23.4.2007
PROJEKT ZALECENIA DLA RADY
projekt zgodnie z art. 114 ust. 1 Regulaminu
złożyli Graham Watson, Marco Pannella, Marco Cappato i Annemie Neyts-Uyttebroeck
w imieniu grupy politycznej ALDE
w sprawie produkcji opium dla celów medycznych w Afganistanie
Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie produkcji opium dla celów medycznych w Afganistanie
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając art. 114 ust. 1 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że międzynarodowe strategie polityczne dotyczące narkotyków czerpią źródło z konwencji Narodów Zjednoczonych z 1961, 1971 i z 1988 r. oraz mając na uwadze, że konwencje te zakazują w szczególności produkcji, handlu, sprzedaży i zażywania szeregu substancji innych niż używane w celach medycznych lub naukowych, które są dozwolone pod warunkiem utworzenia przez państwa krajowych agencji, które zajmować się będą nadzorowaniem produkcji, rafinacji, transportu oraz handlu tymi substancjami,
B.
mając na uwadze, że w sprawozdaniu Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (INCB) za rok 2006, z dnia 1 marca 2007 r. stwierdza się, że w Afganistanie całkowity obszar wykorzystywany pod nielegalną uprawę maku lekarskiego osiągnął rekordową powierzchnię 165 000 hektarów, co oznacza, że zwiększył się o 59% w stosunku do 2005 r. i ponad dwukrotnie w stosunku do 2003 r.,
C.
mając na uwadze, że w sprawozdaniu zatytułowanym „Afganistan: ekspertyza 2006 na temat opium” opracowanym przez Biuro ds. Środków Odurzających i Zapobiegania Przestępczości Narodów Zjednoczonych (UNODC) podkreśla się, że w ubiegłym roku ilość opium uzyskanego w tym kraju osiągnęła rekordowy poziom 6100 ton, co oznacza wzrost o prawie 50% w stosunku do wielkości ubiegłorocznej,
D.
mając na uwadze, że wyżej wymienione liczby wykazują, że całkowicie niemożliwe będzie osiągnięcie celów określonych w deklaracji politycznej przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 1998 r. w Nowym Jorku, która dotyczyła całkowitego zlikwidowania lub znacznego ograniczenia nielegalnych upraw do 2008 r.,
E.
mając na uwadze, że przyjęta w styczniu 2006 r. narodowa strategia walki z narkotykami w Afganistanie poświęcona jest zarówno ograniczeniu podaży, jak i popytu, a także alternatywnym źródłom utrzymania oraz umocnieniu instytucji rządowych, oraz mając na uwadze, że ministerstwo ds. walki z narkotykami, ustanowione przy znacznej europejskiej pomocy finansowej, jest główną instancją wdrażającą tę strategię,
F.
mając na uwadze, że w dniu 1 sierpnia 2006 r. rząd Afganistanu powołał komisję nadzoru narkotykowego, w której skład wchodzą urzędnicy z ministerstwa ds. walki z narkotykami, ministerstwa zdrowia i finansów, w celu „regulowania wydawania licencji, sprzedaży, importu i eksportu wszelkich narkotyków do legalnego wykorzystywania na terenie kraju”,
G.
mając na uwadze, że art. 22 Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1961 r. określa, że „w przypadku gdy panujące warunki w kraju lub na terytorium jakiejkolwiek Strony wymagają, według jej zdania, zakazu uprawy maku lekarskiego [...] jako najodpowiedniejszego sposobu dla ochrony zdrowia i dobrobytu społecznego oraz dla zapobieżenia przenikaniu środków odurzających do nielegalnego obrotu, zainteresowana Strona wprowadzi zakaz uprawy” oraz mając na uwadze, że panujące w Afganistanie warunki sprawiają, że za pośrednictwem zakazu nie można zapewnić wprowadzenia skutecznego systemu kontroli uprawy maku lekarskiego,
H.
mając ponadto na uwadze, że według szacunków zarówno Banku Światowego, jak i Międzynarodowego Funduszu Walutowego prawie 40% produktu krajowego brutto (PKB) Afganistanu związanych jest z opium oraz że sektor maku angażuje około 2,9 miliona ludzi (12,6% mieszkańców);
I.
mając na uwadze, że jedynie w sześciu z 34 prowincji kraju nie ma upraw maku lekarskiego i mając na uwadze szczególnie południową prowincję Helmand, w której nasiliły się ataki Talibów wymierzone w rząd i wojska międzynarodowe, a nielegalne uprawy osiągnęły powierzchnię 69 300 hektarów,
J.
mając na uwadze, że Unia Europejska jest w dalszym ciągu największym ofiarodawcą na rzecz wysiłków zmierzających do zmniejszenia podaży opium poprzez projekty mające na celu promocję alternatywnych źródeł utrzymania, zastąpienie nielegalnych upraw innymi uprawami – na co istnieje dramatyczne zapotrzebowanie również ze względu na uzupełnienie krajowego systemu żywienia – oraz mając na uwadze, że UE rozważa bardziej inwazyjne działania, jak kontrola za pośrednictwem likwidowania,
K.
mając na uwadze, że w 2005 r.
Rada Senlis Grupy Polityki Bezpieczeństwa i Rozwoju sporządziła studium wykonalności dotyczące licencjonowania produkcji opium w Afganistanie, które zostało zaprezentowane w Kabulu, we wrześniu 2005 r.,
L.
mając na uwadze, że Światowa Organizacja Zdrowia wskazuje, że 10 państw zużywa 80% opiatów legalnie dostępnych na świecie, a do pozostałych 180 państw należy większość państw rozwijających się, co reprezentuje 80% ludności na całym świecie, oraz mając na uwadze, że Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających wezwał wspólnotę międzynarodową do popierania przepisywania środków przeciwbólowych w ubogich krajach, w którym niebywale wzrosła liczba osób żyjących z HIV/AIDS i gdzie przewiduje się w kolejnych 10 latach 15 milionów nowych przypadków zachorowań na raka,
M.
mając na uwadze, że według szacunków Narodów Zjednoczonych zapotrzebowanie na leki narkotyczne w 2007 r. w Afganistanie wynosi (w gramach): kodeina – 15 000, dekstropropoksyfen – 375 000, difenoksylat – 7500, morfina – 3000 , petydyna – 60 000 oraz folkodyna – 70 000,
N.
potępia fakt, iż głównym źródłem finansowania wykorzystywanym przez rebeliantów, przywódców grup zbrojnych, Talibów oraz przez ugrupowania terrorystyczne jest handel nielegalnymi środkami odurzającymi,
O.
wyraża przekonanie, że w celu wspierania i umacniania pokoju i bezpieczeństwa w Afganistanie obecności wojskowej powinna towarzyszyć coraz szersza współpraca cywilna na rzecz wspierania rozwoju i postępu,
P.
wyraża przekonanie, że do wspierania procesu tworzenia instytucji, demokratyzacji i zatwierdzenia państwa prawa, a także do poszanowania praw człowieka i wolności podstawowych można doprowadzić jedynie poprzez politykę, która nie narzuca gwałtownych rozwiązań w zakresie działań pozbawionych przemocy, jak w przypadku przymusowej likwidacji upraw,
1.
występuje do Rady z następującym zaleceniem:
nalega na Radę, aby przyjęła wspólne stanowisko, zgodnie z art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie szczegółowej strategii antynarkotykowej dla Afganistanu, która powinna przewidywać produkcję maku dla celów medycznych, która służyć będzie, w ramach zarządzanego na szczeblu międzynarodowym projektu pilotażowego, produkcji środków przeciwbólowych zawierających opium, na potrzeby krajowego rynku w Afganistanie oraz ewentualnie państw, w których dostępność opiatów jest ograniczona;
2.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie oraz przedstawienia go do wglądu Komisji.
