18.11.2009 B7-0151/2009 PROJEKT REZOLUCJI złożony w odpowiedzi na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej B7‑0222/2009
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
w sprawie 8. konferencji ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego w Brukseli w dniu 9 grudnia 2009 r.
Miguel Portas
,
Willy Meyer
,
Patrick Le Hyaric
,
Kyriacos Triantaphyllides
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE428.769v01-00 B7‑0151/2009 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie 8. konferencji ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego w Brukseli w dniu 9 grudnia 2009 r.
Parlament Europejski ,
– uwzględniając deklarację barcelońską z dnia 28 listopada 1995 r., która ustanowiła partnerstwo pomiędzy Unią Europejską a państwami południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego,
– uwzględniając wnioski sformułowane podczas euro-śródziemnomorskich konferencji ministerialnych oraz sektorowych konferencji ministerialnych, które odbyły się od rozpoczęcia procesu barcelońskiego, a szczególnie wnioski z VII euro-śródziemnomorskiej konferencji ministrów handlu, która odbyła się w Marsylii w dniu 2 lipca 2008 r.,
– uwzględniając paryski szczyt szefów państw i rządów krajów euro-śródziemnomorskich w dniu 13 lipca 2008 r., na którym powstała Unia dla Śródziemnomorza,
– uwzględniając ocenę skutków euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu (FTA) w kontekście zrównoważonego rozwoju, opracowaną przez Instytut ds. Polityki Rozwojowej i Zarządzania Uniwersytetu w Manchesterze,
– uwzględniając deklarację końcową euro-śródziemnomorskiego szczytu rad społeczno-gospodarczych i podobnych instytucji, który odbył się w Aleksandrii w dniach 18–19 października 2009 r.,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie śródziemnomorskiej polityki UE, a zwłaszcza rezolucję z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie utworzenia euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu, a także rezolucję z 19 lutego 2009 r. w sprawie procesu barcelońskiego – Unia dla Śródziemnomorza,
– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że na konferencji w Barcelonie w 1995 r. narodził się bardzo ambitny projekt stworzenia nowych i ściślejszych więzi politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych pomiędzy państwami północnego i południowego wybrzeża Morza Śródziemnego; mając na uwadze, że projekt ten wciąż jest daleki od ukończenia,
B. mając na uwadze, że proces tworzenia Unii dla Śródziemnomorza, który ma na celu ponowne uruchomienie procesu integracji euro-śródziemnomorskiej za pomocą konkretnych i namacalnych projektów, nadal znajduje się w fazie wdrażania,
C. mając na uwadze, że oba wybrzeża Morza Śródziemnego nadal charakteryzują się uderzającą asymetrią gospodarczą, społeczną i demograficzną oraz że pomiędzy państwami regionu Morza Śródziemnego istnieją znaczne różnice w zakresie rozwoju,
D. mając na uwadze, że gospodarki państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego są mocno uzależnione od handlu zagranicznego; mając na uwadze, że ok.
50% tego handlu to eksport do UE, choć stanowi on jedynie 8% zewnętrznej wymiany UE, której bilans jest dla UE dodatni; mając na uwadze, że struktura eksportowa państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego jest bardzo słabo zróżnicowana i że państwa te w dalszym ciągu specjalizują się w sektorach o niskim potencjale wzrostu,
E. mając na uwadze, że idea integracji regionalnej Południe‑Południe ma niewiele wspólnego z rzeczywistością oraz że handel na osi Południe‑Południe jest słabo rozwinięty i wśród krajów południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego stanowi jedynie 6% ich całkowitej wymiany handlowej,
F. mając na uwadze, że skutki kryzysu gospodarczego i finansowego zwiększyły skalę politycznych, gospodarczych i społecznych wyzwań, przed jakimi już stoją kraje partnerskie, zwłaszcza w odniesieniu do problemu bezrobocia; mając na uwadze, że we wspólnym interesie tych krajów i UE leży obniżenie stopy bezrobocia w regionie oraz stworzenie tamtejszej ludności odpowiednich szans, w szczególności kobietom, młodym ludziom oraz ludności wiejskiej,
1. odrzuca ustanowienie euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu; przypomina, że stosunki gospodarcze między UE a krajami basenu Morza Śródziemnego muszą się opierać na równym traktowaniu, solidarności, dialogu oraz poszanowaniu szczególnych asymetrii i cech każdego kraju;
2. uważa, że zacieśnianiu stosunków gospodarczych musi towarzyszyć zacieśnianie stosunków politycznych oraz że stosunki polityczne, gospodarcze, społeczne i kulturalne mogą się rozwijać jedynie wtedy, gdy region Morza Śródziemnego będzie zdemilitaryzowaną strefą pokoju; uważa, że prawdziwą integrację regionalną i gospodarczą można osiągnąć jedynie dzięki znacznym postępom w rozwiązywaniu istniejących konfliktów (zwłaszcza w Palestynie i Saharze Zachodniej), w dziedzinie demokracji i praw człowieka oraz poprzez nową politykę gospodarczą mającą na celu rozwój lepszych standardów społecznych i zniwelowanie asymetrii;
3. uważa, że sprawiedliwe i pokojowe rozwiązanie kwestii cypryjskiej znacząco przyczyni się do likwidacji napięć we wschodniej części Morza Śródziemnego i do rozwoju relacji między państwami i narodami tego regionu, a Cypr stanie się pomostem pokoju i współpracy łączącym UE i wschód Morza Śródziemnego;
4. potępia nieprzerwaną okupację Palestyny przez Izrael, naruszanie prawa międzynarodowego i prawa humanitarnego, w szczególności w strefie Gazy; wyraża sprzeciw wobec „poprawy” stosunków między UE a Izraelem w ramach umowy stowarzyszeniowej wprowadzającej preferencje gospodarcze;
5. wyraża ubolewanie, że proces dekolonizacji Sahary Zachodniej wciąż jeszcze nie został zakończony; zwraca się do Rady i Komisji o priorytetowe traktowanie tego konfliktu w ramach Unii dla Śródziemnomorza; wzywa Radę i Komisję do podjęcia działań w tym zakresie, by doprowadzić do oficjalnego uznania samostanowienia Sahary Zachodniej zgodnie z wieloma rezolucjami Organizacji Narodów Zjednoczonych; potępia rolę Maroka w tym kontekście; potępia przypadki naruszania praw człowieka w Maroku oraz represjonowanie obrońców praw człowieka; wyraża w związku z tym ubolewanie, że UE przyznała Maroku zaawansowany status;
6. jest zdania, że jeżeli w euro-śródziemnomorskich relacjach gospodarczych i handlowych zostanie zastosowany model konkurencyjności i prymatu wolnego handlu dominujący w polityce gospodarczej UE, który w ogromnym stopniu odpowiedzialny jest za wzrost nierówności na terenie Unii i w jej państwach członkowskich, będzie on miał te same negatywne skutki i powiększy różnice między krajami zamożnymi i biednymi oraz między bogatymi a biednymi grupami społecznymi w poszczególnych krajach;
7. wzywa Komisję, państwa członkowskie UE i państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do uwzględnienia finansowych, gospodarczych i ekologicznych skutków kryzysu, w większym stopniu włączając w kwestie partnerstwa gospodarczego i handlowego zagadnienia społeczne i ekologiczne; wzywa rządy wszystkich państw do wdrożenia spójnej i skutecznej polityki w zakresie zatrudnienia i ochrony socjalnej w celu złagodzenia skutków kryzysu;
8. zauważa, że celu współpracy gospodarczej i handlu nie można mierzyć jedynie w kategoriach wzrostu, ale także i przede wszystkim, uwzględniając tworzenie godnych miejsc pracy z poszanowaniem wysokich standardów społecznych, zwłaszcza dla kobiet i ludzi młodych, którzy w szeregu krajów tego regionu są grupami w najtrudniejszej sytuacji;
9. podkreśla potrzebę rozwijania handlu i integracji gospodarczej między krajami Południa, co ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju tego regionu i jego zdolności negocjowania z UE na bardziej partnerskich zasadach;
10. podkreśla, że wszelkie porozumienia w dziedzinie rolnictwa i rybołówstwa powinny uwzględniać konieczność ochrony towarów o kluczowym znaczeniu; wzywa partnerów euro-śródziemnomorskich do dyskusji na temat wypracowania zintegrowanej euro-śródziemnomorskiej polityki rolnej, której podstawą byłaby komplementarność łańcucha produkcji, publiczna polityka w zakresie zasobów wodnych i potrzeba niezależności żywnościowej, a nie względy handlowe;
11. uważa, że należy oddzielić usługi komercyjne od usług publicznych; podkreśla, że te ostatnie nie powinny wchodzić w zakres ram negocjacji, zwłaszcza negocjacji dotyczących podstawowych potrzeb ludności, takich jak ochrona zdrowia, edukacja, woda i energia, na które nie mogą wpływać ekspansywne strategie biznesowe dużych europejskich korporacji;
12. przyznaje, że politykę w zakresie sektora przemysłu należy dostosowywać do zmian warunków gospodarczych i społecznych w poszczególnych krajach, w tym poziomu bezrobocia, a także do jej oddziaływania na środowisko; podkreśla, że partnerstwo gospodarcze i handlowe powinno promować większą dywersyfikację wytwarzanych dóbr przemysłowych oraz zwiększenie ich wartości dodanej; wzywa państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do wdrożenia regionalnych strategii politycznych uwzględniających rolę bardzo małych przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw;
13. przypomina, że wszelkie operacje finansowe, a także kontrola polityczna i gospodarcza nad Unią dla Śródziemnomorza powinny wchodzić w zakres kompetencji jedynie podmiotów państwowych;
14. przypomina o swoim zaniepokojeniu w związku z wnioskami przeprowadzonej przez Uniwersytet w Manchesterze oceny skutków strefy wolnego handlu w kontekście zrównoważonego rozwoju, zgodnie z którymi należy oczekiwać negatywnych skutków społecznych i środowiskowych strefy wolnego handlu w krótkim i średnim okresie; ponawia swój apel do Komisji o włączenie zaleceń zawartych w tej ocenie do przyszłych negocjacji w sprawie strefy wolnego handlu, aby uwzględnić aspekty związane ze spójnością społeczną i trwałym rozwojem, za czym opowiada się wspomniane badanie;
15. odrzuca strategię polegającą na zmuszaniu naszych partnerów do zgody na swobodny przepływ kapitału, towarów i usług, przy jednoczesnym odrzuceniu tożsamych swobód dla przepływu pracowników i ludzi w ogóle; podkreśla, że należy w zrównoważony sposób podejść do kwestii otwarcia granic, uwzględniając fakt, że współpraca polityczna, gospodarcza, kulturalna i w innych sektorach musi wspierać proces budowania społeczeństw opartych na sprawiedliwości i równości, bo tylko takie społeczeństwa mogą przyczynić się do sprawiedliwych i partnerskich stosunków międzynarodowych;
16. jest zdania, że pomysł ciągłego wzmacniania agencji FRONTEX jest nie do przyjęcia; w obliczu problemu imigracji ze strony basenu Morza Śródziemnego państwa członkowskie muszą wypracować strategię walki z ubóstwem, wspierającą zatrudnienie, pokój i sprawiedliwą wymianę handlową, co w dużej mierze przyczyni się do stabilności tego regionu;
17. podkreśla, że podejście dwustronne nie powinno zastępować ani osłabiać wielostronnego podejścia regionalnego; zwraca się do Komisji o trzymanie się zasady prowadzenia negocjacji z poszczególnymi regionami;
18. podkreśla rolę Euro-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EMPA) w ramach tego partnerstwa, jako instancji demokratycznej zrzeszającej wokół 3 filarów procesu barcelońskiego parlamentarzystów z obu wybrzeży Morza Śródziemnego; wzywa do zacieśnienia współpracy gospodarczej między EMPA, Komisją i Radą;
19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, szefom państw i rządów oraz parlamentom państw członkowskich i państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, a także Euro-Śródziemnomorskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.
