27.11.2007
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 103 ust. 4 regulaminu złożyli
– José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Michael Gahler, Árpád Duka-Zólyomi, Ria Oomen-Ruijten, Karl von Wogau, Stefano Zappalà, Elmar Brok, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Jan Marinus Wiersma, Hannes Swoboda, Alexandra Dobolyi, w imieniu grupy politycznej PSE
– Lydie Polfer, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Adam Bielan, Konrad Szymański, Inese Vaidere, Ģirts Valdis Kristovskis, Hanna Foltyn-Kubicka, Ryszard Czarnecki, w imieniu grupy politycznej UEN
– Marie Anne Isler Béguin, Cem Özdemir, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– André Brie, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– UEN ( B6‑0481/2007 )
– ALDE ( B6‑0482/2007 )
– PPE-DE ( B6‑0485/2007 )
– GUE/NGL ( B6‑0487/2007 )
– PSE ( B6‑0492/2007 )
– Verts/ALE ( B6‑0493/2007 )
w sprawie sytuacji w Gruzji
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Gruzji
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków z Gruzją, w szczególności zalecenie dla Rady z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie polityki UE wobec południowego Kaukazu Dz. U. C 98 E z 23.4.2004 r., str. 193. oraz rezolucje z 14 października 2004 r. Dz. U. C 166 E z 7.7.2005 r., str. 63. i z 26 października 2006 r. Teksty przyjęte: P6_TA(2006)0456 . w sprawie sytuacji w Gruzji,
–
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa (ENP) Teksty przyjęte: P6_TA-PROV(2007)0538 . ,
–
uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Gruzji, która weszła w życie 1 lipca 1999 r.,
–
uwzględniając plan działania w ramach ENP, który Rada ds. współpracy między UE a Gruzją zatwierdziła w dniu 14 listopada 2006 r.,
–
uwzględniając zalecenia przyjęte w dniu 25 i 26 czerwca 2007 r. przez komisję współpracy parlamentarnej UE-Gruzja,
–
uwzględniając deklarację w sprawie bieżącej sytuacji w Gruzji przyjętą przez prezydencję w imieniu Unii Europejskiej w dniu 8 listopada 2007 r.,
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 regulaminu,
A.
mając na uwadze, że Unia Europejska nadal angażuje się na rzecz dalszego rozwijania i pogłębiania stosunków z Gruzją oraz wspiera ten kraj w koniecznych reformach politycznych i gospodarczych, w działaniach zmierzających do zbudowania trwałych i skutecznych instytucji demokratycznych oraz w wysiłkach na rzecz rozwiązania problemu korupcji, co pozwoli stworzyć pokojową i zamożną Gruzję, która może przyczynić się do stabilności w regionie i w całej Europie,
B.
uznaje postępy polityczne, demokratyczne i gospodarcze osiągnięte przez gruzińskiego prezydenta i rząd,
C.
mając na uwadze, że 2 listopada br. siły opozycji zgromadziły największe tłumy od czasu rewolucji róż w 2003 r. – około 80 000 osób na głównej alei stolicy – które wezwały do ustąpienia prezydenta, do przyspieszonych wyborów parlamentarnych, zmian w ordynacji wyborczej i uwolnienia osób uznawanych za więźniów politycznych,
D.
mając na uwadze, że po sześciu dniach wieców opozycji doszło do aktów przemocy, kiedy to siły bezpieczeństwa użyły nadmiernych środków do stłumienia demonstracji, wykorzystując armatki wodne, kule gumowe i gaz łzawiący, w wyniku czego obrażenia odniosło prawie pięciuset protestujących, w tym gruziński rzecznik praw obywatelskich Sozar Subari,
E.
mając na uwadze, że w dniu 7 listopada 2007 r. prezydent Saakaszwili ogłosił w Tbilisi piętnastodniowy stan wyjątkowy, odwołany w dniu 16 listopada 2007 r., który według urzędników rządowych był niezbędny do natychmiastowego przywrócenia ładu i porządku,
F.
mając na uwadze, że po wprowadzeniu stanu wyjątkowego przez prezydenta Sakaszwiliego premier Zurab Nogaideli oświadczył, że w kraju usiłowano dokonać zamachu stanu i że stan wyjątkowy jest odpowiedzią na te usiłowania; mając na uwadze, że prezydent Saakaszwili w przemówieniu telewizyjnym odpowiedzialnością za wydarzenia w Tbilisi obarczył rosyjską Federalną Służbę Bezpieczeństwa (FSB), twierdząc, że otrzymał wcześniej informacje o spisku mającym na celu obalenie rządu gruzińskiego przed końcem roku, lecz nie przedstawił na to żadnych dowodów,
G.
mając na uwadze, że wieczorem 7 listopada wyłączono dwa opozycyjne kanały telewizyjne (Imedi i Kaukazja); mając na uwadze, że przed ogłoszeniem stanu wyjątkowego do budynków telewizji i radia Imedi wtargnęli bez uprzedzenia uzbrojeni i zamaskowani funkcjonariusze organów bezpieczeństwa, niszcząc do 90% wyposażenia technicznego stacji; mając na uwadze, że sąd w Tbilisi zawiesił koncesję na nadawanie Imedi i zamroził jej aktywa na tej podstawie, że relacjonowanie zdarzeń z dnia 7 listopada było równoznaczne z podżeganiem do obalenia rządu; mając na uwadze, że zawiadomienie z sądu doręczono dyrektorowi Imedi dopiero w tydzień później; mając na uwadze, że gruzińska Krajowa Komisja ds. Komunikacji zawiesiła na trzy miesiące licencję na nadawanie programów telewizyjnych Imedi, powołując się na złamanie przez stację przepisów dotyczących działalności nadawczej,
H.
mając na uwadze, że prezydent Saakaszwili wystąpił w dniu 8 listopada z ugodową propozycją połączenia zaplanowanych na 5 stycznia wyborów prezydenckich z referendum w sprawie terminu najbliższych wyborów parlamentarnych,
I.
mając na uwadze, że w dniu 13 listopada Rosja przekazała Gruzji – na rok przed planowanym terminem – bazę Batumi w autonomicznej republice Adżarii, zakończywszy w czerwcu wycofywanie swoich oddziałów z Achalkalaki,
J.
mając na uwadze, że rosyjski zakaz importu gruzińskiego wina i produktów rolnych, który coraz bardziej wydaje się umotywowany politycznie, wciąż poważnie szkodzi gruzińskiej gospodarce,
K.
mając na uwadze, że sytuacja zarówno w Abchazji, jak i w Osetii Południowej wzmaga napięcia w regionie,
1.
wyraża głębokie zaniepokojenie niedawnymi wydarzeniami w Gruzji, których eskalacją było w ostatnim czasie siłowe rozgromienie przez policję demonstracji pokojowych, zamknięcie lokali niezależnych mediów oraz ogłoszenie piętnastodniowego stanu wyjątkowego;
2.
wzywa władze Gruzji do przestrzegania zasady wolności wypowiedzi, w tym wolności zgromadzeń i wolności mediów; przypomina rządowi o jego zobowiązaniu do poszanowania demokracji, praw człowieka i praworządności;
3.
wzywa wszystkie strony do wykazania się otwartością i powściągliwością, do wydawania oświadczeń w łagodniejszym tonie i do zaangażowania się w konstruktywny i owocny dialog zmierzający do wsparcia i skonsolidowania kruchych gruzińskich instytucji demokratycznych;
4.
wzywa Radę, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz jego specjalnego wysłannika ds. południowego Kaukazu, żeby dołożyli wszelkich starań na rzecz ułatwienia dialogu między stronami, złagodzenia napięć i przywrócenia wzajemnego zaufania;
5.
wzywa gruzińskie władze do przeprowadzenia dokładnego, bezstronnego i niezależnego dochodzenia w sprawie poważnych naruszeń praw człowieka i wolności mediów, zwłaszcza w odniesieniu do zarzutów nadmiernego użycia siły przez funkcjonariuszy organów ochrony porządku publicznego, w celu wskazania wszystkich winnych, postawienia ich przed sądem i zastosowania przewidzianych prawem sankcji karnych lub administracyjnych;
6.
zwraca władzom uwagę na obawy społeczności międzynarodowej spowodowane ostatnimi wydarzeniami w Gruzji, sprzecznymi z wartościami europejsko-atlantyckimi; przypomina Gruzji, że poszanowanie demokracji, praw człowieka i praworządności jest warunkiem wstępnym integracji europejsko-atlantyckiej;
7.
wzywa Radę i Komisję, państwa członkowskie UE, OBWE, Radę Europy, NATO oraz USA do większej aktywności w nagłaśnianiu skarg i niedociągnięć politycznych na terenie Gruzji i w jej sąsiedztwie, w tym do wdrażania planu działań EPS; stwierdza, że w ciągu ostatnich kilku lat nie zajęto się wieloma zarzutami dotyczącymi naruszania w Gruzji procedur demokratycznych i praw człowieka; stoi zatem na stanowisku, że bardziej otwarta debata międzynarodowa mogłaby wzmocnić pluralistyczną publiczną dysputę i procesy demokratyczne w Gruzji;
8.
odnotowuje decyzję o przeprowadzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich i zwraca się do rządu o zapewnienie wszystkim kandydatom równego i bezstronnego dostępu do mediów podczas kampanii wyborczej;
9.
wzywa gruzińskie władze do zagwarantowania wolnych i sprawiedliwych wyborów w pełni zgodnych z normami międzynarodowymi; wzywa rząd do przestrzegania podziału władzy w gruzińskim systemie politycznym, do powstrzymania się od wykorzystywania „zasobów administracyjnych” w kampanii wyborczej i do zagwarantowania wszystkim kandydatom wolności wypowiedzi; z zadowoleniem przyjmuje gotowość gruzińskich władz do wyrażenia zgody na monitorowanie wyborów przez międzynarodowych obserwatorów;
10.
wzywa władze gruzińskie do zapewnienia obiektywnej i zgodnej z międzynarodowymi normami dziennikarstwa pracy wszystkich mediów oraz do zagwarantowania wszystkim partiom i kandydatom sprawiedliwego i zrównoważonego dostępu do mediów zarówno prywatnych, jak i publicznych; domaga się w szczególności, by władze gruzińskie zezwoliły telewizji i radiu Imedi na niezwłoczne wznowienie nadawania, oraz wzywa je do zapewnienia zwrócenia stacji strat i przyznania odszkodowania za szkody w lokalach i za zniszczony sprzęt;
11.
z zadowoleniem przyjmuje przyjęte przez parlament gruziński poprawki do ordynacji wyborczej, które umożliwią partiom opozycyjnym wyznaczenie sześciu przedstawicieli do centralnej komisji wyborczej i do każdej z okręgowych komisji wyborczych, a także zniesienie ograniczeń dla monitorowania wyborów przez obserwatorów międzynarodowych;
12.
wzywa wszystkie siły polityczne w Gruzji do współpracy w przygotowaniu ustawy regulującej działalność audiowizualną w celu zapewnienia przy pomocy ekspertów europejskich dalszego ulepszania dotychczasowych przepisów gwarantujących wolność słowa i uczciwą debatę publiczną oraz dostosowywania ich do zasad europejskich;
13.
zachęca gruzińskie siły polityczne i społeczeństwo obywatelskie do udziału w debacie na temat podziału władzy w systemie politycznym, co może doprowadzić do skuteczniejszej kontroli działań władz wykonawczych oraz do pluralizacji debaty publicznej dotyczącej wielu kluczowych kwestii, począwszy od społecznych skutków reform gospodarczych oraz „czynnika rosyjskiego” w gruzińskiej polityce wewnętrznej, a skończywszy na różnych podejściach do tzw. zamrożonych konfliktów;
14.
z niepokojem odnotowuje doniesienia o zaangażowaniu wywiadu rosyjskiego w procesy polityczne w Gruzji i podkreśla konieczność zwiększenia przejrzystości w życiu politycznym, w szczególności w odniesieniu do finansowania partii, dostępu do mediów i demokracji wewnątrzpartyjnej; podkreśla, że doniesienia te należy udowodnić zgodnie z prawem krajowym i praktyką międzynarodową;
15.
ponownie zapewnia o swoim zaangażowaniu na rzecz integralności terytorialnej Gruzji oraz wzywa Radę i Komisję do dalszych wysiłków wspierających poszukiwanie pokojowego rozwiązania konfliktów w Osetii Południowej i w Abchazji na drodze negocjacji;
16.
wzywa do wysłania misji obserwacyjnej Parlamentu Europejskiego na nadchodzące wybory prezydenckie;
17.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, prezydentowi i parlamentowi Gruzji, OBWE, Radzie Europy oraz prezydentowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej.
