12.9.2011 B7-0494/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniem Komisji
złożony zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie głodu w Afryce Wschodniej
Charles Goerens
,
Louis Michel
,
Ivo Vajgl
,
Marielle De Sarnez
w imieniu grupy politycznej ALDE
PE472.675v01-00 B7‑0494/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie głodu w Afryce Wschodniej
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji w krajach Rogu Afryki,
– uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton z dnia 24 sierpnia 2011 r. w sprawie reakcji UE na głód w krajach Rogu Afryki,
– uwzględniając wyniki konferencji państw-darczyńców, która odbyła się w Adis Abebie w dniu 25 sierpnia 2011 r.,
– uwzględniając milenijne cele rozwoju ONZ,
– uwzględniając przyjętą przez ONZ Powszechną Deklarację Praw Człowieka,
– uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,
– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie spekulacji cenami żywności,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że dziesiątki tysięcy osób poniosły śmierć, 750 000 osób jest bezpośrednio zagrożonych głodem, a 12 milionów osób w Somalii, Etiopii, Erytrei, Kenii i Dżibuti, gdzie panuje najgorszy głód od 60 lat, pilnie potrzebuje pomocy żywnościowej, jako że według ONZ fala głodu rozprzestrzenia się na dalsze części Róg Afryki;
B. mając na uwadze, że skalę głodu w regionie spotęgowało połączenie czynników takich jak konflikty, niedobór zasobów, zmiana klimatu, duży przyrost naturalny, brak infrastruktury, złe zarządzanie i wysokie ceny żywności;
C. mając na uwadze, że UE jest od wielu lat poważnie zaniepokojona sytuacją we wszystkich krajach Rogu Afryki w zakresie praw człowieka, praworządności, demokracji i ładu administracyjno-prawnego; uważa, że poprawa sytuacji w zakresie praw człowieka zależy również od skutecznego wspierania pokoju, rozwoju i budowania państwowości w regionie;
D. mając na uwadze, że krajem, który ucierpiał w największym stopniu, jest Somalia, gdzie ponad połowa ludności jest uzależniona od pomocy żywnościowej, 58% dzieci w środkowej i południowej części kraju cierpi na niedożywienie, a wewnątrz kraju przesiedlono 1,4 miliona osób;
E. mając na uwadze, że sytuację humanitarną w Somalii pogarsza nierozwiązany konflikt między rebeliantami a oddziałami rządowymi; mając na uwadze, że grupa bojowników islamskich al-Szabab kontroluje wiele obszarów, na których ogłoszono stan klęski głodu, blokuje dostawy żywności i wyparła zachodnie agencje pomocowe z tego regionu, utrudniając poważnie działania w zakresie niesienia pomocy;
F. mając na uwadze, że rząd Erytrei zdecydowanie odmawia przyjęcia żywności oraz wszelkiego innego wsparcia humanitarnego dla swojego społeczeństwa;
G. mając na uwadze, że ponad 860 tysięcy uchodźców z Somalii uciekło do sąsiednich krajów, w szczególności do Kenii i Etiopii, w poszukiwaniu bezpieczeństwa, żywności i wody, a kenijski obóz dla uchodźców w Dadaab jest przeludniony, gdyż przebywa w nim ponad 420 tysięcy osób;
H. mając na uwadze, że 80% uchodźców stanowią kobiety i dzieci, a wiele z nich pada ofiarą przemocy seksualnej i zastraszania zarówno w drodze do obozów dla uchodźców, jak i w samych obozach;
I. mając na uwadze, że brak porządku publicznego oraz krwawe konflikty w regionie uniemożliwiają realizację długoterminowych inwestycji i programów rozwojowych oraz prowadzą do zaostrzenia zjawiska piractwa na Oceanie Indyjskim, co poważnie zakłóca transport dostaw zarówno do tego regionu, jak i z niego;
J. mając na uwadze, że UE przeznaczyła 158 milionów EUR ogólnie na pomoc humanitarną w 2011 r. (państwa członkowskie 440 milionów EUR) oraz ponad 680 milionów EUR dla tego regionu w postaci pomocy długoterminowej w dziedzinie rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywnościowego do 2013 r.;
K. mając na uwadze, że przywódcy Unii Afrykańskiej (UA) obiecali wesprzeć operację humanitarną kwotą ponad 350 milionów USD;
L. mając na uwadze, że wycofanie wsparcia dla pasterzy pogorszyło i tak trudną już sytuację rolnictwa i systemu żywnościowego państw Rogu Afryki;
M. mając na uwadze, że skutki zmian klimatu poważnie wpłynęły na plony w tym regionie, co w połączeniu z pogorszeniem koniunktury gospodarczej na świecie oraz rosnącymi cenami żywności i paliw spowolniło walkę z ubóstwem i realizację milenijnych celów rozwoju;
N. mając na uwadze, że może istnieć zależność między spekulacjami a skrajnymi wahaniami cen artykułów spożywczych na świecie oraz związek między rynkami energii a cenami żywności;
O. mając na uwadze, że tego rodzaju problemy można rozwiązać poprzez zwiększenie przejrzystości;
1. wyraża głęboki smutek z powodu śmierci i cierpienia wielu osób w regionie; wzywa do podjęcia bardziej zdecydowanych działań w celu opanowania kryzysu żywnościowego w Rogu Afryki; apeluje o przeznaczanie pomocy UE w większym stopniu dla obszarów, których mieszkańcy najdotkliwiej odczuwają głód, by dostawy żywności, produktów medycznych, czystej wody i środków sanitarnych docierały do najbardziej potrzebujących;
2. apeluje do wszystkich władz i ugrupowań w regionie, aby zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym i prawami człowieka umożliwiły organizacjom niosącym pomoc humanitarną nieskrępowany dostęp do osób potrzebujących pomocy;
3. domaga się, aby wszystkie strony położyły niezwłocznie kres nadużyciom wobec ludności cywilnej, zwłaszcza kobiet i dzieci, dopilnowały, że sprawcy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, oraz zagwarantowały dostęp do pomocy i swobodę przemieszczania się wszystkich osób uciekających przed konfliktem i suszą; przypomina wszystkim krajom regionu o wynikającym z prawa międzynarodowego zobowiązaniu do udzielania uchodźcom pomocy i zapewnienia im ochrony;
4. wzywa Komisję do natychmiastowego usprawnienia etapu przejścia od pomocy humanitarnej do pomocy rozwojowej UE, jako że kryzys spowodowany suszą w Rogu Afryki pokazuje jednoznacznie, że za pomocą nadzwyczajną udzielaną przez lata regionom dotkniętym suszą nie poszła skuteczna realizacja długofalowej polityki rozwojowej;
5. z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie się Unii Afrykańskiej w operację udzielania pomocy humanitarnej, m.in. poprzez misję pokojową AMISOM, ubolewa jednak, że w skład misji pokojowej wysłanej przez Unię Afrykańską do Somalii wchodzi zaledwie 9 tysięcy osób, podczas gdy zapowiedziano udział 20 tysięcy;
6. z zadowoleniem przyjmuje przeznaczenie środków na pomoc przez UE i państwa członkowskie; przypomina jednak, że aby zgromadzić kwotę określoną w nadzwyczajnym apelu ONZ, nadal potrzeba miliarda USD; apeluje do społeczności międzynarodowej o przekazywanie zadeklarowanych środków;
7. apeluje o przeznaczanie większej części oficjalnej pomocy rozwojowej UE na produkcję rolną w krajach rozwijających się, by zwiększyć bezpieczeństwo żywnościowe; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie UE i społeczność międzynarodową do przekazania kwoty 22 milionów USD na rozwój rolnictwa, obiecanej na szczycie w L'Aquilli w 2009 r., którą dotychczas udostępniono w 20%;
8. apeluje o większą przejrzystość i aktualność oraz lepszą jakość informacji na temat rezerw i zapasów żywności oraz o kształtowanie cen na szczeblu międzynarodowym;
9. wzywa do podjęcia niezbędnych działań w celu zapobiegania nadużyciom spekulacyjnym na rynkach towarowych; podkreśla, że działania te należy podjąć w ramach dążenia do uregulowania rynków finansowych na świecie i w UE;
10. domaga się skoordynowania sposobów rozwiązywania problemu skrajnych wahań cen na poziomie światowym; apeluje o zapobieganie manipulacjom cen produktów rolnych i związanych z tym nadużyciom na poziomie światowym, ponieważ może to zagrażać światowemu bezpieczeństwu żywnościowemu;
11. wzywa Komisję do uaktualnienia poświęconej zawłaszczaniu ziemi części wytycznych dotyczących gruntów;
12. zwraca się do Komisji, by przedstawiła środki służące usprawnieniu sprawozdawczości na temat przypadków nabycia ogromnych gruntów, w tym przez inwestorów europejskich, oraz monitorowania tych przypadków, a także by wspierała kraje rozwijające się w podejmowaniu decyzji w sprawie inwestycji;
13. wzywa UE i państwa członkowskie, by dopilnowały, że pomoc jest wykorzystywana wyłącznie na walkę z ubóstwem w sposób odpowiedzialny i przejrzysty;
14. apeluje do Komisji, aby w polityce rozwojowej UE uwzględniła w większym stopniu pasterzy; jest przekonany o pilnej potrzebie dialogu z władzami lokalnymi, aby zapewnić ochronę samych pasterzy i ich trybu życia w regionie;
15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie Bezpieczeństwa i sekretarzowi generalnemu ONZ, instytucjom Unii Afrykańskiej, rządom i parlamentom krajów tworzących Międzyrządowy Organ ds. Rozwoju, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, prezydencji G20 oraz rządom państw członkowskich UE.
