P6_TA(2006)0253
Ocena zagrożenia powodziowego i zarządzanie nim ***I
A6-0182/2006
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oceny zagrożenia powodziowego i zarządzania nim ( COM(2006)0015 – C6-0020/2006 – 2006/0005(COD) )
(Procedura współdecyzji, pierwsze czytanie)
Parlament Europejski
, –
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2006)0015 ) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
,
–
uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję ( C6-0020/2006 ),
–
uwzględniając art. 51 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego ( A6-0182/2006 ),
1.
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;
2.
zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
P6_TC1-COD(2006)0005
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 czerwca 2006 r. w celu przyjęcia dyrektywy
2006/.../WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oceny zagrożenia powodziowego i zarządzania nim
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek
Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Dz.U. C ...
,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów
Dz.U. C ...
,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu
Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2006 r.
,
a także mając na uwadze, co następuje: (1)
Powodzie grożą ofiarami śmiertelnymi, koniecznością wysiedleń,
powodują szkody w środowisku naturalnym,
poważnie wstrzymują rozwój gospodarczy oraz podważają działalność gospodarczą we Wspólnocie.
(2)
Powodzie należą do naturalnych zjawisk, którym nie sposób
całkowicie
zapobiec. Tym niemniej,
drastyczna redukcja naturalnych zdolności przeciwpowodziowych dorzeczy, ludzka niegospodarność (budowa nowych osiedli i prowadzenie działalności gospodarczej na obszarach zalewowych, a także erozja i obniżenie naturalnego potencjału retencyjnego gleby wskutek wycinania lasów i prowadzenia działalności rolniczej w dorzeczach) susze oraz globalne ocieplenie przyczyniają się
do zwiększenia prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i pogłębienia wywołanych przez nie
negatywnych skutków
.
(3)
Tradycyjne strategie zarządzania ryzykiem powodziowym, koncentrujące się na budowie infrastruktury dla bezpośredniej ochrony ludności, nieruchomości i towarów, nie zapewniają takiego bezpieczeństwa, jakiego od nich oczekiwano.
(4)
Wykonalne i pożądane byłoby ograniczenie ryzyka wystąpienia szkód dla ludzkiego zdrowia
i życia
, środowiska i infrastruktury związanych z powodzią
Jednakże
działania na rzecz ograniczenia ryzyka wystąpienia szkód powodziowych muszą być skoordynowane
między państwami członkowskimi, ich władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, jak również organizacjami odpowiedzialnymi za gospodarkę rzeczną
na poziomie
dorzeczy.
(5)
Państwa członkowskie zachęca się do podejmowania środków sprzyjających zarządzaniu zagrożeniem powodziowym na obszarach położonych w górnym i dolnym biegu rzeki, znajdujących się zarówno na ich terytorium lub poza nim, w miarę możliwości przy zachowaniu naturalnego biegu rzeki. Jeżeli nie jest to możliwe, państwa członkowskie powinny dążyć do znalezienia na swoim terytorium obszarów zastępczych, na których może płynąć rzeka, lub też powinny poszukiwać takich obszarów we współpracy z pozostałymi państwami członkowskimi.
(6)
Naukowcy jednomyślnie wskazują na zwiększenie się w ostatnich latach częstotliwości występowania ekstremalnych opadów.
(7)
Środki zarządzania zagrożeniem i zapobiegania zniszczeniom powodziowym powinny być zgodne z zasadą solidarności. W związku z tym zarządzanie zagrożeniem powodziowym w zlewni rzeki przepływającej przez terytorium dwóch lub więcej sąsiadujących państw, powinno być zorganizowane w taki sposób, by na żadnym z tych obszarów nie występowało zagrożenie powodziowe wskutek nietrwałej gospodarki rzecznej.
(8)
Rada (Środowisko) przyznała w swych wnioskach z dnia 14 października 2004 r., że "w wyniku działalności człowieka wzrastać będzie prawdopodobieństwo występowania (ekstremalnych) powodzi i negatywnych skutków z nimi związanych oraz że również zmiany klimatyczne będą prowadzić do zwiększenia liczby powodzi." W myśl zasady zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 37 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wysoki poziom ochrony środowiska musi być zintegrowany z polityką wspólnotową, Komisja i państwa członkowskie powinny w związku z tym podejmować działania mające na celu poprawę profilaktyki powodziowej, ochrony przed ryzykiem wystąpienia powodzi oraz planów ograniczenia skutków powodzi.
(9)
W chwili obecnej nie istnieją instrumenty prawne na poziomie europejskim na rzecz ochrony przed zagrożeniami powodziowymi.
Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej Dz.U. L 327 z
22.12.2000, str. 1. Dyrektywa
zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).
wymaga tworzenia zintegrowanych planów gospodarowania wodami dla każdego dorzecza, w celu osiągnięcia dobrego statusu ekologicznego i chemicznego, i przyczyni się do ograniczenia skutków powodzi.
Jednakże
ograniczanie ryzyka wystąpienia powodzi nie jest zasadniczym celem tej dyrektywy
, i to zagrożenie, które w wyniku zmian klimatycznych w przyszłości będzie występować ze wzmożoną siłą, nie jest uwzględnione.
(10)
Komunikat Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu, Radzie,
Europejskiemu
Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów "Zarządzanie zagrożeniem powodziowym; zapobieganie powodziom, ochrona przeciwpowodziowa i ograniczanie skutków
powodzi" zawiera
ocenę i formułuje stanowisko w kwestii zarządzania zagrożeniem powodziowym na szczeblu Wspólnoty, stwierdzając, że uzgodnione i skoordynowane działanie na poziomie Wspólnoty przyniosłoby znaczną wartość dodaną i przyczyniłoby się do poprawy ogólnego poziomu ochrony przeciwpowodziowej.
(11)
Decyzja Rady 2001/792/WE,
Euratom
z dnia 23 października 2001 r. ustanawiająca mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności Dz.U. L 297 z 15.11.2001, str. 7.
wzywa państwa członkowskie do wsparcia i udzielenia pomocy na wypadek poważnych klęsk żywiołowych, w tym powodzi. Ochrona ludności może zapewnić odpowiednią odpowiedź dla zagrożonej ludności oraz podnieść gotowość i odporność – nie zajmuje się ona jednak najważniejszymi przyczynami powodzi.
(12)
Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiającego Fundusz Solidarności Unii Europejskiej Dz.U. L 311 z 14.11.2002, str. 3.
możliwe jest wyasygnowanie szybkiej pomocy finansowej na wypadek klęski żywiołowej celem wspomożenia dotkniętych nią
ekosystemów oraz
społeczności, regionów lub krajów w przywróceniu możliwie normalnych warunków życiowych;
ta interwencja może objąć jedynie działania w sytuacjach kryzysowych,
z wyłączeniem etapów poprzedzających
takie sytuacje.
(13)
Większość dorzeczy w Europie jest podzielonych między państwa członkowskie. Skuteczne zapobieganie powodziom i interwencje przeciwpowodziowe wymagają nie tylko koordynacji na szczeblu wspólnotowym, lecz także współpracy transgranicznej.
(14)
Wymogi zrównoważonego zarządzania zagrożeniem powodziowym powinny zostać uwzględnione podczas definiowania i wdrażania wszelkich właściwych polityk państw członkowskich i Wspólnoty, jak na przykład polityka w dziedzinie transportu wodnego, polityka rolna, polityka spójności, energetyczna oraz polityka w dziedzinie badań naukowych.
(15)
Na terytorium Wspólnoty dochodzi do rozmaitych odmian powodzi, w tym powodzi rzecznych, powodzi gwałtownych, powodzi na terenach miejskich, powodzi połączonych z zalaniem
kanalizacji, powodzi
nadbrzeżnych
oraz powodzi wywołanych przez intensywne opady deszczu
. Szkody wynikłe z powodzi mogą być również zróżnicowane w zależności od kraju czy regionu Wspólnoty. Stąd też cele zarządzania zagrożeniem powodziowym powinny się opierać na warunkach lokalnych i regionalnych.
(16)
Zagrożenie powodziowe na pewnych obszarach Wspólnoty
może zostać uznane
za nieznaczne – przykładowo na obszarach niezaludnionych lub słabo zaludnionych lub obszarach o ograniczonej wartości z punktu widzenia gospodarki lub ekologii.
Obszary takie mogą jednak mieć znaczenie dla łagodzenia skutków powodzi.
Wstępna ocena zagrożenia powodziowego dla każdego z dorzeczy, zlewni lub powiązanych
obszarów
nadbrzeżnych powinna być przeprowadzona na poziomie obszaru dorzecza, w celu określenia zagrożenia powodziowego w każdym przypadku
, możliwości złagodzenia skutków powodzi
i rozważenia konieczności dalszych działań.
(17)
Celem zapewnienia skutecznych narzędzi pozyskiwania danych, jak również wartościowych podstaw dla ustanawiania priorytetów i dalszych decyzji o charakterze technicznym, finansowym czy politycznym, konieczne jest opracowanie map powodzi i szacunkowych map szkód powodziowych, opisujących obszary o zróżnicowanym poziomie zagrożenia powodziowego,
w tym ryzyko zanieczyszczenia środowiska w wyniku powodzi.
(18)
Biorąc pod uwagę obecne możliwości państw członkowskich należy zgodnie z zasadą pomocniczości zapewnić duży stopień elastyczności na szczeblu lokalnym i regionalnym, w szczególności w odniesieniu do organizacji i odpowiedzialności władz w zakresie planów zarządzania powodziowego oraz map zagrożenia powodziowego, a także środków i harmonogramów działań dla osiągnięcia wytyczonych celów.
(19)
Mając na uwadze zapobieżenie i ograniczenie szkód wynikłych z powodzi na danym obszarze, konieczne jest opracowanie planów zarządzania zagrożeniem powodziowym. Tak przyczyny, jak i szkody ewentualnych powodzi są zróżnicowane w zależności od kraju czy regionu Wspólnoty. Dlatego też każdy plan zarządzania zagrożeniem powodziowym powinien uwzględniać konkretne warunki geograficzne,
geologiczne
, hydrologiczne
, topograficzne
i wszelkie istotne cechy,
w tym gęstość zaludnienia, jak również działalność gospodarczą na obszarze danego dorzecza
, zlewni lub wycinka wybrzeża, umożliwiając opracowanie dostosowanych do sytuacji rozwiązań uwzględniających potrzeby i priorytety dorzecza, zlewni lub wybrzeża, przy jednoczesnym zapewnieniu koordynacji z obszarami dorzecza.
W planach zarządzania zagrożeniem powodziowym należy uwzględnić także obiekty przemysłowe i rolnicze oraz inne potencjalne źródła zanieczyszczenia danego obszaru, w celu zapobieżenia takiemu zanieczyszczeniu.
(20)
Cykl zarządzania zagrożeniem powodziowym, obejmujący etapy: zapobiegania, ochrony, gotowości, reakcji na wypadek klęski żywiołowej oraz przywrócenia do poprzedniego stanu i przeglądu, powinien stanowić jeden z fundamentów planów zarządzania zagrożeniem powodziowym, których główny akcent powinno się skupić na aspektach zapobiegania, ochrony i gotowości.
(21)
Dla uniknięcia powielania działań, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wykorzystania istniejących map zagrożenia powodziowego i planów zarządzania zagrożeniem powodziowym w celu spełnienia wymogów określonych w niniejszej dyrektywie.
(22)
Wspólne Centrum Badawcze Komisji opracowuje europejski system ostrzegania przed zagrożeniem powodziowym (EFAS), umożliwiający przeprowadzenie średnioterminowych symulacji powodziowych w Europie, o okresie realizacji wynoszącym 3-10 dni. Dane EFAS mogą przyczynić się do lepszego przygotowania do nadchodzącej powodzi. Dlatego należy kontynuować prace nad EFAS, kiedy zakończona zostanie faza testów. Zakłada się, że system będzie gotowy w roku 2010.
(23)
Działania podejmowane w ramach zarządzania zagrożeniem powodziowym w dorzeczach powinny zmierzać do przyjęcia wspólnej odpowiedzialności oraz solidarności w obrębie dorzeczy. W tym celu państwa członkowskie powinny dążyć do podnoszenia stanu wiedzy i zachęcać do intensyfikacji współpracy wśród wszystkich zainteresowanych stron, również na terenach, które wprawdzie nie należą do obszarów zalewowych lub w mniejszym stopniu narażone są na zalanie, jednak stosowane tam metody zagospodarowania gruntów i praktyki mogą przyczynić się do wystąpienia powodzi w dolnym lub górnym biegu rzeki.
(24)
W odniesieniu do prognoz krótkoterminowych, państwa członkowskie powinny oprzeć swoje plany na najlepszych dostępnych praktykach oraz najnowszych technologiach, takich jak modelowanie LAM (prognozy 2-4 godzinne).
(25)
Opracowanie planów gospodarowania wodami w dorzeczach zgodnie z wymogami dyrektywy 2000/60/WE oraz planów zarządzania zagrożeniem powodziowym zgodnie z niniejszą dyrektywą stanowią elementy zintegrowanego systemu gospodarowania wodami w dorzeczach. Oba wspomniane procesy powinny zatem wykorzystać potencjał wzajemnego synergicznego wzmocnienia. Celem zapewnienia skuteczności i roztropnego wykorzystania zasobów, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy powinno być ściśle skoordynowane z wprowadzeniem w życie dyrektywy 2000/60/WE.
(26)
W
przypadku wód
powierzchniowych
wykorzystywanych
dla
sprzecznych ze sobą
form zrównoważonej działalności człowieka (jak np. zarządzania zagrożeniem powodziowym, ekologii, żeglugi śródlądowej czy elektrowni wodnych)
mających wpływ
na wody powierzchniowe, dyrektywa 2000/60/WE przewiduje jasny i przejrzysty tryb podejmowania kwestii takich zastosowań i skutków
. W przypadku konfliktu praw, charakter nadrzędny wobec ochrony środowiska naturalnego należy przyznać ochronie ludzkiego życia i zdrowia.
(27)
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych
Komisji
Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
.
(28)
Z
uwagi na fakt, że cele działania, jakie mają być podjęte, nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza
dyrektywa
nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć te cele.
Państwa członkowskie mogą zatem, w pierwszym etapie realizacji, do 2018 roku, podejmować działania w oparciu o istniejące już plany pod warunkiem spełnienia minimalnych kryteriów, o których mowa w art. 4.
(29)
Podczas opracowywania niniejszej dyrektywy uwzględniono w szerokim stopniu postanowienia protokołu (nr 30) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności stanowiącego załącznik do Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Rozdział I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie ram dla oceny i zarządzania ryzykiem związanym z powodzią w celu
ograniczenia
różnorodnych skutków
związanych z powodzią dla ludzkiego zdrowia, środowiska, infrastruktury oraz działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Ponadto przyczyni się ona do realizacji celów środowiskowych ustanowionych w obowiązującym prawodawstwie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy oprócz definicji "rzeki", "dorzecza", "zlewni" oraz "obszaru dorzecza" ustanowionych w art. 2 dyrektywy 2000/60/WE stosuje się następujące definicje:
1.
"powódź" oznacza czasowe zalanie wodą terenu zazwyczaj niezalanego
, w tym w wyniku intensywnych opadów deszczu, prowadzących do zalania terenów zamieszkałych lub przemysłowych
;
2.
"zagrożenie powodziowe" oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi
oraz
wynikających z takiej powodzi
potencjalnych
szkód dla ludzkiego zdrowia, środowiska oraz działalności gospodarczej.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy państwa członkowskie kierują się ustaleniami dokonanymi w myśl art. 3 ust. 1, 2, 3
, 5
i 6 dyrektywy 2000/60/WE.
Jeżeli państwa członkowskie wyznaczą do wdrażania niniejszej dyrektywy inny urząd właściwy, obowiązywać będą w takim przypadku postanowienia art. 3 ust. 6, 8 i 9 dyrektywy 2000/60/WE.
Rozdział II
Wstępna ocena zagrożenia powodziowego
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie podejmą wstępną ocenę zagrożenia powodziowego zgodną z ust. 2 w odniesieniu do każdego obszaru dorzecza lub fragmentu dorzecza pogranicznego położonego na ich terytorium.
Do tego celu można wykorzystać dostępne oceny przygotowane przez państwa członkowskie, o ile spełniają one wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Wstępna ocena zagrożenia powodziowego zawiera co najmniej poniższe informacje:
a)
mapę obszaru dorzecza zawierającą granice dorzeczy, zlewni
i powiązanych obszarów
nadbrzeżnych, ukazującą topografię i zagospodarowanie terenu;
b)
opis powodzi, do których doszło w przeszłości
i które wywarły poważny, niekorzystny wpływ na ludzkie życie, działalność gospodarczą oraz środowisko naturalne
;
c)
opis procesów zalewowych
, w tym
ich podatności na zmiany,
w szczególności na zjawisko zapadania, oraz roli, jaką obszary zalewowe odgrywają jako naturalne obszary ochronne/buforowe
w przypadku powodzi,
jak również opis
obecnych i przyszłych dróg fali powodziowej;
d)
opis planów rozwoju z określeniem zmian w zagospodarowaniu terenów lub rozmieszczeniu ludności oraz lokalizacji działalności gospodarczej powodującej wzrost zagrożenia powodziowego na danym obszarze lub w regionach położonych w dolnym lub górnym biegu rzeki;
e)
ocenę prawdopodobieństwa przyszłych powodzi w oparciu o dane hydrologiczne, odmiany powodzi i przewidywane skutki zmian klimatycznych i tendencji w zagospodarowaniu terenu;
f)
prognozy szacowanych skutków przyszłych powodzi na zdrowie ludzkie, środowisko i działalność gospodarczą, uwzględniające długofalowy rozwój, w tym zmiany klimatyczne;
g)
środki służące zarządzaniu zagrożeniem powodziowym, zwłaszcza te związane z budową infrastruktury, powinny podlegać rzetelnej i przejrzystej ocenie gospodarczej i środowiskowej, w celu zapewnienia ich długoterminowej opłacalności dla obywateli i przedsiębiorstw, przy uwzględnieniu zasady zwrotu kosztów, włącznie z kosztami środowiskowymi i kosztami zużytych zasobów;
h)
ocenę skuteczności istniejącej wytworzonej przez człowieka infrastruktury przeciwpowodziowej, biorąc pod uwagę jej rzeczywistą zdolność zapobiegania szkodom, jak również jej efektywność z punktu widzenia ekonomii i ochrony środowiska.
3.
Państwa członkowskie mogą postanowić o rezygnacji ze wstępnej oceny zagrożenia powodziowego, o której mowa w ust. 1, dla dorzeczy, zlewni lub wycinków wybrzeża, co do których można z góry założyć wystarczające prawdopodobieństwo zagrożenia, pod warunkiem, że:
a)
do dnia określonego w art. 6 ust. 1 dostępne będą mapy zagrożenia powodziowego lub plany zarządzania zagrożeniem powodziowym;
b)
państwa członkowskie poinformują Komisję w terminie określonym w art. 6 ust. 1, że korzystają z niniejszego rozwiązania wyjątkowego; i
c)
kontrola wstępnej oceny zagrożenia powodziowego, map zagrożenia powodziowego lub planów zarządzania zagrożeniem powodziowym zostanie przeprowadzona zgodnie z rozdziałami II, III i IV w terminach określonych odpowiednio w art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 2 lub. art. 10 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Na podstawie oceny określonej w art. 4, każde dorzecze, każdą
zlewnię, wycinek
wybrzeża
i ich fragmenty przypisane
do obszaru dorzecza przyporządkowuje się do jednej z następujących kategorii:
a)
dorzecza,
zlewnie, wycinki
wybrzeża
lub ich fragmenty
, co do których uznaje się brak znaczących zagrożeń powodziowych występujących w chwili
obecnej lub których
potencjalne skutki
dla środowiska
lub działalności gospodarczej są uważane za wystarczająco niskie, aby mogły zostać zaakceptowane
, przy uwzględnieniu przewidywalnego sposobu zagospodarowania gruntów oraz zmian klimatycznych
;
b)
dorzecza, zlewnie lub wycinki wybrzeża, w odniesieniu do których stwierdzono, że istnieje potencjalne zagrożenie
powodziowe.
2.
Przyporządkowanie zgodnie z ust. 1 międzynarodowego dorzecza,
zlewni, wycinka
nadbrzeża
lub ich fragmentów
jest koordynowane przez zainteresowane państwa członkowskie.
Na potrzeby niniejszego artykułu państwa członkowskie zapewniają wymianę właściwych danych w obrębie wspólnych dorzeczy.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie dokonują wstępnej oceny zagrożenia powodziowego
najpóźniej ...
*
Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
.
2.
W miarę potrzeby państwa członkowskie przeprowadzają przegląd i,
w razie potrzeby,
aktualizację oceny dokonanej na mocy ust. 1, najpóźniej w 2018 r., a następnie w okresach sześcioletnich.
Rozdział III
Mapy zagrożenia powodziowego
Artykuł 7
1.
Państwa członkowskie przygotowują, na poziomie obszaru dorzecza, mapy powodzi i szacunkowe mapy szkód powodziowych, dalej zwane "mapami zagrożenia powodziowego" dla dorzeczy, zlewni i wycinków wybrzeża wyznaczonych zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 lit. b).
Do tego celu można wykorzystać istniejące mapy przygotowane przez państwa członkowskie, o ile spełniają one wymogi niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie. Państwa Członkowskie wykorzystują mapy zagrożenia powodziowego do stopniowego wycofywania bezpośrednich lub pośrednich dotacji skutkujących zwiększeniem zagrożenia powodziowego.
2.
Mapy powodzi pokrywają obszary geograficzne, którym grozi zalanie w jednym z następujących scenariuszy:
a)
powodzie o przewidywanym okresie nawrotu
co 10
-30
lat;
b)
powodzie o przewidywanych okresowych nawrotach
co 100 lat;
c)
mało prawdopodobne powodzie (wypadki skrajne).
Dla każdego ze scenariuszy wymienionych w ustępie pierwszym, uwzględnione są następujące elementy:
a)
przewidywana głębokość wód;
b)
prędkość przepływu, jeśli to stosowne;
c)
obszary, gdzie może wystąpić erozja
tarasów nadzalewowych i stoków w dolinach rzecznych oraz
nadbrzeży i
akumulacja
osadów;
d)
stromo opadające obszary, na których mogą wystąpić powodzie o dużej prędkości nurtu, przenoszące duże ilości osadów;
e)
czynniki stanowiące potencjalne źródło powodzi, występujące lub mogące wystąpić na obszarze oznaczonym na mapie zagrożenia;
f)
obszary zalewowe oraz inne naturalne obszary, które obecnie lub w przyszłości mogą służyć jako obszary ochrony retencyjnej/obszary buforowe.
3.
Szacunkowe mapy szkód powodziowych wykazują potencjalne
negatywne skutki
związane z powodzią w zależności od wymienionych w ust. 2 scenariuszy, wyrażone w formie:
a)
liczby mieszkańców potencjalnie dotkniętych powodzią;
b)
potencjalnych szkód gospodarczych
na danym obszarze;
c)
potencjalnych szkód
dla środowiska naturalnego,
włączając obszary chronione wymienione w art. 6 dyrektywy 2000/60/WE, z uwzględnieniem położenia pojedynczych lub obszarowych źródeł zanieczyszczenia oraz stwarzanego przez nie zagrożenia dla ekosystemów wodnych lub lądowych w przypadku powodzi oraz zagrożenia dla zdrowia ludzkiego;
d)
instalacji technicznych, o których mowa w załączniku I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli
Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 33 z 4.2.2006, str. 1).
, oraz podlegających dyrektywie Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 97).
,
które mogą spowodować incydentalne zanieczyszczenia w przypadku powodzi i obszarów chronionych określonych w art. 6 dyrektywy 2000/60/WE.
Mapy zagrożenia powodziowego mogą zawierać podział obszarów na strefy odpowiadające zagospodarowaniu terenu oraz stopniowi narażenia na prawdopodobne szkody.
4.
Państwa członkowskie określają konkretne miejsca, w których występuje podwyższone zagrożenie powodziowe. Informacje te muszą być brane pod uwagę przy planowaniu zagospodarowania terenu.
5.
W zależności od szczególnych właściwości ich regionów państwa członkowskie mogą, jeżeli uznają to za potrzebne, dołączać specjalne przepisy do swoich map zagrożenia.
Artykuł 8
1.
Państwa członkowskie zapewnią opracowanie map zagrożenia powodziowego najpóźniej do dnia 22 grudnia 2013 r.
2.
Mapy zagrożeń powodziowych są poddane przeglądowi i, w razie potrzeby, zaktualizowane najpóźniej do dnia 22 grudnia 2019 r., a następnie w okresach sześcioletnich.
Rozdział IV
Plany zarządzania zagrożeniem powodziowym
Artykuł 9
1.
Państwa członkowskie
przyjmują
, na poziomie obszaru dorzecza, plany zarządzania zagrożeniem powodziowym dla dorzeczy, zlewni i wycinków wybrzeża wyznaczonych zgodnie z przepisami art. 5
ust. 1 lit. b)
, zgodnie z
ust. 4 i 5
niniejszego artykułu
oraz z dyrektywą Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa
Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).
oraz dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
i zgodnie z celami przedstawionymi w art. 1 i 4 dyrektywy 2000/60/WE
.
2.
W celu sporządzenia takich planów państwa członkowskie opisują procesy zalewowe i ich podatność na zmiany, z uwzględnieniem obszarów zalewowych jako naturalnych obszarów ochronnych/buforowych w przypadku powodzi, a także obecnych i przyszłych dróg fali powodziowej. Ponadto państwa członkowskie opisują plany rozwoju z określeniem zmian w zagospodarowaniu terenów lub rozmieszczeniu ludności oraz lokalizacji działalności gospodarczej powodującej wzrost zagrożenia powodziowego na danym obszarze lub w regionach położonych w dolnym lub górnym biegu rzeki.
3.
Państwa członkowskie mogą korzystać dla celów niniejszej dyrektywy z map i planów uprzednio sporządzonych dla dorzeczy lub ich fragmentów, jeżeli te mapy i plany spełniają wymogi niniejszej dyrektywy. Nie oznacza to zniesienia kontroli i aktualizacji zgodnie z art. 11 ust. 2.
4.
Państwa członkowskie
, w ścisłym powiązaniu z władzami regionalnymi i lokalnymi
zapewniają ochronę na odpowiednim poziomie dla każdego dorzecza, zlewni lub wycinka wybrzeża, skupiając uwagę na
ograniczeniu potencjalnych
skutków powodzi dla zdrowia, środowiska i działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu tak istotnych aspektów, jak: gospodarowanie zasobami wodnymi i gruntami, zagospodarowanie przestrzenne, użytkowanie gruntów
, stopień narażenia danego obszaru na prawdopodobne szkody
i ochrona przyrody,
jak również koszty i korzyści. W przypadku wspólnych dorzeczy, zlewni lub wycinków wybrzeża państwa członkowskie współpracują przy realizacji powyższych zobowiązań.
5.
Plany zarządzania zagrożeniem powodziowym uwzględniają środki:
a)
polegające na wykorzystaniu zjawisk naturalnych, takie jak utrzymywanie lub przywracanie obszarów zalewowych w celu zapewnienia w każdym możliwym przypadku możliwości odpływu wód rzecznych i wspieranie właściwego zagospodarowania gruntów oraz właściwych praktyk rolnych i leśnych w całym dorzeczu;
b)
przyczyniające się do zarządzania powodziami na obszarach położonych w dolnym i górnym biegu lub co najmniej nie mające wpływu na ryzyko powodziowe, i nie powodujące, że obszary położone w dolnym i górnym biegu rzeki ponoszą nieproporcjonalne koszty osiągając odpowiedni stopień zapobiegania ryzyku i ochrony;
c)
uwzględniające skuteczność istniejącej przeciwpowodziowej infrastruktury ochronnej wykonanej ręką człowieka, w tym jej skuteczność gospodarczą i środowiskową.
Plan zarządzania zagrożeniem powodziowym obejmuje wszystkie etapy cyklu zarządzania zagrożeniem powodziowym, szczególny nacisk kładąc na zapobieganie, ochronę i gotowość i uwzględniając charakterystykę danego dorzecza bądź zlewni.
Plany zarządzania zagrożeniem powodziowym obejmują również ocenę działań ratunkowych i pokryzysowych.
Plan zarządzania zagrożeniem powodziowym obejmuje środki na rzecz zapobiegania powstawaniu w wyniku powodzi incydentalnych zanieczyszczeń z instalacji technicznych, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 96/61/WE, i podlegających dyrektywie 96/82/WE.
6.
Środki służące zarządzaniu zagrożeniem powodziowym, zwłaszcza te związane z budową infrastruktury, powinny podlegać rzetelnej i przejrzystej ocenie gospodarczej i środowiskowej w celu zapewnienia długoterminowej opłacalności zapewnianych przez nie usług dla obywateli i przedsiębiorstw, uwzględniając zasadę zwrotu kosztów, łącznie z kosztami środowiskowymi i kosztami poniesionych nakładów.
7.
W świetle zasady solidarności należy rozważyć w odpowiednich przypadkach podjęcie działań na obszarach w górnym i dolnym biegu rzeki jako elementu planów zarządzania zagrożeniem powodziowym.
Środki zarządzania zagrożeniem powodziowym
ani żadne inne środki
podejmowane przez jedno państwo członkowskie nie mogą zwiększać zagrożenia powodziowego w krajach sąsiednich.
8.
Jeżeli państwo członkowskie zamierza wprowadzić istotne zmiany w środkach wykonawczych lub harmonogramie wdrażania w okresach przypadających między kolejnymi przeglądami przewidzianymi w art. 11 ust. 2, jest ono zobowiązane do podjęcia odpowiednich działań służących zapewnieniu koordynacji z pozostałymi państwami członkowskimi w obrębie międzynarodowego obszaru dorzecza oraz informacji i udziału społeczeństwa.
Artykuł 10
1.
Pierwszy plan zarządzania zagrożeniem powodziowym zawiera elementy określone w części A Załącznika.
Następnie prowadzony przegląd planu zgodnie z art. 11 ust. 2 zawiera elementy określone w części B Załącznika.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie okresowe opisujące postępy w realizacji zaplanowanych środków w ciągu trzech lat od opublikowania każdego planu zarządzania zagrożeniem powodziowym lub jego aktualizacji.
Artykuł 11
1.
Państwa członkowskie zapewnią opracowanie planów zarządzania zagrożeniem powodziowym najpóźniej do dnia 22 grudnia 2015 r., oraz wprowadzenie ich w życie od dnia 23 grudnia 2015 r.
2.
Państwa członkowskie dokonują przeglądu i aktualizacji planów zarządzania zagrożeniem powodziowym najpóźniej w 2021 r., a następnie w okresach sześcioletnich.
Artykuł 12
1.
W odniesieniu do obszarów dorzeczy położonych w całości na ich terytorium, państwa członkowskie zapewniają opracowanie jednego wspólnego planu zarządzania zagrożeniem powodziowym.
2.
W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego całkowicie na terenie Wspólnoty, państwa członkowskie zapewniają koordynację
, przykładowo poprzez stworzenie sieci wymiany informacji między właściwymi organami,
w celu stworzenia jednego, międzynarodowego planu zarządzania zagrożeniem powodziowym.
Państwa przystępujące i kandydujące zachęca się zdecydowanie do aktywnej współpracy w takich działaniach.
Jeżeli taki plan nie zostanie opracowany, państwa członkowskie opracowują plany zarządzania zagrożeniem powodziowym obejmujące przynajmniej te części międzynarodowego obszaru dorzecza, które leżą na ich terytorium.
Przy opracowaniu takich planów zasięgają one opinii państw członkowskich położonych w międzynarodowym dorzeczu, składają sprawozdanie ze stanowiska tych państw członkowskich oraz uwzględniają wpływ swoich planów na sąsiednie państwa członkowskie.
3.
Państwa członkowskie zapewniają koordynację działań związanych z realizacją wymogów niniejszej dyrektywy w obrębie całego obszaru dorzecza. W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza zainteresowane państwa członkowskie zapewniają wspólnie taką koordynację i mogą w tym celu wykorzystywać istniejące już struktury, których podstawę stanowią umowy międzynarodowe.
4.
W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza wykraczającego poza terytorium Wspólnoty, dla którego nie dojdzie do opracowania jednego, międzynarodowego planu zarządzania zagrożeniem powodziowym z udziałem zainteresowanych państw trzecich,
zainteresowane państwo lub państwa członkowskie dołożą starań w zakresie stosownej koordynacji działań z państwami trzecimi w celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy na obszarze całego dorzecza
.
5.
W przypadku wystąpienia problemów, które mają wpływ na zarządzanie zagrożeniem powodziowym w państwie członkowskim i które nie mogą być rozwiązane na poziomie państwa członkowskiego, odsyła się do art. 12 dyrektywy 2000/60/WE.
Rozdział V
Koordynacja z dyrektywą 2000/60/WE, informowanie i uczestnictwo społeczeństwa
Artykuł 13
1.
Opracowanie pierwszych map zagrożenia powodziowego i ich przeglądy zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy są przeprowadzane w ścisłej koordynacji
oraz połączone
z przeglądami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.
2.
Opracowanie pierwszych map zagrożenia powodziowego i ich przeglądy zgodnie z art. 10 niniejszej dyrektywy są przeprowadzane
w koordynacji
oraz
połączone
z przeglądami przewidzianymi w art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE.
3.
Państwa członkowskie zapewniają czynne zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron zgodnie z art. 14 niniejszej dyrektywy, skoordynowane z czynnym zaangażowaniem wszystkich zainteresowanych stron zgodnie z art. 14 dyrektywy 2000/60/WE.
Artykuł 14
1.
Państwa członkowskie
zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska
Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 26.
oraz zgodnie z Konwencją z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
udostępniają publicznie wyniki wstępnej oceny zagrożenia powodziowego, mapy zagrożenia powodziowego oraz plany zarządzania zagrożeniem powodziowym.
2.
Państwa członkowskie zapewniają czynne zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron w opracowanie, przegląd i aktualizacje planów zarządzania zagrożeniem powodziowym, o których mowa w rozdziale IV.
3.
Państwa członkowskie informują i zapewniają aktywny udział społeczeństwa w celu zapewnienia wysokiej gotowości, jako elementu planów zarządzania zagrożeniem powodziowym, aby ograniczyć do minimum niszczące skutki powodzi.
Rozdział VI
Środki wykonawcze i zmiany
Artykuł 15
1.
Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2, przyjąć standardy techniczne do celów przekazywania i przetwarzania danych, w tym statystycznych i kartograficznych.
2.
Zważywszy na terminy okresowych przeglądów i aktualizacji i zgodnie z
procedurą określoną
w art. 16 ust. 2, Komisja może dostosowywać przepisy art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 2 i 3 oraz Załącznika do postępu naukowo-technicznego.
3.
Państwa członkowskie będą prowadzić dla obywateli zamieszkujących obszary określone w art. 7 ust. 2 regularne akcje informacyjne i szkoleniowe, dostarczające wiedzę konieczną do podejmowania w razie potrzeby odpowiednich działań w celu ochrony przed powodzią oraz postępowania w wypadku jej wystąpienia
.
Artykuł 16
1.
Komisję wspomaga komitet ustanowiony na podstawie art. 21 dyrektywy 2000/60/WE
(zwany dalej "Komitetem")
.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 17
1.
Państwa członkowskie mogą zrezygnować z szacunkowej oceny zagrożenia powodziowego zgodnie z art. 4 w odniesieniu do tych dorzeczy i odcinków wybrzeża, co do których do dnia ...
*
Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
stwierdzono istnienie potencjalnego znaczącego ryzyka wystąpienia powodzi albo realnie uważane jest ono za prawdopodobne tak, iż obszary te należy sklasyfikować zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 1 lit. b).
2.
Państwa członkowskie mogą zarządzić do dnia ...
*
stosowanie istniejących map zagrożenia powodziowego, jeśli spełniają one zadania map zgodnie z art. 7.
3.
Państwa członkowskie mogą zrezygnować z opracowania planów zarządzania powodziowego, o których mowa w art. 9, jeśli do dnia ...
*
plany już istniejące są odpowiednie do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 1 i art. 9.
4.
Państwa członkowskie poinformują Komisję o swoich decyzjach podjętych zgodnie z ust. 1, 2 i 3 w terminach przewidzianych w art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1.
Rozdział VII
Sprawozdawczość i przepisy końcowe
Artykuł 18
Państwa członkowskie przedkładają Komisji wstępne oceny zagrożenia powodziowego, mapy zagrożenia powodziowego oraz plany zarządzania zagrożeniem powodziowym,
w tym transgranicznymi zagrożeniami powodziowymi,
w ciągu trzech miesięcy od ich opracowania.
Artykuł 19
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wprowadzenia niniejszej dyrektywy w życie najpóźniej do dnia 22 grudnia 2018 r., a następnie w okresach sześcioletnich.
Przy sporządzaniu sprawozdania uwzględniane będą skutki zmian klimatycznych.
Artykuł 20
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy
najpóźniej ...
*
Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
Załącznik
Plany zarządzania zagrożeniem powodziowym
A.
Elementy wchodzące w skład pierwszego planu zarządzania zagrożeniem powodziowym:
1.
wnioski wstępnej oceny zagrożenia powodziowego, zgodnie z wymaganiami rozdziału II;
2.
mapy zagrożenia powodziowego opracowane zgodnie z rozdziałem III wraz z wypływającymi z nich wnioskami;
3.
opis odpowiedniego poziomu ochrony, ustanowionego zgodnie z
art. 9 ust. 4
;
4.
opis środków wymaganych dla osiągnięcia odpowiedniego poziomu ochrony, łącznie ze środkami podjętymi zgodnie z art. 9 oraz środkami przeciwpowodziowymi podjętymi na podstawie innych aktów prawodawstwa wspólnotowego;
5.
potraktowanie priorytetowo działań, które propagują zapobieganie szkodom zgodnie z celami dyrektywy 2000/60/WE dotyczącymi niepogarszania i/lub dobrego stanu ekologicznego, chemicznego i jakościowego, takich jak:
—
ochrona terenów bagiennych i obszarów zalewowych,
—
przywrócenie do pierwotnego stanu zdegradowanych terenów bagiennych i obszarów zalewowych (w tym zakoli rzecznych), zwłaszcza tych, które ponownie łączą rzeki z ich obszarami zalewowymi,
—
usunięcie z rzek przestarzałej infrastruktury przeciwpowodziowej,
—
zapobieganie dalszej budowie (infrastruktury, osiedli, etc.) na obszarach zalewowych,
—
wspieranie projektów budowlanych służących udoskonaleniu istniejących budynków, takich jak fundamenty palowe,
—
wspieranie praktyk zrównoważonego użytkowania gruntów w zlewniach, takich jak ponowne zalesianie, w celu zwiększenia naturalnego potencjału retencyjnego oraz uzupełniania wód gruntowych,
—
wprowadzenie wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia lub rejestracji długofalowej działalności prowadzonej na obszarach zalewowych, takiej jak budownictwo i rozwój przemysłowy;
6.
opis podejmowanych środków/działań służących informowaniu społeczeństwa i konsultacji;
7.
opis procesu koordynacji w obrębie każdego międzynarodowego obszaru dorzecza oraz procesu koordynacji z przepisami dyrektywy 2000/60/WE oraz wykaz właściwych organów.
B.
Elementy wchodzące w skład kolejnych aktualizacji planów zarządzania zagrożeniem powodziowym:
1.
wszelkie zmiany lub aktualizacje od czasu publikacji poprzedniej wersji planu zarządzania zagrożeniem powodziowym, włącznie ze streszczeniem przeglądów przeprowadzonych zgodnie z przepisami rozdziałów II, III i IV;
2.
ocena postępów na drodze do osiągnięcia właściwego poziomu
zapobiegania zagrożeniu i
ochrony;
3.
opis i objaśnienie wszelkich działań przewidzianych we wcześniejszej wersji planu zarządzania zagrożeniem powodziowym, które nie zostały podjęte;
4.
opis wszelkich dodatkowych działań podjętych od czasu publikacji poprzedniej wersji planu zarządzania zagrożeniem powodziowym.
