P6_TA(2006)0181
Zarządzanie aktywami
A6-0106/2006
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zarządzania aktywami ( 2006/2037(INI) )
Parlament Europejski
, –
uwzględniając zieloną księgę w sprawie usprawnienia ram prawnych UE dla funduszy inwestycyjnych ( COM(2005)0314 ) oraz opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 marca 2006 r.,
–
uwzględniając dyrektywy 2001/107/WE Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 20.
i 2001/108/WE Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 35.
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), odpowiednio, w celu uregulowania działalności spółek zarządzających i uproszczonych prospektów emisyjnych oraz w odniesieniu do inwestycji w UCITS,
–
uwzględniając dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1.
(MiFID),
–
uwzględniając dyrektywę 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9.
,
–
uwzględniając dyrektywę 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami Dz.U. L 235 z 23.9.2003, str. 10.
(dyrektywa dotycząca funduszy emerytalnych),
–
uwzględniając dyrektywę 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 3.
oraz dyrektywę 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1.
,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie przyszłości funduszy typu hedge i instrumentów pochodnych Dz.U. C 92E z 16.4.2004., str. 407.
,
–
uwzględniając sprawozdanie ekspertów ds. zarządzania aktywami z dnia 7 maja 2004 r.,
–
uwzględniając przesłuchanie zorganizowane przez właściwą komisję dnia 21 listopada 2005 r.,
–
uwzględniając przekazaną Komisji opinię Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Rynku Papierów Wartościowych (CESR) z dnia 26 stycznia 2006 r. dotyczącą wyjaśnienia definicji inwestycji wybieralnych do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS);
–
uwzględniając art. 45 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej ( A6-0106/2006 ),
A.
mając na uwadze, że zapewnienie ochrony inwestorów, dywersyfikacja finansowania gospodarki oraz stworzenie równych szans na rynku wewnętrznym są głównymi celami uregulowań w zakresie zarządzania aktywami,
B.
mając na uwadze, że ramy prawne powinny służyć podnoszeniu konkurencyjności europejskich przedstawicieli branży, zarówno w ramach rynku wewnętrznego, jak i w odniesieniu do konkurentów spoza Europy, na szczeblu europejskim i światowym, i nie powinny hamować wejścia nowych konkurentów do otwartej, konkurencyjnej i charakteryzującej się nastawionym na klienta zarządzaniem aktywami branży
C.
mając na uwadze, że dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych jest właściwym instrumentem legislacyjnym w odniesieniu do przejrzystości kosztów dystrybucji i opłat nałożonych przez dystrybutorów na fundusze trzeciej strony, ale nie dotyczy dystrybucji wewnętrznej;
D.
mając na uwadze, że współpraca organów nadzoru odgrywa najważniejszą rolę w zapewnianiu stabilności i rozwoju europejskiego rynku finansowego, dla inwestorów i europejskich przedstawicieli branży,
E.
mając na uwadze, że zarządzanie aktywami jest właściwym instrumentem zapewniającym trwałe finansowanie systemu emerytalnego oraz efektywnym i skutecznym dostawcą kapitału dla dynamicznej gospodarki;
F.
mając na uwadze, że europejska branża zarządzania aktywami jest wciąż rozproszona w porównaniu z organizacją tej branży w Stanach Zjednoczonych oraz że należy w związku z tym podjąć działania na szczeblu europejskim w celu zwiększenia gospodarczej efektywności,
G.
wzywa Komisję do zbadania możliwości zwiększenia spójności praktyk nadzorczych i uwarunkowań w różnych Państwach Członkowskich,
Ramy ogólne
Związek z innymi dyrektywami
1.
uważa, że powiązanie dyrektywy 85/611/EWG Dz.U. L 375 z 31.12.1985, str. 3.
w sprawie UCITS, dyrektywy MiFID i jej środków na poziomie 2 oraz dyrektywy 2000/31/WE Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.
w sprawie handlu elektronicznego pozostawia niepożądane obszary dla interpretacji i wymaga wyjaśnienia i ujednolicenia;
2.
zwraca uwagę na niespójności między uregulowaniami odnoszącymi się do UCITS a odnoszącymi się do innych produktów inwestycyjnych i wzywa Komisję, Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) oraz Komitet Europejskich Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego oraz Funduszy Emerytalnych (CEIOPS) do zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości i rozwiązywania konfliktu interesów oraz stosowania wymogów notyfikacyjnych, przez co zapewnione zostanie równe traktowanie UCITS oraz konkurencyjnych produktów;
Cele i wdrażanie dyrektyw UCITS
3.
stwierdza, że mimo istniejących uregulowań WE nie osiągnięto w zadowalającym stopniu wszystkich celów, do których zalicza się zagwarantowanie ochrony inwestorów i różnorodności produktów, zapewnienie sprawiedliwych warunków konkurencji oraz wzrost wydajności i konkurencyjności na poziomie globalnym;
4.
stwierdza, że nie wyczerpano jeszcze wielu możliwości zmian wprowadzonych dyrektywami 2001/107/WE i 2001/108/WE (UCITS III); dostrzega konieczność przeprowadzenia ścisłej kontroli transpozycji i wykładni ww. dyrektyw i wzywa Komisję do podjęcia natychmiastowych i energicznych działań w celu naprawienia braków stwierdzonych w poszczególnych Państwach Członkowskich; sądzi, że istnieje potrzeba podjęcia dalszych działań i zmiany niektórych przepisów dyrektywy 85/611/EWG zmienionej dyrektywą UCITS III, aby osiągnąć cele wyznaczone w ustępie 3; zmiany te dotyczą następujących zagadnień: uproszczonych prospektów emisyjnych, procedur notyfikacyjnych, zniesienia barier podatkowych przy przeprowadzaniu transgranicznych fuzji i łączeń funduszy oraz, w stosownych przypadkach, dostosowania kwalifikujących się aktywów do rozwoju sytuacji na rynku;
Informowanie i ochrona inwestorów
5.
stwierdza, że w ramach obowiązującego prawodawstwa wdrożenie uproszczonych prospektów emisyjnych następowało w zróżnicowany sposób w różnych Państwach Członkowskich, a w niektórych przypadkach nałożono dodatkowo rygorystyczne wymogi krajowe, wbrew zaleceniu Komisji 2004/384/WE Dz.U. L 144 z 30.4.2004, str. 44.
w sprawie niektórych elementów uproszczonego prospektu emisyjnego;
6.
proponuje, aby prospekt uproszczony miał, zgodnie z duchem propozycji Europejskiej Federacji Funduszy i Przedsiębiorstw Inwestycyjnych (FEFSI) z października 2003 r., formę zestawienia, gwarantującego inwestorowi przejrzystość dzięki udostępnieniu na dwóch lub trzech stronach informacji w jego języku ojczystym, która będzie jednolita w skali europejskiej, krótka, unormowana, zrozumiała i porównywalna; powinna ona zawierać informacje dotyczące rodzaju zastosowanych instrumentów finansowych i ryzyka z nimi związanego oraz sumę kosztów całkowitych obliczoną w ujednolicony sposób, wraz z prowizją dystrybutora oraz różnorodnymi poniesionymi wydatkami, zrozumiały opis strategii zarządzania aktywami (strategii inwestycyjnej) oraz odniesienia do odpowiedniego miejsca w pełnym prospekcie, gdzie można znaleźć szczegółowe informacje; uważa że dokument ten powinien być przekazany inwestorowi przed zawarciem umowy;
7.
wyraża nadzieję, że niewydane jeszcze zalecenia CESR będą sformułowane w tym duchu i wzywa Komisję do uwzględnienia ich przy ocenie realizacji UCITS III oraz do zmiany dyrektywy 85/611/EWG w sprawie niektórych treści uproszczonego prospektu emisyjnego, w celu zmienienia jej w wiążące europejskie prawodawstwo dotyczące w pełni zharmonizowanego uproszczonego prospektu emisyjnego; uważa, że uproszczony prospekt emisyjny powinien zostać opracowany po konsultacjach ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym przedstawicielami przemysłu i stowarzyszeniami konsumentów, po bezpośrednich testach konsumenckich oraz z pomocą ekspertów z zakresu marketingu – w przeciwnym razie jest mało prawdopodobne, że będzie on czytany przez konsumentów i przez nich zrozumiany;
8.
odnosi się do przywołanej w MiFID zasady zachowania należytej staranności i odpowiedzialności przy świadczeniu usługi doradztwa inwestycyjnego na rzecz inwestora, która obejmuje ocenę ryzyka operacyjnego; nalega, aby drobni inwestorzy – w szczególności ci nabywający produkty finansowe po raz pierwszy – byli informowani o tym, jak realizować roszczenia dotyczące odpowiedzialności lub roszczenia odszkodowawcze oraz, jeżeli przewidziano taką możliwość w ustawodawstwie krajowym, o możliwości odwołania się do rzecznika praw obywatelskich;
9.
podkreśla znaczenie poszerzania kompetencji inwestora w zakresie istniejących produktów inwestycyjnych, a w szczególności nowych produktów i zachęca właściwe władze na szczeblu państwowym, regionalnym i lokalnym do zapewnienia nauczania podstawowej wiedzy dotyczącej usług finansowych i inwestycji w szkołach;
10.
z zadowoleniem przyjmuje wysiłki przedstawicieli branży dotyczące wprowadzenia zmian zmierzających do budowy długoterminowych relacji z klientem, wraz z tymi, które dotyczą przejrzystości opłat;
11.
wskazuje, że pracownicy zatrudnieni w sektorze finansowym odgrywają ważną rolę w określaniu wymagań konsumentów; podkreśla w związku z powyższym, że pracownikom zatrudnionym w tym sektorze należy zapewnić odpowiednie i ciągłe szkolenie, aby byli oni w stanie świadczyć profesjonalne doradztwo oraz dostosować się do obecnych i przyszłych zmian na rynku;
Zarządzanie ryzykiem
12.
zaleca Komisji monitorowanie zagadnienia zarządzania ryzykiem i podjęcie dalszych badań w zakresie efektywnego ograniczania ryzyka;
13.
uważa za pożądane, aby w perspektywie długoterminowej zwrócono większą uwagę między innymi na następujące kwestie: zróżnicowane stopnie ryzyka pojedynczych elementów łańcucha tworzenia wartości i profil ryzyka poszczególnych produktów;
Paszporty europejskie
Paszport dla produktu
14.
podkreśla, że zharmonizowany uproszczony prospekt emisyjny, jakiego domaga się Komisja, jest warunkiem wstępnym w odniesieniu do wprowadzenia efektywnego paszportu dla produktu;
15.
zwraca uwagę na zróżnicowane interpretacje dokonywane przez organy krajowe, dotyczące wybieralnych inwestycji objętych dyrektywą 85/611/EWG oraz, z uwagi na brak spójności w transponowaniu dyrektywy na poziomie krajowym, zróżnicowane wymogi w odniesieniu do właściwej procedury notyfikacyjnej, jak i w odniesieniu do późniejszych zgłoszeń w przypadkach zmiany składu funduszu, jak również na to, że w praktyce procedura notyfikacyjna w sposób niezamierzony przekształciła się w procedurę udzielania zezwolenia;
16.
wzywa Komisję do przedstawienia, w ramach bardziej ambitnego podejścia, nowej i uproszczonej procedury notyfikacyjnej opartej na uznawaniu zezwoleń wydawanych przez organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia, wzajemnym uznawaniu paszportu dla produktu oraz wzajemnym informowaniu pomiędzy organami nadzoru;
17.
zwraca uwagę, że obecnie przepisy krajowe odnoszące się do reklamy i ochrony konsumentów nie są zharmonizowane; wzywa w związku z powyższym Państwa Członkowskie i organy nadzoru do zwiększenia starań zmierzających do ich praktycznego zharmonizowania; podkreśla, że reklama nie może wprowadzać w błąd i zachęca przedstawicieli branży i podmioty sprzedające produkty finansowe do opracowania i stosowania – z ich własnej inicjatywy – dobrowolnego kodeksu postępowania, zgodnego z wytycznymi MiFID;
Paszport dla spółek zarządzających i paszport dla depozytariuszy
18.
ubolewa nad niejasną sytuacją prawną wynikającą z dyrektywy 2001/107/WE o spółkach zarządzających i wzywa Komisję do wzmożonej pracy nad opracowaniem rzeczywistego paszportu dla spółek zarządzających oraz uważa, że warunkiem wstępnym osiągnięcia tego celu jest zwiększenie harmonizacji przepisów dotyczących spółek zarządzających;
19.
zwraca uwagę, że wykorzystanie paszportów dla spółek zarządzających jest już zgodnie z prawem możliwe we Włoszech i w Wielkiej Brytanii;
20.
uważa, że nadzór wiodący lub – alternatywnie – nadzór dzielony, rozgranicznony w wyraźny sposób, jest w praktyce właściwym podejściem, wymagającym ściślejszej koordynacji współpracy pomiędzy organami nadzoru oraz dokładnego i jednoznacznego zdefiniowania praw i obowiązków danych organów nadzoru
21.
uważa, że wprowadzenie paszportu dla depozytariuszy jest w krótkim terminie niewykonalne, ponieważ nie został jeszcze spełniony warunek wstępny wprowadzenia paszportu, a mianowicie harmonizacja roli i obowiązków depozytariusza, w związku z czym konieczna jest ścisła współpraca organów nadzoru w celu osiągnięcia spójności i harmonizacji na szczeblu europejskim; z drugiej strony przychylnie odnosi się do możliwości transgranicznego delegowania samej funkcji depozytowej, przy czym o delegacji tej powinien decydować depozytariusz, w celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony inwestora;
Standaryzacja obsługi funduszy
22.
podkreśla, że nieefektywność w obsłudze funduszy stanowi barierę dla dalszego rozwoju;
23.
podkreśla, że obsługa zleceń i rozliczanie funduszy różni się od rozliczania papierów wartościowych, ponieważ wykonanie zlecenia i jego rozliczenie jest często procesem zintegrowanym;
24.
wzywa przedstawicieli branży do zgłaszania własnych inicjatyw, we współpracy z Komisją i krajowymi organami nadzoru, jeżeli uznają to oni za konieczne, dotyczących opracowania operacyjnego, ujednoliconego i spójnego europejskiego modelu obrotu kapitałem w bezpiecznym otoczeniu, umożliwiając obniżenie kosztów. Doprowadziłoby to do opracowania wspólnych i jednakowych standardów;
25.
popiera zwiększoną elektroniczną obsługę funduszy poprzez stworzenie wspólnych standardów;
Konsolidacja transgraniczna
26.
stwierdza, że wielkość i liczba funduszy europejskich nie jest optymalna, a większa konsolidacja spowodowałaby niższe koszty i/lub wyższy zysk netto dla inwestorów; zauważa też, że większa elastyczność i wyższa jakość produktów, zwłaszcza ta mająca na celu stymulowanie konkurencji zgodnej z europejskim prawem konkurencji, przyniosłaby znaczne korzyści;
27.
ze względu na dodatkowe koszty dla pracowników miejscowych oraz brak możliwości przeniesienia niektórych funkcji uznaje, że delegacje nie we wszystkich przypadkach są optymalnym rozwiązaniem;
28.
wzywa Komisję do kontynuowania pracy nad identyfikacją i likwidacją barier na rzeczywistym rynku wewnętrznym, zwłaszcza w odniesieniu do traktowania transgranicznych fuzji i różnorodnych form transgranicznego łączenia kapitału; podkreśla znaczenie barier podatkowych, ograniczoną możliwość stosowania ulg podatkowych przez fundusze zagraniczne, faktyczne podwójne opodatkowanie funduszy zagranicznych oraz interpretację uznającą transgraniczne i krajowe fuzje lub połączenia kapitału za działania podlegające opodatkowaniu; uważa, że konieczne jest stworzenie nowej podstawy prawnej i sugeruje Komisji działanie zgodne z zasadami dziesiątej dyrektyw 2005/56/WE w sprawie połączeń transgranicznych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością Dz.U. L 310 z 25.11.2005, str. 1.
oraz dyrektywy 90/434/EWG Dz.U. L 225 z 20.8.1990, str. 1.
w sprawie opodatkowania fuzji;
29.
stwierdza, że przedstawiciele branży chcieliby rozwijać transgraniczne łączenie funduszy, obierając za punkt wyjścia istniejące doświadczenia krajowe, takie jak np. krajowa struktura "fundusz podstawowy-fundusz zależny" (master-feeder) we Francji, Hiszpanii i Luksemburgu, ale oczekuje uprzedzania inwestora o całkowitych obciążających go kosztach, w tym opłatach za zbycie jednostek udziałowych;
30.
zwraca się do CESR i CEIOPS o większą spójność w zakresie nadzoru nad łączeniem funduszy i uważa, że w zakresie emerytur niezbędna jest współpraca obu komitetów;
31.
zwraca uwagę, że aby dopuszczalne były struktury "fundusz podstawowy-fundusz zależny", konieczna jest zmiana dyrektywy 85/611/EWG;
32.
podkreśla, że należy umożliwić oba rodzaje łączenia funduszy (łączenie jednostek i rzeczywiste łączenie); konieczny jest też dialog między organami nadzoru, aby łączenie funduszy przebiegało sprawnie;
33.
podkreśla jednakże, że obok harmonizacji podatków należy skupić się także na zapewnieniu spójności ogólnych warunków prawnych i nadzorczych oraz że środki dotyczące transgranicznej konsolidacji nie powinny prowadzić do powstania małej liczby dużych spółek zarządzających, znajdujących się w pozycji dominującej, zakłócającej konkurencję;
Struktura dystrybucji
34.
z zadowoleniem przyjmuje powstanie struktury otwartej dzięki konkurencyjnym kanałom dystrybucji;
35.
zachęca przedstawicieli branży do dalszego rozwijania dystrybucji bezpośredniej za pośrednictwem Internetu, ale z odpowiednimi zabezpieczeniami dla inwestorów;
36.
ubolewa jednakże, że w kilku Państwach Członkowskich dystrybucja i sprzedaż nadal odbywają się najczęściej na poziomie lokalnym, w warunkach bardzo ograniczonej konkurencji;
37.
wyraża zastrzeżenia dotyczące ustalania cen, ich przejrzystości w odniesieniu do kosztów dystrybucji i opłat, które dystrybutorzy nakładają na fundusze trzeciej strony i zwraca się do Komisji o zbadanie tego zjawiska pod kątem prawa konkurencji; uważa, że wymóg ten powinien być rozszerzony na wszystkie produkty finansowe, które są sprzedawane inwestorom detalicznym, aby zapobiec stosowaniu nieuczciwych cen przez dystrybutorów;
38.
popiera jednolite uregulowania odnoszące się do dystrybucji i doradztwa w odniesieniu do każdego produktu, który jest sprzedawany drobnym inwestorom; w szczególności dystrybutor powinien ujawnić klientowi koszty łańcucha tworzenia wartości; ponownie podkreśla, że wszystkie wymogi dotyczące ujawniania powinny być stosowane nie tylko wobec UCITS, ale również wobec wszystkich konkurujących produktów; sugeruje jasne zdefiniowanie i ujawnienie klientom działań z zakresu zarządzania aktywami, łączenia funduszy i dystrybucji, jak również związanych z nimi kosztów i opłat;
Polityka inwestycyjna
39.
uważa, że konieczne jest rozszerzenie zakresu inwestycji zaliczających się do UCITS i ich dopasowanie do zmian i innowacji pojawiających się na rynku oraz stworzenie ich jednolitej definicji w skali ogólnoeuropejskiej;
40.
uważa, że konieczne jest informowanie inwestora o zmianach w strukturze inwestycji, będących strategiczną realokacją aktywów funduszu; uważa, że zachęty uzyskane od strony trzeciej muszą zostać klientowi ujawnione;
41.
podkreśla, że informacje te powinny obejmować także wszelkie zmiany w zakresie ryzyka, na jakie narażony jest inwestor w wyniku restrukturyzacji;
42.
z zadowoleniem przyjmuje zalecenie CESR dotyczące aktywów wybieralnych do inwestowania w UCITS i popiera włączenie notowanych na giełdzie powierniczych funduszy nieruchomości, funduszy typu private equity i certyfikatów w zakres inwestycji wybieralnych i wzywa Komisję do rozpatrzenia wraz ze wszystkimi zainteresowanymi stronami możliwości przyjęcia na ww. podstawie przepisów, bez odwoływania się do prawa pierwotnego; wyraża jednakże ubolewanie, że fundusze funduszy zabezpieczających pozostają poza obszarem działania CESR; wzywa Komisję do zbadania, czy właściwy przepis nie powinien zostać włączony do dyrektywy 85/611/EWG; podkreśla, że UCITS mają obowiązek kontynuować spełnianie wymogów z zakresu zarządzania ryzykiem, określonych w dyrektywie, jak i w zaleceniu Komisji 2004/383/WE Dz.U. L 144 z 30.4.2004, str. 34.
w sprawie użycia pochodnych instrumentów finansowych dla UCITS, dążąc jednocześnie do wspólnych metod zarządzania ryzykiem;
Dygresja: inwestycje w instrumenty nienależące do UCITS
43.
stwierdza, że mimo iż fundusze nieruchomości, fundusze zabezpieczające, fundusze funduszy zabezpieczających, fundusze z prywatnym kapitałem udziałowym, certyfikaty i fundusze emerytalne nie są objęte dyrektywą 85/611/EWG, popularność inwestowania w nie stale rośnie;
44.
wzywa Komisję do dalszego monitorowania sytuacji w zakresie inwestycji nienależących do UCITS oraz do informowania w najbliższej przyszłości Parlamentu Europejskiego o zaletach i innych skutkach przepisów oddziałujących na odpowiednich inwestorów w tego typu inwestycje, uwzględniając następujące środki: z jednej strony, stworzenie ogólnoeuropejskiego systemu niepublicznych emisji papierów wartościowych i przeprowadzenie badania nad mechanizmem obejmowania tego typu produktów inwestycjami detalicznymi, gdy jest to korzystne, a z drugiej strony – ogólnoeuropejskie ramy inwestycji pośrednich w nieruchomości;
45.
wzywa Państwa Członkowskie do zezwolenia na całkowite lub częściowe przeniesienie funkcji zarządzania aktywami funduszy emerytalnych na inne przedsiębiorstwa, zgodnie z dyrektywą w sprawie funduszy emerytalnych;
Nadzór
46.
podkreśla znaczenie spójnego wdrożenia i transpozycji prawodawstwa WE oraz znaczenie tzw. komitetów 3-go poziomu oraz ich współpracy;
47.
wzywa krajowe organy nadzoru do ściślejszej współpracy, w szczególności w celu zapewnienia dostępu do informacji dla organów nadzoru z innych Państw Członkowskich, oraz zwraca uwagę na rolę arbitrażu nadzorczego; stwierdza, że ma to ogromne znacznie, w szczególności z uwagi na przewidywany wzrost w zakresie transgranicznej sprzedaży produktów finansowych inwestorom innym niż profesjonaliści, rozwój marketingu elektronicznego i kanałów doradczych oraz zainteresowanie wyrażane przez przedstawicieli branży finansowej i ich partnerów finansowych z sektora bankowości i ubezpieczeń ogólnoeuropejskim paszportem dla spółek zarządzających;
48.
wzywa Komisję do rozwinięcia kontaktów z organami nadzoru państw trzecich, także w celu przekazywania im aktualnych informacji dotyczących zmian w prawodawstwie europejskim oraz zagwarantowania im jakości produktów UCITS;
Lamfalussy
49.
stwierdza, że podejście Lamfalussy'ego – oparte na pozytywnych doświadczeniach już transponowanych dyrektyw, takich jak dyrektywa 2003/6/WE Dz.U. L 96 z 12.4.2003, str. 16.
w sprawie nadużyć na rynku i dyrektywa 2003/71/WE Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 64.
w sprawie prospektu emisyjnego – odegrało istotną rolę w poprawie i zapewnieniu skutecznego i spójnego wdrażania środków w całej UE;
50.
zauważa, że korzystne byłoby ściślejsze kierowanie się przez tzw. komitety 3-go poziomu zasadami prostoty, przejrzystości i praktyczności oraz opracowanie przez nie w większym stopniu wspólnych metod;
51.
stwierdza, że podczas wprowadzania dyrektywy 85/611/EWG nie istniał jeszcze proces Lamfalussy'ego, a ze względu na istniejące obecnie szczegółowe prawodawstwo przekształcenie dyrektywy 85/611/ EWG w pełną dyrektywę Lamfalussy'ego nie jest możliwe bez całkowitej jej zmiany i restrukturyzacji; z tego względu uznaje, że nie byłoby to w chwili obecnej właściwe, niemniej jednak proponuje rozważenie takiej możliwości w przypadku gdyby podjęte środki okazały się w średnioterminowej perspektywie nieskuteczne;
52.
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niektóre mechanizmy podobne do podejścia Lamfalussy'ego są już obecnie wykorzystywane, np. konsultacje i współpraca ze wszystkimi uczestnikami czy konwergencja najlepszych praktyk i zaleca zgodność poprawek legislacyjnych wprowadzonych do dyrektywy 85/611/EWG, zmienionej przez UCITS III, z Lamfalussy'm;
53.
zachęca Komisję i Radę do zamknięcia, w sposób satysfakcjonujący dla wszystkich stron, prowadzonych obecnie negocjacji w sprawie komitologii, poprzez zapewnienie Parlamentowi pełnych uprawnień odwoławczych we wszystkich procedurach komitologii związanych z procedurami współdecyzji. Osiągnięcie takiego porozumienia jest warunkiem wstępnym przetrwania podejścia Lamfalussy'ego; przypomina, że klauzule automatycznie wygasające zaczną obowiązywać w dniu 1 kwietnia 2008 r. w odniesieniu do kluczowych dyrektyw w sprawie usług finansowych, takich jak dyrektywa MiFID oraz nowa redakcja dyrektyw w sprawie instytucji kredytowych oraz wymogów kapitałowych dotyczących instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych, jeżeli przed tą datą Parlamentowi nie zostaną przyznane pełne uprawnienia odwoławcze;
o
o o
54.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.
