A7-0010/2010
2.2.2010
SPRAWOZDANIE
w sprawie raportu rocznego EBC za rok 2008
(2009/2090 (INI))
Komisja Gospodarcza i Monetarna
Sprawozdawca: Edward Scicluna
PE 430.387v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE........................................................................................................................9
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI........................................................14
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie raportu rocznego EBC za rok 2008
(2009/2090 (INI))
Parlament Europejski,
– uwzględniając raport roczny Europejskiego Banku Centralnego (EBC) za 2008 r.,
– uwzględniając art. 113 traktatu WE,
– uwzględniając art. 15 Protokołu ustanawiającego statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączonego do Traktatu,
– uwzględniając traktat lizboński, zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
– uwzględniając rezolucję z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie odpowiedzialności demokratycznej na trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej
Dz.U. C 138 z 4.5.1998 s. 177. ,
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 października 2009 r. zatytułowany „Roczny przegląd sytuacji w strefie euro 2009 r.”
( COM(2009)0527 ) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego komunikatu ( SEC(2009)1313 /2),
– uwzględniając tymczasową prognozę gospodarczą Komisji z września 2009 r.,
– uwzględniając wniosek Komisji z dnia 23 września 2009 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiającego Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego ( COM(2009)0499 ),
– uwzględniając wniosek Komisji z dnia 23 września 2009 r. dotyczący decyzji Rady powierzającej Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania dotyczące funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ( COM(2009)0500 ),
– uwzględniając art. 48 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej ( A7-0010/2010 ),
A. mając na uwadze, że kryzys finansowy i gospodarczy doprowadził do najpoważniejszego osłabienia gospodarki światowej od lat 30.
XX w., a jego skutki jeszcze przez długie lata będą odczuwalne w strukturze gospodarczej i społecznej państw,
B. mając na uwadze, że w 2008 r. realne PKB strefy euro wzrosło zaledwie o 0,7% ze względu na kryzys finansowy i gospodarczy i oczekiwano, że PKB spadnie znacznie w 2009 r.,
C. mając na uwadze, że w 2008 r. średnia roczna stopa inflacji wyniosła 3,3%, a w szczytowym momencie – latem 2008 r. – wynosiła 4,0%, co jest najwyższym wynikiem od momentu wprowadzenia euro, a także mając na uwadze, że następnie inflacja spadła do wartości ujemnych latem 2009 r.,
D. mając na uwadze, że średni deficyt budżetowy w strefie euro zwiększył się z 0,6% PKB w 2007 r. do 1,9% w 2008 r., a w połowie października 2009 r. dwadzieścia państw członkowskich wykazywało nadmierny deficyt finansów publicznych,
E. mając na uwadze, że średni wskaźnik długu publicznego w strefie euro wzrósł z 66,2% PKB na koniec 2007 r. do 69,6% PKB na koniec 2008 r., a wskaźnik ten ma nadal rosnąć w nadchodzących latach,
F. mając na uwadze, że w 2008 r. kurs wymiany euro wobec dolara amerykańskiego ulegał znacznym fluktuacjom, osiągając maksimum w lipcu (1,60 USD), a następnie spadając do 1,25 USD w październiku, po czym wzrósł do 1,50 USD w październiku 2009 r.,
G. mając na uwadze, że w pierwszej połowie 2008 r.
EBC utrzymywał stopy procentowe na niezmiennym poziomie, potem podwyższył je w lipcu 2008 r. o 25 punktów bazowych do 4,25%, a następnie stopniowo je obniżał w czwartym kwartale 2008 r. do 2,5%, by w końcu obniżyć je do 1% w 2009 r.,
H. mając na uwadze, że w odpowiedzi na kryzys finansowy EBC znacznie zwiększył środki zwiększające płynność dla banków w strefie euro oraz podjął szereg niestandardowych działań celem poprawy słabego funkcjonowania rynków finansowych; mając na uwadze, że podobne instrumenty zwiększające płynność udostępniono jedynie niektórym państwom członkowskim spoza strefy euro,
Wstęp
1. wita Słowację w strefie euro i odnotowuje udane przyjęcie przez ten kraj wspólnej waluty;
2. zauważa, że członkostwo w Unii Europejskiej jest warunkiem przyjęcia euro;
3. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że traktat lizboński nadaje EBC status instytucji UE; uważa, że zwiększa to odpowiedzialność Parlamentu – głównej instytucji, za pośrednictwem której EBC odpowiada przed obywatelami europejskimi;
Reakcja EBC na kryzys finansowy
4. zauważa, że w 2008 r. z powodu dramatycznego kryzysu gospodarczego i finansowego oraz jego dalekosiężnych skutków EBC musiał podjąć jedne z najtrudniejszych decyzji w trakcie swego istnienia;
5. zwraca uwagę, że prognozy gospodarcze EBC, podobnie jak prognozy MFW i innych instytucji międzynarodowych, nie przewidywały tak ogromnej dekoniunktury w 2008 r.;
6. zwraca uwagę, że EBC stale reagował na kryzys finansowy, pomagając państwom członkowskim w utrzymywaniu i zwiększaniu płynności instytucji kredytowych; zaleca, aby EBC rozszerzył zakres stosowania instrumentów zwiększających płynność finansową na obszar nienależący do strefy euro, udzielając tym samym pomocy państwom członkowskim najbardziej dotkniętym kryzysem finansowym;
7. wyraża rozczarowanie tym, że niektóre banki komercyjne nie dały odczuć klientom cięć stóp procentowych, szczególnie w czasie, gdy stopy procentowe EBC osiągnęły najniższy poziom;
8. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBC, wykraczając poza swoje tradycyjne podejście w zakresie polityki pieniężnej, podjął szereg środków nadzwyczajnych, polegających na przykład na dostosowaniu płynności do rzeczywistego zapotrzebowania na środki finansowe lub na udostępnianiu środków finansowych na dłuższe okresy;
9. zwraca uwagę, że EBC zmniejszył stopy procentowe w sposób mniej radykalny niż inne banki centralne, w tym Rezerwa Federalna USA i Bank Anglii, oraz mniej radykalny niż oczekiwało wówczas wielu obserwatorów gospodarki;
10. wyraża rozczarowanie, że przekazane przez EBC dodatkowe środki zwiększające płynność w niewystarczającym stopniu złagodziły zapaść kredytową, wobec której stanął przemysł, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, a zamiast tego zostały wykorzystane przez niektóre banki na zwiększenie marż i pokrycie strat;
11. żałuje, że państwa członkowskie nie skorzystały z rady EBC, aby wobec programów wspierania banków zastosować warunki określone wspólnie na szczeblu europejskim, dotyczące wypłat dywidend i premii, wspierania działalności gospodarczej, zwłaszcza MŚP, oraz transakcji dokonywanych w rajach podatkowych;
12. zgadza się z EBC, że coraz większa złożoność instrumentów finansowych, a także pewien brak przejrzystości instytucji finansowych, błędy organów regulacyjnych odpowiedzialnych za nadzór oraz luki w przepisach regulujących funkcjonowanie rynku finansowego przyczyniły się do większego ryzyka systemowego; dodaje, że przyczyniło się to do coraz większego braku zaufania publicznego do instytucji finansowych;
13. zwraca się do EBC o przedstawienie opinii na temat utworzenia w strefie euro izby rozliczeniowej dla instrumentów takich jak swapy ryzyka kredytowego;
14. zwraca uwagę EBC na ryzyko ponownego powstania baniek spekulacyjnych, zwłaszcza na rynku towarowym; wzywa EBC do bezzwłocznego ostrzeżenia rządów;
15. podziela pogląd EBC dotyczący konieczności wyciągnięcia wniosków z kryzysu, a w szczególności zgadza się z tym, że aby uniknąć powtórzenia się podobnego kryzysu w przyszłości, należy poprawić zarządzanie ryzykiem i płynnością w systemie finansowym oraz przejrzystość instytucji i rynków finansowych; przypomina, że aby w przyszłości uniknąć kryzysów finansowych, należy rozwiązać problem globalnego braku równowagi związanego z wahaniami kursów walut między euro a walutami krajów trzecich, takimi jak dolar amerykański i chiński juan;
16. z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte przez EBC w celu zaproponowania szczegółowej „strategii wyjścia” z prowadzonej przezeń strategii łagodzenia polityki pieniężnej, której realizacja nastąpiłaby w razie potrzeby; podkreśla, że w tym zakresie konieczna jest terminowość oraz koordynacja polityki między państwami członkowskimi; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że większość tych środków przestanie obowiązywać automatycznie, jeżeli nastąpi trwała poprawa sytuacji gospodarczej;
17. zaleca ogromną rozwagę przy wszelkich posunięciach mających na celu podniesienie stóp procentowych, aby nie zagrozić przyszłemu wzrostowi gospodarczemu;
18. twierdzi, że państwa członkowskie powinny utrzymać stosowane obecnie bodźce fiskalne, aby chronić miejsca pracy, zachęcać do inwestycji i pobudzać wzrost, oraz że środki te należy uchylić, kiedy gospodarka zacznie wykazywać trwały wzrost, a państwa członkowskie powinny wówczas rozwiązać problem nadmiernego długu publicznego;
Stabilność gospodarcza i walutowa
19. podziela niepokój EBC dotyczący różnic między gospodarkami w strefie euro oraz skutków kryzysu w różnych krajach, szczególnie w tych, które miały już wcześniej problemy strukturalne, wysokie jednostkowe koszty pracy, deficyty w obrotach bieżących oraz długi;
20. wzywa wszystkie państwa członkowskie należące do strefy euro do zwrócenia uwagi na to, że aby mogła istnieć rzeczywista unia gospodarcza i walutowa, uczestnictwo w strefie euro nie może być uznawane za cel sam w sobie, i podkreśla potrzebę reform strukturalnych; dodaje, że nieprzeprowadzenie takich reform nadszarpnęłoby wiarygodność i solidność paktu stabilności i wzrostu;
Zarządzanie i podejmowanie decyzji
21. zauważa, że w okresie charakteryzującym się znacznymi wahaniami kursów walutowych euro umocniło swoją pozycję, zwłaszcza w stosunku do dolara amerykańskiego i chińskiego juana, wyrażając jednocześnie zaniepokojenie, że może to mieć niekorzystny wpływ na konkurencyjność strefy euro;
22. zaleca EBC poprawienie przejrzystości podejmowanych przezeń działań w celu zagwarantowania w jeszcze większym stopniu legalności i przewidywalności, zwłaszcza poprzez publikowanie protokołów posiedzeń Rady Prezesów EBC, co byłoby zgodne z praktyką Systemu Rezerwy Federalnej USA, Banku Anglii i Banku Japonii; jest zdania, że taka przejrzystość potrzebna jest również w odniesieniu do wewnętrznych modeli wyceny niepłynnych zabezpieczeń oraz do wartości konkretnych papierów wartościowych stanowiących zabezpieczenie;
23. potwierdza swoje poparcie dla kwartalnego dialogu walutowego między Parlamentem a EBC; dodaje, że dialog ten stanowi ważny mechanizm kontrolujący prace EBC i zwiększający jego odpowiedzialność publiczną i przejrzystość jego działań;
24. podkreśla niezależność EBC, do której przyczynia się procedura powoływania członków Zarządu; uważa, że można ją wzmocnić poprzez wprowadzenie nowego statusu prawnego, który zostanie przyznany EBC na mocy traktatu lizbońskiego, oraz istniejący statut EBC, tak aby kandydaci zaproponowani przez Radę podlegali wymogowi zatwierdzenia w głosowaniu przez Parlament Europejski;
25. zobowiązuje się powołać komisję selekcyjną składającą się z ekspertów zewnętrznych, która w 2010 r. umożliwiłaby wybranie kilku kandydatów na stanowisko członka Zarządu; zauważa, że wybrane osoby zostałyby następnie zaproszone na przesłuchanie przed Komisją Gospodarczą i Monetarną Parlamentu Europejskiego, co sformalizowałoby konsultacyjną rolę Parlamentu Europejskiego przy ocenie kandydatów; procedura zakończyłaby się przyjęciem przez Parlament Europejski na sesji plenarnej rezolucji, którą przekazano by Radzie, zanim ta wyda zalecenie skierowane do rządów państw członkowskich;
26. uważa, że kryzys pokazał, iż rynki są podatne na ryzyko systemowe; z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB), która będzie z wyprzedzeniem ostrzegać o przyszłych zagrożeniach i nieprawidłowościach na rynkach finansowych; zauważa, że Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego musi szybko i skutecznie reagować na pojawiające się zagrożenia systemowe; zwraca uwagę, że skuteczne funkcjonowanie ESRB wymaga istnienia jakościowej definicji ryzyka systemowego; w związku z tym wzywa EBC do stworzenia jasnych modeli i definicji oraz – mówiąc bardziej ogólnie – do udzielenia pełnego wsparcia działaniom na rzecz skutecznego funkcjonowania ESRB; pragnie dodać, że wszelkie nowe zadania EBC związane z europejską radą ds. ryzyka systemowego nie powinny w żaden sposób wpłynąć na niezależność EBC;
27. podkreśla rolę Eurogrupy dla ściślejszej koordynacji strategii polityki gospodarczej w strefie euro; w związku z tym z zadowoleniem odnosi się do przyznania Eurogrupie osobowości prawnej przez traktat lizboński; zaleca ponadto, aby EBC nadal w pełni uczestniczył w nieformalnych spotkaniach członków Eurogrupy;
Zewnętrzny wymiar euro
28. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że euro przyczyniło się do częstszego świadczenia transgranicznych usług finansowych w strefie euro, przyczyniając się tym samym do większej integracji rynku pieniężnego;
29. zwraca uwagę, że status euro jako waluty międzynarodowej stale rośnie – na koniec 2008 r. 26,5% światowych rezerw walutowych denominowanych było w euro;
30. uważa, że rosnący status międzynarodowy euro będzie wiązał się z korzyściami, ale również odpowiedzialnością na arenie międzynarodowej; wierzy, że zachęci to państwa członkowskie pozostające poza strefą euro oraz kraje trzecie do dążenia do przystąpienia do strefy euro;
31. uważa, że Parlament powinien współpracować z EBC oraz z innymi instytucjami UE, aby w dalszym ciągu wzmacniać rolę strefy euro na światowym rynku walutowym i finansowym;
32. uważa, że przedstawiając swoją wizję przyszłego międzynarodowego systemu pieniężnego, Unia Europejska powinna czerpać inspirację z procesu, który umożliwił przyjęcie euro;
33. jest zdania, że EBC, krajowe banki centralne i Rada Prezesów muszą zdać sobie sprawę z odpowiedzialności społecznej wobec swoich pracowników i opinii publicznej oraz wziąć tę odpowiedzialność na siebie, a także w większym stopniu wziąć pod uwagę ustalenia dotyczące aspektów społecznych, poczynione przez Stały Komitet Związków Zawodowych Europejskich Banków Centralnych;
0 0
34. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Eurogrupie oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
UZASADNIENIE
Niniejsze sprawozdanie zawiera ocenę raportu rocznego Europejskiego Banku Centralnego (EBC) za rok 2008 oraz działań EBC w odpowiedzi na kryzys finansowy.
Ponieważ EBC opublikował swój raport w kwietniu 2009 r., a czerwcowe wybory europejskie opóźniły sporządzenie sprawozdania Parlamentu, w sposób nieunikniony niniejszy dokument dotyczy również w pewnym stopniu działalności EBC w 2009 r.
Niniejsze sprawozdanie koncentruje się w głównej mierze na działaniach EBC w odniesieniu do kryzysu finansowego i gospodarczego, różnic między gospodarkami strefy euro nasilonych przez kryzys, strategii wyjścia EBC oraz zarządzania EBC.
Dwa lata zawirowań na rynkach finansowych
Kryzys finansowy i gospodarczy doprowadził do najpoważniejszego osłabienia gospodarki światowej od lat 30.
XX w.
Ostatnie dwa lata były dla EBC jako strażnika stabilności walutowej i cenowej najtrudniejszym okresem od momentu jego powstania.
Po stosunkowo spokojnym okresie wzrostu gospodarczego, jaki miał miejsce w większości państw europejskich w latach 90. i na początku obecnej dekady, EBC został zmuszony do działania w odpowiedzi na kryzys, który dogłębnie wstrząsnął światem finansów i polityki.
Gospodarka większości państw członkowskich przeszła test warunków skrajnych, jednak nie symulowany (jak to często miało miejsce wcześniej), lecz w czasie rzeczywistym, z konsekwencjami, które okazały się aż nadto prawdziwe.
W 2008 r. wzrost PKB w strefie euro wyniósł zaledwie 0,7% i przed głosowaniem plenarnym niniejszego sprawozdania zapoznamy się jeszcze z alarmującymi statystykami wskazującymi na spadek aktywności gospodarczej i odbiegające od normy deficyty budżetowe, jak również z prognozą bardzo powolnego powrotu do trendu wzrostowego w 2010 i 2011 r.
Większość państw członkowskich doświadcza pogłębiającego się deficytu budżetowego i szybko rosnącego długu publicznego.
Prognozy gospodarcze Komisji w maju 2009 r. przewidywały średni deficyt budżetowy w strefie euro w wysokości 5,3%, a średni dług publiczny w wysokości 77,7%, przy czym oczekuje się, że obie te wartości wzrosną w 2010 r.
Pomimo pakietów stymulacyjnych przyjętych przez państwa członkowskie w całej Europie znacznie wzrosło bezrobocie, szczególnie wśród osób poniżej 25 roku życia, i tendencja ta powinna się utrzymać w 2010 r.
Jednak zwiększenie długu publicznego i wzrost deficytów wynika w znacznej mierze ze spadku dochodów podatkowych i wzrostu wydatków na cele społeczne, a także środki budżetowe służące pobudzeniu gospodarki, szacowane na około 1,5% PKB UE.
Może upłynąć wiele lat, zanim te deficyty spowodowane kryzysem finansowym powrócą do poziomów z 2006 i 2007 r.
Reakcja EBC na kryzys finansowy
Główną funkcją EBC według traktatów UE jest utrzymywanie „stabilności cen”.
Chociaż stopa inflacji przekroczyła znacznie ustalony przez sam EBC pułap 2%, osiągając szczytową wartość 4% w czerwcu i lipcu 2008 r., od tego czasu stopa ta spadła i obecnie ma wartość ujemną.
Oprócz tych działań gospodarczych EBC, po podjęciu w czerwcu 2008 r. decyzji o podwyższeniu stóp procentowych o 25 punktów bazowych do 4,25%, stopniowo obniżał stopy z 4,25% do 2% w okresie od października 2008 r. do stycznia 2009 r., a w maju 2009 r. obniżył je do 1%, aby dać impuls działalności kredytowej.
Należy zauważyć, że czasami wydawało się, że cięcia stóp procentowych nie były tak radykalne jak cięcia dokonane przez inne banki centralne, takie jak Rezerwa Federalna USA czy Bank Anglii.
Pogląd ten podzielało wielu obserwatorów życia politycznego i gospodarczego.
Jednak główną rolą EBC w trakcie kryzysu było znaczne rozszerzenie środków zwiększających płynność, które bank ustanowił w 2007 r., o środki niestandardowe, aby pomóc państwom członkowskim.
EBC dostosował swoje ramy zarządzania płynnością, głównie poprzez zastosowanie przetargów kwotowych o stałej stopie procentowej z pełnym przydziałem w operacjach otwartego rynku, tymczasowo zawęził korytarz stóp procentowych operacji banku centralnego na koniec dnia, rozszerzył listę zabezpieczeń kwalifikowanych oraz dostarczył płynność w walutach obcych we współpracy z innymi bankami centralnymi.
Można rzeczywiście stwierdzić, że obniżenie głównych stóp procentowych EBC w połączeniu ze zmianami ram operacyjnych pomogło generalnie zmniejszyć koszty finansowania gospodarki.
Rzeczywistość pokazuje jednak, że chociaż zwiększenie płynności ze strony EBC uratowało wiele podmiotów przed upadkiem, płynność ta nie zawsze była przenoszona na konsumentów, ze szkodą w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw, od których zależeć będzie odbudowa gospodarki.
Zamiast tego wiele banków wykorzystało tę płynność do wzmocnienia swojej pozycji.
Powiększające się różnice w ramach strefy euro
Chociaż wielu ekonomistów miało nadzieję, że unia walutowa wzmocni zaangażowanie państw członkowskich na rzecz dalszych reform strukturalnych w celu zwiększenia konwergencji gospodarczej państw członkowskich, w wielu państwach członkowskich rzeczywistość okazała się inna.
Te kraje strefy euro, które na początku dekoniunktury miały większy deficyt budżetowy i wyższy poziom długu niż określono w pakcie stabilności i wzrostu, były w mniejszym stopniu zdolne do przyjęcia pilnie potrzebnych pakietów stymulacyjnych, aby chronić miejsca pracy, inwestycje i działalność gospodarczą.
Niemniej jednak kryzys dotknął wszystkie państwa członkowskie, a w momencie przygotowywania niniejszego sprawozdania dwadzieścia państw członkowskich przekroczyło pułapy określone w pakcie stabilności i wzrostu.
Nadzwyczajne okoliczności wymagają podjęcia przez Komisję nadzwyczajnych strategii politycznych w odniesieniu do egzekwowania zapisów paktu stabilności i wzrostu, aby uniknąć powolnej odbudowy gospodarczej, która miałaby negatywne skutki dla zatrudnienia i wzrostu gospodarczego.
Strategia wyjścia
W pewnym momencie będziemy musieli rozpocząć realizację zaplanowanej „strategii wyjścia”, w ramach której państwa członkowskie stopniowo zakończą wykorzystywanie pakietów stymulacyjnych, a EBC wycofa środki zwiększające płynność w wysokości około 700 mld euro, które dostarczył bankom w ramach swoich środków niestandardowych.
Sprawozdawca uważa, że taka „strategia wyjścia” – zarówno w obszarze walutowym, jak i fiskalnym – powinna zostać wdrożona dopiero wówczas, kiedy zaobserwujemy przekonującą i trwałą odbudowę gospodarczą, i wzywa do skoordynowania momentu wprowadzenia tych strategii wyjścia między państwami członkowskimi.
Komisja powinna zezwolić państwom członkowskim na kontynuację pakietów stymulacyjnych, nie zmuszając ich do odwrócenia tego procesu przez zbyt entuzjastyczne wczesne egzekwowanie paktu stabilności i wzrostu.
Niemniej jednak jednym z wyzwań dla strefy euro w drugiej dekadzie jej istnienia musi być ponowne ożywienie procesu reform strukturalnych, aby powstanie unii gospodarczej zakończyło się sukcesem na miarę unii walutowej.
Ogromne deficyty i długi można zmniejszyć jedynie za pomocą reform strukturalnych powiązanych z szybkim wzrostem gospodarczym.
Rola euro
Jedną z wielkich korzyści euro jest sposób, w jaki wspólna waluta przyczyniła się do częstszego świadczenia transgranicznych usług finansowych, redukując koszty, zwiększając konkurencyjność i tworząc wysoce zintegrowany europejski rynek pieniężny.
Euro utrzymało również status waluty międzynarodowej.
Ponad 25% światowych rezerw walutowych denominowanych jest w euro.
Ten status międzynarodowy będzie nadal zachęcał państwa członkowskie, które obecnie nie należą do strefy euro, oraz państwa nienależące do UE do działań na rzecz przystąpienia do Europejskiej Unii Walutowej.
Zarządzanie i podejmowanie decyzji
Podobnie jak poprzedni sprawozdawcy uważam, że kwartalny dialog walutowy między Parlamentem a EBC – praktyka rozpoczęta przez prezesa Duisenberga i kontynuowana przez prezesa Tricheta – stanowi ważny element w kalendarzu prac Parlamentu i zwiększa odpowiedzialność EBC wobec Parlamentu.
Środki uzupełniające odpowiedzialność uznawane są w samym statucie EBC, którego art. 11 ust. 2 stwierdza, że:
„prezes, wiceprezes i pozostali członkowie Zarządu są mianowani za wspólnym porozumieniem przez rządy państw członkowskich na szczeblu szefów państw lub rządów, na zalecenie Rady i po konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz Radą Prezesów”.
Chciałbym, aby procedura ta została wzmocniona, w szczególności poprzez wymóg, aby kandydaci zaproponowani przez Radę byli zatwierdzani przez Parlament w drodze głosowania.
Reforma systemu finansowego UE
Kryzys pokazał również, że rynki nie zawsze dokonują autokorekty i są podatne na ryzyko systemowe.
W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję wnioski, które obecnie są oceniane przez Parlament, w tym zmianę systemu finansowego w ramach UE oraz w szczególności powołanie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) – organu, który ma pełnić rolę systemu wczesnego ostrzegania przez ryzykiem systemowym lub nieprawidłowościami na rynkach finansowych.
W związku z tym najpilniejszą kwestią priorytetową jest opracowanie jakościowej definicji ryzyka systemowego, aby umożliwić skuteczne funkcjonowanie ESRB.
Przede wszystkim należy wyciągnąć wnioski z kryzysu.
Musimy odbudować zaufanie publiczne do instytucji finansowych.
Można to osiągnąć poprzez środki, które obejmują większą przejrzystość i lepsze zarządzanie ryzykiem.
Musimy zadbać o to, aby kryzys o takiej skali nie powtórzył się już nigdy więcej.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
27.1.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
35
2
3
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Burkhard Balz, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Pascal Canfin, Nikolaos Chountis, George Sabin Cutaş, Rachida Dati, Leonardo Domenici, Derk Jan Eppink, Diogo Feio, Markus Ferber, Elisa Ferreira, Vicky Ford, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Enikő Győri, Liem Hoang Ngoc, Othmar Karas, Wolf Klinz, Jürgen Klute, Werner Langen, Astrid Lulling, Arlene McCarthy, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Anni Podimata, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Peter Skinner, Theodor Dumitru Stolojan, Ivo Strejček, Kay Swinburne, Marianne Thyssen, Ramon Tremosa i Balcells
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Sophie Briard Auconie, Danuta Jazłowiecka, Arturs Krišjānis Kariņš, Philippe Lamberts
