P6_TA(2006)0559
Koordynacja niektórych przepisów Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej ***I
A6-0399/2006
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej ( COM(2005)0646 – C6-0443/2005 – 2005/0260(COD) )
(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski
, –
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2005)0646 ) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
,
–
uwzględniając art. 251 ust. 2, art. 47 ust. 2 oraz art. 55 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję ( C6-0443/2005 ),
–
uwzględniając art. 51 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ( A6-0399/2006 ),
1.
zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;
2.
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3.
zobowiązuje przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
P6_TC1-COD(2005)0260
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 grudnia 2006 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55,
uwzględniając wniosek
Komisji
,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Dz.U. C 318 z 23.12.2006, str. 202.
,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów Dz.U. C...str....
,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu
Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2006 r.
,
a także mając na uwadze, co następuje: (1)
Dyrektywa 89/552/EWG
Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).
koordynuje niektóre przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich dotyczące wykonywania działalności transmisyjnej. Jednakże nowe technologie transmisji medialnych usług audiowizualnych wymagają dostosowania ram regulacyjnych tak, aby wziąć pod uwagę
rozpowszechnianie technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz
wpływ zmian strukturalnych i rozwoju technologicznego na sposoby prowadzenia działalności gospodarczej, a zwłaszcza na finansowanie transmisji prowadzonych w celach komercyjnych, oraz aby zapewnić optymalne warunki
i pewność prawną
służące konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw w sektorach technologii informatycznych oraz mediów,
jak również poszanowanie różnorodności kulturowej i językowej
.
Środki ustawowe, wykonawcze i administracyjne powinny być nieuciążliwe i możliwie najprostsze, tak aby nowe i istniejące medialne usługi audiowizualne mogły rozwijać się i odnosić sukcesy, przyczyniając się tym samym do tworzenia miejsc pracy, wzrostu gospodarczego, innowacyjności i różnorodności kulturowej.
(2)
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich dotyczące wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej są już koordynowane dyrektywą
89/552/EWG
, podczas gdy przepisy mające zastosowanie do działalności takiej jak medialne
usługi na
żądanie
, są jedynie koordynowane w odniesieniu do dystrybucji dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)
Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.
, a w zakresie wymiany handlowej dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)
Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1
.
; treść nowych medialnych usług audiowizualnych reglamentowana jest nadal przez prawo państw członkowskich. Niektóre z tych rozbieżności utrudniają
swobodę świadczenia tych usług w Unii Europejskiej i mogą zakłócać konkurencję wewnątrz wspólnego
rynku.
(3)
Medialne usługi audiowizualne stanowią w takim samym stopniu dobra kulturowe, jak i ekonomiczne. Ich rosnące znaczenie
dla społeczeństw, demokracji,
w szczególności poprzez zapewnianie wolności informacji, różnorodności opinii i pluralizmu mediów, edukacji
i kultury uzasadnia zastosowanie szczególnych przepisów w odniesieniu do tych usług
oraz ich egzekwowanie, w szczególności w celu zachowania podstawowych praw i wolności ustanowionych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i w Pakcie Narodów Zjednoczonych o prawach politycznych i obywatelskich, oraz w celu zapewnienia ochrony małoletnich i osób szczególnie wrażliwych i niepełnosprawnych
.
(4)
W rezolucjach z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie przygotowań do Szóstej Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w Hongkongu
Dz.U. C 285 E z 22.11.2006, str. 126.
i 4 kwietnia 2006 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Doha po Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu
Dz.U...
Parlament Europejski wezwał do wyłączenia podstawowych usług publicznych jak opieka zdrowotna, edukacja i usługi audiowizualne z liberalizacji w ramach rundy negocjacji GATS. W rezolucji z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyjęcia Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej
Dz.U...
Parlament poparł Konwencję UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej, która stanowi w szczególności, że "działalność, dobra i usługi kulturalne mają znaczenie zarówno ekonomiczne jak i kulturowe, ponieważ są nośnikami tożsamości, wartości oraz znaczeń i w związku z tym nie powinny być traktowane jako mające wyłącznie wartość handlową".
(5)
Zgodnie z zaleceniem Rady Europy nr 1466 z 2000 r., edukacja medialna powinna służyć zapewnieniu obywatelom środków pozwalających na krytyczną ocenę oraz korzystanie ze stale rosnącej liczby informacji, którymi są bombardowani. Dzięki tego typu procesowi nauczania, obywatele będą w stanie formułować wiadomości oraz wybierać media najlepiej nadające się do ich przekazania, a tym samym w pełnym zakresie korzystać z przysługującej im wolności informacji i słowa.
(6)
Tradycyjne medialne usługi audiowizualne
, takie jak telewizja,
i pojawiające się na rynku
medialne
usługi
audiowizualne
na żądanie stwarzają znaczne możliwości zatrudnienia
w Unii Europejskiej
, szczególnie w małych i średnich przedsiębiorstwach, i pobudzają wzrost gospodarczy i inwestycje.
Mając na uwadze znaczenie jednakowych warunków konkurencji i prawdziwego europejskiego rynku usług telewizyjnych, podstawowe zasady wspólnego rynku, takie jak prawo konkurencji i równe traktowanie, powinny być przestrzegane w celu zapewnienia przejrzystości i przewidywalności na rynkach mediów oraz osiągnięcia niskich barier wejścia.
(7)
Europejskim przedsiębiorstwom dostarczającym medialnych usług audiowizualnych brakuje pewności prawnej i jednakowych warunków konkurencji
pod względem
systemu prawnego obowiązującego w stosunku do pojawiających się na rynku usług na żądanie. Dlatego niezbędne
jest, w
celu uniknięcia zakłóceń
konkurencji, poprawy
pewności prawnej,
przyczynienia się do utworzenia jednolitego rynku i ułatwienia powstania jednolitego obszaru informacji,
zastosowanie
w odniesieniu do wszystkich medialnych usług audiowizualnych, zarówno linearnych jak i nielinearnych, niezależnie od tego, czy transmitowane są one według stałego schematu programów, czy na żądanie,
przynajmniej podstawowych wspólnych przepisów
mających gwarantować między inymi wystarczający poziom ochrony osób małoletnich, osób wymagających szczególnej opieki i osób niepełnosprawnych oraz przestrzeganie podstawowych praw i wolności. Podstawowe zasady dyrektywy 89/552/EWG, czyli zasada kraju nadawania i wspólne normy minimalne, sprawdziły się i dlatego należy je zachować.
(8)
Komisja przyjęła komunikat w sprawie przyszłych uregulowań europejskiej polityki audiowizualnej
COM(2003)0784 .
, w którym podkreśla, że polityka w sprawie uregulowań w tym sektorze musi teraz i w przyszłości zabezpieczać określone interesy publiczne, takie jak różnorodność kulturowa, prawo do informacji,
niezbędny pluralizm informacji
, ochrona małoletnich
,
ochrona konsumentów,
a także zwiększanie wiedzy i poziomu wykształcenia społeczeństwa w zakresie mediów oraz zasada powszechnego dostępu dla wszystkich sektorów społeczeństwa, także najmniej uprzywilejowanych.
(9)
Współistnienie nadawców publicznych i prywatnych ma istotne znaczenie dla rynku mediów audiowizualnych, w ramach którego nadawcy publiczni mogą w równym stopniu korzystać z zalet gospodarki cyfrowej.
(10)
Zasada kraju pochodzenia jest elementem niezbędnym dla rozwoju paneuropejskiego rynku audiowizualnego charakteryzującego się prężnym przemysłem tworzącym programy europejskie. Zasada ta sprzyja ponadto prawu widzów do dokonywania swobodnego wyboru w ramach gamy programów europejskich.
(11)
Komisja przyjęła inicjatywę "i2010: europejskie społeczeństwo informacyjne"
COM(2005)0229 .
, aby wspierać wzrost i zatrudnienie w społeczeństwie informacyjnym i w sektorze mediów.
Inicjatywa i2010
jest szeroko
zakrojoną strategią mającą
na celu pobudzanie
produkcji treści europejskich,
rozwoju gospodarki cyfrowej
oraz intensyfikację korzystania z ICT
w kontekście konwergencji usług, sieci i urządzeń informatycznych i medialnych, poprzez zmodernizowanie i efektywne wykorzystanie wszystkich instrumentów polityki UE: przepisów prawa, badań oraz partnerstwa z przemysłem. Komisja zobowiązała się do stworzenia spójnych ram rynku wewnętrznego dla
usług
społeczeństwa informacyjnego i usług medialnych przez zmodernizowanie ram prawnych dla usług audiowizualnych. Pierwszym krokiem w tym kierunku jest wniosek Komisji z 2005 r. dotyczący uaktualnienia dyrektywy
89/552/EWG i przekształcenia jej w dyrektywę w sprawie medialnych usług audiowizualnych
.
Cel związany z inicjatywą i2010 może zostać osiągnięty, jeżeli umożliwi się sektorowi rozwój dzięki minimalnym uregulowaniom i pozwoli małym przedsiębiorstwom, rozpoczynającym swoją działalność, które w przyszłości będą zapewniać dostatek i miejsca pracy, rozwijać się, prowadzić innowacyjną działalność i zwiększać zatrudnienie na rynku o mniejszym stopniu regulacji.
(12)
W dniu 6 września 2005 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie zastosowania art. 4 i 5 dyrektywy 89/552/EWG
("Telewizja bez granic")
, zmienionej dyrektywą 97/36/WE, w latach 2001-2002 r.
Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, str. 117.
. W tej rezolucji
, tak jak w rezolucji w sprawie Telewizji bez granic z dnia 4 września 2003 r.
Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, str. 453.
, Parlament
wzywa do dostosowania
dyrektywy 89/552/EWG
do zmian strukturalnych i rozwoju technologicznego, przy jednoczesnym pełnym respektowaniu jej nadal obowiązujących podstawowych zasad. Ponadto,
co do zasady,
popiera on ogólne podejście polegające na przyjęciu podstawowych przepisów dla wszystkich audiowizualnych usług medialnych i dodatkowych przepisów dla usług linearnych (transmisji telewizyjnej).
(13)
Niniejsza dyrektywa przyczynia się do przestrzegania praw podstawowych i
zmierza do włączenia do niej zasad, praw i wolności zapisanych w
Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 11.
W tym kontekście państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, powinny ustanowić jeden lub klika niezależnych organów regulacyjnych. Organy te powinny być gwarantami przestrzegania praw podstawowych podczas dostarczania medialnych usług audiowizualnych. Decyzja dotycząca tego, czy bardziej stosowne jest ustanowienie jednego organu regulacyjnego dla wszystkich medialnych usług audiowizualnych, czy też kilku odrębnych organów dla każdej kategorii usług (linearnych lub nielinearnych), należy do państw członkowskich. Ponadto
niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia
państwom członkowskim
stosowania ich norm konstytucyjnych
lub wykonawczych
odnoszących się do wolności prasy i wolności słowa w mediach.
(14)
Wymóg, zgodnie z którym państwo pochodzenia powinno zapewniać zgodność z prawem krajowym, koordynowanym niniejszą dyrektywą, jest według prawa wspólnotowego wystarczający do zapewnienia wolnego przepływu medialnych usług audiowizualnych, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowej kontroli z tych samych powodów w przyjmującym państwie członkowskim; przyjmujące państwo członkowskie może jednak, wyjątkowo i pod określonymi warunkami, odstąpić od tego wymogu w przypadku poważnego naruszenia art. 3d, art. 3e oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG, uwzględniając fakt, że poszanowanie praw podstawowych stanowi integralną część ogólnych zasad prawa wspólnotowego.
(15)
Dyrektywa ramowa stworzyła jednolite ramy prawne dla wszystkich sieci i usług transmisyjnych, lecz
zgodnie ze swoim art. 1 ust. 3 nie narusza podjętych przez Wspólnotę lub państwa członkowskie środków służących realizacji ogólnych interesów, w szczególności związanych z unormowaniami dotyczącymi treści programów i polityką audiowizualną
w celu rozdzielenia regulacji w zakresie transmisji i regulacji w zakresie treści
.
(16)
Dyrektywa o handlu elektronicznym nie zawiera szczegółowych przepisów dotyczących treści dla medialnych usług audiowizualnych i pozostawia państwom członkowskim możliwość odstąpienia od zasady kraju pochodzenia w konkretnych sprawach dotyczących interesu publicznego w zależności od indywidualnego przypadku i zgodnie z procedurą notyfikacji. Poprzez wspieranie dodatkowych norm minimalnych dla nielinearnych medialnych usług audiowizualnych ze szczególną uwagą poświęconą ochronie małoletnich i wspieraniu różnorodności kulturowej dyrektywa rozszerza zakres zharmonizowanego prawa wspólnotowego. W tym zakresie niniejsza dyrektywa opiera się na dyrektywie o handlu elektronicznym w obszarach dotyczących specyficznej podgrupy usług pośród nielinearnych medialnych usług audiowizualnych mających szczególne znaczenie dla społeczeństwa i charakteryzujących się swoim wymiarem kulturowym. Dla usług tych zakres koordynacji przepisów krajowych jest większy, a rynek wewnętrzny pełniejszy.
(17)
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie zobowiązuje ani nie zachęca
państw członkowskich
do wprowadzania nowych systemów licencjonowania lub administracyjnego zatwierdzania dla jakiegokolwiek rodzaju mediów
audiowizualnych
.
(18)
Definicja medialnych usług audiowizualnych obejmuje wszelkie usługi audiowizualne świadczone za pośrednictwem środków masowego przekazu,
których treść jest odpowiednia do transmisji telewizyjnej niezależnie od platformy i od faktu, czy podejście i odpowiedzialność redakcyjna dostawcy są odzwierciedlone w układzie programu lub w katalogu wyboru.
Jednakże jej zakres ogranicza się do usług określonych przez traktat i dlatego obejmuje każdą formę działalności gospodarczej, w tym działalność przedsiębiorstw świadczących usługi publiczne.
Dla uzasadnienia stosowania niniejszej dyrektywy element ekonomiczny musi być znaczący. Działalność gospodarcza świadczona jest zwykle za wynagrodzeniem, w określonym terminie i do pewnego stopnia w sposób ciągły, ocena elementu ekonomicznego powinna podlegać kryteriom i zasadom obowiązującym w kraju pochodzenia. W związku z tym definicja medialnych usług audiowizualnych
nie obejmuje działalności niegospodarczej,
której zwykle nie świadczy się odpłatnie,
takiej jak
blogi internetowe oraz inne treści tworzone przez użytkowników lub wszelkiego rodzaju formy korespondencji prywatnej, takie jak wiadomości poczty elektronicznej lub
prywatne strony internetowe.
(19)
Definicja medialnych usług audiowizualnych obejmuje środki masowego przekazu
objęta odpowiedzialnością redakcyjną
w ich funkcji informowania, dostarczania rozrywki i edukowania
ogółu ludności, i obejmuje handlowe przekazy audiowizualne
, lecz wyłącza wszelkie formy prywatnej korespondencji, takie jak wiadomości poczty elektronicznej wysyłane do ograniczonej liczby odbiorców. Definicja wyłącza również wszelkie usługi,
których zasadniczym celem nie jest rozpowszechnianie
treści audiowizualnej, tj. gdy treść audiowizualna jedynie towarzyszy usłudze. Przykłady obejmują strony internetowe, które zawierają elementy audiowizualne jedynie o charakterze pomocniczym, takie jak animowane elementy graficzne, niewielkie spoty reklamowe lub informacje związane z produktem lub usługą, która nie jest usługą audiowizualną.
Ponadto, zgodnie z dyrektywą o handlu elektronicznym, z definicji wyłączone są również gry losowe, w których stawką są kwoty pieniężne, w tym loterie i zakłady, o ile ich głównym zadaniem nie jest rozpowszechnianie treści audiowizualnych. Kolejnymi przykładami są gry online, o ile ich głównym celem nie jest rozpowszechnianie treści audiowizualnych.
(20)
Usługi transmisji telewizyjnej, tzn. usługi linearne, obejmują obecnie w szczególności telewizję analogową i cyfrową, osobnokanałowy przekaz na żywo (live-streaming), nadawanie w Internecie (webcasting) oraz wideo prawie na żądanie (near video on demand - NVOD), podczas gdy np. wideo na żądanie (video on demand - VOD) zalicza się do usług na żądanie (nielinearnych). W przypadku linearnych medialnych usług audiowizualnych lub usług transmisji telewizyjnej oferowanych przez tego samego dostawcę usług medialnych również na żywo lub w późniejszym czasie jako usługi nielinearne, należy uznać, że wymagania niniejszej dyrektywy stosuje się jedynie do transmisji linearnej. Jednakże w przypadku równoczesnego oferowania różnych rodzajów usług, nawet jeżeli jedna ich część nie jest wyraźnie podporządkowana drugiej, niniejsza dyrektywa powinna nadal mieć zastosowanie do tych odróżnialnych części usługi, które spełniają wszystkie kryteria medialnej usługi audiowizualnej.
(21)
Definicje zawarte w niniejszej dyrektywie, w szczególności definicje nadawania programów telewizyjnych oraz usług linearnych i nielinearnych zostały określone wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 89/552/EWG i nie dotyczą lezących u ich podstaw przepisów chronionych prawami autorskimi i pokrewnymi. Przedmiotowe definicje nie wpływają na zakres i system takich praw, które w dalszym ciągu podlegają niezależnej regulacji we właściwych przepisach.
(22)
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje elektronicznych wersji gazet i czasopism.
(23)
Dla celów niniejszej dyrektywy
określenie "audiowizualne" odnosi się do ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez, a więc obejmuje nieme filmy, lecz nie obejmuje transmisji dźwiękowej lub
usług radiowych
.
(24)
Medialna usługa audiowizualna składa się z programów, tj. obrazów ruchomych następujących w zamkniętej określonej sekwencji, z dźwiękiem lub bez, objętych odpowiedzialnością redakcyjną, które transmitowane są przez dostawcę usług medialnych w ramach stałego schematu czasowego lub zostały zestawione w postaci katalogu.
(25)
Pojęcie odpowiedzialności redakcyjnej jest niezbędne do określenia roli dostawcy usług medialnych, a przez to do zdefiniowania medialnych usług audiowizualnych.
"Odpowiedzialność redakcyjna" oznacza odpowiedzialność za wybór i organizację treści oferty audiowizualnej w ramach działalności profesjonalnej. Może to odnosić się do poszczególnych treści lub całej ich serii. W odniesieniu do programów telewizyjnych odpowiedzialność redakcyjna dotyczy układu programu, zaś w przypadku usług nielinearnych, katalogu programów.
Niniejsza dyrektywa nie narusza wyłączeń od odpowiedzialności ustanowionych w dyrektywie
o handlu elektronicznym
.
(26)
Sam techniczny przekaz medialnej usługi audiowizualnej, za pośrednictwem urządzeń naziemnych lub przez satelitę, nie może przesądzać o uznaniu za dostawcę usług medialnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy; ta sama zasada dotyczy także przypadku, gdy podejmowane są decyzje dotyczące wyboru, jeżeli odpowiedzialność redakcyjna w jednoznaczny sposób sprawuje osoba trzecia podlegająca jurysdykcji państwa członkowskiego.
(27)
Kryteria ustanowione w definicji medialnych usług audiowizualnych, zawarte w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG, i poszerzone w punktach 18-26 preambuły niniejszej dyrektywy, muszą zostać spełnione równocześnie.
(28)
Oprócz reklamy i telezakupów wprowadza się szerszą definicję handlowego przekazu audiowizualnego. Obejmuje ona ruchome obrazy z dźwiękiem lub bez, które
są emitowane jako część medialnej usługi audiowizualnej oraz stanowią część programów lub towarzyszą programom
i są przeznaczone do bezpośredniego lub pośredniego promowania towarów, usług, wizerunku bądź osoby fizycznej lub prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, i w związku z tym nie obejmuje ona ogłoszeń dotyczących usług publicznych oraz akcji charytatywnych nadawanych bezpłatnie.
(29)
Zasada kraju pochodzenia pozostaje
rdzeniem dyrektywy 89/552/EWG
, gdyż jest ona niezbędna do stworzenia wewnętrznego rynku. Zasada ta musi zatem być stosowana do wszystkich medialnych usług audiowizualnych w celu zapewnienia dostawcom usług medialnych pewności prawnej, jako niezbędnej podstawy dla nowych modeli prowadzenia działalności gospodarczej oraz efektywnego wykorzystania
takich
usług. Jest ona również niezbędna do zapewnienia swobodnego przepływu informacji i programów audiowizualnych na rynku wewnętrznym.
Stosowanie tej zasady nie może wykluczać odniesienia do kryteriów dotyczących pochodzenia zasobów danej usługi, aby zapewnić warunki uczciwej konkurencji.
(30)
W celu wspierania silnego, konkurencyjnego i zintegrowanego europejskiego przemysłu audiowizualnego oraz zwiększenia pluralizmu mediów na terytorium Unii Europejskiej niezbędne jest, aby tylko jedno państwo członkowskie posiadało jurysdykcję nad danym dostawcą medialnych usług audiowizualnych, a pluralizm informacji był podstawową zasadą Unii Europejskiej.
(31)
Istotne jest więc, aby państwa członkowskie zapobiegały powstawaniu dominującej pozycji, które doprowadziłoby do ograniczenia pluralizmu oraz swobody przekazywania informacji przez media, jak również sektora informacyjnego jako całości, podejmując na przykład środki gwarantujące niedyskryminacyjny dostęp do oferty medialnych usług audiowizualnych w interesie publicznym, np. dzięki wprowadzeniu obowiązku transmisji.
(32)
Rozwój techniczny, zwłaszcza w odniesieniu do cyfrowych programów satelitarnych, oznacza, że kryteria pomocnicze muszą zostać dostosowane w celu zapewnienia odpowiedniej regulacji i skutecznego wykonania oraz dania uczestnikom autentycznej władzy nad treścią
medialnej
usługi audiowizualnej.
(33)
Ponieważ niniejsza dyrektywa dotyczy usług oferowanych ogółowi ludności w Unii Europejskiej, powinna ona stosować się tylko do medialnych usług audiowizualnych, które mogą być odbierane bezpośrednio lub pośrednio przez odbiorców w jednym lub więcej
państw członkowskich
za pomocą standardowych urządzeń konsumenckich. Definicję "standardowych urządzeń konsumenckich" należy pozostawić właściwym organom krajowym.
(34)
Artykuły 43 do 48 Traktatu ustanawiają podstawowe prawo
przedsiębiorczości
. Dlatego dostawcy medialnych usług audiowizualnych mają na ogół swobodę wyboru
państwa członkowskiego
, w którym mają swoją siedzibę. Trybunał Sprawiedliwości
Wspólnot Europejskich (ETS)
również podkreślił, że "Traktat nie zakazuje przedsiębiorstwu korzystania ze swobody świadczenia usług, jeżeli nie oferuje ono usług w
państwie członkowskim
, w którym ma swą siedzibę" Sprawa C-56/96 VT4
, Ltd przeciwko Vlaamse Gemeenschap [1997] Zb.Orz. I-03143;
pkt 22; sprawa C 212/97
Centros Ltd przeciwko Erhvervs-og Selskabsstyrelsen [1999] Zb.Orz. I-01459
; patrz również: sprawa C-11/95
Komisja przeciwko Belgii [1996] Zb.Orz. I-04115
oraz sprawa C-14/96
Paul Denuit [1997] Zb.Orz. I-02785
.
.
(35)
Państwa członkowskie muszą mieć
swobodę
stosowania surowszych przepisów w dziedzinach koordynowanych przez niniejszą dyrektywę w stosunku do dostawców usług medialnych będących pod ich jurysdykcją
, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności tych przepisów ze wspólnotowym prawodawstwem w dziedzinie konkurencji
. W celu zapewnienia, że przepisy takie nie są omijane, odpowiednim rozwiązaniem jest kodyfikacja orzecznictwa
ETS
Sprawa C-212/97
Centros Ltd przeciwko Erhvervs-og Selbskabsstyrelsen
; sprawa C-33/74 Van Binsbergen przeciwko Bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Metaalnijverheid
[1974] Zb.Orz. 1299
; sprawa C-23/93 TV 10 SA przeciwko Commisariat voor de Media,
[1994] Zb.Orz. I-04795,
pkt 21.
w połączeniu z bardziej skuteczną procedurą. Rozwiązanie to uwzględnia interesy
państw członkowskich
bez kwestionowania odpowiedniego stosowania zasady kraju pochodzenia.
(36)
W celu każdorazowego udowodnienia przez państwo członkowskie, że dostawca usług medialnych posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim obchodzi przepisy pierwszego państwa, może ono przytoczyć wskaźniki, takie jak źródło dochodów z reklam i/lub abonamentu, główny język usługi lub istnienie programów lub komunikatów handlowych przeznaczonych specjalnie dla publiczności w państwie członkowskim, w którym są one odbierane.
(37)
Na podstawie niniejszej dyrektywy, pomimo stosowania zasady kraju pochodzenia,
państwa członkowskie
mogą nadal podejmować środki, które ograniczają swobodę obiegu transmisji telewizyjnej
lub nielinearnych medialnych usług audiowizualnych
, lecz tylko przy spełnieniu określonych warunków wymienionych w art. 2a dyrektywy
89/552/EWG
oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszej dyrektywie. Jednakże, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem
ETS
, każde ograniczenie swobody świadczenia usług, takie jak każde odstępstwo od podstawowej zasady traktatu, musi być interpretowane restrykcyjnie Sprawa C-355/98
Komisja przeciwko Belgii
[2000] Zb. Orz. str. I-1221, pkt 28; sprawa C-348/96
Calfa
[1999] Zb. Orz. str. I-0011, pkt 23.
.
Szczególną uwagę należy również zwrócić na ochronę nieletnich i ochronę zdrowia, niemniej jednak w żadnym wypadku nie powinna być dopuszczalna uprzednia kontrola idei lub opinii przed nadaniem. W odniesieniu do nielinearnych usług audiowizualnych, zamiast środków będących dotychczas w dyspozycji zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z art. 3 ust. 4 lub art. 12 ust. 3 dyrektywy o handlu elektronicznym w ramach dziedziny koordynowanej przez art. 3d i 3e dyrektywy 89/552/EWG, będą one mogły podjąć środki przewidziane w art. 2a dyrektywy 89/552/EWG
.
(38)
W komunikacie do Rady i Parlamentu Europejskiego o poprawie otoczenia regulacyjnego w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej
COM(2005)0097 .
Komisja podkreśliła rolę starannej analizy właściwego podejścia regulacyjnego, w szczególności w celu określenia czy prawodawstwo jest odpowiednie dla właściwego sektora i problemu, czy też powinno zostać rozważone alternatywne podejście w formie np. współregulacji lub
samoregulacji. Doświadczenie
pokazało
ponadto
, że
zarówno
instrumenty współregulacji
, jak
i samoregulacji, stosowane zgodnie z różnymi tradycjami prawnymi
państw członkowskich
,
mogą odegrać istotną rolę w zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
Środki służące osiągnięciu celów interesu publicznego w powstającym sektorze medialnych usług audiowizualnych będą skuteczniejsze, jeżeli zostaną podjęte przy czynnym wsparciu samych dostawców tych usług. Samoregulacja jest zatem rodzajem dobrowolnej inicjatywy, która umożliwia podmiotom gospodarczym, partnerom społecznym, organizacjom i stowarzyszeniom pozarządowym przyjęcie względem siebie i dla siebie wspólnych wytycznych. Państwa członkowskie powinny, stosownie do swoich zróżnicowanych tradycji prawnych, uznać skuteczność samoregulacji jako elementu uzupełniającego prawodawstwo oraz istniejące mechanizmy sądowe i/lub administracyjne, a także jej przydatny wkład w osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy
.
Jednakże, o ile samoregulacja może stanowić uzupełniającą metodę wdrażania pewnych przepisów niniejszej dyrektywy, nie może ona zastąpić obowiązków krajowego ustawodawcy. Współregulacja, w swej minimalnej postaci, zapewnia niezbędne powiązanie prawne pomiędzy samoregulacją i krajowym ustawodawcą, zgodnie z tradycjami prawnymi państw członkowskich.
(39)
Nadrzędne pojęcie "współregulacji" obejmuje instrumenty regulacyjne opierające się na współpracy organów państwowych i organów samoregulacji, które w różnych krajach są różnie określone i zbudowane. Konkretna struktura opiera się na specyficznej tradycji organizacji mediów w poszczególnych państwach członkowskich. Wspólna dla systemów współregulacji jest realizacja zadań i celów, które pierwotnie wchodziły w zakres kompetencji państwa, we współpracy z zainteresowanymi stronami. Do samych zainteresowanych mianowanych lub upoważnionych przez państwo należy zapewnienie osiągnięcia celu regulacji na podstawie państwowego zlecenia lub upoważnienia. Podstawą są zawsze ramy prawne państwa zawierające wytyczne dotyczące treści, organizacji i procedur. W oparciu o to zainteresowane kręgi tworzą dalsze kryteria, zasady i instrumenty, których przestrzeganie samodzielnie kontrolują. Dzięki sformułowanej w taki sposób formie samoregulacji można w szczególności wykorzystywać wiedzę specjalistyczną w zadaniach administracyjnych i unikać procedur biurokratycznych. Konieczne jest uczestnictwo lub uznanie przynajmniej przez najistotniejsze zainteresowane strony. Funkcjonowanie współregulacji gwarantowane jest poprzez połączenie wytycznych dla uczestniczących kręgów i państwowych możliwości ingerencji na wypadek, gdyby wytyczne nie były realizowane.
(40)
Prawa do transmisji wydarzeń o dużym znaczeniu społecznym mogą być nabywane przez nadawców na zasadzie wyłączności, jeśli ma to miejsce w celu dostarczenia rozrywki. Jednakże niezbędne jest wspieranie pluralizmu poprzez różnorodność tworzenia i nadawania programów informacyjnych w całej Unii Europejskiej oraz respektowanie zasad uznanych w art. 11 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(41)
Aby zabezpieczyć podstawową swobodę odbioru informacji oraz zapewnić, że interesy widzów w Unii Europejskiej są w pełni i należycie chronione, właściciele wyłącznych praw dotyczących wydarzenia o dużym znaczeniu społecznym
muszą
udzielić pozostałym nadawcom i pośrednikom działającym w imieniu nadawców prawa do wykorzystywania krótkich relacji w celu tworzenia ogólnych programów informacyjnych, na uczciwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach, z należytym uwzględnieniem wyłącznych praw. Warunki takie powinny zostać przedstawione z odpowiednim wyprzedzeniem przed wydarzeniem o dużym znaczeniu społecznym, tak aby inne zainteresowane podmioty mogły skorzystać z takiego prawa. Z zasady takie krótkie relacje nie powinny: przekraczać 90 sekund
; być transmitowane przed zakończeniem wydarzenia lub, w przypadku wydarzeń sportowych, przed zakończeniem pojedynczego dnia rozgrywek – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; być emitowane po upływie 36 godzin od wydarzenia; być wykorzystywane do tworzenia archiwów publicznych; być transmitowane po usunięciu logo lub innego znaku identyfikującego nadawcy źródłowego, lub być wykorzystywane przy świadczeniu usług nielinearnych, chyba że są one oferowane przez tego samego dostawcę usług medialnych na żywo lub w późniejszym czasie. Prawo do transgranicznego dostępu do informacji powinno mieć zastosowanie tylko tam, gdzie jest to konieczne; zatem w sytuacji, gdy inny nadawca w tym samym państwie członkowskim nabył wyłączne prawa do danego wydarzenia, o dostęp do informacji należy zwracać się do niego. W przypadku nadawców ogólnoeuropejskich właściwe jest prawodawstwo państwa członkowskiego, w którym odbywa się wydarzenie.
(42)
Umiejętność korzystania z mediów dotyczy umiejętności, wiedzy i zrozumienia po stronie konsumentów, umożliwiających im efektywne korzystanie z mediów. Osoby umiejące korzystać z mediów będą zdolne do dokonywania świadomych wyborów, zrozumienia charakteru treści i usług, będą w stanie skorzystać z pełnego zakresu możliwości oferowanych przez nowe technologie komunikacyjne oraz będą w stanie lepiej bronić siebie i swoje rodziny przed szkodliwymi lub ofensywnymi materiałami. Dlatego kluczowe znaczenie ma aktywne wspieranie przez państwa członkowskie i krajowe organy regulacyjne rozwoju umiejętności korzystania z mediów we wszystkich segmentach społeczeństwa oraz prowadzenie przez nie regularnych badań w celu monitorowania tych segmentów oraz informowania o ich postawach w stosunku do regulacji treści.
(43)
Usługi nielinearne różnią się od usług linearnych pod względem możliwości wyboru oraz kontroli, którymi dysponuje użytkownik, a także w odniesieniu do wpływu jaki wywierają na społeczeństwo Sprawa C-89/04
Mediakabel
[2005] Zb.Orz. 1-4891.
.
Taka różnica uzasadnia
objęcie usług nielinearnych węższym zakresem regulacji. Muszą one jedynie spełniać podstawowe wymagania określone w art. 3c do 3h
dyrektywy 89/552/EWG
.
(44)
Z uwagi na szczególny charakter medialnych usług audiowizualnych, zwłaszcza
ich
wpływ tych usług na sposób, w jaki ludzie kształtują swoje opinie, niezbędne jest, aby użytkownicy wiedzieli dokładnie, kto jest odpowiedzialny za treść tych usług. Dlatego ważne jest, aby
państwa członkowskie
zapewniły, że
użytkownicy mają dostęp do informacji
o tym,
kto i w jaki sposób
ponosi odpowiedzialność redakcyjną za ich treść. Do każdego
państwa członkowskiego
należy ustalenie praktycznych szczegółów dotyczących sposobu, w jaki cel ten może być osiągnięty bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych właściwych przepisów prawa Wspólnoty.
(45)
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, w niniejszej dyrektywie przewidziane są tylko te środki, które są niezbędne do zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Aby rynek ten stał się prawdziwym obszarem pozbawionym wewnętrznych granic dla medialnych usług audiowizualnych,
dyrektywa 89/552/EWG
musi w dziedzinach, w których niezbędne jest działanie na poziomie Wspólnoty,
wspierać
wysoki poziom ochrony celów interesu publicznego, w szczególności ochronę małoletnich,
praw osób niepełnosprawnych
oraz godności ludzkiej.
(46)
Szkodliwe treści i zachowania w medialnych usługach audiowizualnych nadal budzą niepokój ustawodawców, branży i rodziców.
W związku z tym należałoby edukować nie tylko dzieci, lecz także ich rodziców, nauczycieli i pedagogów w zakresie metod optymalnego wykorzystania wszystkich środków komunikacji, w szczególności medialnych usług audiowizualnych, niezależnie od trybu ich dostarczania.
Pojawiają się również nowe problemy, zwłaszcza w związku z nowymi platformami i nowymi produktami. Dlatego niezbędne jest wprowadzenie przepisów służących ochronie fizycznego, umysłowego i moralnego rozwoju małoletnich, a także godności ludzkiej we wszystkich medialnych usługach audiowizualnych i w handlowych przekazach audiowizualnych
, reklamach, telesprzedaży, sponsoringu, lokowaniu produktów oraz wszelkich innych technicznie możliwych sposobach porozumiewania się
.
(47)
Państwa członkowskie powinny zapewnić uwzględnienie krytycznego podejścia do mediów w krajowych programach nauczania i programach kursów dokształcających.
(48)
Należy zachować należytą równowagę między środkami podejmowanymi w celu ochrony małoletnich i godności ludzkiej a podstawowym prawem do wolności słowa określonym w Karcie
praw podstawowych
Unii Europejskiej. Celem tych środków powinno
jednakże
być zapewnienie należytego poziomu ochrony małoletnich
i ludzkiej godności
, zwłaszcza w odniesieniu do usług nielinearnych,
w szczególności poprzez obowiązek wyraźnego informowania przed emisją o szczególnym charakterze niektórych programów, zgodnie z art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym uznano, że godność osoby ludzkiej jest nienaruszalna oraz musi być szanowana i chroniona, jak również z art. 24 Karty, zgodnie z którym dzieci mają prawo do takiej ochrony i opieki, jaka jest konieczna dla ich dobra, oraz że we wszelkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych zarówno przez władze publiczne, jak i instytucje prywatne, należy przede wszystkim uwzględnić właściwie rozumiany interes dziecka.
(49)
Programy zawierające sceny przemocy, tak słownej, jak i fizycznej lub psychicznej, mogą powodować szczególnie silne emocje oraz wstrząsy i urazy psychiczne lub psychologiczne u osób małoletnich, osób wymagających szczególnej opieki lub niepełnosprawnych, zwłaszcza umysłowo. Ponieważ ochrona wszystkich tych osób stanowi jeden z celów niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie stanowczo zachęca się do przypominania dostawcom medialnych usług audiowizualnych o tym obowiązku oraz do zobowiązywania ich do wyraźnego sygnalizowania szczególnego charakteru tego rodzaju programów przed ich transmisją.
(50)
Żaden z przepisów
niniejszej dyrektywy
dotyczących
ochrony małoletnich i porządku publicznego nie
wymaga
, aby wykonanie wspomnianych środków następowało poprzez uprzednią kontrolę medialnych usług audiowizualnych.
(51)
Artykuł 151 ust. 4 Traktatu zobowiązuje Wspólnotę do uwzględniania aspektów kulturowych w jej działaniach prowadzonych na podstawie innych przepisów Traktatu.
W szczególności powinno się szanować i wspierać
różnorodność jej kultur
i języków, a także wspierać wzajemne zrozumienie
.
(52)
Nielinearne medialne usługi audiowizualne mają potencjał częściowego zastąpienia usług linearnych. Z związku z tym powinny one tam gdzie jest to możliwe wspierać produkcję i rozpowszechnianie europejskich utworów, a przez to aktywnie przyczyniać się do wspierania różnorodności kulturowej.
Takie wsparcie dla utworów europejskich mogłoby polegać na przykład na minimalnej kwocie utworów europejskich proporcjonalnej do wyniku gospodarczego lub minimalnym udziale utworów europejskich w katalogach wideo na żądanie lub też atrakcyjnej prezentacji utworów europejskich w elektronicznych przewodnikach po programach.
Istotne będzie regularne badanie stosowania przepisów dotyczących wspierania utworów europejskich przy pomocy medialnych usług audiowizualnych. W ramach sprawozdań, o których mowa w art. 3f ust. 3
dyrektywy 89/552/EWG
,
państwa członkowskie
powinny również uwzględnić wsparcie finansowe udzielane przy pomocy usług nielinearnych na rzecz produkcji utworów europejskich oraz nabywania praw do tych utworów, udział utworów europejskich w katalogach medialnych usług audiowizualnych, jak również rzeczywiste wykorzystanie przez użytkowników utworów europejskich oferowanych w ramach tych usług.
W sprawozdaniach należy w odpowiedni sposób uwzględnić także utwory producentów niezależnych
.
(53)
Osoby, które jedynie łączą w pakiet lub przesyłają medialne usługi audiowizualne, albo oferują na sprzedaż pakiety takich usług, za które nie ponoszą żadnej redakcyjnej odpowiedzialności, nie powinny być uznawane za dostawców usług medialnych. Tym samym prowadzenie działalności jedynie w zakresie łączenia w pakiet, przesyłania lub odsprzedawania oferty programowej, za którą nie ponosi się odpowiedzialności redakcyjnej nie wchodzi w zakres niniejszej dyrektywy.
(54)
Wprowadzając w życie przepisy art. 4 zmienionej dyrektywy 89/552/EWG,
państwa członkowskie
powinny
przyjąć odpowiednie środki stanowiące zachętę dla nadawców do należytego uwzględniania europejskich koprodukcji i europejskich utworów
pochodzenia niekrajowego.
(55)
Dostawcy usług medialnych powinni uwzględniać w swoich usługach także utwory producentów niezależnych, przestrzegając praw wynikających z wielokrotnego odtwarzania tych utworów oraz właściwie oznaczając osoby biorące udział w ich opracowaniu.
(56)
Należy zapewnić, że utwory kinematograficzne są emitowane w okresach uzgodnionych pomiędzy posiadaczami praw a dostawcami medialnych usług audiowizualnych.
(57)
Dostępność usług nielinearnych zwiększa możliwości wyboru konsumenta.
Państwa członkowskie powinny więc zadbać o uwzględnienie w krajowych programach nauczania i dokształcania wystarczającego objaśnienia krytycznego korzystania z mediów, aby nie było konieczne wprowadzenie szczegółowych przepisów dotyczących handlowego przekazu audiowizualnego.
Szczegółowe przepisy dotyczące handlowego przekazu audiowizualnego w przypadku usług nielinearnych nie wydają się więc ani uzasadnione, ani sensowne z technicznego punktu widzenia. Niemniej jednak, wszystkie handlowe przekazy audiowizualne powinny respektować nie tylko zasady identyfikacji, lecz także podstawowe przepisy jakościowe, tak aby mogły zostać osiągnięte uznane cele polityki publicznej.
(58)
Prawo do odpowiedzi stanowi szczególnie stosowne narzędzie prawne w otoczeniu wirtualnym, ponieważ istnieje możliwość natychmiastowej korekty kwestionowanych informacji. Odpowiedź musi jednak nastąpić w odpowiednim terminie po uzasadnieniu takiej potrzeby, a mianowicie w terminie i w sposób, które wydają się analogiczne wobec danego programu, którego dotyczy owa potrzeba. Odpowiedzi powinno być przyznana taka sama znaczenie jak kwestionowanej informacji, aby z tym samym skutkiem dotrzeć do tej samej grupy użytkowników.
(59)
Jak zostało to już stwierdzone przez Komisję w komunikacie wyjaśniającym dotyczącym niektórych aspektów przepisów dotyczących reklamy telewizyjnej w dyrektywie "Telewizja bez granic" OJ C 102 z 28.4.2004, str. 2.
, nowe techniki reklamy i innowacje marketingowe stworzyły nowe skuteczne możliwości dla przekazów handlowych w tradycyjnych usługach transmisyjnych, które w ten sposób na równych warunkach mogą łatwiej sprostać konkurencji innowacyjnych usług na żądanie. Ten komunikat wyjaśniający nadal obowiązuje w zakresie, w którym odnosi się do tych przepisów dyrektywy
89/552/EWG
, których nie dotyczy niniejsza
dyrektywa
.
(60)
Rozwój gospodarczy i techniczny daje użytkownikom coraz większy wybór, ale także większą odpowiedzialność w korzystaniu z medialnych usług audiowizualnych. Aby cele będące w interesie publicznym mogły zostać odpowiednio urzeczywistnione, przepisy muszą pozwalać na pewien stopień elastyczności w odniesieniu do linearnych medialnych usług audiowizualnych: zasada oddzielenia powinna być ograniczona do reklamy i telezakupów, lokowanie produktu powinno być dozwolone pod określonymi warunkami
w pewnych przypadkach określonych zgodnie z pozytywnym wykazem
i niektóre ograniczenia ilościowe powinny zostać zniesione. Lokowanie produktu mające charakter kryptoreklamy powinno jednak być zakazane. Zasada oddzielenia nie powinna uniemożliwiać wykorzystywania nowych technik reklamowych.
(61)
Niezbędne jest zapewnienie spójności niniejszej dyrektywy z istniejącym prawem wspólnotowym. Z tej przyczyny w przypadku kolizji pomiędzy przepisami niniejszej dyrektywy i przepisem innego wspólnotowego aktu prawnego, regulującego określone aspekty dostępu do medialnych usług audiowizualnych lub prowadzenia działalności w zakresie takich usług, przepisy niniejszej dyrektywy mają znaczenie decydujące. Niniejsza dyrektywa stanowi zatem dopełnienie wspólnotowego dorobku prawnego. Tym samym,
oprócz praktyk, które są objęte niniejszą dyrektywą, dyrektywa 2005/29/WE
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ("Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych")
(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).
stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych, takich jak praktyki wprowadzające w błąd i praktyki agresywne występujące w medialnych usługach audiowizualnych. Ponadto, ponieważ dyrektywa 2003/33/WE
Dyrektywa 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (
Dz.U. L 152 z 20.6.2003, str. 16)
.
, która zakazuje reklamy i sponsorowania papierosów i innych produktów tytoniowych w mediach drukowanych, usługach społeczeństwa informacyjnego i audycjach radiowych, obowiązuje bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 89/552/EWG, biorąc pod uwagę specyficzny charakter medialnych usług audiowizualnych, związek między dyrektywą 2003/33/WE i dyrektywą 89/552/EWG powinien pozostać bez zmian po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. Artykuł 88 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE
Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (
Dz.U. L 311 z 28.11.2001, str. 67).
, który zakazuje adresowanej do ogółu społeczeństwa reklamy określonych produktów medycznych, ma zastosowanie, zgodnie z ust. 5 tego artykułu, bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy 89/552/EWG;
podobnie
związek między dyrektywą 2001/83/WE i dyrektywą 89/552/EWG powinien pozostać bez zmian po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Co więcej, niniejsza dyrektywa nie stanowi uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności
Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 9.
.
(62)
Mając na uwadze szersze wykorzystanie nowych technologii, takich jak przenośne nagrywarki wideo oraz większy wybór kanałów
, szczegółowe uregulowania odnoszące się do zamieszczania spotów reklamowych w celu ochrony widzów nie są już uzasadnione.
Niniejsza dyrektywa przyznaje
nadawcom większą elastyczność pod względem ich zamieszczania, o ile nie zakłóca to nadmiernie integralności programów.
(63)
Dyrektywa ma na celu zachowanie szczególnego charakteru europejskiej telewizji.
Spoty reklamowe i telezakupowe mogą być umieszczane w trakcie programów wyłącznie w sposób niezagrażający integralności i wartości danego programu, przy uwzględnieniu naturalnych przerw oraz okresu trwania i charakteru programu, jak również praw przysługujących posiadaczom praw.
(64)
Ograniczenie czasu przeznaczonego dziennie na reklamę pozostało w dużej mierze teorią. Ważniejszy jest limit czasu reklamowego przypadającego na godzinę programu, ponieważ ma on również zastosowanie do okresów największej oglądalności. W związku z tym dzienny limit powinien zostać zniesiony, podczas gdy limit godzinowy powinien zostać utrzymany w przypadku reklamy i telezakupów. Także ilościowe ograniczenia czasowe dla kanałów telezakupowych lub reklamowych wydają się już nieuzasadnione biorąc pod uwagę zwiększone możliwości wyboru konsumentów. Jednakże limit wynoszący 20 % reklam na godzinę zegarową pozostaje w mocy, za wyjątkiem form reklamy takich jak telepromocje i telezakupy, wymagających więcej czasu ze względu na ich charakter i sposób prezentacji Sprawy
Reti Televisive Italiane SpA
(RTI) C-320/94;
Radio Torre
C-328/94; Rete A Srl C-329/94;
Vallau Italiana Promomarket
C_337/94;
Radio Italia Solo Musica
i inni C-338/94 oraz
GETE
Srl C-339/94 przeciwko
Ministero delle Poste e Telecomunicazioni
, [1996] Zb. Orz. I-06471.
.
(65)
Kryptoreklama jest praktyką zakazaną przez niniejszą dyrektywę z powodu jej negatywnego wpływu na konsumentów. Zakaz kryptoreklamy nie obejmuje dozwolonego prawnie lokowania produktu w ramach niniejszej dyrektywy.
(66)
Lokowanie produktu jest faktem w utworach kinematograficznych i utworach audiowizualnych wyprodukowanych dla telewizji, lecz
państwa członkowskie
regulują tę praktykę w różny sposób. W celu zapewnienia jednakowych warunków konkurencji, a przez to zwiększenia konkurencyjności europejskiego sektora mediów, konieczne jest przyjęcie przepisów dotyczących lokowania produktu.
Właściwy wydaje się być pozytywny wykaz, dopuszczający lokowanie produktu w odniesieniu do takich formatów, które nie mają nadrzędnej funkcji opiniotwórczej, jak również w takich przypadkach, w których za lokowanie produktu nie uzyskano żadnych świadczeń lub uzyskano niewielkie świadczenia.
Definicja lokowania produktu obejmuje dowolną formę handlowego przekazu audiowizualnego zawierającego włączenie lub odniesienie do produktu, usługi lub ich znaku handlowego w taki sposób, że są one przedstawione w programie, zwykle w zamian za zapłatę lub podobne świadczenie.
Może ono polegać na udostępnieniu usług lub produktów mających wartość pieniężną, za których nabycie w innym przypadku nabywca musiałby wyłożyć własne środki finansowe, osobowe lub rzeczowe. Lokowanie produktu
podlega takim samym jakościowym przepisom i ograniczeniom, jakie stosują się do reklamy.
Ponadto powinno spełniać szczególne wymogi. Nie może zostać naruszona odpowiedzialność redakcyjna i niezależność dostawcy usług medialnych. W szczególności wykorzystanie produktu w trakcie programu nie może powodować wrażenia, że produkt ten jest wspierany przez program lub osoby w nim występujące. Ponadto produkt nie powinien być "nadmiernie wyeksponowany". Oznacza to ekspozycję, która nie jest uzasadniona przez wymogi redakcyjne programu lub konieczność przedstawienia realiów życia. Nadmierna ekspozycja może również oznaczać wielokrotne pokazywanie danej marki, towaru lub usługi, jak również sposób ich wyeksponowania. Należy również uwzględnić treść programów, w których są one wykorzystywane.
(67)
"Wsparcie produkcyjne" oznacza wymienienie lub przedstawienie towarów lub usług z przyczyn redakcyjnych bez opłaty lub podobnego wynagrodzenia. W celu osiągnięcia rozróżnienia od lokowania produktu w rozumieniu niniejszej dyrektywy należy sprecyzować prawne warunki ramowe stosowania wsparcia produkcyjnego dopuszczalnego we wszystkich formatach programów.
(68)
"Nadmierne akcentowanie" ma miejsce, gdy poprzez wielokrotne przedstawianie danej marki, towaru lub usługi lub poprzez sposób prezentacji w ramach pomocy produkcyjnej lub lokowania produktu produkty są nadmiernie akcentowane, przy uwzględnieniu treści programów, w których występują.
(69)
Organy regulacyjne powinny być niezależne od rządów krajowych, jak również od dostawców medialnych usług audiowizualnych, tak aby mogły wykonywać swoją pracę w sposób bezstronny i przejrzysty oraz przyczyniać się do pluralizmu mediów. Konieczna jest ścisła współpraca pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy.
Podobnie, szczególne znaczenie ma ścisła współpraca między państwami członkowskimi i organami regulacyjnymi państw członkowskich w odniesieniu do wpływu, jaki nadawcy mający siedzibę w jednym państwie członkowskim mogą mieć w innym państwie członkowskim. Jeżeli w prawie krajowym przewidziano procedury licencyjne oraz jeżeli sprawa dotyczy więcej niż jednego państwa członkowskiego, należy umożliwić nawiązanie kontaktu między odpowiednimi władzami, zanim takie licencje zostaną przyznane. Powyższa współpraca powinna obejmować wszystkie obszary, które reguluje niniejsza dyrektywa, a zwłaszcza jej art. 2, 2a i 3.
(70)
Różnorodność kulturowa, wolność słowa i pluralizm środków komunikacji należą do istotnych aspektów europejskiego sektora audiowizualnego, stanowiąc tym samym warunki konieczne dla zapewnienia demokracji i różnorodności.
(71)
Prawo osób niepełnosprawnych, starszych i do udziału w życiu społecznym i obywateli innych krajów niż kraje UE, posługujących się innym językiem ojczystym do uczestniczenia i włączenia się w społeczne i kulturalne życie społeczności zgodnie z art. 25 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jest nierozerwalnie związane ze świadczeniem dostępnych usług medialnych. Dostępność medialnych usług audiowizualnych obejmuje między innymi język migowy, napisy, dźwiękowy opis obrazu, napisy dźwiękowe i łatwo zrozumiałe menu nawigacyjne,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie
89/552/EWG wprowadza
się następujące zmiany:
1)
tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
Dyrektywa
2007/.../WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
państw członkowskich
, dotyczących świadczenia medialnych usług audiowizualnych (dyrektywa o medialnych usługach audiowizualnych)
2)
artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a)
"medialna usługa audiowizualna" oznacza usługę
w rozumieniu art. 49 i 50 Traktatu
świadczoną przy odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy usług medialnych
, której zasadniczym celem jest dostarczanie
programów złożonych z
ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych, ogółowi ludności poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE
i/lub handlowych przekazów audiowizualnych. Powyższa definicja nie obejmuje usług, w przypadku których treść audiowizualna jedynie towarzyszy usłudze i nie jest jej zasadniczym celem, w tym prasy w formie drukowanej i elektronicznej;
b)
"dostawca usług medialnych" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która ponosi redakcyjną odpowiedzialność za wybór audiowizualnej treści medialnej usługi audiowizualnej i określa sposób, w jaki treść ta jest zorganizowana.
Definicja ta nie obejmuje osób fizycznych lub prawnych dokonujących jedynie transmisji treści, za które odpowiedzialność redakcyjną ponoszą osoby trzecie;
c)
"nadawanie
telewizyjne"
lub
"
usługa linearna
" oznacza medialną usługę audiowizualną, w przypadku której
programy w kolejności chronologicznej emitowane są do nieokreślonej liczby potencjalnych widzów w czasie, o którym decyduje dostawca usług medialnych zgodnie z ustalonym układem programu
;
d)
"nadawca" oznacza dostawcę linearnych medialnych usług audiowizualnych;
e)
"usługa na żądanie" lub
"usługa nielinearna" oznacza medialną usługę audiowizualną
złożoną z oferty treści audiowizualnych redagowanych lub zestawianych przez dostawcę usług medialnych
, w przypadku której użytkownik
w sposób indywidualny żąda nadania w wybranym czasie określonego programu spośród oferowanej treści lub nie jest objęta definicją usługi linearnej w lit. c)
;
f)
"handlowy przekaz audiowizualny" oznacza ruchome obrazy z dźwiękiem lub bez, które
są emitowane jako część medialnych usług audiowizualnych lub, w przypadku kanałów telezakupowych, jako medialna usługa audiowizualna i których celem jest bezpośrednie lub pośrednie promowanie
towarów, usług lub wizerunku osoby fizycznej lub prawnej prowadzącej działalność gospodarczą;
g)
"reklama telewizyjna" oznacza każdą formę ogłoszeń emitowanych za zapłatą lub podobnym świadczeniem bądź w celach promocji własnej, przez przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, mających związek z działalnością handlową, produkcyjną, rzemieślniczą lub w ramach wolnego zawodu, i mających na celu zwiększenie sprzedaży towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań, w zamian za zapłatę;
h)
"kryptoreklama" oznacza przedstawianie za pomocą słów lub obrazów towarów, usług, nazwy, znaku towarowego lub działalności producenta towarów lub osoby świadczącej usługi w programach, gdzie przedstawianie takie jest zamierzoną czynnością
dostawcy usług medialnych
mającą pełnić funkcję reklamy i może wprowadzić odbiorców w błąd co do swojego rzeczywistego charakteru. Przedstawianie takie uznaje się za zamierzone w szczególności wówczas, gdy jest dokonywane w zamian za zapłatę lub podobne wynagrodzenie;
i)
"
włączenie produktów
"
i
"
lokowanie tematów
"
oznacza interwencję w scenariusz filmu lub programu fabularnego jakiegokolwiek przedsiębiorstwa lub organu w celu promowania w szczególności produktu, usługi lub marki;
j)
"sponsorowanie" oznacza wszelkiego rodzaju wpłaty przekazane przez prywatne lub publiczne przedsiębiorstwo
albo osobę fizyczną,
nieprowadzące działalności związanej z dostarczaniem medialnych usług audiowizualnych lub produkcją utworów audiowizualnych na rzecz
bezpośredniego lub pośredniego
finansowania medialnych usług audiowizualnych, w celu promocji własnej firmy, znaku towarowego, wizerunku, działalności bądź produktów;
k)
"telepromocja
"
oznacza formę reklamy polegającej na pokazywaniu produktów, przedstawianiu za pomocą słów i obrazów towarów lub usług producenta towarów lub osoby świadczącej usługi, przeprowadzanej w ramach programów w celu promowania dostarczania, w zamian za zapłatę, przedstawianych lub pokazywanych towarów lub usług;
l)
"telezakupy" oznaczają transmisję do odbiorców bezpośrednich ofert, w celu dostarczania towarów lub świadczenia usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań, w zamian za zapłatę
;
m)
"lokowanie produktu" oznacza dowolną formę handlowego przekazu audiowizualnego polegającego na włączeniu lub odwołaniu się do produktu, usługi lub ich znaku handlowego w taki sposób, że są one przedstawione w medialnych usługach audiowizualnych, w zamian za zapłatę lub podobne wynagrodzenie
dla dostawcy usług medialnych, bądź też nieodpłatnie. Definicja prawna lokowania produktu nie obejmuje jednakże niezależnych decyzji redakcyjnych dotyczących wykorzystania produktów, bez nadmiernego ich wyeksponowania, które są nierozerwalnie związane z programem i ułatwiają jego produkcję, takich jak nagrody przyznawane w programach, przedmioty mające związek z treścią programu oraz rekwizyty;
n)
"
wsparcie produkcyjne
":
towary lub usługi udostępnione bez zapłaty lub podobnego wynagrodzenia wykorzystywane z przyczyn redakcyjnych;
o)
"
program
":
redagowana przez dostawcę usług medialnych jednostka obrazów ruchomych z dźwiękiem lub bez zawarta w określonym planie czasowym transmisji lub w katalogu;
p)
"
współregulacja
"
oznacza formę regulacji opartą na współpracy między władzami publicznymi i organami samoregulacyjnymi;
q)
"odpowiedzialność redakcyjna
"
: ostateczne zestawienie programów przez profesjonalnego dostawcę treści medialnych w celu wyświetlenia w określonym czasie lub udostępnienia na żądanie z katalogu, przeznaczone dla ogółu ludności.
3)
w artykule 2 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ustępie 1 wyrażenie "transmisje telewizyjne nadawane przez nadawców telewizyjnych" zastępuje się wyrażeniem "medialne usługi audiowizualne nadawane przez dostawców usług medialnych", a słowo "transmisji" zastępuje się wyrażeniem "medialnych usług audiowizualnych";
b)
w ustępie 2, wyrażenie "nadawcami telewizyjnymi" zastępuje się wyrażeniem "dostawcami usług medialnych";
c)
w ustępie 3, wyrażenie "nadawca telewizyjny" zastępuje się wyrażeniem "dostawca usług medialnych"; wyrażenie "decyzje redakcyjne dotyczące układu programów" zastępuje się wyrażeniem "decyzje redakcyjne dotyczące medialnej usługi audiowizualnej"; wyrażenie "telewizyjnej działalności transmisyjnej" zastępuje się wyrażeniem "działalności w zakresie medialnych usług audiowizualnych"; wyrażenie "w którym jako pierwszym rozpoczął transmitowanie" zastępuje się wyrażeniem "gdzie po raz pierwszy rozpoczął swoją działalność"; wyrażenie "decyzje dotyczące układu programów" zastępuje się przez "decyzje dotyczące medialnej usługi audiowizualnej";
d)
ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
4.
"4. Dostawców usług medialnych, do których nie stosuje się przepisów ust. 3, uznaje się za podlegających jurysdykcji
państwa członkowskiego
w następujących przypadkach:
a)
jeśli korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w tym
państwie członkowskim
;
b)
jeśli, choć nie korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w
państwie członkowskim
, to korzystają z łącza satelitarnego należącego do tego
państwa członkowskiego
.";
e)
w ustępie 5, wyrażenie "nadawca telewizyjny" zastępuje się wyrażeniem "dostawca usług medialnych", zaś "art. 52" zastępuje się przez "art. 43";
f)
ustęp 6 otrzymuje następujące brzmienie:
6.
"6. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do medialnych usług
audiowizualnych, które
nie są odbierane za pomocą standardowych urządzeń konsumenckich bezpośrednio lub pośrednio przez odbiorców w jednym lub więcej
państwach
członkowskich.
"
;
4)
Artykuł
2a
zastępuje się następującym tekstem
:
Artykuł 2a
1
.
Państwa
członkowskie
zapewniają swobodę odbioru i nie ograniczają na swoim terytorium retransmisji medialnych usług audiowizualnych z innych
państw członkowskich
z przyczyn, które wchodzą w zakres dziedzin koordynowanych niniejszą dyrektywą.";
2.
Państwa członkowskie mogą przejściowo odstąpić od stosowania ust. 1, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a)
medialna usługa audiowizualna pochodząca z innego państwa członkowskiego w sposób jawny, w stopniu poważnym i ciężkim narusza art. 3d lub 3e oraz/lub art. 22 ust. 1 lub 2;
b)
w ciągu 12 poprzedzających miesięcy dostawca usług medialnych co najmniej dwukrotnie naruszył przepisy, o których mowa w lit. a);
c)
dane państwo członkowskie powiadomiło pisemnie dostawcę usług medialnych, państwo członkowskie, w którym ma on siedzibę, oraz Komisję o domniemanych naruszeniach oraz środkach, które zamierza podjąć w razie kolejnego naruszenia;
d)
konsultacje z państwem członkowskim, w którym ma siedzibę dostawca usług medialnych, oraz z Komisją nie doprowadziły do polubownego rozwiązania w terminie 15 dni od powiadomienia, o którym mowa w lit. c), a domniemane naruszenia trwają nadal.
3.
W odniesieniu do usług na żądanie państwo członkowskie może w pilnych przypadkach tymczasowo podjąć środki w celu odstąpienia od stosowania ust. 1, bez spełnienia warunków określonych w ust. 2 lit. b), c) i d). W takim wypadku o podjętych środkach należy powiadomić w możliwie najkrótszym czasie Komisję oraz państwo członkowskie, w którym ma siedzibę dostawca usług medialnych, podając powody, dla których pierwsze państwo członkowskie uznało ten przypadek za pilny.
4.
W ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o środkach podjętych przez dane państwo członkowskie Komisja decyduje, czy są one zgodne z prawem wspólnotowym. Jeżeli Komisja uzna, że wspomniane środki są niezgodne z prawem, państwo członkowskie jest zobowiązane do pilnego zaniechania ich stosowania.;
5.
Ust. 2 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania wszelkich procedur, środków prawnych lub sankcji mających zastosowanie do przedmiotowych naruszeń w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych.
5)
artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 3
1.
Państwa
członkowskie
mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
, o ile przepisy są zgodne z ogólnymi zasadami prawa Wspólnoty i nie zakłócają konkurencji
.
2.
W przypadkach, gdy państwo członkowskie:
a)
skorzystało z prawa do przyjęcia bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów, przysługującego mu na mocy ust. 1; oraz
b)
gdy przepisy takie są uzasadnione powodami związanymi z polityką publiczną, w tym ochroną osób małoletnich, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochroną różnorodności kulturowej; oraz
c)
gdy państwo członkowskie uważa, że nadawca usług medialnych podlegający jurysdykcji innego państwa członkowskiego wykorzystał niniejszą dyrektywę w niewłaściwy lub nieuczciwy sposób w celu ominięcia takich przepisów,
może ono kontaktować się z państwem członkowskim sprawującym jurysdykcję po to, by w sposób zadowalający obie strony rozwiązać wszelkie pojawiające się problemy. Jeżeli wystosuje uzasadniony wniosek do państwa sprawującego jurysdykcję, państwo to zwraca się do dostawcy usług medialnych o przestrzeganie rzeczonych przepisów. W terminie dwóch miesięcy od wezwania państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję informuje pierwsze z państw o uzyskanych efektach.
3.
Jeżeli pierwsze z państw członkowskich uważa, że:
a)
efekty uzyskane w wyniku zastosowania ust. 1a nie są satysfakcjonujące; oraz że
b)
dany nadawca ustanowił swoją siedzibę w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję jedynie po to, by ominąć surowsze przepisy w dziedzinach koordynowanych niniejszą dyrektywą, które miałyby do niego zastosowanie, gdyby miał siedzibę w pierwszym państwie,
może ono pojąć stosowne środki przeciwko takiemu dostawcy usług medialnych, w celu zapobiegania nadużyciom lub oszustwom.
Środki te muszą być obiektywnie niezbędne, stosowane w sposób niedyskryminujący, odpowiednie dla osiągnięcia zamierzonych celów, oraz nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
4.
Państwo członkowskie może podejmować środki zgodnie z ust. 3 tylko wówczas, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)
powiadomiło Komisję i państwo członkowskie, w którym dostawca usług medialnych ma swoją siedzibę, o zamiarze podjęcia takich środków i uzasadniły swoją ocenę; oraz
b)
Komisja stwierdziła, że środki te są zgodne z prawem wspólnotowym, a zwłaszcza że powody, dla których dane państwo członkowskie zdecydowało o podjęciu środków wynikających z ust. 2 i 3, są właściwie uzasadnione.
5.
Komisja podejmuje swoją decyzję w ciągu trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia na podstawie ust. 4 lit. a)
.
Jeżeli Komisja postanowi, że środki są niezgodne z prawem Wspólnoty
,
państwo członkowskie, którego to dotyczy, powstrzymuje się od podjęcia proponowanych środków.
6.
Państwa
członkowskie
zapewniają za pomocą odpowiednich środków w ramach swojego ustawodawstwa, że dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji faktycznie przestrzegają przepisów niniejszej dyrektywy.
7.
Państwa
członkowskie
wspierają systemy
samoregulacji i/lub
współregulacji
na szczeblu krajowym
w dziedzinach koordynowanych niniejszą dyrektywą. Systemy te muszą być tak skonstruowane, aby były szeroko akceptowane przez główne zainteresowane strony
w danym państwie członkowskim
i przewidywały skuteczne wykonanie.
8.
Jeżeli przepisy niniejszej dyrektywy są sprzeczne z przepisami innych aktów wspólnotowych regulujących dostęp do działalności związanej z medialnymi usługami audiowizualnymi lub prowadzenia takiej działalności, przepisy niniejszej dyrektywy mają charakter nadrzędny.
9.
Państwa członkowskie wspierają, za pośrednictwem odpowiednich środków, uzyskanie przez konsumentów lepszego obeznania z mediami.
6)
dodaje się art. 3b do
3l
w następującym brzmieniu:
Artykuł 3b
1.
Zgodnie z zasadą swobody dostępu do informacji, zapisaną w szczególności w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, i bez uszczerbku dla istniejących porozumień umownych między nadawcami oraz nie naruszając wyłącznych praw każde państwo członkowskie zapewnia
, że, do celów krótkich relacji informacyjnych,
z relacjami przeznaczonymi dla transmisji ogólnoeuropejskich włącznie,
nadawcy mający siedzibę w innych
państwach członkowskich
nie są pozbawieni dostępu, na uczciwych, rozsądnych i niedyskryminujących zasadach, do wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców, które są transmitowane przez nadawcę podlegającego ich jurysdykcji.
Nadawca przyznający dostęp ma prawo do odpowiedniej rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów.
2.
Nadawcy
mogą
dowolnie wybierać krótkie relacje
z sygnału transmitującego nadawcy, przy czym muszą oni przynajmniej podać ich źródło.
Relacje te wykorzystuje się wyłącznie do ogólnych programów informacyjnych.
3.
Przepisy niniejszego artykułu obowiązują bez uszczerbku dla obowiązku poszczególnych nadawców do przestrzegania przepisów w zakresie prawa autorskiego, łącznie z przepisami dyrektywy 2001/29/WE
Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (
Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10).
i/lub Międzynarodowej konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów i organizacji nadawczych z Rzymu z dnia 26 października 1961 r. oraz Berneńskiej konwencji o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia września 1886 roku z późniejszymi zmianami i poprawkami.
4.
Państwa członkowskie gwarantują, że określone zostaną sposoby i warunki korzystania z tych krótkich relacji, a zwłaszcza maksymalny czas ich trwania, ograniczenia czasowe ich emisji oraz wymogi związane ze wskazaniem transmitującego nadawcy .
5.
Nadawcy mogą, zgodnie z prawem odnośnego państwa członkowskiego i dla celów transmisji, sami uzyskać dostęp do danego wydarzenia.
Artykuł 3c
Państwa
członkowskie
zapewniają, że dostawcy medialnych usług audiowizualnych podlegający ich jurysdykcji udostępniają odbiorcom swoich usług w sposób łatwy, bezpośredni i trwały co najmniej następujące informacje:
a)
nazwę dostawcy usług medialnych;
b)
adres geograficzny, pod którym dostawca usług medialnych ma swoją siedzibę;
c)
dane dotyczące dostawcy usług medialnych, w tym jego adres poczty elektronicznej lub strony internetowej, które pozwalają na szybkie skontaktowanie się z nim w sposób bezpośredni i skuteczny;
d)
gdzie dotyczy,
właściwą instytucję regulacyjną lub kontrolną
.
Artykuł 3d
1.
Państwa
członkowskie
zapewniają przy użyciu odpowiednich środków
, że medialne usługi audiowizualne podlegające ich jurysdykcji nie są udostępniane w taki sposób, który mógłby poważnie zaszkodzić fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu rozwojowi osób małoletnich.
Niniejszy artykuł dotyczy w szczególności programów zawierających treści pornograficzne i nieuzasadnione sceny przemocy. Komisja i państwa członkowskie powinny zachęcać odnośne strony z sektora mediów do wsparcia ogólnowspólnotowego systemu oznaczania, oceny i filtrowania jako kolejnego środka ochrony małoletnich. Państwa członkowskie wspierają działania umożliwiające rodzicom i innym opiekunom lepszą kontrolę nad programami zawierającymi treści pornograficzne i nieuzasadnione sceny przemocy.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, że dostawcy medialnych usług audiowizualnych podlegający ich jurysdykcji udostępniają użytkownikom systemy filtrowania treści, które mogą być szkodliwe dla rozwoju fizycznego, umysłowego lub moralnego osób małoletnich, a także informują użytkowników o ich istnieniu.
3.
Komisja i państwa członkowskie zachęcają dostawców medialnych usług audiowizualnych, organy regulacyjne i wszystkie zainteresowane strony do rozważania technicznych i prawnych możliwości opracowania zharmonizowanych opisów treści, sprzyjających lepszemu filtrowaniu i klasyfikacji u źródła, niezależnie od używanej platformy nadawczej, w celu zapewnienia lepszej ochrony małoletnich.
4.
Państwa członkowskie zapewniają, że dostawcy audiowizualnych usług medialnych podlegający ich jurysdykcji nie przekazują w żadnym przypadku pornografii dziecięcej, pod groźbą pociągnięcia do odpowiedzialności administracyjnej i/lub karnej.
5.
Państwa członkowskie zachęcają dostawców medialnych usług audiowizualnych do promowania kampanii informacyjnych na rzecz zapobiegania przemocy wobec kobiet oraz małoletnich, o ile to możliwe we współpracy ze stowarzyszeniami i podmiotami publicznymi lub prywatnymi zaangażowanymi w działania w tym zakresie
.
Artykuł 3e
Państwa
członkowskie
zapewniają za pomocą odpowiednich środków, że medialne usługi audiowizualne i handlowe przekazy audiowizualne rozpowszechniane przez dostawców podlegających ich jurysdykcji nie zawierają jakiegokolwiek podburzania do nienawiści ze względu na płeć,
rasę
, pochodzenie etniczne, wyznanie lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną
ani w żaden inny sposób nie naruszają godności człowieka
.
Artykuł 3f
1.
Państwa
członkowskie
zapewniają, że dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji wspierają, wtedy gdy jest to możliwe do zrealizowania i za pomocą odpowiednich środków
oraz z właściwym uwzględnieniem różnych środków dystrybucji
,
rozwój i
produkcję europejskich utworów w rozumieniu art. 6 oraz dostęp do nich.
W przypadku nielinearnych medialnych usług audiowizualnych wspieranie i promowanie mogłoby przybrać formę minimalnej liczby europejskich utworów proporcjonalnej do wyniku gospodarczego, lub minimalnego udziału utworów europejskich i utworów wyprodukowanych przez producentów niezależnych od nadawców w katalogach wideo na żądanie, lub też atrakcyjnej prezentacji utworów europejskich i utworów niezależnych producentów w elektronicznych przewodnikach po programach.
2.
Państwa
członkowskie
zapewniają, że dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji nie transmitują utworów kinematograficznych poza okresami uzgodnionymi z posiadaczami praw.
3.
Państwa
członkowskie
składają Komisji sprawozdanie ze stosowania środka określonego w ust. 1, nie później niż do końca czwartego roku po przyjęciu niniejszej dyrektywy, a następnie co trzy lata.
4.
Komisja, na podstawie informacji przekazanych przez
państwa członkowskie
i na podstawie niezależnej analizy, a także
przy uwzględnieniu rozwoju rynkowego i technologicznego
oraz celu różnorodności kulturowej
, składa
co trzy lata
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania ust. 1.
Artykuł 3g
Państwa
członkowskie
zapewniają, że handlowe przekazy audiowizualne rozpowszechniane przez dostawców podlegających ich jurysdykcji
zgodne są z zasadami określonymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i
spełniają
w szczególności
następujące wymagania:
a)
handlowe przekazy audiowizualne muszą być łatwe do zidentyfikowania jako takie
oraz możliwe do odróżnienia od treści redakcyjnej. Bez uszczerbku dla zastosowania nowych technik reklamowych, reklama telewizyjna, telezakupy i telepromocja są wyraźnie oddzielone od pozostałych części programu za pomocą środków wizualnych, dźwiękowych i/lub przestrzennych.
Zakazuje się ukrytych handlowych przekazów audiowizualnych;
b)
handlowe przekazy audiowizualne przestrzegają integralności i naturalnych przerw w programie, w trakcie którego są transmitowane;
c)
handlowe przekazy audiowizualne nie mogą wykorzystywać technik podprogowych
. W tym względzie poziom dźwięku w blokach reklamowych, a także planszach, które poprzedzają reklamę i następują po niej, nie może przekraczać średniego poziomu pozostałych programów. Za powyższe uregulowania odpowiadają reklamodawcy i nadawcy, którzy dopilnowują, aby reklamodawcy przestrzegali tego wymogu w przekazach reklamowych;
d)
handlowe przekazy audiowizualne
są zgodne z zasadami określonymi w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej i w szczególności
nie mogą
one:
i)
naruszać godności ludzkiej;
ii)
być obraźliwe z powodu dyskryminacji
ze względu na rasę, płeć
,
narodowość
, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną
;
iii)
łamać praw dzieci określonych w Konwencji ONZ o prawach dziecka;
iv)
zachęcać do zachowania szkodliwego dla zdrowia lub bezpieczeństwa;
v)
zachęcać do zachowania
rażąco
szkodliwego dla ochrony środowiska;
e)
wszelkie formy handlowych przekazów audiowizualnych oraz telezakupów dotyczące papierosów i innych produktów tytoniowych są zakazane;
f)
pornografia łącznie z obrazami mogącymi podsycać nienawiść ze względu na płeć, jest zakazana we wszelkich formach handlowych przekazów audiowizualnych i telezakupach;
g)
handlowe przekazy audiowizualne dotyczące napojów alkoholowych nie mogą być kierowane do osób małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanej konsumpcji takich napojów;
h)
handlowe przekazy audiowizualne dotyczące produktów i zabiegów leczniczych, dostępnych wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, są zakazane;
i)
handlowe przekazy audiowizualne nie mogą powodować moralnej lub fizycznej szkody dla osób małoletnich. W związku z tym nie mogą one bezpośrednio nawoływać małoletnich do kupowania produktu lub usługi wykorzystując ich brak doświadczenia lub łatwowierność, bezpośrednio zachęcać ich do namawiania rodziców lub osób trzecich do zakupu reklamowanych produktów lub usług, wykorzystywać specjalnego rodzaju zaufania, którym osoby małoletnie obdarzają rodziców, nauczycieli i inne osoby lub pokazywać osoby małoletnie w niebezpiecznych sytuacjach;
j)
państwa członkowskie i Komisja
zachęcają
dostawców usług medialnych do sporządzenia kodeksu postępowania dotyczącego programów dziecięcych zawierających lub przerywanych przez reklamy, sponsoring lub promocje niezdrowej żywności i napojów, np. o wysokiej zawartości tłuszczu, cukru i soli oraz napojów alkoholowych;
Artykuł 3h
1.
Medialne usługi audiowizualne
lub programy
, które są
sponsorowane muszą
spełniać następujące wymagania:
a)
ich treść oraz, w przypadku nadawania programów telewizyjnych,
ich harmonogram, nie mogą w żadnych okolicznościach być przedmiotem działań, które miałyby wpływ na odpowiedzialność i redakcyjną niezależność dostawcy usług medialnych;
b)
Usługi te nie mogą bezpośrednio zachęcać do zakupu lub najmu towarów bądź usług, w szczególności poprzez dokonywanie specjalnych, wspierających sprzedaż odniesień do tychże towarów bądź usług;
c)
widzowie muszą być jasno poinformowani o istnieniu umowy
sponsorowania. Programy
sponsorowane muszą być jasno oznaczone jako takie za pomocą nazwy, znaku firmowego i/lub jakiegokolwiek innego symbolu sponsora, takiego jak odniesienie do jego produktu(-ów) lub usług(i) lub do jego charakterystycznego znaku zamieszczonego we właściwy sposób na
początku i/lub
na końcu
programów
.
2.
Medialne usługi audiowizualne
lub programy
nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których głównym przedmiotem działalności jest produkcja lub sprzedaż papierosów i innych wyrobów
tytoniowych.
3.
Sponsorowanie medialnych usług audiowizualnych
lub programów
przez przedsiębiorstwa, których działalność obejmuje produkcję lub sprzedaż produktów leczniczych lub zabiegów leczniczych może promować nazwę lub wizerunek przedsiębiorstwa, lecz nie może promować konkretnych produktów leczniczych lub zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę w
państwie członkowskim
, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych.
4.
Programy informacyjne i dotyczące spraw bieżących nie mogą być
sponsorowane.
Artykuł 3i
1.
Lokowanie produktu jest zabronione. W szczególności wiadomości i programy informacyjne dotyczące bieżących spraw, programy dziecięce, filmy dokumentalne i programy udzielające porad nie mogą zawierać lokowania produktu.
Integracja produktu oraz lokowanie tematów są zabronione co do zasady.
2.
Jednakże jeżeli państwa członkowskie nie zdecydują inaczej, lokowanie produktu jest dopuszczalne w utworach kinematograficznych, filmach i serialach produkowanych dla telewizji oraz transmisjach sportowych.
Zezwala się na rekwizyty produkcyjne, jeżeli nie dokonuje się zapłaty pieniężnej, zaś pewne dobra lub usługi są jedynie oferowane bezpłatnie z myślą o umieszczeniu ich w programie.
Programy zawierające lokowanie produktu lub rekwizyty produkcyjne spełniają następujące wymagania:
a)
ich treść oraz, w przypadku nadawania telewizyjnego, ich harmonogram, nie mogą w żadnych okolicznościach być przedmiotem działań, które miałyby wpływ na odpowiedzialność i redakcyjną niezależność dostawcy usług medialnych;
b)
usługi te nie zachęcają bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów bądź usług, w szczególności poprzez dokonywanie specjalnych, wspierających sprzedaż odniesień do tychże towarów bądź usług;
c)
nie eksponują nadmiernie danego produktu;
d)
widzowie są w sposób wyraźny poinformowani o istnieniu lokowania produktu. Programy zawierające lokowanie produktu muszą być w odpowiedni sposób oznaczone na początku i na końcu programu oraz za pomocą sygnału pojawiającego się co najmniej co 20 minut w trakcie trwania programu, tak aby uniknąć jakiegokolwiek nieporozumienia ze strony widzów.
Widzowie muszą być za pomocą odpowiednich środków poinformowani o zastosowaniu takiej pomocy.
3.
W żadnym wypadku programy nie mogą zawierać lokowania następujących produktów oraz rekwizytów produkcyjnych:
—
wyrobów tytoniowych lub papierosów pochodzącego od przedsiębiorstw, których głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie lub sprzedaż papierosów i innych wyrobów tytoniowych; lub
—
konkretnych produktów leczniczych lub zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych.
4.
Postanowienia ustępu 1, 2 i 3 stosują się wyłącznie do programów wyprodukowanych po dacie, którą państwa członkowskie wybiorą jako obowiązującą do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3j
1.
Udział krótkich form reklamowych, takich jak spoty reklamowe i spoty telezakupowe w ciągu godziny zegarowej nie może przekroczyć 20%.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do ogłoszeń zamieszczanych przez nadawcę w związku z jego własnymi programami oraz w związku z produktami towarzyszącymi wywodzącymi się bezpośrednio z tych programów oraz ogłoszeń związanych ze sponsorowaniem.
Artykuł 3k
1.
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu stopniowego zapewnienia osobom z upośledzeniem wzroku lub słuchu dostępu do medialnych usług audiowizualnych podlegających ich jurysdykcji.
2.
Nie później niż do ...*, a następnie co dwa lata, państwa członkowskie przedkładają Komisji krajowe sprawozdania na temat stosowania niniejszego artykułu. Sprawozdanie to zawiera w szczególności dane statystyczne dotyczące uzyskanych postępów w realizacji celu zapewnienia dostępu, jak określono w ust. 1. Sprawozdanie opisuje wszelkie przeszkody i środki niezbędne do ich eliminacji.
–––––––––––––––––––––––
*
3 lata od przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3l
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa cywilnego, administracyjnego bądź karnego, przyjętych przez państwa członkowskie, każda osoba fizyczna lub prawna, niezależnie od jej narodowości, której uzasadniony interes, a w szczególności reputacja oraz dobre imię, zostały naruszone poprzez podanie nieprawdziwych informacji w audiowizualnej usłudze medialnej, posiada prawo do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych.
2.
Prawo do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych stosuje się w odniesieniu do wszystkich dostawców usług medialnych podlegających ustawodawstwu danego państwa członkowskiego.
3.
Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do wprowadzenia prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków prawnych oraz określają procedurę postępowania przy ich zastosowaniu. W szczególności państwa członkowskie zapewniają odpowiedni termin na udzielenie odpowiedzi, a także wprowadzają procedury umożliwiające właściwe korzystanie z prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków przez osoby fizyczne lub prawne zamieszkałe lub posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim.
4.
Wniosek o stosowanie prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków może zostać odrzucony w przypadku, gdy odpowiedź nie jest uzasadniona na podstawie warunków wymienionych w ust. 1 bądź gdy mogłaby ona spowodować dokonanie czynów karalnych, wszczęcie postępowania cywilnego wobec dostawcy usług medialnych lub przekroczyć powszechnie przyjęte normy dobrych obyczajów.
5.
Państwa członkowskie zapewniają, że spory dotyczące wykonywania prawa do odpowiedzi lub równoważnych środków mogą być rozstrzygane na drodze sądowej.
6.
Prawo do odpowiedzi nie stanowi uszczerbku dla innych dróg odwołania, którymi dysponują osoby, których prawo do godności, reputacji, dobrego imienia lub życia prywatnego zostało naruszone przez dostawcę usług medialnych.
7)
w artykule 5 dodaje się następujący ustęp:
definiując termin "niezależny producent" państwa członkowskie należycie uwzględniają następujące trzy kryteria:
własność i prawa własności przedsiębiorstwa produkcyjnego; liczba programów dostarczana temu samemu dostawcy usług medialnych oraz własność praw pochodnych.
8)
w artykule 6 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ustęp 1 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"(c) utwory wytworzone w koprodukcji w ramach porozumień dotyczących sektora audiowizualnego, zawartych pomiędzy Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi i spełniające warunki określone w
każdym z
tych
porozumień
.";
b)
skreśla się ustęp 3;
c)
ustęp 4 staje się ustępem 3;
d)
skreśla się ustęp 5;
9)
skreśla się art. 7;
10)
artykuł 10 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 10
1.
Reklama telewizyjna i telezakupy muszą być łatwo rozpoznawalne i
możliwe do odróżnienia od treści redakcyjnej. Bez uszczerbku dla zastosowania nowych technik reklamowych, reklama telewizyjna i telezakupy są wyraźnie
oddzielone od pozostałych części programu za pomocą środków wizualnych
,
dźwiękowych
i/lub przestrzennych.
2.
Pojedynczo emitowane spoty reklamowe i telezakupowe powinny, poza programami sportowymi, pozostać wyjątkiem.
11)
artykuł 11 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 11
1.
Spoty reklamowe i telezakupowe mogą być zamieszczane między programami. Reklamy i spoty telezakupowe mogą być
zamieszczane podczas programów
w sposób, który nie narusza ich integralności, uwzględniając naturalne przerwy w programie, tak aby
prawa posiadaczy praw nie
doznały
uszczerbku.
2.
Transmisja filmów wyprodukowanych dla telewizji (z wyłączeniem serii, seriali, lekkich programów rozrywkowych i programów dokumentalnych), utworów kinematograficznych, programów dziecięcych i programów informacyjnych może być przerwana przez reklamę i/lub telezakupy raz na każdy
zgodny z programem
okres
30 minut
.
Nie wolno przerywać reklamą telewizyjną ani telezakupami transmisji uroczystości religijnych.
12)
skreśla się art. 12 i 13;
13)
skreśla się art. 16 i 17;
14)
artykuł 18 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 18
1.
Udział krótkich form reklamowych, takich jak spoty reklamowe i spoty telezakupowe w ciągu godziny zegarowej nie może przekroczyć 20 %.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do ogłoszeń zamieszczanych przez nadawcę
reklamującego jego własne programy lub do telezakupów, programów sponsorowanych lub tam, gdzie ma to zastosowanie,
lokowania produktu.
15)
Artykuł 18a otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 18a
Okienka handlowego przekazu audiowizualnego, takie jak telezakupy muszą być wyraźnie określone jako okienka telezakupów i telepromocje za pomocą środków wizualnych i dźwiękowych.
16)
artykuł 19 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 19
Przepisy niniejszej dyrektywy mają, z uwzględnieniem niezbędnych zmian zastosowanie do transmisji telewizyjnych poświęconych wyłącznie reklamie i telezakupom, jak również do transmisji telewizyjnych poświęconych wyłącznie promocji własnej,
które są łatwo rozpoznawalne za pomocą środków wizualnych i/lub dźwiękowych.
Rozdział 3, a także art. 11 (zamieszczanie reklam) i art. 18 (czas trwania reklam i telezakupów) nie mają zastosowania do tych transmisji.
17)
skreśla się art. 19a;
18)
artykuł 20 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 20
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 państwa członkowskie mogą, przy należytym uwzględnieniu prawa wspólnotowego, ustanowić warunki inne niż te określone w art. 11 ust. 2 i w art. 18, w odniesieniu do transmisji
telewizyjnych
nadawanych wyłącznie na terytorium krajowym, które nie mogą być bezpośrednio lub pośrednio odbierane przez publiczność w jednym lub więcej z pozostałych
państw
członkowskich.
19)
Art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, aby transmisje dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały jakichkolwiek programów mogących poważnie zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu małoletnich, w szczególności programów zawierających pornografię lub nieuzasadnioną przemoc.
20)
Art. 22a i 22b
otrzymuje brzmienie:
Artykuł 22a
1.
Państwa członkowskie wspierają produkcję i nadawanie medialnych usług audiowizualnych odpowiednich dla nieletnich i mogących rozszerzyć ich wiedzę o środkach komunikacji.
2.
Należy przedsięwziąć środki mające na celu ułatwienie rodzicom, nauczycielom i wychowawcom prowadzenia działalności edukacyjnej w zakresie wiedzy o oddziaływaniu programów, jakie mogłyby być oglądane przez nieletnich, poprzez:
—
przygotowanie odpowiednich systemów klasyfikacji;
—
wspieranie polityki podnoszenia świadomości i edukacji w zakresie komunikacji, w którą byłyby zaangażowane również instytucje szkolne i która umożliwiałaby produkcję programów europejskich odpowiednich do rodzinnego oglądania lub skierowanych do dzieci i nastolatków;
—
uwzględnienie doświadczenia zdobytego w tym zakresie w Europie lub gdzie indziej oraz opinii zainteresowanych stron, takich jak nadawcy, producenci, rodzice, edukatorzy, specjaliści ds. komunikacji i zainteresowane stowarzyszenia.
3.
Odnośne ustawodawstwo państw członkowskich musi także stanowić, że nowe aparaty telewizyjne mają być wyposażone w urządzenia techniczne pozwalające zablokować oglądanie niektórych programów.
21)
w art. 23a wprowadza się następujące zmiany:
w ustępie 2 lit. e wyrażenie "usług transmisji telewizyjnej" zastępuje się wyrażeniem "medialnych usług audiowizualnych";
22)
dodaje się art. 23b
i 23c
w następującym brzmieniu:
Artykuł 23b
1.
Państwa
członkowskie
podejmują odpowiednie działania, aby ustanowić krajowe organy regulacyjne i instytucje zgodnie ze swoim prawem krajowym, aby zagwarantować ich
niezależność,
zapewnić, że kobiety i mężczyźni są w nich jednakowo reprezentowani oraz zapewnić
, że korzystają one ze swoich uprawnień w sposób bezstronny i przejrzysty.
2.
Państwa członkowskie powierzają krajowym organom regulacyjnym zadanie zapewnienia, że dostawcy usług medialnych przestrzegają przepisów niniejszej dyrektywy, zwłaszcza odnoszących się do wolności słowa, pluralizmu mediów, godności ludzkiej, zasady niedyskryminacji i ochrony osób małoletnich, wrażliwych i niepełnosprawnych.
3
.
Krajowe
jednostki
regulacyjne ściśle ze sobą
współpracują i
przekazują sobie nawzajem i Komisji informacje niezbędne do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23c
Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zagwarantowania pluralizmu informacji w sektorze radiowo-telewizyjnym.
Państwa członkowskie, zgodnie z prawem wspólnotowym, popierają środki, służące odzwierciedlaniu przez podlegających ich jurysdykcji dostawców usług medialnych koniecznego pluralizmu odpowiednich wartości i opcji istniejących w społeczeństwach, co jest zgodne z zasadami Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
23)
skreśla się art. 25 i 25a;
24)
art. 26 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 26
Najpóźniej dnia ...*, a następnie co dwa lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, ze zmianami
wraz ze sprawozdaniami zgodnie z art. 3f ust. 3 i art. 3k ust. 2, a zwłaszcza w odniesieniu do realizacji środków określonych w art. 3f ust. 1
oraz, w razie potrzeby, składa kolejne wnioski w celu dostosowania dyrektywy do rozwoju w dziedzinie medialnych usług audiowizualnych, w szczególności w świetle najnowszych technologii oraz konkurencyjności sektora
oraz wspierania różnorodności kulturowej
.
–––––––––––––––
* Do końca piątego roku od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2006/2004
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów)
Dz.U. L 364 z 9.12.2004, str. 1.
Rozporządzenie zmienione dyrektywą 2005/29/WE (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).
zmienia się następująco:
Załącznik,
pkt 4 otrzymuje
następujące brzmienie:
4.
Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
państw członkowskich
dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej: art.
3g - 3h
oraz
art. 10 - art. 20 (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str.23)
. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą
2007
/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz.U. ...)
.
Artykuł 3
1.
Państwa
członkowskie
wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy
najpóźniej …
*
Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy
.
Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przyjęte przez
państwa członkowskie
przepisy zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez
państwa członkowskie
.
2.
Państwa
członkowskie
przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, jakie przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do
państw członkowskich
.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
