PYTANIE PISEMNE E-5685/09
skierował: Paweł Robert Kowal (ECR)
do Komisji
(18 listopada 2009 r.)
Przedmiot: Problem chorych ze stwardnieniem rozsianym
Parlament Europejski przyjął w grudniu 2003 roku rezolucję dotyczącą zakazu dyskryminacji osób chorych na stwardnienie rozsiane (SM – sclerosis multiplex). W myśl obowiązujących standardów państwa członkowskie UE, za wyjątkiem Polski, gwarantują chorym dostęp do nowoczesnych metod terapii. Polskie środowiska osób żyjących na co dzień z SM od wielu lat bezskutecznie zabiegają o stworzenie programu kompleksowej pomocy chorym.
Chciałbym przypomnieć, iż Komisja Petycji zajmowała się już sprawą stwardnienia rozsianego (petycja nr 842/2001). Konsekwencją posiedzenia tej Komisji było sporządzenie sprawozdania, na podstawie którego towarzystwa stwardnienia rozsianego we wszystkich krajach członkowskich oraz Europejska Platforma ds. Stwardnienia Rozsianego wypracowały tzw. kodeks dobrych praktyk. Miał on być gwarancją dostępu do leczenia dla chorych ze wszystkich krajów Unii. Niestety, po sześciu latach od wejścia w życie rezolucji w Polsce niewiele ponad 2% cierpiących na SM może skorzystać ze standardowego leczenia. Podobnie jest w Rumunii, Bułgarii, Słowacji oraz na Węgrzech.
Sytuacja cierpiących na SM w Polsce jest więc tragiczna; niestety nie znajduje ona odbicia w statystykach – nie wiadomo bowiem ile tak naprawdę osób zmaga się z tym niezwykle szybko postępującym schorzeniem oraz ilu spośród nich umiera na nie wskutek braku dostępu do leczenia. Polska jest krajem, w którym przyczyny ekonomiczne nie pozwalają na wdrażanie w życie wszelkich rezolucji. Ponadto służba zdrowia znajduje się w dramatycznym stanie – po przejściu transformacji została zdezorganizowana.
Mając na uwadze powyższe, zwracam się z prośbą o wskazanie sposobów i metod wprowadzenia w Polsce i ww. krajach kodeksu dobrych praktyk.