ZAPYTANIE PISEMNE P-1415/07
skierowane przez: Czesława Adama Siekierskiego (PPE-DE)
do Komisji
(13 marca 2007 r.)
Dotyczy: perspektywy członkostwa Chorwacji w Unii Europejskiej
Chorwacja jest dla Unii Europejskiej bardzo ważnym partnerem na Bałkanach. Od momentu ogłoszenia niepodległości w 1991 r. buduje swoje struktury władzy, wzorując się na prawodawstwie Unii Europejskiej. Uczyniono bardzo wiele, aby jak najszybciej mogła stać się pełnoprawnym członkiem Wspólnoty.
Unia w szczególny sposób odnosi się do problemu przestrzegania praw człowieka oraz mniejszości narodowych, dlatego powinniśmy pomóc Chorwacji w rozwiązaniu tych kwestii. Ważne jest, aby rodziny, które musiały opuścić swoje domy w trakcie wojny domowej w latach 90. mogły do nich powrócić. Oczywiście potrzebny jest również dialog na tematy polityczne, prawne i gospodarcze wewnątrz kraju, jak też układanie dobrych stosunków z sąsiadami.
Osobiście popieram jak najszybsze członkostwo Chorwacji w Unii Europejskiej. Nie podzielam poglądu, że bez nowego traktatu konstytucyjnego nie powinniśmy dokonywać rozszerzenia. Zobowiązania Unii są najdalej posunięte właśnie w stosunku do Chorwacji, w związku z tym może ona oczekiwać od nas przyjęcia w poczet naszej rodziny.
Przyjęcie Chorwacji jako 28. państwa członkowskiego posłużyłoby jako dobry przykład oraz przyczyniłoby się do prowadzenia dalszych reform społeczno-ustrojowych w pozostałych państwach bałkańskich. Dałoby również nadzieje pozostałym państwom-kandydatom z regionu na ich przyszłe, pełne członkostwo w Unii Europejskiej, gwarantujące pokój i stabilizację w regionie.
Jakie są rzeczywiste postępy Chorwacji w negocjacjach rozpoczętych w styczniu 2007 r.?
Czy biorąc pod uwagę zaangażowanie Chorwacji w przygotowanie do negocjacji o członkostwo Komisja Europejska jest gotowa dokonać rozszerzenia Wspólnoty przed przyjęciem nowej konstytucji?