Odpowiedź udzielona przez Viviane Reding w imieniu Komisji
(3 września 2008 r.)
W przegłosowanym w dniu 9 kwietnia 2008 r. przez Parlament Europejski oświadczeniu pisemnym, o którym wspomina Szanowna Pani Poseł, podniesiono istotną kwestię sposobu lepszej integracji w społeczeństwie informacyjnym osób niepełnosprawnych, w tym zwłaszcza osób z upośledzeniem słuchu, a także kwestię sposobu zapewnienia im dostępu do audiowizualnych usług medialnych, a w szczególności do usług telewizyjnych.
Przed przyjęciem wspomnianego oświadczenia ta ważna kwestia została już poruszona przez prawodawcę europejskiego w nowej dyrektywie o medialnych usługach audiowizualnych Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, Dz.U. L 332 z 18.12.2007 r. , przyjętej przez Parlament Europejski i Radę w grudniu 2007 r. Dyrektywa ta weszła w życie w dniu 19 grudnia 2007 r., a państwa członkowskie mają dwa lata na transpozycję jej przepisów do prawa krajowego, tak aby zmodernizowane ramy prawne w zakresie audiowizualnych usług medialnych obowiązywały w pełni przed końcem 2009 r.
Artykuł 3 dyrektywy zobowiązuje wszystkie państwa członkowskie do zachęcania dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do zapewniania, by świadczone przez nich usługi stawały się stopniowo dostępne dla osób z upośledzeniami wzroku lub słuchu. Motyw 64 wskazuje przykładowe instrumenty, które można wykorzystać do realizacji tego celu, takie jak język migowy, wyświetlane listy dialogowe, dźwiękowa ścieżka narracyjna oraz prosta w obsłudze nawigacja. Te nowe zasady obowiązują wszystkich „dostawców audiowizualnych usług medialnych”, tzn. zarówno publicznych, jak i komercyjnych nadawców audiowizualnych.
Kwestię integracji osób niepełnosprawnych w społeczeństwie informacyjnym należy oddzielić od sprawy promocji znajomości języków obcych, również wspomnianej w oświadczeniu pisemnym Parlamentu. Napisy pomagające osobom upośledzonym słuchowo w zrozumieniu programu byłyby oczywiście opracowywane w języku programu (w języku francuskim w przypadku programu francuskiego, w języku niemieckim w przypadku programu niemieckiego itd.), a zatem nie służyłyby zachęcaniu do nauki języków obcych. Wyświetlanie filmów obcojęzycznych z napisami, służące poprawie znajomości języków obcych, stanowi realizację innego celu polityki publicznej. Promocję napisów filmowych przewiduje między innymi unijny program MEDIA w celu ułatwienia obiegu filmów europejskich poza granicami krajowymi. Zgodnie z Protokołem w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich, dołączonym do Traktatu z Amsterdamu, nałożenie na nadawców publicznych obowiązku dodawania napisów do wyświetlanych filmów obcojęzycznych należy do wyłącznej kompetencji władz krajowych.
