29.6.2011 B7-0386/2011 PROJEKT REZOLUCJI zgodnie z załącznikiem IV do porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską,
zgodnie z art. 35 ust. 3 Regulaminu
w sprawie przygotowania programu prac Komisji na rok 2012
Lothar Bisky
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE465.712v01-00 B7‑0386/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przygotowania programu prac Komisji na rok 2012
Parlament Europejski ,
– uwzględniając załącznik IV do porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, który daje Parlamentowi prawo do zaproponowania Komisji, by sporządziła listę własnych propozycji i uwag dotyczących programu prac Komisji na kolejny rok,
– uwzględniając nowy element zmienionego porozumienia ramowego, który dotyczy sporządzania sprawozdania podsumowującego zawierającego nie tylko priorytety Parlamentu, ale również ocenę programu prac Komisji w bieżącym roku,
– uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Konferencji Przewodniczących Komisji z dnia 7 czerwca 2011 r.,
– uwzględniając swoją wcześniejszą rezolucję z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie programu prac Komisji na 2011 r.,
– uwzględniając art. 35 ust. 3 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Unia Europejska stoi w obliczu najbardziej krytycznej jak dotąd sytuacji dotyczącej jej stabilności finansowej i gospodarczej po dramatycznym w skutkach światowym kryzysie gospodarczym i finansowym, który dotknął niektóre państwa członkowskie strefy euro, szczególnie Grecję, Portugalię i Irlandię, które muszą zmierzyć się z poważnym deficytem budżetowym oraz spekulacjami na międzynarodowych rynkach finansowych dotyczącymi stabilności finansów publicznych tych państw;
B. mając na uwadze, że wszystkie podjęte dotychczas przez Radę, Komisję i Europejski Bank Centralny środki mające na celu ustabilizowanie sytuacji, szczególnie zaostrzenie paktu na rzecz stabilności, wpłynęły na pogorszenie sytuacji, gdyż nie doprowadziły do wyeliminowania głównej przyczyny, tj. spekulacji finansowych, a zamiast tego doprowadziły do stosowania w państwach członkowskich polityki drastycznych oszczędności, obejmującej poważne cięcia płac, świadczeń socjalnych oraz wydatków publicznych tak, jak gdyby kryzys był jedynie konsekwencją niewłaściwych krajowych strategii politycznych;
C. mając na uwadze, że obserwujemy stanowczy i rosnący powszechny sprzeciw wobec stosowania wspomnianej polityki drastycznych oszczędności, którego oznaką są masowe protesty, strajki generalne oraz inne formy wyrażania sprzeciwu,
D. mając na uwadze, że stopień ubóstwa, który w UE jest już i tak niezwykle wysoki, wzrósł z powodu utrzymującego się od 2009 r. poważnego kryzysu gospodarczego i finansowego, osiągając niespotykany dotąd poziom 84 milionów osób cierpiących z powodu ubóstwa, w tym 19 milionów dzieci, a wszystko to w jednym z najbogatszych obszarów świata; mając na uwadze, że wzrósł poziom zamożności, który obecnie jest wyższy niż przed światowym kryzysem, a jednocześnie doszło do pogłębienia nierównych podziałów,
1. odnosi się krytycznie do faktu, że program prac Komisji na rok 2011 wpłynął na pogorszenie neoliberalnej polityki UE, która nie zapobiegła kryzysowi, ani nie przyniosła obiecywanej poprawy sytuacji w zakresie zatrudnienia, zmniejszenia poziomu ubóstwa, efektywności energetycznej, postępu w zakresie badań naukowych i rozwoju, ale wpływa na wzmocnienie polityki liberalizacji, zredukowanie usług publicznych i osłabienie systemów zabezpieczenia społecznego pod pretekstem przeprowadzania reform; prowadzi to do rosnącej polaryzacji społecznej, osłabiając stabilność społeczeństw;
Wzrost gospodarczy i zatrudnienie
2. odrzuca zasady i uregulowania dotyczące unijnego zarządzania gospodarczego, które nie odzwierciedlają w sposób adekwatny głębokich podziałów w UE; krytykuje fakt, iż propozycje te mają na celu wzmocnienie elementów prewencyjnych i korygujących w zdyskredytowanym pakcie na rzecz stabilności i wzrostu, który raczej pogrąża gospodarki wielu państw członkowskich w głębokiej recesji i pociąga za sobą nader negatywne konsekwencje dla większości gospodarek europejskich;
3. podkreśla potrzebę uchylenia paktu na rzecz stabilności i wzrostu równolegle z zawarciem paktu na rzecz zatrudnienia i wzrostu, który będzie stymulował inwestycje publiczne;
4. ponownie wyraża stanowczą krytykę nowych ram nadzoru finansowego w UE; ubolewa, że nie eliminują one prawdziwych źródeł zagrożeń finansowych;
5. krytykuje niechęć UE do regulowania funduszy hedgingowych i inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym wraz z jednoczesnym ograniczeniem tego rodzaju działalności, która w znacznym stopniu przyczyniła się do kryzysu poprzez spowodowanie wzrostu ryzyka makroostrożnościowego; zwraca uwagę, że inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym są odpowiedzialne za wyprzedaż aktywów na dużą skalę, ogromną liczbę utraconych miejsc pracy i likwidację wielu przedsiębiorstw w UE; zdecydowanie krytykuje fakt, że nowe regulacje UE dotyczące funduszy hedgingowych i inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym mają na celu standaryzację tych szkodliwych produktów i zagwarantowanie im pewności prawnej, a nie ich ograniczenie;
6. podkreśla potrzebę zaostrzenia przepisów dotyczących agencji ratingowych oraz poprawy nadzoru nad agencjami ratingowymi na całym świecie; wzywa do ustanowienia europejskiego organu publicznego w celu przezwyciężenia konfliktów interesów, które utrudniają proces ratingu kredytowego;
7. stanowczo krytykuje fakt, że w ramach „pakietów ratunkowych” tworzonych przez UE i MFW Komisja i Rada przyjęły rozwiązania przewidujące wypłatę środków pod warunkiem zmniejszenia minimalnych wynagrodzeń, ograniczenia sztywności wynagrodzeń, ograniczenia świadczeń emerytalnych, zwiększenia elastyczności rynków pracy i większego dostosowania wynagrodzeń do wydajności na poziomie przedsiębiorstw, w tym za pomocą reformy systemów arbitrażu i rokowań zbiorowych; zwraca uwagę, że taka polityka stanowi poważne naruszenie zasady dialogu społecznego i prawa do rokowań zbiorowych;
8. podkreśla, że jakiekolwiek wsparcie finansowe dla państw członkowskich musi być powiązane z zasadami europejskiego modelu społecznego, bezwzględnie unikać cięć w sektorze publicznym, deflacyjnego zamrażania płac itd. oraz być rozłożone w czasie, tak aby uniknąć pro-cyklicznych oszczędności budżetowych;
Zatrudnienie i sprawy społeczne
9. w kontekście kolejnych zmian w traktacie nalega na wprowadzenie w pierwotnym prawie UE klauzuli postępu socjalnego;
10. przestrzega Komisję przed zaproponowaniem kolejnego przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy mającego na celu osłabienie jej postanowień zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie drugiego etapu konsultacji z partnerami społecznymi;
11. wzywa Komisję do niezwłocznego wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko tym państwom członkowskim, które nie w pełni zrealizowały orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące dyżurowania i wyrównawczego okresu odpoczynku, a także przeciwko tym państwom członkowskim, które nie przestrzegają prawodawstwa UE w zakresie czasu pracy w transporcie drogowym;
12. podkreśla, że europejska strategia zatrudnienia oraz zintegrowane wytyczne w sprawie polityki zatrudnienia na kolejny okres 2013-2016 nie mogą opierać się na modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity), lecz wychodzić z założenia „dobrej pracy” jako centralnego punktu odniesienia, z silnym naciskiem na promowanie jakości w pracy, zwiększenie bezpieczeństwa socjalnego i integracji społecznej, wzmacnianie istniejących i wprowadzanie nowych praw pracowniczych, promując lepsze zarządzanie ryzykiem socjalnym oraz godzenie życia zawodowego i prywatnego; nalega, aby państwa członkowskie podejmowały odpowiednie działania mające na celu stopniowe odchodzenie od nietrwałych i nietypowych form zatrudnienia;
13. podkreśla, że rozwojowi umiejętności i nabywaniu kompetencji w ciągu życia najlepiej służy oparte na poszanowaniu praw podejście do aktywnych strategii politycznych dotyczących rynku pracy i uczenia się przez całe życie, kompleksowa higiena i bezpieczeństwo w miejscu pracy, powszechne i równe prawa socjalne i pracownicze dla wszystkich, równowaga między życiem zawodowym a prywatnym i godzenie tych dwóch sfer oraz poprawa jakości zatrudnienia i samopoczucia w pracy, nie zaś podejście polegające na wspieraniu mobilności zawodowej i promowaniu modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego; nalega, aby unijny program na rzecz umiejętności i zatrudnienia był ściśle powiązany ze zdecydowanymi działaniami na rzecz podaży i popytu w celu promowania ekologicznej gospodarki społecznej oraz odpowiednich strategii sektorowych i regionalnych na rzecz zrównoważonego rozwoju, nie zaś jedynie strategii antycypowania zmian; wzywa Komisję do zapoczątkowania wspólnotowej strategii oferującej środki zachęcające do tworzenia zrównoważonych pod względem środowiskowym i społecznym miejsc pracy w sektorach gospodarki ekologicznej i legalnej działalności gospodarczej;
14. podkreśla znaczenie usług socjalnych, zdrowotnych, opiekuńczych i edukacyjnych w wypełnianiu luk w zakresie kwalifikacji, promowaniu integracji społecznej jednostek i zwalczaniu ubóstwa i wykluczenia społecznego; przypomina o ich potencjale tworzenia nowych miejsc pracy i wzywa do znacznego i trwałego inwestowania we wspomniane kluczowe usługi i infrastrukturę oraz do ich rozwoju; oczekuje, że w planie działania Komisji poruszony zostanie problem niedoboru pracowników służby zdrowia;
15. wzywa Komisję, aby przedstawiła projekt europejskiej gwarancji na rzecz młodzieży zapewniającej każdej młodej osobie w UE prawo do oferty odpowiedniego, dobrze płatnego zatrudnienia zgodnego z jej kwalifikacjami i umiejętnościami, nauki zawodu, dodatkowego szkolenia bądź zatrudnienia połączonego ze szkoleniem niezwłocznie po pojawieniu się perspektywy bezrobocia oraz planu działań Wspólnoty na rzecz przeciwdziałania bezrobociu wśród młodzieży;
16. mając na uwadze nowe rozporządzenie w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) na lata 2014-2020 sugeruje, że należy podwoić środki finansowe przeznaczone na EFS, aby zapewnić należyte finansowanie na rzecz nowych realizowanych w ramach EFS zadań dotyczących propagowania walki z ubóstwem i na rzecz włączenia społecznego, zdobywania nowych umiejętności i tworzenia nowych miejsc pracy, a także wysokiej jakości kształcenia i szkoleń;
Transport
17. odrzuca inicjatywy przewidujące dalszą prywatyzację i liberalizację sektora transportu w celu stworzenia rynku wewnętrznego, podczas gdy wciąż nieznane są propozycje dotyczące poprawy warunków socjalnych w odniesieniu do wszystkich środków transportu i zapobiegania dumpingowi socjalnemu;
18. wyraża zaniepokojenie pakietem dotyczącym portów lotniczych, który ma na celu zwiększenie konkurencyjności poprzez opracowanie przepisów na rzecz funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej oraz programu SESAR; jest zdania, że praktyka pokazuje, iż prywatyzacja i konkurencja nie prowadzą do poprawy bezpieczeństwa, zabezpieczenia i zwiększenia praw pasażerów, lecz do spadku bezpieczeństwa i pogorszenia praw społecznych osób pracujących w tym sektorze;
19. odrzuca koncepcję tworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, który – pod pretekstem ustanowienia rynku wewnętrznego poprzez przekształcenie obowiązujących dyrektyw – ma na celu podporządkowanie transportu publicznego zasadom konkurencji, propagowanie prywatyzacji oraz rozdzielenie uprawnień w sektorze kolejowym zakładające konkretny podział stanowisk pracy oraz związanej z nimi wiedzy na temat bezpieczeństwa kolei;
20. podkreśla, że zwiększenie uprawnień Europejskiej Agencji Kolejowej mogłoby wpłynąć na poprawę kwestii bezpieczeństwa i wiarygodności certyfikacji taborów kolejowych jedynie pod warunkiem, że będzie ona działać w oparciu o najlepsze praktyki i przepisy, które zostały już przyjęte przez krajowe organy bezpieczeństwa, harmonizując ich wymogi na wysokim poziomie, aby nie powodować utrudnień dla transportu kolejowego;
Reforma WPR
21. jest przekonany, że obecna reforma WPR powinna priorytetowo traktować kwestię uczciwych cen dla małych i średnich gospodarstw rolnych i gospodarstw rodzinnych, musi również zagwarantować przejrzystość w łańcuchu żywnościowym i dążyć do powstrzymania nadużywanej przez międzynarodowe korporacje siły nabywczej; pomoc powinna być jak najściślej związana z produkcją i rozdzielana w sprawiedliwy sposób między producentami i krajami oraz uwarunkowana pułapami i wahaniami; głównym celem WPR powinno być zwiększenie produkcji żywności na terytorium państw członkowskich UE z myślą o bezpieczeństwie żywności i suwerenności żywnościowej, przy jednoczesnym zachowaniu jak najwyższych norm w zakresie dobrostanu zwierząt, ochrony środowiska naturalnego oraz bezpieczeństwa żywności; ponadto reforma WPR nie powinna stanowić przeszkody dla gospodarek rolnych państw trzecich;
Reforma wspólnej polityki rybołówstwa
22. ponownie zauważa, że nowa polityka rybołówstwa powinna propagować modernizację i zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa, zapewniając jego społeczno-gospodarczą żywotność, równowagę zasobów, utrzymywanie i tworzenie miejsc pracy i poprawę warunków życia pracowników sektora;
23. nalega na przyjęcie środków na rzecz zwiększenia cen pierwszej sprzedaży ryb oraz dochodów pracowników sektora rybołówstwa, na dotacje lub mechanizmy kompensacyjne dla pracowników dotkniętych gospodarczymi i społecznymi reperkusjami planów uzdrowienia, wieloletniego zarządzania i środków ochrony ekosystemów;
24. ponownie stwierdza potrzebę uznania we WPRyb specyfiki tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i połowów przybrzeżnych oraz przeanalizowania, w jakim zakresie istniejące instrumenty odpowiadają potrzebom tego sektora, a także odpowiedniego ich dostosowania;
25. wzywa do przyjęcia środków zapewniających zwierzchnictwo krajowe nad wyłącznymi strefami ekonomicznymi państw członkowskich oraz nad ich zasobami rybnymi, pozwalające na zarządzanie z bliska („proximity management”); jest zdania, że należy zachować odległość 12 mil jako obszar wyłącznego dostępu floty krajowej poszczególnych państw członkowskich, i proponuje rozważyć możliwość rozszerzenia tej strefy na obszary przyległe, odpowiadające szelfom kontynentalnym;
26. sprzeciwia się wszelkiej formie prywatyzacji zasobów rybnych, w tym możliwości przenoszenia kontyngentów połowowych, prowadzącemu do tworzenia rynków kwot w państwach członkowskich, co poważnie zaszkodziłoby tradycyjnemu rybołówstwu;
Zmiany klimatu
27. podkreśla, że nie można i nie wolno wykorzystywać światowego kryzysu gospodarczego jako usprawiedliwienia dla bierności lub kwestionowania sprawiedliwości klimatycznej; ponownie podkreśla, że rozwijanie zrównoważonej gospodarki to zasadniczy element wychodzenia z obecnego kryzysu; apeluje zatem o ekologiczne innowacje jako podstawę do przekształcania przemysłu z myślą o zrównoważonym wzroście, propagowania technologii przyjaznych środowisku, ograniczania zależności energetycznej, chronienia miejsc pracy oraz spójności społecznej i gospodarczej zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się;
28. wzywa do pilnego przyjęcia ambitnych środków dotyczących klimatu i energii, by uniknąć dalszych kosztów zmian klimatu; w związku z tym zwraca się do Komisji, by w ustalaniu celów poszła dalej niż ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 40% do 2020 r. i wyznaczyła cel ograniczenia tych emisji o przynajmniej 95% do 2050 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r., by ograniczyć wzrost temperatury na świecie do 1,5°C powyżej poziomów preindustrialnych;
29. wzywa do ustalenia obligatoryjnego celu dla UE, polegającego na uzyskaniu 20% zużycia energii w UE ze źródeł odnawialnych; apeluje o konkretne wiążące środki określające wytyczne w celu wdrażania większej efektywności energetycznej ze źródeł odnawialnych;
30. wzywa Komisję do wystąpienia z inicjatywą przeglądu mechanizmu czystego rozwoju i systemu handlu emisjami, które w rzeczywistości w poważny sposób podważają cel ograniczenia emisji CO 2 w UE i na całym świecie; nalega, by dążyć do skutecznych ograniczeń na poziomie krajowym, nie polegając przy tym na instrumentach rynkowych ani na mechanizmach elastyczności;
31. wzywa Komisję do przedstawienia projektów, dzięki którym UE i kraje rozwinięte będą pomagać krajom rozwijającym się we wprowadzaniu zrównoważonych i skutecznych technologii przez wspieranie tworzenia zdolności finansowych, technicznych i technologicznych bez zobowiązywania ich do nabywania drogich patentów, w uzupełnieniu przyjmowania ambitnych celów dotyczących łagodzenia skutków zmian klimatu;
32. ubolewa, że propozycja przeglądu rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, początkowo zaplanowana w formie wniosku legislacyjnego na grudzień 2011 r., została przeniesiona do niższej, nielegislacyjnej części regularnie aktualizowanego programu prac Komisji; apeluje do Komisji o przedstawienie propozycji przeglądu rozporządzeń w sprawie gazów fluorowanych oraz wniosków dotyczących szybkiego wycofywania HFC z produkcji i użytkowania, szybszego wycofywania wodorochlorofluorowęglowodorów (HCFC) z różnych produktów i zastosowań, a także odzyskiwania i niszczenia gazów cieplarnianych uszkadzających warstwę ozonową stratosfery, występujących w porzuconych produktach i sprzęcie;
33. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków legislacyjnych podnoszących kwestię emisji lotniczych innych niż CO 2 oraz wniosków legislacyjnych dotyczących emisji CO 2 w transporcie morskim, zwłaszcza w formie środków włączających emisje z transportu morskiego do zobowiązań UE w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych;
Polityka środowiskowa
34. domaga się oceny rozporządzenia REACH, która powinna prowadzić do sporządzenia szeregu wniosków legislacyjnych w ramach procedury współdecyzji, w tym do przeglądu zakresu zastosowania rozporządzenia REACH (do 2012 r.), przeglądu rozszerzenia zasięgu bardziej rygorystycznych wymogów uzyskania zezwolenia dla substancji wywołujących zakłócenia w funkcjonowaniu układu hormonalnego (do 2013 r.), przeglądu obowiązku przeprowadzania oceny bezpieczeństwa chemicznego oraz sporządzania sprawozdania z bezpieczeństwa chemicznego w odniesieniu do niektórych substancji, które są rakotwórcze, mutagenne lub toksyczne dla rozrodczości (do 2014 r.);
35. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku legislacyjnego dotyczącego dyrektywy w sprawie wycofywania azbestu, w tym kontrolowanego unieszkodliwiania włókien azbestu oraz dekontaminacji lub unieszkodliwiania urządzeń zawierających włókna azbestu w celu ich całkowitego zlikwidowania; przypomina w tym kontekście swoją rezolucję w sprawie rozporządzenia REACH z dnia 7 maja 2009 r., w szczególności jej ust. 8;
36. wyraża zaniepokojenie faktem, że propozycja przeglądu dyrektywy Rady 98/83/WE w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, przewidywana początkowo w programie prac Komisji na 2011 r., została skreślona z regularnie uaktualnianego programu bez podania nowej daty;
37. domaga się pilnego podjęcia działań następczych w odniesieniu do komunikatu w sprawie niedoboru wody i susz oraz przyjęcia ambitniejszego podejścia od zaprezentowanego w programie prac Komisji na 2011 r.; z myślą o powiązaniach między suszami, pożarami lasów i pustynnieniem zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego dyrektywy na wzór dyrektywy w sprawie powodzi, która przyczyniłaby się do przyjęcia polityki UE w sprawie niedoboru wody, susz i dostosowania się do zmian klimatu; wzywa Komisję do przedstawienia i wprowadzenia – we współpracy z państwami członkowskimi – wniosków legislacyjnych i inicjatyw w zakresie ochrony lasów i ochrony przed pożarami; wzywa Komisję do przedstawienia dyrektywy w sprawie wodooszczędności budynków w związku z projektem zachowania zasobów wody Europy (Blue Print);
38. podkreśla, że nie osiągnięto celów UE na 2010 r. z zakresu różnorodności biologicznej oraz że już odczuwane są negatywne społeczne i gospodarcze skutki utraty różnorodności biologicznej i pogorszenia usług ekosystemowych; podkreśla, że w UE tylko 17% siedlisk i gatunków oraz 11% kluczowych ekosystemów jest w dobrym stanie; uważa, że strategia UE z zakresu różnorodności biologicznej na 2020 r. nie daje zasadniczych rozwiązań pozwalających na ochronę różnorodności biologicznej, a jej cel nie jest realizowany z powodu braku konkretnych zobowiązań; podkreśla znaczenie powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i niszczenia usług ekosystemowych w UE do 2020 r. oraz apeluje o włączenie ochrony różnorodności biologicznej do innych dziedzin polityki UE i o jej odpowiednie finansowanie;
Bezpieczeństwo żywności
39. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego zakazującego wprowadzania do obrotu żywności pochodzącej z klonowanych zwierząt i ich potomstwa;
40. nalega na przegląd rozporządzenia (WE) nr 882/2004 w sprawie urzędowych kontroli na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego; ubolewa, że od czasu opublikowania sprawozdania w sprawie ogólnego funkcjonowania kontroli urzędowych ( COM(2010)0441 ) Komisja nie zapowiedziała jakiegokolwiek wniosku legislacyjnego na ten temat;
Obywatele na pierwszym miejscu
41. odnotowuje sukces obecnych programów dotyczących edukacji, młodzieży i obywatelstwa oraz wzywa Komisję do przeznaczenia znacznych zasobów budżetowych pozwalających zaspokoić rosnące zainteresowanie udziałem z myślą o sprawiedliwszym dostępie wszystkich kategorii społeczno-ekonomicznych do wspomnianych programów;
42. podkreśla, że istotne finansowanie ze środków publicznych ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wysokiej jakości edukacji, do której wszyscy obywatele mieliby równy dostęp, a w związku z tym zachęca państwa członkowskie do poważnych inwestycji w edukację publiczną; zaznacza, że inwestycjom tym powinny towarzyszyć równie zasadnicze inwestycje w politykę społeczną, by eliminować dyskryminację w dostępie i gwarantować wszystkim obywatelom jednakowe wyniki, zwłaszcza w kwestii zatrudnienia;
43. zauważa, że wdrażanie procesu bolońskiego przez państwa członkowskie doprowadziło do obniżenia jakości dyplomów uniwersyteckich, co skutkuje niezadowalającą integracją zawodową absolwentów; jest głęboko przekonany, że modernizacja szkolnictwa wyższego powinna skupiać się na jakości wiedzy naukowej, która byłaby całościowa, wydajna i łatwo aktualizowana dzięki uczeniu się przez całe życie; uważa w związku z tym, że istotne finansowanie ze środków publicznych ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wszystkim obywatelom równego dostępu, a w związku z tym zachęca państwa członkowskie do poważnych inwestycji w edukację publiczną; zaznacza, że inwestycjom tym powinny towarzyszyć równie zasadnicze inwestycje w politykę społeczną, by eliminować dyskryminację w dostępie i gwarantować wszystkim obywatelom jednakowe wyniki, zwłaszcza w kwestii zatrudnienia;
44. odnotowuje znaczenie obecnych programów w dziedzinie polityki audiowizualnej i kultury, jeśli chodzi o kreatywność i innowacyjność; ubolewa z powodu poważnych cięć budżetowych w tych dziedzinach w części państw członkowskich i uznaje, że silna tradycja finansowania sztuki ze środków publicznych w całej Europie decyduje o różnorodności, dostępności i jakości sztuki oferowanej obywatelom;
45. uznaje różnorodność kulturową za przyrodzone dobro światowe i jest głęboko przekonany, że kultura powinna być wyłączona z zasad wolnego rynku, gdyż dobra kulturowe często ucieleśniają wartości, których cena rynkowa nie może odzwierciedlić; wzywa Komisję do czuwania nad wdrażaniem i przestrzeganiem zasad Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego z 2005 r.;
46. ubolewa nad silną komercjalizacją sportu i podkreśla, że europejski wymiar sportu powinien koncentrować się na sporcie jako środku rozwoju osobistego, propagowaniu zdrowszego stylu życia oraz wzajemnego zrozumienia i integracji społecznej; za zasadniczą uznaje równie rolę wolontariatu w sporcie;
Wolności obywatelskie
47. ubolewa, że środki przyjęte i wdrożone w ramach obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz programu sztokholmskiego doprowadziły do powstania podejścia nadmiernie skoncentrowanego na bezpieczeństwie, które ogranicza prawa podstawowe, w tym prawo do prywatności i wolności wypowiedzi; odrzuca niewspółmierny charakter środków bezpieczeństwa, które prowadzą do jeszcze większego nadzoru i klasyfikowania ludzi według profili oraz pogwałcenia ludzkiej integralności, zarówno jednostkowej, jak i zbiorowej, a nie zajmują się pierwotnymi przyczynami aktów przemocy;
48. ponownie sprzeciwia się represyjnemu podejściu w polityce imigracyjnej UE; apeluje zatem o nowe inicjatywy, które skupiałyby się w większym stopniu na legalnych kanałach imigracji oraz na ustanowieniu karty praw wszystkich migrantów, wspierając jednocześnie legalizację pobytu migrantów już mieszkających i pracujących w UE;
49. z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący nowych wszechstronnych ram prawnych UE na rzecz ochrony danych osobowych i podkreśla, że powinny one znieść obecną niespójność systemów ochrony danych między dawnymi strukturami filarów, potwierdzając przy tym fundamentalne zasady ochrony danych, jak ograniczoność celu, proporcjonalność, przejrzystość, samodzielne decydowanie o wykorzystaniu własnych informacji w Internecie, minimalizacja danych, zatrzymywanie danych i prawo do dostępu;
Prawa kobiet i równość płci
50. wzywa do opracowania kompleksowej strategii przeciwko przemocy wobec kobiet i dyrektywy przeciwko przemocy wobec kobiet oraz do ogłoszenia europejskiego roku walki z przemocą wobec kobiet, o co już wcześniej apelował; strategia ta powinna dotyczyć wszystkich form przemocy wobec kobiet; nie powinno być oddzielnych planów działań dotyczących np. okaleczania kobiecych narządów płciowych, lecz wszelkie formy przemocy wobec kobiet powinny być ujęte w całościowej i skutecznej strategii w perspektywie praw kobiet, której punktem wyjścia powinna być pekińska platforma działania i inne stosowne akty ONZ; podkreśla potrzebę zachowania i podniesienia poziomu finansowania programu Daphne w przyszłości;
51. uważa, że w unijnej polityce migracyjnej i azylowej występują poważne braki z punktu widzenia tematyki płci oraz że należy rozwiązać szereg spraw, takich jak prawo do łączenia rodzin i prawo do azylu na podstawie prześladowań związanych z płcią;
52. zwraca uwagę, że w wyniku kryzysu gospodarczego oraz środków oszczędnościowych w sektorze publicznym bezrobocie i trudności społeczne wciąż zwiększają się w niektórych państwach członkowskich i że w różny sposób dotykają one młodzież, osoby starsze, mężczyzn i kobiety oraz ich rodziny, w związku z czym wzywa Unię Europejską i państwa członkowskie do potwierdzenia ich zobowiązania oraz do przyjęcia konkretnych środków w zakresie zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego, zwłaszcza ubóstwa wśród kobiet i jego bezpośrednich konsekwencji wśród dzieci, jako że skrajne ubóstwo i wykluczenie społeczne stanowią naruszenie praw człowieka, a zjawiskiem tym jest dotknięty co najmniej jeden na sześciu Europejczyków;
53. przypomina, że UE musi bardziej stanowczo zobowiązać się do wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 i 1820, które są dwoma kluczowymi instrumentami dotyczącymi spraw płci w okresie wojny i pokoju; należy je wdrażać na wszystkich szczeblach polityki unijnej przy opracowywaniu instrumentów i działań w ramach ESDZ i wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony;
Prawa własności intelektualnej
54. wzywa Komisję, żeby przedstawiła obszerną strategię na rzecz PWI, w której poruszone zostaną wszelkie aspekty PWI, m.in. ich stosowanie; podkreśla, że wszelkie środki przedsięwzięte w celu wzmocnienia PWI muszą być zgodne z europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym z art. 10, art. 8 i art. 6, oraz że muszą być niezbędne, proporcjonalne i odpowiednie w ramach demokratycznego społeczeństwa;
55. wzywa Komisję, żeby sporządziła sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 2004/48/WE, obejmujące ocenę skuteczności podjętych środków oraz analizę wpływu dyrektywy na innowacyjność i rozwój społeczeństwa informacyjnego, zgodnie z art. 18 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy;
56. zwraca się do Komisji, aby uznała niehandlową wymianę plików powiązaną z alternatywnymi systemami wynagradzania, w tym określenie nowego wyjątku lub ograniczenia dla udostępniania i powielania praw;
Sprawy zagraniczne
57. krytycznie odnosi się do faktu, iż w następstwie ustanowienia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych programowanie działań zewnętrznych stało się nawet mniej przejrzyste, gdyż ESDZ nie podlega kontroli parlamentarnej; wzywa Komisję do przedstawiania Parlamentowi Europejskiemu od następnego roku równolegle do programu prac Komisji szczegółowy plan działań zewnętrznych dotyczący wspólnej polityki bezpieczeństwa;
58. odnotowuje z troską, że rok 2010 pokazał, iż nie ma poprawy w zakresie kontroli demokratycznej i uprzedniego zasięgania opinii Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do działań zewnętrznych UE; wzywa Komisję, żeby udostępniła wszelkie istotne informacje;
59. z zadowoleniem przyjmuje ruchy na rzecz demokracji w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie; w związku z tymi ruchami wzywa Komisję, żeby dokonała gruntownego przeglądu swojego podejścia do tych regionów i podjęła kroki wspierające handel z nimi w oparciu o potrzeby większości społeczeństwa;
Bezpieczeństwo i obrona
60. UE musi mieć charakter cywilny i dlatego należy ją ściśle oddzielić od NATO, zakończyć natychmiast współpracę cywilno-wojskową, zaś wszelkie wydatki zbrojeniowe powinny być wykorzystywane do celów cywilnych;
Handel międzynarodowy
61. zauważa, że Komisja wreszcie przedstawiła wniosek dotyczący przeglądu rozporządzenia o systemie ogólnych preferencji taryfowych (GSP) oraz że Komisja przestrzegała kompromisu, który doprowadził do ustanowienia przejściowego rozporządzenia z uwzględnieniem przysługujących Parlamentowi uprawnień we współdecyzji oraz ujęła w nowym wniosku odpowiednie przepisy regulujące akty delegowane; ubolewa, że nowy projekt rozporządzenia nie wychodzi naprzeciw żądaniom Parlamentu dotyczącym zmienionych zasad pochodzenia, w szczególności uzupełniającej pomocy technicznej; nalega na wzmocnioną rolę Parlamentu w decyzjach dotyczących krajów-beneficjentów; podkreśla, że inaczej niż to ujęto we wniosku Komisji, GSP UE powinny zachować ambitny wymiar oraz że nie powinno się wykluczać z GSP żadnego kraju rozwijającego się tylko dlatego, że osiągnął średni dochód roczny per capita w wysokości 4000 USD lub większy;
62. podkreśla, że w sprawie zamówień publicznych za granicą Parlament oczekuje, że Komisja przedstawi nowy instrument, który zapewni symetrię i przejrzystość, w szczególności dla MŚP, w procedurach udzielania zamówień publicznych z udziałem krajów uprzemysłowionych i głównych krajów wschodzących, przy pełnym poszanowaniu potrzeby specjalnego i zróżnicowanego traktowania krajów rozwijających się oraz wielofunkcyjności polityki w zakresie zamówień publicznych; podkreśla, że ważne jest wykluczenie wszelkich przepisów, które mogą przeszkodzić w dostępie do usług publicznych lub ograniczyć rozwój usług publicznych w rozdziałach międzynarodowych umów handlowych, w których uregulowano zamówienia publiczne;
63. odnotowuje, że Komisja ogłosiła przedstawienie komunikatu w sprawie handlu i rozwoju; nalega, by główne cele międzynarodowej polityku handlowej UE przyczyniały się do leżącego w interesie wszystkich obywateli zrównoważonego społecznego, ekologicznego i ekonomicznego wzrostu opartego na sprawiedliwym handlu i rozwoju gospodarczym, będącego w zgodzie z najwyższymi standardami w zakresie zdrowia i środowiska naturalnego, tworzenia dobrych miejsc pracy, normami społecznymi, prawami człowieka i różnorodnością kulturową;
64. popiera wysiłki Komisji Europejskiej na rzecz zamieszczenia rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju we wszystkich negocjowanych obecnie umowach handlowych; wzywa do zawieszenia umów handlowych i negocjacji nad takimi umowami z krajami, które łamią podstawowe prawa demokratyczne, prawa człowieka i prawa pracownicze; usilnie nalega, żeby dalsze angażowanie Parlamentu i społeczeństwa obywatelskiego w toczące się negocjacje i w ustalanie mandatów negocjacyjnych na potrzeby zawierania umów inwestycyjnych z Chinami, Mercosurem, Rosją i Ukrainą;
65. wzywa Komisję, żeby w swoim programie prac ujęła zdecydowane przeciwdziałanie zwiększonej spekulacji żywnością i artykułami pierwszej potrzeby, a także wynikającej stąd niestabilności cen żywności i innych podstawowych towarów; przypomina, że należy szanować prawo do żywności i do niezależności żywnościowej;
Rozwój
66. wzywa Komisję, żeby w swoim wniosku ustawodawczym dotyczącym wzmocnienia europejskiego systemu reagowania kryzysowego uwzględniła potrzebę utrzymania formalnego rozróżnienia kompetencji organów wojskowych i humanitarnych; domaga się, by zwiększyć i wzmocnić wyłącznie cywilny potencjał w zakresie ochrony ludności i pomocy humanitarnej w celu zoptymalizowania koordynacji i realizacji unijnego zarządzania katastrofami, aby umożliwić skuteczną cywilną pomoc podczas katastrof i wsparcie antykryzysowe; domaga się zwiększenia środków finansowych oraz rozbudowy potencjału i zasobów, aby zagwarantować, że pomoc humanitarna i ochrona ludności zachowają swój wyłącznie cywilny charakter;
67. z zadowoleniem przyjmuje dwa komunikaty Komisji w sprawie bezpieczeństwa żywności i pomocy żywnościowej; przypomina o potrzebie stworzenia unijnych ram działania na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i wyżywienia, opartego na podstawowym „prawie do wyżywienia”, które należy realizować w sposób spójny i skoordynowany, tak by lepiej rozwiązywać podstawowe przyczyny głodu i braku bezpieczeństwa żywnościowego; apeluje o uznanie w unijnych ramach działania koncepcji niezależności żywnościowej, zdefiniowanej jako zdolność państwa lub regionu do demokratycznego wdrożenia własnych polityk, priorytetów oraz strategii rolnych i żywnościowych; nalega na konkretne działania w celu rzeczywistego zmierzenia się ze spekulacjami finansowymi dotyczącymi zboża i żywności;
68. wzywa Komisję do podjęcia inicjatywy ustawodawczej mającej na celu osiągnięcie przejrzystości w sektorze wydobywczym za pomocą prawnie wiążących środków na szczeblu unijnym, zgodnie ze zobowiązaniami UE w zakresie spójności polityki na rzecz rozwoju; podkreśla, że strategia UE w zakresie surowców nie powinna stawać na przeszkodzie uznanym prawom krajów rozwijających się; wzywa Komisję do ujęcia w swoim wniosku ustawodawczym wiążących środków mających na celu zaostrzenie bezpośredniej odpowiedzialności przedsiębiorstw europejskich za działalność w krajach rozwijających się, a także obowiązku dochowywania przez nie należytej staranności;
Budżet
69. ubolewa, że wniosek Komisji nie traktuje priorytetowo społecznej i terytorialnej spójności, żeby odpowiednio zaspokajać potrzeby wynikające z obecnego kryzysu społecznego, gospodarczego i finansowego, ani w istocie nie rozwiązuje trudnej sytuacji zaistniałej w niektórych państwach członkowskich; w związku z tym podkreśla potrzebę wzmocnienia synergii pomiędzy różnymi programami i działaniami UE, które mają na celu zmierzenie się ze skutkami kryzysu oraz wsparcie zatrudnienia i wzrostu poprzez rozwijanie technologii wydajnych pod względem zasobów;
70. ponownie podkreśla swoje stanowisko, że spadek inwestycji publicznych, rozkład kluczowych usług publicznych to konsekwencje polityki oszczędnościowej UE i państw członkowskich; nalega, żeby odwrócono tę tendencję, oraz wierzy głęboko, że na szczeblu unijnym i krajowym należy zagwarantować zwiększenie inwestycji; jest zdania, że należy dojść do porozumienia w sprawie przeglądu WRF, tak by pokryć dodatkowe potrzeby w zakresie finansowania ITER; podkreśla, że finansowanie ITER nie powinno utrudniać realizacji wieloletnich programów badań i rozwoju ani finansowania działań zmierzających do zaradzenia skutkom kryzysu oraz wsparcia wzrostu i zatrudnienia, w szczególności zatrudnienia ludzi młodych;
71. głęboko ubolewa, że Komisja daje uchodźcom sygnał odrzucenia, znaczni zwiększając środki na Fundusz Granic Zewnętrznych i Europejski Fundusz Powrotu Imigrantów; ponownie podkreśla, że UE musi zwiększyć wsparcie dla mobilności mieszkańców południowej części Morza Śródziemnego i przyjąć wobec nich otwartą postawę, zwłaszcza w związku z powstaniem, nadzieją na rewolucję i modernizację w świecie arabskim, poprzez znaczne zwiększenie wsparcia dla Europejskiego Funduszu Integracji i Funduszu Współpracy i Rozwoju;
72. przypomina, że UE potrzebuje silnego wymiaru parlamentarnego, który może polepszyć demokratyczny charakter i przejrzystość unijnej procedury budżetowej, oraz podkreśla, że należy włączać Parlament Europejski w przyszłe negocjacje w ramach procedury WRF zarówno na temat wydatków, jak i w ramach szerokiej debaty na temat przeglądu systemu zasobów własnych;
Sprawy konstytucyjne
73. z zadowoleniem przyjmuje pierwszy krok, jakim jest wynik negocjacji między Parlamentem a Komisją na temat rejestru przejrzystości oraz perspektywa jego szybkiego wprowadzenia w życie, mając nadzieję na przyszły udział Rady; wzywa Komisję, żeby skupiła się na nadania rejestrowi obowiązkowego charakteru w stosunku do wszystkich lobbystów oraz żeby w zbliżającym się przeglądzie rejestru ustanowiła surowsze przepisy o składaniu oświadczeń majątkowych;
74. przypomina Komisji o potrzebie przeglądu jej kodeksu postępowania komisarzy, a w szczególności o potrzebie pomyślnego rozwiązania problemu, jakim jest „syndrom drzwi obrotowych”; ponadto wzywa do zaostrzenia przepisów dotyczących oświadczeń majątkowych komisarzy;
75. jeszcze raz przypomina Komisji o jej zobowiązaniu do zapewnienia większej przejrzystości i dostępu do dokumentów oraz do niezwłocznego przedstawienia nowego wniosku dotyczącego zmian rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;
76. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
