3.3.2010 B7-0145/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykający debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie wdrożenia zaleceń zawartych w raporcie Goldstone'a
Hélène Flautre
,
Frieda Brepoels
,
Franziska Katharina Brantner
,
Nicole Kiil-Nielsen
,
Heidi Hautala
,
Caroline Lucas
,
Margrete Auken
,
Jan Philipp Albrecht
,
Eva Joly
,
Daniel Cohn-Bendit
,
Malika Benarab-Attou
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
PE433.006v01-00 B7‑0145/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia zaleceń zawartych w raporcie Goldstone'a
Parlament Europejski ,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych z 1996 r.,
– uwzględniając czwartą konwencję genewską z 1949 r. o ochronie osób cywilnych podczas wojny,
– uwzględniając Konwencję o prawach dziecka ONZ z 1989 r.,
– uwzględniając rezolucję A/HRC/S-9/1 w sprawie poważnych naruszeń praw człowieka na okupowanym terytorium Palestyny, w szczególności wskutek niedawnych izraelskich ataków wojskowych w okupowanej Strefie Gazy, przyjętą przez Radę Praw Człowieka ONZ na 9. sesji specjalnej w dniu 12 stycznia 2009 r.,
– uwzględniając rezolucję A/HRC/RES/S-12/1 w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka na okupowanym terytorium Palestyny, w tym we Wschodniej Jerozolimie, przyjętą przez Radę Praw Człowieka ONZ na 12. sesji specjalnej w dniu 16 października 2009 r.,
– uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/64/10 i A/RES/64/254 w sprawie działań podejmowanych w następstwie raportu misji rozpoznawczej ONZ w sprawie konfliktu w Gazie, przyjęte odpowiednio w dniu 5 listopada 2009 r. i 26 lutego 2010 r.,
– uwzględniając oświadczenie prezydencji w imieniu UE z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Gazie,
– uwzględniając sprawozdanie szefów misji UE w sprawie Wschodniej Jerozolimy,
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu, w szczególności rezolucję z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że działaniom Unii na arenie międzynarodowej musi przyświecać ścisłe przestrzeganie zasad i celów Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego; przypominając jednocześnie, że prawo międzynarodowe zobowiązuje państwa nie tylko do poszanowania i ochrony, ale także do zagwarantowania poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego,
B. mając na uwadze, że naruszenia konwencji genewskich zezwalają na stosowanie zasady represji wszechświatowej w przypadku poważnych zbrodni międzynarodowych, takich jak zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości, tortury i ludobójstwo,
C. mając na uwadze, że – ze względu na stosunki umowne UE z Izraelem oraz jej pozycję głównego darczyńcy wobec Palestyńczyków – UE i państwa członkowskie ponoszą szczególną odpowiedzialność za zagwarantowanie pełnego poszanowania międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego przede wszystkim przez sąsiadujące kraje partnerskie, zgodnie z art. 8 i 21 traktatu UE,
D. mając na uwadze, że 3 kwietnia 2009 r. Rada Praw Człowieka ONZ upoważniła misję rozpoznawczą ONZ w sprawie konfliktu w Gazie, której przewodniczył sędzia Richard Goldstone, do „zbadania wszelkich naruszeń międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jakie mogły zostać popełnione w dowolnym czasie w kontekście operacji wojskowych przeprowadzonych w Gazie w okresie od 27 grudnia 2008 r. do 18 stycznia 2009 r., niezależnie od tego, czy miały one miejsce przed tym okresem, po nim, czy też w jego trakcie”,
E. mając na uwadze, że pierwotny mandat, który opierał się na jednostronnym podejściu, został rozszerzony na wniosek szefa misji Richarda Goldstone'a w celu odpowiedniego uwzględnienia wszystkich stron konfliktu, czyli Izraela, Autonomii Palestyńskiej, kontrolowanej przez Hamas administracji w Gazie oraz zbrojnych ugrupowań palestyńskich,
F. mając na uwadze decyzję rządu Izraela o niewspółpracowaniu z misją rozpoznawczą ONZ oraz jego bezwarunkowa odmowa zezwolenia tej misji na dostęp do Gazy, Zachodniego Brzegu i południowego Izraela,
G. mając na uwadze, że w wyniku trzytygodniowej ofensywy wojskowej Sił Obronnych Izraela w Strefie Gazy doszło do masowych naruszeń praw człowieka ludności palestyńskiej (co najmniej 1 440 Palestyńczyków zostało zabitych, w tym 431 dzieci i 114 kobiet, a ponad 5 300 Palestyńczyków zostało rannych), a także do poważnych zniszczeń palestyńskiej infrastruktury (szacuje się, że około 22 000 budynków, w tym 4 230 domów, zostało całkowicie zniszczonych); mając na uwadze, że jednocześnie w konflikcie, który miał miejsce w Gazie i południowym Izraelu, śmierć poniosło 13 Izraelczyków;
H. mając na uwadze, że od 2001 r. Hamas i inne palestyńskie ugrupowania zbrojne wystrzeliły około 8 000 rakiet w kierunku południowego Izraela, w tym również w czasie rozejmu zawartego między Izraelem i Hamasem w dniu 18 czerwca 2008 r., mając na uwadze, że Karta Narodów Zjednoczonych, a zwłaszcza jej art. 51, jednoznacznie przewiduje prawo do indywidualnej lub zbiorowej samoobrony w przypadku zbrojnej napaści,
I. mając na uwadze, że rozejm był często łamany przez obie strony i że nie doprowadził do uzgodnionego przez strony zniesienia izraelskiej blokady Strefy Gazy, powodując głęboki kryzys humanitarny dotykający całą ludność Strefy Gazy oraz przynosząc ograniczoną poprawę sytuacji na Zachodnim Brzegu,
J. mając na uwadze, że opublikowany 15 września 2009 r. raport misji rozpoznawczej ONZ stwierdza, że zarówno Izrael, jak i Hamas, dopuściły się poważnych naruszeń międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w trakcie konfliktu w Gazie, z których część można zakwalifikować jako zbrodnie wojenne i ewentualnie zbrodnie przeciwko ludzkości, oraz że żadna ze stron nie przeprowadziła wiarygodnych dochodzeń w sprawie domniemanych naruszeń, ani też nie podjęła poważnych kroków w celu pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności,
K. mając na uwadze, że na 12. sesji specjalnej Rady Praw Człowieka ONZ Szwecja w imieniu grupy UE zwróciła uwagę, że „UE stale przypominała wszystkim stronom konfliktu o ich obowiązkach wynikających z prawa międzynarodowego” oraz że „nadrzędnym priorytetem dla UE w zakresie praw człowieka jest walka z bezkarnością”; mając na uwadze, że mimo to państwa członkowskie UE zajęły różne stanowiska na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ w dniu 5 listopada 2009 r.,
L. mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 26 lutego 2010 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ ponownie wezwało zarówno Izrael, jak i stronę palestyńską, do przeprowadzenia wiarygodnych dochodzeń i zwróciło się z wnioskiem o przedstawienie dalszych raportów za pięć miesięcy,
M. mając na uwadze, że izraelskie i palestyńskie organizacje społeczeństwa obywatelskiego odegrały kluczową rolę w ułatwieniu misji rozpoznawczej ONZ dostępu do informacji, zeznań i dowodów, ściśle monitorując kroki podejmowane przez wszystkie strony i składając sprawozdania na ten temat, aby krok po kroku móc określić odpowiedzialność, a także wywierając ciągłą presję na społeczność międzynarodową oraz wszystkie zainteresowane strony w celu stworzenia niezależnych i bezstronnych mechanizmów dochodzeniowych,
N. mając na uwadze, że przeciwko pozarządowym organizacjom praw człowieka prowadzona jest kampania oszczerstw, której celem jest zdyskredytowanie osób wyrażających się negatywnie o polityce Izraela na okupowanych terytoriach Palestyny; mając na uwadze, że ataki te nasiliły się bezpośrednio po opublikowaniu raportu Goldstone'a; mając jednocześnie na uwadze, że Komisja Konstytucyjna Knesetu ma 17 marca przyjąć popieraną przez rząd niezmiernie restrykcyjną ustawę, która wprowadzi wymóg rejestracji organizacji pozarządowych jako organizacje polityczne i zniesie charytatywny status tych organizacji, ograniczając tym samym ich możliwości uzyskania finansowania od zagranicznych podmiotów politycznych oraz zwiększając kontrolę państwa nad działalnością organizacji pozarządowych,
1. podkreśla, że poszanowanie międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego przez wszystkie strony i niezależnie od okoliczności stanowi konieczny warunek wstępny dla osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie;
2. przypomina społeczności międzynarodowej o jej odpowiedzialności za ściganie poważnych naruszeń prawa międzynarodowego i podkreśla, że żadne państwo i żadne ugrupowanie zbrojne nie powinno stać ponad prawem;
3. przypomina UE i jej państwom członkowskim o ich prawnym obowiązku jako Wysokie Umawiające się Strony konwencji genewskich do zagwarantowania przestrzegania tych konwencji niezależnie od okoliczności i przypomina państwom członkowskim UE, że polityka zewnętrzna UE opiera się na propagowaniu i poszanowaniu międzynarodowego prawa praw człowieka; uważa, że niepociągnięcie do odpowiedzialności sprawców zbrodni wojennych i innych poważnych naruszeń praw człowieka nie tylko byłoby postrzegane jako złamanie prawa międzynarodowego, lecz również poważnie zaszkodziłoby działaniom zewnętrznym UE;
4. wzywa Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie UE do wypracowania silnego wspólnego stanowiska UE w sprawie działań podejmowanych w następstwie raportu misji rozpoznawczej w sprawie konfliktu w Gazie, wzywającego publicznie do wdrożenia jego zaleceń i pociągnięcie do odpowiedzialności wszystkich winnych naruszeń prawa międzynarodowego, w tym domniemanych zbrodni wojennych, wzywającego obie strony do przeprowadzenia w ciągu pięciu miesięcy dochodzeń spełniających międzynarodowe standardy co do niezależności, bezstronności, przejrzystości, szybkości i skuteczności, zgodnie z rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego A/RES/64/10 i A/RES/64/254, a także wzywającego do pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich osób odpowiedzialnych za zarzucane zbrodnie;
5. uważa, że dokumenty przedłożone organom ONZ przez Izrael, Autonomię Palestyńską i Hamas w odpowiedzi na rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/64/10 pokazują, że żadna ze stron nie podjęła jeszcze niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia dochodzeń;
6. w związku z tym wzywa Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie do wykorzystania dostępnych im narzędzi prawnych i dyplomatycznych, aby zmusić wszystkie strony do natychmiastowego przeprowadzenia niezależnych, bezstronnych i wiarygodnych dochodzeń w sprawie poważnych naruszeń, o których informowała misja rozpoznawcza ONZ; ponadto wzywa wysokiego przedstawiciela do dokonania oceny wyników dochodzeń przeprowadzonych przez Izrael i Hamas oraz do złożenia Parlamentowi sprawozdania z tej oceny;
7. wzywa Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie do aktywnej kontroli wdrażania zaleceń zawartych w raporcie Goldstone’a poprzez konsultacje ze wszystkimi stronami konfliktu, delegacjami zewnętrznymi UE i lokalnymi organizacjami pozarządowymi, a także do wydania oświadczenia na temat stanu dochodzeń; wzywa do włączenia zaleceń i związanych z nimi uwag do rozmów prowadzonych przez UE z obiema stronami konfliktu, a także do stanowisk zajmowanych przez UE na forach wielostronnych; jednocześnie wzywa UE do aktywnego popierania wszystkich stron konfliktu we wdrażaniu zaleceń zawartych w raporcie Goldstone'a;
8. zwraca uwagę na fakt, że 26 lutego 2010 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ zwróciło się ponownie do Sekretarza Generalnego ONZ o przedstawienie po pięciu miesiącach sprawozdania „w celu rozważenia w razie konieczności dalszych działań ze strony organów i podmiotów ONZ, w tym Rady Bezpieczeństwa”; wzywa UE do aktywnego wspierania Sekretarza Generalnego w analizie wdrożenia zaleceń zawartych w raporcie Goldstone'a przez wszystkie strony;
9. wzywa przedstawiciela UE w gabinecie Sekretarza Generalnego ONZ do przedłożenia Parlamentowi w ciągu trzech miesięcy sprawozdania w sprawie postępów osiągniętych przez wszystkie strony konfliktu we wdrażaniu zaleceń określonych w raporcie Goldstone'a;
10. wzywa przedstawicielstwo UE w Tel Awiwie, Jerozolimie i Ramallah do przedłożenia Parlamentowi w ciągu trzech miesięcy sprawozdania w sprawie postępów osiągniętych przez strony izraelską i palestyńską we wdrażaniu zaleceń określonych w raporcie Goldstone'a;
11. wzywa UE, zgodnie z zaleceniem zawartym w raporcie Goldstone'a, do poparcia niezależnej komisji ekspertów międzynarodowych w zakresie prawa międzynarodowego i dochodzeń w sprawach karnych, która monitorowałaby i oceniałaby skuteczność i prawdziwość dochodzeń wewnętrznych przeprowadzanych przez strony konfliktu;
12. zwraca uwagę na fakt, że państwo odpowiedzialne za akt niezgodny z prawem ma obowiązek pełnego zadośćuczynienia za spowodowane straty i szkody oraz że prawo międzynarodowe uznaje prawo ofiar do skutecznych środków prawnych i zadośćuczynienia za szkody lub straty poniesione w wyniku naruszeń praw człowieka;
13. popiera pozostałe zalecenia zawarte w raporcie Goldstone'a, które koncentrują się na innych poważnych naruszeniach prawa międzynarodowego, jakich dopuszcza się Izrael na okupowanym terytorium Palestyny, i wzywa Izrael do natychmiastowego zniesienia blokady Strefy Gazy, do zagwarantowania swobody przemieszczania się na okupowanym terytorium Palestyny, do uwolnienia więźniów politycznych, w tym członka palestyńskiej Rady Legislacyjnej Marwana Barghoutiego, oraz do zniesienia zakazu podróżowania, nałożonego na Palestyńczyków w związku z ich działalnością w zakresie praw człowieka oraz działalnością polityczną;
14. ponawia apele o natychmiastowe uwolnienie Gilata Szalita; zdecydowanie potępia zabójstwo przywódcy Hamasu w Dubaju i wyraża zaniepokojenie, że wydarzenie to może zahamować postęp negocjacji w sprawie uwolnienia Szalita;
15. uważa, że działania podejmowane w następstwie zaleceń zawartych w raporcie misji rozpoznawczej ONZ oraz żądania pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności powinny stanowić niezbędną i integralną część stosunków UE-Izrael i UE-OWP;
16. potwierdza, że poprawa stosunków między UE a Izraelem musi być zdecydowanie uzależniona od ścisłego przestrzegania międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym od natychmiastowego zniesienia blokady Strefy Gazy, całkowitego zaprzestania budowy wszelkich osiedli na Zachodnim Brzegu, w tym we Wschodniej Jerozolimie, przeprowadzenia dochodzeń spełniających standardy międzynarodowe, jeżeli chodzi o niezależność, bezstronność, przejrzystość, szybkość i skuteczność, od rzeczywistych zobowiązań i działań mających na celu kompleksową ugodę pokojową oraz pełnego wdrożenia przejściowej umowy o stowarzyszeniu WE-OWP;
17. zwraca uwagę, że izraelskie działania wojskowe przyczyniły się poważnie do klęski procesu z Annapolis i w związku z tym wzywa UE do podjęcia zdecydowanej inicjatywy w celu ożywienia resztek nadziei związanych z wynegocjowanym kompleksowym rozwiązaniem konfliktu poprzez poparcie zasady wspólnego uznania państwa palestyńskiego przed zakończeniem negocjacji pokojowych, zgodnie z propozycją wysuniętą przez ministrów spraw zagranicznych Francji i Hiszpanii w sprawie wspólnego uznania państwa palestyńskiego; w tym samym duchu wzywa Radę i Komisję do poparcia i wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu szefów misji UE w sprawie Wschodniej Jerozolimy z grudnia 2009 r.;
18. jest głęboko zaniepokojony kampanią oszczerstw skierowaną przeciwko izraelskim organizacjom praw człowieka, w tym aresztami i ograniczeniami swobody poruszania się; uważa również, że ustawa o „wymogach ujawniania informacji przez beneficjentów wsparcia ze strony zagranicznego podmiotu politycznego”, która miejscami przypomina rosyjską ustawę o organizacjach pozarządowych, zagraża wolności wypowiedzi i wolności stowarzyszeń, gwarantowanych przez art. 19 i 22 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, którego stroną jest Izrael, i zwraca się do Knesetu o wycofanie tej ustawy; w związku z powyższym wzywa UE do poruszenia tej kwestii na najwyższym szczeblu w dyskusjach z Izraelem w ramach Rady Stowarzyszeniowej UE-Izrael, zaplanowanej na 23 marca, i wzywa Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do podobnych działań w trakcie marcowej wizyty w Izraelu;
19. jest zdania, że zasada represji wszechświatowej stanowi skuteczne narzędzie egzekwowania międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, zapobiegając bezkarności i propagując odpowiedzialność międzynarodową;
20. wzywa państwa członkowskie do wsparcia organizacji konferencji Wysokich Umawiających się Stron czwartej konwencji genewskiej z myślą o skutecznej ochronie ludności cywilnej na okupowanym terytorium Palestyny, w tym we Wschodniej Jerozolimie;
21. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wiceprzewodniczącemu Komisji/Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, wysłannikowi kwartetu na Bliski Wschód, rządowi Izraela, Knesetowi, Przewodniczącemu Autonomii Palestyńskiej, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej i organom Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.
