Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej P-7915/2010
do Komisji
art. 117 Regulaminu PE
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz (PPE)
(29 września 2010 r.)
Przedmiot: Umowa gazowa – negocjacje z udziałem Komisji Europejskiej
Jednym ze skutków ubocznych kryzysu gazowego w Europie ze stycznia roku 2009 było usunięcie z rynku gazowego ukraińskiego pośrednika, spółki RosUkrEnergo. Spółka ta zaopatrywała Polskę w 2,5 miliarda metrów sześciennych gazu rocznie – po kryzysie nie mogła się wywiązać z kontraktu. Powstały w ten sposób deficyt zmusił Polskę do negocjacji dodatkowych dostaw gazu od Gazpromu w 2009 r. i na dalsze lata. Obecnie, ok. 20 października 2010 kończą się dostawy zgodne z obowiązującym na 2010 rok kontraktem, a podpisanie podwyższonego kontraktu na dostawy strona rosyjska uzależnia od renegocjacji umowy międzyrządowej podpisanej w 1993 r.
Do chwili obecnej próby dywersyfikacji poprzez rozmowy z innymi dostawcami nie przyniosły oczekiwanych skutków. Niemożliwe okazały się zarówno dostawy poprzez system gazociągów ukraińskich (wielokrotnie przedłużany kontrakt z EON), jak i wirtualne dostawy gazu poprzez gazociąg jamalski (brak zainteresowania stron trzecich).
Wobec twardego stanowiska strony rosyjskiej, trwającej przy niezgodnych z prawem UE zapisach umowy międzyrządowej, Komisja Europejska włączyła się w proces negocjacyjny.
1. W jaki sposób KE zamierza pomóc w przełamaniu impasu negocjacyjnego?
2. Czy KE ma przygotowany plan działania na wypadek gdyby nie udało się doprowadzić do zadowalającego obie strony rozwiązania, wobec czego w Polsce powstałby niedobór gazu na poziomie ok. 1,5 mld metrów sześciennych, co mogłoby doprowadzić do zapaści w niektórych gałęziach przemysłu?
3. Czy KE zamierza zwołać w tej sprawie Grupę Koordynacyjną ds. Gazu?