ZAPYTANIE USTNE WYMAGAJĄCE DEBATY O-0063/07
zgodnie z artykułem 108 Regulaminu
skierowane przez:
Raül Romeva i Rueda
oraz
Angelika Beer
w imieniu Grupy Verts/ALE ,
Karl von Wogau
w imieniu Grupy PPE-DE ,
Ana Maria Gomes
w imieniu Grupy PSE ,
Annemie Neyts-Uyttebroeck
w imieniu Grupy ALDE ,
Ģirts Valdis Kristovskis
w imieniu Grupy UEN ,
Tobias Pflüger
w imieniu Grupy GUE/NGL
do Rady
Dotyczy: Kodeks postępowania UE w dziedzinie transferu broni - niepowodzenie Rady w przyjęciu wspólnego stanowiska i uczynieniu z kodeksu prawnie wiążącego instrumentu
Ponad dwa lata temu kodeks postępowania UE w dziedzinie transferu broni miał stać się instrumentem prawnie wiążącym dla wszystkich państw członkowskich UE. W dniu 30 czerwca 2005 r. grupa robocza Rady ds. broni (COARM) uzgodniła na poziomie technicznym tekst wspólnego stanowiska w rezultacie pogłębionego procesu przeglądu kodeksu, mającego na celu uczynienie zeń skutecznego instrumentu kontroli wywozu broni z terytorium UE i przez przedsiębiorstwa z UE. Parlament odniósł się przychylnie do tego wspólnego stanowiska.
Niemniej od tamtego czasu Rada nadal nie podjęła ostatecznej decyzji w tej sprawie – z przyczyn, które nigdy nie zostały oficjalnie wyjaśnione, lecz są wyraźnie związane z faktem, że niektóre państwa członkowskie pragną zniesienia obowiązującego unijnego embarga na sprzedaż broni do Chińskiej Republiki Ludowej. Parlament Europejski niejednokrotnie zwracał się do Rady o przyjęcie wspólnego stanowiska i za każdym razem urzędująca prezydencja obiecywała podjąć odpowiednie kroki – jednak bez rezultatu. Tymczasem niemal każdego tygodnia do Parlamentu i opinii publicznej docierają informacje o transakcjach w zakresie wywozu broni między przedsiębiorstwami europejskimi a krajami, do których wywóz broni, zgodnie z kryteriami kodeksu, powinien być zakazany, takimi jak Czad, Związek Myanmar, Pakistan, Libia i wiele innych. Jest to tym bardziej godne ubolewania, że w ramach Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa (ESB) oraz opracowywanej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO) aktualnie rozmieszczana jest coraz większa liczba zewnętrznych misji UE o charakterze wojskowym, niewojskowym i humanitarnym, przez co ich uczestnicy są narażeni na zagrożenie ze strony broni dostarczonej uprzednio przez państwa członkowskie.
W jaki sposób Rada zamierza się zaangażować dla jak najszybszego rozwiązania tego dylematu i zapewnienia, że wspólne stanowisko zostanie przyjęte bez dalszej zwłoki?
