10.2.2011 B7-0122/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniem wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie trwającego kryzysu w Egipcie
Charles Tannock
,
Jacek Olgierd Kurski
,
Ryszard Antoni Legutko
,
Peter van Dalen
,
Adam Bielan
,
Michał Tomasz Kamiński
,
Tomasz Piotr Poręba
w imieniu grupy politycznej ECR
PE459.654v01-00 B7‑0122/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie trwającego kryzysu w Egipcie
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie partnerstwa eurośródziemnomorskiego,
– uwzględniając deklarację barcelońską z listopada 1995 r.,
– uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wzmocnienia działań UE w dziedzinie praw człowieka i demokratyzacji wobec partnerów śródziemnomorskich – wytyczne strategiczne,
– uwzględniając pierwszą konferencję eurośródziemnomorskiej sieci ds. praw człowieka w Kairze w dniach 26-27 stycznia 2006 r.,
– uwzględniając wytyczne UE w sprawie praw człowieka,
– uwzględniając art. 19 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych ONZ ratyfikowanego przez Egipt w 1982 r.,
– uwzględniając program roboczy przyjęty na szczycie szefów państw i rządów w Barcelonie w listopadzie 2005 r.,
– uwzględniając rezolucje przyjęte przez Eurośródziemnomorskie Zgromadzenie Parlamentarne w dniu 27 marca 2006 r. oraz deklarację jego przewodniczącego,
– uwzględniając rezolucję z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Unia Europejska i Egipt podpisały w marcu 2007 r. wspólny plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, ustanawiający priorytety, wśród których szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększenie skuteczności instytucji mających za zadanie wzmacnianie demokracji, rządów prawa i promowanie praw człowieka we wszystkich ich aspektach,
B. mając na uwadze, że Parlament Europejski przywiązuje dużą wagę do stosunków z Egiptem oraz uznaje uczciwe i przejrzyste wybory za jedyną drogę postępu w kierunku bardziej demokratycznego społeczeństwa, oraz podkreśla znaczenie Egiptu i stosunków między UE a Egiptem dla stabilności i rozwoju obszaru eurośródziemnomorskiego,
C. mając na uwadze, że promowanie poszanowania demokracji, praw człowieka i swobód obywatelskich należy do podstawowych zasad i celów Unii Europejskiej oraz stanowi wspólny grunt rozwoju obszaru eurośródziemnomorskiego,
D. mając na uwadze, że demonstranci w Kairze zapowiedzieli, że rozejdą się dopiero po ustąpieniu prezydenta Hosniego Mubaraka; prezydent Mubarak do tej pory odmawia ustąpienia, twierdząc, że doprowadziłoby to do chaosu; zamiast tego oświadczył, że nie weźmie udziału we wrześniowych wyborach prezydenckich,
E. mając na uwadze, że Egipt jest republiką od 1956 r.,
F. mając na uwadze, że religijna radykalizacja egipskiej polityki oznaczałaby katastrofę dla tego kraju oraz dla sąsiadującego Izraela i mogłaby mieć poważne konsekwencje dla funkcjonowania Kanału Sueskiego,
G. mając na uwadze, że chrześcijanie koptyjscy są wciąż celem ataków ekstremistów, a w dniu 30 stycznia 2011 r. jedenastu Koptów zostało brutalnie zamordowanych w egipskiej miejscowości Sharona w prowincji Minya,
1. wzywa prezydenta Hosniego Mubaraka do ustąpienia z urzędu prezydenta Egiptu, tak aby położyć kres impasowi politycznemu i umożliwić ponowne uruchomienie gospodarki oraz rozpoczęcie poważnych negocjacji w sprawie demokratycznych wyborów i reform polityczno-gospodarczych; proponuje, by rozważyć udzielenie prezydentowi i jego rodzinie gwarancji nietykalności karnej za niewłaściwe postępowanie lub nadużywanie urzędu, zachęcając w ten sposób prezydenta do jak najszybszej rezygnacji z urzędu oraz zapobiegając dalszemu stosowaniu przemocy i zakłóceniom porządku publicznego;
2. apeluje o skoncentrowanie wysiłków dyplomatycznych UE w Egipcie na zapewnieniu stabilności i porządku oraz na stawieniu czoła zwolennikom szerzenia przemocy i strachu;
3. wzywa nowy rząd egipski do zagwarantowania pluralizmu demokratycznego oraz wolnych i uczciwych wyborów;
4. zwraca uwagę, że Egipcjanie muszą mieć możliwość swobodnego korzystania ze swojego prawa do pokojowych zgromadzeń pod ochroną sił bezpieczeństwa; ponadto stwierdza, że absolutnie niedopuszczalne są ataki na dziennikarzy, a także wykorzystywanie wynajętych chuliganów lub policjantów w cywilu w pozornie spontanicznych kontrdemonstracjach; tak samo niedopuszczalne jest zwalnianie więźniów w tym celu;
5. wzywa obecne władze egipskie do przestrzegania prawa do wolności zgromadzeń i wolności wypowiedzi;
6. wzywa władze egipskie, by nie dopuściły do tego, by wspólnoty chrześcijan koptyjskich stały się ofiarą obecnego braku bezpieczeństwa; ponadto apeluje do władz egipskich, by wspólnoty te mogły żyć w pokoju i wyrażać swoją wiarę w całym kraju;
7. wzywa wysoką przedstawiciel, by w rozmowach ze swoimi egipskimi partnerami nieustannie zwracała uwagę na trudną sytuację wspólnot chrześcijan koptyjskich;
8. wzywa wysoką przedstawiciel i Radę do Spraw Zagranicznych, aby w konkluzjach Rady na temat sytuacji chrześcijan na Bliskim Wschodzie zwróciły uwagę na fakt, że wspólnoty chrześcijańskie są często umyślnym celem ekstremistów;
9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi i parlamentowi Egiptu, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz krajów śródziemnomorskich, które podpisały deklarację barcelońską, oraz przewodniczącemu Eurośródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.
