Odpowiedź udzielona przez Andrisa Piebalgsa w imieniu Komisji
(14 kwietnia 2009 r.)
Gazociąg Północnoeuropejski, znany jako projekt „Nord Stream”, przewidziano w decyzji nr 1364/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. ustanawiającej wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych Dz.U. L 262 z 22.9.2006 . . Podobnie jak inne projekty, takie jak gazociąg Jamał – Europa, projekt ten uznano za projekt leżący w interesie Europy, czyli będący jednym z najwyższych priorytetów w ramach transeuropejskich sieci energetycznych (TEN-E).
Jeśli chodzi o kwestię ochrony środowiska, zgodność dużych inwestycji infrastrukturalnych z prawodawstwem i polityką dotyczącą ochrony środowiska ma dla Komisji znaczenie priorytetowe. Z uwagi na swój transgraniczny charakter, gazociąg „Nord Stream” podlega ocenie w zakresie oddziaływania na środowisko zgodnie z Konwencją EKG ONZ o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym (tzw. konwencją Espoo) oraz zgodnie z prawodawstwem krajowym obowiązującym w każdym państwie, przez które biegnie. Częścią procedury wydawania pozwoleń jest ocena oddziaływania na środowisko (EIA), a zatem jej przeprowadzenie jest niezbędnym warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę gazociągu. W chwili obecnej prowadzona jest kompleksowa transgraniczna ocena oddziaływania na środowisko.
Należy również podkreślić, że projekt ten ma charakter czysto komercyjny i nie jest finansowany ze środków publicznych, tak więc całe ryzyko związane z budową i eksploatacją gazociągu oraz ryzyko wynikające z nieprzewidywalnych zmian na rynku gazu ponoszą przedsiębiorstwa finansujące projekt.
Jeśli ocena oddziaływania na środowisko okaże się pozytywna we wszystkich państwach członkowskich, których to dotyczy, budowa gazociągu „Nord Stream” będzie korzystna dla Wspólnoty, ponieważ dzięki stworzeniu alternatywnej trasy przesyłania gazu z Rosji do UE przyczyni się on do osiągnięcia celu, jakim jest zróżnicowanie dostaw energii, i zwiększy długoterminowe bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego do Europy. Dalsze wsparcie Komisji dla tego projektu uzależnione jest jednak od ostatecznych wyników oceny oddziaływania na środowisko.
Jeśli chodzi o bezpieczeństwo energetyczne, należy podkreślić, że zróżnicowanie dostaw energii zawsze było jednym głównych celów europejskiej polityki energetycznej. Ostatni poważny kryzys gazowy dowodzi, że istnieje potrzeba wzmocnienia stosunków w zakresie energii z naszymi głównymi zewnętrznymi partnerami w tej dziedzinie. UE powinna z jednej strony zapewnić optymalne wykorzystanie istniejącej infrastruktury w ramach gwarantujących przejrzystość i konkurencyjność, a z drugiej zagwarantować podjęcie dalszych starań na rzecz zróżnicowania zewnętrznych dostawców, tras i źródeł paliwa. W związku z powyższym oraz w kontekście przyszłego rozwoju infrastruktury, w ramach drugiego strategicznego przeglądu sytuacji energetycznej określono sześć priorytetów niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego UE: południowy korytarz gazowy, zdywersyfikowane i dostateczne dostawy ciekłego gazu ziemnego do Europy, skuteczne wzajemne połączenia w rejonie Morza Bałtyckiego, śródziemnomorski pierścień energetyczny, potrzeba odpowiednich, przebiegających z północy na południe wzajemnych połączeń elektrycznych i gazowych w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej oraz północnomorska sieć przesyłowa morskiej energii wiatrowej.
