Odpowiedź udzielona przez Viviane Reding w imieniu Komisji
(28 maja 2008 r.)
Tak jak wskazała Szanowna Pani Poseł, po dogłębnych dyskusjach Parlament i Rada zgodziły się na zobowiązanie państw członkowskich w dyrektywie 2007/65/WE Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, Dz.U. L 332 z 18.12.2007 . („dyrektywa”) do promowania dostępności wszystkich audiowizualnych usług medialnych dla osób niedosłyszących i z upośledzeniem wzroku.
Artykuł 3c dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych stanowi:
„Państwa członkowskie zachęcają dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do zapewniania, by świadczone przez nich usługi stawały się stopniowo dostępne dla osób z upośledzeniami wzroku lub słuchu”.
Wśród instrumentów, które mogłyby zostać wykorzystane do tego celu, motyw 64 dyrektywy wymienia język migowy, wyświetlane listy dialogowe, dźwiękową ścieżkę narracyjną oraz prostą w obsłudze nawigację. Wymogi te mają zastosowanie zarówno do publicznych, jak i komercyjnych dostawców audiowizualnych usług medialnych. Co więcej, definicja „dostawcy usług medialnych” obejmuje zarówno nadawców w sensie, w jakim Komisja zawsze rozumiała to pojęcie, jak i dostawców usług na żądanie. Państwa członkowskie muszą dokonać transpozycji tego wymogu do końca 2009 r.
Decyzja o tym, jak dokładnie należy wdrożyć nowy przepis, należy w pierwszej kolejności do państw członkowskich. Komisja wspiera jednak państwa członkowskie we wdrażaniu dyrektywy. W ramach serii spotkań komitetu kontaktowego, o którym mowa w art. 26a dyrektywy, zachęca się państwa członkowskie do dzielenia się najlepszymi praktykami oraz, w stosownych przypadkach, „stosowania punktów odniesienia”. W programie spotkania komitetu w dniu 16 kwietnia 2008 r. znalazł się osobny punkt dotyczący wdrożenia art. 3c. W czasie tego spotkania Komisja ponownie wyraziła opinię, że obowiązek sprawozdawczy nałożony na państwa członkowskie zgodnie z art. 24 dyrektywy obejmuje przedmiotowy przepis. Komisja będzie nadal ściśle monitorowała jego skuteczne wdrożenie.
Należy również wspomnieć, że kwestia integracji osób niepełnosprawnych w społeczeństwie informacyjnym powinna być oddzielona od kwestii promowania znajomości języków obcych. Napisy, których celem jest umożliwienie osobom upośledzonym słuchowo dostępu do programu, byłyby oczywiście opracowywane w języku programu (w języku francuskim w przypadku programu francuskiego, w języku niemieckim w przypadku programu niemieckiego itd.); w takich przypadkach mówimy o napisach. Głównym celem tej praktyki nie jest promowanie języków obcych, chociaż może ona pomóc widzom w rozumieniu programów nadawanych w obcych językach. Wyświetlanie list dialogowych filmów obcojęzycznych, służące poprawie znajomości języków obcych i wspieraniu różnorodności kulturowej, jest ukierunkowane na realizację innego celu polityki publicznej. Promocję napisów filmowych przewiduje między innymi unijny program MEDIA Europejski program wsparcia dla sektora audiowizualnego. – celem jest w tym przypadku ułatwienie obiegu filmów europejskich poza granicami krajowymi. Nakładanie na nadawców publicznych obowiązku stosowania napisów w filmach obcojęzycznych należy do kompetencji organów krajowych.
Komisja pragnie również zwrócić uwagę na fakt, że większość państw członkowskich, a także Wspólnota Europejska, podpisały Konwencję Narodów Zjednoczonych praw osób niepełnosprawnych z dnia 30 marca 2007 r. Artykuł 30 przewiduje między innymi, że państwa będące stronami Konwencji muszą podjąć stosowne środki w celu zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do programów telewizyjnych w formacie przystępnym dla takich osób.
