Pytanie wymagające odpowiedzi ustnej O-000117/2011
do Rady
art. 115 Regulaminu PE
Elena Oana Antonescu
,
Axel Voss
,
Simon Busuttil
,
Salvatore Iacolino
w imieniu grupy PPE Przedmiot: Europejski nakaz aresztowania
Jak podkreślono w najnowszym sprawozdaniu Komisji Europejskiej (COM(2011)0175) europejski nakaz aresztowania okazał się skutecznym środkiem do walki z przestępczością transgraniczną, przestępczością zorganizowaną i terroryzmem. Jednak, jak wskazuje Komisja, opinię o tym instrumencie i jego skuteczność mogą podważać doniesienia, z których wynika, że wykorzystywano go do przesłuchań zamiast ścigania przestępstw mniejszej wagi oraz wykonywania wyroków i nie rozważano przy tym należycie, czy przekazanie danej osoby jest proporcjonalne, nie wspominając o ponoszonych kosztach ludzkich i finansowych (koszt procedury przekazywania osoby oszacowany przez jedno z państw członkowskich wynosi 25 tys. EUR).
Czasem brak jest struktury umożliwiającej odpowiednią reprezentację prawną osób poszukiwanych europejskim nakazem aresztowania zarówno w państwie członkowskim wydającym nakaz jak i w państwie członkowskim go wykonującym. Oprócz tego warunki w więzieniach w wielu państwach członkowskich UE mogą potencjalnie podważyć przekonanie o odpowiednim traktowaniu więźniów, które jest podstawą europejskiego nakazu aresztowania oraz decyzji ramowej w sprawie przekazywania osób skazanych, która zostanie wkrótce wdrożona.
– Czy według Rady europejski nakaz aresztowania jest skutecznym środkiem i czy osiągnął swoje cele?
– Jakie kroki Rada zamierza podjąć w celu dopilnowania, by nadużywanie europejskiego nakazu aresztowania zostało w praktyce powstrzymane?
– Jak Rada zamierza zagwarantować, że osoby poszukiwane europejskim nakazem aresztowania będą miały skuteczne prawo do porady prawnej zarówno w państwie wydającym ten nakaz, jak i w państwie go wykonującym, i że skutkiem decyzji o niewykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania będzie usunięcie wpisu schengeńskiego?
– Jak Rada zamierza dopilnować, by standardy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz warunki w więzieniach w Unii Europejskiej nie były źródłem wzajemnego braku zaufania do wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich?
