A7-0365/2011
18.10.2011
SPRAWOZDANIE
w sprawie barier w handlu i inwestycjach
(2011/2115(INI))
Komisja Handlu Międzynarodowego
Sprawozdawca:
Robert Sturdy
PE 472.024v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................12
OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów ...........16
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI........................................................20
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie barier w handlu i inwestycjach
( 2011/2115(INI) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu (porozumienie TBT) przyjęte w 1994 r. w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej WTO
http://www.wto.org/english/docs_e/legal_e/17-tbt.pdf ,
– uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu
Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71. , (rozporządzenie w sprawie barier w handlu),
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje, zwłaszcza rezolucję z dnia 13 października 2005 r. w sprawie perspektyw stosunków handlowych pomiędzy UE i Chinami
Dz.U. C 233 E z 28.9.2006, s. 103. , rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie transatlantyckich stosunków gospodarczych między UE i Stanami Zjednoczonymi
Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 235. , rezolucję z dnia 28 września 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych Unii Europejskiej z Indiami
Dz.U. C 306 E z 15.12.2006, s. 400. , rezolucję z dnia 12 października 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych między UE a Mercosurem w perspektywie zawarcia międzyregionalnego układu o stowarzyszeniu
Dz.U. C 308 E z 16.12.2006, s. 182. , rezolucję z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie Europy w czasach globalizacji – zewnętrznych aspektów konkurencji
Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 128. , rezolucję z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych UE z Rosją
Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 95. , rezolucję z dnia 19 lutego 2008 r. w sprawie strategii UE na rzecz łatwiejszego dostępu do rynku dla europejskich eksporterów
Dz.U. C 184 E z 6.8.2009, s. 16. , rezolucję z dnia 24 kwietnia 2008 r. „Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu”
Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 77. , rezolucję z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie stosunków handlowych i gospodarczych z Chinami
Dz.U. C 67 E z 18.3.2010, s. 132. , rezolucję z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie umowy o wolnym handlu między UE a Indiami
Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 166.
13 Dz.U. C 12 E z 15.1.2011, s. 256. , rezolucję z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stosunków handlowych Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską 13 , rezolucję z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie umowy o wolnym handlu między UE a Republiką Korei
Teksty przyjęte, P7_TA-PROV(2011)0063
2 Teksty przyjęte, P7_TA-PROV(2011)0141
3 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0206
4 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0224
5 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0225
6 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0257
7 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0364
8 Teksty przyjęte, P7_TA-(2011)0412
9 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0000 ( A7-0326/2011 – rezolucja zostanie poddana pod głosowanie na posiedzeniu plenarnym podczas drugiej październikowej sesji plenarnej) , rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie przyszłej europejskiej polityki inwestycji międzynarodowych 2 , rezolucję ustawodawczą z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi 3 , rezolucję z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie stanu negocjacji nad umową o wolnym handlu UE-Indie 4 , rezolucję z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie stosunków handlowych UE-Japonia 5 , rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie stosunków handlowych UE-Kanada 6 , rezolucję z dnia 13 września 2011 r. w sprawie skutecznej strategii europejskiej w zakresie surowców 7 , rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nowej polityki handlowej dla Europy w ramach strategii „Europa 2020” 8 oraz rezolucję z dnia ... października 2011 r. w sprawie modernizacji polityki zamówień publicznych 9 ,
– uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Globalny wymiar Europy – konkurowanie na światowym rynku – wkład w strategię wzrostu gospodarczego i zatrudnienia UE” ( COM(2006)0567 ),
– uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Handel, wzrost i polityka światowa – polityka handlowa jako kluczowy element strategii Europa 2020” ( COM(2010)0612 ),
– uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady Europejskiej zatytułowane „Sprawozdanie w sprawie barier w handlu i inwestycjach – 2011 r.
Włączenie naszych strategicznych partnerów gospodarczych w działania na rzecz poprawy dostępu do rynku: priorytetowe działania w celu zniesienia barier w handlu” ( COM(2011)0114 ),
– uwzględniając sprawozdanie Copenhagen Economics zatytułowane „Assessment of barriers to trade and investment between the EU and Japan” (Ocena barier w handlu i inwestycjach między UE a Japonią) opublikowane w dniu 30 listopada 2009 r.,
– uwzględniając art. 48 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów ( A7-0365/2011 ),
A. mając na uwadze, że oparty na zasadach, wielostronny system handlu, który został ustanowiony pod egidą Światowej Organizacji Handlu (WTO), stanowi najodpowiedniejsze ramy do regulowania i wspierania otwartego i sprawiedliwego handlu, a także do zapewnienia rozwoju zasad dotyczących otwartego i sprawiedliwego handlu światowego; mając na uwadze, że nadal konieczne jest zreformowanie WTO, aby stała się organizacją bardziej demokratyczną i efektywną, o jasno zdefiniowanych relacjach z innymi kluczowymi organizacjami międzynarodowymi;
B. mając na uwadze, że priorytetem dla UE nadal powinno być sfinalizowanie dauhańskiej agendy rozwoju w sposób optymalny, tak aby wspomóc włączenie krajów rozwijających się, a szczególnie krajów najsłabiej rozwiniętych, do międzynarodowego systemu handlu i przyczynić się do ustanowienia i wzmocnienia bardziej sprawiedliwych i równych zasad wielostronnego systemu handlu wśród wszystkich członków;
C. mając na uwadze, że opracowania WTO „International Trade Statistics” [Statystyka handlu międzynarodowego] za okres 2000-2009 wskazują na znaczący wzrost wymiany handlowej w przypadku tych regionów, które otworzyły swoje rynki poprzez zniesienie lub znaczne ograniczenie barier w handlu
Zob. http://www.wto.org/english/res_e/statis_e/statis_e.htm. ; lecz mając jednocześnie na uwadze, iż wspólne sprawozdanie MOP-WTO wskazuje, że w trakcie kryzysu finansowego w niektórych państwach – zarówno uprzemysłowionych, jak i rozwijających się – które były bardziej otwarte na handel, wystąpiły większe wstrząsy w handlu zagranicznym, oraz że w tych państwach wstrząsy te spowodowały znaczącą utratę miejsc pracy
Wspólne sprawozdanie WTO-MOP, Globalizacja a nieformalne zatrudnienie w krajach rozwijających się, 2009 r. ;
D. mając na uwadze, że w sprawozdaniu Komisji z 2011 r. w sprawie barier w handlu i inwestycjach podaje się przykłady tego, jak dostęp UE do rynków różnych krajów na świecie, w tym krajów uprzemysłowionych, największych wschodzących gospodarek i członków WTO, utrudniają rozmaite bariery pozataryfowe, nie zaś cła, od których w znacznym stopniu odstępuje się w miarę postępu globalizacji;
E. mając na uwadze, że procedury zamówień publicznych w strategicznych krajach partnerskich UE są na ogół zamknięte dla uczestników z zagranicy oraz że procedury te wciąż pozostają właściwie nieobjęte zobowiązaniami międzynarodowymi, natomiast UE jest pod tym względem znaczniej bardziej otwarta niż inne państwa;
F. mając na uwadze, że unijni producenci od dłuższego czasu mają trudności z rejestracją i ochroną oznaczeń geograficznych w USA; mając na uwadze, że niektóre nazwy europejskich win traktuje się w USA jako „pseudonazwy” (np. „szampan”) pomimo możliwości zaszkodzenia reputacji unijnych oznaczeń geograficznych, o których mowa, i zmniejszenia ich udziału w rynku;
G. mając na uwadze, że producentom europejskim nie jest łatwo wejść na rynek japoński, szczególnie w sektorze motoryzacyjnym, lotniczym i aeronautyki, a przede wszystkim w dziedzinie zamówień publicznych; mając na uwadze, że w przypadku rynku motoryzacyjnego trudności te wynikają głównie z powolnego przyjmowania przez Japonię odnośnych norm międzynarodowych (Japonia wbrew oczekiwaniom przyjęła zaledwie 40 spośród 126 regulaminów EKG ONZ w ramach porozumienia z 1958 r.); przyznaje jednak, że wśród nich jest 30 z 47 regulaminów dotyczących samochodów osobowych (M1), czyli tego sektora rynku japońskiego, który ma największe znaczenie dla europejskich producentów samochodów, oraz że powolność w ich przyjmowaniu przez Japonię ogranicza korzyści wynikające z postanowień o wzajemnym uznawaniu zawartych w porozumieniu EKG ONZ z 1958 r.; mając na uwadze, że od momentu zainicjowania w 1994 r. dialogu UE-Japonia w sprawie reformy regulacyjnej nie umożliwił on dokonania żadnego znaczącego postępu w dziedzinie harmonizacji czy wzajemnego uznawania regulacji, co wskazuje, szczególnie w obecnej sytuacji gospodarczej, na znaczenie podejmowania kwestii niepotrzebnych barier pozataryfowych oraz ich zniesienia, ewentualnie poprzez otwarcie negocjacji z Japonią w sprawie umowy o integracji gospodarczej/umowy o wolnym handlu, pod warunkiem że analiza zakresu wykaże, iż spełnione są odpowiednie warunki, takie jak, lecz nie ograniczone do tych wspomnianych wcześniej, kwestie 17 zagadnień sektora M1, i mając na uwadze, że japoński cykl testów służących do pomiaru emisji i efektywności paliwowej w przypadku pojazdów lekkich opracowany jest tak, że europejskie pojazdy lekkie mają mniejszą szansę na zakwalifikowanie się do japońskich zachęt podatkowych opartych na wynikach efektywności środowiskowej;
H. mając na uwadze, że wzrost rosyjskich ceł wywozowych na miedź z 0% do 10% i nikiel z 5% do 10% od grudnia 2010 r., jak również wysokie cło wywozowe na drewno, wymusiły ograniczenia wywozu podstawowych surowców dla europejskiego przemysłu, głównie stalowego
Zob. decyzja przyjęta przez rosyjską rządową Komisję ds. Środków Ochrony Handlu Zagranicznego zgodnie z rosyjskimi dekretami rządowymi nr 892 i 893 z dnia 12 listopada 2010 r. i leśnego;
I. mając na uwadze, że Inicjatywa Przejrzystości w Branżach Wydobywczych (EITI) powinna być skutecznym narzędziem w zakresie zapewniania przejrzystości i zwalczania spekulacji na rynkach surowców;
J. mając na uwadze, że od kilku lat bariery pozataryfowe w Chinach stają się coraz liczniejsze i mogą ograniczać rozwój przedsiębiorstw, szczególnie MŚP obecnych na terytorium Chin;
K. mając na uwadze, że przez ponad rok prawie niemożliwa była rejestracja europejskich artykułów kosmetycznych w Chinach, zwłaszcza tych zawierających nowe składniki, ponieważ w kraju tym brakowało zarówno ich właściwej definicji prawnej, jak i jasnych wytycznych co do samej procedury
Od czasu wejścia w życie w kwietniu 2010 r. uchwały nr 856 z grudnia 2009 r. wydanej przez chiński Państwowy Urząd Żywności i Leków (SFDA) obowiązuje wymóg rejestracji artykułów kosmetycznych.
Wynikające z tego problemy dla unijnych przedsiębiorstw podniesiono w kontekście dialogu w kwestiach regulacyjnych dotyczących artykułów kosmetycznych pomiędzy DG ds. Zdrowia i Konsumentów a Państwowym Urzędem Żywności i Leków. ;
L. mając na uwadze, że od końca 2010 r. istnieją wątpliwości co do zaleceń Indyjskiego Urzędu Regulacji Telekomunikacji (TRAI) dotyczących polityki produkcji sprzętu telekomunikacyjnego, zgodnie z którą uprzywilejowany dostęp do rynku przysługiwałby artykułom/ urządzeniom telekomunikacyjnym produkcji krajowej, głównie ze względu na dotacje oraz konkretne środki związane z podatkami i zamówieniami rządowymi
Zalecenia Indyjskiego Urzędu Regulacji Telekomunikacji dotyczące polityki produkcji sprzętu telekomunikacyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. (http://www.trai.gov.in/WriteReadData/trai/upload/Recommendations/133/Recommondation%20_telecom.pdf). ;
M. mając na uwadze, że Brazylia i Argentyna regularnie przyjmują środki taryfowe i pozataryfowe niekorzystne dla przedsiębiorstw europejskich, choć oba te państwa uczestniczą w negocjacjach umowy o wolnym handlu z Unią Europejską jako członkowie Mercosuru; mając ponadto na uwadze, że unijne przedsiębiorstwa wchodzące na brazylijski rynek zgłaszają braki w ochronie i egzekwowaniu praw własności intelektualnej (PWI) oraz znaczne opóźnienia w rejestracji zgłoszeń patentów i znaków towarowych dotyczące rozmaitych towarów, w tym dodatkowe dyskryminujące wymogi dla artykułów farmaceutycznych; mając na uwadze, że opóźnienie w ratyfikacji protokołu madryckiego przez Brazylię i nieratyfikowanie traktatów dotyczących Internetu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) wpływają na skuteczność ochrony PWI w tym kraju; oraz mając na uwadze, że sankcje nie są dostatecznie odstraszające, by przeciwdziałać naruszaniu własności intelektualnej;
N. mając na uwadze, że unijni eksporterzy zmagają się z różnego rodzaju ograniczeniami na innych rynkach, obejmującymi np. w Wietnamie ograniczoną liczbę punktów wprowadzenia oraz wymóg dodatkowej dokumentacji w przypadku przywozu win i wyrobów alkoholowych, kosmetyków i telefonów komórkowych
Zawiadomienie nr 197 wydane przez Wietnam w dniu 6 maja 2011 r. nakładające oba takie ograniczenia na przywóz win i wyrobów alkoholowych, kosmetyków i telefonów komórkowych, obowiązujące od dnia 1 czerwca 2011 r. , a na Ukrainie – uciążliwą procedurę ustalania wartości celnej, arbitralne przeklasyfikowywanie towarów oraz wzrost należnej stawki VAT za artykuły rolno-spożywcze, wina i wyroby alkoholowe, odzież i maszyny;
O. mając na uwadze, że obszar czystych technologii i technologii odnawialnych źródeł energii w coraz większym stopniu podlega barierom pozataryfowym, takim jak wymagania dotyczące czynnika lokalnego, dyskryminacja w ramach zamówień publicznych, faworyzowanie krajowych przedsiębiorstw państwowych, ograniczenia w przemieszczaniu się pracowników, którzy nie są obywatelami danego kraju, wymogi dotyczące miejscowych źródeł zaopatrzenia oraz własności itp. w państwach takich jak Chiny, Indie, Ukraina, Brazylia i Nigeria;
P. mając na uwadze, że w razie konieczności UE powinna czynnie chronić swoje przedsiębiorstwa przed naruszaniem uzgodnionych postanowień, norm WTO i zasad przez swoich partnerów handlowych przy użyciu wszelkich dostępnych środków, w tym wielostronnych i dwustronnych mechanizmów rozstrzygania sporów oraz zgodnych z zasadami WTO instrumentów ochrony handlu;
Q. mając na uwadze, że prawodawstwo Unii Europejskiej umożliwia przedsiębiorstwom europejskim i zagranicznym składanie w niedyskryminujący sposób ofert w ramach zamówień publicznych oraz że partnerzy Unii powinni uczynić wszystko, aby wzajemnie umożliwić przedsiębiorstwom europejskim składanie ofert w ramach zamówień publicznych w państwach trzecich na zasadach uczciwej i równej konkurencji;
1. jest zdania, że zniesienie lub ograniczenie nieuzasadnionych barier pozataryfowych i innych przeszkód prawnych stosowanych przez kluczowe dla UE kraje partnerskie za pomocą dialogu w kwestiach regulacyjnych powinno być jednym z najważniejszych priorytetów regulacyjnych nowej polityki handlowej UE w ramach strategii Europa 2020; uważa za nieuzasadnione wszelkie bariery wynikające z niespójnego wdrożenia dwustronnych i wielostronnych zasad handlowych; podkreśla jednak, że w ramach dialogu w kwestiach regulacyjnych należy respektować prawo wszystkich państw w zakresie umacniania praw człowieka, przepisów środowiskowych i socjalnych, a także poprawy zdrowia publicznego;
2. wzywa Komisję do systematycznego poświęcania uwagi zróżnicowanej, złożonej technicznie i politycznie drażliwej problematyce barier pozataryfowych w ramach całościowej strategii, w tym pogłębionego dialogu w kwestiach regulacyjnych, w odniesieniu do wszystkich partnerów handlowych UE, a zwłaszcza tych o strategicznym znaczeniu; uważa w szczególności, że komitety dokonujące przeglądu procesu wdrażania dwustronnych umów o wolnym handlu, właściwe komitety WTO oraz agencje normalizacyjne ONZ to właściwe fora do dyskusji na temat tych kwestii regulacyjnych;
3. wzywa Komisję do wprowadzenia wyraźnego rozróżnienia między nieuzasadnionymi barierami pozataryfowymi powodującymi zakłócenia konkurencji, a tymi, które są zgodne ze słusznymi celami polityki publicznej, szczególnie w dziedzinie zdrowia publicznego czy ochrony środowiska; podkreśla na przykład, że ustawodawstwa europejskiego w sprawie GMO oraz przepisów sanitarnych i fitosanitarnych w dziedzinie rolnictwa nie można uznać za nieuzasadnione bariery pozataryfowe, a wręcz należy ich bronić na międzynarodowej arenie handlowej;
4. podkreśla, że w ramach zorganizowanego dialogu w kwestiach regulacyjnych, przewidzianego w dwustronnych umowach o wolnym handlu, przy przyjmowaniu norm zarówno przez UE, jak i przez jej partnerów handlowych należy w pełni respektować demokratyczny proces;
5. podkreśla, że zajęcie się problematyką barier pozataryfowych to zadanie międzywydziałowe angażujące różne dyrekcje generalne Komisji i powinno zajmować priorytetowe miejsce wśród planowanych działań Komisji w zakresie regulacyjnej współpracy zewnętrznej, w szczególności poprzez ujednolicenie norm technicznych w oparciu o standardy międzynarodowe;
6. zwraca się do Komisji o systematyczne korzystanie z odpowiednich dróg współpracy z partnerami o podobnych poglądach, tak aby podjąć kwestię barier pozataryfowych i innych przeszkód prawnych w państwach trzecich w celu wypracowania wspólnych strategii na rzecz usunięcia tych barier;
7. jest zdania, że wymóg wzajemności dotyczący dostępu do rynków państw uprzemysłowionych oraz krajów o gospodarkach wschodzących powinien stanowić integralną część strategii handlowej Unii Europejskiej, podobnie jak zniesienie czy zmniejszenie barier pozataryfowych;
8. wzywa Komisję do zwracania uwagi na powszechnie występujące i powtarzające się kwestie, o których mowa, we wszelkich wielostronnych i dwustronnych porozumieniach handlowych, zwłaszcza w umowach o wolnym handlu, oraz czuwania nad tym, aby problematyce barier pozataryfowych poświęcano na wszelkich właściwych forach regulacyjnych co najmniej tyle samo uwagi co obecnie kwestii zniesienia ceł, szczególnie w ramach negocjacji handlowych z krajami uprzemysłowionymi i wschodzącymi gospodarkami; podkreśla, że w dziedzinie współpracy z krajami rozwijającymi się, a szczególnie krajami najsłabiej rozwiniętymi i małymi rozwijającymi się państwami wyspiarskimi, priorytet należy nadać pomocy na rzecz handlu oraz pomocy technicznej i finansowej dla tych państw, tak aby wspomóc je w ulepszaniu otoczenia regulacyjnego, uwzględniając przy tym ich konkretne potrzeby w obszarze rozwoju rynku wewnętrznego i ochrony wschodzących gałęzi przemysłu, a także często wrażliwych struktur rolnych;
9. uważa, że przy okazji oceny porozumień handlowych mających zapewnić europejskim eksporterom i inwestorom, zwłaszcza MŚP, dostęp do rynków państw trzecich Parlament Europejski powinien zwracać w przyszłości większą uwagę na to, w jaki sposób została rozwiązana kwestia barier pozataryfowych, a zwłaszcza nieuzasadnionych barier pozataryfowych, uwzględniając przy tym konieczność szczególnego i zróżnicowanego podejścia w stosunku do krajów rozwijających się zgodnie z odnośnymi zasadami WTO;
10. zachęca Komisję do dalszych wysiłków mających na celu utrzymanie – w charakterze narzędzia służącego do oceny sytuacji w państwach trzecich – aktualnego wykazu kluczowych barier, wobec jakich stają unijni eksporterzy i inwestorzy na istotnych rynkach w państwach trzecich, w szczególności w krajach partnerskich, które podpisały umowy o wolnym handlu, i obejmującego liczbę i charakter problemów zgłaszanych przez państwa członkowskie i przedsiębiorstwa;
11. przypomina Komisji, że europejska polityka w dziedzinie praw własności intelektualnej prowadzona wobec krajów rozwijających się powinna pozostać w ramach, jakie wytyczają zobowiązania zawarte w porozumieniu TRIPS, i musi być w pełni zgodna z deklaracją dauhańską w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego z 2001 r., w szczególności w obszarze leków generycznych i zdrowia publicznego, tak aby dać krajom rozwijającym się możliwość opracowania strategii politycznych na rzecz kwestii związanych z interesem publicznym;
12. jest zdania, że Komisja w konsultacji z innymi organizacjami międzynarodowymi powinna zbadać, czy występuje korelacja pomiędzy pewnymi barierami pozataryfowymi w UE i państwach trzecich a aktualnym tworzeniem lub utratą miejsc pracy w UE, choć w chwili obecnej nie można wykazać bezpośredniego związku pomiędzy niektórymi barierami pozataryfowymi i innymi przeszkodami prawnymi utrudniającymi unijnym przedsiębiorstwom dostęp do rynków zagranicznych a aktualną utratą miejsc pracy w państwach członkowskich UE;
13. zauważa, że Komisja powinna zbadać możliwość opracowania i wprowadzenia mechanizmu wczesnego ostrzegania do wykrywania nieuzasadnionych barier pozataryfowych oraz udoskonalić istniejące narzędzia analityczne do ich oceny jakościowej, a także stworzyć bardziej klarowną definicję nieuzasadnionych barier pozataryfowych; proponuje, by mechanizm ten opierał się na delegaturach Unii Europejskiej w państwach trzecich współpracujących z podmiotami ustanowionymi już przez państwa członkowskie;
14. apeluje do Komisji o doprowadzenie do ściślejszej międzynarodowej współpracy regulacyjnej, w tym na forach wielostronnych, i większej zbieżności wymogów prawnych w oparciu o normy międzynarodowe oraz podejmowanie w miarę możliwości dialogu w kwestiach regulacyjnych w celu zaradzenia istniejącym lub potencjalnym, przyszłym barierom w handlu, aby ograniczyć spory i związane z nimi koszty handlowe;
15. apeluje do Komisji o propagowanie wśród stron Porozumienia w sprawie zamówień publicznych zasad udzielania zamówień publicznych w oparciu o normy międzynarodowe w kształcie wynikającym z Porozumienia w sprawie zamówień publicznych oraz o skorzystanie z podjętego już dialogu w kwestiach regulacyjnych lub jego rozszerzenie w celu zacieśnienia współpracy przy tworzeniu ram prawnych i restrukturyzacji, a w odpowiednich przypadkach zaprzestania istniejących bezpośrednich i pośrednich praktyk dyskryminacyjnych w ramach stosunków UE z uprzemysłowionymi krajami partnerskimi;
16. uważa, że jednym z kluczy do ograniczenia barier pozataryfowych w handlu i inwestycjach jest reforma Porozumienia w sprawie zamówień publicznych WTO przy należytym uwzględnieniu wielofunkcyjności strategii przetargowych; wzywa główne gospodarki wschodzące do uczestnictwa w tym procesie oraz do bezzwłocznego podpisania i ratyfikowania przyszłego porozumienia;
17. wzywa Komisję do utrzymania pozytywnego i zdecydowanego stanowiska podczas negocjacji z Chinami w sprawie podpisania GPA w celu zapewnienia równego opartego na zasadzie wzajemności otwarcia procedur przetargowych, a także równego traktowania i przewidywalnych warunków dla europejskich przedsiębiorstw;
18. zachęca do zbadania, w jaki sposób można zagwarantować prawnie, by przedsiębiorstwa państwowe z państw trzecich, które nie podpisały z UE ani GPA, ani dwustronnych wzajemnych umów o otwarciu rynków, nie mogły otrzymywać w UE zamówień publicznych na wykonywanie projektów wspieranych z unijnych dotacji względnie do zbadania, w jaki sposób UE może w takich przypadkach zażądać zwrotu dotacji;
19. przypomina o znaczeniu zagranicznych inwestycji bezpośrednich dla gospodarki europejskiej oraz o konieczności stworzenia stabilnego i atrakcyjnego środowiska dla inwestorów europejskich za granicą, a także wspierania otwartego środowiska inwestycyjnego na terytorium Europy; jest jednak zdania, że w interesie obu stron wskazane byłoby rozważenie na szczeblu europejskim możliwości dokonania oceny wpływu tych inwestycji na rynek wewnętrzny, aby zapobiec ich ewentualnym szkodliwym skutkom dla europejskiej innowacji i wiedzy specjalistycznej w niektórych sektorach strategicznych.
20. zachęca unijnych przedsiębiorców i eksporterów do wykorzystywania istniejących procedur – w tym procedury wnoszenia skarg w trybie rozporządzenia o barierach w handlu czy ewidencji skarg w bazie danych o dostępie do rynków – do zgłaszania poważnych szkód wynikających z wszelkiego rodzaju barier w handlu Komisji, która powinna ocenić je i zastosować wszelkie niezbędne środki w celu zaradzenia nieuzasadnionym barierom pozataryfowym;
21. uważa, że w kwestii surowców Komisja powinna realizować zrównoważoną, wszechstronną i przekrojową strategię, uznając przy tym, że ograniczenia wywozu i podatki wywozowe można postrzegać jako istotne dla wspierania celów rozwoju, ochrony środowiska czy zrównoważonej eksploatacji zasobów naturalnych krajów najsłabiej rozwiniętych i małych rozwijających się państw wyspiarskich oraz innych krajów rozwijających się, wyłączając Brazylię, Rosję, Indie i Chiny; zauważa, że większość członków WTO stosujących podatki wywozowe to kraje rozwijające się i kraje najsłabiej rozwinięte; wzywa UE, by powstrzymała się od prób zakazania najsłabiej rozwiniętym krajom i małym rozwijającym się państwom wyspiarskim oraz innym krajom rozwijającym się, wyłączając Brazylię, Rosję, Indie i Chiny, stosowania podatków wywozowych w ramach WTO oraz w dwustronnych umowach handlowych i umowach o partnerstwie gospodarczym, dopóki nie osiągną one zaawansowanego poziomu rozwoju, ponieważ ograniczyłoby to przestrzeń polityczną umożliwiającą wykorzystanie tego narzędzia na rzecz wartości dodanej, dywersyfikacji, ochrony nowych gałęzi przemysłu, bezpieczeństwa żywności oraz w odniesieniu do problemu dochodów i środowiska;
22. podsumowując, stwierdza, że docenienie w pełni korzyści z liberalizacji handlu w tych krajach, które otwierają swoje rynki oraz znoszą cła i bariery pozataryfowe, wymaga od partnerów handlowych wspólnego uzgodnienia okresów przejściowych w celu stopniowego przyznawania dostępu do rynków, w tym możliwości inwestowania, w niektórych istotnych branżach lub całkowitego ich wykluczenia w wyjątkowych przypadkach;
23. zgodnie z zasadami handlu między UE a USA w sektorze usług w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (ustalenia podpisano ze Stanami Zjednoczonymi na mocy TWE) nalega, by Komisja dokonała pełnego przeglądu i zajęła się kwestiami stosowania dyskryminacyjnych lub dysproporcjonalnych regulacji, zobowiązań i innych metod ustawodawczych stosowanych przeciwko sieciom i usługom TIK w celu ograniczenia swobodnego przepływu informacji, dostępu do rynku usług, a także pogłębienia przepaści cyfrowej;
24. uważa, że należy nadać odpowiedni priorytet barierom dla handlu i inwestycji, które wpływają na europejskie sektory usług, w tym na sektory TIK i telekomunikacji, usług branżowych i biznesowych, finansowych, budowlanych, detalicznych i dystrybucyjnych; rzeczone środki pozataryfowe, w tym przepisy krajowe, ograniczenia własności i różne środki kryzysowe (w tym dyskryminujące przepisy w zakresie zamówień publicznych) mają szczególne znaczenie, jeżeli weźmie się pod uwagę wyższą wartość dodaną handlu usługami i pozycję UE jako największego eksportera usług;
25. jest zdania, że należy stworzyć mechanizm mediacji w ramach WTO, tak aby ułatwić usuwanie barier pozataryfowych w konstruktywny, skuteczny, szybki i niekonfrontacyjny sposób, wzorowanego na systemie SOLVIT, zgodnie z wcześniejszymi podobnymi sugestiami zarówno ze strony UE, jak i Indii;
26. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.
UZASADNIENIE
I. Wstęp
Z biegiem lat coraz bardziej uzmysławiałem sobie, ile różnego rodzaju barier stanowi przeszkodę w handlu międzynarodowym.
Swoją kadencję posła do Parlamentu Europejskiego poświęciłem na przeciwdziałanie wszelkim postaciom protekcjonizmu.
Uważam, że otwarty i sprawiedliwy handel to najlepszy sposób na zapewnienie i utrzymanie równych szans dla europejskich przedsiębiorstw konkurujących na szczeblu światowym.
Byłem zawsze zagorzałym zwolennikiem wielostronnego systemu handlu i zasad ustanowionych w ramach WTO jako najlepszego sposobu na zapewnienie sprawiedliwego traktowania wszystkich partnerów w handlu światowym.
Z wszystkich tych powodów postanowiłem przyjrzeć się uważnie kwestii barier pozataryfowych, które według europejskich przedsiębiorstw i eksporterów, analityków handlowych i wreszcie samej Komisji Europejskiej stanowią coraz większą przeszkodę w swobodnym dostępie do rynków krajów partnerskich.
Aby ukazać wagę problemu, rozpocznę od jego zdefiniowania, następnie zachęcę do refleksji nad trudnością w jego rozwiązaniu w kontekście kraju partnerskiego, a na zakończenie bardziej szczegółowo przedstawię zalecenia, które zawarłem w niniejszym sprawozdaniu.
II.
Definicja barier pozataryfowych
Bardziej szczegółowe informacje dostępne są w słowniku internetowym WTO pod adresem: http://www.wto.org/english/thewto_e/glossary_e/ntbs_e.htm, w słowniku OECD pod adresem:
http://stats.oecd.org/glossary/detail.asp?ID=1837 lub w zasobach internetowych „Business Dictionary” [Słownika ekonomicznego] pod adresem: http://www.businessdictionary.com/definition/non-tariff-barrier-NTB.html.
Bariery pozataryfowe (lub środki pozataryfowe) odnoszą się do wszelkich środków ograniczających handel innych niż cła przywozowe (stawki celne) ograniczające przywóz.
Kwestię barier pozataryfowych po raz pierwszy omówiono w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Tokijskiej WTO między wrześniem 1973 r. a kwietniem 1979 r.
Istnieją dwa główne rodzaje barier pozataryfowych: pierwszy z nich obejmuje środki bezpośrednio wpływające na cenę, np. dopłaty eksportowe lub cła zwrotne, cła wyrównawcze i antydumpingowe, manipulacje kursami walutowymi, metody ustalania wartości przywozowej, dopłaty celne, długie procedury celne, przepisy sanitarne, minimalne ceny przywozowe, nieuzasadnione normy i procedury kontrolne.
Na drugi rodzaj barier pozataryfowych składają się środki pośrednio wpływające na cenę, np. licencjonowanie przywozu, kontyngenty przywozowe i „dobrowolne” ograniczenia wywozowe.
Uzupełnieniem tego mogą być ograniczenia dystrybucyjne lub inne niekonkurencyjne praktyki i zakazy, które także mogą zakłócać handel.
III.
Złożoność problemu
Bariery pozataryfowe mają charakter techniczny, złożony i drażliwy politycznie, ponieważ rządy wdrażają niektóre z tych środków w tzw. interesie publicznym.
Przykładowo przepisy techniczne, normy minimalne i systemy certyfikacji dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów same w sobie niekoniecznie stanowią bariery w handlu, mogą bowiem być wdrażane w celu osiągnięcia uzasadnionych celów politycznych.
Niemniej jednak to właśnie potencjalnie uzasadniony charakter takich instrumentów politycznych sprawia, że są one nadużywane w niektórych okolicznościach, a przy tym trudne do usunięcia.
Bariery pozataryfowe to, delikatnie mówiąc, polityczny „gorący kartofel” handlu światowego.
Aby zatem oddzielić uzasadnione środki bezpieczeństwa od ukrytego protekcjonizmu, wydaje mi się, że Unia Europejska, która posiada wyłączną kompetencję w dziedzinie handlu i inwestycji, powinna poświęcić uwagę barierom pozataryfowym w ramach całościowej strategii obejmującej zarówno starania dyplomatyczne podejmowane w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych, jak i pogłębiony dialog w kwestiach regulacyjnych z partnerami handlowymi UE, zwłaszcza tymi strategicznymi, aby problematyka barier pozataryfowych znalazła się na pierwszym planie negocjacji międzynarodowych, gdzie handel splata się z polityką.
IV.
Zalecenia dotyczące sposobów uniknięcia i rozwiązania problemu
A. Środki zapobiegawcze
Dążę do tego, aby Komisja czynnie działała na rzecz zniesienia lub przynajmniej zmniejszenia ograniczającego wpływu barier pozataryfowych na możliwość uzyskiwania przez europejskie przedsiębiorstwa dostępu do rynków zagranicznych.
W mojej opinii należeć to będzie do najważniejszych priorytetów nowej polityki handlowej UE w ramach strategii Europa 2020.
Komisja powinna poruszyć kwestię barier pozataryfowych z wszystkimi partnerami handlowymi UE, ale przede wszystkim z tymi, z którymi UE prowadzi handel na największą skalę.
UE powinna także uważnie zrewidować własne środki handlowe, aby usunąć wszelkie nieuzasadnione przeszkody dla otwartego i sprawiedliwego handlu oraz stać się wzorem do naśladowania w kampanii przeciwko barierom pozataryfowym.
Ponadto Komisja powinna zająć się tym problemem w ramach swojej działalności w WTO.
Okresową ocenę obowiązującego Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu (porozumienia TBT)
Porozumienie TBT przyjęto w 1994 r. w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej WTO.
Było ono uaktualnioną wersją wcześniejszego porozumienia wypracowanego w 1979 r. w ramach Rundy Tokijskiej, znanego jako „kodeks norm”, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1980 r.
Porozumienie TBT dostępne jest na stronie internetowej WTO pod adresem: http://www.wto.org/english/docs_e/legal_e/17-tbt.pdf. , które upowszechnia międzynarodowe normy prawne umożliwiające ochronę uzasadnionych interesów każdego kraju, należy traktować jako okazję do badania możliwości wprowadzenia ewentualnych nowych norm międzynarodowych i dobrych praktyk regulacyjnych.
W tym celu stosowne wydaje się również rozważenie działań na rzecz ujednolicenia norm technicznych lub wdrożenia zasady wzajemnego uznawania.
Radziłbym, aby oprócz ofensywy na szczeblu WTO Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) wspólnie nawiązały współpracę z partnerami handlowymi UE w celu czynnego przeciwdziałania barierom pozataryfowym.
Mam świadomość trudności tego zadania, ale to nie powód, aby dać za wygraną w tej kwestii w trakcie międzynarodowych negocjacji handlowych – czy to na szczeblu dwustronnym, czy wielostronnym.
Należy zwrócić szczególną uwagę na wszelkie trwające i przyszłe negocjacje w sprawie umów o wolnym handlu z udziałem UE.
Nie mam wątpliwości, że Parlament Europejski dołoży wszelkich starań, aby sprawa ta zajmowała priorytetowe miejsce wśród jego celów politycznych przy ocenianiu porozumień handlowych przed ewentualnym wyrażeniem na nie zgody.
B. Środki naprawcze
Odnośnie do umów o wolnym handlu pomiędzy UE a państwami trzecimi zasadniczą rzeczą jest dopilnowanie, aby umowy te w wystarczającym stopniu zapewniały wzajemny dostęp do rynków i korzyści dla obu stron.
Ponadto stosowne wydaje mi się rozważenie uwzględnienia w każdej umowie o wolnym handlu dwustronnego mechanizmu ochronnego obejmującego odpowiednie, zgodne z zasadami WTO, środki naprawcze w celu zapobieżenia szkodzie lub zagrożeniu wystąpienia szkody dla europejskich przedsiębiorstw i uzasadnionych interesów partnera handlowego przy jednoczesnym stopniowym wprowadzaniu zasady wolnego handlu.
Negocjacje dwustronne i wielostronne są także dobrą okazją dla Komisji do zacieśniania współpracy regulacyjnej z głównymi partnerami handlowymi UE w ramach rozmów na wysokim szczeblu, które powinny służyć upowszechnianiu równoważności i zbieżności norm międzynarodowych we wszystkich dziedzinach, w tym w zamówieniach publicznych.
Ostatecznym tego celem jest ograniczenie sporów i związanych z nimi kosztów dla europejskich przedsiębiorstw bez uszczerbku dla jakości otoczenia regulacyjnego.
Aby zwiększać powszechną wiedzę o barierach pozataryfowych oraz mobilizować przedsiębiorstwa i władze publiczne do przeciwdziałania takim środkom, Komisja powinna również zbierać informacje z WTO, OECD i wszelkich innych międzynarodowych organizacji handlowych na temat ukończonych lub trwających prac dotyczących ewentualnej korelacji pomiędzy istnieniem barier pozataryfowych i wynikającą z niego utratą potencjalnych udziałów w rynku a potencjalną lub faktyczną utratą miejsc pracy.
W tym kontekście chciałbym także, aby Komisja zbadała możliwość opracowania i wprowadzenia mechanizmu wczesnego ostrzegania do wykrywania barier pozataryfowych w celu udoskonalenia istniejących narzędzi analitycznych do oceny jakościowej skutków tego problemu.
Z czasem mogłoby to doprowadzić do opracowania tablicy wyników przy użyciu wskaźników mierzących szkodliwość barier pozataryfowych, np. w oparciu o czynniki określone w art. 10 rozporządzenia o barierach w handlu
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. pełniące funkcję dowodową w razie wniesienia skargi w trybie rozporządzenia.
Komisja, a dokładniej Dyrekcja Generalna ds. Handlu, powinna przeprowadzić kampanię informacyjną i regularnie organizować warsztaty dla unijnych przedsiębiorców i eksporterów, aby pomóc im w stosownych przypadkach wnieść skargę w trybie rozporządzenia o barierach w handlu.
Skarga ta wciąż stanowi dostępny instrument do zgłaszania wstępnych dowodów na istnienie barier w handlu lub stosowanie innych nieuczciwych praktyk handlowych w rodzaju barier pozataryfowych wprowadzonych w innym kraju, wyrządzających szkodę komercyjną europejskiemu przedsiębiorstwu w obrębie UE lub w danym obcym państwie
Niezbędne informacje na temat skargi w trybie rozporządzenia o barierach w handlu dostępne są na stronie internetowej Komisji (DG ds. Handlu) pod adresem: http://ec.europa.eu/trade/tackling-unfair-trade/trade-barriers/complaints/. .
V. Wnioski
Podsumowując, można powiedzieć, że korzyści z liberalizacji handlu najbardziej odczuwa się w tych krajach, które zniosły cła i bariery pozataryfowe, aby w pełni korzystać z możliwości otwartego rynku, równoważąc przy tym ewentualne niekorzystne efekty zewnętrzne powszechnej liberalizacji poprzez wzajemne uzgodnienie przejściowych odstępstw z partnerami handlowymi.
Odstępstwa te mogą mieć formę odpowiednich okresów przejściowych chroniących szczególne sektory gospodarki każdego z krajów partnerskich, aby mogły się one przystosować i przygotować do konkurowania na szczeblu światowym przed faktycznym otwarciem się na taką konkurencję.
Znalezienie złotego środka pomiędzy otwartością handlu a tymczasowym zamknięciem rynku jest trudne, negocjatorzy handlowi UE muszą do niego dążyć we wszelkich negocjacjach handlowych, a zwłaszcza tych dotyczących umów o wolnym handlu.
10.10.2011
OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów
dla Komisji Handlu Międzynarodowego
w sprawie barier w handlu i inwestycjach
( 2011/2115(INI) )
Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Constance Le Grip
WSKAZÓWKI
Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, właściwej w tej sprawie, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1. zwraca się do Komisji i Rady o kontynuowanie realizacji europejskiej strategii dostępu do rynków zewnętrznych w celu usunięcia nietaryfowych barier handlowych i ograniczeń prawnych, poprawy bezpieczeństwa prawnego wszystkich podmiotów prawnych, ułatwienia wprowadzania na rynek usług i inwestycji, uproszczenia procedur zamówień publicznych, poprawy ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej, a także w celu zniesienia przeszkód na drodze do trwałych dostaw surowców;
2. przypomina, że należy potraktować priorytetowo wielostronne negocjacje handlowe pod auspicjami WTO, w szczególności w odniesieniu do celów rundy dauhańskiej; wzywa Komisję, aby podtrzymała zdecydowane stanowisko w obronie interesów europejskich przed nieuczciwym handlem, w myśl wielostronnych i dwustronnych umów handlowych, oraz w odniesieniu do pokonania wszelkich przeszkód w handlu, w tym w odpowiednich przypadkach poprzez zawieszenie koncesji lub inne zobowiązania, jak przewidziano w art. 22.2 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów w ramach WTO;
3. wzywa Komisję do angażowania organów celnych oraz innych właściwych organów państw trzecich stanowiących najważniejsze rynki eksportowe w celu ograniczenia stosowania w stosunku do produktów wytwarzanych lub montowanych w UE nadmiernie rygorystycznych lub zbędnych procedur kontroli stanowiących pozataryfową i ukrytą barierę w handlu, takich jak narzucony przez USA wymóg prześwietlania wszystkich bez wyjątku kontenerów z ładunkiem;
4. popiera zawartą w Akcie o jednolitym rynku propozycję, której celem jest promowanie zgodności przepisów oraz upowszechnienie norm unijnych i międzynarodowych w szczególności w dziedzinach takich jak: ochrona konsumentów i środowiska, zdrowie i bezpieczeństwo, normy pracy, jak również dobrostan zwierząt, by w jak największym stopniu ograniczyć bariery techniczne w handlu oraz zapobiec dumpingowi socjalnemu i środowiskowemu; podkreśla, że w celu uniknięcia powstawania nowych barier w handlu nowe normy należy opracować w ramach integracyjnego międzynarodowego podejścia opartego na szeroko zakrojonych konsultacjach oraz podkreśla znaczenie norm międzynarodowych w pobudzaniu światowego handlu i wzrostu, a szczególnie w rozwoju nowych technologii; wzywa Komisję do podjęcia rozmów z partnerami handlowymi, którzy nie stosują zasady wzajemnego uznawania norm opracowanych przez organy normalizacyjne UE;
5. podkreśla, że prowadzone w tej dziedzinie ustrukturyzowane rozmowy dotyczące regulacji między UE a niektórymi partnerami, takimi jak Transatlantycki Dialog Legislatorów, Transatlantycki Dialog Gospodarczy czy Transatlantycka Rada Gospodarcza z USA, dialog wysokiego szczebla w dziedzinie gospodarki i handlu z Chinami lub grupa wysokiego szczebla z Japonią, powinny przynieść konkretne rezultaty w zakresie wzajemnego uznania oraz spójności i tworzenia zasad i norm, oraz że takie rozmowy powinny zostać podjęte z innymi partnerami handlowymi;
6. wzywa Komisję, aby przy ustalaniu norm dbała o przestrzeganie przez strony trzecie umowy o barierach technicznych w handlu oraz aby opracowała strategie zachęcające do sprawiedliwego wprowadzania norm na równych zasadach w tych wrażliwych obszarach, gdzie mają zastosowanie odstępstwa;
7. wzywa państwa członkowskie i Komisję do wzmocnienia koordynacji politycznej ze Stanami Zjednoczonymi, aby zapewnić stały dostęp do surowców, zwłaszcza metali ziem rzadkich, interoperacyjność sieci TIK oraz łatwiejszy dostęp MŚP do rynków transatlantyckich;
8. podkreśla dodatkowe trudności napotykane przez MŚP w kontekście zagranicznych przepisów i barier pozataryfowych, w szczególności obciążenia prawne i administracyjne związane z procedurami dotyczącymi instrumentu ochrony handlu;
9. wzywa Komisję, aby przyspieszyła upraszczanie procedur dotyczących instrumentu ochrony handlu i ich dostosowywanie do potrzeb i systemów rachunkowości MŚP, a także tworzenie odpowiednich środków wsparcia dla MŚP, których dotyczy postępowanie wszczęte przez państwa trzecie;
10. podkreśla znaczenie wspólnych inwestycji w celu ułatwiania prac badawczo-rozwojowych w długoterminowych projektach inwestycji zagranicznych oraz wzywa Komisję do dalszego działania na rzecz wspierania dostępu państw trzecich do programów ramowych UE;
11. zwraca się do Komisji i Rady, by w duchu wzajemności i obopólnych korzyści zacieśniły prowadzony z partnerami handlowymi Unii Europejskiej dialog i współpracę w zakresie bezpieczeństwa produktów oraz poszanowania praw własności intelektualnej;
12. wyraża ubolewanie z powodu faktu, że rynki zamówień publicznych naszych głównych partnerów nie są otwarte w takim samym stopniu jak rynek Unii Europejskiej; zdecydowanie wspiera prace Komisji zmierzające do zmiany europejskich przepisów w zakresie zamówień publicznych, a zwłaszcza wprowadzenie środków koniecznych dla zapewnienia sprawiedliwego dostępu zarówno przedsiębiorstw UE do procedur zamówień w państwach trzecich, jak i przedsiębiorstw z państw trzecich do procedur zamówień w UE, w oparciu o zasadę wzajemności, a także dla wzmocnienia pozycji Unii przy negocjowaniu dostępu przedsiębiorstw europejskich do procedur zamówień publicznych w państwach trzecich; uważa, że wymagana jest wzajemność w tej dziedzinie między UE, krajami uprzemysłowionymi i najważniejszymi nowymi partnerami; zwraca jednak uwagę, że środki te muszą przyjąć taką formę, aby nie prowadzić do niewłaściwej nowej fragmentacji rynku, która mogłaby negatywnie oddziaływać na przemysł europejski i jego globalne stosunki handlowe; dlatego z myślą o zgłaszaniu projektów aktów prawnych podkreśla, że konieczne jest realizowanie merytorycznych strategii politycznych i przeprowadzanie szczegółowej oceny wpływu, jak również oceny stosunku ryzyka i korzyści dla unijnych interesariuszy z sektora przedsiębiorstw i sektora publicznego; wzywa Komisję, aby przedłożyła wniosek ustawodawczy najpóźniej do końca 2011 r., jak zostało to określone w komunikacie w sprawie Aktu o jednolitym rynku;
13. zachęca do zbadania, w jaki sposób można zagwarantować prawnie, by przedsiębiorstwa państwowe z państw trzecich, które nie podpisały z UE ani Porozumienia w sprawie zamówień publicznych (GPA), ani dwustronnych wzajemnych umów o otwarciu rynków, nie mogły otrzymywać w UE zamówień publicznych na wykonywanie projektów wspieranych z unijnych dotacji, względnie do zbadania, w jaki sposób UE może w takich przypadkach zażądać zwrotu dotacji;
14. wyraża ubolewanie, że na obecnym etapie jedynie 14 krajów jest stroną GPA oraz że zobowiązania dotyczące dostępu do rynku podjęte przez poszczególne strony w ramach tej umowy nie są symetryczne; podkreśla w szczególności znaczenie zapewnienia zrównoważonych porozumień w sprawie dostępu do rynków zamówień publicznych z partnerami handlowymi UE; podkreśla, że należy domagać się wzajemności krajów rozwiniętych, które są stronami GPA, w ramach przyszłych przeglądów tego porozumienia;
15. wzywa Komisję do utrzymania pozytywnego i zdecydowanego stanowiska podczas negocjacji z Chinami w sprawie podpisania GPA w celu zapewnienia równego opartego na zasadzie wzajemności otwarcia procedur przetargowych, a także równego traktowania i przewidywalnych warunków dla europejskich przedsiębiorstw;
16. przypomina o znaczeniu zagranicznych inwestycji bezpośrednich dla gospodarki europejskiej oraz o konieczności stworzenia stabilnego i atrakcyjnego środowiska dla inwestorów europejskich za granicą, a także wspierania otwartego środowiska inwestycyjnego na terytorium Europy; jest jednak zdania, że w interesie obu stron wskazane byłoby rozważenie na szczeblu europejskim możliwości dokonania oceny wpływu tych inwestycji na rynek wewnętrzny, aby zapobiec ich ewentualnym szkodliwym skutkom dla europejskiej innowacji i wiedzy specjalistycznej w niektórych sektorach strategicznych.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
6.10.2011
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
32
2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Adam Bielan, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, António Fernando Correia De Campos, Jürgen Creutzmann, Christian Engström, Evelyne Gebhardt, Louis Grech, Małgorzata Handzlik, Iliana Ivanova, Edvard Kožušník, Kurt Lechner, Toine Manders, Hans-Peter Mayer, Phil Prendergast, Mitro Repo, Robert Rochefort, Zuzana Roithová, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Emilie Turunen, Bernadette Vergnaud, Barbara Weiler
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Marielle Gallo, Anna Hedh, Constance Le Grip, Emma McClarkin, Sylvana Rapti, Oreste Rossi, Wim van de Camp
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Alexander Alvaro, Monika Hohlmeier, Axel Voss, Pablo Zalba Bidegain
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
11.10.2011
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
23
4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, Kader Arif, David Campbell Bannerman, Daniel Caspary, Marielle De Sarnez, Christofer Fjellner, Yannick Jadot, Bernd Lange, David Martin, Emilio Menéndez del Valle, Vital Moreira, Paul Murphy, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Niccolò Rinaldi, Helmut Scholz, Peter Šťastný, Robert Sturdy, Gianluca Susta, Iuliu Winkler, Pablo Zalba Bidegain, Paweł Zalewski
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
José Bové, George Sabin Cutaş, Silvana Koch-Mehrin, Elisabeth Köstinger
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Martin Callanan
