Odpowiedź udzielona przez komisarza Karela De Guchta w imieniu Komisji
(15 grudnia 2010 r.)
Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) stanowi umowę międzynarodową wiążącą dla wszystkich jej stron, zgodnie z definicją i z zastrzeżeniem zasad Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów (1969 r.).
Nie ma to wpływu na fakt, iż różne przepisy ACTA określają różne poziomy zobowiązania sygnatariuszy ACTA. Niektóre z jej postanowień są nakazowe bądź obowiązkowe, często zawierając słowo „shall” w wersji angielskiej, podczas gdy inne są nieobowiązkowe, zawierając wyrażenia, takie jak „Strony mogą”, „dążą” lub „zachęcają”, inne znów zezwalają na pewien poziom elastyczności lub dostosowania do istniejącego prawodawstwa krajowego, poprzez wprowadzenie pojęć, takich jak „w stosownych przypadkach” lub „zgodnie z prawodawstwem Strony”. Jest to powszechną praktyką, zarówno w międzynarodowych traktatach, jak i w prawodawstwie UE.
W przypadku Unii Europejskiej Komisja wielokrotnie podkreślała, że zawartość ACTA jest albo zgodna z dorobkiem prawnym UE, albo wręcz mniej wymagająca, zatem umowa jest już w pełni wdrożona przez obowiązujące przepisy UE. Oznacza to, że ACTA nie będzie wymagać przyjęcia ani zmiany aktów ustawodawczych UE. Z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że rząd Stanów Zjednoczonych wydał podobne oświadczenia, których nie należy interpretować tak, jakby oznaczały, że przepisy USA będą niezgodne z ACTA.
W odniesieniu do jednego z obszarów objętych ACTA, w którym brak jest dorobku prawnego UE, tj. egzekwowania sankcji karnych, jest prawdopodobne, że niektóre państwa członkowskie będą musiały dostosować ustawodawstwo krajowe w celu zapewnienia jego zgodności ze zobowiązaniami podjętymi w ramach negocjacji w sprawie sekcji ACTA dotyczącej egzekwowania sankcji karnych. Sekcja ta była negocjowana przez rotacyjną prezydencję UE w imieniu państw członkowskich. Komisja pragnie jednak podkreślić, że nie dotyczy ona przepisów UE, ponieważ egzekwowanie sankcji karnych za naruszenia praw własności intelektualnej jest obszarem, który nie został jeszcze zharmonizowany w Unii Europejskiej, i podlega nadal prawodawstwu krajowemu państw członkowskich. Innymi słowy nie istnieje „dorobek prawny UE” w tej dziedzinie.
