PYTANIE PISEMNE E-6454/09
skierował: Paweł Robert Kowal (ECR)
do Komisji
(4 stycznia 2010 r.)
Przedmiot: Uprowadzenie białoruskich dziennikarzy opozycyjnych
W ostatnim tygodniu na Białorusi miały miejsce godne potępienia wydarzenia. Wedle posiadanych informacji w sobotę, 5 grudnia uprowadzono i wywieziono poza Mińsk lidera opozycyjnej organizacji Młody Front, Zmiciera Daszkiewicza. Jednocześnie splądrowano jego mieszkanie, skąd zabrano laptopa, notatki oraz niezależne wydawnictwa.
Dzień później, według doniesień medialnych, w Mińsku doszło do napadu na działacza opozycyjnego ruchu Europejska Białoruś, Jauhiena Afnagela. Napastnicy wepchnęli go do samochodu osobowego, gdzie kazali mu siedzieć z głową między kolanami. Następnie wywieziono go poza miasto i porzucono na polnej drodze.
Tylko w 2009 roku na Białorusi miały miejsce jeszcze cztery podobne zdarzenia. Według powszechnej opinii, wszystko wskazuje, że stoją za nimi przedstawiciele milicji i służb specjalnych Białorusi. Liderzy białoruskiej opozycji uważają, że resorty siłowe przeprowadzają ćwiczenia, mające na celu zastraszenie przeciwników prezydenta Białorusi. Incydenty te przypominają podobne wydarzenia sprzed 10 lat, kiedy na Białorusi działały tzw. „szwadrony śmierci”. Doszło wówczas do kilku niewyjaśnionych do dziś, zabójstw dziennikarzy i opozycjonistów.
Czy te wydarzenia nie zmuszają do refleksji nad sensem obecnej polityki Unii Europejskiej wobec Białorusi? Czy współpraca z państwem, które otwarcie łamie prawa człowieka, nie narusza podstawowych zasad Wspólnoty Europejskiej? W jakim stopniu Unia Europejska powinna dalej aktywnie sprzyjać przeprowadzeniu w tym państwie reform, zmierzających do dostosowania tamtejszego ustawodawstwa do standardów europejskich i myśleć o zniesieniu wiz dla obywateli Białorusi w odleglejszej perspektywie czasowej?
W związku z tym powracam do pytania o ocenę skutków polityki wobec Białorusi, prowadzonej przez UE w ciągu ostatnich dwóch lat.