9.12.2009 B7-0199/2009 PROJEKT REZOLUCJI złożony w odpowiedzi na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej B7-0232/2009
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO
Helmut Scholz
,
Miloslav Ransdorf
,
Joe Higgins
,
Nikolaos Chountis
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE432.821v01-00 B7‑0199/2009 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO
Parlament Europejski,
– uwzględniając deklarację ministerialną z Ad-Dauhy złożoną przez Światową Organizację Handlu (WTO) w dniu 14 listopada 2001 r.,
– uwzględniając milenijne cele rozwoju ONZ i zobowiązania pomocowe państw członkowskich UE dotyczące zwalczania głodu i ubóstwa,
– uwzględniając podsumowanie siódmej konferencji ministerialnej WTO zaprezentowane przez jej przewodniczącego w dniu 2 grudnia 2009 r.,
– uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowej Organizacji Pracy na temat światowych tendencji zatrudnienia ze stycznia 2009 r.,
– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że zgodnie z wydawanymi oświadczeniami runda z Ad-Dauhy została zainicjowana w celu skorygowania istniejących nierówności w systemie handlu międzynarodowego, w przekonaniu, że system wielostronny, oparty na bardziej sprawiedliwych i godziwych zasadach, może przyczynić się do uczciwego handlu służącego rozwojowi wszystkich kontynentów,
B. mając na uwadze, że w rzeczywistości negocjacje odbywały się w zupełnie innych realiach, gdyż pod przewodnictwem największych krajów uprzemysłowionych rywalizacja o dostęp do rynków zdominowała wszelkie inne cele; mając na uwadze, że przyjęcie strategii „globalnego wymiaru Europy” dodatkowo wzmocniło ten kierunek działań, z korzyścią dla interesów przedsiębiorstw, a z pominięciem wszelkich innych celów UE, interesów obywateli i krajów rozwijających się,
C. mając na uwadze, że wbrew preambule do układu GATT, w której stwierdzono, iż „stosunki w dziedzinie handlu i przedsięwzięć gospodarczych powinny zmierzać do podniesienia standardu życia, zapewnienia pełnego zatrudnienia […]”, rozwój tej organizacji nie doprowadził do osiągnięcia wymienionego celu, a wręcz przeciwnie – negocjacje prowadzone zgodnie z zasadami GATT i WTO i w oparciu o liberalizację handlu przyczyniły się do likwidacji milionów miejsc pracy, upowszechnienia się ubóstwa i głodu, likwidacji gospodarstw rolnych z korzyścią dla przemysłu rolnego oraz niszczenia środowiska naturalnego,
D. mając na uwadze, że neoliberalny program wprowadzany w życie przez WTO i międzynarodowe instytucje finansowe, deregulacje, liberalizacja i prywatyzacja usług, przepisy dotyczące praw własności intelektualnej oraz deregulacja inwestycji i zamówień publicznych doprowadziły do zubożenia większości mieszkańców zarówno krajów rozwijających się, jak i uprzemysłowionych,
E. mając na uwadze, że po 30 latach fundamentalizmu wolnorynkowego światowa gospodarka stoi wobec najpoważniejszej recesji od czasów Wielkiego Kryzysu z lat 30. dwudziestego wieku, a także mając na uwadze, że według szacunków MOP w wyniku tej światowej recesji ponad 50 milionów pracowników może stracić pracę, a aż 200 milionów osób może zostać zepchniętych w skrajne ubóstwo; mając na uwadze, że skutki tej neoliberalnej polityki w szczególnym stopniu uderzają w kobiety,
F. mając na uwadze, że zobowiązanie do szczególnego i zróżnicowanego traktowania krajów rozwijających się, zapisane w deklaracji z Ad-Dauhy w celu uwzględnienia ich niejednakowej sytuacji, nie przyniosło poważnych propozycji ze strony krajów uprzemysłowionych,
G. mając na uwadze, że rozmowy ministerialne prowadzone w WTO w celu zamknięcia dauhańskiej rundy negocjacji utknęły w martwym punkcie końcem lipca 2008 r., w chwili obecnej stanowiska są jeszcze bardziej odmienne, a WTO utraciło resztki wiarygodności,
H. mając na uwadze, że pomimo bardzo poważnego kryzysu dotyczącego zmian klimatu i środowiska naturalnego, warunków socjalnych i braku miejsc pracy, a także pomimo kryzysu finansowego i gospodarczego w programie siódmej konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się w Genewie w dniach 30 listopada do 2 grudnia 2009 r., nie znalazł się żaden punkt poświęcony sposobom przyczynienia się do wyjścia z tych kryzysów poprzez reformy handlu międzynarodowego,
I. mając na uwadze, że mandat udzielony Komisji na milenijną rundę negocjacji zatwierdzono w 2001 r., a od tamtej pory świat zmagał się z licznymi kryzysami; mając na uwadze, że do powstrzymania zmian klimatu przy jednoczesnym ożywieniu światowej gospodarki potrzebne są bardziej wyważone i sprawiedliwsze zasady handlowe,
1. odrzuca liberalizację handlu i jej zgubne konsekwencje, które przyczyniły się do obecnego kryzysu finansowego, gospodarczego, klimatycznego i żywnościowego, do spadku liczby miejsc pracy, wzrostu ubóstwa i likwidacji przemysłu;
2. potępia fakt, że WTO zwołała siódmą konferencję ministerialną bez pozytywnych efektów, i wzywa Komisję, by przedstawiła propozycje rzeczywistej reformy systemu handlu międzynarodowego nastawionej na przyjęcie zasad sprawiedliwego handlu, zgodnych z umowami międzynarodowymi i przepisami krajowymi w zakresie sprawiedliwości społecznej, środowiska, niezależności żywnościowej i bezpieczeństwa żywnościowego, zrównoważonego rolnictwa, uprzemysłowienia, rozwoju i różnorodności kulturowej;
3. uważa, że mandat udzielony Komisji w 2001 r. jest zupełnie nieaktualny, i wzywa Komisję, by przedłożyła Radzie i Parlamentowi nowy projekt mandatu na negocjacje w sprawie handlu międzynarodowego, zawierający uaktualnione propozycje sposobów sprostania wyzwaniu, jakim jest nowa sytuacja na świecie, priorytetowo traktujące środowisko naturalne i sprawiedliwość społeczną, a nie dostęp do rynku służący interesom przedsiębiorstw i inwestorów;
4. przypomina, że należy w pełni przestrzegać prawa rządów do zachowania zdolności do regulowania gospodarki oraz obowiązków dotyczących świadczenia podstawowych usług, zwłaszcza usług publicznych, np. w zakresie ochrony zdrowia, edukacji, kultury, komunikacji oraz zaopatrzeniem w wodę i energię;
5. wzywa Komisję, by przedstawiła propozycję rzeczywistej reformy systemu handlu międzynarodowego nastawionej na przyjęcie zasad sprawiedliwego handlu, zgodnych z umowami międzynarodowymi i przepisami krajowymi w zakresie sprawiedliwości społecznej, środowiska, niezależności żywnościowej i bezpieczeństwa żywnościowego, zrównoważonego rolnictwa, rozwoju i różnorodności kulturowej;
6. wyraża ubolewanie z powodu postawy Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w kwestii rolnictwa, i wyraża opinię, że Komisja powinna zawierać nowe sojusze z krajami rozwijającymi się i wszystkimi partnerami zainteresowanymi tworzeniem sprawiedliwych przepisów międzynarodowych oraz umacnianiem zasad i instytucji społecznych i środowiskowych;
7. jest zdania, że należy zakazać stosowania subsydiów wywozowych i tak zmienić warunki ich przyznawania, by wspierać metody produkcji zrównoważone pod względem społecznym i środowiskowym, stosowane przez małe i średnie gospodarstwa rodzinne i spółdzielcze, a także chronić prawa, warunki życia oraz zdrowie i bezpieczeństwo pracowników rolnych;
8. wzywa członków WTO, zwłaszcza Stany Zjednoczone, aby przestrzegały podjętego w Hongkongu zobowiązania do zaprzestania przyznawania subsydiów wywozowych, szczególnie w odniesieniu do bawełny, w celu wyeliminowania jednego z najbardziej zakłócających handel środków, który ma negatywne konsekwencje dla producentów rolnych w ubogich krajach; przypomina, że wszystkie kraje uprzemysłowione powinny osiągnąć cel polegający na przeznaczeniu co najmniej 0,7% PKB na współpracę na rzecz rozwoju;
9. wzywa Komisję do przedłożenia wniosku w sprawie nowej międzynarodowej struktury instytucjonalnej;
10. wzywa Komisję do dopilnowania, by porozumienia handlowe w sektorze usług finansowych obejmowały przepisy gwarantujące obowiązek regulacji tych usług, zwłaszcza jeśli chodzi o unikanie luk prawnych i uchylania się od zobowiązań podatkowych;
11. wzywa Komisję do ścisłego włączenia Parlamentu w bieżący proces negocjacji; w związku z tym zwraca uwagę na potrzebę renegocjacji porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu odzwierciedlenia postanowień traktatu z Lizbony dotyczących handlu, zgodnie z którymi polityka handlowa UE musi zostać objęta bardziej rygorystycznym nadzorem demokratycznym; wzywa Komisję i Radę do przeglądu i wyjaśnienia przepisów porozumienia międzyinstytucjonalnego, aby umożliwić Parlamentowi pełny udział w międzynarodowych negocjacjach handlowych prowadzonych przez UE, gwarantując w szczególności, że:
a) przed rozpoczęciem negocjacji Parlament będzie informowany o przyjętej podstawie prawnej;
b) na formalny wniosek Parlamentu Rada uzgodni, że nie zezwoli na rozpoczęcie negocjacji do czasu określenia stanowiska Parlamentu wobec proponowanego mandatu negocjacyjnego na podstawie sprawozdania komisji przedmiotowo właściwej;
c) Parlament będzie regularnie, w pełni i w porę informowany o przebiegu wszystkich dwustronnych i wielostronnych negocjacji handlowych;
d) jeżeli na jakimkolwiek etapie negocjacji Parlament przyjmie zalecenia dotyczące sposobu ich prowadzenia, Komisja weźmie je pod uwagę przed zawarciem porozumienia;
e) powstanie i będzie stosowany międzyinstytucjonalny rejestr wszystkich dokumentów, jakie Komisja udostępnia specjalnemu komitetowi, o którym mowa w art. 207 ust. 3 TFUE;
12. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, dyrektorowi generalnemu WTO i sekretarzowi generalnemu UNCTAD.
