20.5.2008
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Ryszard Czarnecki, Roberta Angelilli, Adam Bielan, Konrad Szymański oraz Ewa Tomaszewska
w imieniu grupy politycznej UEN
w sprawie sytuacji w Libanie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libanie
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając konkluzje w sprawie Libanu przyjęte w czasie 2846-go posiedzenia Rady ds. Stosunków Zewnętrznych z dnia 28 stycznia 2008 r. w Brukseli,
–
uwzględniając oświadczenie Stowarzyszenia UE-Liban z dnia 19 lutego 2008 r. wydane w Brukseli w sprawie sytuacji w Libanie,
–
uwzględniając oświadczenie prezydencji słoweńskiej w imieniu Unii Europejskiej w sprawie Bliskiego Wschodu, a w szczególności Libanu,
–
uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1701 z dnia 11 sierpnia 2006 r.,
–
uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1559 z dnia 2 września 2004 r.,
–
uwzględniając zalecenie Eurośródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego przyjęte w Atenach w dniu 29 marca 2008 r.,
–
uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Libanu,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że od 23 listopada 2007 r., kiedy to ustąpił były prosyryjski prezydent Emile Lahoud, parlament Libanu nie zdołał wybrać nowego przywódcy państwa z powodu zaciekłej rywalizacji między obozem prosyryjskim i antysyryjskim,
B.
mając na uwadze, że ten trwający stan zawieszenia politycznego i instytucjonalnego powoduje pogłębiający się brak stabilności w państwie, które powoli dźwiga się po ostatniej wojnie z Izraelem w 2006 r.,
C.
mając na uwadze, że zawiodły wszystkie wewnętrzne próby rozwiązania wewnętrznego kryzysu politycznego oraz że od września 2007 r. wybory prezydenckie w Libanie odłożono w czasie 19 razy,
D.
mając na uwadze, że w tym samym czasie dokonano w Libanie szeregu ataków terrorystycznych, które wskazują na niebezpieczną eskalację przemocy i przestępstw na tle politycznym i obejmują zamach, w wyniku którego zginął kapitan wewnętrznych służb bezpieczeństwa Wissam Eid i cztery inne osoby (25 stycznia 2008 r.), atak, który doprowadził do śmiertelnych walk pomiędzy wojskiem i szyickimi demonstrantami w południowym Bejrucie (27 stycznia), zamach bombowy, w wyniku którego zniszczeniu uległ amerykański samochód dyplomatyczny, a trzy osoby poniosły śmierć oraz atak terrorystyczny na wojska UNIFIL,
E.
mając na uwadze, że Unia Europejska, będąca głównym źródłem wsparcia służącego odbudowie kraju po roku 2006, dokonała znaczących inwestycji politycznych i gospodarczych w tym kraju oraz wyraża głębokie zaniepokojenie trwającym impasem instytucjonalnym,
F.
mając na uwadze, że Unia Europejska podpisała umowę stowarzyszeniową z Libanem, a w styczniu 2007 r. przyjęto plan działania UE-Liban w celu wspierania rozwoju tego państwa jako demokratycznego, otwartego politycznie i silnego gospodarczo sąsiada UE oraz że Unia Europejska stara się zacieśnić stosunki z Syrią z myślą o nawiązaniu dialogu politycznego, korzystnej dla obu stron wymiany handlowej i stosunków inwestycyjnych,
G.
mając na uwadze, że grupy organizacji Hezbollah wciąż bombardują przygraniczne izraelskie wioski, co nie pomaga w łagodzeniu napięć,
H.
mając na uwadze, że Hezbollah ze swoją prywatną armią blokuje poprzez swoje działania proces stabilizacyjny i normalne funkcjonowanie państwa libańskiego,
I.
mając na uwadze, że organizacja Crisis Watch Group stwierdziła, że Liban znalazł się w sytuacji zagrożenia wybuchem konfliktu (Conflict Risk Alert), stwierdzając, że panująca tam sytuacja niesie szczególne ryzyko wybuchu nowego konfliktu lub znacznego zaostrzenia konfliktu w nadchodzących miesiącach oraz że zagrożenie ponowną wojną domową uwidacznia się na różne sposoby, m.in. poprzez rozruchy uliczne, masowe demonstracje i walki między siłami rządowymi i organizacjami antyrządowymi,
J.
mając na uwadze, że pomimo odnotowanego w 2006 r. 4%-owego wzrostu gospodarczego walki i silne napięcia polityczne doprowadziły do dramatycznego pogorszenia sytuacji gospodarczej w Libanie, gdzie 25% ludności żyje blisko progu ubóstwa,
K.
mając na uwadze, że w wyniku niedawnej fali przemocy w Libanie, którą spowodowała reakcja opozycji dowodzonej przez Hezbollah na decyzję rządu o zwolnieniu szefa służb bezpieczeństwa lotniska w Bejrucie oraz o umieszczeniu pod kontrolą państwa sieci telekomunikacyjnej Hezbollah, doprowadziła w ciągu ostatnich kilku dni do śmierci 81 osób,
L.
mając na uwadze, że podpisana przez obie strony pod auspicjami Ligi Państw Arabskich umowa przewiduje zniesienie blokady lotniska w Bejrucie i wycofanie sił zbrojnych Hezbollah z ulic Bejrutu oraz nawołuje do pokojowego rozwiązywania przyszłych konfliktów,
1.
ponownie wyraża poparcie dla demokratycznych instytucji w Libanie i prawomocnego rządu pod przywództwem premiera Siniory, wyraża jednak głębokie zaniepokojenie pogorszeniem się sytuacji politycznej w ostatnim czasie; w tym kontekście potępia wymierzone w demokratyczne instytucje brutalne i zbrojne działania odwetowe Hezbollah i wzywa tę organizację zbrojną do poszanowania niedawno zawartego porozumienia oraz do rozwiązywania w przyszłości konfliktów politycznych bez użycia broni;
2.
zauważa, że podjęta w środę 14 maja decyzja rządu o roztoczeniu kontroli państwa nad siecią telekomunikacyjną Hezbollah oraz o zwolnieniu szefa służb bezpieczeństwa lotniska w Bejrucie powstrzymała przemoc i, biorąc pod uwagę okoliczności, powinna zostać uznana za słuszną; podkreśla jednak, że poważne problemy pozostają nierozwiązane, a oficjalne wojsko i rząd zostały upokorzone i są słabsze niż w przeszłości;
3.
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie podpisane w ramach misji mediacyjnej Ligi Państw Arabskich w czwartek 15 maja 2008 r., które zakończyło walki pomiędzy zwolennikami koalicji rządzącej a popieraną przez Iran i Syrię organizacją Hezbollah;
4.
popiera negocjacje dauhańskie służące zakończeniu konfliktu politycznego naznaczonego najostrzejszą formą przemocy na tle religijnym od czasów wojny domowej oraz przyjmuje z zadowoleniem porozumienie w sprawie mianowania w drodze konsensusu dowódcy armii, generała Michela Suleimana prezydentem Libanu;
5.
ponownie zobowiązuje się do wspierania działań dyplomatycznych Unii Europejskiej, zmierzających do utrzymania suwerenności, politycznej niezależności oraz integralności terytorialnej, jedności i stabilności Libanu;
6.
podkreśla kluczowe znaczenie pokoju w Libanie dla stabilności w regionie; wzywa zatem do szybkiego wprowadzenia w życie porozumienia zawartego w sprawie wybranego w drodze konsensusu kandydata na prezydenta i niezwłoczne zorganizowanie wyborów prezydenckich — w zadowalających warunkach i w oparciu dialog wewnętrzny i zgodę większości; ponownie wyraża poparcie dla trzypunktowego planu przyjętego w styczniu, który obejmuje przeprowadzenie wyborów prezydenckich, utworzenie rządu jedności narodowej oraz przyjęcie nowego prawa wyborczego;
7.
wzywa do wewnętrznego dialogu między różnymi frakcjami libańskimi i zewnętrznych działań dyplomatycznych w celu osiągnięcia pokoju i stabilizacji;
8.
potępia przywódcę Hezbollah Nasrallaha za obarczanie Izraela za zabójstwo przywódcy wojskowego Hezbollah, Moghniye (poszukiwanego przez CIA i 42 państwa na całym świecie) oraz za wygłoszone w kilka dni po zabójstwie Moghniye przemówienie, w którym określił ten rzekomo dokonany przez Izrael zamach za deklarację otwartej wojny, ba którą Hezbolllah jest przygotowany;
9.
wzywa Unię Europejską, aby dodała Hezbollah do swojej listy organizacji terrorystycznych i podkreśla, że stanowiłoby to ważny krok na drodze ku rozbrojeniu bojówek Hezbollah i przywróceniu rządów prawa w Libanie;
10.
wzywa do utworzenia specjalnego trybunału, który sądziłby podejrzanych o udział w morderstwie byłego premiera Rafika Haririego;
11.
jest nadal poważnie zaniepokojony faktem, że Syria chce utrzymać swoje wpływy w Libanie i może chcieć opóźnić utworzenie trybunału poprzez odmowę współpracy przy wyborach;
12.
wzywa Liban i Syrię do zacieśnienia dialogu i dwustronnych stosunków dyplomatycznych w celu osiągnięcia prawdziwej harmonii dla dobra zarówno obywateli tych krajów, jak i bezpieczeństwa w regionie;
13.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, rządom i parlamentom: Libanu, Izraela i Syrii oraz prezydentowi Autonomii Palestyńskiej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.
