P6_TA(2006)0144
Egipt: sprawa Aymana Noura
B6-0253 , 0254 , 0259 , 0262 , 0264 , 0266/2006
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Egiptu: sprawa Aymana Noura
Parlament Europejski
, -
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Aymana Noura oraz w sprawie partnerstwa eurośródziemnomorskiego,
-
uwzględniając Deklarację barcelońską z 28 listopada 1995 r.,
-
uwzględniając komunikat z 21 maja 2003 r. Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wzmocnienia działań UE w dziedzinie praw człowieka i demokratyzacji wobec partnerów śródziemnomorskich – wytyczne strategiczne ( COM(2003)0294 ),
-
uwzględniając pierwszą konferencję Eurośródziemnomorskiej Sieci ds. Praw Człowieka w Kairze w dniach 26–27 stycznia 2006 r.,
-
uwzględniając program roboczy przyjęty w trakcie szczytu głów państw i szefów rządów w Barcelonie w dniu 28 listopada 2005 r.,
-
uwzględniając konkluzje piątej Konferencji eurśródziemnomorskich przewodniczących parlamentów przyjęte w dniu 26 listopada 2005 r. w Barcelonie,
-
uwzględniając rezolucję przyjętą przez Eurośródziemnomorskie Zgromadzenie Parlamentarne (EMPA) w dniu 27 marca 2006 r. oraz deklarację jego przewodniczącego,
-
uwzględniając swoją rezolucję w sprawie Europejskiej Polityki Sąsiedztwa przyjętą w dniu 19 stycznia 2006 r.
Teksty przyjęte
, P6_TA(2006)0028 .
,
-
uwzględniając art. 11 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 177 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, określające promocję praw człowieka jako cel wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,
-
uwzględniając art 115 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że promowanie poszanowania demokracji, praw człowieka i swobód obywatelskich tworzy zasady i cele Unii Europejskiej oraz stanowi wspólny grunt rozwoju obszaru eurośródziemnomorskiego,
B.
mając na uwadze, że UE określiła cele Europejskiej Polityki Sąsiedztwa jako zmierzające do wzmocnienia dialogu politycznego i integracji krajów partnerskich z różnymi dziedzinami polityki UE, by wspierać pokój, stabilizację i demokrację w krajach sąsiadujących,
C.
mając na uwadze, że przyjęte przez Radę pierwsze plany działań z Marokiem, Tunezją, Jordanią, Izraelem i władzami Autonomii Palestyńskiej zobowiązują Unię i kraje partnerskie do ściślejszego i wszechstronnego dialogu oraz powinny oprzeć się na spójnym i wspólnym działaniu regionalnym, mając na uwadze, że oczekiwane jest przyjęcie w czerwcu 2006 r. planu działania z Egiptem, który jest obecnie negocjowany,
D.
mając na uwadze, że Parlament przywiązuje dużą wagę do stosunków z Egiptem oraz uznaje uczciwe i rzetelne wybory za sprawdzony sposób postępu na drodze do bardziej demokratycznego społeczeństwa,
E.
mając na uwadze, że jest zaniepokojony uchyleniem immunitetu parlamentarnego i zatrzymaniem Aymana Noura, przewodniczącego egipskiej partii Ghad i przypominając poprzednie rezolucje dotyczące praw człowieka w Egipcie obejmujące swą treścią przypadek Aymana Noura,
F.
mając na uwadze tytułem przykładu, że przywódca partii El Ghad i były poseł do parlamentu Ayman Nour oraz inni oskarżeni zostali aresztowani po starcie Noura w wyborach prezydenckich oraz ponadto w wyborach parlamentarnych z listopada i grudnia 2005 r., podczas których zastraszano zwolenników Noura,
G.
mając na uwadze, że Ayman Nour, który w ostatnich wyborach prezydenckich zajął drugie miejsce, został skazany na 5 lat więzienia za rzekome sfałszowanie 50 podpisów wymaganych do zarejestrowania jego partii,
H.
mając na uwadze swoje zaniepokojenie doniesieniami o poważnym pogorszeniu się stanu zdrowia Aymana Noura spowodowanym strajkiem głodowym, jaki podjął on w proteście przeciwko warunkom postępowania w jego sprawie i aresztu,
I.
mając na uwadze, że podjęto decyzję o rozpatrzeniu środka odwoławczego Aymana Noura przez sąd kasacyjny w dniu 18 maja 2006 r., mając jednak na uwadze swoje zaniepokojenie faktem, że sędzia wybrany na przewodniczącego składu orzekającego był również wybrany do przesłuchiwania sędziów egipskich, którzy składali zeznania przeciwko rządowi i potwierdzili fałszerstwo wyborów z listopada zeszłego roku; mając na uwadze, że proponuje on wysłanie delegacji
ad hoc
Parlamentu, by odwiedziła Aymana Noura w więzieniu, jeżeli w wyniku rozprawy pozostanie on w więzieniu,
1.
podkreśla znaczenie państwa Egipt i stosunków UE–Egipt dla stabilności i rozwoju obszaru eurośródziemnomorskiego oraz z zadowoleniem przyjmuje proces reform politycznych, które władze egipskie podjęły się przeprowadzić;
2.
podkreśla, że poszanowanie praw człowieka jest podstawową wartością porozumienia stowarzyszeniowego między UE a Egiptem oraz ponownie zaznacza, jak ważne dla promowania rządów prawa i podstawowych wolności jest partnerstwo euro-śródziemnomorskie;
3.
wzywa władze egipskie do podejmowania działań zgodnie z prawem egipskim w duchu deklarowanej chęci szerszego otwarcia politycznego i dialogu; przypomina jednak sytuację polityczną, w jakiej toczy się ten proces;
4.
nalega na rząd egipski, by dokonał reformy prawa wyborczego w zgodzie z międzynarodowymi zasadami wymagającymi wolności i przejrzystości, tak by możliwe było zakładanie partii politycznych i przedstawicielstwo stowarzyszeń społeczeństwa obywatelskiego;
5.
wzywa Radę i Komisję do opracowania praktycznych rozwiązań we współpracy z Parlamentem Europejskim dla regularnej oceny przestrzegania art. 2 euro-śródziemnomorskiego porozumienia stowarzyszeniowego przez wszystkie jego strony celem osiągnięcia sprawdzalnych postępów, w szczególności w zakresie regularnego i bezstronnego nadzorowania rozwoju w dziedzinie praw człowieka i stopnia, w jakim działacze na rzecz praw człowieka i liderzy opozycji, jak Ayman Nour, mogą swobodnie działać i wypowiadać się;
6.
domaga się uwolnienia doktora Aymana Noura.
7.
podkreśla pozytywną i odpowiedzialną rolę, jaką Egipt odgrywa w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie; wzywa Komisję i Radę do wzmocnienia tej roli;
8.
wzywa rząd egipski do ustalenia precyzyjnego harmonogramu i kryteriów celem skutecznego monitorowania postępów we wdrażaniu planu działania, a tym samym zaangażowania i konsultowania organizacji działających w ramach Euro-śródziemnomorskiej Sieci ds. Praw Człowieka;
9.
w związku z tym domaga się, aby Komisja i rząd egipski włączyły do planu działania utworzenie specjalnej podkomisji ds. praw człowieka w ramach euro-śródziemnomorskiego porozumienia stowarzyszeniowego oraz domaga się ustanowienia skutecznego mechanizmu nadzorowania planu działania po jego przyjęciu;
10.
jest zdania, że zniesienie stanu wyjątkowego jest absolutną koniecznością, jeżeli demokracja ma być szanowana;
11.
zdecydowanie popiera włączenie do planu działania środków dla zagwarantowania wolności akademickiej, wolności mediów i prywatnych przekonań religijnych oraz kładących kres dyskryminacji obywateli ze względu na ich płeć, religię, rasę lub inne podstawy; jednakże jest zaniepokojony wzrastającą rolą fundamentalizmu w tej strefie;
12.
jest zdania, że plan działania powinien obejmować konkretne, dające się zmierzyć i określone w czasie zobowiązania, nawet jeżeli oznacza to przedłużenie negocjacji poza zaproponowaną datę posiedzenia Rady Stowarzyszeniowej UE- Egipt zaplanowanego na 12 czerwca 2006 r.; wzywa w szczególności Komisję i rząd egipski do zajęcia się w planie działania delikatnymi kwestiami, takimi jak zniesienie stanu wyjątkowego, zapobieganie torturom i ich zwalczanie, zniesienie arbitralnych aresztowań i wzmocnienie niezależności prawnej;
13.
wzywa parlament Republiki Egiptu do zaangażowania się w proces demokratyzacji i wzmocnienia praworządności i praw człowieka, aby odgrywał on wiodącą rolę w regionie jako przyszły model demokracji parlamentarnej;
14.
przypomina o swojej prośbie, wyrażonej w wyżej wymienionej rezolucji z dnia 19 stycznia 2006 r., o informacje w sprawie warunków i sytuacji uchodźców sudańskich, wobec których stosowano przemoc w dniu 30 grudnia 2005 r. w Kairze;
15.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom Państw Członkowskich i krajów śródziemnomorskich będących sygnatariuszami deklaracji barcelońskiej oraz przewodniczącemu zgromadzenia eurośródziemnomorskiego.
