8.12.2010 B7-0701/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie programu prac Komisji Europejskiej na rok 2011
Lothar Bisky
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE450.531v01-00 B7‑0701/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie programu prac Komisji Europejskiej na rok 2011
Parlament Europejski ,
– uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów dotyczący programu prac Komisji na rok 2011,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w całej Europie obywatele demonstrują przeciwko polityce drastycznych oszczędności prowadzonej przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie, która prowadzi do poważnych obniżek płac i świadczeń socjalnych oraz ograniczania usług publicznych; mając na uwadze, że społeczeństwa odmawiają ponoszenia kosztów kryzysu finansowego wywołanego nieodpowiedzialnym dążeniem banków do osiągania zysków; mając na uwadze, że obywatele nie zgadzają się na politykę neoliberalną, która doprowadziła do takiej sytuacji,
B. mając na uwadze, że najważniejsze państwa członkowskie i instytucje europejskie wprowadzają kolejne ograniczenia do budżetów krajowych i wzmacniają pakt na rzecz stabilności; mając na uwadze, że polityka ta zdusi popyt, doprowadzając jednocześnie do obniżki płac i przygotowując grunt pod wprowadzenie radykalnego programu liberalizacji, co stworzy warunki do rozprzestrzenienia się nowego kryzysu gospodarczego; mając na uwadze, że Komisja Europejska przygotowuje podłoże pod realizację polityki drastycznych oszczędności w formie propozycji dalszych reform emerytalnych w 2011 r., kolejnych reform w systemie ochrony miejsc prac i w systemie pomocy państwa, jak również dalszej liberalizacji i prywatyzacji,
C. mając na uwadze, że banki znowu osiągają wysokie zyski; mając na uwadze, że UE i państwa członkowskie dowiodły, że nie chcą narzucać ograniczeń ani wprowadzać regulacji w zakresie działalności handlowej banków, co oznacza ignorowanie przyczyn kryzysu,
D. mając na uwadze, że kryzys finansowy i gospodarczy w UE jeszcze się nie zakończył oraz że towarzyszy mu ożywienie gospodarcze w niektórych państwach członkowskich, zwłaszcza w Niemczech, a także stagnacja lub nawet kurczenie się gospodarek w niektórych innych krajach, np. w Grecji, Irlandii, Hiszpanii i Portugalii,
E. mając na uwadze, że w sumie 84 mln osób w UE żyje w ubóstwie, w tym skandalicznie wysoka liczba dzieci (19 mln); mając na uwadze, że jednocześnie wzrosła zarówno liczba ludzi zamożnych, jak i wartość ich majątków,
F. mając na uwadze, że program prac Komisji na rok 2011 nie stawia czoła tym wyzwaniom; mając na uwadze, że nasilająca się polaryzacja w UE oraz kontynuacja polityki neoliberalnej zagraża integracji europejskiej i samej UE,
1. uważa, że program prac Komisji na rok 2011 koncentruje się na niewłaściwych priorytetach i opiera się na założeniach polityki neoliberalnej, które doprowadziły do kryzysu gospodarczego i finansowego; wzywa do radykalnej zmiany polityki, która na pierwszym miejscu stawia wzrost popytu makroekonomicznego oraz dążenie do pełnego zatrudnienia;
2. ubolewa, że nowe procedury, zgodnie z którymi Komisja nie przedstawia rocznej strategii politycznej na etapie przygotowywania programu prac, ograniczają wpływ Parlamentu Europejskiego na kształt tego programu na jego początkowym etapie; wzywa Komisję, aby zaradziła tej sytuacji;
3. z zaniepokojeniem zauważa, że pierwszy rok traktatu lizbońskiego charakteryzował się silnymi spięciami między instytucjami europejskimi w kwestii praw Parlamentu Europejskiego do uczestnictwa w demokracji i kontroli; podkreśla, że demokratyzacja Unii Europejskiej jest konieczna, jeżeli ma ona przetrwać, oraz że wzmocnienie roli Parlamentu Europejskiego stanowi ważny aspekt tego wyzwania;
Zarządzanie gospodarką i regulacja sektora finansowego
4. odrzuca propozycje Komisji dotyczące ładu gospodarczego, które nie odzwierciedlają w sposób adekwatny głębokich podziałów w UE; krytykuje fakt, iż wnioski te mają na celu wzmocnienie elementów prewencyjnych i korygujących w zdyskredytowanym pakcie na rzecz stabilności i wzrostu, który raczej pogrąża gospodarki wielu państw członkowskich w głębokiej recesji i pociąga za sobą nader negatywne konsekwencje dla większości gospodarek europejskich;
5. podkreśla potrzebę uchylenia paktu na rzecz stabilności i wzrostu równolegle z zawarciem paktu na rzecz zatrudnienia i wzrostu, który będzie stymulował inwestycje publiczne, zwiększał popyt krajowy, wspierał bardzo małe, małe i średnie przedsiębiorstwa oraz ustanowi konkretne kryteria gospodarcze, społeczne i w zakresie środowiska naturalnego, dostosowane do specyficznych potrzeb każdego państwa członkowskiego, w szczególności z myślą o ograniczaniu bezrobocia i ubóstwa;
6. ponownie wyraża stanowczą krytykę nowych ram nadzoru finansowego w UE; ubolewa, że nie eliminują one prawdziwych źródeł zagrożeń finansowych oraz że banki prowadzące działalność w Europie wciąż będą nadzorowane przez organy krajowe posiadające ograniczone uprawnienia;
7. wzywa do wprowadzenia surowych przepisów zniechęcających banki do zbyt ryzykownych działań i przerzucania ryzyka do szarej strefy sektora bankowego; uważa, że należy wspierać publiczny sektor bankowy i banki spółdzielcze, a co najmniej jeden duży bank publiczny powinien umożliwiać finansowanie projektów pożądanych ze społecznego i ekologicznego punktu widzenia;
8. krytykuje niechęć UE do regulowania funduszy hedgingowych i inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym wraz z jednoczesnym ograniczeniem tego rodzaju działalności, która w znacznym stopniu przyczyniła się do kryzysu poprzez spowodowanie wzrostu ryzyka makroostrożnościowego; zwraca uwagę, że inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym są odpowiedzialne za wyprzedaż aktywów na dużą skalę, ogromną liczbę utraconych miejsc pracy i likwidację wielu przedsiębiorstw w UE; zdecydowanie krytykuje fakt, że nowe regulacje UE dotyczące funduszy hedgingowych i inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym mają na celu standaryzację tych szkodliwych produktów i zagwarantowanie im pewności prawnej, a nie ich ograniczenie;
9. podkreśla potrzebę zaostrzenia przepisów dotyczących agencji ratingowych oraz poprawy nadzoru nad agencjami ratingowymi na całym świecie; proponuje ustanowienie europejskiej publicznej agencji ratingowej w celu przezwyciężenia konfliktów interesów, które utrudniają proces ratingu;
10. zdecydowanie potępia odrzucanie przez Komisję i większość państw członkowskich wszelkiego rodzaju podatków od transakcji finansowych; uważa, że na szczeblu UE musi zostać wprowadzony podatek od transakcji walutowych (podatek Tobina) i od transakcji giełdowych (łącznie z transakcjami pozagiełdowymi);
Europejski program walki z ubóstwem
11. głęboko ubolewa nad tym, że Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym 2010 nie przyniósł rzeczywistych rezultatów; zauważa, że nowa strategia zawiera tylko jeden cel dotyczący ograniczenia ubóstwa – obniżenie liczby dotkniętych nim osób o 20 mln – lecz nie zawiera skutecznych działań politycznych; stanowczo krytykuje fakt, iż walka z ubóstwem jest jedynie sztandarowym programem, który będzie realizowany w oparciu o tzw. otwartą metodę koordynacji;
Polityka spójności i fundusze strukturalne
12. wyraża zaniepokojenie faktem, iż w swoim programie prac Komisja wymieniła politykę spójności jedynie jako element pomocniczy w ramach sztandarowej inicjatywy o nazwie „Europa efektywnie korzystająca z zasobów” oraz w związku z przystosowaniem ram finansowych UE;
13. ponownie podkreśla swoje stanowisko, zgodnie z którym polityka spójności nie powinna być podporządkowana priorytetom zawartym w neoliberalnej strategii UE 2020 kładącej nacisk na konkurencyjność, zniesienie kontroli, zdolność adaptacji i przedsiębiorczość; podkreśla, że konkurencyjność nie powinna zastępować konwergencji w państwach członkowskich i regionach, które są słabiej rozwinięte;
14. podkreśla, że polityka regionalna stanowi nieodzowne narzędzie promowania spójności gospodarczej i społecznej, a jej głównym celem jest niwelowanie różnic między regionami, dążenie do rzeczywistej konwergencji oraz stymulowanie wzrostu i zatrudnienia; nalega, aby polityka spójności była kontynuowana i została wzmocniona po roku 2013, przy czym zawsze powinna ona mieć charakter niezależnej strategii politycznej gwarantującej trwały rozwój (gospodarczy, społeczny, ekologiczny i terytorialny), niwelowanie różnic między regionami i przeciwdziałanie zapóźnieniom rozwojowym biedniejszych regionów;
15. uważa, że istniejące finansowanie ze strony UE i obecne zasoby finansowe UE przeznaczane na politykę spójności są niewystarczające, aby zaspokoić potrzeby związane z faktyczną konwergencją, różnicami regionalnymi, wysokim bezrobociem, nierównymi dochodami i ubóstwem w Unii Europejskiej; wskazuje na potrzebę wzmocnienia budżetu UE w dziedzinie polityki spójności; podkreśla znaczenie zarządzania i planowania terytorialnego, które to domeny pozostają w gestii poszczególnych państw członkowskich;
16. uważa, że PKB powinien pozostać głównym kryterium decydującym o kwalifikowalności do pomocy w ramach polityki regionalnej, lecz należy je uzupełnić innymi wskaźnikami wykraczającymi poza PKB, uwzględniając np. potrzeby w zakresie eliminacji ubóstwa i wykluczenia społecznego, równości płci, sprawiedliwości i równości dla wszystkich (obejmuje to również zarządzanie między różnymi regionami europejskimi i przezwyciężenie nierówności ze względu na dochody i stan posiadania), energii, wykorzystania zasobów naturalnych i problemów związanych z ekosystemami;
17. zaleca dostosowanie polityki spójności do potrzeb regionów najbardziej oddalonych poprzez przyjęcie szczególnych środków, zgodnie z art. 349 TFUE; zwraca się do Komisji o zaproponowanie działań o stałym charakterze z gwarancją należytego finansowania, które będzie można przystosować do potrzeb każdego z regionów najbardziej oddalonych, dzięki czemu regiony te będą w stanie poradzić sobie z trwałymi ograniczeniami, z jakimi się borykają;
Dyrektywa w sprawie delegowania pracowników
18. dostrzega zamiar Komisji polegający na wprowadzeniu instrumentu legislacyjnego określającego przepisy dotyczące wprowadzenia w życia i wykonania dyrektywy o delegowaniu pracowników; podkreśla jednak, że potrzebny jest wszechstronny przegląd tej dyrektywy, aby zagwarantować stosowanie zasady równego wynagrodzenia za taką samą pracę i za pracę o równej wartości w tym samym miejscu pracy, a także wyjaśnić, że jej zapisy dotyczące płacy minimalnej stanowią minimalne wymagania, których nie można interpretować jako poziomów maksymalnych, jak miało to miejsce w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;
19. w związku z debatą na temat dalszych zmian w traktacie w kontekście kolejnej rundy rozszerzenia nalega na wprowadzenie klauzuli postępu socjalnego w pierwotnym prawie UE, zgodnie z którą prawa podstawowe w ogólności oraz prawo do strajku i sporu zbiorowego, do układów zbiorowych itp. zawsze mają pierwszeństwo przed „podstawowymi swobodami” rynku wewnętrznego;
Przegląd dyrektywy w sprawie czasu pracy
20. wyraża poważne zaniepokojenie zamiarem Komisji polegającym na zaproponowaniu przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy w celu „przystosowania jej do nowej rzeczywistości” oraz w celu wyjaśnienia zwłaszcza kwestii czasu dyżuru; przypomina Komisji, że Parlament sprzeciwił się wnioskom Komisji i Rady mającym na celu osłabienie obowiązującej dyrektywy w sprawie czasu pracy oraz że w konsekwencji postępowanie pojednawcze w tej kwestii z ważnych przyczyn nie powiodło się podczas ostatniej kadencji Parlamentu; przestrzega Komisję przed wszelkimi próbami osłabienia dyrektywy w sprawie czasu pracy w ramach nowego jej przeglądu;
21. wzywa Komisję do zaproponowania przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy pod kątem celu, jakim jest pogodzenie pracy z życiem prywatnym, co wymaga między innymi:
· wyraźnego określenia maksymalnego tygodniowego czasu pracy na szczeblu UE (pierwszym krokiem powinno być zmniejszenie obowiązujących obecnie 48 godzin tygodniowo do 40 godzin, a także zlikwidowanie wszystkich odstępstw i luk w obecnej dyrektywie), co byłoby dla państw członkowskich bodźcem do skrócenia czasu pracy na szczeblu krajowym i przyczyniło się do zmniejszenia bezrobocia;
· zniesienia wszelkich możliwości niestosowania dyrektywy i niestosowania się w pełni do orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (czas dyżuru spędzony w miejscu pracy musi być traktowany jak czas pracy; wyrównawczy okres odpoczynku musi być przyznawany natychmiast po czasie spędzonym na dyżurze);
· jeżeli dany pracownik jest zatrudniony na podstawie więcej niż jednej umowy o pracę, należy podjąć środki mające na celu zagwarantowanie, że czas pracy danego pracownika jest sumą okresów przepracowanych w ramach każdej z umów;
Higiena i bezpieczeństwo w miejscu pracy
22. z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja zamierza dokonać przeglądu dyrektywy 2004/37 w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie czynników rakotwórczych i mutagenów podczas pracy; podkreśla, że należy rozszerzyć zakres tej dyrektywy, uwzględniając nowe czynniki ryzyka i substancje działające szkodliwie na rozrodczość, oraz że konieczna jest zdecydowana poprawa poziomu ochrony i prewencji poprzez wprowadzenie bardziej restrykcyjnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla benzenu, monomeru chlorku winylu i pyłów twardego drewna oraz poprzez określenie dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla o wiele wyższej liczby czynników rakotwórczych niż to przewiduje obecna dyrektywa, zwłaszcza dla krzemu krystalicznego;
23. z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji polegający na podjęciu wspólnotowej inicjatywy w zakresie schorzeń układu mięśniowo‑szkieletowego w związku z wykonywanym zawodem; krytycznie odnosi się jednak do faktu, że Komisja proponuje wąskie podejście w ramach tzw. procedury przekształcenia łączącej postanowienia dyrektywy 90/269/EWG i 90/270/EWG w jeden instrument legislacyjny; wzywa Komisję do zaproponowania nowej dyrektywy w oparciu o zasadę prewencji opisaną w dyrektywie ramowej 89/391/EWG w sprawie higieny i bezpieczeństwa pracy, pomyślanej tak, aby w ramach holistycznego podejścia obejmowała wszelkie sytuacje zawodowe i od samego początku wykluczała czynniki warunkujące powstawanie schorzeń układu mięśniowo‑szkieletowego; zauważa, że należy wziąć pod uwagę nie tylko utrudnienia biomechaniczne, lecz również charakter pracy, jej organizację, środowisko materialne i psychospołeczne oraz ograniczenia czuciowe i emocjonalne, w tym również kwestię płci, ponieważ ryzyko schorzeń układu mięśniowo‑szkieletowego w różnym stopniu dotyka kobiet i mężczyzn;
24. uważa, że nowa strategia wspólnotowa w zakresie higieny i bezpieczeństwa pracy na lata 2013–2020 musi zerwać z podejściem charakterystycznym dla strategii na lata 2007–2012, zgodnie z którym higiena pracy była postrzegana przede wszystkim jako zmienna produktywności i konkurencyjności przedsiębiorstw; zwraca uwagę, że nowa strategia powinna się koncentrować na wykorzystaniu potencjału REACH w celu ochrony pracowników przed zagrożeniami chemicznymi, stanowić nową próbę zapobiegania chorobom zawodowym i poprawiania jakości życia pracowników w miejscu pracy, wzmocnić monitorowanie i odpowiedzialność inspektoratów pracy w zakresie egzekwowania prawa, a także udział pracowników w procesie opracowywania, monitorowania i wdrażania strategii prewencyjnych, skupiać się na poprawie rozpoznawalności chorób zawodowych i podjąć kwestię elastyczności, braku bezpieczeństwa, podwykonawstwa itp., które to problemy utrudniają należyte zapobieganie zagrożeniom;
Informacja i konsultacje z pracownikami
25. dostrzega, że Komisja zamierza dokonać przeglądu dyrektywy 2001/86/WE (statut spółki europejskiej, uczestnictwo pracowników) i dyrektywy 2003/72/WE (statut spółdzielni europejskiej, uczestnictwo pracowników); zauważa, że cel Komisji – uproszczenie zasad uczestnictwa pracowników – może już sam w sobie wskazywać na jej gotowość do ugięcia się pod presją lobby przemysłowego („uczestnictwo pracowników jest ciężarem dla spółki europejskiej”); podkreśla, że przepisy dotyczące spółki europejskiej nie miały stać się instrumentem wprowadzającym konkurencję do krajowych przepisów w sprawie uczestnictwa pracowników i ich współdecydowania, do czego w dalszym ciągu nie można dopuścić; wzywa Komisję do wycofania wniosku w sprawie statutu europejskiej spółki prywatnej, która w jeszcze większym stopniu doprowadziłaby do pozbawienia pracowników ich praw do uczestnictwa;
Biała księga w sprawie emerytur i przegląd dyrektywy w sprawie instytucji pracowniczych programów emerytalnych
26. jest zdania, że ogłoszona przez Komisję biała księga w sprawie emerytur może jedynie służyć jako punkt wyjścia do działalności propagandowej mającej na celu przyspieszenie likwidacji ustawowych systemów emerytalnych; stanowczo krytykuje fakt, iż już w zielonej księdze w sprawie emerytur Komisja dała do zrozumienia, że wysokość emerytur wypłacanych w ramach systemów publicznych być może trzeba będzie skorygować w dół z uwagi na deficyty budżetowe, zmiany demograficzne i wolniejszy wzrost gospodarczy spodziewany w kolejnych latach, a okres aktywności zawodowej należy wydłużyć;
27. zdecydowanie krytykuje stanowisko Komisji, zgodnie z którym należy wspierać rozwój programów kapitałowych, wzmacniając jednolity rynek rent i emerytur – nie tylko w odniesieniu do pracowniczych programów emerytalnych, lecz również w przypadku szerokiej gamy prywatnych funduszy emerytalnych, ubezpieczeń na życie itp. – co jest oczywistą zapowiedzią proponowanego przeglądu dyrektywy w sprawie instytucji pracowniczych programów emerytalnych; stanowczej krytyce poddaje fakt, iż dyrektywa w sprawie instytucji pracowniczych programów emerytalnych umożliwiła konkurencję na rynku usług w zakresie pracowniczych programów emerytalnych i doprowadziła do głębokiej liberalizacji wymogów dotyczących przepisów ostrożnościowych;
28. wskazuje na dramatyczne konsekwencje polityki liberalizacji i częściowej prywatyzacji systemów emerytalnych: programy kapitałowe nie mogły spełnić wcześniejszych obietnic dotyczących wyższych zysków i gwarantowanej wypłaty emerytur, czego dowodzą ich ogromne straty (co najmniej 20% wartości aktywów) podczas kryzysu finansowego, który doprowadził do konieczności ciągłego dofinansowywania przez państwa członkowskie, podniesienia składek i obniżenia świadczeń w ramach tych programów;
29. opowiada się za stopniowym ponownym włączeniem aktywów programów kapitałowych do publicznych systemów emerytalnych – na wzór Argentyny – w celu podniesienia stopnia redystrybucji, aby w ten sposób zapobiegać ubóstwu osób starszych i utrzymać standard życia w odniesieniu do składników systemów emerytalnych uzależnionych od zarobków;
Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia
30. dostrzega, że Komisja zamierza wprowadzić unijny audyt umiejętności przeprowadzany co dwa lata; uważa jednak, że rozwojowi umiejętności i nabywaniu kompetencji w ciągu życia najlepiej służy oparte na poszanowaniu praw podejście do aktywnych strategii politycznych dotyczących rynku pracy i uczenia się przez całe życie, kompleksowa higiena i bezpieczeństwo w miejscu pracy, powszechne i równe prawa socjalne i pracownicze dla wszystkich, równowaga między życiem zawodowym a prywatnym i godzenie tych dwóch sfer oraz poprawa jakości zatrudnienia i samopoczucia w pracy, a nie wąskie podejście polegające na wspieraniu mobilności zawodowej i promowaniu modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego; nalega, aby program na rzecz umiejętności i zatrudnienia był ściśle powiązany ze zdecydowanymi działaniami na rzecz podaży i popytu w celu promowania ekologicznej gospodarki społecznej oraz odpowiednich strategii sektorowych i regionalnych na rzecz trwałego rozwoju, a nie jedynie strategii antycypowania zmian;
Mobilna młodzież
31. przyjmuje do wiadomości zamiar Komisji dotyczący wprowadzenia zmian do rozporządzenia 1612/68 (EURES), tak aby zawierało ono ogólnounijny program na rzecz mobilności młodych pracowników; utrzymuje, że mobilność młodych pracowników musi być ich dobrowolnym wyborem i nie może być im narzucana jako warunek;
32. uważa, że skupianie się jedynie na promowaniu mobilności osób młodych jest zbyt wąskim podejściem do kwestii przeciwdziałania bezrobociu ludzi młodych; proponuje wobec tego, aby Komisja przedstawiła projekt europejskiej gwarancji na rzecz młodzieży zapewniającej każdej młodej osobie w UE prawo do oferty odpowiedniego, dobrze płatnego zatrudnienia zgodnego z jej kwalifikacjami i umiejętnościami, nauki zawodu, dodatkowego szkolenia bądź zatrudnienia połączonego ze szkoleniem natychmiast po pojawieniu się perspektywy bezrobocia;
Prawa kobiet i polityka równości płci
33. nalega, aby nowa strategia na rzecz równości płci w Unii Europejskiej była programem działań i kompromisem politycznym opartym na pekińskiej platformie działania i jej osiągnięciach, uwzględniając fakt, że prawa kobiet i dziewcząt stanowią niezbywalną, integralną i nieodłączną część powszechnych praw człowieka;
34. wzywa do zastosowania w trybie pilnym środków walki z dyskryminacją w zakresie płac, czy to poprzez zmianę istniejącej dyrektywy, czy też opracowanie wieloetapowych planów sektorowych z precyzyjnie wyznaczonymi celami, takimi jak zmniejszenie różnic płacowych do 0–5% w 2020 r., tak aby wyeliminować dyskryminację bezpośrednią i pośrednią, albo też poprzez wspieranie układów zbiorowych, kształcenie doradców ds. równości, zajęcie się nierównym podziałem bezpłatnej pracy między mężczyznami i kobietami oraz opracowanie planów dotyczących równości w fabrykach i innych miejscach pracy;
35. podkreśla znaczenie walki ze stereotypami we wszystkich sferach i na wszystkich etapach życia, ponieważ stanowią one jedną z najbardziej uporczywych przyczyn nierówności między mężczyznami i kobietami, wpływając na ich wybory w kwestii edukacji, szkolenia i zatrudnienia, na podział obowiązków domowych i rodzinnych, uczestnictwo w życiu publicznym oraz udział i reprezentację na stanowiskach decyzyjnych, a także na ich wybory związane z rynkiem pracy, wobec czego wzywa do przyjęcia dyrektywy w sprawie zapobiegania przemocy w stosunku do kobiet;
Rynek wewnętrzny
36. jest zdania, że polityka rynku wewnętrznego zawsze powinna w pierwszej kolejności dbać o prawa socjalne i interes obywateli europejskich; odrzuca propozycje Komisji dotyczące Aktu o jednolitym rynku, które mają na celu zwiększenie konkurencyjności i przyspieszenie tempa liberalizacji; domaga się, aby pierwszym krokiem było wstrzymanie polityki liberalizacji i wzywa Komisję do przeprowadzenia – we współpracy z zainteresowanymi podmiotami – badań dotyczących gospodarczych i społecznych konsekwencji polityki liberalizacji;
37. z uwagi na drastyczną politykę oszczędności jest głęboko zaniepokojony przyszłością usług publicznych w UE; podkreśla znaczenie usług publicznych i ich świadczenia dla wspierania spójności społecznej, ekonomicznej i terytorialnej w UE; stanowczo krytykuje negatywne nastawienie do państwa w roli podmiotu świadczącego usługi publiczne i nalega, aby dobra publiczne znajdowały się w gestii sektora publicznego; nalega na wzmocnienie roli państwa w zakresie regulacji rynku, udziału w nim oraz w zakresie interwencji rynkowych; podkreśla potrzebę dokonania przeglądu dyrektywy usługowej pod tym kątem;
38. nalega, by polityka Komisji w obszarze pomocy państwa nie narażała na szwank zadań odnoszących się do interesu ogólnego oraz ogólnego interesu gospodarczego w państwach członkowskich; uważa, że pomoc publiczna udzielana przedsiębiorstwom na poziomie krajowym i europejskim powinna być związana z podejmowaniem przez nie długoterminowych zobowiązań w zakresie rozwoju regionalnego i zatrudnienia oraz że nie należy przyznawać żadnej pomocy, która mogłaby ułatwiać przenoszenie przedsiębiorstw za granicę; domaga się wzmocnienia wpływu przedstawicieli pracowników na zarządy firm oraz na strukturalne decyzje z zakresu zarządzania;
39. zauważa, że Komisja nie przedstawiła wniosków dotyczących ochrony konsumentów w dobie wzrostu cen towarów, wzywa zatem Komisję do zaproponowania dogłębnych zmian w obszarze kontroli cen umożliwiających państwom kontrolowanie cen podstawowych towarów z korzyścią dla ludzi;
40. podkreśla potrzebę rozwijania równych reguł gry dla MŚP, które wciąż napotykają na ujemne następstwa konkurencji na niektórych rynkach, np. w proceduracj przetargowych;
Zmiana klimatu
41. podkreśla, że nie można i nie wolno wykorzystywać światowego kryzysu gospodarczego jako usprawiedliwienia dla bierności lub kwestionowania sprawiedliwości klimatycznej; ponownie podkreśla, że rozwijanie zrównoważonej gospodarki stanowi zasadniczy element na drodze wychodzenia z obecnego kryzysu; wzywa zatem do ekologicznych innowacji jako podstawy przekształcania przemysłu z myślą o zrównoważonym wzroście, propagowaniu technologii przyjaznych środowisku naturalnemu, ograniczeniu zależności energetycznej i chronieniu miejsc pracy oraz spójności społecznej i gospodarczej zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się;
42. aby uniknąć dalszych kosztów zmian klimatu wzywa do pilnego przyjęcie ambitnych środków odnośnie do klimatu i energetyki za pośrednictwem inicjatywy Komisji i wykroczyć poza cel osiągnięcia do 2020 r. 40% redukcji emisji gazów cieplarnianych i ograniczenia do 2050 r. co najmniej o 80-95% ich emisji w porównaniu z poziomami z 1990 r. w celu ograniczenia globalnego wzrostu temperatury do 1.5°C powyżej poziomów preindustrialnych;
43. wzywa do zastąpienia orientacyjnego celu UE zwiększenia o 20% efektywności energetycznej do 2020 r., celem obligatoryjnym oraz założeniem, że 20% zużycia energii UE pochodzić będzie ze źródeł odnawialnych; apeluje o konkretne wiążące środki określające wytyczne w celu wdrażania większej efektywności energetycznej ze źródeł odnawialnych; ubolewa, że tylko jedna z inicjatyw Komisji dotyczących energii ma charakter legislacyjny; wzywa Komisję do przyjmowania tego wniosku legislacyjnego do końca czerwca 2011 r.;
44. domaga się dokonania przeglądu mechanizmu czystego rozwoju i systemu handlu emisjami, które w rzeczywistości w poważny sposób podważają cel ograniczenia emisji CO2 w UE i na całym świecie; nalega, by dążyć do skutecznych ograniczeń na poziomie krajowym, niepolegając przy tym na instrumentach rynkowych lub na mechanizmach elastyczności;
45. wzywa Komisję do przedstawienia projektu, za pośrednictwem którego UE i kraje rozwinięte będą wpierać kraje rozwijające się w rozwijaniu ich zrównoważonych i skutecznych technologii poprzez odpowiednie instrumenty wspierania osiągania zdolności finansowych, technicznych i technologicznych, bez zobowiązywania ich do nabywania drogich patentów, oprócz przyjmowania przez nie ambitnych celów łagodzenia skutków zmian klimatu;
46. podkreśla potrzebę propagowania innowacyjnych dodatkowych źródeł finansowania działań w zakresie klimatu w kontekście globalnego porozumienia obejmującego podatki od międzynarodowych transakcji finansowych i finansowanie pochodzące z międzynarodowego transportu lotniczego i spedycji; podkreśla, że pełne i przejrzyste przepisy dotyczące finansowania w zakresie klimatu staną się kluczowym czynnikiem stanowiącym nowy i dodatkowy wkład przewyższający istniejące budżety na oficjalną pomoc rozwojową (ODA), charakteryzujący się zrównoważonym rozdziałem środków na działania adaptacyjne i w zakresie łagodzenia skutków zmian klimatu;
47. zwraca uwagę na potrzebę wyposażenia przyszłego systemu przeciwdziałania zmianom klimatu w solidne przepisy dotyczące użytkowania gruntami, zmiany użytkowania gruntów, ochrony, zrównoważonej gospodarki lasami i zwiększenia zasobów węgla w ekosystemach leśnych krajów rozwijających się, zapewniające odpowiednią realizację programu REDD+;
Polityka energetyczna
48. zauważa, że Komisja przyznaje zagadnieniu energetyki priorytetowe znaczenie; uważa, że każda przyszła strategia powinna dążyć do spełnienia celów efektywności i energooszczędności, rozwijania nowych i odnawialnych form energii, propagowaniu sieci energetycznych i bezpieczeństwa dostaw; nalega, by polityka energetyczna UE przyczyniała się do dostępności energii pod względem cem z korzyścią dla wszystkich konsumentów, podnoszenia udziału energii odnawialnych w zrównoważonej produkcji energii oraz rozwijaniu wzajemnie połączonych, zintegrowanych, interoperacyjnych i inteligentnych sieci energetycznych; odrzuca koncepcję podporządkowania polityki zagranicznej zabezpieczeniu dostaw energii;
49. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący zagospodarowania wypalonego paliwa i radioaktywnych odpadów i jest zdania, że Komisja powinna przyspieszyć proces przyjmowania najwyższych norm bezpieczeństwa jądrowego; wzywa Komisję do ujęcia również w swym programie roboczym uregulowania przepisów dotyczących obowiązku sprawozdawczości w odniesieniu do transferów wewnątrzwspólnotowych elementów jądrowych na 2011 r.;
50. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę legislacyjną Komisji zapewniającą ramy dla realizacji inteligentnych sieci w celu podniesienia efektywności energetycznej oraz czerpania prądu z odnawialnych źródeł energii, i wzywa Komisję do przyjęcia tej legislacji w 2011 r.;
51. w zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji w obszarze badań i innowacji, jednak nalega, by dokonać wyraźnego podziału między polityką obszaru badań i innowacji; zauważa, że w ramach polityki innowacji UE powinna się wzmocnić zagadnienie innowacji społecznej;
Transport
52. sprzeciwia się dalszej prywatyzacji i liberalizacji sektora transportu; wyraża szczególne zaniepokojenie planami Komisji w odniesieniu do sektorów kolei i transportu lotniczego;
53. wyraża zaniepokojenie „pakietem dotyczącym portów lotniczych”, który ma na celu podniesienie konkurencji; przyjmuje stanowisko, że praktyka pokazuje, iż prywatyzacja i konkurencja nie prowadzą do poprawy bezpieczeństwa, zabezpieczenia i poprawy praw pasażerów, lecz do spadku bezpieczeństwa i pogorszenia praw społecznych osób pracujących w tym sektorze;
54. odrzuca koncepcję tworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, który – pod pretekstem ustanowienia rynku wewnętrznego oraz przekształcenia dyrektywy – ma na celu podporządkowanie transportu publicznego zasadom konkurencji, propagowanie prywatyzacji oraz rozdzielenie uprawnień w sektorze kolejowym, co zemści się konkretnym rozdrobnieniem stanowisk pracy oraz związanej z nimi wiedzy na temat bezpieczeństwa kolei;
55. wyraża zdecydowaną krytykę, iż Komisja Europejska, nie przeprowadziwszy wyczerpującej oceny społecznego i gospodarczego oddziaływania istniejącej już deregulacji, nalega na rozdzielenie transportu publicznego na obszary działalności gospodarczej: stacje, tabor kolejowy, stacje rozrządowe, jednostki zaopatrzeniowe, tym samym pomnażając obciążenie administracyjne oraz osłabiając przepisy bezpieczeństwa oraz służby, na których konsumenci mogą polegać;
Polityka środowiskowa
56. nalega na zmianę rozporządzenia (WE) nr 2152/2002 w sprawie statystyki odpadów celem uproszczenia rozporządzenia oraz skorelowania go z innymi obowiązkami w zakresie sprawozdawczości, jakie obowiązują w legislacji wspólnotowej dotyczącej odpadów, gdyż zmianę tego rozporządzenia zapowiedziano w programie prac Komisji na 2010 r., jednak nie doczekała się ona konkretnego działania następczego;
57. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dalszego rozwijania programu LIFE+ (instrument finansowy na rzecz środowiska); zauważa z troską, że liczba projektów finansowanych corocznie w ramach programu LIFE+ nie osiąga poziomu orientacyjnych kwot środków przeznaczonych na nie w różnych państwach członkowskich; wzywa Komisję do dokonania oceny przyczyn tego niepełnego wykorzystania środków i zaproponowania, gdzie to konieczne, zmian w przepisach regulujących program, zwłaszcza jeśli chodzi o poziomy współfinansowania;
58. domaga się oceny rozporządzenia REACH, która powinna doprowadzić do szeregu wniosków legislacyjnych w ramach procedury współdecyzji, w tym przeglądu zakresu zastosowania rozporządzenia REACH (do 2012 r.), przeglądu dotyczącego rozszerzenia zasięgu bardziej rygorystycznych wymogów uzyskania zezwolenia dla substancji wywołujących zakłócenia w funkcjonowaniu układu hormonalnego (do 2013 r.), przeglądu co do obowiązku przeprowadzania oceny bezpieczeństwa chemicznego oraz sporządzania sprawozdania z bezpieczeństwa chemicznego w odniesieniu do niektórych substancji, które są rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozrodczości (do 2014 r.);
59. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku legislacyjnego dotyczącego dyrektywy w sprawie wycofywania azbestów, w tym kontrolowanego unieszkodliwiania włókien azbestu, dekontaminacji lub unieszkodliwiania urządzeń zawierających włókna azbestu w celu ich całkowitego zlikwidowania; przypomina w tym kontekście swą rezolucję w sprawie REACH z dnia 7 maja 2009 r., w szczególności jej ust. 8;
60. nalega na przegląd rozporządzenia 882/2004 w sprawie urzędowych kontroli na wszystkich etapach łańcucha pokarmowego; ubolewa, że od czasu opublikowania sprawozdania w sprawie ogólnego funkcjonowania kontroli urzędowych (COM(2010)441) Komisja nie zapowiedziała jakiegokolwiek wniosku legislacyjnego na ten temat;
61. nalega na niezwłoczną realizację postulatów rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie jakości powietrza w pomieszczeniach; przypomina swą rezolucję z dnia 4 września 2008 r. w sprawie Europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia, w szczególności jej ust. 14, oraz ust. 11 rezolucji z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie szóstego wspólnotowego programu działań w zakresie środowiska naturalnego; ubolewa, że przygotowując legislację Komisja odmówiła wzięcia pod uwagę tych postulatów;
62. wyraża żal z powodu pominięcia w programie prac kilku sprawozdań uzupełniających odnoszących się do kilku obszarów legislacji podlegającej zakresowi zainteresowania Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jak wniosek dotyczący zmiany dyrektywy Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (dyrektywa Seveso II), przegląd wyłączenia spod zakazu dotyczącego kadmu dla baterii i akumulatorów przenośnych przeznaczonych do użytku w elektronarzędziach bezprzewodowych, wniosek dotyczący dyrektywy zajmującej się ograniczeniem emisji tlenku azotu (NOx) z lotnictwa oraz przekształcenie dyrektyw w sprawie plastikowych materiałów pozostających w kontakcie z żywnością oraz artykułów w jedno rozporządzenie Komisji;
63. nalega na pilne podjęcie działań następczych w odniesieniu do komunikatu w sprawie niedoboru wody i susz oraz na ambitniejsze podejście niż to, jakie zaprezentowano w programie prac Komisji na 2011 r.; mając na uwadze wzajemne połączenia między takimi zjawiskami jak susze, pożary lasów i pustynnienie, zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego dyrektywy, podobnego do dyrektywy w sprawie powodzi, który mógłby przyczynić się do przyjęcia wspólnotowej polityki w sprawie niedoboru wody, susz i dostosowania się do zmian klimatu; wzywa Komisję do przedstawienia i wprowadzenia – we współpracy z państwami członkowskimi – wniosków legislacyjnych i inicjatyw w zakresie ochrony lasów i ochrony przed pożarami; wzywa Komisję do przedstawienia dyrektyw w sprawie wodooszczędności budynków w związku z projektem zachowania zasobów wody Europy (zapowiedzianym na 2012 r.);
Wspólna polityka rolna
64. wierzy, że WPR wymaga reformy, która zapewniłaby małym i średnim gospodarstwom, w szczególności rodzinnym, sprawiedliwe ceny oraz pomoc jak najściślej związaną z produkcją i rozdzielaną w sprawiedliwy sposób między producentami, produktami i krajami, która uwarunkowana byłaby pułapami i wahaniami, z uwagi na główny cel podniesienia produkcji żywności na całym obszarze UE z myślą o bezpieczeństwie żywności i suwerenności żywnościowej;
Polityka rybołówstwa
65. ponownie zauważa, że nowa polityka rybołówstwa powinna propagować modernizację i zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa, zapewniając jego społeczno-gospodarczą żywotność, równowagę zasobów, utrzymywanie i tworzenie miejsc pracy i poprawę warunków życia pracowników sektora;
66. nalega na przyjmowanie środków poprawy cen i pierwszej sprzedaży ryb oraz dochodów pracowników sektora rybołówstwa, na dotacje lub mechanizmy kompensacyjne dla pracowników dotkniętych gospodarczymi i społecznymi skutkami planów uzdrowienia gospodarczego, wieloletniego zarządzania i środków ochrony ekosystemów;
67. wzywa do przyjmowania środków zapewniających krajową niezależność w wyłącznej strefie ekonomicznej państw członkowskich oraz w ich zasobach rybnych, pozwalających na zarządzanie z bliska („proximity management”); jest zdania, że należy zachować odległość 12 mil jako obszar wyłącznego dostępu krajowej flory każdego z państw członkowskich, i proponuje, by rozważyć możliwość jego rozszerzenia na obszary przyległe, odpowiadające szelfom kontynentalnym;
68. sprzeciwia się wszelkiej formie prywatyzacji zasobów rybnych, w tym możliwość przenoszenia kontyngentów połowowych, prowadzącej do tworzenia rynków kwot w państwach członkowskich, co poważnie zaszkodziłoby tradycyjnemu rybołówstwu;
Program sztokholmski
69. ubolewa nad faktem, że środki przyjęte i wdrożone w ramach obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (AFSJ) oraz programu sztokholmskiego doprowadziły do powstania wygórowanego podejścia od bezpieczeństwa, które ogranicza podstawowe prawa, w tym do prywatności i wolności wypowiedzi; odrzuca nieproporcjonalny charakter środków bezpieczeństwa, które prowadzą do wciąż rosnącego nadzoru i sporządzania profili, pogwałcenia ludzkiej integralności – zarówno jednostkowej, jak i zbiorowej – a które nie zajmują się pierwotnymi przyczynami aktów przemocy;
Azyl i migracja
70. apeluje o rzeczywisty, ambitny i obejmujący całą UE program przesiedleń uchodźców, który zapewni jakość i skuteczność przesiedleń, zawierający szczególne wytyczne na temat nowego sposobu określania priorytetów, zachęty dla państw członkowskich do angażowania się w przesiedlenia uchodźców, zapewniający zgodność przesiedleń z innymi strategiami UE w dziedzinie polityki azylowej oraz warunki przyjmowania i środki następcze, które winny zostać podjęte w przypadku każdej inicjatywy w dziedzinie przesiedleń;
71. potwierdza swój sprzeciw wobec represyjnego podejścia polityki imigracyjnej UE; apeluje zatem o nowe inicjatywy, które skupiłyby się w większym stopniu na legalnych kanałach imigracji oraz na ustanowieniu karty praw wszystkich migrantów, podkreślając jednocześnie legalizację pobytu migrantów już mieszkających i pracujących w UE;
72. apeluje o przedstawienie szczegółowej dyrektywy zawierającej wszystkie przepisy oraz ich przełożenie na prawo UE Międzynarodowej konwencji w sprawie ochrony praw wszystkich pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 18 grudnia 1990 r.;
73. uważa, że rozwój i wzmocnienie Eurojust powinno być prowadzone w oparciu o wzmocnioną kontrolę demokratyczną, prawo do informacji, ochronę danych osobowych i poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności;
Ochrona danych
74. z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący nowych wszechstronnych ram prawnych UE na rzecz ochrony danych osobowych i podkreśla, że powinny one znieść obecną niespójność systemów ochrony danych między dawnymi strukturami filarów, potwierdzając przy tym fundamentalne zasady ochrony danych, jak ograniczoność celu, proporcjonalność, przejrzystość, samodzielne decydowanie o wykorzystaniu własnych informacji w Internecie, minimalizacja danych, zatrzymywanie danych i prawo do dostępu;
75. podkreśla, że przyszłe porozumienie UE-USA o ochronie danych ma być postrzegane jako umowa kompleksowa („parasolowa”), która miałby zastosowanie z mocą wsteczną, a zatem obejmować wszystkie istniejące wielostronne i dwustronne porozumienia między UE i/lub jej państwami członkowskimi a USA, jak również przyszłe porozumienia, i które w żaden sposób nie można uznać za podstawę prawną wymiany danych jako takiej;
76. wyraża swe przekonanie, że porozumienie to w pełni i w całości spełnią Kartę Praw Podstawowych i europejskie normy ochrony danych;
Plan działań zewnętrznych
77. wyraża krytykę, iż w następstwie ustanowienia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych programowanie działań zewnętrznych stało się mniej przejrzyste; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do przedstawiania Parlamentowi Europejskiemu od następnego roku równolegle do programu prac Komisji plan działań zewnętrznych dotyczący wspólnej polityki bezpieczeństwa;
78. odnotowuje z troską, że rok 2010 pokazał, iż nie ma poprawy w zakresie kontroli demokratycznej i uprzedniego zasięgania opinii Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do działań zewnętrznych UE; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do poprawy współpracy z Parlamentem;
Handel międzynarodowy
79. odnotowuje zamiar Komisji, by przedstawić komunikat w sprawie handlu i rozwoju; nalega, by główne cele międzynarodowej polityku handlowej UE przyczyniały się do leżącego w interesie wszystkich obywateli zrównoważonego społeczno-ekonomicznego wzrostu opartego na sprawiedliwym handlu i rozwoju gospodarczym, będącego w zgodzie z najwyższymi standardami w zakresie zdrowia i środowiska naturalnego, tworzenia miejsc pracy, normami społecznymi i prawami człowieka; wzywa Komisję do dotrzymania swego zobowiązania, by zagwarantować spójność polityki handlu międzynarodowego UE z ww. celami, podzielając odpowiedzialność za zwalczanie zmian klimatu i ubóstwa;
80. tworzenie godnej pracy i ochrona uprzemysłowienia, które umożliwia osiągnięcie najwyższych standardów w zakresie zdrowia i środowiska naturalnego musi być integralną częścią zrównoważonej polityki handlowej UE; podkreśla zatem, że te zagadnienia musza stać się przedmiotem porozumień handlowych, które powinny je objąć;
81. podkreśla znaczenie włączenia dobitnie sformułowanych rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju do wszystkich umów handlowych negocjowanych w 2011 r. oraz w kolejnych latach; podkreśla znaczenie respektowania wszystkich norm MOP; wzywa do zawieszenie umów handlowych z krajami, które łamią podstawowe prawa demokratyczne, człowieka i handlowe;
82. ubolewa, że obecne negocjacje i umowy prawa międzynarodowego niemal wyłącznie koncentrują się na aspektach konkurencyjności ze Stanami Zjednoczonymi oraz na poprawie pozycji europejskich przedsiębiorstw i inwestorów na rynku światowym; oczekuje, że planowany komunikat Komisji w sprawie wsparcia MŚP na rynkach poza UE zostanie wdrożony zgodnie ze strategiami polityki handlu międzynarodowego UE;
83. odnotowuje zapowiedź Komisji, iż zamierza przedstawić wniosek legislacyjny dotyczący dostępu przedsiębiorstw i towarów krajów trzecich na unijny rynek zamówień publicznych; jest zaniepokojony, iż może to poważnie zaszkodzić obszarowi polityki przeznaczonemu do kanalizowania wydatków publicznych w kierunku MŚP oraz uboższych regionów oraz promowania godnej płacy i wysokich standardów środowiskowych i pracy w umowach o zamówienie publiczne; jest zaniepokojony, że ten wniosek legislacyjny jest owocem transakcji w sprawie przepisów dotyczących zamówień publicznych, zawartych przez Komisje w kontekście niedawno wynegocjowanych lub aktualnie negocjowanych umów o wolnym handlu;
84. wyraża zadowolenie, że Komisja wreszcie przedstawi mocno opóźnione zmienione rozporządzenie mające zastosowanie do Systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP); nalega, by nowe rozporządzenie wdrożyło postulaty Parlamentu Europejskiego przyjęte w sprawozdaniu Markova z 5 czerwca 2008 r., w szczególności odnośnie do przejrzystości i kontroli demokratycznej, zmienionych przepisów dotyczących pochodzenia i uzupełniającej pomocy technicznej;
Polityka na rzecz rozwoju
85. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że skuteczność pomocy rozwojowej stanowi kluczowy cel programu prac Komisji na 2011 r.; przypomina, że jego osiągnięcie jest możliwe jedynie poprzez wzmocnienie spójności wszystkich obszarów polityki UE oraz pod warunkiem, że Unia uwzględni cele polityki rozwoju przy wdrażaniu strategii politycznych dotyczących krajów rozwijających się;
86. ubolewa nad brakiem wskazań co do sposobu, w jaki Komisja zamierza poradzić sobie z poważnym spadkiem wkładu UE i jej państw członkowskich w oficjalną pomoc rozwojową i zagwarantować, że Europa będzie kontynuować ścieżkę zmierzającą do osiągnięcia do 2015 r. przeznaczenia 0,7% DNB na pomoc rozwojową;
87. potępia umowy o partnerstwie gospodarczym (EPA), które do tej pory weszły w życie; wzywa do uchwalenia nowego mandatu, który koncentrowałby się na dokonywaniu postępu w negocjowaniu EPA w oparciu o solidarność, oraz do ustanowienia mechanizmów ochrony rynków lokalnych i regionalnych z korzyścią dla lokalnych produktów; apeluje do Komisji o dołożenie starań, by zapewniono, iż ten nowy mandat nie umożliwi jakichkolwiek form szantażowania w zakresie pomocy rozwojowej ani wywierania nacisku zarówno, jeśli chodzi o czas, jak i koszt, ale będzie respektował niezawisłą równość krajów AKP;
Reakcja na klęski żywiołowe
88. z zadowoleniem przyjmuje zamiar wzmocnienia systemu ochrony ludności UE; apeluje w związku z tym do państw członkowskich i Komisji, aby traktowały reagowanie na klęski żywiołowe i katastrofy jako zadanie o całkowicie cywilnym charakterze i prowadziły działania w sposób zgodny z tym charakterem; zdecydowanie nalega, by występowanie klęsk żywiołowych lub katastrof nie prowadziło do wykorzystania lub rozmieszczenia sił zbrojnych, czy to na terytorium UE, czy też poza nim; w zamian należy udostępnić oddziałom ochrony cywilnej środki niezbędne do wykonania przez nie zadania w sposób odpowiedni i samodzielny;
Inteligentne uregulowania
89. podkreśla, że pomocniczość i proporcjonalność są podstawowymi zasadami prawa pierwotnego i muszą one być koniecznie przestrzegane w obszarach, w których UE nie dysponuje wyłącznymi uprawnieniami legislacyjnymi; zasady te mają kluczowe znaczenie dla usankcjonowania stosowności i zakresu działań UE jeśli chodzi o umożliwienie parlamentom krajowym korzystania z ich uprawnień legislacyjnych, z myślą o poszanowaniu suwerenności narodu oraz zagwarantowaniu bezpieczeństwa prawnego;
90. ubolewa nad korzystaniem przez Komisję z miękkiego prawa wtedy, gdy stanowi to namiastkę legislacji; ostrzega, że inteligentne regulacje nie powinny zostać zniweczone po to, żeby organ wykonawczy UE mógł w istocie stanowić prawo poprzez zastosowanie instrumentów prawa miękkiego, potencjalnie podważając w ten sposób porządek demokratyczny, unikając angażowania obieralnych Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych oraz kontroli prawnej ze strony Trybunału Sprawiedliwości, a także pozbawiając obywateli prawnych środków odwoławczych;
91. wyraża wątpliwość co do stosowności zachęcania do samo-regulacji i współregulacji, gdyż stanowiłoby to jedynie zachętę dla grup nacisku i silnych podmiotów na scenie gospodarczej;
Przegląd budżetu
92. uważa, że absolutnie konieczna jest jasna i przejrzysta prezentacja budżetu Unii Europejskiej, również z uwagi na potrzebę informowania obywateli europejskich o sposobie wydatkowania pieniędzy UE oraz tego, jak powinna ona stawić czoła nowym uprawnieniom; ubolewa, że wnioski Komisji dotyczące przeglądu budżetu nie stawiają na pierwszym miejscu spójności społecznej ani popierania integracji z myślą o potrzebach narzuconych przez skutki obecnego kryzysu społecznego, gospodarczego i finansowego; potwierdza potrzebę zapewnienia spójności priorytetów politycznych i budżetowych;
93. ponownie wyraża swą dogłębną krytykę pod adresem zaprezentowanego przez Komisję przeglądu budżetu; ubolewa, że nie nadaje on priorytetowego znaczenia finansowaniu rzeczywistej konwergencji ani nie proponuje rozwiązań, jakimi dałoby się ją osiągnąć, tak jak i nie przedstawia strategii politycznych umożliwiających walkę z wysokimi poziomami bezrobocia, ubóstwem i wykluczeniem społecznym czy osiągnięcie równości płci, sprawiedliwości i równości dla wszystkich, wspieranie polityki badań, innowacji i edukacji, jak również wszystkich strategii politycznych i programów, które tworzą miejsca pracy i promują zatrudnienie;
94. podkreśla, że Parlament Europejski musi być w pełni angażowany w proces przeglądu budżetu, jak również określania wieloletnich ram finansowych, zarówno na etapie definiowania wydatków, jak i dochodów;
95. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
