4.4.2011 B7-0248/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie stosowania przemocy seksualnej w konfliktach w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie
Eva-Britt Svensson
,
Sabine Lösing
,
Patrick Le Hyaric
,
Nikolaos Chountis
,
Cornelia Ernst
,
Ilda Figueiredo
,
Marisa Matias
,
Jacky Hénin
,
Marie-Christine Vergiat
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE459.785v01-00 B7‑0248/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania przemocy seksualnej w konfliktach w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie
Parlament Europejski ,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 z 2000 r. i rezolucję nr 1820 z 2008 r. w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, a także rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1888 z 2009 r. w sprawie przemocy seksualnej wobec kobiet i dzieci w konfliktach zbrojnych, która podkreśla odpowiedzialność wszystkich państw za położenie kresu bezkarności i pociągnięcie do odpowiedzialności winnych zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, łącznie z przestępstwami związanymi z przemocą seksualną i innymi rodzajami przemocy wobec kobiet i dziewcząt,
– uwzględniając mianowanie w marcu 2010 r. specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego ONZ ds. przemocy seksualnej w konfliktach zbrojnych,
– uwzględniając wytyczne UE w sprawie przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz ich dyskryminacji, jak również wytyczne UE w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych,
– uwzględniając nowo utworzony zespół ONZ ds. płci (UN Women),
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z dnia 10 grudnia 1984 r. oraz deklarację Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3318 o ochronie kobiet i dzieci w sytuacjach kryzysowych i konfliktach zbrojnych z dnia14 grudnia 1974 r., w szczególności jej pkt 4, który wzywa do przyjęcia skutecznych środków przeciw prześladowaniom, torturom, przemocy i poniżającemu traktowaniu kobiet,
– uwzględniając misję ds. reformy sektora bezpieczeństwa EUSEC DR Konga utworzoną w czerwcu 2005 r. (wspólne działanie Rady 2005/355/WPZiB z dnia 2 maja 2005 r. w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK) (EUSEC DR Konga)),
– uwzględniając projekt wspólnego działania Rady 2009/769/WPZiB z dnia 19 października 2009 r. zmieniającego wspólne działanie 2007/405/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy systemu bezpieczeństwa mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga),
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet,
– uwzględniając rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej Dz.U. C 41 E z 19.02.09, s. 83.
,
– uwzględniając deklarację pekińską i platformę działania przyjętą podczas IV Światowej Konferencji na temat Kobiet, która odbyła się w dniu 15 września 1995 r., a także rezolucje Parlamentu: z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie skutków przyjęcia platformy działania z Pekinu, z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie wniosków z IV Światowej Konferencji na temat Kobiet – Platforma działania (Pekin + 10) Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, s. 247.
, a także z 25 września 2010 r. w sprawie działań następczych w związku z pekińską platformą działania (Pekin +15),
– uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego przyjęty w 1998 r., a w szczególności jego art. 7 i 8, które wymieniają gwałt, niewolnictwo seksualne, przymusową prostytucję, wymuszoną ciążę i przymusową sterylizację oraz jakiekolwiek inne formy przemocy seksualnej jako zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne oraz zrównują je z pewną formą tortur i poważną zbrodnią wojenną, niezależnie od tego, czy czyny te popełniane są w sposób systematyczny w trakcie konfliktów międzynarodowych lub wewnętrznych,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że kobiety czynnie uczestniczyły w zrywach będących wyrazem żądań większej demokracji, większych praw i swobód w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie,
B. mając na uwadze, że w dniu 26 marca br. służby bezpieczeństwa siłą wyprowadziły z hotelu w Tripoli i aresztowały absolwentkę prawa Iman al-Obeidi po tym, jak poinformowała ona międzynarodowych dziennikarzy, że została zgwałcona przez libijskich żołnierzy wiernych pułkownikowi Muammarowi al-Kaddafiemu,
C. mając na uwadze, że protestujące w Egipcie kobiety twierdzą, że w dniu 9 marca br. zostały zatrzymane na placu Tahrir, po czym wojskowi poddali je testom na dziewictwo, a następnie torturom i gwałtom, przy czym testy na dziewictwo odbywały się i były fotografowane w obecności wojskowych płci męskiej oraz mając na uwadze, że niektóre Egipcjanki zostaną postawione przed sądem wojskowym z powodu negatywnych wyników testów na dziewictwo,
D. mając na uwadze, że zgodnie z konwencją genewską gwałty i niewolnictwo seksualne – jeżeli są powszechnie i systematycznie stosowane – uznaje się za zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne; mając na uwadze, że gwałt – jeżeli dokonuje się go z zamiarem wyniszczenia całości lub części konkretnej grupy ludności – jest obecnie także uznawany za ludobójstwo; mając na uwadze, że UE powinna wspierać wysiłki zmierzające do położenia kresu bezkarności sprawców aktów przemocy wobec kobiet i dzieci,
E. mając na uwadze, że w dniach od 30 lipca do 4 sierpnia 2010 r. w zagłębiu górniczym we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga doszło do masowych gwałtów zbiorowych, że w ubiegłym roku we wschodnim Kongu odnotowano co najmniej 8 300 gwałtów, natomiast w pierwszym kwartale 2010 r. odnotowano co najmniej 1 244 gwałty na kobietach, co średnio daje 14 gwałtów dziennie,
F. mają na uwadze, że istnieją dowody na to, że konflikty zbrojne niewspółmiernie i wyjątkowo odbijają się na kobietach; mając na uwadze, że uczestnictwo, zapobieganie i ochrona umożliwi wzmocnienie roli kobiet w budowaniu pokoju i zapobieganiu konfliktom, unikanie wojen i konfliktów, a także zapewni lepszą ochronę kobietom i dzieciom w regionach dotkniętych wojną i konfliktami,
G. mając na uwadze, że realizacja zobowiązań zawartych w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1820, 1888, 1889 i 1325 stanowi przedmiot wspólnego zainteresowania i wspólnej odpowiedzialności wszystkich państw członkowskich ONZ, zarówno tych dotkniętych konfliktami, jak i udzielających pomocy, a także pozostałych; podkreślając w związku z tym, że przyjęcie w grudniu 2008 r. unijnych wytycznych w sprawie przemocy wobec kobiet i dziewcząt, a także unijnych wytycznych w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych oraz zwalczania wszelkich form dyskryminacji wobec nich stanowi wyraźny sygnał polityczny świadczący o tym, że kwestie te mają dla Unii pierwszorzędne znaczenie,
H. mając na uwadze, że prawa kobiet i ich łamanie coraz częściej wykorzystuje się do uzasadniania operacji wojskowych; mając na uwadze, że interwencje wojskowe nie przyczyniają się do przestrzegania praw kobiet, lecz raczej zwiększają przypadki ich łamania,
I. mając na uwadze, że tylko przeciwdziałanie konfliktom, mediacja i działania cywilne w konfliktowych sytuacjach mogą przyczynić się do realizacji zobowiązań zawartych w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325,
J. mając na uwadze, że realizacja postanowień rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1820 i 1325 oraz unijnych wytycznych w sprawie przemocy wobec kobiet i dzieci powinna mieć priorytetowe znaczenie w ramach działań zewnętrznych UE, tak by odpowiednio wesprzeć organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające w konfliktach zbrojnych oraz w dotkniętych konfliktami krajach i regionach; mając na uwadze, że Parlament Europejski powinien dbać o ich realizację,
K. mając na uwadze, że Unia Afrykańska zobowiązała się niedawno do eliminacji przemocy wobec kobiet w wojennych i konfliktowych sytuacjach oraz mianowała specjalnego przedstawiciela ds. kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,
1. wzywa Komisję i rządy państw członkowskich do zdecydowanego sprzeciwienia się przemocy seksualnej stosowanej wobec kobiet oraz ich zastraszaniu w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie;
2. zaleca, aby przeprowadzono niezależne dochodzenia, aby postawić sprawców aktów przemocy seksualnej przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym;
3. wzywa UE i państwa członkowskie do wycofania wszelkiego wsparcia udzielanego reżimom stosującym siły zbrojne, w tym reżimom, które rekrutują niepełnoletnich do walki w konfliktach zbrojnych lub które systematycznie łamią prawa człowieka i dopuszczają się aktów przemocy na tle seksualnym;
4. wzywa państwa członkowskie UE do ostatecznego zaprzestania używania sił wojskowych w międzynarodowych konfliktach i wojnach oraz wzywa do natychmiastowego zaprzestania współpracy cywilno-wojskowej;
5. potępia ostatnie plany członków NATO, którzy zamierzali udostępnić broń antyrządowym rebeliantom w Libii, ponieważ przyczyni się to do nasilenia przemocy i będzie miało nieprzewidywalne skutki dla ludności cywilnej, a w szczególności kobiet i dzieci;
6. wzywa do zakończenia misji EUPOL w Demokratycznej Republice Konga, która wraz z misją EUSEC rzeczywiście w negatywny sposób przyczyniła się do nasilenia przemocy i zaostrzenia sytuacji w tym kraju, szkoląc żołnierzy i siły policyjne dopuszczające się przestępstw wobec ludności cywilnej własnego kraju, a w szczególności wobec kobiet i dzieci;
7. wzywa państwa członkowskie UE do aktywnego i stałego promowania – zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i pod względem finansowym – pełnej realizacji postanowień rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 oraz powołania instytucji i ustanowienia mechanizmów kontroli postanowień tej rezolucji na szczeblu europejskim i ONZ, aby zadbać o realizację postanowień tej rezolucji na wszystkich szczeblach międzynarodowych;
8. głęboko wierzy, że zmiany zachodzące w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie powinny przyczynić się do położenia kresu dyskryminacji kobiet i umożliwić ich pełny udział w społeczeństwie na takich samych warunkach jak udział mężczyzn i zgodnie z Konwencją ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW);
9. podkreśla, że należy uznać rolę odgrywaną przez kobiety w rewolucjach oraz konieczność dbania o powszechne przestrzeganie praw kobiet w nowych demokratycznych i prawnych strukturach tych społeczeństw;
10. podkreśla potrzebę wprowadzenia szczególnych środków i działań zapewniających równe traktowanie kobiet i mężczyzn, aby zahamować przemoc wobec kobiet, oraz potrzebę skutecznego i systematycznego stosowania w ramach EPS podejścia opartego na równym traktowaniu kobiet i mężczyzn, obejmującego likwidację ubóstwa wśród kobiet, zwalczanie analfabetyzmu wśród kobiet, wspieranie miejsc pracy dla kobiet, zapewnianie kobietom dostępu do usług w zakresie zdrowia seksualnego i rozrodczego oraz przestrzeganie ich praw w tych dziedzinach, a także osiągnięcie równego udziału kobiet i mężczyzn w podejmowaniu decyzji;
11. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, rządom państw członkowskich, Komisji Europejskiej oraz wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.
