WERSJA OSTATECZNA
A6-0026/2007
5.2.2007
SPRAWOZDANIE
zawierającego zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a krajami Ameryki Środkowej z drugiej
(2006/2222(INI))
Komisja Spraw Zagranicznych
Sprawozdawca:
Willy Meyer Pleite
PE 378.776v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO DLA RADY..............................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................10
OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego ......................................................16
OPINIA Komisji Rozwoju ................................................................................................27
PROCEDURA...........................................................................................................................31
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO DLA RADY
zawierający zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a krajami Ameryki Środkowej z drugiej
( 2006/2222(INI) )
Parlament Europejski ,
– uwzględniając projekt zalecenia dla Rady, który złożył Willy Meyer Pleite w imieniu grupy politycznej GUE/NGL w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Ameryką Środkową ( B6‑0417/2006 ),
– uwzględniając ust. 31 Deklaracji wiedeńskiej, zawierający podjętą przez Unię Europejską i Amerykę Środkową na IV szczycie Unia Europejska-Ameryka Łacińska i Karaiby, który odbył się 12 maja 2006 r. w Wiedniu, decyzję o rozpoczęciu negocjacji dotyczących układu o stowarzyszeniu, obejmującego utworzenie strefy wolnego handlu,
– uwzględniając tytuł V Traktatu o Unii Europejskiej,
– uwzględniając rezolucję PE z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie wszechstronnego stowarzyszenia i wspólnej strategii stosunków między Unią Europejską a Ameryką Łacińską
Dz.U. C 140 z 13.6.2002, str. 569. ,
– uwzględniając rezolucję PE z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie ściślejszego partnerstwa między Unią Europejską a Ameryką Łacińską
Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0155 . ,
– uwzględniając art. 114 ust. 3, oraz art. 83 ust. 5 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju oraz Komisji Handlu Międzynarodowego ( A6‑0026/2007 ),
A. mając na uwadze, że zgodnie z postanowieniami z Wiednia podstawowymi warunkami rozwoju stowarzyszenia między stronami powinno być poszanowanie demokracji, państwa prawa oraz pełne korzystanie przez wszystkich z praw człowieka, a także pełne poszanowanie praw obywatelskich i politycznych obywateli obu regionów;
B. mając na uwadze, że do zasadniczych elementów umowy należy zagwarantowanie wszystkim obywatelom pełnego korzystania z podstawowych praw, zwłaszcza w przypadku osób znajdujących się w mniej korzystnej sytuacji społecznej, takich jak przedstawiciele ludności tubylczej, oraz sprzyjanie ich udziałowi w życiu społecznym i politycznym,
C. mając na uwadze, że wytyczne dotyczące negocjacji przyszłego układu o stowarzyszeniu gospodarczym, porozumieniu politycznym i współpracy powinny uwzględnić wyrażone przez strony w ust. 31 deklaracji wiedeńskiej życzenie zawarcia wszechstronnego układu o stowarzyszeniu, który potwierdziłby przekonanie, że stosunki z Ameryką Środkową mają na celu swobodną wymianę handlową i zakładają partnerstwo polityczne i gospodarcze z tym regionem i jego poszczególnymi państwami, które uwzględniałoby asymetrię i nierówności istniejące między oboma obszarami oraz między poszczególnymi krajami Ameryki Środkowej, i które w związku z tym zawierałoby również główne postanowienia w zakresie współpracy na rzecz rozwoju i spójności społecznej,
D. mając na uwadze, że utworzenie Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EuroLat) było decydującym krokiem w stronę wzmocnienia legitymacji demokratycznej i politycznego wymiaru stosunków między Unią Europejską a Ameryką Łacińską, w szczególności między UE a krajami Ameryki Środkowej, i że zgromadzenie to będzie stałym forum dialogu politycznego między oboma regionami,
E. mając na uwadze, że wytyczne dotyczące negocjacji przyszłego układu powinny uwzględniać okoliczności gospodarcze, polityczne i społeczne występujące w większości krajów Ameryki Środkowej, różnic w poziomie rozwoju obu regionów i specyfikę stosunków gospodarczych w Ameryce Środkowej (koncentracja handlu regionalnego w nielicznych krajach, wysokie uzależnienie od wywozu produktów tradycyjnych, ograniczony poziom zagranicznych inwestycji bezpośrednich UE w tym regionie itd.),
1. występuje do Rady z następującymi zaleceniami:
a) wyraźnego zawarcia w mandacie negocjacyjnym podstawy prawnej dla negocjacji nowego układu o stowarzyszeniu, którą powinien być artykuł 310 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapit drugi;
b) wskazania w upoważnieniu do negocjacji, że cel układu o stowarzyszeniu między UE a krajami Ameryki Środkowej obejmuje stopniową liberalizację wymiany handlowej, sprawiedliwych i wzajemnie korzystnych warunkach opartych na komplementarności i solidarności, dialog polityczny i współpracę, a także utrwalanie demokracji i państwa prawa oraz pełne poszanowanie praw człowieka, praw obywatelskich i politycznych, spójność społeczną, trwały rozwój społeczny, prawa gospodarcze i społeczne, z uwzględnieniem kulturowych i ekologicznych aspektów tychże praw;
c) uwzględnienia w wytycznych negocjacyjnych mechanizmów koniecznych do zapewnienia pełnej zgodności postanowień przyszłego układu z mandatem określonym w traktacie UE, zgodnie z którym wkład w trwały rozwój społeczny, zdefiniowany w programie Narodów Zjednoczonych na rzecz rozwoju z 1996 r., promowanie współpracy międzynarodowej, rozwoju i umacniania demokracji oraz poszanowanie praw człowieka stanowią podstawowe cele Unii;
d) określenia w wytycznych negocjacyjnych, uwzględniając społeczno-gospodarcze, ekologiczne i demokratyczne niedomagania rozwoju w Ameryce Środkowej, podstawowych tematów, wokół których koncentrować się będzie program prac i dialog polityczny i które obejmą aktualizację celów oraz sposób postępowania w kwestiach takich, jak demokratyczne sprawowanie władzy, walka z terroryzmem, utrzymywanie pokoju i bezpieczeństwa oraz zarządzanie konfliktami; włączenia nowych tematów, jak walka z ubóstwem, odpowiednie środki wspierania spójności społecznej, migracje i programy wymiany, zwalczanie przestępczości, a szczególnie przemocy o implikacjach międzynarodowych (handel narkotykami i bronią ręczną, handel ludźmi, działalność grup zorganizowanych, takich jak maras (gangi młodzieżowe)) etc.; oraz rozważenia konkretnych działań mających służyć przyjmowaniu wspólnego stanowiska na forum międzynarodowym oraz w Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby możliwe było osiągnięcie rzeczywistego porozumienia politycznego między oboma regionami na płaszczyźnie międzynarodowej;
e) ustalenia, że członkowie wspólnej komisji parlamentarnej Unii Europejskiej i krajów Ameryki Środkowej, która powstanie na mocy nowego układu o stowarzyszeniu, zostaną wyznaczeni spośród posłów do Parlamentu Europejskiego , do Parlamentu Środkowoamerykańskiego, do parlamentów krajowych, które nie przyłączyły się jeszcze do żadnej izby o charakterze regionalnym, oraz do Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, co będzie konkretnym wyrazem wsparcia dla procesu integracji regionalnej w Ameryce Środkowej oraz dla strategicznego stowarzyszenia międzyregionalnego między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami,
f) zawarcia w wytycznych negocjacyjnych specjalnego odwołania do odpowiedniego udziału społeczeństwa obywatelskiego w nowym dialogu politycznym, poprzez propozycję organizowania okresowych konferencji z udziałem przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego zarówno UE, jak i Ameryki Środkowej, przyznanie tym przedstawicielom statusu obserwatorów na posiedzeniach międzyministerialnych oraz poprzez ułatwianie aktywnego uczestnictwa w odpowiednich sektorowych forach, komisjach i podkomisjach na wszystkich etapach dyskusji, negocjacji i monitorowania procesu;
g) przywiązywania kluczowego znaczenia do wsparcia dla walki z bezkarnością i z korupcją oraz przewidzenia działań i programów na rzecz wzmocnienia instytucji demokratycznych w Ameryce Środkowej;
h) przewidzenia w wytycznych negocjacyjnych większego poparcia Unii Europejskiej dla integracji środkowoamerykańskiej, jak również reformy i wzmocnienia ram normatywnych i instytucji – w tym Sekretariatu Generalnego, Parlamentu Środkowoamerykańskiego i Środkowoamerykańskiego Trybunału Sprawiedliwości – w celu zwiększenia ich skuteczności, reprezentatywności i legitymizacji, szczególnie w odniesieniu do unii celnej, swobodnego przepływu osób, wspólnej polityki, harmonizacji prawodawstwa i stworzenia mechanizmu samofinansowania;
i) włączenia wsparcia dla integracji regionalnej – w szczególności integracji infrastruktury sprzętowej, transportowej, komunikacyjnej i energetycznej – do celów objętych przyszłym mandatem działań Europejskiego Banku Inwestycyjnego w Ameryce Łacińskiej, aby działania tej instytucji efektywnie uzupełniały nowy układ;
j) współpracy z krajami Ameryki Środkowej, wpierając ich wysiłki w walce z produkcją i nielegalnym handlem narkotykami; do działań tych powinno należeć tworzenie programów pomocowych dla rolników w celu wprowadzenia upraw alternatywnych, w przypadku których UE może się skutecznie przyczynić do zapewnienia ich wprowadzenia na rynek;
k) czuwania nad tym, by klauzula demokratyczna została włączona do wytycznych dotyczących przedmiotowej umowy stowarzyszeniowej i była stosowana, oraz do stworzenia mechanizmów, które w oparciu o klauzule o charakterze socjalnym czy środowiskowym zapewniłyby ciągłość systemu zachęt przewidzianych w systemie ogólnych preferencji (GSP)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005, z 27.6.2005, wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych (Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1). , w tym w GSP+ w obszarze zatrudnienia i ochrony środowiska; poczynienia wyraźnego odwołania do konkretnych mechanizmów zapewniających operatywność układu i przewidujących w szczególności składanie Parlamentowi Europejskiemu corocznego sprawozdania w sprawie monitorowania realizacji układu przez Komisję,
l) wzięcia pod uwagę faktu, że GSP, w tym GSP+, jest autonomicznym systemem Unii Europejskiej, którego beneficjentami są państwa Ameryki Środkowej w stopniu uzależnionym od ich poziomu rozwoju;
m) uwzględnienia w postanowieniach nowego układu odnoszących się do współpracy na rzecz rozwoju specyfiki regionu środkowoamerykańskiego i realizacji milenijnych celów rozwoju (MCR) w regionie, a także oparcia się na założeniu, iż wykształcenie kapitału ludzkiego oraz wymiana kulturalna i edukacyjna mają podstawowe znaczenie dla zwalczania ubóstwa w tym regionie, oraz przywiązania szczególnej wagi do edukacji, badań naukowych, nauki i techniki, a także do kultury, a ponadto wspieranie intensyfikacji wymiany w tych dziedzinach;
n) wskazania, że układ o stowarzyszeniu między UE a krajami Ameryki Środkowej powinien opierać się z jednej strony na realizacji milenijnych celów rozwoju, a z drugiej na zwalczaniu ubóstwa i ograniczaniu nierówności, a zatem na ustalonych przez UE priorytetach w zakresie współpracy;
o) zagwarantowania wykorzystywania współpracy i narzędzi gospodarczych, jakimi dysponuje Unia, również na rzecz rozwoju i ochrony środowiska naturalnego w regionie Ameryki Środkowej;
p) zwrócenia szczególnej uwagi na przedsięwzięcia turystyczne w Ameryce Środkowej w celu zagwarantowania ich zrównoważonej realizacji, ze względu na fakt, że działalność turystyczna stymuluje wzrost gospodarczy;
q) po wejściu w życie układu o stowarzyszeniu zachęcania także do współpracy trójstronnej i międzyregionalnej, zwłaszcza z krajami Karaibów, i do polityki współpracy na osi południe-południe;
r) wspierania odpowiednich ram wspomagających małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz ich tworzenie, jako podstawowy element rozwoju gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i dobrobytu społecznego; rozważenia wykonalnych środków zwalczania bezrobocia w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw (w tym środków fiskalnych), a także opracowywania programów wsparcia dla tychże przedsiębiorstw w dziedzinie badań naukowych;
s) wspierania drobnych producentów oraz ogólnie MŚP i zachęcania do inwestowania w małe przedsiębiorstwa, ponieważ otwarcie rynków europejskich zasadniczo przyniesie korzyści większym producentom, zdolnym do spełnienia europejskich norm sanitarnych i fitosanitarnych;
t) zawarcia wszechstronnego i zrównoważonego układu o stowarzyszeniu opartego na trzech filarach: politycznym i instytucjonalnym, który umocni demokratyczny dialog i współpracę polityczną, filarze współpracy, promującym zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny, oraz filarze handlowym ustanawiającym zaawansowaną strefę wolnego handlu wraz z rozbudowanym harmonogramem działań pokrywającym, poza stopniową i wzajemną liberalizacją handlu towarami i usługami, również inwestycje, zamówienia publiczne, ochronę praw własności intelektualnej, współpracę w zakresie konkurencji i instrumentów ochrony handlu, ułatwienia dla handlu oraz skuteczny system rozstrzygania sporów;
u) przewidzenia w wytycznych stopniowej i wzajemnej liberalizacji wymiany handlowej, stopniowego udostępniania europejskich rynków dla produktów pochodzących z krajów Ameryki Środkowej w warunkach konkurencyjności, a zarazem unikania pogłębienia istniejących różnic; w związku z tym przewidzenia w wytycznych specyficznego, zróżnicowanego i elastycznego podejścia do ustalanych terminów, stosownie do zobowiązań w zakresie integracji regionalnej i wzrostu konkurencyjności osiągniętego przez kraje Ameryki Środkowej, obejmującego środki unijne mające wspierać transformację produkcji i konkurencyjność gospodarki krajów Ameryki Środkowej, takie jak transfer technologii, włączenie wymogów krajowych do zasad dotyczących pochodzenia oraz tworzenie programów współpracy i pomocy technicznej, przy jednoczesnym promowaniu stabilnego otoczenia prawnego i jasnych zasad, gwarantujących bezpieczeństwo inwestycji i stosunków gospodarczo-handlowych między stronami;
v) strefa wolnego handlu UE-państwa Ameryki Środkowej powinna być traktowana jako strategiczny cel priorytetowy w ramach stosunków zewnętrznych UE w międzynarodowym kontekście charakteryzującym się wzmożoną wzajemną zależnością, wzrostem gospodarczym, pojawieniem się nowych sił gospodarczych, rozwojem dwustronnych umów handlowych zawieranych przez Stany Zjednoczone, w tym CAFTA, oraz szeregiem globalnych wyzwań, przekraczających granice państwowe;
w) przyłączenia się do Parlamentu w jego wniosku skierowanym do Komisji o pilne rozpoczęcie oceny oddziaływania na działalność handlową pod względem zrównoważonego rozwoju, która powinna być wstępnym krokiem poprzedzającym negocjacje w sprawie umowy handlowej oraz zwrócenie się do Komisji o informowanie Parlamentu o podejmowanych w tym zakresie inicjatywach;
x) niewłączania w szczególności żadnych warunków, które w sposób bezpośredni lub pośredni uzależniałyby zawarcie przyszłego układu między UE a Ameryką Środkową od wcześniejszego zakończenia rundy negocjacyjnej Światowej Organizacji Handlu, nie wykluczając możliwości włączenia do tej umowy w odpowiednim czasie wyników programu prac z Dauhy, które będą zgodne z ogólnym celem stowarzyszenia UE i Ameryki Środkowej, wszystko to zaś powinno świadczyć o wyraźnym i konkretnym wsparciu dla procesu integracji regionalnej w Ameryce Środkowej;
y) zobowiązania do ustanowienia strefy wolnego handlu przy pełnym poszanowaniu nowego mechanizmu WTO na rzecz przejrzystości oraz praw i obowiązków wypływających z WTO, zwłaszcza art. XXIV GATT oraz art. V GATS, przyczyniając się w ten sposób do wzmocnienia wielostronnego systemu handlowego;
z) negocjowania jednolitego i niepodzielnego porozumienia handlowego, które wykracza poza obecne i przyszłe zobowiązania stron wypływające z WTO i ustanawia, po upływie okresu przejściowego zgodnie z wymogami WTO, strefę wolnego handlu, która nie pomija żadnego sektora i uwzględnia, w możliwie najmniej restrykcyjny sposób, wymiar rozwoju oraz szczególną wrażliwość niektórych produktów;
aa) uwzględnienia faktu, będącego bardzo ważnym krokiem na drodze do pomyślnego rozwoju negocjacji, a mianowicie potwierdzonego w trakcie wyżej wspomnianego szczytu w Wiedniu dążenia państw Ameryki Środkowej do wypełnienia swoich zobowiązań w zakresie wdrożenia, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, decyzji podjętych przez głowy państw Ameryki Środkowej w dniu 9 marca 2006 r. w Panamie w celu osiągnięcia rzeczywistej unii celnej, jak i wysiłków na rzecz ratyfikacji traktatu w sprawie inwestycji i usług między państwami Ameryki Środkowej oraz na rzecz rozwinięcia mechanizmu jurysdykcyjnego, dzięki któremu będzie można zabezpieczyć wdrożenie regionalnej legislacji gospodarczej w całym regionie;
ab) wnikliwego uwzględnienia faktu, że ocena integracji gospodarczej Ameryki Środkowej przeprowadzona wspólnie przez UE i Amerykę Środkową uwydatniła wiele szczegółowych wniosków o znacznej wadze, które można wyciągnąć na szczeblu operacyjnym (jeżeli chodzi o ramy instytucjonalne integracji gospodarczej, unii celnej, bariery techniczne w handlu, zasady dotyczące środków sanitarnych i fitosanitarnych, regionalną liberalizację usług i inwestycji, zamówienia publiczne, prawo do własności intelektualnej oraz system informacji geograficznej, konkurencję oraz środki ochrony handlu), celem wzmocnienia, rozwoju i sfinalizowania unii celnej oraz wspólnego rynku wewnętrznego w Ameryce Środkowej, które są nieodzowne do negocjacji i wdrożenia prawdziwej strefy wolnego handlu obejmującej obydwa regiony;
ac) uwzględnienia, że konsolidacja i wzmocnienie wspólnego rynku w Ameryce Środkowej, przede wszystkim poprzez sfinalizowanie unii celnej oraz utworzenie wspólnego rynku, między innymi poprzez ustanowienie polityki handlu zewnętrznego oraz prawdziwej swobody przepływu towarów importowanych, spowoduje obniżenie barier dla podmiotów gospodarczych oraz będzie korzystna dla wymiany handlowej i inwestycji w obydwu tych regionach;
ad) stworzenia znaczących nowych możliwości dostępu do rynku produktów rolniczych, który ma pierwszoplanowe znaczenie dla rozwoju państw Ameryki Środkowej niezależnie od postępów poczynionych w innych obszarach, jak dostęp do rynku dla towarów nierolnych (NAMA) oraz usług, jak i od postępu w innych kwestiach związanych z rolnictwem;
ae) zapewnienia daleko idących i zrównoważonych rezultatów negocjacji dotyczących NAMA oraz umożliwienia nowych i prawdziwych możliwości dostępu do rynku w przekroju całego obszaru handlu, podlegających odpowiedniemu stopniowi elastyczności w zakresie harmonogramu eliminowania taryf celnych przez państwa Ameryki Środkowej, w tym umożliwienie zachowania i rozszerzenia działań związanych z rybołówstwem;
af) rozpatrzenia z uwagą istoty i znaczenia działalności połowowej dla UE jak i Ameryki Środkowej, jako wkładu w jej rozwój gospodarczy oraz tworzenie miejsc pracy w regionie, zachowując jednocześnie zasoby rybne na trwałym poziomie dzięki odpowiedzialnym połowom;
ag) uwzględnienia wagi zapewnienia powszechnego dostępu do podstawowych usług oraz krajowego prawa do regulacji, a zatem do ostrożnego przystąpienia do negocjacji w sprawie liberalizacji handlu usługami, zgodnie z art. V GATS w celu zagwarantowania rzeczywistego postępu w zakresie zobowiązań podjętych w dziedzinie liberalizacji, które zostały dotychczas uzgodnione i są stosowane oraz uwzględnienia potrzeby jasnych i przewidywalnych ram prawnych; odstąpienia od oferowania lub akceptowania wniosków w dziedzinie publicznej opieki zdrowotnej i oświaty;
ah) uwzględnienia ciągle rosnącego potencjału sektora turystyki dla inwestycji i rozwoju gospodarki krajów środkowoamerykańskich, jak również wagi wspierania wymiany turystycznej pomiędzy oboma regionami;
ai) uwzględnienia, na zasadzie ogólnego przepisu, potrzeby priorytetowego dążenia zarówno UE, jak i państw Ameryki Środkowej, do ostatecznej zgodności różnych obowiązujących, bądź będących aktualnie przedmiotem negocjacji między oba regionami umów;
aj) uwzględnienia, że procedury rozstrzygania sporów przewidziane w analogicznych porozumieniach zawartych przez Wspólnotę z krajami innymi niż państwa członkowskie nie są skutecznie wykorzystywane; wezwania w związku z tym Komisji do przedłożenia nowych propozycji celem opracowania skutecznego instrumentu rozstrzygania sporów w poszczególnych sektorach objętych porozumieniem w sprawie wolnego handlu;
ak) zapewnienia, iż Komisja będzie w sposób wyczerpujący, i jeśli to konieczne, w sposób poufny, informować Parlament zarówno o przewidywanych, jak i o ostatecznie przyjętych wytycznych negocjacyjnych;
2. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie oraz przedstawienia go do wglądu Komisji, jak również rządom państw członkowskich Unii Europejskiej.
UZASADNIENIE
1.
Nie można zaprzeczyć, iż po tym, jak w latach osiemdziesiątych Unia Europejska odgrywała decydującą rolę w procesie pokojowym oraz demokratyzacji w Ameryce Środkowej, obecnie jej wpływ polityczny w tym regionie wyraźnie maleje.
Sytuacja jest tym bardziej godna ubolewania, iż wkład Unii do procesu pokojowego oraz procesu demokratyzacji w tym regionie we wspomnianym dziesięcioleciu, jak również postęp osiągnięty w ramach rozpoczętego we wrześniu 1984 r. ministerialnego dialogu z San José, stanowiły dość rzadki sukces w aktywizowaniu europejskiej współpracy politycznej, poprzedzającej aktualną wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, a także jeden z nielicznych przypadków, kiedy Unia Europejska przyjęła własne stanowisko, niezależne od Stanów Zjednoczonych, będących wówczas pod rządami Ronalda Reagana.
2.
Ponadto zmalało też znaczenie Unii Europejskiej jako partnera handlowego Ameryki Środkowej; w 2001 r. była ona odbiorcą jedynie 13% środkowoamerykańskiego wywozu wobec 24% w 1990 r., i to mimo jednostronnego preferencyjnego traktowania przyznanego przez Unię Europejską w ramach Generalnego Systemu Preferencji.
Sytuacja ta wynika z nieznajomości sposobów zastosowania reguł pochodzenia i procedury uzyskiwania certyfikatów, jak również braku konkurencyjności przedsiębiorstw środkowoamerykańskich.
Z drugiej strony tylko 0,6% wywozu z Unii kierowane jest do Ameryki Środkowej.
3.
Aktualne stosunki między Unią Europejską i Ameryką Środkową wpisują się w ograniczone ramy umowy w sprawie dialogu politycznego i współpracy, podpisanej w Rzymie w grudniu 2003 r., przede wszystkim w celu stworzenia warunków koniecznych dla wynegocjowania wykonalnego i wzajemnie korzystnego układu o stowarzyszeniu, który obejmowałby umowę o wolnym handlu.
Decyzję o proponowanym przez Parlament Europejski na II i III szczycie UE-kraje Ameryki Łacińskiej i Karaiby w 2002 r.
(Madryt) i 2004 r.
(Guadalajara, Meksyk) otwarciu negocjacji w zakresie nowego układu stowarzyszeniowego podjęto w końcu na IV szczycie w Wiedniu.
4.
Ust.
31 Deklaracji wiedeńskiej przywołuje decyzję stron w sprawie rozpoczęcia negocjacji dotyczących układu o stowarzyszeniu, w tym utworzenia strefy wolnego handlu.
Dlatego też Ameryka Środkowa włączyła się w realizację decyzji podjętych przez szefów państw amerykańskich w dniu 9 marca 2006 r. w Panamie i mających na celu ratyfikację traktatu środkowoamerykańskiego w sprawie inwestycji i usług oraz stworzenia mechanizmu sądowniczego, który pozwoliłby na poszanowanie regionalnego prawodawstwa gospodarczego w całym regionie.
Od chwili podjęcia formalnej decyzji o przystąpieniu do procesu integracji gospodarczej w Ameryce Środkowej (SIECA), będzie w nim uczestniczyć również Panama.
Ameryka Środkowa: dużo więcej niż tylko wolny handel
5.
W perspektywie nowego układu o stowarzyszeniu sprawozdawca wyraża opinię, iż bardziej niż kiedykolwiek konieczna jest konsolidacja procesów demokratycznych w Ameryce Środkowej, poprawa efektywności administracji i instytucji oraz wsparcie ich przy wykorzystaniu jak największej ilości środków, szczególnie w obszarze władzy sądowniczej i jej niezależności, stawienie czoła przemocy, korupcji i bezkarności, a także naruszaniu praw człowieka, przy pomocy wszystkich instrumentów państwa prawa, a w końcu poprawa spójności społecznej i warunków życia mieszkańców regionu.
Innymi słowy nowy układ o stowarzyszeniu obciąża obie strony rzeczywistą odpowiedzialnością.
W przypadku Unii Europejskiej chodzi też o rzeczywistą odpowiedzialność moralną : obecnie ważne jest przyczynianie się do umacniania wzbudzonej w krajach i narodach tego regionu nadziei na pokój i sprawiedliwość oraz zapewnienie sukcesu w przypadku różnych środków pomocowych co, z punktu widzenia Unii Europejskiej, przy braku pozytywnych wyników w przebiegu pierwszych wyborów, wymaga istotnego impulsu dla poprawy sytuacji gospodarczej i społecznej państw Ameryki Środkowej i ich obywateli.
Ze swej strony kraje Ameryki Środkowej powinny wypełniać i honorować zobowiązania umowne w zakresie procesu pokojowego, demokratyzacji i integracji, wprowadzania wszystkich zaplanowanych reform i czynienia postępu na drodze do rzeczywistej integracji, co pozwoli na odniesienie największych możliwych korzyści z nowego układu o stowarzyszeniu z politycznego, gospodarczego i społecznego punktu widzenia.
W rezultacie powinno się to przyczynić do powstania zrównoważonych i spójnych stosunków między Unią Europejską a Ameryką Środkową, które opierałyby się na słusznym interesie obydwu stron w każdym aspekcie.
6.
Przyszły układ o stowarzyszeniu nie może pomijać poważnych braków gospodarczych, politycznych i społecznych, które istnieją w wielu krajach Ameryki Środkowej, ani też różnic w poziomie rozwoju obydwu regionów czy cech charakterystycznych stosunków gospodarczych: koncentracji handlu regionalnego w małej liczbie państw, silnego uzależnienia od wywozu tradycyjnych produktów i niewielkiego poziomu bezpośrednich inwestycji zagranicznych UE w tym regionie (zaledwie jedna dziesiąta wartości inwestycji dokonywanych przez Stany Zjednoczone).
7.
Biorąc pod uwagę nierówności istniejące między obydwoma partnerami, niektórzy obawiają się, że przyszły układ o stowarzyszeniu ograniczy się do zwykłej umowy o wolnym handlu, która jeszcze bardziej pogłębiłaby nierówności istniejące wśród krajów Ameryki Środkowej.
Nie jest to wolą stron, które w ust. 31 Deklaracji wiedeńskiej, wyraźnie odwołują się do wspólnego celu, jakim jest zawarcie wszechstronnego układu o stowarzyszeniu, i wyrażają nadzieję na szybki postęp negocjacji oraz efektywne wprowadzenie w życie układu o stowarzyszeniu, kiedy tylko będzie to możliwe.
8.
Aby zatem potwierdzić pogląd, zgodnie z którym Unia Europejska nie proponuje wyłącznie negocjowania umowy podobnej do CAFTA, należy zawrzeć przyszły układ o stowarzyszeniu w oparciu o wspólny interes wynikający z politycznego i gospodarczego stowarzyszenia z regionem i różnymi jego krajami, który uwzględnia nierówności między oboma regionami, jak również między niektórymi państwami Ameryki Środkowej oraz w samych krajach, a także obejmującego kluczowe postanowienia w sprawie współpracy na rzecz rozwoju.
9.
Podsumowując, zawarcie układu o stowarzyszeniu pomiędzy tak różnymi partnerami nie może i nie powinno opierać się w początkowej fazie na absolutnej wzajemności w kwestii dostępu do rynków, ponieważ jest oczywiste, iż struktury produkcyjne państw członków Systemu Integracji Środkowoamerykańskiej (SICA) nie mogłyby stawić czoła presji konkurencyjnej wynikającej z bezwzględnej wzajemności.
Z drugiej strony wprowadzenie odpowiednio długich okresów przejściowych, ustanowienie derogacji w przypadku niektórych produktów wrażliwych i udzielenie przez UE istotnego wsparcia dla zmian w strukturach produkcyjnych w regionie przyniosłoby bez wątpienia korzystne efekty dla obu stron.
Taka polityka pozwoliłaby na rozwój i dywersyfikację gospodarek krajów Ameryki Środkowej oraz rzeczywiste i stopniowe włączanie ich do gospodarki światowej.
Główne wyzwania stojące przed przyszłym układem o stowarzyszeniu
10.
Podstawowa trudność tkwi w słabym wzroście gospodarczym krajów Ameryki Środkowej.
Na przestrzeni ostatnich lat stopa wzrostu na jednego mieszkańca osiągnęła w tych krajach średnio 0,6% (według danych Komisji Gospodarczej ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CEPALC) na 2005 r.), co jest absolutnie niewystarczające dla osiągnięcia celów milenijnych.
11.
Ubóstwo w Ameryce Środkowej jest na równie wysokim poziomie, co w latach dziewięćdziesiątych, a nierówności pogłębiają się.
A zatem to ubóstwo i nierówności w sposób oczywisty kompromitują proces umacniania demokracji.
I choć na przestrzeni ostatnich piętnastu lat w wyniku wolnych wyborów wprowadzono systemy demokratyczne, to wysoki poziom uchylania się od wypełniania obowiązków społecznych, utrata zaufania przez instytucje publiczne i partie polityczne, korupcja i bezkarność, jak również niewielki wpływ obywateli i społeczeństwa obywatelskiego na życie polityczne i społeczne nie pozwalają w przypadku większości krajów na sporządzenie optymistycznego bilansu.
12.
Sam fakt, iż kraje Ameryki Środkowej są niewielkie , stwarza duże trudności w ich włączaniu do światowej wymiany handlowej.
Większość krajów tego regionu nie jest w stanie odnosić korzyści z otwarcia rynków oraz z inwestycji, ani też uchronić się przed ryzykiem związanym z tym procesem.
Jest to skutek ograniczonego zasięgu rynków wewnętrznych oraz słabego rozwoju gospodarczego, co z kolei wpływa na konkurencyjność, z trudem pozwalając przedsiębiorstwom na osiągnięcie ekonomii skali i czyniąc je bardziej podatnymi na zmiany w handlu i inwestycjach zagranicznych, przynosząc przy tym wysokie koszty wewnętrznej transformacji.
13.
Reasumując, osiągnięcie geograficznego dostępu do rynków europejskich, przy zachowaniu warunków konkurencji i unikając sytuacji, w której przyszły układ pogłębi istniejące nierówności, jest prawdziwym wyzwaniem w odniesieniu do części handlowej układu o stowarzyszeniu.
Wiąże się to z założeniem po stronie Unii Europejskiej, specyficznego, zróżnicowanego i elastycznego podejścia w odniesieniu do ustalanych terminów , w zależności od zobowiązań i korzyści z konkurencyjności osiągniętych przez kraje Ameryki Środkowej przy pomocy takich środków wsparcia Unii Europejskiej, jak transfer technologii, włączenie wymogów krajowych do reguły pochodzenia oraz utworzenie programów współpracy i pomocy technicznej.
14.
Należy czuwać nad tym, by istniał efektywny związek pomiędzy przewidywanym przez układ o stowarzyszeniu wolnym handlem a celami trwałego rozwoju i spójności społecznej, stanowiących podstawę polityki UE w tym regionie.
Uznanie istniejących nierówności poprzez specyficzne i zróżnicowane podejście, okresy przejściowe, derogacje i inne instrumenty handlowe, jak również zachęcanie do dokonywania zmian w strukturach produkcyjnych oraz do konkurencyjności może przynieść postęp w tym zakresie.
Konieczne jest jednak również określenie minimalnych norm w dziedzinie zatrudnienia i ochrony środowiska naturalnego, tak jak przewiduje to obecny GSP+.
Należy pilnować, by system zachęt, który dowiódł już swej przydatności, został trwale włączony do układu o stowarzyszeniu, oraz by stworzyć mechanizmy na rzecz efektywności tego układu.
Sukcesy integracji regionalnej w Ameryce Środkowej i trudności do przezwyciężenia
15.
Proces integracji regionalnej charakteryzuje się obecnie zarówno słabością instytucji na poziomie regionalnym , przy czym na integrację gospodarczą wpływ mają głównie ekonomiczne efekty globalizacji i rozwój rynków regionalnych, jak też silnymi instytucjami i opracowywanymi politykami.
Wystarczy wspomnieć o uzależnieniu regionu od Stanów Zjednoczonych, pogłębiającym się w perspektywie CAFTA, obejmującej ułatwienia handlowe i inwestycyjne dla Stanów Zjednoczonych w Ameryce Środkowej, i niekoniecznie wiążącej się z umocnieniem integracji regionalnej.
Co gorsza, to Ameryka Środkowa będzie musiała dostosować się do nowych norm i postanowień CAFTA, ryzykując, iż integracja wejdzie na niewłaściwe tory.
Obecnie jak nigdy wcześniej konieczne jest czuwanie nad tym, by przy zastosowaniu wspólnych polityk integracja odgrywała istotną rolę, umożliwiając zwiększenie konkurencyjności, produkcji i zatrudnienia, a zatem działając na rzecz trwałego rozwoju regionalnego.
16.
Integracja Ameryki Środkowej posunęła się znacznie od momentu utworzenia Systemu Integracji Środkowoamerykańskiej (SICA) na mocy Protokołu z Tegucigalpa z grudnia 1991 r., który obowiązuje od dnia 26 marca 1996 r. i który nadał temu procesowi wymiar polityczny (SICA ustanawia formalny związek między pokojem, demokracją, państwem prawa, rozwojem gospodarczym i społecznym oraz integracją regionalną); odtąd nie jest to proces tylko o charakterze gospodarczym, jak miało to miejsce w minionych dziesięcioleciach.
Jeżeli utworzenie integracyjnych organów i instytucji środkowoamerykańskich, takich jak Sekretariat Generalny SICA, Środkowoamerykański Parlament i Trybunał Sprawiedliwości, jest krokiem w dobrym kierunku, pozostaje już tylko stworzenie środkowoamerykańskich integracyjnych ram współpracy międzyrządowej, tworzących nie tylko wiążące normy wspólnotowe, lecz także porozumienia polityczne, których efektywność zależy od ostatecznej decyzji zainteresowanych rządów w kwestii zastosowania postanowień takiego porozumienia.
17.
I choć ostatnio poczyniono znaczący postęp w obszarze unii celnej , to postępowi temu bez wątpienia zagraża brak wspólnej polityki handlowej, czego dowiodły podpisane z krajami trzecimi umowy handlowe – traktaty o wolnym handlu – w ramach których każde państwo środkowoamerykańskie określiło własne taryfy celne.
18.
A zatem Ameryka Środkowa potrzebuje reorientacji i integracji regionalnej , tak aby stać się regionem współpracującym na zasadzie prawdziwie ponadnarodowej, bardziej efektywnie, w sposób bardziej reprezentatywny i prawowity, będąc bliżej rzeczywistości społecznej i terytorialnej, zmierzając do poprawy warunków gospodarczych i regionalnych, wzmocnienia spójności społecznej, czemu towarzyszy zwiększenie możliwości, i aby region ten mógł stawić czoła wyzwaniom wynikającym zarówno z CAFTA, jak i układu o stowarzyszeniu z UE.
Polityka Unii Europejskiej wobec Ameryki Środkowej w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju
19.
Komisja jest głównym źródłem bezzwrotnych subwencji dla Ameryki Środkowej: dotacja budżetowa w latach 2002-2006 wyniosła 563,2 mln euro, do czego należy dodać 74,5 mln euro przyznanych na mocy memorandum w sprawie umowy pomiędzy Komisją z Sekretariatem Generalnym SICA, jak również dodatkowe 250 mln euro przyznanych w ramach programu odbudowy Ameryki Środkowej po przejściu cyklonu Mitch.
Ponadto po trzęsieniu ziemi, które dotknęło Salwador, wyasygnowano 47 mln euro, zgromadzono też kilkadziesiąt milionów euro z innych programów oraz linii budżetowych o charakterze horyzontalnym.
20.
Można co najmniej powiedzieć, że nowa strategia współpracy Unii Europejskiej z Ameryką Środkową na lata 2007-2013 wyraźnie pokazuje sprzeczność między trudnościami stwierdzonymi w regionie (deficyt demokratyczny, słaba spójność społeczna, zły stan środowiska naturalnego, słabość SICA), podstawowym celem strategii (wsparcie dla integracji regionalnej z uwzględnieniem przyszłego układu o stowarzyszeniu) oraz środkami przewidzianymi w związku z tymi trudnościami (nowo zaproponowany model współpracy, który opiera się na pomocy finansowej dla krajów o słabych instytucjach demokratycznych lub o niewystarczającej przejrzystości, z czym wiąże się ryzyko sprzeniewierzenia środków).
21.
Dlatego pożądane jest, by współpraca Unii Europejskiej z Ameryką Środkową stała się jednym z podstawowych filarów przyszłego układu o stowarzyszeniu, tak aby przyczyniał się on do rzeczywistego rozwoju obszaru środkowoamerykańskiego.
W tym kontekście region ów oczekuje, by Unia Europejska odgrywała bardziej aktywną rolę w działaniach na rzecz stabilności politycznej krajów środkowoamerykańskich, instytucji demokratycznych i ochrony praw podstawowych, tak aby opracowana przez Komisję nowa polityka pomocy finansowej bezpośrednio przyczyniała się do harmonizowania pomocy przyznanej różnym krajom zgodnie z celami milenijnymi i nie była przez państwa wykorzystywana jako prosty instrument legitymizacji politycznej.
W szczególności zwalczanie bezkarności i korupcji , a także programy i środki na rzecz wzmocnienia instytucji demokratycznych powinny w tym kontekście odgrywać kluczową rolę w europejskiej polityce współpracy na rzecz rozwoju.
20.12.2006
OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
dla Komisji Spraw Zagranicznych
w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwami Ameryki Środkowej z drugiej strony
( 2006/2222(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Gianluca Susta
WSKAZÓWKI
Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze, że wobec warunków związanych z wynikającą z globalizacji presją konkurencji, integracja regionalna, dwustronny handel regionalny oraz inwestycje mogą pobudzać wzrost gospodarczy, rozwój oraz zatrudnienie, skutecznie przyczyniając się do włączenia krajów rozwijających się do gospodarki światowej,
B. mając na uwadze, że w odróżnieniu od układu CAFTA będącego wynikiem dwustronnych negocjacji między Stanami Zjednoczonymi i państwami Ameryki Środkowej, UE i państwa Ameryki Środkowej planują utworzyć globalne strategiczne stowarzyszenie, które wychodzi poza ściśle handlowe aspekty i obejmuje zakrojoną na szeroką skalę współpracę oraz dialog polityczny,
C. mając na uwadze, że zawarcie i pomyślne wdrożenie układów o stowarzyszeniu między UE a Meksykiem oraz między UE a Chile wskazuje na strategiczne znaczenie oraz gospodarcze, polityczne i społeczne interesy obecne w stosunkach między dwoma regionami – UE i Ameryką Łacińską – opartych o układy o stowarzyszeniu przewidujące utworzenie stref wolnego handlu;
D. mając na uwadze, że zainicjowanie układu o stowarzyszeniu UE-Ameryka Środkowa stanowi kluczowy element postępu w integracji obu regionów, a także, że jego podstawą są szczególne więzy kulturowe i historyczne oraz wzajemne zobowiązanie propagowania i wzmacniania takich wspólnie podzielanych wartości jak poszanowanie praw człowieka, demokracja, spójność gospodarcza i społeczna, pokój i stabilizacja;
E. mając na uwadze, że planowany układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską a państwami Ameryki Środkowej musi pomóc w zwiększeniu wzrostu gospodarczego i zmniejszeniu ubóstwa oraz ma na celu osiągniecie milenijnych celów rozwoju, szczególnie w dziedzinie zmniejszenia ubóstwa, równego i sprawiedliwego podziału zasobów, tworzenia stałych i wysokiej jakości miejsc pracy oraz integracji społecznej grup wykluczonych,
F. mając na uwadze, że UE i państwa Ameryki Środkowej powinny, w ramach umowy o stowarzyszeniu oraz w szerszych ramach polityki światowej, dojść do porozumienia w dziedzinie promocji międzynarodowych i wielostronnych standardów w zakresie kwestii handlowych, społecznych oraz środowiskowych,
G. mając na uwadze, że gospodarka państw Ameryki Środkowej w dużym stopniu zależy od sektora rolniczego oraz mając w związku z tym na uwadze, że przepisy dotyczące rolnictwa w układzie o stowarzyszeniu powinny uwzględnić znaczące skutki społeczno-gospodarcze, zarówno jeżeli chodzi o wsparcie rozwoju gospodarczego Ameryki Środkowej, jak i o produkty UE;
H. mając na uwadze, że strefa wolnego handlu przyczyniłaby się w znacznym stopniu do konsolidacji Ameryki Środkowej jako wspólnego rynku, unii celnej oraz obszaru podlegającego wszechstronnemu procesowi integracji,
I. mając na uwadze, że sama strefa wolnego handlu nie przyczyni się do wzrostu gospodarczego, jeżeli nie będzie jej towarzyszyło niezbędne wsparcie rozwoju, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, co pozwoli na wykorzystanie każdej możliwości,
J. mając na uwadze, że należy przyjąć z zadowoleniem decyzję podjętą przez UE i państwa Ameryki Środkowej na szczycie w Wiedniu w maju 2006 r. o rozpoczęciu negocjacji zmierzających do podpisania układu o stowarzyszeniu, w tym o utworzeniu strefy wolnego handlu (FTA), w oparciu o wspólne cele strategiczne określone w deklaracji z Guadalajara oraz uwzględniając pozytywne wyniki przeprowadzonego z państwami Ameryki Środkowej wspólnego przedsięwzięcia oceniającego regionalną integrację gospodarczą;
K. mając na uwadze, że UE jest największym dawcą pomocy rozwojowej dla Ameryki Środkowej i jedynym, który sporządził strategię rozwoju mającą na celu wzmocnienie integracji regionalnej,
Kieruje do Rady następujące zalecenia dotyczące wytycznych negocjacyjnych na temat strefy wolnego handlu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a państwami Ameryki Środkowej, w ramach przyszłego układu o stowarzyszeniu:
W kwestii negocjacji z Ameryką Środkową dotyczących strefy wolnego handlu
1. strefa wolnego handlu UE-państwa Ameryki Środkowej powinna być traktowana jako strategiczny cel priorytetowy w ramach stosunków zewnętrznych UE w międzynarodowym kontekście charakteryzującym się wzmożoną wzajemną zależnością, wzrostem gospodarczym, pojawieniem się nowych sił gospodarczych, rozwojem dwustronnych umów handlowych zawieranych przez Stany Zjednoczone, w tym CAFTA, oraz szeregiem globalnych wyzwań, przekraczających granice państwowe;
2. wzięcia pod uwagę faktu, że GSP, w tym GSP+, jest autonomicznym systemem UE, którego beneficjentami są państwa Ameryki Środkowej w stopniu uzależnionym od ich poziomu rozwoju;
3. zawarcie z państwami Ameryki Środkowej wszechstronnego i zrównoważonego układu o stowarzyszeniu opartego na trzech filarach: politycznym i instytucjonalnym, który umocni demokratyczny dialog i współpracę polityczną, filarze współpracy, promującym zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny, oraz filarze handlowym ustanawiającym zaawansowaną strefę wolnego handlu wraz z rozbudowanym harmonogramem działań pokrywającym, poza stopniową i wzajemną liberalizacją handlu towarami i usługami, również inwestycje, zamówienia publiczne, ochronę praw własności intelektualnej, współpracę w zakresie konkurencji i instrumentów ochrony handlu, ułatwienia dla handlu oraz skuteczny system rozstrzygania sporów;
4. przyłączenie się do Parlamentu w jego wniosku skierowanym do Komisji o pilne rozpoczęcie oceny oddziaływania na działalność handlową pod względem zrównoważonego rozwoju, która powinna być wstępnym krokiem poprzedzającym negocjacje w sprawie umowy handlowej oraz zwrócenie się do Komisji o informowanie Parlamentu o podejmowanych w tym zakresie inicjatywach;
Zasady, zakres i stosunki z WTO
5. zwrócenie się zarówno do Rady, jak i do Komisji o zapewnienie kompleksowego, wydajnego i przejrzystego procesu negocjacji, który od samego początku mógłby liczyć na najszerszy udział zainteresowanych stron, zwłaszcza partnerów społecznych oraz społeczeństwa obywatelskiego we wszystkich zainteresowanych krajach;
6. zobowiązanie do ustanowienia strefy wolnego handlu przy pełnym poszanowaniu nowego mechanizmu WTO na rzecz przejrzystości oraz praw i obowiązków wypływających z WTO, zwłaszcza art. XXIV GATT oraz art. V GATS, przyczyniając się w ten sposób do wzmocnienia wielostronnego systemu handlowego;
7. negocjowanie jednolitego i niepodzielnego porozumienia handlowego, które wykracza poza obecne i przyszłe zobowiązania stron wypływające z WTO i ustanawia, po upływie okresu przejściowego zgodnie z wymogami WTO, strefę wolnego handlu, która nie pomija żadnego sektora i uwzględnia, w możliwie najmniej restrykcyjny sposób, wymiar rozwoju oraz szczególną wrażliwość niektórych produktów;
Specjalne i zróżnicowane traktowanie
8. faktyczne uznanie zasad „asymetrii poziomów rozwoju”, „specjalnego i zróżnicowanego traktowania” oraz „niepełnej wzajemności” i w związku z tym zapewnienie, by strefa wolnego handlu równoważyła przyznawane ustępstwa w zależności od poziomów rozwoju oraz konkurencyjności sektorowej obu regionów;
Klauzula dotycząca praw człowieka i demokracji
9. włączenie standardowej klauzuli dotyczącej poszanowania ogólnego celu rozwoju oraz utrwalania demokracji i rządów prawa oraz dotyczącej poszanowania praw człowieka i podstawowych swobód; podjęcie w tej kwestii specjalnych środków w obszarze praw społecznych i obywatelskich oraz szczegółowych rozwiązań w zakresie wdrożenia klauzuli demokratycznej zgodnie ze „szczególnym rozwiązaniem motywacyjnym” w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych PLUS (GSP Plus) przewidzianym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającym plan ogólnych preferencji taryfowych
Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1 ;
System Ogólnych Preferencji Taryfowych (GSP)
10. wzięcie pod uwagę faktu, że System ogólnych preferencji taryfowych (GSP), w tym GSP+, jest autonomicznym systemem UE, którego beneficjentami są państwa Ameryki Środkowej w stopniu uzależnionym od ich poziomu rozwoju, zatem strefa wolnego handlu UE-Ameryka Środkowa powinna umożliwić utrzymanie takich preferencji bez uzależniania tego od jakichkolwiek wymogów wobec państw Ameryki Środkowej, by w zamian udzieliły UE obniżki taryf;
11. włączenie do układu o stowarzyszeniu klauzuli, wymagającej poszanowania konwencji międzynarodowych dotyczących prawa do pracy i środowiska naturalnego w formie, w jakiej ujęto je w GSP+, celem ciągłego zachęcania do ich poszanowania oraz skutecznego stosowania w krajach regionu; w tym celu konieczne jest ustanowienia mechanizmu skutecznej kontroli, oraz wymogu, by Komisja co roku przedstawiała Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z monitorowania ich wdrażania;
Regionalna integracja gospodarcza państw Ameryki Środkowej
12. uwzględnienie faktu, będącego bardzo ważnym krokiem na drodze do pomyślnego rozwoju negocjacji, a mianowicie potwierdzonego w trakcie wyżej wspomnianego szczytu w Wiedniu dążenia państw Ameryki Środkowej do wypełnienia swoich zobowiązań w zakresie wdrożenia, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, decyzji podjętych przez głowy państw Ameryki Środkowej w dniu 9 marca 2006 r. w Panamie w celu osiągnięcia rzeczywistej unii celnej, jak i wysiłków na rzecz ratyfikacji traktatu w sprawie inwestycji i usług w państwach Ameryki Środkowej oraz na rzecz rozwinięcia mechanizmu jurysdykcyjnego, dzięki któremu będzie można zabezpieczyć wdrożenie regionalnej legislacji gospodarczej w całym regionie;
13. wnikliwe uwzględnienie, że ocena integracji gospodarczej Ameryki Środkowej przeprowadzona wspólnie przez UE i Amerykę Środkową uwydatniła wiele szczegółowych wniosków o znacznej wadze, które można wyciągnąć na szczeblu operacyjnym (jeżeli chodzi o ramy instytucjonalne integracji gospodarczej, unii celnej, bariery techniczne w handlu, zasady dotyczące środków sanitarnych i fitosanitarnych, regionalną liberalizację usług i inwestycji, zamówienia publiczne, prawo do własności intelektualnej oraz system informacji geograficznej, konkurencję oraz środki ochrony handlu), celem wzmocnienia, rozwoju i sfinalizowania unii celnej oraz wspólnego rynku wewnętrznego w Ameryce Środkowej, które są nieodzowne do negocjacji i wdrożenia prawdziwej strefy wolnego handlu obejmującej obydwa regiony;
14. uwzględnienie, że konsolidacja i wzmocnienie wspólnego rynku w Ameryce Środkowej, przede wszystkim poprzez sfinalizowanie unii celnej oraz utworzenie wspólnego rynku, między innymi poprzez ustanowienie polityki handlu zewnętrznego oraz prawdziwej swobody przepływu towarów importowanych, spowoduje obniżenie barier dla podmiotów gospodarczych oraz będzie korzystna dla wymiany handlowej i inwestycji w obydwu tych regionach;
Rolnictwo
15. stworzenie znaczących nowych możliwości dostępu do rynku produktów rolniczych, który ma pierwszoplanowe znaczenie dla rozwoju państw Wspólnoty Andyjskiej niezależnie od postępów poczynionych w innych obszarach, jak dostęp do rynku dla towarów nierolnych (NAMA) oraz usług, jak i od postępu w innych kwestiach związanych z rolnictwem;
Dostęp do rynku dla towarów nierolnych (NAMA)
16. zapewnienie daleko idących i zrównoważonych rezultatów negocjacji dotyczących NAMA oraz umożliwienie nowych i prawdziwych możliwości dostępu do rynku w przekroju całego obszaru handlu, podlegających odpowiedniemu stopniowi elastyczności w zakresie harmonogramu eliminowania taryf celnych przez państwa Ameryki Środkowej, w tym umożliwienie zachowania i rozszerzenia działań związanych z rybołówstwem;
17. rozpatrzenie z uwagą istoty i znaczenia działalności połowowej dla UE jak i Ameryki Środkowej, jako wkładu w jej rozwój gospodarczy oraz tworzenie miejsc pracy w regionie, zachowując jednocześnie zasoby rybne na trwałym poziomie dzięki odpowiedzialnym połowom;
Usługi
18. uwzględnienie wagi zapewnienia powszechnego dostępu do podstawowych usług oraz krajowego prawa do regulacji, a zatem do ostrożnego przystąpienia do negocjacji w sprawie liberalizacji handlu usługami, zgodnie z art. V GATS w celu zagwarantowania rzeczywistego postępu w zakresie zobowiązań podjętych w dziedzinie liberalizacji, które zostały dotychczas uzgodnione i są stosowane oraz uwzględnienia potrzeby jasnych i przewidywalnych ram prawnych; odstąpienie od oferowania lub akceptowania wniosków w dziedzinie publicznej opieki zdrowotnej i oświaty;
19. uwzględnienie ciągle rosnącego potencjału sektora turystyki dla inwestycji i rozwoju gospodarki krajów środkowoamerykańskich, jak również wagi wspierania wymiany turystycznej pomiędzy oboma regionami;
Inwestycje
20. dopilnowanie, by strefa wolnego handlu negocjowana przez UE z innymi państwami i regionami, w tym państwami Ameryki Środkowej, zawierała, zgodnie z Traktatem WE i deklaracją Rady Europejskiej w sprawie zasad przewodnich w zakresie trwałego rozwoju klauzulę o „niezaniżaniu standardów”, która zniechęca i zapobiega bezpośrednim inwestycjom zagranicznym prowadzącym do zaniżania wewnętrznych norm i standardów w zakresie ochrony środowiska, prawa pracy, zdrowia oraz przepisów bezpieczeństwa;
21. ustanowienie mechanizmów, które wymagałyby od przedsiębiorstw usytuowanych w regionie wykazania się odpowiedzialnością społeczną w ramach ogólnych zasad dobrego zarządzania;
Zasady pochodzenia
22. dopilnowanie, by zasady pochodzenia, które mają być przedmiotem negocjacji z państwami Ameryki Środkowej, były przejrzyste, łatwe do zrozumienia i stosowania, dostosowane do poziomu rozwoju i stopnia uprzemysłowienia zainteresowanych państw i oparte na kryteriach przystosowanych do cech każdego produktu;
Ułatwianie handlu i normalizacja
23. włączenie do układu rozdziału mającego na celu ułatwienie wymiany handlowej poprzez uproszczenie i racjonalizację procedur importowych oraz zlikwidowanie różnic poprzez normalizację i ocenę zgodności oraz jeżeli chodzi o normy sanitarne i fitosanitarne, ponieważ wszystkie z wymienionych aspektów umożliwią obydwu regionom lepszy dostęp do odnośnych rynków;
24. wnikliwego rozpatrzenia potrzeby domagania się harmonizacji standardów w księgowości i audycie w dążeniu do pobudzenia wymiany i inwestycji;
Własność intelektualna
25. przewidzenie w układzie o wolnym handlu pomiędzy UE a Ameryką Środkową środków zapewniających niezbędną ochronę prawa własności intelektualnej i handlowej, obejmujących ochronę przez podrabianiem i piractwem, zgodnie z porozumieniem WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS+); w związku z tym uwzględnienie faktu, że porozumienie TRIPS+ nie powinno naruszać gwarancji w zakresie zdrowia publicznego przyznanych członkom WTO w ramach porozumienia TRIPS, ponieważ oznaczałoby to ograniczenie dostępności leków po przystępnych cenach w państwach rozwijających się;
Zamówienia publiczne
26. uwzględnienie konieczności włączenia do porozumienia o strefie wolnego handlu UE-Ameryka Środkowa przepisów dotyczących zamówień publicznych, ponieważ żadne z państw Ameryki Środkowej nie jest sygnatariuszem wielostronnego porozumienia w sprawie zamówień publicznych; umożliwi to obydwu tym regionom stopniowe uzyskanie rzeczywistego dostępu do odpowiednich rynków zamówień publicznych, w bardziej przewidywalnym, bezpiecznym, przejrzystym i niedyskryminacyjnym środowisku dla podmiotów gospodarczych;
27. uwzględnienia, że wymiana handlowa w obszarze zamówień publicznych powinna być zgodna z powszechnymi zasadami przejrzystości i otwartości, obiektywności wyboru oraz nadzoru przez właściwe organy obu regionów;
Ogólna zgodność
28. uwzględnienie, na zasadzie ogólnego przepisu, potrzeby priorytetowego dążenia zarówno UE, jak i państw Ameryki Środkowej, do ostatecznej zgodności różnych obowiązujących, bądź będących aktualnie przedmiotem negocjacji między oba regionami umów;
Rozwiązywanie sporów
29. uwzględnienie, że procedury rozstrzygania sporów przewidziane w analogicznych porozumieniach zawartych przez Wspólnotę z krajami innymi niż państwa członkowskie nie są skutecznie wykorzystywane; wezwanie w związku z tym Komisji do przedłożenia nowych propozycji celem opracowania skutecznego instrumentu rozstrzygania sporów w poszczególnych sektorach objętych porozumieniem w sprawie wolnego handlu;
Inne kwestie
30. osiągnięcie ściślejszej współpracy w obszarze polityki konkurencji celem sprzyjania inwestycjom oraz osiągnięcia zgodności w zakresie odpowiednich ram regulacyjnych;
31. uwzględnienie i zbadanie pozytywnych skutków, jakie dla gospodarki regionu, konsolidacji integracji oraz wsparcia inwestycji mogłoby mieć zbudowanie w przyszłości trzeciej śluzy na Kanale Panamskim;
W kwestii współpracy i towarzyszących jej działań
32. zagwarantowanie, jako warunek pomyślnego przebiegu procesu liberalizacji, by układ o stowarzyszeniu uzupełniał strefę wolnego handlu za pośrednictwem środków finansowych i współpracy technicznej wymaganej do wspierania od samego początku procesu dostosowania gospodarczego oraz jego konsekwencji społecznych;
33. wezwanie Komisji do zapewnienia odpowiednich środków na rzecz nowej strategii współpracy regionalnej dla Ameryki Środkowej w okresie od 2007 do 2013,w sposób zapewniający bezpieczną podstawę do zbadania wyzwań, jakie stawia instytucjonalizacja, umocnienie procesu regionalnego oraz zapewnienie szybkiego i pełnego wdrożenia przyszłego układu o stowarzyszeniu, szczególnie jeżeli chodzi o dokończenie tworzenia wspólnego rynku i unii celnej oraz większego udziału społeczeństwa obywatelskiego;
34. wpisanie do układu o stowarzyszeniu opracowania planów współpracy mającej na celu osiągnięcie lepszego zróżnicowania i komplementarności gospodarek, aby zmniejszyć zbyt wielką zależność od eksportu produktów rolnych; w związku z tym rozszerzenie współpracy społeczeństwa obywatelskiego poprzez aktywne włączenie go w proces integracji oraz zacieśnienie stosunków miedzy partnerami społecznymi, podmiotami gospodarczymi i podmiotami na arenie społecznej obu regionów;
35. rozważenie utrzymującej się kwestii zadłużenia i zaciągania pożyczek, co stanowi jedną z głównych przeszkód uzdrowienia administracji publicznej oraz osiągnięcia postępu gospodarczego w krajach środkowoamerykańskich, oraz tego, że ich ewentualne umorzenie powinno stanowić kluczowy element współpracy miedzy obydwoma regionami;
36. włączenie do układu o stowarzyszeniu ustanowienia mechanizmu współpracy, zapewniającego bezpieczeństwo wymiany handlowej, w dążeniu do zwalczania przemytu narkotyków, nielegalnego handlu bronią oraz handlu ludźmi;
37. osiągnięcie zgody na ustanowienie mechanizmów regulacyjnych i współpracy w odniesieniu do kontroli fal migracji między obu regionami;
W kwestii przebiegu negocjacji i roli Parlamentu
38. nadanie procesowi negocjacji większej legitymacji prawnej, większej przejrzystości oraz zapewnienie koniecznego udziału wszystkich zainteresowanych stron UE, w tym odpowiednich podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, partnerów społecznych oraz operatorów gospodarczych z obu regionów;
39. udzielenia silnego wsparcia rozpoczęciu działalności niedawno powołanego do życia Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, tak by poczyniono skuteczne kroki w kierunku umocnienia parlamentarnego wymiaru procesu stowarzyszenia oraz integracji między regionami; uwzględnienia w związku z tym, że poprzez udział w EUROLAT posłowie Parlamentu Ameryki Środkowej (PARLACEN) oraz posłowie do Parlamentu Europejskiego mogą przyczynić się do osiągnięcia ww. celu poprzez objęcie dokładniejszą kontrolą działania rządów, umocnienie procesu integracji, nadanie legalności oraz pomoc w kształtowaniu współpracy politycznej między oboma regionami;
40. uwzględnienie faktu, iż Komisja musi dostarczyć Parlamentowi na wczesnym etapie jasnych informacji zarówno w fazie przygotowania układów, jak i w trakcie przebiegu i zatwierdzania wyników negocjacji w zakresie handlu międzynarodowego oraz że informacje te powinny być przekazywane Parlamentowi odpowiednio wcześnie, tak aby umożliwić mu wyrażenie swojego stanowiska, jeżeli będzie taka potrzeba, oraz aby umożliwić Komisji i Radze jak najpełniejsze uwzględnienie stanowiska Parlamentu;
41. wzmocnienie prowadzonego obecnie procesu negocjacyjnego poprzez wprowadzenie wymiaru parlamentarnego oraz wezwanie Komisji do regularnego i bezpośredniego włączenia Parlamentu Europejskiego do negocjowania układu o stowarzyszeniu między UE i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwami Ameryki Środkowej z drugiej strony;
42. uwzględnienie, że układ o stowarzyszeniu nie może zostać zawarty do momentu uzyskania zgody Parlamentu; uwzględnienie w związku z tym, że Komisja musi przeprowadzić konsultacje z Parlamentem i udzielić mu w odpowiednim terminie informacji na temat europejskiej strategii realizowanej w trakcie prowadzonych rokowań; zwraca się w szczególności do Komisji o to, aby po zakończeniu każdej kolejnej rundy rokowań lub po każdym posiedzeniu o kluczowym znaczeniu przedłożyła ona Parlamentowi dokument określający przedmiot i wynik danego posiedzenia, zgodnie z obowiązującymi zasadami poufności;
PROCEDURA
Tytuł
Wytyczne dotyczące negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwami Ameryki Środkowej z drugiej strony
Numer procedury
2006/2222(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
AFET
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
INTA 28.9.2006
Ściślejsza współpraca
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Gianluca Susta 12.6.2006
Poprzedni sprawozdawca
Rozpatrzenie w komisji
22.11.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
18.12.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
17
4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Kader Arif, Jean-Pierre Audy, Enrique Barón Crespo, Daniel Caspary, Christofer Fjellner, Alain Lipietz, Caroline Lucas, Erika Mann, Helmuth Markov, David Martin, Georgios Papastamkos, Tokia Saïfi, Gianluca Susta, Johan Van Hecke, Zbigniew Zaleski
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Panagiotis Beglitis, Harlem Désir, Elisa Ferreira, Małgorzata Handzlik, Jens Holm, Jörg Leichtfried
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
7.11.2006
OPINIA Komisji Rozwoju
dla Komisji Spraw Zagranicznych
w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony
( 2006/2222(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Miguel Angel Martínez Martínez
WSKAZÓWKI
Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1. zaznacza, że do celów układu o stowarzyszeniu między UE i Ameryką Środkową powinno należeć między innymi promowanie ludzkiego, trwałego – a zatem kompleksowego – rozwoju krajów Ameryki Środkowej, spójność społeczna, wzmacnianie demokracji i państwa prawa oraz propagowanie pełnego poszanowania praw człowieka, praw gospodarczych, społecznych, kulturowych i środowiskowych;
2. ponownie podkreśla, że we wszystkich swoich działaniach w stosunkach z krajami Ameryki Środkowej Unia Europejska powinna kierować się kompleksowymi priorytetami wyznaczonymi w polityce współpracy, a mianowicie zwalczaniem ubóstwa, wysiłkami na rzecz zmniejszania nierówności – obecnie dramatycznych pod wszelkimi względami, a w pierwszej kolejności terminową realizacją milenijnych celów rozwoju;
3. podkreśla konieczność zagwarantowania, że klauzula o prawach człowieka i demokracji oraz klauzule o charakterze społecznym lub środowiskowym zostaną w sposób wiążący włączone do układu i opatrzone mechanizmami i instrumentami zapewniającymi ich pozytywne wdrożenie, a także potrzebę wprowadzenia zapisu o rocznym sprawozdaniu Komisji dla Parlamentu Europejskiego w sprawie monitorowania wdrażania tychże klauzul;
4. apeluje, aby przy negocjowaniu handlowych aspektów układu o stowarzyszeniu strony uznały istniejącą asymetrię, a także rozbieżności występujące nie tylko między Ameryką Środkową a Europą, ale również wewnątrz obu regionów; apeluje w związku z tym, aby strony przewidziały specjalne, zróżnicowane i elastyczne podejście do ustalanych terminów oraz do dostępu produktów środkowoamerykańskich do rynków europejskich na warunkach konkurencyjnych;
5. apeluje o utworzenie konkretnych i wiążących mechanizmów zorganizowanego udziału parlamentów państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego oraz społeczeństwa obywatelskiego we wszystkich etapach debaty, negocjacji i monitorowania procesu we wszystkich trzech aspektach układu o stowarzyszeniu: dialogu politycznym, współpracy i handlu;
6. podkreśla znaczenie uwzględnienia środków sprzyjających propagowaniu kultury pokoju i sprawiedliwości społecznej poprzez większe wsparcie UE dla rozwoju i postępu społecznego w krajach Ameryki Środkowej; wymaga to uznania, że do najistotniejszych priorytetów należą działania w dziedzinie edukacji i zdrowia, w których to dziedzinach UE będzie dążyła do koordynacji swoich inicjatyw z inicjatywami innych krajów – zwłaszcza krajów Ameryki Łacińskiej – które już aktywnie stosują tego rodzaju solidarne działania polityczne;
7. podkreśla, że na wszystkich etapach negocjacji gospodarcze i społeczne prawa wszystkich obywateli powinny być umacniane i przestrzegane, ze szczególnym uwzględnieniem integracji społecznej zwłaszcza obywateli tubylczego pochodzenia;
8. uważa, że współpraca z UE powinna wspierać drobnych producentów oraz ogólnie małe i średnie przedsiębiorstwa, i zachęca do inwestowania w małe przedsiębiorstwa, ponieważ otwarcie rynków europejskich zasadniczo przyniesie korzyści większym producentom, zdolnym do spełnienia europejskich norm sanitarnych i fitosanitarnych (SPS);
9. podkreśla konieczność uzupełniania inwestycji o infrastruktury, będące jednym z elementów wpływających na rozwój gospodarczy, z należytym uznaniem priorytetów zawartych w ust. 2 oraz 6;
10. zdecydowanie nawołuje do wykorzystywania współpracy i narzędzi gospodarczych również do zapewnienia ochrony środowiska w krajach Ameryki Środkowej; podkreśla, że współpraca z UE powinna uwzględniać również rozwój zrównoważonego rolnictwa i wspieranie sprawiedliwego handlu i produkcji ekologicznej, na przykład poprzez wynegocjowanie specjalnych wspólnotowych taryf celnych dla wyrobów pochodzących ze sprawiedliwego handlu i/lub ekologicznych;
11. podkreśla, że w odniesieniu do wzajemnego dostępu produktów do rynków wzmocnienie identyfikowalności produktów odbiłoby się pozytywnie nie tylko na podniesieniu standardów zdrowotnych i jakości środowiskowej, ale również na znacznym wzroście liczby praktyk spełniających zasady sprawiedliwego handlu;
12. podkreśla, że turystyka to pierwszy co do wielkości sektor na świecie, stanowiący dźwignię wzrostu gospodarczego; zwraca się do Komisji o zwrócenie szczególnej uwagi na projekty rozwoju zrównoważonej turystyki w krajach Ameryki Środkowej, których upowszechnienie pozwoli na objęcie jak największych grup ludności;
13. zwraca jednak uwagę na fakt, iż turystyka jest uzależniona od wielu czynników zewnętrznych takich jak np. terroryzm czy też katastrofy naturalne i w związku z tym nie jest pewnym i stabilnym czynnikiem rozwoju;
14. uważa, że UE powinna współpracować z krajami Ameryki Środkowej, wpierając ich wysiłki w walce z produkcją i nielegalnym handlem narkotykami; do działań tych powinno należeć tworzenie programów pomocowych dla rolników w celu wprowadzenia upraw alternatywnych, w przypadku których UE może się skutecznie przyczynić do zapewnienia ich wprowadzenia na rynek;
15. uważa, że układy o współpracy powinny zapewniać pewne pułapy pozwalające na ukierunkowanie sporej – legalnej i kontrolowanej – imigracji z Ameryki Środkowej do UE; uważa również, że w odniesieniu do nielegalnej imigracji należy nie tylko przewidzieć umowy o repatriacji likwidujące „efekt przyciągania”, ale także należy w pełni uwzględnić dyskusje, w które wspólnota międzynarodowa jest obecnie zaangażowana, w celu ograniczenia i stopniowego powstrzymania nielegalnej imigracji;
16. uważa, że po wejściu w życie układu o stowarzyszeniu trzeba będzie wspierać także współpracę trójstronną i międzyregionalną, zwłaszcza z krajami Karaibów, i zachęcać do zawierania porozumień południe-południe.
PROCEDURA
Tytuł
Wytyczne dotyczące negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony
Numer procedury
2006/2222(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
AFET
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
DEVE 28.9.2006
Ściślejsza współpraca
Data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Miguel Angel Martínez Martínez 11.7.2006
Poprzedni sprawozdawca(y)
Rozpatrzenie w komisji
2.10.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
6.11.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
13 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Margrietus van den Berg, Danutė Budreikaitė, Marie-Arlette Carlotti, Hélène Goudin, Maria Martens, Luisa Morgantini, Horst Posdorf, Feleknas Uca, Anna Záborská
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
John Bowis, Fiona Hall, Alain Hutchinson, Jan Jerzy Kułakowski, Manolis Mavrommatis
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
...
PROCEDURA
Tytuł
Zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie wytycznych dotyczących negocjacji układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a krajami Ameryki Środkowej z drugiej
Numer procedury
2006/2222(INI)
Projekt(y) zalecenia podstawowego
B6-0417/2006
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFET 28.9.2006
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
INTA 28.9.2006
DEVE 28.9.2006
Sprawozdawca(y) Data powołania
Willy Meyer Pleite 13.9.2006
Rozpatrzenie w komisji
28.11.2006
23.1.2007
Data przyjęcia
25.1.2007
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
54
7
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Roberta Alma Anastase, Panagiotis Beglitis, André Brie, Elmar Brok, Marco Cappato, Philip Claeys, Simon Coveney, Véronique De Keyser, Ana Maria Gomes, Alfred Gomolka, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Jana Hybášková, Stanimir Ilchev, Helmut Kuhne, Vytautas Landsbergis, Emilio Menéndez del Valle, Willy Meyer Pleite, Eugen Mihăescu, Francisco José Millán Mon, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Baroness Nicholson of Winterbourne, Cem Özdemir, Ioan Mircea Paşcu, Libor Rouček, Katrin Saks, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, György Schöpflin, Gitte Seeberg, Marek Siwiec, Hannes Swoboda, István Szent-Iványi, Konrad Szymański, Charles Tannock, Inese Vaidere, Ari Vatanen, Kristian Vigenin, Francis Wurtz, Luis Yañez-Barnuevo García
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Laima Liucija Andrikienė, Francisco Assis, Carlos Carnero González, Alexandra Dobolyi, Árpád Duka-Zólyomi, Glyn Ford, Michael Gahler, Doris Pack, Csaba Sándor Tabajdi, Marcello Vernola
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Charlotte Cederschiöld, Małgorzata Handzlik, Filip Kaczmarek, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Marcin Libicki, José Javier Pomés Ruiz, José Albino Silva Peneda, Kyriacos Triantaphyllides, Lambert van Nistelrooij, Zbigniew Zaleski, Stefano Zappalà
Data złożenia
5.2.2007
