Deficyt demograficzny w UE - poszukujemy dzieci!
Polityka społeczna
2008-02-06 - 17:45
Kolejne rozszerzenia i stały wzrost ekonomiczny umacniają pozycję Unii na arenie międzynarodowej. W świecie pełnym zawirowań żyjemy na wyspie pokoju i dobrobytu. Rosnąca rola Parlamentu pozwala przezwyciężyć "deficyt demokratyczny" w UE. Jednak inne widmo krąży nad Europą, widmo demografii. Europejczycy zaczynają wymierać. Historyk brytyjski, Arnold J. Tonybee uważał, iż śmierć cywilizacji jest zawsze samobójstwem. Posłów coraz bardziej nurtuje pytanie, jak możemy powstrzymać ten proces.
Stary Kontynent starzeje się w zastraszającym tempie. Według demografów, w 2050 roku statystyczny obywatel UE będzie miał tuż pod pięćdziesiątkę. Rodzi się za mało dzieci, by powstrzymać spadek populacji. Dlaczego? Autorka sprawozdania o sytuacji demograficznej Europy, francuska Socjalistka Françoise Castex mówi o braku bezpieczeństwa socjalnego, niejasnej przyszłości i przestarzałym prawie pracy. Jak Unia Europejska powinna walczyć z deficytem demograficznym?
20080204FCS20431
Znikające społeczeństwo?
Jeszcze sto lat temu ludność Europy stanowiła piętnaście procent światowej populacji. Do roku 2050 aż trzykrotnie zmniejszy się nasz udział w globalnej rodzinie. Spadek zaludnienia w Europie kontrastuje z gwałtownym przyrostem w krajach rozwijających się. Już teraz odpowiadają one za 95% światowej dynamiki demograficznej. W 1950 roku na Ziemi żyło 2,5 miliarda ludzi, dziś - 6,6 miliarda. Prognozy na rok 2050 mówią o 9,1 miliarda mieszkańców naszej planety. Bye, bye baby boom Statystycznie rzecz ujmując, każda kobieta w Unii Europejskiej wydaje na świat 1,52 dziecka. Współczynnik dzietności, czyli liczba dzieci przypadająca na jedną kobietę w wieku rozrodczym, musiałby wzrosnąć do 2,1, abyśmy mogli liczyć na całkowite odtwarzanie się populacji. Obecnie w Europie panuje ujemny przyrost naturalny, oznacza to, iż codziennie więcej ludzi umiera niż się rodzi. Spadek rozrodczości w ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci nastąpił po powojennym okresie gwałtownego wyżu demograficznego, tak zwanego "baby boomu". Dzieci narodzone w tym czasie to pokolenie dzisiejszych 50-60-latków, nieuchronnie zmierzające w stronę wieku emerytalnego. Wraz z odejściem na emeryturę powojennego wyżu, znacząco wzrośnie odsetek ludzi, którzy będą finansowo zależni od kurczącej się, aktywnej zawodowo części społeczeństwa. W październiku 2006 Komisja Europejska opublikowała dokument, w którym znalazła się analiza demograficznej przyszłości Unii Europejskiej. Komisarz Špidla przedstawiał wówczas zagrożenie czekające Europę: "dziś na jedną osobę powyżej 65 roku życia przypadają cztery osoby w wieku produkcyjnym. W roku 2050 na jednego emeryta będzie pracowało tylko dwóch zatrudnionych". Klub emeryta "Europa 2050" Średnia wieku w Europie wynosi obecnie 39 lat. Do roku 2050, przeciętny Europejczyk może postarzeć się aż o całą dekadę. Wówczas, co dziesiąty napotkany mieszkaniec Unii będzie po swoich osiemdziesiątych urodzinach! W ciągu nadchodzącego półwiecza oczekiwana długość życia mężczyzn wzrośnie o sześć a kobiet o pięć lat. Spowodowane jest to znaczącym postępem gospodarczym, społecznym oraz rozwojem medycyny, które dają Europejczykom szansę na dożycie sędziwych lat pośród spokoju i komfortu. Starzejące się społeczeństwo wymaga lawinowego zwiększenia nakładów na opiekę zdrowotną, wpływa niekorzystnie na funkcjonowanie opieki socjalnej oraz stwarza ryzyko dla stabilności systemu emerytalnego. Zmiany w strukturze demograficznej zagrażają dynamice gospodarczej, mogą spowolnić postęp intelektualny i technologiczny, co odbije się na spadku unijnego PKB. Utrata konkurencyjności oraz zahamowanie wzrostu gospodarczego będą szczególnie widoczne w porównaniu z regionami świata doświadczającymi obecnie znaczącego wzrostu zaludnienia. Gorzkie lekarstwo Obecnie rozważa się co najmniej kilka sposobów przeciwdziałania negatywnym trendom demograficznym w Unii Europejskiej. Zwiększenie napływu imigrantów pozwoliłoby odświeżyć strukturę wiekową UE. Jednak imigranci również się starzeją, z czasem im też będzie potrzebne wsparcie socjalne. Pozostają również kwestie asymilacji oraz możliwych napięć społecznych, których źródłem mogą być różnice kulturowe. Niemniej, debata nad poziomem imigracji do UE z każdym rokiem zabiera coraz więcej miejsca w przestrzeni publicznej. Polityka tak zwana "prorodzinna", zmierzająca do zwiększenia liczby narodzin również ma tyleż samo zwolenników, co przeciwników. Jak pogodzić równość kobiet i mężczyzn, przede wszystkim w dziedzinie zatrudnienia, z biologicznym faktem, iż ciąża i wychowanie dziecka utrudniają karierę zawodową wyłącznie kobiecie. Dawne metody nie sprawdzają się w dzisiejszym świecie. Nikt sobie nie wyobraża, że dla dobra przyrostu naturalnego wrócimy do dziewiętnastowiecznego podziału ról. Pomysły na odsunięcie wieku emerytalnego, co pozwoliłoby zwiększyć produktywność kłócą się znowu z rosnącym zapotrzebowaniem Europejczyków na spędzanie czasu wolnego. Co na to Parlament? Posłowie podczas obecnej kadencji Parlamentu Europejskiego przyjęli kilkanaście sprawozdań i innych dokumentów postulujących zmiany w europejskim prawie, które pozwoliłyby lepiej przygotować się Unii Europejskiej na nieuchronne skutki zmian demograficznych. Nowe przepisy mają dotyczyć między innymi kształcenia ustawicznego, migracji, prawa pracy oraz solidarności międzypokoleniowej. Parlamentarna Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych pracuje nad sprawozdaniem dotyczącym demograficznej przyszłości Europy. Sprawozdawcą została francuska Socjalistka Françoise Castex. Dokument jest odpowiedzią na komunikację Komisji Europejskiej "Demograficzna przyszłość Europy - od wyzwań do szans". We wtorek, 6 listopada Komisja Przemysłu zapoznała się z projektem, którego celem jest poprawa jakości życia osób starszych dzięki zastosowaniu nowych technologii informatycznych i komunikacyjnych. Za sprawozdanie odpowiada brytyjska posłanka Neena Gill z grupy Socjalistów. Komisja zagłosuje nad tym dokumentem 19 grudnia. W lutym 2006 roku Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych przyjęła sprawozdanie dotyczące wyzwań demograficznych i solidarności międzypokoleniowej. Autorem jest Brytyjczyk, poseł Philip Bushill-Matthews z największej w Parlamencie grupy EPP-ED. Komisja Swobód Obywatelskich przyjęła we wrześniu tego roku sprawozdanie włoskiej Socjalistki Lilli Gruber określające plan działania w dziedzinie legalnej migracji. Częścią planu, według pomysłu Komisji Europejskiej, jest system "niebieskiej karty". Pozwoli on wykwalifikowanym imigrantom podejmować pracę na terenie Unii Europejskiej. "Niebieska karta" dla wykwalifikowanych imigrantów Demograficzna przyszłość Europy - Studium Komisji Europejskiej
Kto się boi dzieci?
Niedostatek żywności i śmiertelność niemowląt stanowiły historyczny mechanizm regulacji zaludnienia naszego globu. Rosnąca zamożność europejskiego społeczeństwa i osiągnięcia współczesnej medycyny odsunęły te zagrożenia. Europejczycy chcą mieć więcej dzieci. Paradoksalnie, w tak idealnych warunkach przyrost naturalny drastycznie spada. Przemiany modelu rodziny, rodzicielstwa i związku wymagają nowego podejścia. Unia Europejska poszukuje najlepszych rozwiązań.
O poziomie przyrostu naturalnego wiele mówi tak zwany współczynnik dzietności. W skrócie pokazuje on, ile dzieci wydaje na świat statystyczna kobieta w wieku rozrodczym. W Unii Europejskiej, na jedną matkę przypada średnio 1,5 dziecka. Wartość ta oscyluje w zależności od kraju, przy czym jest niższa w państwach, które weszły do UE po ostatnich rozszerzeniach. Aby populacja mogła się odtwarzać, współczynnik dzietności powinien przekraczać 2,1, szacują demografowie. W ciągu stu lat pozostanie zaledwie jedna czwarta obecnej populacji, jeśli dzietność spadnie poniżej 1,3. Kobiety chcą więcej dzieci Finansowane przez Komisję Europejską studium Fundacji Roberta Boscha z 2004 roku na temat przyszłości polityki demograficznej pokazuje, iż kobiety generalnie chciałyby mieć więcej dzieci. Na przykład w Polsce, gdzie statystyczna kobieta ma 1,24 dziecka, deklarowana średnia pożądanej liczby potomstwa wynosi 2,33. Wysoki koszt utrzymania dziecka i obawy związane z jego przyszłością - te dwa powody najczęściej podają badane tłumacząc decyzję o nie posiadaniu potomstwa w ogóle lub nie rodzeniu kolejnego dziecka. Ponowocześni rodzice Za spadkiem liczby dzieci stoi ogromna zmiana społeczna, jaka dokonała się w ciągu ostatnich dekad. Równość kobiet i mężczyzn w dziedzinie edukacji i zatrudnienia powoduje, iż wykształcone kobiety są zmuszone równoważyć karierę zawodową i macierzyństwo. Coraz trudniej zrezygnować im z satysfakcjonującej i dobrze płatnej pracy. Chociaż coraz więcej dzieci rodzi się poza małżeństwem, spadek liczby zawieranych małżeństw i wzrost liczby rozwodów mają ujemny wpływ na przyrost naturalny. Ponowoczesna tożsamość zlikwidowała tradycyjny podział ról społecznych. Różnorodność stylu życia, jaką oferuje dzisiejsza rzeczywistość (wolne związki, single, pary gejowskie) nie przekłada się na wzrost liczby dzieci. Dzięki antykoncepcji prokreacja mogła wejść w sferę świadomych decyzji a posiadanie dziecka można dowolnie przemieszczać na liście życiowych priorytetów. Polityka prodziecięca Unia Europejska nie realizuje odrębnej polityki demograficznej, jednak coraz więcej działań koncentruje się wokół zmian populacyjnych dotykających nasze społeczeństwo. Niski przyrost naturalny stanowi problem Europy. Decyzja o posiadaniu dziecka nie może dla kobiety oznaczać konieczności porzucenia kariery lub rezygnacji z wykształcenia. Nowe rozwiązania prawne powinny ułatwiać decyzję o zajściu w ciążę. Macierzyństwo nie może oznaczać dyskryminacji kobiet. Tylko w ten sposób w Unii Europejskiej zacznie pojawiać się więcej dzieci. W Parlamencie Europejskim trwają prace nad propozycjami rozwiązań prawnych, które pozwolą wspierać wzrost demograficzny. Komisja Zatrudnienia pracuje obecnie nad sprawozdaniem francuskiej socjalistki Françoise Castex o demograficznej przyszłości Europy. "Przemieńmy wyzwanie demograficzne w demograficzną szansę", głosi myśl przewodnia dokumentu prezentującego strategię polityki prodziecięcej. Konieczne urlopy ojcowskie Autorka zwraca uwagę, iż matki samotnie wychowujące dzieci są szczególnie narażone na wykluczenie społeczne i biedę. Właściwe działania w sferze publicznej powinny zapewnić stabilne podłoże dla podjęcia decyzji o macierzyństwie. Przepisy powinny gwarantować obojgu rodziców prawo do urlopu rodzicielskiego. Posłanka Castex domaga się również upowszechnienia urlopów ojcowskich. Mama na uniwersytecie W czerwcu 2007 roku Parlament przyjął na sesji plenarnej sprawozdanie greckiej posłanki Marie Panayotopoulos-Cassiotou z grupy EPP-ED. Dokument proponuje rozwiązania pozwalające kobietom posiadającym dzieci pogodzić macierzyństwo i studia. Studiujący rodzice powinni mieć prawo do preferencyjnych i łatwo dostępnych kredytów. Władze na szczeblu lokalnym oraz władze uczelni miałyby zapewnić odpowiednie warunki mieszkaniowe studiującym rodzicom. Parlament domaga się również, by studenci z dziećmi otrzymali dostęp do żłobków i przedszkoli na takich samych zasadach jak rodzice pracujący. W krajach Unii Europejskiej studenci z dziećmi stanowią mniej niż dziesięć procent wszystkich studiujących. Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie pogodzenia pracy i życia rodzinnego (EN) Studia i macierzyństwo: sprawozdanie PE
Lekarstwo z zagranicy?
Kolejka w urzędzie imigracyjnym w Brukseli Przez ponad dwa wieki fala emigrantów odpływała z Europy. Rozmach powojennej odbudowy i pogłębiający się proces integracji europejskiej sprawił, iż przed sześćdziesięciu laty tendencja zaczęła się odwracać. Kraje członkowskie stopniowo stawały się celem imigrantów i azylantów z całego świata. Stabilne społeczeństwo europejskie i rosnący dobrobyt gwarantują nam stały napływ ludności z krajów trzecich. Politycy i naukowcy coraz częściej widzą w imigracji lekarstwo na kryzys demograficzny w UE.
W latach 2004-2005 migracja na teren Unii Europejskiej osiągnęła rekordowy poziom. W ciągu dwunastu miesięcy przybyło nam dwa miliony mieszkańców. Prawie dwie trzecie przyjezdnych przekraczają unijną granicę we Włoszech lub w Hiszpanii. Obecnie 3,7% ludności wszystkich 27 krajów członkowskich nie posiada obywatelstwa Unii Europejskiej. Migracja zamiast prokreacji Przewidywania Eurostatu wskazują, że utrzymanie tak wysokiego poziomu imigracji gwarantuje wzrost populacji w wieku produkcyjnym, który powinien potrwać do lat trzydziestych. Jeśli liczba przyjezdnych spadnie, już pod koniec obecnej dekady zacznie nam ubywać rąk do pracy w rozpędzonej gospodarce UE. Francuska posłanka Françoise Castex z grupy Socjalistów przygotowała sprawozdanie na temat demograficznej przyszłości Europy. Posłowie zajmą się projektem najprawdopodobniej już w lutym na sesji plenarnej w Strasburgu. Wówczas zaplanowano pierwsze czytanie raportu Castex. Imigracja, czytamy w dokumencie, ma pozytywny wpływ na tworzenie się europejskiej populacji. Aby odtworzyć topniejącą grupę osób w wieku produkcyjnym, do 2050 roku będziemy musieli zatrudnić około 56 milionów pracowników z krajów trzecich. Kraje o niskim przyroście demograficznym, takie jak Niemcy, Hiszpania czy Polska będą potrzebowały szczególnie wielu imigrantów. Imigranci w europejskim społeczeństwie Plany imigracyjne Unii Europejskiej powiodą się tylko wtedy, gdy imigranci i ich potomkowie będą potrafili wpisać się w struktury gospodarcze i społeczne kraju, w którym się osiedlili. W wielu państwach członkowskich pojawiają się głosy, iż przybysze nie integrują się dostatecznie z europejskim modelem życia i pracy. Poczucie, iż imigranci nie przyjmują podzielanych przez nas wzorców zachowań i innych norm społecznych jest jednym z czynników odpowiedzialnych za raczej negatywny obraz zjawiska migracji wśród obywateli UE. Według danych Eurobarometru, tylko czworo na dziesięciu respondentów wyraża przekonanie, iż imigranci dostarczają korzyści krajowi, do którego przybyli. Projekt Françoise Castex mówi, iż UE powinna wypracować jasne i rozsądne podejście wobec imigracji, aby przeciwstawić się ksenofobicznym postawom i opiniom. Władze krajów członkowskich powinny zapewnić imigrantom opiekę prawną i podstawy bezpieczeństwa socjalnego. Należy też nasilić walkę z handlarzami ludźmi oraz pracodawcami wykorzystującymi nielegalną siłę roboczą, wnioskuje posłanka. Błękitna karta dla wykwalifikowanych imigrantów Włoska Socjalistka Lilli Gruber pracuje nad planem działań w zakresie legalnej migracji. Posłanka popiera projekt unijnego pozwolenia na pracę dla wysoko wykwalifikowanych imigrantów. Tak zwana "niebieska karta" pozwalałaby wyspecjalizowanym pracownikom z krajów trzecich na osiedlenie się i zatrudnienie na terytorium Unii Europejskiej. Byłaby też gwarancją, że imigranci będą w miejscu pracy traktowani tak samo jak obywatele UE. Propozycja przewiduje, że od razu po przyjeździe pracownik otrzymałby prawo pracy w wybranym kraju Unii. Po dwóch latach mógłby ubiegać się o zmianę państwa zatrudnienia. Jak cenne zjawisko dla unijnej gospodarki stanowi imigracja pokazuje przykład Hiszpanii i Irlandii. W latach 1999-2005 obydwa kraje zanotowały gwałtowny wzrost, dużo powyżej średniej dla strefy euro. Ekonomiści są zgodni, iż nie poradziłyby sobie z okiełznaniem skoku gospodarczego gdyby nie rzesze imigrantów chętnych do podjęcia natychmiastowej pracy. Sprawozdanie w sprawie planu polityki w dziedzinie legalnej migracji Walka z nielegalną imigracją: sprawozdanie PE
Rozmowa ze sprawozdawcą: Françoise Castex
Posłanka Françoise Castex Stary Kontynent starzeje się w zastraszającym tempie. Według demografów, w 2050 roku statystyczny obywatel UE będzie miał tuż pod pięćdziesiątkę. Rodzi się za mało dzieci, by powstrzymać spadek populacji. Dlaczego? Autorka sprawozdania o sytuacji demograficznej Europy, francuska Socjalistka Françoise Castex mówi o braku bezpieczeństwa socjalnego, niejasnej przyszłości i przestarzałym prawie pracy. Jak Unia Europejska powinna walczyć z deficytem demograficznym?
Demografowie biją na alarm! Czy jest jeszcze szansa dla starzejącej się Europy?
Françoise Castex, francuska posłanka z grupy socjalistów, autorka sprawozdania o demograficznej przyszłości Europy: Przewidywania demograficzne niczego jeszcze nie przesądzają. Obecnie dysponujemy danymi statystycznymi, które pozwalają prognozować problem demograficzny w perspektywie roku 2050. Od dziś do połowy stulecia średnia wieku w Europie ma wzrosnąć z 39 do 49 lat. Będzie mniej osób w wieku produkcyjnym, natomiast zwiększy się zapotrzebowanie na usługi zdrowotne. Ludzie starsi częściej korzystają z służby zdrowia. To wszystko zaciąży na finansach publicznych i ogólnej dynamice Unii Europejskiej. Wciąż mamy jednak pole do działania, chociażby w sferze zatrudnienia, czy w kwestii zwiększenia liczby narodzin.
Liczba narodzin jest bardzo niska: jak zachęcić pary, by decydowały się na dzieci?
Współczynnik dzietności na poziomie 1.2 (ilość dzieci przypadająca średnio na jedną kobietę), który mamy obecnie w Europie jest niesłychanie niski. Wiadomo jednak, że odpowiednia polityka pozwoliłaby go podnieść. Nie ma powrotu do schematu rodziny wielodzietnej. Ewoluowała cała struktura społeczna, zmieniła się rola kobiety w społeczeństwie. W dwudziestym wieku, dzięki odpowiedniej edukacji kobiety nauczyły się kontrolować swoją płodność. Stało się to możliwe przede wszystkim dzięki upowszechnieniu antykoncepcji. Z drugiej strony, niepewność ekonomiczna i obawa przed przyszłością hamują odsetek narodzin. Kiedy nie ma pracy, lub trudno przewidzieć, co zdarzy się za pięć, czy dziesięć lat, pojawiają się wątpliwości, czy w takim momencie decydować się na dziecko.
Jak możemy promować rodzicielstwo? Wbrew opinii, która pokutuje w niektórych krajach, na przykład w Niemczech, aktywność zawodowa kobiet wcale nie hamuje dzietności. Przeciwnie, należy zapewnić kobietom ułatwienia, by mogły pogodzić pracę z życiem rodzinnym. Kraje członkowskie powinny tworzyć i rozbudowywać sieć żłobków i przedszkoli. Ponadto, w sondażach pary deklarują, iż chciałyby mieć więcej dzieci, niż maja obecnie. Potrzebujemy więc jedynie odpowiednich rozwiązań, które pozwolą podjąć przyszłym rodzicom pozytywna decyzję.
Spada odsetek aktywnych zawodowo: czy spowoduje to przedłużenie okresu aktywnego życia do siedemdziesiątki?
Podstawowe rozwiązanie polega w istocie na wydłużeniu okresu aktywności zawodowej, inaczej mówiąc, na podniesieniu wieku emerytalnego. Obecnie większość zatrudnionych rozpoczyna pierwszą pracę między 25 a 30 rokiem życia. Liczba zatrudnionych, którzy przekroczyli pięćdziesiąty rok życia zaczyna spadać. W tym wieku też bardzo trudno zdobyć nową pracę. Moim zdaniem, powinniśmy przeanalizować sytuację na rynku pracy i wydłużyć okres aktywności zawodowej do czterdziestu lat. W obecnej dekadzie postulat pełnego zatrudnienia jest coraz bardziej palący a jego realizacja ma coraz większe szanse powodzenia.
W moim sprawozdaniu zaproponowałam pojęcie cyklu aktywności zawodowej. Jeżeli chcemy, by europejska gospodarka była najbardziej konkurencyjna na świecie, potrzebna jest nam wymierna i konkretna strategia zagospodarowania zasobów ludzkich: szkolenia, planowanie kariery, organizacja pracy - wszystko w oparciu o przedłużony, czterdziestoletni cykl życia aktywnego zawodowo.
Obecnie odsetek zatrudnienia ludzi starszych jest niski, gdyż firmy wolą młodych pracowników. Młoda kadra ma stworzyć wrażenie, że mamy do czynienia z dynamicznym przedsiębiorstwem. Pracodawcy przeznaczają środki na szkolenia dla pracowników, jednak kapitał ludzki nie jest dla nich tak cenny jak inne inwestycje. Bardzo szybko przekonają się, że zabraknie im rąk do pracy. Sam napływ siły roboczej z zagranicy nie rozwiąże tego problemu.
Eksperci twierdzą, że imigracja pomogłaby zbilansować deficyt demograficzny w Unii. Jednak wielu polityków i część społeczeństwa boi się napływu cudzoziemców…
Kraje członkowskie muszą jak najszybciej wypracować rozważne i spokojne podejście do imigracji. Można powiedzieć, że imigracja jest nam potrzebna nie tylko w perspektywie nadchodzących lat. Zjawisko migracji jest od zarania nierozerwalnie związane z historią Europy, nie stanowi żadnej nowości. Musimy je po prostu zaakceptować.
Imigracja kontrolowana opierająca się na prostej zasadzie: "potrzebujemy pielęgniarek - dajemy pielęgniarkom prawo pracy", niczego nie rozwiązuje. Ludzie to nie maszyny: mogą na przykład się zakochać i zechcieć pozostać w kraju, do którego przyjechali by założyć tam rodzinę. Nie sądzę, że powinniśmy trzymać się stricte ekonomicznego, ilościowego kryterium w polityce imigracyjnej. Potrzebujemy imigrantów także, by europejska populacja mogła się odtwarzać. Musimy zatem przeanalizować, z dużą dozą zdrowego rozsądku, czy powinniśmy zwiększyć poziom imigracji.
Projekt sprawozdania Françoise Castex Strona posłanki
PL
1
PHOTO
20080206PHT20608.jpg
PL
2
PHOTO
20071107PHT12721.jpg
PL
4
LINK
http://ec.europa.eu/employment_social/publications/2007/ke7606057_en.pdf
PL
5
PHOTO
20071206PHT14390.jpg
PL
8
PHOTO
20080109PHT17874.jpg
PL
11
PHOTO
20080205PHT20564.jpg
PL
13
LINK
/members/public/yourMep/view.do;jsessionid=16C2C42D86B12A41A597431B79872A34.node2?name=Castex&partNumber=1&id=28148&language=PL
-//EP//TEXT IM-PRESS 20070921STO10548 0 NOT XML V0//PL
-//EP//TEXT TA P5-TA-2004-0152 0 NOT XML V0//PL
-//EP//TEXT REPORT A6-2007-0209 0 NOT XML V0//PL
-//EP//TEXT REPORT A6-2007-0322 0 NOT XML V0//PL
-//EP//TEXT REPORT A6-2007-0323 0 NOT XML V0//PL
-//EP//TEXT COMPARL PE-392.248 01 NOT XML V0//PL
-//EP//DTD IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
-//EP//STYLESHEET IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
