23.11.2009 WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI zgodnie z art. 110 ust. 4 Regulaminu
zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez grupy polityczne:
Verts/ALE ( B7‑0142/2009 )
ALDE ( B7‑0144/2009 )
PPE ( B7‑0145/2009 )
S&D ( B7‑0146/2009 )
w sprawie oznaczania pochodzenia
Cristiana Muscardini
,
Daniel Caspary
,
Georgios Papastamkos
,
Pablo Zalba Bidegain
w imieniu grupy politycznej PPE
Gianluca Susta
,
Kader Arif
,
Francesca Balzani
w imieniu grupy politycznej S&D
Niccolò Rinaldi
w imieniu grupy politycznej ALDE
Carl Schlyter
,
Michail Tremopoulos
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
Robert Sturdy
w imieniu grupy politycznej ECR
PE428.760v01-00 } PE428.762v01-00 } PE428.763v01-00 } PE428.764v01-00 } RC1 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie oznaczania pochodzenia
Parlament Europejski,
– uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych Dz.U. L 169 z 30.6.2005, s. 1.
,
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2005/29 z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.
,
– uwzględniając art. IX i art. XXIV ust. 5 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT 1994),
– uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.
określające przepisy dotyczące wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, które ustanawia wspólnotowy system niepreferencyjnych zasad pochodzenia,
– uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych Dz.U. L 105 z 23.4.1983, s. 1.
,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie wzmocnienia roli europejskich MŚP w handlu międzynarodowym,
– uwzględniając rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie oznaczania pochodzenia,
– uwzględniając swoje oświadczenie pisemne z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie wskazywania kraju pochodzenia niektórych produktów importowanych z krajów trzecich,
– uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Rady w sprawie oznaczania kraju pochodzenia niektórych produktów importowanych z krajów trzecich (2005/0254 (ACC)),
– uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że obecnie UE nie ma żadnych zharmonizowanych przepisów ani jednolitych praktyk w zakresie oznaczania pochodzenia w UE; mając na uwadze, że rozbieżności między przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich, jak również brak jasnych zasad wspólnotowych w tym obszarze sprawiają, że ramy prawne są jedynie fragmentaryczne,
B. mając na uwadze, że środki krajowe nakładające obowiązek oznaczania pochodzenia towarów przywożonych z innych państw członkowskich są zakazane, natomiast podobne ograniczenia nie istnieją w odniesieniu do obowiązkowego oznaczania pochodzenia dla towarów przywożonych z krajów trzecich,
C. mając na uwadze, że szereg najważniejszych partnerów handlowych UE, jak USA, Chiny, Japonia i Kanada, ustanowiło wymogi w zakresie obowiązkowego oznaczania pochodzenia,
D. mając na uwadze, że w agendzie lizbońskiej UE sama ustanowiła jako cel wzmocnienie gospodarki UE, między innymi poprzez podniesienie konkurencyjności przemysłu UE na tle gospodarki światowej; mając na uwadze, że konkurencję można uznać za uczciwą tylko wtedy, gdy działa na jasno określonych zasadach obowiązujących zarówno producentów, jak i eksporterów oraz importerów, oraz gdy opiera się na wspólnych społecznych i ekologicznych założeniach i wartościach,
E. mając na uwadze, że system oznaczania pochodzenia dałby konsumentom UE pełną świadomość co do kraju pochodzenia nabywanych przez nich produktów; mając na uwadze, że konsumenci mogliby w ten sposób identyfikować dany produkt z normami socjalnymi i środowiskowymi oraz z normami bezpieczeństwa, z jakimi jest ogólnie kojarzony ten kraj,
F. mając na uwadze, że wniosek w sprawie wprowadzenia w UE obowiązkowego systemu oznaczania kraju pochodzenia jest ograniczony do określonej liczby przywożonych produktów, takich jak wyroby włókiennicze, biżuteria, odzież, obuwie, meble, wyroby skórzane, lampy i wyposażenie oświetleniowe, szkło, ceramika oraz torby, w przypadku których wymagane oznaczenie kraju produkcji podaje wartościową informację przy wyborze dokonywanym przez konsumentów końcowych,
G. mając na uwadze, że ważne jest zapewnienie równych warunków konkurencji także producentom z naszych głównych krajów partnerskich, które wdrożyły oznaczanie pochodzenia,
H. mając na uwadze, że wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r. Radzie i Parlamentowi Europejskiemu przyznane zostaną równe prawa w zakresie wspólnej polityki handlowej; mając na uwadze, że w przypadku przyszłych uregulowań w sprawie oznaczania pochodzenia zastosowanie będzie miała zwykła procedura prawodawcza na podstawie art. 207 traktatu lizbońskiego,
1. przypomina, że ochrona konsumentów wymaga przejrzystych i spójnych przepisów handlowych obejmujących wskazanie pochodzenia;
2. wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszelkich koniecznych kroków w celu zapewnienia równych szans także partnerom handlowym, którzy wprowadzili wymagania oznaczania pochodzenia;
3. wzywa Komisję i Radę do wprowadzenia odpowiednich mechanizmów nadzoru i egzekwowania w dziedzinie ceł;
4. nalega, aby państwa członkowskie utrzymywały w tej kwestii spójne podejście wspólnotowe, co pozwoli konsumentom UE na otrzymywanie pełniejszych i dokładniejszych informacji; uważa obowiązkowe oznaczanie pochodzenia za ważny krok w kierunku pełniejszego informowania na temat społecznych i ekologicznych norm produkcji i przetwórstwa;
5. zachęca Komisję do stanowczego interweniowania razem z państwami członkowskimi na rzecz obrony uzasadnionych praw i oczekiwań konsumentów za każdym razem, gdy istnieje dowód na oszukańcze bądź wprowadzające w błąd oznaczanie pochodzenia przez importerów i producentów spoza UE;
6. uważa wniosek dotyczący rozporządzenia Rady wprowadzającego obowiązek wskazywania kraju pochodzenia określonych produktów przywożonych z krajów trzecich do Unii Europejskiej („oznaczanie pochodzenia”) za pożyteczny dla osiągnięcia celu przejrzystości i odpowiedniego informowania konsumentów, jak również spójności zasad handlu międzynarodowego;
7. wyraża przekonanie, że z dniem 1 grudnia 2009 r., w ramach zwykłej procedury ustawodawczej określonej w traktacie lizbońskim, powinny się formalnie rozpocząć konsultacje i wymiana poglądów między PE i Radą oraz że wszelkie dalsze opóźnienia poważnie zaszkodziłyby prawom obywateli, poziomowi zatrudnienia w UE oraz zasadzie wolnego i sprawiedliwego handlu;
8. wzywa Komisję do pozostawienia wniosku bez zmian i ponownego przedłożenia go Parlamentowi zgodnie z art. 207 traktatu lizbońskiego natychmiast po wejściu tego traktatu w życie;
9. zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.
