Carlotti, w imieniu grupy politycznej PSE
– Thierry Cornillet, Marios Matsakis i Toomas Savi, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Hanna Foltyn-Kubicka, w imieniu grupy politycznej UEN
– Margrete Auken, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Vittorio Agnoletto, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– Verts/ALE ( B6‑0271/2009 )
– PPE-DE ( B6‑0272/2009 )
– GUE/NGL ( B6‑0275/2009 )
– PSE ( B6‑0278/2009 )
– ALDE ( B6‑0280/2009 )
– UEN ( B6‑0284/2009 )
w sprawie sytuacji na Madagaskarze
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji na Madagaskarze
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając oświadczenia złożone przez prezydencję w imieniu UE w dniu 17 i 20 marca 2009 r.,
–
uwzględniając przewroty wojskowe, do których doszło w minionych miesiącach w Mauretanii i w Gwinei, oraz sankcje nałożone w ich wyniku przez społeczność międzynarodową,
–
uwzględniając inauguracyjne posiedzenie konsultacyjne międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Madagaskaru, które odbyło się w Addis Abebie w dniu 30 kwietnia 2009 r.,
–
uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że po dwóch miesiącach zaciekłych walk Andry Rajoelina, były burmistrz malgaskiej stolicy, w dniu 17 marca 2009 r. dokonał na Madagaskarze popieranego przez wojsko zamachu stanu,
B.
mając na uwadze, że samozwańcze władze przejściowe pod przewodnictwem Andry’ego Rajoeliny zawiesiły działalność Zgromadzenia Narodowego i Senatu, a demokratycznie wybrany prezydent Marc Ravalomanana pod presją rebeliantów zmuszony został do opuszczenia Madagaskaru,
C.
mając na uwadze, że w lutym bieżącego roku były rząd siłą usunął ze stanowiska Andry’ego Rajoelinę, wybranego w grudniu 2007 r. na burmistrza miasta stołecznego Antananarywy,
D.
mając na uwadze, że gniew mieszkańców nasilił się na wieść o planach byłego rządu dotyczących wydzierżawienia miliona akrów ziemi na południu kraju koreańskiemu przedsiębiorstwu zamierzającemu prowadzić tam uprawę intensywną,
E.
mając na uwadze, że niekonstytucyjna zmiana rządu jest kolejnym poważnym ciosem dla trwającego na kontynencie afrykańskim procesu demokratyzacji i wzmaga obawy o powrót fali zamachów stanu w Afryce, które to obawy wyrażono na 12. sesji zwyczajnej Zgromadzenia Unii Afrykańskiej, które odbyło się w Addis Abebie w dniach od 1 do 4 lutego 2009 r.,
F.
mając na uwadze arbitralne aresztowanie premiera Manandafy’ego Rakotoniriny, mianowanego przez prezydenta elekta, oraz jednego członków jego rządu,
G.
mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ i organizacje międzynarodowe, których członkiem jest Madagaskar, nie uznają zaprowadzonego de facto reżimu i wzywają do przywrócenia konstytucyjnego rządu,
H.
mając na uwadze zawieszenie członkostwa Madagaskaru w organizacjach regionalnych, do których należy (Unii Afrykańskiej i Południowoafrykańskiej Wspólnocie Rozwoju), a także w Międzynarodowej Organizacji Krajów Francuskojęzycznych i w Unii Międzyparlamentarnej; mając na uwadze, że Unia Europejska, Stany Zjednoczone Ameryki, Norwegia i Francja potępiły złamanie zasad państwa prawa i porządku konstytucyjnego, jakim jest zamach stanu, i zawiesiły pomoc dla Madagaskaru,
I.
mając na uwadze, że na 12. posiedzeniu ministerialnym trójki afrykańskiej i trójki UE, które odbyło się w dniu 28 kwietnia 2009 r. w Luksemburgu w ramach dialogu między Afryką a UE, wezwano do szybkiego przeprowadzenia wyborów na Madagaskarze i do przywrócenia porządku konstytucyjnego,
J.
mając na uwadze, że od czasu ustanowienia Andry’ego Rajoeliny faktycznym szefem państwa w stolicy trwają pokojowe demonstracje z udziałem dziesiątków tysięcy osób, tłumione siłą przez malgaskie oddziały wojskowe,
K.
mając na uwadze, że przywrócenie porządku konstytucyjnego powinno stawiać sobie następujące cele i opierać się na następujących zasadach: jasny harmonogram przeprowadzenia wolnych, sprawiedliwych i przejrzystych wyborów, zaangażowanie wszystkich krajowych zainteresowanych stron politycznych i społecznych, w tym prezydenta Marka Ravalomanany i innych osobistości, wspieranie konsensusu między stronami, poszanowanie konstytucji Madagaskaru, a także przestrzeganie odpowiednich instrumentów Unii Afrykańskiej i międzynarodowych zobowiązań Madagaskaru,
L.
mając na uwadze, że w inauguracyjnym posiedzeniu konsultacyjnym międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Madagaskaru, które odbyło się w Addis Abebie w dniu 30 kwietnia 2009 r., udział wzięli przedstawiciele ONZ, UA i UE oraz wielu organizacji regionalnych i krajów dążących do koordynacji wysiłków społeczności międzynarodowej na rzecz wspierania szybkiego przywrócenia porządku konstytucyjnego na Madagaskarze,
M.
mając na uwadze, że ONZ zaapelowało o przeznaczenie 35,7 mln USD na pomoc humanitarną dla tego kraju, antycypując niedostatki żywności, które wystąpią w tym roku w wyniku zamętu spowodowanego impasem politycznym,
N.
mając na uwadze, że większość mieszkańców Madagaskaru żyje za mniej niż 1 dolara dziennie, a niskie dochody ograniczają zdolność większości gospodarstw domowych do uzyskania dostępu do żywności, wody, usług sanitarnych, opieki zdrowotnej i edukacji,
O.
mając na uwadze, że kraj ucierpiał w wyniku trzech kolejnych lat suszy i niskich zbiorów, rosnących cen żywności i nieustannego braku bezpieczeństwa żywnościowego oraz cyklonów,
1.
zdecydowanie potępia zamach stanu i wszelkie próby niedemokratycznego przejęcia władzy;
2.
wzywa do natychmiastowego przywrócenia w kraju porządku prawnego i konstytucyjnego i apeluje do stron, by dążąc do wyjścia z kryzysu, w pełni przestrzegały przepisów konstytucji Madagaskaru;
3.
ubolewa z powodu zawieszenia działalności Zgromadzenia Narodowego i Senatu i wzywa do jej natychmiastowego wznowienia, a także apeluje o poszanowanie mandatów i immunitetu parlamentarzystów do czasu przeprowadzenia nowych demokratycznych wyborów parlamentarnych;
4.
wzywa społeczność międzynarodową, by wzmogły wysiłki o położenie kresu przemocy politycznej na Madagaskarze;
5.
uważa, że stabilność, dobrobyt i swobody demokratyczne można zagwarantować tylko dzięki nastawionemu na porozumienie i obejmującemu wszystkich procesowi dialogu, poświęconemu zasadniczym przyczynom licznych (gospodarczych, społecznych, politycznych i środowiskowych) problemów tego kraju, akceptowanemu przez wszystkie strony i prowadzącemu do bezpośredniej konsultacji z ludnością malgaską;
6.
wzywa wszystkich uczestników życia politycznego, by uznali dobre rządy i zwalczanie ubóstwa za najważniejsze punkty swoich programów, z myślą o lepszym podziale dóbr i o podniesieniu standardu życia mieszkańców poprzez wprowadzenie zdecydowanej polityki zrównoważonego rozwoju, obejmującej podstawową opiekę zdrowotną, edukację, tworzenie miejsc pracy itd.;
7.
popiera działania organizacji regionalnych i decyzję Unii Afrykańskiej o ustanowieniu w Antananarywie agencji operacyjnej międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Madagaskaru pod kierownictwem Ablasségo Ouedraogo, specjalnego wysłannika przewodniczącego Komisji Unii Afrykańskiej;
8.
wzywa specjalnego wysłannika UA na Madagaskar, by we współpracy z przedstawicielami społeczności międzynarodowej w Antananarywie i przy uwzględnieniu dyskusji rozpoczętych już pod egidą UA i ONZ nawiązał kontakt ze wszystkimi stronami w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie sposobów i środków szybkiego przywrócenia porządku konstytucyjnego;
9.
zwraca uwagę na pogarszającą się sytuację humanitarną w kraju, którą zaostrzają bieżące wydarzenia polityczne, i wzywa społeczność międzynarodową, a w szczególności UE, do zwiększenia zakresu pomocy humanitarnej w celu złagodzenia cierpień ludności Madagaskaru;
10.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, prawowitym władzom Republiki Madagaskaru, władzom przejściowym, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Unii Afrykańskiej, Południowoafrykańskiej Wspólnocie Rozwoju, Biuru Pomocy Humanitarnej Komisji Europejskiej, Centralnemu Funduszowi ONZ ds. Pomocy w Sytuacjach Kryzysowych oraz Biuru ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej.
