WERSJA OSTATECZNA
A6-0158/2006
2.5.2006
SPRAWOZDANIE
w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie
(2005/2203 (INI))
Komisja Spraw Zagranicznych
Sprawozdawca:
Richard Howitt
PE 368.090v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................26
ANNEX I - INDIVIDUAL CASES RAISED BY THE EUROPEAN PARLIAMENT..............35
ANNEX II - LIST OF RESOLUTIONS...................................................................................55
ANNEX III - BASIC TEXTS....................................................................................................64
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ..........................................68
PROCEDURA...........................................................................................................................76
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 r. i polityki UE w tej dziedzinie
(2005/2203 (INI))
Parlament Europejski ,
– uwzględniając siódme roczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka (2005),
– uwzględniając art. 3, 6, 11, 13 i 19 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 177 i 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
– uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka i wszystkie odnośne instrumenty międzynarodowe dotyczące praw człowieka
Patrz załącznik do niniejszej rezolucji. ,
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW) oraz jej Protokół dodatkowy,
– uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,
– uwzględniając wejście w życie dnia 1 lipca 2002 r.
Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz rezolucje PE dotyczące MTK
Dz.U. C 379, z 7.12.1998, str. 265; Dz.U. C 262, z 18.9.2001 str. 262; Dz.U. C 293 E, z 28.11.2002, str. 88; Dz.U. C 271 E, z 12.11.2003, str. 576. ,
– uwzględniając Konwencję Rady Europy o przeciwdziałaniu handlowi ludźmi oraz Plan działań z 2005 r. w sprawie handlu ludźmi, opracowany i przyjęty przez Radę i Komisję zgodnie z programem haskim,
– uwzględniając protokół nr 13 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dotyczący zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach,
– uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej
Dz.U. C 364, z 18.12.2000, str. 1. ,
– uwzględniając umowę o partnerstwie AKP-UE i jej niedawną rewizję z 2005 r.
Dz.U. L 317, z 15.12.2000, str. 3.
Dz.U. … ,
– uwzględniając wcześniejsze rezolucje PE w sprawie praw człowieka na świecie,
– uwzględniając rezolucję PE z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie priorytetów UE i zaleceń na 61. sesję Komisji Praw Człowieka ONZ w Genewie (14 marca – 22 kwietnia 2005 r.)
Dz.U. C 304 E, z 1.12.2005, str. 375. ,
– uwzględniając rezolucję PE z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską
Teksty przyjęte , P6_TA(2006) 0056 ,
– uwzględniając wszelkie pilne rezolucje dotyczące praw człowieka przez niego przyjęte,
– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Dziesiąta rocznica Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego: program pracy mający na celu sprostanie wyzwaniom najbliższych pięciu lat” (COM(2005)139),
– uwzględniając rezolucje Euro-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, a zwłaszcza rezolucję przyjętą dnia 21 listopada 2005 r. w Rabacie,
– mając na uwadze jego rezolucję z dnia 17 listopada w sprawie szóstego rocznego sprawozdania Rady sporządzonego zgodnie z klauzulą operacyjną nr 8 Kodeksu postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni
Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0436 . ,
– uwzględniając wnioski Forum Dyskusyjnego Praw Człowieka UE, które odbyło się w grudniu 2005 r.,
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych i opinię Komisji Praw Kobiet i Równości Płci ( A6‑0158/2006 ),
A. mając na uwadze, że roczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka w 2005 r. stanowi ogólny przegląd działań instytucji Unii Europejskiej w odniesieniu do praw człowieka w Unii Europejskiej i poza jej terytorium,
B. mając na uwadze, że roczne sprawozdanie Parlamentu Europejskiego za 2005 r. ma za zadanie analizę, ocenę i, tam gdzie właściwe, zaproponowanie konstruktywnej krytyki działań Komisji, Rady oraz ogólnej działalności Parlamentu w dziedzinie praw człowieka,
1. wyraża zadowolenie z coraz większej aktywności UE na arenie światowej w celu poprawy sytuacji praw człowieka na świecie; uważa, że ostatnie rozszerzenie UE do 25 państw członkowskich liczących ogółem 455 milionów mieszkańców (wkrótce uzupełnione przystąpieniem Bułgarii i Rumunii) zwiększyło znaczenie UE na świecie i nadało jej wagi w międzynarodowej polityce dotyczącej praw człowieka;
2. uważa, że pomimo energicznych działań na rzecz promowania praw człowieka, takie wysiłki w dużym stopniu ograniczają się do specjalistów oraz do jednorazowych oświadczeń i że generalnie Unia Europejska nie zajmuje się systematycznie i stale problemami praw człowieka w odniesieniu do krajów trzecich, ani nie włącza polityki praw człowieka do głównego nurtu unijnej polityki handlowej, rozwojowej i innych polityk zagranicznych wobec tych krajów;
3. podkreśla potrzebę wspólnej, spójnej i przejrzystej polityki wdrażanej przez wszystkie państwa członkowskie UE w ich stosunkach dwustronnych z krajami trzecimi, które nie przestrzegają praw człowieka, oraz wzywa państwa członkowskie UE do przestrzegania w relacjach z nimi wspólnego stanowiska UE;
4. uważa za konieczne, aby Unia Europejska utworzyła zintegrowane ramy zasad i instytucji w celu nadania mocy prawnej Karcie Praw Podstawowych, zapewnienia przestrzegania systemu zawartego w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i stworzenia podstaw jednolitego europejskiego frontu walki o światową kulturę praw człowieka; wzywa europejskie instytucje polityczne do zmobilizowania energii w celu wsparcia tych celów;
Roczne sprawozdanie Rady
5. podkreśla znaczenie „Rocznego sprawozdania UE na temat praw człowieka”, które generalnie zwiększa widoczność problematyki praw człowieka;
6. wyraża zdecydowane zadowolenie z publicznej prezentacji sprawozdania za 2005 r. przez Radę podczas posiedzenia plenarnego w grudniu 2005 r., równolegle z przyznaniem przez Parlament dorocznej nagrody im. Sacharowa na rzecz wolności myśli, wręczonej wspólnie ruchowi „Kobiet w bieli” (Damas de blanco), organizacji Reporterzy bez Granic i Hauwie Ibrahim; nalega, aby kontynuowano tę praktykę w przyszłości, tak aby grudniowe posiedzenia plenarne Parlamentu Europejskiego stały się punktem centralnym działań UE w zakresie praw człowieka;
7. wyraża zadowolenie z większej jasności i zwięzłości sprawozdania; zwraca się jednak do Rady o dalsze koncentrowanie się na ocenie instrumentów UE i inicjatyw w krajach trzecich, o właściwe zajęcie się wynikami oceny oraz o włączanie do sprawozdań analizy skutków przytaczanych działań określiwszy jednocześnie jasną metodologię tejże analizy, a także analiz strategicznych kluczowych celów na nadchodzący rok;
8. uważa za pozytywne zjawisko, że sprawozdanie to po raz pierwszy dąży do oddania sprawiedliwości działaniom Parlamentu Europejskiego, ale zachęca przyszłą fińską prezydencję, aby podczas przygotowywania ósmego rocznego sprawozdania UE na temat praw człowieka aktywnie konsultowała się z Parlamentem Europejskim, informowała w jaki sposób rezolucje Parlamentu Europejskiego są uwzględniane przez Radę i Komisję oraz do wzięcia pod uwagę, jako zasadniczego elementu, roli Parlamentu w opracowywaniu sprawozdania w odpowiedniej formie, tak aby końcowa wersja przedstawiała opinie Rady, Komisji i Parlamentu;
9. sugeruje, aby kluczowym priorytetem Rady w przyszłych sprawozdaniach na temat praw człowieka była analiza i wykonanie wytycznych UE, jak również opracowanie oceny skutków dla każdej z wytycznych, biorąc pod uwagę ich skuteczność w wymuszaniu zmian w krajach trzecich;
10. domaga się, aby przyszłe roczne sprawozdania na temat praw człowieka analizowały w jaki sposób prawa człowieka są traktowane w zewnętrznym wymiarze innych polityk UE, jak rozwój i handel, wliczając w to informowanie o stopniu w jakim klauzule o prawach człowieka i demokracji były wykorzystywane w stosunkach UE z krajami trzecimi; wzywa oprócz tego, aby przyszłe roczne sprawozdania na temat praw człowieka oceniały faktyczne przestrzeganie klauzuli o prawach człowieka i demokracji w umowach UE, zgodnie ze stanowiskiem Parlamentu w rezolucji z dnia 14 lutego 2006 r.;
Działania Unii Europejskiej podczas dwóch prezydencji
11. wyraża zadowolenie z koncentrującego się na współpracy podejścia prezydencji luksemburskiej i brytyjskiej oraz oczekuje, że będzie ono kontynuowane podczas prezydencji austriackiej i fińskiej za pomocą przyjęcia wspólnego rocznego programu; uważa, że tego rodzaju współpraca zwiększy koordynację i spójność działań UE i ma nadzieję, że ta tendencja będzie kontynuowana i wzmacniana w przyszłości;
12. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki i zaangażowanie prezydencji luksemburskiej i brytyjskiej na rzecz opracowania metodologii i kryteriów skuteczniejszego wdrożenia wytycznych UE, w tym interwencje dyplomatyczne w indywidualnych przypadkach w krajach trzecich, publiczne oświadczenia i deklaracje; podkreśla znaczenie powołania specjalnego mechanizmu systematycznego gromadzenia praktyk na szczeblu lokalnym przez szefów misji UE i przedstawicielstw WE, w celu zidentyfikowania przykładów „złych i dobrych praktyk” wykonania w terenie, co może pozwolić na ocenę stanu wdrożenia na miejscu;
13. wyraża zadowolenie z inicjatyw podjętych przez prezydencję luksemburską w celu rozwiązania problemu ograniczonych zasobów poprzez dzielenie obciążeń, wczesne negocjacje, łączenie środków oraz tworzenie nieformalnych trójek z innymi państwami członkowskimi w konkretnych sprawach; wzywa Radę do rozwoju tego podejścia podczas pozostałych prezydencji;
14. docenia podejście prezydencji brytyjskiej do sprawy kary śmierci, zgodnie z wytycznymi UE w tej sprawie, podejmowanie interwencji dyplomatycznych w krajach, w których moratorium na karę śmierci było zagrożone legalnym lub faktycznym zniesieniem albo w których rozważano wewnętrzne kroki w celu wprowadzenia moratorium; zwraca się do prezydencji austriackiej i do wszystkich przyszłych prezydencji do naśladowania tego przykładu i podejmowania regularnych interwencji dyplomatycznych w takich krajach; zwraca się do wszystkich prezydencji o odpowiednie śledzenie wyników uprzednio podjętych interwencji dyplomatycznych; zwraca się do Komisji do poinstruowania przedstawicielstw UE w krajach trzecich, w których stosuje się karę śmierci, aby wspierały działania Rady aż do osiągnięcia wprowadzenia moratorium oraz aby podwoiły wysiłki w przypadkach, w których obywatele Europy skazani zostali na karę śmierci; z zadowoleniem przyjmuje rezolucję przyjętą przez Eurośródziemnomorskie Zgromadzenie Parlamentarne w Rabacie w dniu 21 listopada 2005 r., która wzywa kraje partnerskie uczestniczące w procesie barcelońskim do wsparcia moratorium na karę śmierci;
15. wyraża zadowolenie z nadania priorytetowego znaczenia przestrzeganiu zobowiązań związanych z prawami człowieka w ramach kroków podjętych w czasie prezydencji brytyjskiej w celu rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych z Turcją i Chorwacją, przyznania Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii statusu kraju kandydującego do członkostwa oraz otwarcia negocjacji w sprawie umów stabilizacyjnych i stowarzyszeniowych z Serbią i Czarnogórą oraz Bośnią i Hercegowiną; wzywa Komisję do zagwarantowania, że przez kraje kandydujące poczynione zostały rzeczywiste postępy w dziedzinie praw człowieka, zwłaszcza jeśli chodzi o ochronę mniejszości, ochronę wolności wyznania i prawa do wolności wypowiedzi, uchodźców i osób wysiedlonych, osób upośledzonych umysłowo i/lub niepełnosprawnych intelektualnie oraz współpracy z międzynarodowym wymiarem sprawiedliwości, zgodnie z europejskimi zasadami i dorobkiem prawnym Wspólnoty; wzywa Radę i Komisję do włączenia warunku przestrzegania konwencji ONZ do stosunków umownych z krajami kandydującymi do członkostwa i krajów w procesie stabilizacji i stowarzyszenia jako warunku podstawowego; podkreśla znaczenie procesu stowarzyszenia i akcesji jako bodźca do przeprowadzenia koniecznych reform w dziedzinie praw człowieka;
16. z uznaniem odnotowuje, że zwalczanie handlu ludźmi jest uważane za priorytet przez prezydencje Rady; nalega, aby UE przyjęła zintegrowane i skierowane na prawa człowieka podejście w celu zwalczania tego nasilającego się zjawiska;
17. wyraża zadowolenie, że w czasie prezydencji brytyjskiej za ważny temat w dziedzinie praw człowieka wybrano swobodę wypowiedzi; jest zaniepokojony, że na całym świecie duża liczba dziennikarzy jest skazywana za domniemane zniesławienie wysokich urzędników państwowych lub polityków; wzywa Radę do promowania wprowadzenia światowego moratorium na pozbawianie dziennikarzy wolności w ramach pierwszych działań; podkreśla jednak, że prawo do swobody wypowiedzi nie wyklucza wzajemnego szacunku i porozumienia między odmiennymi kulturami;
18. wyraża konsternację z powodu niezorganizowania przez prezydencję brytyjską trzeciego posiedzenia sieci punktów kontaktowych UE w zakresie ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych (decyzja Rady 2003/659/WSiSW z dnia 18 czerwca 2003 r.*), które jest trudną do przecenienia metodą wzmocnienia współpracy między państwami członkowskimi UE w zakresie prowadzenia dochodzeń i ścigania międzynarodowych zbrodni na szczeblu krajowym;
_____________________________
* Dz.U. L 245, z 29.9.2003, str. 44.
Działalność Rady i Komisji w dziedzinie praw człowieka na forum międzynarodowym
19. wyraża zadowolenie z aktywnego zaangażowania UE i państw członkowskich w problematykę praw człowieka na różnych międzynarodowych forach w 2005 r., w tym w Komisji Praw Człowieka ONZ, Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, Radzie Ministrów Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Radzie Europy i Konferencji Ministerialnej WTO;
20. docenia ukierunkowane na wyniki podejście prezydencji UE i Rady podczas 61. sesji Komisji Praw Człowieka ONZ; w tym kontekście wyraża zadowolenie z kluczowej roli UE, która zapewniła ważne i konstruktywne rezolucje w sprawie praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga, w Nepalu, Korei Północnej, Sudanie, Uzbekistanie, Turkmenistanie oraz w sprawie praw człowieka i walki z terroryzmem, a także z powołania specjalnych sprawozdawców do opracowania reguł i wytycznych dotyczących dyskryminacji związanej z pracą lub pochodzeniem; wyraża także zadowolenie z poparcia udzielonego mianowaniu specjalnego przedstawiciela, który ma się przyczynić do wzmocnienia standardów praw człowieka w miejscu pracy;
21. przypomina jednak Radzie o jej rezolucji z dnia 24 lutego 2005 r., w której wezwała UE do przedstawienia rozwiązań dla pewnej liczby priorytetowych kwestii; w szczególności ubolewa, że UE odmówiła poparcia rezolucji w sprawie łamania praw człowieka w Chinach, Zimbabwe i Czeczenii; przypomina w tym względzie zobowiązania podjęte przez Radę w kontekście wytycznych UE do prowadzenia dialogu w zakresie praw człowieka, gdzie jasno stwierdzono, że dialog w zakresie praw człowieka z krajem trzecim nie może uniemożliwić Radzie poparcia rezolucji w sprawie tegoż kraju w Komisji Praw Człowieka ONZ; w tym kontekście bierze pod uwagę oświadczenie w sprawozdaniu za 2005 r., że zwłaszcza grupa afrykańska nie była chętna do współpracy podczas dyskusji o prawach człowieka w konkretnych krajach afrykańskich podczas posiedzenia Trzeciego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ; w związku z tym wzywa Komisję i Radę do wykorzystania wszelkich dostępnych im środków do przekonania grupy afrykańskiej, aby współpracowała w przyszłości z Trzecim Komitetem Zgromadzenia Ogólnego ONZ prowadząc dialog i zapewniając informacje na temat odnośnych państw afrykańskich, zwłaszcza tych, z którymi współpraca AKP-UE jest zawieszona na mocy art. 96 Umowy z Kotonu lub z którymi prowadzony jest dialog polityczny na mocy jej art. 8; sugeruje, że Parlament Europejski powinien w przyszłości – przedkładając projekty rezolucji Radzie – ograniczyć je do najważniejszych wzbudzających zaniepokojenie krajów, oraz aby bardziej zdecydowanie popierał działania Rady w tym zakresie;
22. wzywa Radę i Komisję do poczynienia znacznych wysiłków w celu powiązania dyskusji prowadzonych przez nie na forach międzynarodowych z dwustronnym politycznym dialogiem Unii Europejskiej, jej polityką rozwojową i handlową, oraz do unikania sytuacji takiej jak obecna, w której kraje sprzeciwiające się inicjatywom UE w zakresie praw człowieka na forach międzynarodowych mogą oczekiwać, że nie spotkają ich za to znaczące konsekwencje w ich stosunkach dwustronnych z państwami członkowskimi UE;
23. przypomina w szczególności Radzie i Komisji, że większość przypadków łamania praw człowieka nie byłaby możliwa, gdyby istniała bardziej ugruntowana tradycja wolności słowa i prasy; wzywa w związku z tym Radę i Komisję do podkreślenia tego kluczowego punktu w sposób jak najbardziej zdecydowany podczas prowadzenia jakiegokolwiek dialogu politycznego, jak na przykład w przypadku polityki na rzecz rozwoju i w polityce handlowej;
24. wyraża zadowolenie ze stałego wsparcia Rady dla stworzenia silnej, przekonującej i skutecznej Rady Praw Człowieka ONZ, wyposażonej w następujące istotne cechy: musi to być organ stały z wystarczającą liczbą posiedzeń o odpowiedniej długości umożliwiających właściwe wykonywanie mandatu, musi być zdolny do reagowania w sytuacjach niecierpiących zwłoki, musi też być zachowany system specjalnych procedur, a Komitet ds. Organizacji Pozarządowych powinien zostać zreformowany, tak aby umożliwić wysoki poziom uczestnictwa niezależnych organizacji pozarządowych; wzywa Radę do dalszych działań w zakresie ustalania norm członkostwa w przyszłej Radzie, w tym procedur wyboru wymagających bezpośredniego i indywidualnego głosowania bezwzględną większością członków, które zagwarantowałoby wiarygodność i skuteczność przyszłego organu; ubolewa, iż w ostatnich miesiącach 2005 r. małej grupie krajów-członków ONZ, które same mają niejasną sytuację w dziedzinie praw człowieka, udało się niejako podejść w tych negocjacjach państwa członkowskie UE; z zadowoleniem przyjmuje jednak ostateczne porozumienie zawarte w Nowym Jorku oraz oczekuje silnej i skutecznej reprezentacji UE w uzgodnionej Radzie Praw Człowieka ONZ;
25. wzywa Radę i Komisję do systematycznego protestowania przeciw przyznawaniu przewodnictwa Komisji Praw Człowieka ONZ krajom, które nie przestrzegają praw człowieka;
26. wzywa Radę i Komisję do udzielania stałego poparcia dla szybkiego uzgodnienia proponowanej konwencji praw osób niepełnosprawnych ONZ; z zadowoleniem przyjmuje rezultaty siódmej sesji komisji doraźnej (ad hoc), w tym porozumienie w sprawie wzmocnienia wymowy projektu tekstu w odniesieniu do przemocy wobec osób niepełnosprawnych, praw osób niesamodzielnych i uzależnionych od pomocy innych oraz praw osób głuchych do używania języka migowego; wzywa państwa członkowskie, Radę i Komisję do wsparcia dalszego wzmocnienia istniejącego projektu w odniesieniu do przymusowego leczenia osób z upośledzeniem i apeluje, w odniesieniu do jego wdrożenia, o wsparcie obecnych wysiłków w zakresie współpracy międzynarodowej celem wsparcia osób niepełnosprawnych w krajach rozwijających się oraz o silną i niezależną kontrolę i mechanizm umożliwiający egzekwowanie prawa będący w stanie rozpatrywać indywidualne skargi;
27. uważa ogólnie rzec biorąc, że działania UE w ONZ w odniesieniu do praw człowieka są zbyt hermetyczne; wzywa Radę, aby starała się przyspieszyć proces konsultacji, by dać więcej czasu na konsultacje z partnerami niebędącymi członkami UE; wzywa Radę, aby rozważyła, czy COHOM nie mogłaby stanowić ram negocjacyjnych tylko dla przedstawicieli UE obecnych na forach międzynarodowych i przekazywać tym przedstawicielom uprawnienia do podejmowania w razie konieczności doraźnych decyzji;
28. wyraża zadowolenie, że na posiedzeniach Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), UE zajmuje na ogół zdecydowane stanowisko w dyskusjach o prawach związków zawodowych i innych podstawowych prawach człowieka dotyczących pracowników, w tym także podczas prezydencji luksemburskiej, kiedy to UE zajęła zdecydowane stanowisko dotyczące łamania praw człowieka kolumbijskich związkowców, co następnie zostało przełożone na ostre oświadczenie UE na czerwcowej sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy w 2005 r.; w tym kontekście wyraża zaskoczenie, że w czerwcu 2005 r. był możliwy wybór takiego kraju jak Białoruś do Rady Administracyjnej Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) pomimo tego, że Białoruś nie jest krajem demokratycznym posiadającym wolne związki zawodowe i cztery duże kraje UE są stałymi członkami organu zarządzającego; żąda, aby Rada wyjaśniła swoje interwencje dyplomatyczne przed tymi wyborami i to, czy rozważała sprzeciwienie się członkostwu Białorusi; twierdzi, że niezbędne jest wzmocnienie wspieranych przez UE specjalnych programów ochrony sektorów podwyższonego ryzyka w krajach trzecich;
29. gratuluje Radzie i Komisji znacznego sukcesu dyplomatycznego, jakim było doprowadzenie do skierowania przez Radę Bezpieczeństwa ONZ sprawy Darfuru w Sudanie do Międzynarodowego Trybunału Karnego, do czego wzywała rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2004 r.*; wyraża jednak zaniepokojenie z powodu pogarszającego się stanu bezpieczeństwa w Darfurze; wzywa społeczność międzynarodową, ONZ, Radę i Komisję do podjęcia natychmiastowych działań w celu położenia kresu przemocy, przy jednoczesnym zagwarantowaniu znacznego wsparcia dla Unii Afrykańskiej oraz wystarczającego poziomu pomocy humanitarnej dla zagrożonej ludności; zachęca do szybkiego postawienia przed sądem wysokich rangą urzędników w wojskowej i cywilnej administracji sudańskiego rządu za popełnione zbrodnie, w szczególności za wykorzystanie gwałtu jako narzędzia wojny; wzywa UE do aktywnego wsparcia zmiany obecnej misji Unii Afrykańskiej na prawdziwą misję pokojową ONZ w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa w tym regionie; nalega, aby UE podtrzymywała swe poparcie dla wdrożenia obszernego porozumienia pokojowego między różnymi stronnictwami;
* Dz.U. C 140 E, z 9.6.2005, str. 153.
30. wzywa Radę i Komisję do kontynuowania wzmożonych wysiłków zmierzających do propagowania powszechnej ratyfikacji Statutu Rzymskiego oraz przyjęcia przepisów wykonawczych MTK, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem UE w sprawie MTK i z planem działania; wzywa Radę i Komisję do podwojenia wysiłków w tej sprawie w działaniach dyplomatycznych wobec Stanów Zjednoczonych, kluczowego partnera UE, w szczególności w ramach walki z terroryzmem; domaga się, aby każda prezydencja UE przedstawiała Parlamentowi sprawozdanie na temat działań podjętych w ramach wspólnego stanowiska;
31. wyraża zadowolenie z włączenia, po ostatniej rewizji porozumienia z Cotonou, promowania i wzmacniania pokoju i międzynarodowej sprawiedliwości, z należytym uwzględnieniem Statutu Rzymskiego, jako celu współpracy między UE i krajami AKP; ubolewa jednak nad brakiem odniesienia do MTK w ostatecznym dokumencie ONZ we wrześniu 2005 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kilku planach działania Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, zwłaszcza tych dotyczących Ukrainy i Mołdawii, oraz w projektach planów działania dla Azerbejdżanu, Libanu, Armenii i Gruzji zawarto odniesienia do MTK; wzywa UE i jej państwa członkowskie do potwierdzenia swojego poparcia dla MTK, tam gdzie to możliwe;
32. wzywa administrację USA i Kongres do przerwania opóźnienia i ratyfikacji Statutu Rzymskiego ustanawiającego Międzynarodowy Trybunał Karny; uważa, że w tym przypadku dla Stanów Zjednoczonych nie powinno się robić prawnego wyjątku; potępia fakt, że pewne kraje, włącznie z niektórymi państwami członkowskimi UE, zawarły umowy dwustronne z administracją Stanów Zjednoczonych faktycznie gwarantując bezkarność żołnierzom amerykańskim;
33. podkreśla konieczność nawiązania bliskich stosunków pomiędzy UE a Radą Europy oraz zwraca uwagę na istniejące w dalszym ciągu trudności w nawiązaniu takich stosunków: ponieważ współpraca ma charakter techniczny i nie jest zorganizowana na poziomie politycznym, brakuje komunikacji pomiędzy organami Komisji i Rady Europy, pokrywają się zadania oraz nie udaje się sprecyzować obszarów działalności; wzywa prezydencje -austriacką i fińską - do zagwarantowania, że obecnie przygotowywana wspólna Deklaracja Intencji pomoże uporać się z tymi trudnościami; zwraca uwagę na fakt, że stosunki między UE i Radą Europy są niezwykle istotnym „miejscem spotkania”, otwartym również dla krajów trzecich, które popierają prawa człowieka oraz pomagają osiągnąć sukces w polityce sąsiedztwa oraz innych specyficznych stosunkach opartych na partnerstwie;
Analiza dialogów politycznych oraz dialogów i konsultacji UE na temat praw człowieka, a także ogólnego dialogu politycznego z państwami trzecimi
34. wyraża zadowolenie z faktu, że w rocznym sprawozdaniu dokonano uczciwej i wyważonej oceny skuteczności dialogów na temat praw człowieka UE; odnotowuje przeprowadzoną w 2004 r. ocenę tych wytycznych oraz że są to pierwsze kroki Rady w celu przygotowania dokumentu przeglądowego na temat dialogów i konsultacji na temat praw człowieka; oczekuje, że otrzyma ten dokument, gdy zostanie on przyjęty; zwraca się przede wszystkim do Rady o ścisłe włączenie Parlamentu do tych prac oraz do procesu oceny tych wytycznych; w związku z tym informuje Radę, że zostanie przygotowane sprawozdanie z inicjatywy własnej w sprawie oceny dialogów na temat praw człowieka i konsultacji z krajami trzecimi;
35. wskazuje na konieczność podjęcia przez Unię i każde z państw członkowskich wspólnego działania w zakresie praw człowieka, zgodnie z Traktatem i zobowiązaniami wynikającymi z dorobku prawnego, w celu uniknięcia niespójności, które zmniejszyłyby autorytet moralny Unii w międzynarodowym systemie;
36. przyjmuje do wiadomości ocenę w sprawie dialogu na temat praw człowieka z Chinami wraz z napływającymi raportami o długiej liście naruszeń praw człowieka, w tym nowych więźniach politycznych, zwłaszcza przedstawicielach mniejszości, zarzutach tortur, powszechnym użyciu pracy przymusowej, częstym wykonywaniu kary śmierci i systematycznym tłumieniu wolności wyznania, wolności słowa (zwłaszcza w kontekście traktowania ludności Tybetu) oraz wolności mediów, w tym Internetu; żałuje, że nie osiągnięto istotnych postępów w zakresie ratyfikacji i wdrażania Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych lub uwolnienia więźniów zatrzymanych w wyniku wydarzeń w 1989 r. na placu Tiananmen; postrzega ten dialog jako cenny instrument oraz ważny element w ogólnym dialogu strategicznym pomiędzy UE a Chinami, w którym prawa człowieka muszą zostać potraktowane priorytetetowo; wzywa Radę i Komisję do podjęcia wzmożonych wysiłków w tym zakresie, nawet jeżeli mogą one przynieść owoce tylko średnioterminowo; wzywa Chiny oraz Radę do rozważenia ulepszenia dialogu dzięki prostej praktycznej decyzji polegającej na wprowadzeniu tłumaczenia symultanicznego; ma nadzieję, że takie innowacje jak prowadzenie dialogu politycznego na wysokim szczeblu oraz seminarium legislacyjnego bezpośrednio po sobie mogłyby spowodować lepsze współdziałanie; podkreśla, że poprawa stosunków handlowych musi być uzależniona od reform w zakresie praw człowieka; wzywa Radę do zaproszenia posłów Parlamentu Europejskiego, tak jak zaproszono członków parlamentu Chin;
37. potępia wezwanie prezydenta Iranu do wymazania Izraela z mapy; wyraża zaniepokojenie sytuacją praw człowieka w Iranie oraz faktem, że dialog na temat praw człowieka z Iranem – z powodu braku zaangażowania Iranu – został przerwany po ostatniej rundzie w czerwcu 2004 r.; wzywa Iran do ponownego podjęcia dialogu i, korzystając z wkładu UE, do określenia wyznaczników mających na celu rzeczywistą poprawę w tej dziedzinie; wyraża zadowolenie z jasnego oświadczenia we wnioskach Rady z dnia 12 grudnia 2005 r. w tej sprawie; zachęca Radę do kontynuowania w szczególności interwencji dyplomatycznych wobec Iranu w konkretnych przypadkach i wyraża zadowolenie z zaangażowania prezydencji austriackiej w tym względzie;
38. wyraża zaniepokojenie z powodu poważnych naruszeń praw człowieka w Iraku, w tym w więzieniach irackich, niemniej jednak z zadowoleniem przyjmuje wsparcie przez UE nowego rządu w Iraku; wzywa do większego zaangażowania UE na rzecz przywrócenia stabilności w Iraku oraz pełnego funkcjonowania biur Przedstawicielstwa Komisji, pod warunkiem, że uwzględnione zostaną obawy dotyczące bezpieczeństwa; wzywa Radę i Komisję do wsparcia bieżących wysiłków irackiego Ministerstwa Praw Człowieka mających na celu utrzymanie wysokich standardów;
39. z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie przez UE konsultacji z Rosją; popiera Radę w jej zamiarze rozwinięcia tych konsultacji w szczery i prawdziwy dialog na temat praw człowieka UE-Rosja oraz wzywa do uczestnictwa Parlamentu w tym procesie; zwraca się do Rady, aby nadal wzywała Rosję do wyrażenia zgody na udział europejskich i rosyjskich organizacji pozarządowych w konsultacjach, wziąwszy pod uwagę przykład innych dialogów w kwestiach praw człowieka; wyraża zadowolenie, że Rada informuje organizacje pozarządowe o przebiegu konsultacji, ubolewa jednakże nad brakiem jakiegokolwiek systematycznego informowania Parlamentu Europejskiego; wzywa Radę do wywarcia nacisku na Rosję, aby zgodziła się na prowadzenie tego dialogu także naprzemiennie w Rosji, a nie tylko podczas szczytów odbywających się w UE; wyraża obawę, że nowe rosyjskie przepisy prawne dotyczące organizacji pozarządowych uniemożliwią organizacjom praw człowieka należyte prowadzenie ich działalności za każdym razem, gdy stawką będą prawa człowieka, a nawet prowadzenie działalności w ogóle; wzywa Komisję i Radę, aby uporczywie podnosiły tę kwestię wobec Rosji, zwłaszcza na międzynarodowych forach, w szczególności w Radzie Europy, której prezydencję Rosja ma objąć w maju 2006 r.; zwraca się do Komisji i Rady o poruszenie kwestii pozasądowych zabójstw, zaginięć, a także ataków na obrońców praw człowieka zaangażowanych w dochodzenie oraz otwarte mówienie o łamaniu praw człowieka w Czeczenii;
40. wyraża zadowolenie ze Wspólnego Planu Działania przyjętego na 6.
Szczycie Indie-UE, który obejmuje dyskusje o prawach człowieka w oparciu o zobowiązanie do współpracy na rzecz przestrzegania praw człowieka w duchu równości i wzajemnego poszanowania; oczekuje, że te dyskusje będą obejmować prawa mniejszości; spodziewa się, że w tych ramach obie strony będą mogły także dyskutować o skomplikowanej sytuacji społecznej dalitów; wzywa Radę i Komisję do powtórzenia takich dialogów z rządami innych podzielonych na kasty krajów; z zadowoleniem przyjmuje regularne konsultowanie się Komisji i Rady z indyjskimi organizacjami pozarządowymi w ramach okrągłego stołu społeczeństwa obywatelskiego UE-Indie; zaleca, aby w dyskusjach w regionie poruszane były również prawa człowieka w Kaszmirze;
41. zwraca uwagę na wnioski Rady w sprawie Kolumbii przyjęte w dniu 3 października 2005 r.; zaleca, aby w przyszłości konkluzje Rady były poprzedzane konsultacjami ze społeczeństwem obywatelskim i z Biurem Wysokiego Komisarza ds. praw człowieka ONZ oraz omawiane na forum Grupy Roboczej Rady ds. praw człowieka (COHOM); zwraca się do Rady o monitorowanie bieżącego wpływu ustawy o pokoju i sprawiedliwości na obrońców praw człowieka; zauważa, że ustawa o pokoju i sprawiedliwości ma zastosowanie do nielegalnych grup zbrojnych w Kolumbii (nie tylko AUC, ale również FARC i ELN);
42. wzywa Radę i Komisję, aby konsekwentnie poruszały we wszystkich dialogach politycznych z państwami trzecimi, iż powinny one wydać stałe zaproszenia dla wszystkich mechanizmów specjalnych, specjalnych sprawozdawców i specjalnych przedstawicieli Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz przedstawić organom ustanowionym traktatem ONZ wszystkie zaległe sprawozdania;
43. przyjmuje do wiadomości instrument polityczny UE będący oficjalną listą „zatrzymanych/więźniów sumienia” w polityce wobec określonego kraju, o czym wspomina się w rocznym sprawozdaniu Rady; zachęca Komisję i Radę do stworzenia takiej oficjalnej unijnej listy wobec każdego kraju, który budzi obawy o prawa człowieka i do wymieniania tej listy podczas każdego spotkania w ramach dialogu politycznego; zwraca się do Komisji o informowanie Parlamentu o istnieniu wszystkich takich list;
44. ponadto wzywa Radę, aby rozważyła przyjęcie podejścia stosowanego przez rządy niektórych państw członkowskich i przez niektóre międzynarodowe organizacje pozarządowe, polegającego na stworzeniu co roku listy „krajów budzących szczególne obawy” w odniesieniu do naruszeń praw człowieka w kontekście swojego corocznego sprawozdania; sugeruje, aby kraje te były wybierane w oparciu o konkretne i przejrzyste kryteria oparte na tematach wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zawartych przez te kraje traktatach i podjętych zobowiązaniach oraz aby krajom wyselekcjonowanym przez Parlament poświęcano pilne rezolucje, w celu zwrócenia większej uwagi na prawa człowieka podczas wdrażania wszystkich polityk UE w odniesieniu do znajdujących się na niej krajów, włącznie z nałożeniem sankcji handlowych oraz obejmujących wsparcie, jeśli naruszenia te nadal mają miejsce; uważa, że kryteria, takie jak niezależność sądów i mediów oraz status organizacji społeczeństwa obywatelskiego są niezbędne z punktu widzenia oceny sytuacji praw człowieka;
45. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada Ministrów utrzymała Wspólne Stanowisko w sprawie Birmy/Myanmaru w 2005 r.; zwraca szczególną uwagę na sprawozdanie Haval/Tutu opublikowane we wrześniu 2005 r., w którym wezwano do traktowania działań Państwowej Rady ds. Pokoju i Rozwoju w kategoriach zagrożenia dla międzynarodowego bezpieczeństwa i do przeniesienia w związku z tym uprawnień na Radę Bezpieczeństwa ONZ; docenia wsparcie udzielone przez państwa UE w przygotowaniu spotkania informacyjnego Rady na temat mającego obecnie miejsce łamania praw; z niepokojem przyjmuje do wiadomości, że Daw Aung San Suu Kyi jest nadal przetrzymywana w areszcie domowym, a specjalnemu sprawozdawcy ONZ, którego mandat wygasa w tym roku, od 2003 r. odmawia się wjazdu do kraju; zachęca UE do odegrania aktywniejszej roli w tym kraju (ze szczególnym uwzględnieniem pilnej rezolucji w sprawie praw człowieka w Birmie/Myanmarze przyjętej przez Parlament w dniu 17 listopada 2005 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0444 );
46. wyraża zadowolenie z wprowadzenia przez Radę i Komisję problematyki praw człowieka, demokracji, rządów prawa i dobrych rządów wraz z określonymi wyznacznikami do wszystkich krajowych planów działania sporządzanych w ramach Polityki Europejskiego Sąsiedztwa (ENP); przyjmuje do wiadomości, że siłą planów działania jest to, iż stanowią one wiążące zobowiązanie i że to także stanowi ich słabość, ponieważ muszą być negocjowane z krajem partnerskim; wzywa zatem Radę do dopilnowania wypełniania przez te kraje podjętych zobowiązań oraz do zastanowienia się nad środkami, które należy podjąć w razie niewypełnienia tych zobowiązań w ustalonym terminie; zwraca szczególną uwagę na słabe strony umów w dziedzinie praw człowieka z Marokiem, Saharą Zachodnią, Tunezją, Syrią, Izraelem oraz Autonomią Palestyńską, Algierią i Egiptem, w przypadku planów działania dotyczących ostatnich dwóch z ww. krajów nadal trwają negocjacje; czeka na zbadanie sprawozdań z pierwszego roku wdrażania pierwszych siedmiu planów działania i priorytetów ENP ustalonych na rok 2006; wzywa w tym kontekście do utworzenia podkomisji ds. praw człowieka zajmujących się miedzy innymi indywidualnymi przypadkami, tak aby w dalszym ciągu wzmacniać dialog w sprawie praw człowieka ze wszystkimi krajami partnerskimi;
47. wzywa Radę i Komisję do włączenia do wszystkich działań praw dziecka, w celu skutecznego zwalczania pracy dzieci, koncentrując się przede wszystkim na uczeniu i oświacie dla dzieci, co jest jednym z Milenijnych Celów Rozwoju;
Ogólna analiza działań Rady i Komisji
48. odnotowuje informację, że podczas prezydencji brytyjskiej UE wystąpiła z interwencjami dyplomatycznymi w przypadku 26 indywidualnych spraw związanych z prawami człowieka i wydała 49 oświadczeń w kwestii praw człowieka;
49. zdaje sobie sprawę, że, zwłaszcza w dziedzinie praw człowieka, działania UE, takie jak interwencje dyplomatyczne wobec krajów trzecich, muszą być czasami poufne; uważa jednak, że lista tych działań powinna być zawarta w sprawozdaniu rocznym;
50. wzywa zatem Radę i Komisję do stworzenia, wraz z Parlamentem, poufnego systemu, w ramach którego wybrani posłowie Parlamentu Europejskiego będą mogli być informowani o interwencjach państw członkowskich, prezydencji, Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZB, Osobistego Przedstawiciela ds. Praw Człowieka, specjalnych przedstawicieli lub komisji w odniesieniu do indywidualnych przypadków łamania praw człowieka lub sytuacji poruszonych w rezolucjach Parlamentu Europejskiego; sugeruje, że taki system mógłby się wzorować na systemie informowania wybranych posłów Parlamentu Europejskiego o poufnych materiałach dotyczących bezpieczeństwa i obronności;
51. wyraża zadowolenie z faktu, iż Rada Spraw Ogólnych w dniu 12 grudnia 2005 r. przyjęła postanowienie, że zaktualizowane unijne broszury Rady dotyczące praw człowieka mają być dostępne dla wszystkich instytucji UE i oczekuje, że jak najszybciej otrzyma aktualne ich wersje
Wnioski Rady z 12 grudnia 2005 r. 15293/1/05 REV 1 załącznik str. 14. ;
52. zwraca się do Rady o rozważenie możliwości przekształcenia COHOM w grupę roboczą z przedstawicielami mającymi swoją siedzibę w Brukseli; uważa, że dałoby to więcej czasu na posiedzenia, zapewniło lepszą koordynację, a zatem i ściślejszą kontrolę nad unijnymi politykami w dziedzinie praw człowieka w szerszym znaczeniu;
53. wyraża zadowolenie z utworzenia grup roboczych ds. rozwoju instytucjonalnego, reformy administracyjnej, zarządzenia państwem i praw człowieka między UE i odpowiednio Bangladeszem, Laosem i Wietnamem; w zależności od oceny ich skuteczności wzywa Radę i Komisję do rozszerzenia tego podejścia na pozostałe państwa trzecie, takie jak Kambodża i Nepal;
54. nalega, żeby wszystkie instrumenty ochrony praw człowieka, dokumenty i sprawozdania, łącznie ze sprawozdaniami rocznymi zajmowały się wyraźnie kwestiami dotyczącymi dyskryminacji, w tym kwestiami mniejszości etnicznych, wolności wyznania (łącznie z dyskryminacją wobec mniejszości religijnych), prawami kobiet, dzieci, ludności autochtonicznej, osób niepełnosprawnych (w tym osób upośledzonych umysłowo) oraz prawami osób wszystkich orientacji seksualnych, przy pełnym zaangażowaniu ich organizacji, zarówno w UE, jak i, w stosownych przypadkach, w krajach trzecich;
55. nalega w obliczu dyskryminacji ze względu na płeć, żeby ochrona i propagowanie praw kobiet stanowiło przekrojowe zagadnienie w programie Unii Europejskiej związanym z prawami człowieka;
Programy pomocy zewnętrznej Komisji
Europejska Inicjatywa na rzecz Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR)
56. wzywa Komisję do poważnego rozważenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, który uważa, że powinien powstać specjalny instrument na rzecz. praw człowieka na lata 2007-2013; oczekuje na otrzymanie komunikatu Komisji w tej sprawie;
57. podkreśla znaczenie Europejskiej Inicjatywy na rzecz Demokracji i Praw Człowieka jako jednego z głównych instrumentów, jakimi dysponuje UE; podkreśla w szczególności tę korzyść, że programy EIDHR nie wymagają zatwierdzenia przez rząd w kraju wdrażania i że większość funduszy EIDHR jest dostępna dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego;
58. podkreśla swoje stanowisko, że prawa człowieka muszą być zoptymalizowane we wszystkich czterech instrumentach finansowych działań zewnętrznych oraz że dla praw człowieka powinien zostać stworzony piąty specjalny instrument w celu uzupełnienia programowania tematycznego;
59. wzywa Komisję do zagwarantowania, że obecna reforma rozporządzenia finansowego oraz przepisów wykonawczych, które mu towarzyszą są na tyle daleko idące, że pozwolą zmniejszyć nadmierny ciężar administracyjny oraz zwiększyć tempo uwalniania funduszy, co obecnie stanowi ogromny problem dla Europejskiej Inicjatywy na Rzecz Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR), oraz ułatwią mniejszym, szeregowym organizacjom pozarządowym dostęp do funduszy i zarządzanie nimi i tym samym pozwolą zwiększyć zasięg EIDHR;
60. z zadowoleniem przyjmuje wnioski ze sprawozdania oceniającego z kampanii przeciwko rasizmowi, ksenofobii i dyskryminacji, stwierdzając, że projekty finansowane w ramach EIDHR są adresowane do najbardziej marginalizowanych społeczności, do których nie docierają rządy i że przynoszą one ważne rezultaty;
61. wyraża zadowolenie, że w 2005 r.
Komisja mogła przeznaczyć środki w wysokości ponad 125 mln euro, ale jest zaniepokojony możliwością, że nie wszystkie zakontraktowane w 2005 r. projekty zostaną dokładnie i w pełni wdrożone;
62. odnotowuje fakt, że fundusze EIDHR wykorzystane na unijne misje obserwacyjne wyborów w 2005 r. wyniosły więcej niż jedną piątą łącznej kwoty, a takie misje zostały przeprowadzone w 12 krajach, w tym w Afganistanie, Etiopii, Libanie, Liberii i Autonomii Palestyńskiej; chwali coraz większą skuteczność unijnych działań związanych z obserwacją wyborów, ale uważa, że nie można tego osiągać kosztem zmniejszania zobowiązań budżetowych przeznaczonych na projekty w dziedzinie praw człowieka na poziomie obywatelskim w krajach całego świata;
63. domaga się od Komisji i Rady systematycznej oceny wyników misji obserwacji wyborów, uważnego monitorowania sytuacji po wyborach, i – w razie potrzeby – podjęcia działań politycznych;
64. odnotowuje, że duży procent (50,9%) łącznych środków EIDHR na projekty zakontraktowane w 2005 r. został wydany na duże projekty zorganizowane tematycznie, a jedynie mały procent (27,68%) został przeznaczony na mikroprojekty wdrażane przez przedstawicielstwa UE; jeszcze raz podkreśla, że większy procent powinien być przeznaczony na mniejsze, oddolne projekty; wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na te organizacje pozarządowe, które odgrywają kluczową rolę w promocji praw człowieka w ich krajach, lecz nie są uznane przez władze tych krajów; uważa zaproponowanie przez Komisję zmiany rozporządzenia finansowego w zakresie finansowania takich organizacji pozarządowych za rzecz podstawowej wagi;
65. w pełni popiera wkład UE w organizacje międzyrządowe, ponieważ organizacje te mogą wnieść zasadniczy wkład w promowanie demokracji i praw człowieka, uważa jednak, że wkład ten nie powinien być ze szkodą dla organizacji pozarządowych, ale raczej odbywać się poprzez strategiczne, długofalowe partnerstwa;
66. wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja zmieniła swoje procedury dotyczące zaproszeń do składania wniosków na rok 2006, w ten sposób, że nowe zaproszenia, które są oparte na „opisie koncepcji” wydają się traktować szerszą ocenę jakości propozycji projektów jako pierwsze główne kryterium;
67. zwraca się do Komisji o udostępnienie Parlamentowi wszystkich sprawozdań z oceny oddziaływania przeprowadzonej w odniesieniu do projektów, przez zewnętrznych lub wewnętrznych oceniających, w celu zapewnienia właściwej analizy; zwraca się do Komisji, aby uczyniła ocenę oddziaływania na prawa człowieka integralną i całkowicie wdrożoną częścią całego cyklu zarządzania projektami Unii Europejskiej, zarówno ex-ante jak i ex-post, co będzie miało wpływ tak na przyszłe formułowanie polityki i programów, jak i na ocenę trwających programów;
Programy pomocowe ogólnie
68. uważa za konieczny rozwój szerokiego włączania kwestii związanych z prawami człowieka, zasadami demokratycznymi, państwem prawa i dobrymi rządami (jak to wyrażono w Umowie z Kotonu) do głównego nurtu działań finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju; zwraca się do Komisji o przygotowanie rocznego przeglądu wszystkich wydatków związanych z EFR we wszystkich programach geograficznych, regionalnych i tematycznych w celu zwiększenia widoczności działań UE w tej dziedzinie;
69. zwraca się do Komisji, aby w politycznym planowaniu programowym opierała cele, wskaźniki i plany rozwojowe na ustalonych, powszechnych międzynarodowych instrumentach praw człowieka, w pełni angażując organizacje praw człowieka od koncepcji polityki i programów, po wdrażanie, monitorowanie i ocenę;
70. wzywa do oceny wyników seminarium poświęconego prawom człowieka w odniesieniu do pomocy humanitarnej UE, które odbyło się w czerwcu 2005 r., w tym przeznaczenia środków unijnych na sprawy związane z wymiarem sprawiedliwości po masakrach i zbrodniach przeciw ludzkości;
Analiza wdrażania klauzul o prawach człowieka i demokracji
71. powołuje się na swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2006 r. dotyczącą przyszłej unijnej polityki dotyczącej stosowania klauzul o prawach człowieka we wszystkich umowach zawieranych przez UE, obejmującej stworzenie skutecznego mechanizmu monitorowania poszanowania praw człowieka oraz aktywniejsze włączenie Parlamentu Europejskiego w proces oceny i konsultacji tych klauzul; oczekuje, że prezydencja austriacka odpowie wraz z Komisją na wnioski Parlamentu;
72. odnotowuje fakt, iż unijne umowy czwartej generacji z państwami trzecimi w sposób oczywisty obejmują dialog polityczny jako zasadniczy element umowy uwzględniający problematykę praw człowieka i demokracji; podkreśla swoje zdecydowanie w kwestii wzmocnienia kontroli ex ante najnowszych stanowisk w takich dialogach politycznych;
73. zgadza się ze stanowiskiem zawartym w sprawozdaniu za 2005 r., że klauzula o prawach człowieka stanowi podstawę pozytywnego zaangażowania w kwestie praw człowieka i demokracji z państwami trzecimi; podkreśla jednak, że nie może to wykluczać możliwości czasowego wstrzymania współpracy z powodu naruszenia klauzuli; ponawia wezwanie do stosowania ruchomej skali środków i przejrzystego systemu sankcji w odniesieniu do naruszania klauzuli o prawach człowieka przez państwa trzecie i wzywa Radę do rozważenia rozszerzenia głosowania kwalifikowaną większością głosów, by w odpowiednim czasie w przyszłości objęło ono decyzje dotyczące przyjęcia restrykcyjnych środków; ponawia żądanie lepszego mechanizmu monitorowania i konsultacji klauzuli i wzywa Komisję i Radę do przedkładania co roku podkomisji praw człowieka Parlamentu Europejskiego sprawozdania o łamaniu klauzul praw człowieka, w tym klauzul zawartych w Umowie z Kotonu;
74. ponawia swoje poparcie dla decyzji Rady z dnia 3 października 2005 r. o nałożeniu sankcji na Uzbekistan w związku z wydarzeniami w Andiżanie w dniu 13 maja 2005 r., kiedy to wielu cywilów zostało zastrzelonych przez rządowe siły bezpieczeństwa, a potem wiele osób aresztowano i postawiono przed sądem w procesach niespełniających międzynarodowych zasad uczciwego postępowania sądowego w celu ukrycia prawdy; traktuje to jako przykład spójnego unijnego działania wymierzonego w rząd, który jest związany zobowiązaniami w zakresie praw człowieka i demokracji na mocy umowy o partnerstwie i współpracy z UE; ubolewa, że w przypadku Uzbekistanu wprowadzenie sankcji zajęło sześć miesięcy; ma jednak nadzieję, że ten precedens spowoduje umocnienie klauzuli o prawach człowieka we wszystkich umowach; wzywa Radę do otwartego potępienia pogwałcenia praw człowieka w Turkmenistanie;
75. potwierdza swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie wyraźnego naruszania praw człowieka i wolności prasy w Tunezji w kontekście Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego zorganizowanego w Tunezji;
76. z zadowoleniem przyjmuje monitorowanie i przegląd Wytycznych w sprawie wdrażania i oceny środków restrykcyjnych w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE
Rada po raz pierwszy zatwierdziła te wytyczne w grudniu 2003 r.
Zawierają one standardowe sformułowania i wspólne definicje, które mogą być zastosowane w instrumentach prawnych wdrażających sankcje.
Przegląd miał miejsce w grudniu 2005 r. ;
77. wyraża zadowolenie z roli, jaką wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE odgrywa jako platforma otwartej i przejrzystej dyskusji o kwestiach praw człowieka i zachęca je do kontynuowania pracy, dzięki czemu wniesie wkład w dialog polityczny przewidziany w art. 8 Umowy z Kotonu;
78. wyraża ubolewanie z powodu zbyt rzadkiego stosowania klauzuli praw człowieka zawartej w art. 96 Umowy z Kotonu w przypadku rażącego pogwałcenia praw człowieka w krajach AKP i wzywa do intensyfikacji dialogu politycznego w duchu Umowy z Kotonu;
79. z zadowoleniem przyjmuje, jako bardzo pozytywny przykład, unijne działania w postaci interwencji dyplomatycznych i deklaracji po gwałtownych represjach w Etiopii w czerwcu 2005 r.; wyraża zaniepokojenie, że gdy podobne naruszenia praw człowieka miały miejsce w listopadzie 2005 r.
UE nie podjęła wystarczających działań w tym względzie; biorąc pod uwagę znaczną liczbę przywódców opozycji i obrońców praw człowieka obecnie więzionych i zagrożonych karą śmierci, uważa, że rząd Etiopii nie wywiązuje się ze zobowiązań wynikających z art. 8 Umowy z Kotonu i wzywa Komisję oraz Radę do odpowiedzi na wezwanie Parlamentu Europejskiego do opracowania wspólnego stanowiska zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu, czego Parlament domagał się w rezolucji z dnia 15 grudnia 2005 r.;
80. wyraża zaniepokojenie faktem braku wzmianki o Erytrei w rocznym sprawozdaniu Rady na temat praw człowieka za rok 2005, mimo mającego tam miejsce poważnego łamania praw człowieka, w tym bezpodstawnego więzienia i poddawania tysięcy więźniów torturom; ubolewa, że mimo rezolucji P6_TA(2004)0068 Parlamentu potępiającej sytuację w dziedzinie praw człowieka w Erytrei i wzywającej Radę i Komisję do otwarcia procesu konsultacyjnego zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu, Rada i Komisja niewiele zrobiły w tej sprawie; wzywa Radę i Komisję do bezzwłocznego otwarcia procedury konsultacyjnej dotyczącej sytuacji w zakresie praw człowieka w Erytrei zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu;
Wprowadzenie wytycznych UE w sprawie praw człowieka
81. bierze pod uwagę pierwszy dwuletni przegląd wytycznych UE w sprawie dzieci i konfliktu zbrojnego przeprowadzony za prezydencji brytyjskiej; wyraża szczególne zadowolenie, że broszury UE o prawach człowieka, przyjęte w lipcu 2005 r., zawierają sekcję o prawach dzieci i specjalny wymóg zgłaszania odpowiednio sprawozdań na mocy tych wytycznych; zwraca uwagę, że konsultacje z zainteresowanymi stronami i organizacjami pozarządowymi były wzorowe w procesie przygotowywania przeglądu i zaleceń; wyraża jednak ubolewanie, że Parlament Europejski nie był zaangażowany w proces oceny wytycznych, że nie wykorzystano możliwości przeprowadzenia szeroko zakrojonego przeglądu i że powstały dokument sprawił zawód pod względem swego zakresu i ambicji; zwraca się w związku z tym do Rady o systematyczne włączanie Parlamentu Europejskiego w dwuletni przegląd wytycznych, w celu uwzględnienia stanowiska i zaleceń Parlamentu w tym zakresie;
82. wyraża zadowolenie z zaangażowania prezydencji austriackiej w kontynuowanie praktyki interwencji dyplomatycznych wobec wszystkich międzynarodowych partnerów UE w odniesieniu do ratyfikacji międzynarodowych konwencji zakazujących stosowania tortur; wzywa Radę i Komisję do rozważenia nowych i innowacyjnych sposobów wdrażania wytycznych w sprawie tortur; podkreśla, że mimo iż wytyczne te zostały przyjęte już w 2001 r., są w bardzo niewielkim stopniu wdrożone, wobec panującego obecnie nieprzychylnego klimatu dla całkowitego zakazu tortur i znęcania się w międzynarodowym kontekście walki z terroryzmem; wzywa w związku z tym Radę do uwzględnienia Parlamentu Europejskiego podczas przyszłej oceny ww. wytycznych; powiadamia Radę, że podkomisja ds. praw człowieka PE zwróciła się o analizę mającą na celu optymalizację wdrożenia wytycznych UE w sprawie tortur i ulepszenie środków zawartych w tych wytycznych; zaleca prezydencji austriackiej i fińskiej, aby występowały z interwencjami dyplomatycznymi w sprawie tortur we wszystkich krajach będących sygnatariuszami odnośnych konwencji, które nie wydają się jednak chętne do współpracy; podkreśla, że regularna obecność prezydencji lub sekretariatu Rady w odnośnej Komisji ONZ ds. Tortur mogłaby wnieść bardzo istotny wkład w strategiczną analizę tego, wobec jakich krajów i kiedy należy wystąpić z interwencją dyplomatyczną; wzywa Radę do rozważenia, czy Unia Europejska nie mogłaby działać bardziej zdecydowanie i przekonująco wobec krajów trzecich, gdyby wszystkie państwa członkowskie podpisały i ratyfikowały Protokół opcjonalny przeciwko torturom ONZ; jest również zaniepokojony zarzutami przenoszenia i zlecania tortur w krajach trzecich i wzywa UE do rozważenia walki przeciwko torturom jako najważniejszego celu jej polityki w zakresie praw człowieka, zwłaszcza dzięki bardziej zdecydowanemu wdrażaniu wytycznych UE i innych instrumentów UE, jak na przykład europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka (EIDHR);
83. podkreśla, że należy potraktować jako wysoki priorytet pełne wdrożenie unijnych wytycznych w sprawie obrońców praw człowieka; wzywa Radę do podjęcia inicjatyw zmierzających do ochrony obrońców prawa człowieka; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zorganizowania szkolenia poświęconego stosowaniu tych wytycznych dla personelu w przedstawicielstwach, ambasadach i konsulatach; zwraca się do Komisji o rozważanie udostępnienia funduszy na pokrycie kosztów takiego szkolenia; wyraża zadowolenie z opracowania przez prezydencję niderlandzką UE podręcznika dotyczącego wdrażania wytycznych; ubolewa jednak, że Parlamentowi odmówiono dostępu do dokładnych informacji o jego treści; wzywa Radę i Komisję do systematycznego uwzględniania sytuacji obrońców praw człowieka we wszystkich dialogach politycznych; wzywa Komisję do zorganizowania na szczeblu przedstawicielstw WE seminariów informacyjnych o wytycznych z udziałem wszystkich odnośnych miejscowych organizacji pozarządowych; ponownie wzywa Radę do informowania Parlamentu Europejskiego o wdrażaniu tych wytycznych w terenie i do pełnego włączenia go w proces ich oceny;
84. popiera Radę w jej staraniach o włączenie praw człowieka do głównego nurtu prac UE, w szczególności dzięki skupieniu się na regularnym przeglądzie i wdrażaniu konkretnego zbioru unijnych wytycznych o prawach człowieka;
Włączanie praw człowieka do głównego nurtu polityk
85. wyraża zadowolenie, że Rada i Komisja podejmują starania w celu wzmocnienia spójności między unijną polityką dotyczącą praw człowieka i innymi politykami międzynarodowymi; uważa wzmocnienie tych związków za niezwykle ważne dla realizacji wiarygodnej unijnej polityki praw człowieka;
86. podkreśla znaczenie nominacji Michaela Matthiessena jako osobistego przedstawiciela ds. praw człowieka Wysokiego Przedstawiciela UE ds. WPZB, co stanowi ważny krok naprzód we włączaniu praw człowieka do głównego nurtu działań; wyraża zadowolenie z działań i osobistego zaangażowania mianowanego urzędnika;
87. wyraża zadowolenie z faktu, iż grupy robocze zajmujące się operacjami cywilnymi i policyjnymi w ramach filaru WPZB/EPBO, jak również operacjami wojskowymi UE, rozpoczęły rozmowy na temat aspektów praw człowieka związanych ze swoimi operacjami i zainicjowały włączanie tej problematyki, w tym potępienia stosowania przemocy wobec kobiet, do instrukcji wydawanych personelowi UE pełniącemu misje; z zadowoleniem przyjmuje „Ogólne normy postępowania podczas operacji EPBO”, przyjęte przez Radę w dniach 23-24 maja 2005 r., które udzielają kompleksowych wskazówek wszystkim kategoriom personelu działającego w ramach misji EPBO; zwraca jednak uwagę na wyraźną potrzebę skrupulatnego i konsekwentnego wdrażania tych norm podczas coraz częstszych wojskowych i cywilnych operacji UE za granicą; uważa, że działając w ten sposób UE może zapobiec nadużyciom, jakie miały miejsce podczas misji pokojowych ONZ; wzywa Komisję do rozważenia udostępnienia większych funduszy na przeszkolenie całego personelu w stosowaniu tych norm;
88. wyraża zadowolenie z przyjęcia w grudniu 2005 r. wytycznych Unii Europejskiej w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; nalega, aby Rada stosowała je we wszystkich odnośnych oświadczeniach, deklaracjach i interwencjach dyplomatycznych;
89. wzywa Europejski Bank Inwestycyjny, jako jedną z agencji wdrażających politykę rozwojową UE za pośrednictwem udzielania pożyczek i największą publiczną instytucję finansową na świecie, aby w całości włączył troskę o prawa człowieka we wszystkie oceny swoich projektów oraz zapewnił dostateczną zdolność organizacyjną włączenia zagadnień praw człowieka w główny nurt swych operacji; w szczególności wzywa do wprowadzenia jasnych, opartych na standardach międzynarodowych procedur ochronnych w celu oceny i złagodzenia skutków ich projektów w dziedzinie praw człowieka; wzywa do ustanowienia polityk ochronnych w sprawach nieobjętych legislacją unijną, które przynajmniej dorównałyby politykom ochronnym opisanym w Zasadach Równikowych; wzywa Bank do konsultacji z Parlamentem Europejskim w tym zakresie;
90. wyraża zadowolenie z faktu, iż Komisja regularnie analizuje, jakie kraje powinny zostać dodane do listy krajów „GSP+” (Ogólnego Systemu Preferencji Celnych), którym przyznaje się najlepsze stawki celne na towary przywożone do UE; zwraca się jednak do Komisji, aby zadbała o to, by dla celów swojej oceny Komisja sprawdzała zarówno wejście w życie zobowiązań międzynarodowych, jak i skuteczne wdrażanie i egzekwowanie u źródła;
91. wzywa Komisję do stosowania obiektywnych kryteriów przy przyznawaniu korzyści płynących z „GSP+” krajom, w których wykazane zostały poważne uchybienia w odniesieniu do wprowadzania w życie 8. konwencji MOP dotyczącej podstawowych norm pracy, w szczególności do monitorowania realizacji zobowiązań podjętych przez Wenezuelę, Mołdawię, Salwador, Gwatemalę, Kolumbię i inne konkretne kraje przed decyzją Komisji z grudnia 2005 r.; wzywa Komisję do regularnego dokonywania przeglądu wdrażania tej konwencji i zastosowania, jeżeli będzie to konieczne, klauzul ochronnych przewidzianych w rozporządzeniu.
92. zwraca się do Rady i Komisji o zapewnienie zgodności umów handlowych z istniejącymi traktatami ONZ dotyczącymi praw człowieka zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 14 lutego 2006 r., przeprowadzanie niezależnej oceny wpływu przed przystąpieniem do negocjacji handlowych, w szczególności analizując wpływ na prawa człowieka oraz monitoring, przegląd i zniesienie wszelkiego niekorzystnego wpływu istniejących i proponowanych porozumień handlowych na prawa człowieka, zagadnienia społeczne i środowiskowe;
93. wskazuje, że wszystkie oceny sytuacji praw człowieka w poszczególnych krajach powinny obejmować analizę podstawowych praw pracowniczych, zawartych w art. 23 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 22 Karty Praw Obywatelskich i Politycznych oraz w art. 8 Karty Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych;
94. zwraca się do Komisji o włączenie systematycznego monitorowania praw człowieka do wszystkich dokumentów strategii krajowej, dokumentów strategii regionalnej, krajowych programów orientacyjnych, regionalnych programów orientacyjnych i planów działania; zwraca się do Komisji o regularną aktualizację takich dokumentów, aby zawsze odzwierciedlały one najbardziej aktualną sytuację w dziedzinie praw człowieka w danym państwie oraz o organizowanie odpowiednich konsultacji z organizacjami pozarządowymi podczas takich działań;
95. zwraca się do Komisji, aby zreferowała, w jaki sposób wdrożyła swoje propozycje zawarte w komunikacie Komisji w sprawie roli Unii Europejskiej w promowaniu praw człowieka i demokratyzacji państw trzecich z maja 2001 r. oraz dokonała szczegółowego przeglądu;
96. zwraca się do Komisji, aby opracowała strategię promocji stosowania wszystkich unijnych wytycznych w sprawie praw człowieka w korporacjach ponadnarodowych przy wdrażaniu swojego niedawnego komunikatu o odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw; zwraca się do Komisji i Rady o domaganie się od specjalnego przedstawiciela ds. praw człowieka i korporacji międzynarodowych przeprowadzenia głębokiej analizy braku ochrony praw człowieka w sytuacjach, gdy dane państwo nie chce lub nie może chronić praw ludzkich przed naruszaniem ich przy udziale przedsiębiorstw;
97. potwierdza, że wewnętrzne polityki UE muszą nie tylko być zgodne, ale także muszą być wzorowe pod względem przestrzegania międzynarodowych praw człowieka; w związku z tym wyraża zaniepokojenie, że obecne środki zarządzania przepływami migracyjnymi nie zawsze w praktyce gwarantują uchodźcom dostęp do ochrony; wzywa Radę i Komisję do zadbania, aby zarządzanie przepływami migracyjnymi nie stało się warunkiem współpracy rozwojowej z państwami trzecimi i aby pilotażowe Regionalne Programy Ochrony pozostały zorientowane na ochronę, były dobrze wyposażone i długoterminowe, w pełni skoordynowane z unijną polityką humanitarną i rozwojową oraz aby opierały się na rzeczywistej solidarności międzynarodowej;
98. podkreśla również, że w walce z handlem ludźmi należy przyjąć wobec ofiar podejście oparte na prawach człowieka i, w związku z tym, z zadowoleniem wita skupienie uwagi na ochronie ofiar w planie Rady UE dotyczącym zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu
Dz. U C 311, z 9.12.2005, str. 1. oraz wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikacji konwencji Rady Europy o przeciwdziałaniu handlu ludźmi;
99. wzywa Radę i Komisję do wyznaczenia kryteriów dla wszystkich konsultacji w zakresie praw człowieka w celu poprawy spójności polityki i dialogu politycznego;
Skuteczność interwencji Parlamentu Europejskiego w sprawach związanych z prawami człowieka
100. wyraża zadowolenie z coraz istotniejszej roli Parlamentu w sferze praw człowieka oraz gwarancji zobowiązań poprawy sytuacji praw człowieka na całym świecie dzięki kontroli działań innych instytucji i – w szczególności – poprzez przyznawanie nagrody Sacharowa;
101. wyraża zadowolenie z pierwszego roku działań podkomisji ds. praw człowieka w Komisji Spraw Zagranicznych, która - pod kierownictwem Parlamentu Europejskiego – stworzyła punkt centralnych działań w zakresie praw człowieka, jakiego brakowało w poprzedniej kadencji, w tym regularnych sprawozdań prezydencji, Komisji, osobistego przedstawiciela ds. praw człowieka, wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka, specjalnych sprawozdawców ONZ i komisarza ds. praw człowieka Rady Europy, licznych przesłuchań i wymian poglądów, ekspertyz i opracowań, a także wkładu w dziedzinie praw człowieka w prace Komisji Spraw Zagranicznych;
102. podkreśla konieczność zdecydowanego zwrócenia uwagi na zagadnienia praw człowieka w pracach wszystkich komisji i delegacji parlamentarnych zajmujących się stosunkami zewnętrznymi Parlamentu Europejskiego; w związku z tym zwraca szczególną uwagę na pracę wykonaną przez Komisję Rozwoju w zakresie organizacji regularnych debat na temat praw człowieka i wzywa Komisję i Radę do śledzenia wniosków z tych i innych debat parlamentarnych poświęconych temu zagadnieniu;
103. w związku z tym wskazuje, że podkomisja ds. praw człowieka skoncentrowała w 2005 roku działalność na wdrożeniu instrumentów UE w zakresie praw człowieka, takich jak wytyczne UE w sprawie ochrony działaczy na rzecz praw człowieka i w związku z tym ustanowiła system koordynacji z przedstawicielami organów ONZ zajmujących się prawami człowieka; za priorytet uważa kontynuację ścisłej współpracy z ONZ oraz organami i przedstawicielami Rady Europy w celu zapewnienia większej spójności i lepszej koordynacji w dziedzinie praw człowieka;
104. uważa, że skuteczność pracy Parlamentu w dziedzinie praw człowieka mogłaby być wzmocniona w różny sposób, na przykład dzięki bardziej pogłębionej analizie działań Rady i Komisji wobec krajów mających problemy z prawami człowieka oraz lepszego monitorowania i szybkiej oceny wpływu wszystkich oświadczeń w kwestii praw człowieka zawartych w rezolucjach i ich wykonania; proponuje podkomisji rozważenie powołania małych, nieformalnych grup roboczych w celu obserwacji wszystkich wytycznych w celu lepszego monitorowania prac Rady w tym zakresie i składania wniosków;
105. zwraca się do podkomisji o systematyczne śledzenie rezolucji o prawach człowieka przyjętych na mocy art. 115 Regulaminu i o wzmocnienie wysiłków w celu aktywnego uwzględniania kwestii praw człowieka za granicą we wszystkich działaniach Parlamentu, z uwzględnieniem pracy innych komisji oraz delegacji parlamentarnych;
106. jest zdania, że podkomisja może zdobyć większy wpływ na politykę i planowanie programowe dzięki lepszemu śledzeniu programów pracy Rady i Komisji, w szczególności pracy COHOM, jeśli regularnie będzie zapraszana przez członków COHOM, i wzywa do regularnego zapraszania posłów Parlamentu Europejskiego do uczestnictwa w posiedzeniach informacyjnych, takich jak te, które organizowane są z udziałem organizacji pozarządowych oraz spotkaniach informacyjnych dotyczących dialogów na temat praw człowieka z państwami trzecimi; oczekuje zapewnienia, że takie zaproszenia będą obecnie stale wydawane;
107. prosi Prezydium Parlamentu oraz Konferencję Przewodniczących, aby rozważyły, czy można podjąć działania w celu zwiększenia poparcia politycznego udzielanego przez posłów na posiedzeniach plenarnych podczas głosowania nad pilnymi rezolucjami Parlamentu na mocy art. 115 Regulaminu, być może poprzez przeniesienie głosowań na bardziej dogodny termin;
108. wzywa do odegrania przez podkomisję ds. praw człowieka bardziej konstruktywnej roli w opracowaniu spójnych i przejrzystych kryteriów wyboru pilnych zagadnień w celu zapewnienia terminowości i maksymalnej skuteczności interwencji parlamentarnych; wzywa członków podkomisji do dzielenia się swym doświadczeniem w tym zakresie i do odegrania bardziej aktywnej i decydującej roli w przygotowywaniu pilnych rezolucji; proponuje utworzenie stałej grupy roboczej ds. tych zagadnień składającej się z członków podkomisji;
109. wyraża zadowolenie z powstania wytycznych dla delegacji parlamentarnych udających się do państw trzecich; prosi Prezydium Parlamentu oraz Konferencję Przewodniczących, aby rozważyły działania, jakie mogą być podjęte w celu zwiększenia widoczności i systematycznego korzystania z tych wytycznych; podkreśla, że wszystkie misje do państw trzecich powinny systematycznie uwzględniać jako temat troskę o prawa człowieka , a wszyscy uczestnicy powinni być gruntownie informowani o sytuacji w dziedzinie praw człowieka przed wizytą i w jej trakcie;
110. wyraża zadowolenie z aktywnej roli podkomisji, Komisji Spraw Zagranicznych i przewodniczącego Parlamentu w obronie osób doznających niesprawiedliwości na całym świecie, w szczególności poprzez przyznawanie nagrody imienia Sacharowa; w związku z tą nagrodą zauważa, że powinna ona być wręczana laureatom publicznie podczas odpowiedniej uroczystości;
111. wyraża zadowolenie z inicjatywy Parlamentu Europejskiego zajęcia się złożoną sprawą przestrzegania praw człowieka równolegle z walką z międzynarodowym terroryzmem; wskazuje, iż zdecydowanie w podejściu UE do różnych zagadnień praw człowieka ma olbrzymie znaczenie, jeżeli UE chce być wiarygodna na arenie międzynarodowej;
112. wzywa Radę i Komisję w związku z konferencją UE-USA mającą się odbyć w czerwcu 2006 roku i zgodnie ze sprawozdaniem ekspertów Komisji Praw Człowieka ONZ do wezwania rządu Stanów Zjednoczonych do natychmiastowego zamknięcia więzienia w bazie Guantanamo i domaga się dla wszystkich więźniów traktowania zgodnego z prawem humanitarnym oraz postawienia ich bezzwłocznie przed kompetentnym, niezależnym i bezstronnym sądem w uczciwym, jawnym procesie;
113. oczekuje na wyniki badań oddziaływania, w których ma zostać przeanalizowany i oceniony wpływ działań Parlamentu Europejskiego w dziedzinie praw człowieka;
114. odnotowuje wciąż omawiane propozycje dotyczące wzmocnienia roli Parlamentu we wspieraniu demokracji, co może być pomocne w pracy kluczowych komisji i delegacji, zapewnić obserwatorium zjawisk politycznych w krajach sąsiednich i poza nimi oraz rozszerzyć sieć informacyjną między parlamentami krajowymi na całym obszarze UE;
115. odnotowuje wciąż omawianą propozycję utworzenia europejskiego Funduszu dla Demokracji (European Endowment for Democracy), który współpracowałaby z innymi organizacjami zaangażowanymi w proces demokratyczny, jak Rada Europy i OBWE oraz rozważy, w jaki sposób stworzyć podmiot zajmujący się promowaniem demokracji i praw człowieka będący do dyspozycji UE;
Środki przeznaczone na pracę w dziedzinie praw człowieka, w tym w Sekretariacie Rady
116. zwraca się do Komisji o wyznaczenie przynajmniej jednego stałego stanowiska w każdym z przedstawicielstw w państwach trzecich w celu monitorowania sytuacji praw człowieka w danym kraju oraz promowania międzynarodowych standardów dotyczących praw człowieka i odpowiadającego za stosunki ze społeczeństwem obywatelskim, takie jak kontakty z obrońcami praw człowieka; prosi, aby to stanowisko było dostatecznie wysokiej rangi, aby rozpoznawać i w razie konieczności rozwiązywać problemy; w związku z tym wzywa do regularnego kierowania przez przedstawicielstwa Komisji oficjalnych zaproszeń do przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w celu dalszego wsparcia pracy obrońców praw człowieka w krajach trzecich;
117. zwraca się do Komisji o wzmocnienie Sekcji ds. Praw Człowieka w Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych, dzięki zatrudnieniu dodatkowego personelu, który będzie zajmował się całą problematyką praw człowieka, w celu umożliwienia mu wypełnienia jego dodatkowej funkcji jako sekcji wspierającej; prosi także aby w każdej sekcji geograficznej wyznaczono jednego pracownika, który będzie się dodatkowo zajmował prawami człowieka;
118. domaga się zwiększenia środków dla podkomisji ds. praw człowieka w celu ułatwienia finansowania podróży w teren i wizyt składanych przez członków komisji w krajach na całym świecie cieszących się fatalną opinią w zakresie praw człowieka, co pozwoli uwidocznić przypadki łamania międzynarodowych praw człowieka;
119. zwraca się do Rady o wzmocnienie Sekcji ds. Praw Człowieka w jej Sekretariacie Generalnym, a w szczególności o dodanie nowych stanowisk dla ekspertów specjalizujących się w prawach człowieka i specjalistycznej wiedzy w zakresie międzynarodowych praw humanitarnych i praw człowieka, którzy będą pomagać osobistemu przedstawicielowi ds. praw człowieka i umożliwią sensowny podział pracy w jego biurze, w szczególności biorąc pod uwagę zwiększenie jego obowiązków;
120. opowiada się za przydzieleniem każdemu specjalnemu przedstawicielowi mianowanemu przez Radę jednego eksperta w dziedzinie praw człowieka, który pracować będzie wyłącznie dla potrzeb jego biura; wzywa przedstawicieli do stałego uwzględniania w ich pracy spraw związanych z prawami człowieka;
121. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących do członkostwa, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Radzie Europy, OBWE, rządom państw wymienionych w niniejszej rezolucji, jak również biurom głównych organizacji pozarządowych zajmujących się prawami człowieka z siedzibą w UE.
UZASADNIENIE
Wstęp
Unia Europejska pozostaje czołowym obrońcą praw człowieka w świecie, a Parlament Europejski największym orędownikiem praw człowieka wśród instytucji unijnych.
Europie jednak lepiej udaje się wydawanie oświadczeń, niż późniejsze śledzenie ich losów.
Unia może realizować znakomitą pracę w dziedzinie praw człowieka, ale w wielu przypadkach wyjątkowo nie udaje jej się integrować lub włączać kwestii praw człowieka do głównego nurtu innych swoich polityk i programów.
Jeżeli mamy na serio traktować nasze wartości, musi się to zmienić.
Roczne sprawozdanie Parlamentu Europejskiego na temat praw człowieka symbolizowało w przeszłości te problemy, przedstawiało często doskonały, chociaż stronniczy komentarz o łamaniu praw człowieka w świecie, ale nigdy nie podejmowało właściwej pracy Parlamentu: analizowania i rozliczania tego, jak działalność Unii Europejskiej jako całości rzeczywiście wpływa na przestrzeganie praw człowieka i jak zmienia sytuację w tej dziedzinie.
Przy wsparciu wszystkich ważnych grup politycznych w Parlamencie, w tegorocznym sprawozdaniu przyjęto takie podejście.
Odpowiedź na roczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka na świecie
Punktem wyjścia musi być roczne sprawozdanie na temat praw człowieka autorstwa Rady, w tym roku nazwane sprawozdaniem Unii Europejskiej.
Takie pojedyncze sprawozdanie, sporządzone w wyniku szerokich konsultacji i przedstawione z większym autorytetem i przy większej uwadze mediów, może być jednym ze sposobów, dzięki którym Unia może bardziej zdecydowanie wypowiadać się o prawach człowieka na świecie.
Od czasu powstania w roku 2000 pierwszego sprawozdania, znacznie poprawiła się jakość sprawozdań Rady.
W tym roku sprawozdanie obejmuje informacje o pracy Komisji i Parlamentu, jak również Rady.
Procedura, w wyniku której powstała sekcja dotycząca Parlamentu może zostać ulepszona w roku przyszłym; Rada może także z większym zaangażowaniem wykorzystać sprawozdanie, aby reagować na rezolucje PE i stosować się do nich.
Wyraźnie za mało jest analizy, brak prawdziwej oceny wywieranego oddziaływania, brak monitorowania.
Jakie były skutki interwencji dyplomatycznych lub klauzul o prawach człowieka?
Nie postawiono twardych pytań, ani nawet nie starano się o odpowiedź.
Brak jest też obszarów priorytetowych dla Rady w nadchodzącym roku.
Jedną z inicjatyw, która mogłaby pomóc w ustalaniu priorytetów byłoby podawanie co roku w rocznym sprawozdaniu listy „krajów budzących szczególny niepokój” (CPC).
Rada prowadzi już „listy kontrolne”, które są aktualizowane co 6 miesięcy, w celu dostarczenia krótkich, zwięzłych informacji o krajach będących w stanie kryzysu lub którym grozi kryzys, aby zachęcać do wspólnych działań w Radzie Ministrów i w polityce zagranicznej państw członkowskich.
Te informacje mogą zostać wykorzystane do sporządzenia listy CPC w celu skoncentrowania uwagi, o ile oczywiście nie wyklucza to działań w krajach nieznajdujących się na liście.
Jedna rzecz jest pewna – istnieje poważna potrzeba poprawy widoczności sprawozdania, zwłaszcza wśród dziennikarzy i w parlamentach krajowych.
Przebieg obu prezydencji
Ogólnie rzecz biorąc prezydencja luksemburska (styczeń – czerwiec 2005 r.) była sukcesem pod względem promowania i obrony praw człowieka, przede wszystkim na 61. sesji Komisji Praw Człowieka ONZ.
Jest to szczególnie prawdziwe ze względu na ograniczoną dostępność środków, co oznaczało, że prezydencja była uzależniona od praktycznej pomocy innych państw członkowskich i ich wcześniejszych negocjacji między sobą.
Ten system wspomagających zespołów państw członkowskich – „nieformalnych trójek” – nie powinien być ograniczony jedynie do prezydencji małych krajów.
Umożliwiłby on rozszerzenie objętości pracy, jaką UE może wykonywać i generalnie zwiększenie zaangażowania państw członkowskich w pracę Rady w dziedzinie praw człowieka.
W czasie prezydencji brytyjskiej dokonano wielu przełomów (lipiec – grudzień 2005 r.), które miały duże konsekwencje w dziedzinie praw człowieka, zwłaszcza dotyczące rozszerzenia.
Tempo reform w Turcji będzie nawet większe teraz, gdy rozpoczęły się negocjacje, a Komisja podkreśla znaczenie monitorowania kryteriów praw człowieka.
Podczas prezydencji brytyjskiej priorytet nadano wielu interwencjom dyplomatycznym w sprawie kary śmierci, koncentrując się na krajach, które w tym okresie nie były zdecydowane, czy wprowadzić, czy nie wprowadzić moratorium.
Generalnie w minionym roku miało miejsce wiele interwencji dyplomatycznych, w około 40 różnych krajach na całym świecie.
Ze względu na swój charakter interwencje takie nie mogą być upublicznione, ale należy dokonać oceny ich oddziaływania, a wynik podać do publicznej wiadomości.
Należy także zastanowić się, czy byłoby możliwe podzielenie się poufnymi informacjami o interwencjach dyplomatycznych z wybraną grupą posłów Parlamentu Europejskiego, tak jak to już się dzieje w przypadku tajnych informacji dotyczących polityki bezpieczeństwa.
Prezydencja brytyjska dokonała także postępów w wywieraniu nacisków na takie kraje, jak Iran i Kambodża, w odniesieniu do praw związków zawodowych oraz utrzymała unijne sankcje wobec Birmy, z powodzeniem naciskając na rząd Birmy, aby zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego ASEAN w 2006 r.
Wydano także godne uwagi deklaracje dotyczące Nepalu, których poziom pod względem jakości i wyważenia znacznie się poprawiał, zwłaszcza jeżeli chodzi o krytykę władz nepalskich.
Jednakże w okresie prezydencji brytyjskiej wystąpiły problemy z konsultacjami.
Na przykład miały miejsce poważne skargi dotyczące wniosków GAERC w sprawie Kolumbii z dnia 3 października, które wydano bez konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim, a także nie dotrzymano obietnicy zaproszenia dyrektora biura Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka w Kolumbii, aby mógł wystąpić przed Radą przed uzgodnieniem wniosków.
Istnieją realne obawy, podzielane także przez ONZ, że uznanie ustawy o pokoju i sprawiedliwości (ram prawnych demobilizacji nielegalnych grup zbrojnych) jako kroku naprzód na drodze do pokoju w Kolumbii będzie mieć zgubne skutki dla obrońców praw człowieka w Kolumbii.
Już dochodzą informacje, że od czasu ogłoszenia wniosków zabitych zostało siedmioro członków Krajowego Ruchu Ofiar.
Ten temat nigdy nie znalazł się w kalendarzu prac Grupy Roboczej Rady ds. Praw Człowieka (COHOM), pomimo jego bezpośredniego znaczenia dla obrońców praw człowieka i promowania wytycznych.
W czasie prezydencji brytyjskiej przeprowadzono przegląd wytycznych w sprawie kwestii „dzieci i konflikty zbrojne”.
Jednakże postawa prezydencji „nie do nas należy dyktowanie naszym partnerom, co mają robić” była niepokojąca.
Drugim poważnym powodem rozczarowania był brak przeprowadzenia - ani przez przedstawicielstwa, ani przez organizacje pozarządowe działające w tej dziedzinie - jakiejkolwiek analizy oddziaływania na dzieci.
W istocie nie skonsultowano się nawet z lokalnymi przedstawicielstwami w sprawie tego przeglądu.
Należy także dokonać przeglądu listy krajów oznaczonych jako kraje priorytetowe dla celów wytycznych, zwłaszcza że w roku 2005 nie było żadnej interwencji dyplomatycznej w sprawie kwestii „dzieci i konflikty zbrojne” w krajach nieznajdujących się na liście.
Na przykład takie miejsca jak Autonomia Palestyńska nie znajdują się na liście, ale wpływ toczącego się tam konfliktu zbrojnego na dzieci jest przytłaczający.
Jeżeli chodzi o wytyczne w sprawie obrońców praw człowieka, to pomimo pewnych starań dotyczących konkretnych kroków w celu ich wdrożenia, wytyczne są generalnie mało znane.
Na przykład w lutym 2005 r. organizacje pozarządowe próbowały zorganizować spotkanie w celu promowania wytycznych wobec pracowników lokalnych organizacji pozarządowych w Ruandzie.
Przedstawicielstwo Komisji było jednak niechętne wzięciu udziału, ze względu na kontekst polityczny.
Natomiast w Burundi sam ambasador przedstawił wytyczne na takim spotkaniu.
Przedłożone zostały dwa dokumenty z zaleceniami i propozycjami ze strony obrońców praw człowieka w Ruandzie i Burundi, ale nie wydaje się, aby miały one jakiś ciąg dalszy.
Istnieje wyraźna potrzeba prowadzenia regularnych, formalnych przeglądów i oceny wywieranego oddziaływania w odniesieniu do każdego zbioru wytycznych, z uwzględnieniem ewentualnych nowych mechanizmów zwiększających ich skuteczność, z udziałem i spostrzeżeniami Parlamentu oraz przy zastosowaniu „najlepszej praktyki” w celu lepszego wdrażania.
Kluczowe dla bardziej skutecznego zaangażowania Rady w kwestie praw człowieka jest zarządzanie COHOM.
Na poziomie praktycznym porządek obrad i dokumentacja powinny być publicznie udostępniane w terminie i przed posiedzeniami, tak aby był możliwy impuls z zewnątrz.
Dotyczy to również stałej COHOM z siedzibą w Brukseli, a jeżeli jest to niemożliwe, to przynajmniej w każdym stałym przedstawicielstwie powinien być jeden urzędnik odpowiedzialny za prawa człowieka.
To samo dotyczy posiedzeń z przedstawicielami i wizyt w państwach trzecich – na przykład delegacji „trójki”, posiedzeń na szczycie, Rad Stowarzyszenia i posiedzeń Komisji.
Porządek obrad powinien zostać wcześniej udostępniony, aby umożliwić konsultacje, a sprawozdania z wizyt powinny być podawane do publiczne wiadomości.
Broszury o prawach człowieka są przygotowywane od czasu prezydencji luksemburskiej i mają na celu dostarczanie lepszych informacji przed wizytami i spotkaniami w państwach trzecich.
Broszury te są bardzo dobrą inicjatywą; są jednak aktualizowane tylko raz do roku i obecnie są poufne.
Rośnie liczba i znaczenie misji EPBO, a gwarantowanie przestrzegania praw człowieka staje się coraz ważniejsze.
Standardy postępowania dla personelu wojskowego i cywilnego zostały opublikowane dnia 22 kwietnia 2005 r., nie ma jednakże informacji, w jaki sposób zasady te były stosowane podczas misji EPBO rozpoczętych w 2005 r., zwłaszcza w odniesieniu do przestępczości zorganizowanej, korupcji, handlu ludźmi i wykorzystywania seksualnego dzieci.
Jasne jest, że brakuje wiedzy w tej dziedzinie, na przykład podczas misji do Demokratycznej Republiki Konga nie było żadnego szkolenia o prawach dziecka ani o wytycznych, więc gdy personel EPBO spotkał dzieci-żołnierzy, po prostu nie wiedział, co powinien zrobić.
Osiągnięcia Rady i Komisji na forum międzynarodowym
W sprawozdaniu rocznym mówi się o „znaczącym wpływie, jaki UE może wywierać na prawa człowieka, jeżeli będzie mówić jednym głosem”, zasada ta jest szczególnie adekwatna jeżeli wziąć pod uwagę znaczenie, jakie ma UE na forach międzynarodowych.
Jednakże po wzięciu udziału w 61. sesji Komisji Praw Człowieka ONZ poseł-sprawozdawca doszedł do wniosku, że państwa członkowskie UE spędzają zbyt wiele czasu na dyskusjach między sobą, a zbyt mało czasu pozostaje na budowanie kontaktów z innymi krajami lub z tymi krajami, które można przekonać, aby poparły stanowisko UE.
Godna ubolewania była odmowa poparcia rezolucji w sprawie Chin, po raz kolejny nie było też rezolucji w sprawie Zimbabwe.
Państwom członkowskim UE nie udało się przekonać wpływowych rządów państw afrykańskich i innych krajów o potrzebie zajęcia bardziej zdecydowanego stanowiska, pomimo surowego potępienia masowych przymusowych wywłaszczeń w Zimbabwe oraz prób dostarczania pomocy humanitarnej w celu rozwiązania kryzysu.
Unia Europejska odmówiła także poparcia rezolucji w sprawie Czeczenii, mimo iż popierała ją w poprzednich latach i mimo braku rozstrzygnięcia konfliktu.
Lokalne grupy praw człowieka szacują, że od rozpoczęcia konfliktu w 1999 r. „zaginęło” od 3000 do 5000 osób, w chwili zatrzymania wszystkie one były cywilami lub nie miały broni.
Władze rosyjskie wypierają się wszelkiej odpowiedzialności za ich los lub miejsce pobytu.
Sugeruje to, że UE stosuje jedne zasady wobec małych krajów, a inne wobec dużych – jest to niezgodne z zasadą uniwersalności praw człowieka.
Ujawnia to również niepowodzenie UE w negocjowaniu i dyskutowaniu wspólnych stanowisk z państwami trzecimi w ramach innych dwustronnych umów politycznych, handlowych i dotyczących rozwojowych w ciągu roku, a nie tylko izolowanie się od nich w Genewie.
Generalnie ogromne znaczenie ma sukces inicjatywy zreformowania mechanizmów praw człowieka ONZ.
Unia Europejska uznała utworzenie Rady Praw Człowieka za kluczowy priorytet, ale w 2005 r. państwa członkowskie okazały się zaskakująco powolne w zdecydowanym naleganiu na działania w sprawie tej kluczowej reformy.
UE nadal popierała Międzynarodowy Trybunał Karny na forach międzynarodowych, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem UE z czerwca 2003 r., i po części właśnie to zdecydowane poparcie doprowadziło do skierowania do MTK w dniu 31 marca 2005 r. przez Radę Bezpieczeństwa ONZ sprawy Darfuru.
Niestety poparcie UE nie mogło wpłynąć na sformułowania dotyczące MTK w dokumencie końcowym ONZ z września 2005 r., UE nie wystąpiła również z oświadczeniem na temat MTK na posiedzeniu wykonawczym OBWE dotyczącym wymiaru ludzkiego, jak to czyniła w latach poprzednich.
Ilekroć to możliwe UE i państwa członkowskie powinny nadal potwierdzać swoje poparcie dla MTK, zwłaszcza że USA dążą do zawierania z państwami na całym świecie dwustronnych umów o nietykalności.
Stosownie do ustalonego stanowiska, że prawa osób niepełnosprawnych są prawami człowieka, UE musi zwiększyć swoje poparcie dla konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, która nadal znajduje się w fazie negocjacji.
Na przykład w chwili obecnej UE nie popiera fragmentu tekstu, w którym mówi się, że odmowa przyzwoitych pomieszczeń stanowi formę dyskryminacji, co pozostawiłoby tę kwestię w sferze dobrowolnych decyzji, a nie jest to zgodne ze sposobem, w jaki potraktowano tę sprawę w dyrektywie 2000/78 WE w sprawie równego traktowania.
Ponadto, jak zauważono w rocznym sprawozdaniu, UE jest znacznie skuteczniejsza w promowaniu poszczególnych spraw za granicą, jeżeli sama daje dobry przykład na własnym podwórku.
Tak dzieje się na przykład w promowaniu podpisywania, ratyfikowania i wdrażania instrumentów praw człowieka.
A zatem, mimo że UE odniosła sukces promując Statut Rzymski (MTK), to jednak wypadła znacznie gorzej promując Protokół Opcjonalny do Konwencji ONZ przeciwko torturom.
Aby cieszyć się wiarygodnością na arenie międzynarodowej, państwa członkowskie UE muszą wykazywać się zdecydowaniem w wyznaczaniu terminów ratyfikacji wszystkich kluczowych konwencji dotyczących praw człowieka i ich protokołów opcjonalnych.
Podobnie wiele agencji sugeruje, że obecne polityki UE dotyczące nielegalnej imigracji spowodowały ograniczenie możliwości osób starających się o otrzymanie azylu do korzystania z ich praw człowieka.
Nowe pilotażowe inicjatywy dotyczące regionalnych programów ochrony w państwach trzecich, takich jak Tanzania, stanowią zasadniczy sprawdzian, czy UE jest rzeczywiście zainteresowana zwiększeniem ochrony uchodźców, czy tez kieruje się po prostu chęcią zmniejszenia liczby uchodźców starających się o ochronę w samej Europie.
Analiza unijnego dialogu politycznego i dialogu o prawach człowieka z państwami trzecimi oraz planów działania w Polityce Sąsiedztwa:
UE nawiązała formalne dialogi na temat praw człowieka z trzema krajami: Chinami (od 1996 r.), Iranem (od 2002 r.) i ostatnio z Rosją (począwszy od 2005 r.), mające na celu promowanie unijnej agendy „raczej jako elementu przekonywania, niż narzucania”.
Rada uczciwie wypowiada się na temat skutku tych dialogów, w sprawozdaniu rocznym stwierdza się, że „dialogi te przyniosły niejednoznaczne rezultaty”.
Rzeczą pozytywną jest to, że sprawozdanie zawiera ocenę dialogu z Chinami i Iranem w 2005 r., zgodną z unijnymi wytycznymi w prawie dialogów na temat praw człowieka.
Dialogi z Chinami poprawiły się w minionej dekadzie, tym bardziej, że obecnie koncentrują się one na konkretnych tematach i można sądzić, że istnieje większa wola angażowania się w konkretną dyskusję, a seminaria organizacji pozarządowych odbywają się w tym samym czasie, co dialogi.
Jednakże istnienie dialogu na temat praw człowieka oznacza, że problematyka praw człowieka często nie figuruje w programie obrad posiedzeń na szczycie.
UE prowadziła szerokie konsultacje przed rozpoczęciem dialogów, ale pojawiały się obawy o konkretne kwestie, które nie były poruszane w dialogach, na przykład sprawy uchodźców z Korei Północnej.
Dialog z Rosją, chociaż najnowszy, nie jest jak dotąd specjalnie wysoko oceniany.
Rosja nadal odmawia przeprowadzenia sesji dialogu na swoim terytorium, co oznacza, że wiele krajowych organizacji pozarządowych nie ma praktycznie szansy na udział i przedstawienie swojej sprawy.
Istnieją rzeczywiste obawy w związku ze zmianami politycznymi w Rosji po masakrze w Biesłanie w 2004 r., a krytyka sytuacji w Czeczenii utrzymuje się nadal.
Państwa członkowskie UE muszą być nadal zaangażowane w wywieranie nacisków na Iran w związku z ustaleniem terminu następnego dialogu, pomimo ewidentnych trudności związanych z dyskusją o irańskim programie nuklearnym.
W przeszłości UE miała kłopoty z wprowadzaniem planów zawierających konkretne wyznaczniki i cele strategiczne dialogów.
Są one konieczne, jeżeli ma nastąpić jakikolwiek postęp oraz ocena wymiernych skutków; informacje na temat posiedzeń, w tym ich wyników, powinny być dużo szerzej dostępne, a Parlament powinien mieć możliwość dokonania ich analizy.
Potrzebna jest ocena skuteczności wszystkich dialogów politycznych, a nie tylko systematycznych dialogów o prawach człowieka; jest to jednak niemożliwe przy całkowitym braku informacji.
Dyskusje te są potencjalnie bardzo ważnym narzędziem, jeżeli będą zarządzane proaktywnie, a ich centralnym punktem będzie COHOM, zapewniająca strategiczny przegląd.
Jakość sekcji poświęconej prawom człowieka w nowych Planach Działania w ramach Polityki Sąsiedztwa bardzo się różni w poszczególnych krajach - ponieważ plan jest negocjowany z zainteresowanym krajem, musi być zatem z nim uzgadniany.
Na przykład w planach działania dla Izraela i Egiptu niemal nie wspomina się o prawach człowieka, ponieważ kraje te nie zgodziłyby się na to.
Jedną z możliwości wsparcia tych dialogów na temat praw człowieka, zarówno formalnych, jak i nieformalnych, jest możliwość rozszerzenia podkomisji rad partnerskich, tak jak to ma miejsce w przypadku Azji Południowo-Wschodniej.
Analiza wdrażania klauzuli o prawach człowieka i demokracji
Ważny precedens miał miejsce w październiku 2005 r., gdy UE po raz pierwszy w historii częściowo zawiesiła umowę o partnerstwie i współpracy za nieprzestrzeganie klauzuli o prawach człowieka i demokracji w przypadku Uzbekistanu.
Niestety, Niemcy zlekceważyły zakaz przyznając Ministrowi Spraw Wewnętrznych wizę na leczenie na kilka dni przed ogłoszeniem listy.
Był to niewątpliwie bardzo ważny precedens, ale fakt, iż tyle czasu minęło zanim klauzula zaczęła mieć jakiekolwiek faktyczne konsekwencje, stanowi również smutny komentarz do braku poważnego traktowania w przeszłości klauzul o prawach człowieka w innych umowach.
Na przykład UE nadal postrzega stosunki z sąsiadami z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej przede wszystkim w kontekście handlu i pomocy gospodarczej, mimo że umowy eurośródziemnomorskie obejmują także klauzule o prawach człowieka.
W przypadku umowy stowarzyszeniowej UE-Egipt, która weszła w życie w czerwcu 2004 r., na klauzulę o prawach człowieka nikt się jeszcze nie powołał, pomimo poważnych problemów w 2005 r., jak rutynowe stosowanie tortur, stale obowiązujący przepis o sytuacjach nadzwyczajnych umożliwiający arbitralne zatrzymania i procesy przed sądami wojskowymi i sądami bezpieczeństwa państwa oraz około 15 tys. osób przebywających przez długi czas w areszcie bez przedstawienia zarzutów.
Podobna sytuacja występuje między innymi w przypadku umów UE z Tunezją (1999) i z Izraelem (2000).
Jeżeli chodzi o Tunezję to UE była współsygnatariuszem ostrego oświadczenia w dniu 30 września przed Światowym Szczytem Społeczeństwa Informacyjnego w Tunisie, zaniepokojona ograniczeniami swobody wypowiedzi i działalności organizacji pozarządowych.
Umowa stowarzyszeniowa UE-Tunezja pozostała jednak w mocy, pomimo sytuacji praw człowieka i blokowania przez Tunezję dotacji dla organizacji pozarządowych, w tym tunezyjskiej Ligi Praw Człowieka.
Parlament Europejski przyjmuje swoje stanowisko w sprawie klauzul o prawach człowieka w sprawozdaniu Agnoletta (INI 2005/2057), które wyraźnie stwierdza, że klauzule o prawach człowieka powinny być włączone do wszystkich bez wyjątku umów ogólnych i sektorowych z państwami trzecimi i muszą stanowić część wszystkich strategii krajowych i regionalnych.
Niewątpliwie potrzebna jest „trzecia droga” lub zestaw opcji, które nie spowodują przechodzenia UE z jednej skrajności (brak działania) w drugą (zawieszenie umowy), co jest problemem obecnego systemu, opierającego się na dobrej woli państw członkowskich i Komisji.
Stopniowana skala środków powinna być stosowana w zależności od stopnia naruszeń praw człowieka i mogłaby obejmować takie środki, jak dialog polityczny, interwencje dyplomatyczne, publiczne oświadczenia, realokacja finansowania, embargo na broń lub inne embargo handlowe, zawieszenie umów, wycofanie programów współpracy i rozwoju, zamrożenie finansowania/pomocy budżetowej, zakaz udzielania wiz oraz zamrożenie aktywów.
Istnieje wyraźna potrzeba, aby UE intensywniej zajęła się włączaniem [praw człowieka] do głównego nurtu, polityka ta została po raz pierwszy nakreślona w komunikacie Komisji z 2001 r.
Sama Komisja nigdy nie złożyła sprawozdania z wdrożenia komunikatu i powinna zrobić to teraz.
Wydaje się, że nadal zbyt często prawa człowieka są pomijane w przypadku silnego sprzeciwu lub stają się przedmiotem negocjacji w zestawieniu z innymi interesami.
Analiza skuteczności własnych interwencji Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do praw człowieka
Roczne sprawozdanie słusznie stwierdza, że Parlament „od dawna uważa promowanie i ochronę praw człowieka, tak w UE, jak i poza jej granicami, za jedną ze swoich zasadniczych funkcji” i ze „Parlament często jest decydującym czynnikiem w rozwoju praw człowieka i gwarantuje, że pozostałe instytucje UE traktują prawa człowieka jako bardzo ważne”.
Realizację tego celu w znacznym stopniu wsparło powstanie podkomisji ds. praw człowieka po wyborach w 2004 r.
W 2005 r. podkomisja wystąpiła z wieloma dobrymi inicjatywami, jak opracowanie wytycznych dotyczących składania wizyt w krajach trzecich oraz kilka przesłuchań, na przykład przesłuchanie na temat praw człowieka w Wietnamie, Kambodży i Laosie, które odbyło się we wrześniu.
Podkomisja, podobnie jak przewodniczący Parlamentu, była także szczególnie aktywna w wyrażaniu sprzeciwu wobec indywidualnych przypadków łamania praw człowieka na całym świecie.
Istnieje także potrzeba skonsolidowania wysiłków w zakresie dalszego ściślejszego śledzenia programu pracy Rady i Komisji w celu wywierania większego wpływu na politykę i programowanie oraz wzmocnienia roli kontrolnej.
Aby było to możliwe, podkomisja powinna ściślej monitorować prace COHOM, uczestnicząc także w spotkaniach informacyjnych.
Największym problemem związanym ze skutecznością działań Parlamentu jest brak ich kontynuacji oraz to, że nie zawsze dana sprawa jest śledzona aż do końca, po tym jak przestanie być przedmiotem zainteresowania mediów.
Na przykład sprawa Sudanu była przedmiotem podwyższonej uwagi wszystkich do czasu jej skierowania do MTK w marcu 2005 r.; wydaje się jednak, że obecnie została zapomniana pomimo tego, że gwałtownie nasila się łamanie praw człowieka.
Jest to jeden z przykładów, dlaczego wyniki zleconej przez podkomisję oceny skutków, która ma być przedstawiona jesienią 2006 r., będą takie ważne.
Środki przeznaczone na pracę związaną z prawami człowieka
Nie ma wątpliwości, że mianowanie osobistego przedstawiciela ds. praw człowieka w 2005 r. znacznie poprawiło widoczność i zaangażowanie w problematykę praw człowieka w działaniach Rady, przy czym zobowiązał się on osobiście do podnoszenia wiedzy na ten temat.
Ponieważ osobisty przedstawiciel bierze na siebie dodatkowe zadania (jak ogólne relacje z Parlamentem), istnieją obawy, że będzie miał mniej czasu i środków na swoją podstawową pracę.
Istnieje rzeczywista potrzeba przydzielenia do jego biura dodatkowych pracowników, którzy będą się zajmować wyłącznie prawami człowieka; byłoby dobrze, gdyby mieli wcześniejsze doświadczenie w tej dziedzinie.
Najlepiej byłoby, gdyby w biurze znalazła się taka liczba pracowników, aby każdymi wytycznymi zajmował się oddzielny pracownik, a podział pracy był taki jak w sekcji politycznej Wysokiego Przedstawiciela.
Pozytywny wydźwięk ma fakt, że w grudniowych wnioskach GAERC stwierdza się, że w biurze każdego ze specjalnych przedstawicieli będzie pracownik odpowiedzialny za prawa człowieka.
Jest to decyzja, której należy przyklasnąć i która powinna stanowić przykład dla Komisji i jej przedstawicielstw.
W Komisji sekcja ds. praw człowieka w DG Stosunki Zewnętrzne ma za mało pracowników i za mało środków do tego stopnia, że brak jest wystarczającej liczby pracowników, aby zajmować się wszystkimi dziedzinami praw człowieka.
Oznacza to, że nie zwraca się dostatecznej uwagi na zapewnienie, by inne sekcje także w wystarczającym stopniu zajmowały się prawami człowieka – co jest szczególnie ważne w przypadku sekcji geograficznych.
Sekcja rozwoju ludzkiego i rozwoju społecznego w DG ds. Rozwoju powinna także zostać rozszerzona, aby znaleźli się tam specjaliści w dziedzinie praw człowieka, należy także rozważyć powstanie międzydyrekcyjnej grupy ds. praw człowieka.
Sytuacja jest podobna w przedstawicielstwach zlokalizowanych w państwach trzecich.
Zdumiewające jest, że w żadnym przedstawicielstwie nie ma przynajmniej jednego pracownika, który miałby w swoim zakresie obowiązków problematykę praw człowieka, zwłaszcza w strefach konfliktów.
Obowiązkowe powinno być szkolenie zapewniające znajomość instrumentów praw człowieka przez wszystkich pracowników działających w terenie.
Na koniec, stała debata między Parlamentem i Komisją dotycząca potrzeby stworzenia oddzielnej podstawy dla utrzymania Europejskiej Inicjatywy na rzecz Demokracji i Praw Człowieka musi znaleźć swoje zakończenie.
Poseł-sprawozdawca ma nadzieję, że Parlament utrzyma zdecydowane stanowisko w celu zapewnienia poparcia dla ofiar łamania praw człowieka w krajach na całym świecie, niezależnie od stanowiska zainteresowanych rządów.
Wnioski
Niniejsze sprawozdanie stanowi eksperyment sprawdzający, w jaki sposób roczne sprawozdanie Parlamentu może rzeczywiście dotyczyć skuteczności samej Unii Europejskiej w promowaniu praw człowieka.
Sukces eksperymentu będzie zależał od woli współpracy Rady i Komisji, przy wielu bardzo szczegółowych wskazówek zawartych w naszych zaleceniach oraz zaangażowaniu posłów do PE w przestrzeganie tego nowego podejścia.
Proszę o Państwa poparcie.
ANNEX I - INDIVIDUAL CASES RAISED BY THE EUROPEAN PARLIAMENT
UPDATED: APRIL 2006
(Annex: List of adopted resolutions)
FOLLOW-UP OF CASES RAISED BETWEEN 2000 AND 2003
PEOPLE RELEASED
Belarus
YURI BANDAZHEVSKY, released in August 2005.
The scientist was sentenced to 8 years' hard labour on 18 June 2001 for denouncing the health situation in Belarus after the explosion of the Chernobyl nuclear power plant.
The European Parliament called on President Loukachenko to ensure that his case was reviewed by an independent commission and reiterated its call for his immediate release again in 2005.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0080 , adopted on 10.03.05 On 31 January the Commission of the Penal Settlement voted unanimously for the refusal of parole to which he was entitled in accordance with article 90 of the penal code of the Belarus Republic (good conduct).
In August 2005, however, Professor Bandazhevsky was conditionally released from prison.
Restrictions for the next five years on travelling or holding senior political or managerial functions have been imposed, as well as regular reporting to the police.
Dagestan
ARJAN ERKEL, set free on 11 April 2004.
After being kidnapped 12 August 2002, the head of the Médecins Sans Frontiers mission in Dagestan was freed during a raid by Russian secret service.
Eritrea
DAWIT ISAAK, released on 19 November 2005.
The proprietor of the former weekly Setit and Swedish citizen since the 1980s had been arrested on 23 September 2001 together with other journalists in a major police sweep five days after the suspension of all civil liberties in the country.
Shortly before his detention he published a letter of fifteen reforms-minded cabinet members, who were unanimously demanding an investigation of the facts that lead to the war in Eritrea.
Dawit Isaak was detained for more than four years without trial and completely cut off from the outside world.
The Swedish authorities have on several occasions tried to visit him, but the Asmara government always refused to allow it.
The European Parliament reiterated its call for immediate release of the detainees.
Resolution P6_TA-PROV(2004)0068 adopted on 18.11.2004
Iran
Dr HASHEM AGHAJARI, released on 31 July 2004.
The head of the history department at the Tarbiat Moadres University, Teheran, a prominent member of the reformist movement was condemned to death for blasphemy in November 2002 after calling for a ‘religious renewal of Shiite Islam’ in which Muslims should not ‘blindly follow religious leaders'.
The judgement sparked the largest student protests for years and legal battles with judges.
The case was reviewed by Iran's Supreme Court, who quashed the death sentence in February 2003.
On the occasion of a re-trial the regional court upheld its former death sentence enhanced by a 10 year ban on teaching, eight years in jail and 74 lashes.
Finally he was sentenced to five years imprisonment, but released on bail by a Supreme Court ruling on 31 July 2004.
Kazakhstan
SERGEI DUVANOV , released on 16 August 2004.
The journalist and editor of a human rights bulletin was released because of "good conduct" after serving half of his three-and-a-half-year prison sentence.
Most of his civil and political rights were restored.
The leading independent journalist had been charged of sexual offences with a minor in 2001.
According to Human Rights groups the case was a propaganda trial based on equivocal evidence in order to phase out an unwanted independent journalist, who published an online article about the president's murky banking transactions in Switzerland.
With regards to the pressure by the OSCE, whose presidency Kazakhstan is aiming on in 2009 and the strong resolution of the European Parliament
Resolution P5_TA-PROV(2004)0376 adopted on 22.04.2004 the government of Kazakhstan seems to have given in to the international criticism.
Malaysia
ANWAR IBRAHIM, released on 2 September 2004.
The famous political opponent had spent 6 years in prison for "crime of sodomy".
Turkey
LEYLA ZANA, Sakharov Prize Laureate, released on 9 June 2004.
The former Kurdish MP and Sakharov Prize laureate of 1995, Leyla Zana and the 3 other Kurdish deputies of the banned DEP, Mr Hatip Dicle, Mr Orhan Dogan and Mr Selim Sadak had been sentenced to 15 years' imprisonment for their political activities in support of the fundamental rights of the Kurdish people.
On 9 June 2004 they were released after having spent 10 years in prison.
At the time when she was awarded the Sakharov Prize, she was already imprisoned.
On 14 October 2004, she could finally address the plenary in person in a special "Sakharov Prize" ceremony.
In July 2001 the European Court of Human Rights had condemned Turkey for the way Leyla Zana's trial had been conducted.
On 11 January 2005, Leyla Zana reached a "friendly settlement" at the European Court of Human Rights and received financial compensation from the Turkish state for the latter's violation of the applicants' right to free expression.
Vietnam
FATHER NGUYEN VAN LY, released in early 2005.
He was imprisoned since May 2001 for having expressed his religious faith peacefully.
Zimbabwe
ROY BENETT, released on 28 June 2005.
In the case of the opposition MP Roy Benett, who has been denunciated by Mugabe and his regime for years, the Parliament denounced a fifteen months prison sentence with three months suspended handed down on him on 28 October 2004.
Resolution P6_TA-PROV(2004)0112 adopted on 16.12.2004 He allegedly attacked Justice Minister Patrick Chinamasa in May 2004 during a parliamentary session.
The sentence was decided by a parliamentary vote and was only the last stage of a vicious campaign against the main opposition party "Movement for Democratic Change" (MDC), whose leader Morgan Tsvangirai has constantly been harassed by the governmental regime.
MORGAN TSVANGIRAI, the state withdrew charges in August 2005.
On 11 August 2003, the Zimbabwean High Court ruled that opposition leader Morgan Tsvangirai should be tried for treason, because state lawyers demonstrated that he may have plotted to kill President Mugabe in 2001.
On 15 October 2004, the High Court acquitted Mr Tsvangirai.
Similarly he was faced with treason charges in 2005, but in August 2005 the state withdrew charges before plea.
DEATH SENTENCE COMMUTED TO LIFE IMPRISONMENT
Tibet
TENZIN DELEG RINPONCHE, Buddhist lama.
His execution was suspended for two years and commuted to life imprisonment on 26 January 2005.
On 2 December 2002, the Intermediate People's Court of Ganzi Tibetan Autonomous Prefecture sentenced the influential Buddhist lama and his attendant, Lobsang Dhondup, (who was executed on 26 January 2003), to death for alleged 'action against the security of the State'.
On several occasions, the European Parliament urged the Chinese Government to commute Tenzin's death penalty to life imprisonment according to its own statement to which anyone sentenced to death who commits no crime of intent during the period of suspension shall have their punishment commuted to life imprisonment on the expiration of the two-year period.
Resolution P5_TA-PROV(2002)0632 adopted on 19.12.2002, Resolution P6_TA-PROV(2004)0067 adopted on 18.11.2004 and Resolution P6_TA-PROV(2005)0010 , adopted on 13.01.2005 The Parliament has adopted further resolutions in which it expressed its concerns on Tenzin's imprisonment conditions and called for his immediate release.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0416 adopted on 27.10.2005, Resolution P6_TA-PROV(2005)0533 adopted on 15.12.2005
The EU, although it welcomed the decision, remained very concerned about the persistent doubts surrounding the impartiality of Tenzin Deleg Rinpoche's trial, and asked the Chinese authorities to continue to brief it on developments in this case.
Declaration by the Presidency of 02.02.2005
Turkey
ABDULLAH ÖCALAN, leader of the outlawed Kurdistan Worker's Party PKK.
Following the abolition of the death penalty in Turkey in August 2002, the death sentence was commuted to life imprisonment in September 2002.
The European Court of Human Rights had already convicted Turkey in 2003 in particular denouncing the lack of an independent and impartial tribunal, the long delay in bringing the case to court and the restricted access to the case file.
Moreover the Court stated that the imposition of the death sentence following an unfair trial amounted to inhuman treatment in violation of Article 3 of the European Convention on Human Rights.
In July 2003 the case was referred to the grand chamber.
On 12 May 2005, the Grand Chamber of the ECHR confirmed that his trial was 'unfair'.
The Court did not directly call for a retrial but said retrying or reopening the case would be an appropriate way of redressing the violation.
STILL IMPRISONED
Burma ( Myanmar )
DAW AUNG SAN SUU KYI, Sakharov Prize laureate of 1990, remains under house arrest since 31 May 2003.
In December 2004, while 9.000 prisoners were allegedly released by the military government, the measures on Suu Kyi were tightened restricting access by her doctor and the withdrawal of some of her party members, securing her compound.
On 16 January, however, the roadblock outside San Suu Kyi's house was removed.
Suy Kyi has spent 10 of the last 16 years in detention.
Under Myanmar law, a person can be detained without trial for up to five years.
Suu Kyi has never been tried.
In December 2005, the NLD submitted an appeal to the junta claiming her house arrest was legally flawed.
On 28 February 2006 the Olof Palme prize was presented to Kyi for being "an outstanding example of the efforts to attain democracy by the people of Burma, where respect for human rights, ethnic unity, and a life in peace remain only a dream", the organisers said in a statement.
The European Parliament continued to urge release and full freedom and movement and expression for Suu Kyi and other leading NLD members as well as other political prisoners held by the ruling junta.
Resolution P5_TA-PROV(2004)0187 adopted on 11.3.2004, Resolution P6_TA-PROV(2004)0015 adopted on 16.9.2004 and Resolution P6_TA-PROV(2005)0186 , adopted on 12.05.2005 Heavy pressure from the European Union and the US government lead to reopening constitutional talks in February 2005 which are supposed to draw up a new constitution as the first step in the self-proclaimed "road map" to democracy in Burma/Myanmar.
In January 2006, the military rulers adjourned the talks until later this year.
The talks have been condemned internationally for failing to include Aung San Suu Kyi's National League for Democracy.
The NLD has boycotted the talks to demand the release of their leader and of other political prisoners.
South-East Asian countries have spoken out critically against the junta and demanded the release of Aung San Suu Kyi.
Indonesia/Aceh
MUHAMMAD NAZAR, internationally recognised human rights activist.
The head of the Aceh Referendum Information Centre remains to be imprisoned after having been sentenced to a five-year prison term on 1 July 2003 on the grounds of spreading hatred against the government following his participation in peaceful pro-independence meetings.
Aceh is one of the regions that have been hit hardest by the Tsunami disaster on 26 December 2004.
Several human rights activist groups called for human rights to be at the centre of relief and reconstruction efforts.
Laos
PA FUE KHANG and THAO MOUA, local escorts of a journalist team.
The Belgian journalist, Mr Thierry Falise, and the French cameraman, Mr Vincent Reynaud, were arrested together with their Laotian escorts while producing a report on the Hmong ethnicity who were allied to the US during the Vietnam war and have a long history of resistance and aspirations to independence vis-à-vis the Laotian government.
After the Western reporters were released on 9 July 2003, their escorts underwent a collective trial, whose outcome was predetermined and did not allow for legal representation.
Pa Fue Khang and Thao Moua face a 15 and 12 years imprisonment respectively in Samkhe prison, one of Laos´ severest jails.
The third guide arrested managed to flee the inhumane conditions.
Vietnam
Venerable THICH HUYEN QUANG , Venerable THICH QUANG DO, PHAM MINH TRI , NGUYEN DUC VINH , NGO QUANG VINH
Freedom of expression and religion in Vietnam is a constant concern of the European Parliament.
Parliament strongly condemns the repression of the Unified Buddhist Church of Vietnam, the Christian Montanards and the Hoa Hao Buddhist Church.
Parliament is particularly concerned about the continuing isolation of the Patriarch of the UBCV, the Venerable Thich Huyen Quang, who has been living under conditions resembling house arrest since 1982, and of the Venerable Thich Quang Do, the UBCV's second-ranking leader, who has been confined to his living quarters under guard since June 2001, for having launched an appeal for democracy in Vietnam.
The European Parliament has also expressed its concern about the dramatic conditions endured by prisoners in the Z30A camp in Xuan Loc, in particular the Roman Catholic priests, Pham Minh Tri and Nguyen Duc Vinh, who have been held for more than 18 years, and a member of the Buddhist Hoa Hao sect, Ngo Quang Vinh, aged 87.
Resolution P6_TA-PROV(2005) 0462 adopted on 01.12.2005
NEW CASES RAISED BETWEEN JANUARY 2004 - APRIL 2006
ALGERIA
· Mohamed BENCHICOU, editor of “La Matin”, sentenced to two years imprisonment on 14 June 2004, for infringement of the law concerning exchange control and capital movements, while his newspaper went into compulsory liquidation in June 2004.
· Ahmed BENAOUM , head of the Erraï Elarm press group, imprisoned on 28 June 2004 .
He was acquitted by a court in Oran on 19 June 2005
Reporters Without Borders at http://www.rsf.org/article.php3?id_article=14166. .
· Journalists working for privately owned French language newspapers sentenced for violating of press laws: Farid ALILAT (sentenced on 28.6.2005); Fouad BOUGHANEM and Haakim LAÂLAM (both sentenced on 17.5.2005); Abla CHEÉRIF, Hassane ZERROUKY, Youssef REZZOUG and Yasmine FERROUKHI (all sentenced on 20.4.2005); Hafnaoui GHOUL (detained on 24.5.2004 and released on 25.11.2004).
Parliament called on the Algerian authorities to release without delay the JOURNALISTS s entenced to imprisonment for libel, to end judicial persecution of the Algerian private media for their opinions and halt the legal proceedings initiated against the Algerian private media.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0242 adopted on 9.6.2005.
BELARUS
Parliament strongly condemned the Belarus regime’s indiscriminate attacks on the MEDIA, JOURNALISTS, MEMBERS OF THE OPPOSITION, HUMAN RIGHTS ACTIVISTS, and any person who attempt freely to voice criticism of the President and the regime.
Resolution P6-TA-PROV(2005)0295 adopted on 7.7.2005.
· Vieronika CHERKASOVA , stabbed to death in her home in Minsk on 20 October 2004.
In its resolution of 28 October 2004 the Parliament urged the Belarusian authorities to investigate thoroughly the murder of Cherkasova who had been working as an independent journalist for the Sokidarnost trade union newspaper when carrying out an investigation on illegal arm sales between the Belarusian government and Iraq.
Resolution P6_TA-PROV(2004)0045 adopted on 28.10.2004.
· Paval MAZEKA and Mikola MARKIEVIC, journalists from the newspaper “Pahonia”; Viktar IVASKIEVIC, journalist from the newspaper “Rabočy”; all sentenced to between 6 and 9 months in prison.
Resolution P6_TA-PROV(2005) adopted on 7.7.2005.
Over the past few years more than 20 independent mass media entities have been closed for “technical reasons”, while it was clear that the regime wanted to undermine the free press and media in the country.
The European Parliament again passed strong-worded resolutions on the deteriorating situation of MEMBERS OF THE POLITICAL OPPOSITION in Belarus and their legitimate right to peaceful protest against President Lukashenko and his government.
In connection with both the referendum and the parliamentary elections on 17 October 2004 and the presidential elections on 19 March 2006, the European Parliament registered massive repression and politically motivated persecution against opposition candidates who peacefully demonstrated the days following the election.
Res.
P6_TA-PROV(2004)0045 adopted on 28.10.2004 and Res.
P6_TA-PROV(2006)0137 adopted on 06.04.06
· Valery LEVONESKY and Alexander VASILYEV , sentenced to two years imprisonment .
Valery Levonevsky and Alexander Vasilyev promoter of a demonstration on 1 May 2004, were sentenced for defamation and insult of the president in a satirical leaflet.
Both were about to run as candidates in the 2004 general elections, but have been struck off the list due to their criminal record.
The Parliament called on the Belarus authorities to immediately release them and all other imprisoned political opponents of the regime.
Res.
P6_TA-PROV(2004)0011 adopted on 16.9.2004 and Res.
P6_TA-PROV(2005)0080 adopted on 10.3.2005.
· Mikhail MARYNICH, a prominent opposition activist, former Minister for External Economic Relations, Ambassador and presidential candidate in 2001, released on parole on 14 April 2006 after almost two years’ imprisonment.
Parliament followed closely the case of Mikhail Marynich who was detained in April 2004 and convicted in December that year of "embezzlement by means of abuse of his official position executed on a large scale".
He was sentenced to 5 years' imprisonment (which on 18 February 2005 was reduced to 3 years and 6 months on appeal) in a hard labour colony with confiscation of property.
Parliament considered that he had in fact been convicted for political reasons rather than having committed a crime.
Res.
P6_TA-PROV(2005)0080 adopted 10.3.2005, Res.
P6_TA-PROV(2006)0066 adopted on 16.2.2006.
· Anatoly LEBEDKO, leader of the Union Party, beaten up in a public restaurant in Minsk .
· Mikola STATKEVIC, leader of the Belarusian Social Democratic Party, and Paval SEVIARYNEC, leader of the Malady Front, sentenced to three years of corrective labour on 31 May 2005 (later on reduced to two years).
Both political leaders were arrested together with some 40 or 50 other demonstrators and freed after harsh criticism on behalf of the European Parliament already on 1 and 4 November 2004 respectively.
But, on 23 March 2005, formally charged for the “organisation of group actions disturbing public peace or active participation in them”, they were sentenced to three years.
As a result of an amnesty declared in connection with the 60 th anniversary of the Second World War their sentences were automatically reduced to two years.
The European Parliament reiterated its call on the Belarus authorities for their immediate release
Res.
P6_TA-PROV(2006)0066 adopted on 16.2.2006. .
· Yuri ZAKHARENKO, former Minister of the Interior, disappeared.
· Victor GONCHAN, former Vice-President of the Parliament of Belarus, disappeared.
· Dmitry ZAVADSKI, cameraman of Russian Television Channel ORT, disappeared.
· Anatoly KRASOVSKY, a business man, disappeared.
The European Parliament called for an independent investigation on their disappearance.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0080 adopted 10.3.2005.
BURMA (Myanmar)
· Hkun HTUN OO, Chairman of the Shan Nationalities League for Democracy, held in prison since February 2005 and sentenced to 90 years.
· General Hso HTEN, President of the Shan State Peace Council, held in prison since February 2005 and sentenced to 109 years.
Parliament demanded the immediate release and full freedom of movement and expression of all political prisoners held by the State Peace and Development Council.
Res.
P6_TA-PROV(2005)0444 adopted on 17.11.2005; Res.
P6_TA-PROV(2005)0186 adopted on 12.05.2005
On 6 July 2005, the Junta released 249 prisoners, most of them political prisoners, among them Sein Hla Oo, ex-journalist and member of the NLD party.
The liberations were seen as a result of a massive international mobilisation against the Burma regime and for the release of political prisoners; numbers of releases had doubled on the occasion of Aung San Suu Kyi's 60th birthday, on 28 June 2005.
CAMBODIA
The European Parliament reiterated its strong condemnation of the human rights situation in Cambodia, where during recent years HUMAN RIGHTS ACTIVISTS, JOURNALISTS, TRADE UNIONISTS AND OPPOSITION SUPPORTERS have been intimidated, arrested and killed, creating a climate of political violence in the country.
Res P6_TA-PROV(2005)0012 adopted on 13.01.2005, P6_TA-PROV(2005)0081 adopted on 10.3.2005, P6_TA-PROV(2006)0032 adopted on 19.1.2006
On 3 February 2006, government lawyers officially withdrew criminal complaints
Note verbale of the Mission of Cambodia of 18.01.06,
http://web.amnesty.org/library/index/engasa230062006. against
· Kem SOKHA , President of the Cambodian Centre for Human Rights (CCHR),
· Pa NGUON TEANG , Acting Director of the Cambodian Centre for Human Rights and Radio Director,
· Rong CHHUNG , President of the Cambodian Independent Teachers´ Association,
· Mam SONANDO , Director of the Beehive Radio,
· Prince SISOWATH THOMICO , secretary to former King Sihanouk,
· Chea MONY , President of the Free Trade Union of Workers,
Criminal charges filed by the courts in response to the complaints remain pending
http://web.amnesty.org/library/index/engasa230062006. against
· Ea CHANNA , Deputy Secretary General of the Student’s Movement for Democracy,
Men NATH , President of the Cambodian Independent Civil Servant’s Association,
Say BORY , advisor to former King Sihanouk.
In its resolution of 10 March 2005 the European Parliament focused on the case of three parliamentarians who belong to the liberal Sam Rainsy Party and whose immunity was lifted on 3 February 2005 by the National Assembly of Cambodia.
The Parliament called upon the government of Cambodia for the immediate and unconditional release of Cheam Chany and re-imposition of the opposition parties’ member immunity.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0081 adopted 10.3.2005.
· Sam RAINSY pardoned by King Norodom on 5 February 2006, returned to Cambodia on 10 February 2006.
· Cheam CHANNY, pardoned by King Norodom on 5 February 2006, released on 6 February 2006.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/4684444.stm.
· Chea POCH returned home in August 2005; he is said to be hiding, but his true fate remains unknown.
Being a member of Prince Ranaridh’s Funcinpec Party, Sam Rainsy lost his parliament seat due to a vote of no confidence in 1994.
This in turn prompted the foundation of the Khmer National Party which was changed later into Sam Rainsy Party.
The party constantly faced severe hostility from its political opponents which eventually culminated in an attack, allegedly carried out by supporters of the leading Cambodian People’s Party (CCP) on Mr Sam Rainsy in 1997, leaving 16 people dead.
After the elections in 2003, the party was excluded from entering the government through a coalition of the Funcipec Party with the CCP.
Having accused Mr Sam Rainsy of libel and slander, the National Assembly overturned the immunity of three of its members belonging to Sam Rainsy´s party.
In December 2005 Sam Rainsy was sentenced in absentia to 18 months’ imprisonment on defamation charges brought by the Prime Minister and the President of the National Assembly.
Sam Rainsy and Chea Poch went to exile.
Cheam Channy was taken into custody charging him of plotting against the CCP-led government.
In August 2005 he was sentenced to seven years’ imprisonment.
CHINA
Parliament demanded the unconditional release of all CHINESE CATHOLICS incarcerated on account of their religious convictions and the immediate cessation of all kinds of violence towards them.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0339 adopted on 8.9.2005.
The resolution included disappeared and arrested clergy:
Mgr James Su ZHIMIN (bishop of the diocese of Baoding, Hebei), 72;
Mgr Francis An SHUXIN (auxiliary bishop of the diocese of Baoding, Hebei), 54;
Mgr Han DINGXIAN (diocese of Yongnian/Handan, Hebei), 66;
Mgr Cosma Shi ENXIANG (diocese of Yixian, Hebei), 83;
Mgr Philip Zhao ZHENDONG , (diocese of Xuanhua, Hebei), 84;
Fr Paul Huo JUNLONG , (administrator of the diocese of Baoding), 50;
Mgr Shi ENXIANG (diocese of Yixian Hebei province), 83;
Zhang ZHENQUAN and Ma WUYONG (diocese of Baoding, Hebei);
Fr Li WENFENG , Fr Liu HENG , and Fr Dou SHENGXIA (diocese of Shijiazhuang, Hebei);
Fr Chi HUITIAN (diocese of Baoding, Hebei);
Fr Kang FULIANG, Chen GUOZHEN, Pang GUANGZHAO, Yin RUOSE, and Li SHUNJUN (diocese of Baoding, Hebei);
Fr Lu XIAOZHOU (diocese of Wenzhou, Zhejiang);
Fr Lin DAOMING (diocese of Fuzhou, Fujian);
Fr Zheng RUIPIN (diocese of Fuzhou, Fujian);
Fr Pang YONGXING, Fr Ma SHUNBAO, and Fr Wang LIMAO (diocese of Baoding, Hebei);
Fr Li JIANBO (diocese of Baoding, Hebei);
Fr Liu DELI ;
Pastor Zhang RONGLIANG, 53, one of the founders of the China for Christ Church.
CUBA
· Oscar Espinsa CHEPE, political prisoner, released on 30 November 2004.
· Paul RIVERO, political prisoner, poet, released on 30 November 2004.
· Edel Jose GARCIA, political prisoner, journalist, released on 30 November 2004.
The imprisonment of DISSIDENTS in Cuba gave special rise of concern to the Parliament, which has ever since sharply denounced the ongoing breach of fundamental rights by the local regime.
Resolution P6_TA-PROV(2004)0061 adopted on 17.11.2004.
Particular concerns were expressed regarding Oscar Espinsa Chepe, who suffered from a serious illness.
On 30 November 2004 six dissidents were released by the Cuban authorities, among them Oscar Espinosa Chepe as well as Paul Rivero and Edel Jose Garcia.
· Oswaldo PAYA SARDINAS, Sakharov Prize laureate in 2002.
Since the Sakharov Prize award ceremony in 2002, Oswaldo Payá Sardinas, author of the Manifesto ‘Todos Unidos’ which is the origin of the Varela Project calling for a referendum on open elections, freedom of speech, freedom for political prisoners and free enterprise, has been systematically denied the freedom to leave Cuba again and to accept the invitations issued by the Parliament and by other European Union bodies.
With the adoption of various resolutions, Parliament renewed its invitation to Oswaldo Payá and reiterated its call on the Cuban authorities to permit him to travel to Europe to appear before the Community institutions.
Res.
P6_TA-PROV(2004)0061 adopted on 17.11.2004, Res.
P5_TA-PROV(2004)0379 adopted on 22.04.2004, Res.
P6_TA-PROV(2005)0150 adopted on 28.04.2005, Res.
P6_TA-PROV(2006)0042 adopted on 2.2.2006
· LADIES IN WHITE (Damas de Blanco), Sakharov Prize laureate in 2005.
Parliament condemned the fact that the Ladies in White were refused by the Cuban authorities permission to travel to the seat of the European Parliament on the occasion of the award ceremony.
Parliament highlighted that the travel ban violates one of the basic human rights, namely the right to freely leave and return to one’s own country, as enshrined in the Universal declaration of Human Rights.
Res.
P6_TA-PROV(2006) 0042 adopted on 2.2.2006 With the award of the Sakharov Prize to the group of wives, mothers and daughters of the political prisoners, the European Parliament drew the attention to the continuing detention of most of the 75 political dissidents, mainly supporters of the Varela Project, who were arrested in March 2003.
EGYPT
· Dr Ayman NOUR, a former journalist and lawyer, now leader of Al-Ghad Party and member of the Egyptian Parliament, was sentenced to 5 years’ imprisonment on 24 December 2005.
On 29 January 2005 Ayman Nour was stripped of his immunity and on the same day immediately arrested when leaving the parliament building in Cairo.
He was accused of forging more than 2,000 signatures in an effort to obtain formal party status for his Al-Ghad camp, which intended to stand in the run-off for the parliamentary elections in 2006.
The detention was followed by some dissident demonstrations protesting against the 24 years continuous rule of Hosni Mubarak.
On 31 January 2005 the authorities extended Ayman Nour´s arrest, during which he allegedly was mistreated, for another 45 days.
Following the protests by the European Parliament
Res.
P6_TA-PROV(2005)0046 adopted on 23.2.2005. and other international institutions he was released on bail on 11 March 2005 and ten days later formally charged for forging signatures.
On 24 December 2005, Ayman Nour was sentenced to 5 years’ imprisonment for allegedly falsifying some of the 50 signatures needed to register his party for the 2006 elections.
Parliament strongly urged the Egyptian authorities to ensure that Ayman Nour is not subjected to torture or other forms of ill-treatment and that he is given prompt, regular and unrestricted access to his lawyers, doctors (as he is diabetic) and family.
Res..
P6_TA-PROV(2006)0031 adopted on 19.1.2006, see also Res.
P6_TA-PROV(2006)0028 adopted on 19.01.2006.
The EU Presidency declared that “this verdict send negative signals about democratic political reform in Egypt.
The EU expects that any appeal application by Mr Nour will be looked at fairly by the Egyptian Courts.”
EU Presidency statement of 27.12.2005, FCO Press Office 020 7008 3100.
In its resolution of 6 April 2006, the Parliament renewed its demand to release Dr Ayman Nour.
The Parliament also expressed its concern in respect of the Dr Nour’s trial before the Court of Cassation on 18 May considering the fact that the judge who was chosen to head the tribunal is the same one who confirmed the forgery of the election process last November.
Furthermore the Parliament proposed an ad hoc delegation to visit Ayman Nour if he remains in prison following the court hearing.
P6_TA-PROV(2006)0144 adopted on 6.4.2006.
ETHIOPIA
· Professor Mesfin WOLDEMARIAM, founder and former President of the “Ethiopian Human Rights Council”, the country’s first independent human rights organisation, arrested in May 2005.
· Dr Berhanu NEGA, a well-known economist and the leader of the main opposition Coalition for Unity and Democracy (CUD) party, arrested in May 2005.
The Parliament raised the cases of eminent HUMAN RIGHTS ACTIVISTS AND POLITICAL PRISONERS in Ethiopia and focused on the cases of Mesfin Woldemariam and Berhanu Nega.
B5-0360/2001 adopted 17.05.2001 Having been harassed on several occasions, they were arrested together with more that 100 people, following the protests after the elections in May 2005.
Their demand for bail was denied on 4 January 2006, and the trial will resume in February 2006.
Under Ethiopian law, the possible sentence ranges from three years’ imprisonment to the death penalty.
IRAN
In its resolution of 28 October 2004
Resolution P6_TA-PROV(2004)0049 adopted on 28.10.2004. the Parliament denounced two CASES OF MINORS SENTENCED TO DEATH and urged the Iranian authorities to respect the provisions as laid down in the International Covenant on the Rights of the Child, which Iran is party to, and to prevent any further application of the death penalty to minors.
In the same resolution the European Parliament called on the Iranian authorities to immediately halt all stoning penalties and to give evidence that they were willing to implement their publicly declared moratorium on stoning.
See also Resolution P6_TA-PROV(2005)0011 adopted on 13.1.2005.
· Ateqeh RAJABI, a 16-year-old girl, was said to have been publicly hanged in the city of Neka , Northern Iran .
Despite an alleged mental illness and after refusal of access to a lawyer Ateqeh Rajabi was convicted by a Court for acts that were seen “incompatible with chastity.”
It is reported that during the proceedings the judge, a conservative cleric, who handed down the death sentence, harshly criticized her dress.
The decision was upheld by a Supreme Court ruling shortly before her execution, where it was allegedly the judge of first instance who put the noose around her neck.
The same night her body was said to be removed out of the grave.
Despite an international ID card proving her age to be 16, the officials regarded her to be 22 years old.
· Zhila IZADI, a 13-year-old girl, initially convicted to death by stoning, later on sentenced to 55 lashes.
· Bakhtiar IZADI, her 15-year-old brother, convicted to 150 lashes, later on reduced to 55 lashes.
Brother and sister were said to have had sexual relations with each other.
After pressure from in and outside Iran, both were sentenced to 55 lashes each and released.
Zhila Izadi reportedly received her punishment only a few days before giving birth to a child, which was immediately taken away from her.
She is still in very poor physical and mental condition and called international human rights agencies for assistance.
Due to her social and cultural environment (it was her father who brought up the case to the courts) she has to live under constant pressure, as incest between minors is seen as a massive shame for the family.
· Leyla MOAFI, aged about 20, charged with acts contrary to chastity; stay of execution.
Leyla Moafi was arrested in early 2004 and charged with "contrary to chastity".
On 27 March 2005 the Supreme Court overturned the death sentence, but upheld the sentence of flogging and of three and a half years imprisonment.
The judge also ordered that following the completion of her prison sentence, she should reside for eight months in a women's rehabilitation centre.
Leyla Mafi is known to have had her sentence of 99 lashes inflicted in February 2006.
Afterwards she was moved to a women's rehabilitation centre in Teheran.
http://web.amnesty.org/library/Index/ENGMDE130362006?open&of=ENG-IRN.
Parliament welcomed the stay of execution of Leyla Moafi , whose case was referred to forensic psychiatrists to examine her mental condition.
Parliament insisted however that the alleged crimes are not an internationally recognisable criminal offence and their persecution does not comply with international human rights standards.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0011 adopted on 13.1.2005.
The European Parliament repeatedly expressed its concerns on the situation concerning fundamental rights of JOURNALISTS in Iran.
Res.
P6_TA-PROV(2005)0011 adopted on 13.1.2005, Res.
P6_TA-PROV(2004)0049 adopted on 28.10.2004, Res.
P5_TA-PROV(2004)0100 adopted on 12.2.2004
In its resolutions of 28 October 2004 and 13 January 2005 it demanded that the Iranian Parliament should repeal all criminal provisions dealing with the peaceful expression of opinions, including the press and called upon the authorities to release all prisoners prosecuted or sentenced for press- and opinion-related offences.
· Omid MEMARIAM, Masoud GHREYSHI, Javad Ghoam TAMAYOMI, Reza VATANIKHA, Mehdi DERAYATI, Sharam RAFIHZADEH, Hanif MAZROOI and Rozbeh EBRAHIMI.
Hanif Mazroi was released on 11 November 2004 and Rozbeh Ebrahimi on 26 November 2004
Reporters Without Borders at http://www.rsf.org/print.php3?id_article=11822. .
Parliament called in particular for the release of these eight online journalists who allegedly contributed to reformist orientated Internet sites.
They were detained without having been formally charged whereas at the same time access to lawyers and family members was refused.
· Emadeddin BAGHI, journalist under travel ban.
The case reflects the current situation for journalists in Iran: Authorities prevented him from leaving the country as he intended to make a trip to Europe and Northern America for the promotion of human rights in his country.
The Parliament thus urged the authorities in its resolution of 28 October 2004 to lift the travel ban immediately.
In December 2005 he was still not allowed to leave the country.
· Hassan Yuseffi ESHKEVARI, Hossein GHAZIAN, Abbas ABDI, Reza ALIDJANI, Taghi RAHMANI, Hoda REZAZADEH-SABER, Iraj JAMSHIDI, Ensalfali HEYDAYAT, imprisoned.
Parliament recalled the ongoing imprisonment of these prominent journalists, which would stand in clear contrast with the right to freedom of expression.
Res.
P6_TA-PROV(2004)0049 adopted on 28.10.2004.
· Akbar GANJI, journalist, sentenced to six years' imprisonment in July 2001, released on 17 March 2006.
Akbar Ganji was arrested in April 2000, together with 17 other Iranian journalists and intellectuals who had taken part in a cultural conference in Berlin.
He was sentenced to 10 years’ imprisonment, which was reduced on appeal to six months, for “taking part in an attempt against national security” and “propaganda against the Islamic system”.
In July 2001 he was tried on charges of “collecting confidential state documents to jeopardize state security” and “spreading propaganda” and sentenced to six years’ imprisonment.
Both, President Borrell as well as the chair of the Delegation for Relations with Iran sent a letter to the Ambassador of Iran concerning the situation of Ganji.
During its visit to Tehran on 21-24 April 2005, the Bureau of the EP Delegation was not allowed to visit him.
Akbar Ganji was released on 17 March 2006 with no other pending charges against him
http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4819440.stm .
IRAQ
Indiscriminate violence and in particular widespread terrorist attacks against civilians, religious minorities, police forces and soldiers of the multinational force, the taking of hostages, including journalists and NGO personnel and atrocious unpunished murders remain a notorious and constant concern of the European Parliament.
It has been extremely worried about the constant threat of ABDUCTION OF AID WORKERS AND JOURNALISTS.
Res.
P6_TA-PROV(2004)0013 adopted on 16.9.2004.
· Simona TORRETTA and Simona PARI, Italian aid workers, released on 16 September 2004.
· Christian CHESNOT and Georges MALBRUNOT, kidnapped on 20 August 2004, released in December 2004.
The hostages were released after unprecedented protests by the media and public.
KAZAKHSTAN
· Altynbeck SARSENBAYEV, a prominent politician and the co-chairman of the True Ak Zhol opposition party, murdered on 13 February 2006, together with his bodyguard and driver.
In its resolution of 16 March 2006
Res.
P6_TA-PROV(2006)0100 adopted on 16.3.2006. the Parliament condemned the killings and expressed its great concerns on the jailing of opposition activists and journalists for holding a rally on 26 February 2006 in memory of Altynbeck Sarsenbayev.
The Parliament called on the Kazakhstan authorities to carry out the ongoing investigation into the circumstances of his death in a full, independent and transparent manner.
· Nurkadilov ZAMANBEK, opposition leader, was found shot dead in unexplained circumstances on 12 November 2005.
Nurkadilov Zamanbeck died after he had accused the government of corruption.
The official investigation concluded that he had committed suicide.
MALDIVES
The European Parliament sharply criticised the large-scale detention incommunicado in the Maldives and demanded the release of pro-democracy reformers, while at the same time calling for reforms to give way to democratisation and the respect of human rights.
Resolution P6_TA-PROV(2004)0017 adopted on 16.9.2004
Following demonstrations on 12 and 13 August 2004 in the capital Male, which were directed against the slow pace of political reforms of president Gayoom´s government, at least 69 people were detained.
On 22 August the government allegedly released 62 detainees, while hundreds remain to be detained.
According to Amnesty International the exact numbers of POLITICAL PRISONERS are difficult to assess.
An EU delegation visiting the Maldives was denied access.
Parliament's resolution mentioned the names of prominent LEADERS OF THE MADLIVES DEMOCRATIC PARTY detained in August 2004 such as
· Dr Mohamed MUNAVVAR MP (former Attorney General),
· Ali FAIZ MP,
· Ilyas HUSSEIN MP,
· Ahmed SHAFEEQ MP,
· Ahmed ADIL MP,
· Dr Hussein Rasheed HASSAN MP (member of the National Human Rights Commission),
· Ibrahim Hussain ZAKI (the widely respected diplomat and former secretary-general of the South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC),
· Ibrahim ISMAIL MP,
· Mohammed NASEEM MP,
· Ahmed ATHIF MP,
· Gasim IBRAHIM MP, (former President of the SAARC Chamber of Commerce and the pro-reform candidate for the post of Speaker in the Maldivian Parliament).
At the same time hundreds of other people were said to be held incommunicado some of them being subject to torture, among them public figures such as
· Husnoo ALSNOOD (lawyer and member of the National Human Rights Commission),
· Fathimeen NISREEN,
· Mohammed NIYAZ,
· Ahmed Ibrahim DIDI,
· Mohamed ZAKI,
· Ibrahim ZAKI,
· Maria MANIKE,
· Jennifer LATHEEF,
· Aminath NAJEEB,
· Mohammed NASEEM,
· Asad WHAEED.
PAKISTAN
· Javed HASHMI, leader of the opposition Alliance for the Restoration of Democracy, sentenced to 23-years in prison in April 2004.
Javed Hashmi, leader of the Alliance aiming at restoring democracy and the rule of law in Pakistan since its foundation in 1999, was convicted on seven counts for having allegedly forged a critical letter on behalf of irked military staff.
The Alliance supporters reckon the verdict to be politically motivated.
The European Parliament continued to express its concerns on the detention of Javed Hashmi.
It called on his immediate release and stressed that politically motivated trials and sentences cannot be accepted.
Resolution P5_TA-PROV(2004)0374 adopted on 22.4.2004
PHILIPPINES
· Francisco LARRANGA, European citizen, sentenced to death for rape and murder of two sisters.
Parliament asked the President of the Philippines to exercise her power by granting an absolute pardon to Francisco Larranaga and securing his immediate release from prison.
Parliament called also for a review of the legal procedure in this case and asked for a fair trial to be held on the basis of respect for all legal, penal and jurisdictional guarantees .
Parliament also asked to commute the death penalty of the prisoners on death row, particularly the 18 child offenders.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0443 adopted on 17.11.2005.
Francisco Larranga's death sentence was confirmed in July 2005 without further possibilities for appeal.
But on 21 November 2005, the Spanish Defence Minister José Bono said he had received assurances from Philippine President Gloria Macapagal-Arroyo that Larrañaga would not be executed while she remained in power
http://www.handsoffcain.org/archivio_news/200511.. .
RUSSIA
· Stanislav DMITRIYEVSKY, chief executive for the Russian-Chechen Friendship Society and editor in chief for the Nizhni Novgorod newspaper “Pravo-zaschita” (“Human Rights Activism”), sentenced to a two-year suspended jail term.
On 19 January 2006, Parliament called for the dropping of all charges against Stanislav Dmitriyevsky who has been sentenced for having published in his newspaper Aslan Mashkado´s appeal for peace in Chechnya.
Resolution P6_TA-PROV(2006)0026 adopted on 19 January 2006.
Parliament urged the Russian authorities to respect the freedom of the media and journalists which recalled its precedent calls on Russia to protect human rights defenders, who are increasingly coming under attack, and to grant access to Chechnya to UN Special Rapporteurs and other international human rights monitors, independent media and international humanitarian organisations providing where possible, all the necessary security conditions for carrying out their work.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0207 adopted on 26.5.2005.
SUDAN
· Dr Mudawi Ibrahim ADAM, the Chairperson of the Sudan Social Development Organisazion (SUDO), released on 16 May 2006 after two weeks of detention.
http://www.amnesty.ie/content/view/full/3781/.
Dr Adam was arrested together with his colleague Yasir Salim and driver Abdalla Taha, shortly before he was due to travel to Ireland to receive Front Line Human Rights Defender award from the President of Ireland.
Parliament condemned the arrests and called the Sudanese authorities to release all without delay .
Resolution P6_TA-PROV(2005)0178 adopted on 12.5.2005.
· Amouna Mohamed AHMED (17), Fayza Ismail ABAKER (16), Houda Ismail Abdel RAHMAN (17) and Zahra Adam ABDELA (17) charged of murder.
The four girls were attacked on 6 March 2006 outside Al Shareif camp.
The aggression lead the death of the attacker: whereas the police referred the case of the four girls to the Prosecution Attorney on charges of murder.
In its resolution on 6 April 2006 the Parliament called on the Government of Sudan to release the girls while their case was investigated.
Parliament also considered that the girls should be given appropriate care as victim of attempted rape.
Resolution P6 _TA-PROV(2006)0142 adopted on 6 April 2006.
SYRIA
On 8 September 2005, Parliament passed a resolution on several individual cases in Syria
Resolution P6_TA-PROV(2005)0340 ) adopted on 8.9.2005. , among them
· Riad SEIF, parliamentarian, released in January 2006 after having served three quarters of his prison sentence.
· Mamoun AL-HOMSI, parliamentarian, released in January 2006 after having served three quarters of his prison sentence.
According to informed sources in Damascus, both parliamentarians were interim detained again in 15 February 2006 because of “statements that violate limits” and “contacting the outside”.
http://www.arabicnews.com/ansub/Daily/Day/060216/2006021606.html.
Mamoun Al-Homsi, disappeared after having been requested again for interrogation.
He remains still unseen.
· Hasan ZEINO, civil activist.
· Yassin al-HAMWI, civil activist, released on 27 September 2006.
· Muhammad Ali al-ABDULLAH, civil activist, released on 27 September 2006.
Yassin al-Hamwi and Muhammed Ali al-Abdullah were found not guilty of “establishing and belonging to a secret society” by the Military Court on September 27, but guilty of “defamation of the public administration”.
They were sentenced to 10 days’ imprisonment, which they had already spent in custody, and released immediately.
http://www.amnestyusa.org/urgent/nl1105.html#releases.
· Haytham AL-HAMWI, Yassin al-Hamwi’s son, arrested in 2003, sentenced to four years imprisonment.
According to authoritative sources, Haytham Al-Hamwi was ill-treated in custody and sentenced after an allegedly unfair trail.
· Riad AL-HAMOOD, a Kurdish civil society activists, Arab language teacher and active member of the Committee for Rival of Civil Society, arrested on 4 June 2005.
Riad Al-Hamood was arrested after a speech at the funeral of an Islamic scholar who had died in custody under mysterious circumstances.
Riad al-Hamood, whilst in solitary confinement, is at serious risk of ill-treatment.
TUNISIA
· Maître Mohammed ABBOU, a well-known lawyer and human rights defender, sentenced to three-and-a-half years in jail on 28 April 2005.
Parliament condemned the conviction of Maître Abbou who has been sentenced for publishing critical articles causing “diffamation of the judiciary” and “public disorder”.
Resolution P6_TA-PROV(2005)0368 adopted on 29.9.2005.
His lawyers have reportedly been denied permission on several occasions to visit him in prison.
http://web.amnesty.org/pages/tun-141105-action-eng , and FIDH press release on 29.4.2005.
ANNEX II - LIST OF RESOLUTIONS
List of resolutions adopted by the European Parliament between July 1999 and April 2006, and relating directly or indirectly to human rights violations in the world
(http://www.europarl.europa.eu/comparl/afet/droi/others/default.htm)
Country
Date of adoption of resolution
AFRICA
ALGERIA
18.01.2001 / 17.05.2001 /30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 09.06.2005 / 16.02.2006
ANGOLA
17.02.2000 / 15.03.2001 /14.06.2001 / 06.09.2001 / 11.04.2002 / 04.07.2002
BURUNDI
18.11.1999 / 17.02.2000 (UNCHR) / 07.09.2000 / 07.02.2002 (UNCHR) / 23.10.2003 / 30.01.2003 (UNCHR) / 15.01.2004 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
CAMEROON
20.01.2000 / 17.05.2001 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
CENTRAL AFRICAN REPUBLIC
14.06.2001 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
CHAD
20.01.2000 / 14.06.2001 / 24.02.2005 (UNCHR) / 15.03.2006
COTE D'IVOIRE
20.01.2000 / 16.11.2000 / 14.12.2000 / 10.10.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) 10.02.2004 (UNCHR) / 18.11.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
CONGO (BRAZZAVILLE)
30.01.2003 (UNCHR)
DEMOCRATIC REPUBLIC OF CONGO
17.02.2000 (UNCHR)/ 18.01.2001 (UNCHR) / 15.02.2001 / 13.12.2001 / 07.02.2002 / 07.02.2002 (UNCHR) / 13.06.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) /15.05.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 16.12.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
DJIBOUTI
16.12.1999
EQUATORIAL GUINEA
18.05.2000 / 13.06.2002 / 16.01.2003
ERITREA
07.02.2002 / 18.11.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
ETHIOPIA
17.05.2001 / 07.07.2005 / 15.12.2005
GUINEA
15.02.2001
LIBERIA
04.09.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
LIBYA
10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 14.04.2005
MADAGASCAR
07.02.2002 / 16.05.2002
MAURITANIA
06.09.2001 / 24.02.2005 (UNCHR)
MOROCCO
10.02.2004 (UNCHR)
MOZAMBIQUE
14.12.2000
NAMIBIA
05.04.2001
NIGERIA
15.02.2001 / 15.11.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) / 11.04.2002 / 05.09.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 13.03.2003 / 05.06.2003 / 22.04.2004
RWANDA
18.11.1999 / 17.02.2000 (UNCHR)
SENEGAL
17.11.2005
SIERRA LEONE
16.12.1999 / 17.02.2000 (UNCHR) / 18.05.2000 / 07.09.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 24.02.2005
SOMALIA
05.04.2001 / 04.07.2002 / 24.02.2005 (UNCHR)
SOUTH AFRICA
05.07.2001
SUDAN
17.02.2000 (UNCHR) / 18.01.2001(UNCHR) / 21.11.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 16.09.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 12.05.2005 / 06.04.2006
TANZANIA
05.07.2001
TOGO
16.09.1999 / 06.09.2001 / 13.12.2001 / 08.04.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 24.02.2005 / 12.05.2005
TUNISIA
15.06.2000 / 14.12.2000 / 14.03.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 29.09.2005 / 15.12.2005
UGANDA
17.02.2000 (UNCHR) / 06.07.2000 / 03.07.2003
WESTERN SAHARA
16.03.2000 / 14.04.2005 / 27.10.2005
ZIMBABWE
13.04.2000 / 18.05.2000 / 06.07.2000 / 15.03.2001 / 06.09.2001 / 13.12.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) /14.03.2002 / 16.05.2002 / 04.07.2002 / 05.09.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 13.02.2003 / 05.06.2003 / 15.01.2004 / 10.02.2004 (UNCHR) / 16.12.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 07.07.2005
ASIA
AFGHANISTAN
16.12.1999 / 17.02.2000 (UNCHR)/ 05.10.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 14.06.2001 / 13.12.2001 / 05.09.2002 / 12.02.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
AZERBAIJAN
09.06.2005 / 27.10.2005 / 16.02.2006
BANGLADESH
21.11.2002 / 14.04.2005
BURMA (MYANMAR)
16.09.1999 / 18.05.2000 / 07.09.2000 / 16.11.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 04.10.2001 / 13.12.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) / 11.04.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 13.03.2003 / 05.06.2003 / 04.09.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 11.03.2004 / 16.09.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 12.05.2005 / 17.11.2005
CAMBODIA
17.12.2000 / 18.01.2001 / 06.09.2001 / 07.02.2002 / 11.04.2002 / 13.03.2003 / 03.07.2003 / 12.02.2004 / 13.01.2005 / 24.02.2005 (UNCHR) / 10.03.2005 / 01.12.2005 / 19.01.2006
CHINA
20.01.2000 / 17.02.2000 (UNCHR) / 18.01.2001 (UNCHR) / 15.02.2001 / 05.04.2001 (UNCHR) / 07.02.2002(UNCHR)/ 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 07.07.2005 / 08.09.2005
BEIJING'S APPLICATION TO HOST THE 2008 OLYMPIC GAMES
05.07.2001
EAST TIMOR
16.09.1999 / 18.11.1999 / 17.02.2000 (UNCHR)/ 18.01.2001 (UNCHR) / 04.10.2001 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
FIJI
06.07.2000
GEORGIA
18.12.2003
HONGKONG
19.12.2002 / 15.12.2005
INDIA
16.03.2000 / 07.02.2002 / 16.05.2002 / 10.02.2004 (UNCHR) / 16.12.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
INDONESIA
16.12.1999 / 18.01.2001 (UNCHR) / 13.12.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) / 16.05.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 05.06.2003 / 20.11.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
KALIMANTAN
15.03.2001
MOLUCCAN ISLANDS
07.10.1999 / 20.01.2000 / 06.07.2000
KASHMIR
16.03.2000 / 17.11.2005
KAZAKHSTAN
13.02.2003 / 23.10.2003 / 16.03.2006
KYRGYZSTAN
14.03.2002 / 23.10.2003 / 12.05.2005
LAOS
15.02.2001 / 15.11.2001 / 03.07.2003 / 01.12.2005
MALAYSIA
14.06.2001 / 13.06.2002
MONGOLIA
07.02.2002 (UNCHR)
MALDIVES
16.04.2004
NEPAL
07.09.2000 / 14.06.2001 / 13.12.2001 / 13.06.2002 / 24.10.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 23.10.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 24.02.2005 / 29.09.2005
NORTHERN KOREA
07.02.2002 (UNCHR) / 16.01.2003 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
PAKISTAN
18.11.1999 / 15.02.2001 / 05.04.2001 / 10.02.2004 (UNCHR) / 12.02.2004 / 22.04.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
PHILIPPINES
18.05.2000 / 18.12.2003 / 17.11.2005
SOLOMON ISLANDS
06.07.2000
SOUTHERN CAUCASUS
(Armenia, Azerbaijan and Georgia )
04.10.2001
SRI LANKA
18.05.2000 / 14.03.2002 / 20.11.2003
TAIWAN
13.04.2000 / 15.05.2003 / 07.07.2005
TAJIKISTAN
23.10.2003
TIBET
17.02.2000 (UNCHR) / 13.04.2000 / 06.07.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 07.02.2002 (UNCHR) / 19.12.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004(UNCHR) / 18.11.2004 / 13.01.2005 / 24.02.2005 (UNCHR) / 15.12.2005
TURKMENISTAN and CENTRAL ASIA
15.03.2001 / 23.10.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
UZBEKISTAN
04.10.2001 / 23.10.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 09.06.2005 / 27.10.2005
VIETNAM
16.11.2000 / 05.07.2001 / 04.10.2001 / 11.04.2002 / 15.05.2003 / 20.11.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 01.12.2005
AUSTRALIA
AFGHAN REFUGEES / ASYLUM
06.09.2001
EUROPE
BELARUS
07.10.1999 / 05.07.2001 / 13.06.2002 / 04.07.2002 / 10.02.2004 (UNCHR) / 28.10.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 10.03.2005 / 07.07.2005 / 29.09.2005 / 16.02.2006 / 06.04.2006
BULGARIA
15.12.2005
BOSNIA-HERZEGOVINA (Banja Luca)
17.05.2001
CYPRUS
05.04.2001
FEDERAL REPUBLIC OF YUGOSLAVIA
17.02.2000 (UNCHR) / 16.03.2000 / 15.06.2000 / 14.12.2000
FORMER YUGOSLAV REPUBLIC OF MACEDONIA (FYROM)
05.10.2000
IRELAND (Immigration)
13.12.2001
KOSOVO
22.07.1999 / 16.09.1999 / 07.10.1999 / 18.11.1999 / 17.02.2000 (UNCHR) / 17.02.2000 / 15.06.2000 / 15.02.2001 / 01.04.2004
MALTA (Refugees camps)
06.04.2006
MOLDOVA
14.03.2002 / 11.04.2002 / 18.12.2003 / 24.02.2005 / 16.03.2006
ROMANIA
15.12.2005
RUSSIA
18.11.1999 / 17.02.2000 (UNCHR) / 18.01.2001 (UNCHR) / 18.01.2001 / 07.02.2002 / 07.02.2002 (UNCHR) / 04.07.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 26.05.2005 / 15.12.2005
RUSSIAN REPUBLIC OF CHECHNYA
07.10.1999 / 18.11.1999 / 20.1.2000 / 17.02.2000 / 17.02.2000 (UNCHR) / 16.03.2000 / 13.04.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 15.02.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) / 16.01.2003 / 30.01.2003 (UNCHR) / 03.07.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 19.01.2006
RUSSIAN REPUBLIC OF DAGESTAN
16.09.1999
RUSSIAN REPUBLIC OF MARI EL
12.05.2005
SERBIA AND MONTENEGRO
16.09.2004 / 07.07.2005 / 29.09.2005
TURKEY
22.07.1999 / 13.04.2000 / 07.09.2000 / 18.01.2001 / 13.12.2001 / 15.05.2003 / 22.04.2004 / 28.09.2005 / 16.02.2006
UKRAINE
11.03.2004 / 28.10.2004 / 02.12.2004 / 13.01.2005 / 06.04.2006
AMERICA
ARGENTINA
04.07.2002
BOLIVIA
23.10.2003 / 09.06.2005
CENTRAL AMERICA
16.11.2000
CHILE
14.12.2000
COLOMBIA
07.09.2000 / 18.01.2001 (UNCHR) / 04.10.2001 / 07.02.2002 (UNCHR) / 14.03.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
CUBA
30.01.2003 (UNCHR) / 10.04.2003 / 04.09.2003 / 10.02.2004 (UNCHR) / 22.04.2004 / 17.11.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 02.02.2006
GUATEMALA
18.05.2000 / 14.06.2001 / 11.04.2002 / 10.04.2003 / 07.07.2005
HAITI
15.01.2004 / 10.02.2004 (UNCHR) / 11.03.2004 / 24.02.2005 (UNCHR)
MEXICO
05.04.2001
NICARAGUA
16.12.1999
PARAGUAY
15.06.2000
PERU
16.03.2000 / 15.06.2000 / 05.10.2000 / 19.01.2006
UNITED STATES
17.02.2000 / 13.04.2000 / 06.07.2000 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) 22.04.2004 / 15.12.2005 / 16.02.2006
VENEZUELA
13.02.2003 / 11.03.2004
MIDDLE EAST
EGYPT
20.01.2000 / 14.06.2001 / 04.07.2002 / 05.09.2002 / 10.04.2003 / 19.01.2006 / 16.02.2006 / 06.04.2006
IRAN
16.09.1999 / 17.02.2000 (UNCHR) / 13.04.2000 / 18.05.2000 / 07.02.2002 (UNCHR) / 24.10.2002 / 21.11.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 12.02.2004 / 28.10.2004 / 13.01.2005 / 24.02.2005 (UNCHR) / 15.02.2006
IRAQ
20.01.2000 / 13.04.2000 / 06.07.2000 / 07.02.2002 (UNCHR) / 30.01.2003 (UNCHR)/ 10.02.2004 (UNCHR) / 16.09.2004 / 24.02.2005 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 06.04.2006
ISRAEL
19.12.2002 / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR)
JORDAN
KUWAIT
16.12.1999
LEBANON
10.03.2005
SAUDI ARABIA
17.02.2000 (UNCHR) / 18.01.2001 (UNCHR) / 07.02.2002 (UNCHR) / 30.01.2003 (UNCHR) / 10.02.2004 (UNCHR) / 24.02.2005 (UNCHR) / 10.03.2005
SYRIA
13.06.2002 / 08.09.2005
MISCELLANEOUS
UNITED NATIONS
EU's rights, priorities and recommendations for the session of the UN Commission on Human Rights in Geneva
17.02.2000 (56th) / 18.01.2001 (57th)/ 07.02.2002 (58th)/ 30.01.2003 (59th) / 10.02.2004 (60th) / 24.02.2005 (61st) /
UN Outcome of the negotiations on the Human Rights Council and on the 62nd session of the UNCHR
16.03.2006
UN World Food Summit
16.05.2002
UN World Day to Overcome Extreme Poverty
04.10.2001
UN Conference on Least Developed Countries
05.04.2001
Reform of the UN
09.06.2005
Reform of the UN, Millennium Development Goals
29.09.2005
Small arms and lights weapons (UN prepcom)
26.05.2005
DEATH PENALTY
Death Penalty in the World
07.10.1999 / 18.11.1999 / 16.12.1999 /
13.04.2000 / 06.07.2000 / 26.10.2000 /
05.07.2001
Abolition of Death Penalty in Japan, South Korea and Taiwan
13.06.2002
INTERNATIONAL
CRIMINAL COURT
16.12.1999 / 18.01.2001 / 28.02.2002 /
04.07.2002 / 26.09.2002 / 24.10.2002
CHILDREN
Trafficking in Children and Child Soldiers
03.07.2003
Forced Child Labour (Africa)
17.05.2001 / 17.11.2005
Child Labour in the Production of Sports Equipment
13.06.2002
EU Position for the Session of the UN GA on the Rights of Child
11.04.2002
UN GA Special Session on the Rights of Child
05.07.2001
European Parliament resolution on the 10th Anniversary of the UN Convention on the Rights of the Child
18.11.1999
Children kidnapped by their parents
15.03.2001
RACISM AND XENOPHOBIA
17.02.2000 / 16.03.2000 (European Union) / 16.03.2000 (Candidate Countries) / 06.07.2000 / 03.10.2001 (World Conference against Racism)
PRESS FREEDOM
17.05.2001
COMBATTING TERRORISM
24.10.2002
Detainees in Guantanamo Bay
07.02.2002 / 10.03.2004/ 28.10.2004 / 16.02.2006
MINES AND BOMBS
Review of Ottawa Treaty on anti-personnel mines
22.04.2004
Cluster Bombs
13.12.2001
Landmines
07.07.2005
REFUGEES
Refugees - Channel Tunnel
11.04.2002
Refugees (Lampedusa and Western Sahara)
14.04.2005
WOMEN
Women in South-East Europe
22.04.2004
Female Genital Mutilation
20.09.2001
Harassment at the Workplace
20.09.2001
Violence towards Catholic Nuns
05.04.2001
FREEDOM OF EXPRESSION, RESPECT OF RELIGIOUS BELIEFS
16.02.2006
Homophobia
19.01.2006
Aung San Suu Kyi and Leyla Zana
(Sakharov Prize Laureates)
13.12.2001
Sport products for the Olympic games
22.04.2004
Mediterranean
20.11.2003 / 12.02.2004 / 23.02.2005
ANNEX III - BASIC TEXTS
INTERNATIONAL HUMAN RIGHTS INSTRUMENTS
DATE
OF
ADOPTION
UNITED NATIONS
http://www.un.org
http://www.unhchr.ch/udhr/index.htm
Charter of the United Nations
Universal Declaration on Human Rights
24 October 1945
10 December 1948
International Covenant on Civil and Political Rights
16 December 1966
Optional Protocol to the International Covenant on Civil and Political Rights
16 December 1966
Second Optional Protocol to the International Covenant on Civil and Political Rights, aiming at the abolition of the death penalty
15 December 1989
International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights
16 December 1966
International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination
21 December 1965
Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women
18 December 1979
Optional Protocol to the Convention on the Elimination of Discrimination against Women
6 October 1999
Convention on the Rights of the Child
20 November 1989
Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the involvement of children in armed conflicts
25 May 2000
Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the sale of children, child prostitution and child pornography
25 May 2000
Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment
10 December 1984
Optional Protocol to the Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment
18 December 2002
UN Declaration on the Elimination of All Forms of Intolerance and Discrimination Based on Religion or Belief
25 November 1981
UN Declaration on the Right and Responsibility of Individuals, Groups and Organs of Society to Promote and Protect Universally Recognised Human Rights and Fundamental Freedoms
9 December 1998
UN Declaration on Human Rights Defenders
9 December 1998
United Nations Millennium Declaration
8 September 2000
UNITED NATIONS CONFERENCES
World Conference on Human Rights (Vienna)
Declaration and Programme of Action
25 June 1993
World Conference on Women and Development (Beijing)
Declaration and Platform for Action
September 1995
World Conference against Racism, Racial Discrimination, Xenophobia and Related Intolerance (Durban)
Declaration and Programme of Action
8 September 2001
ROME STATUTE OF THE INTERNATIONAL CRIMINAL COURT
http://www.ohchr.org/english/law/criminalcourt.htm
1 July 2002
INTERNATIONAL LABOUR ORGANISATION
http://ilolex.ilo.ch
Minimum Age Convention
26 June 1973
Convention on Indigenous and Tribal Peoples
27 June 1989
Convention to eliminate the Worst Forms of Child Labour
17 June 1999
EUROPEAN PARLIAMENT
http://www.europarl.europa.eu/comparl/afet/droi/others/default.htm
Annual Human Rights Reports
1983 - 2005
Resolution on the communication from the Commission to the Council and the European Parliament on the European Union's role in promoting human rights and democratisation in third countries (COM (2001) 252)
25 April 2002
Resolution on the Commission communication on EU election assistance and observation (COM (2000) 191 - C5-0259/2000 )
15 March 2001
Resolution on countering racism and xenophobia in the European Union, on the Commission communication: "Countering racism, xenophobia and anti-Semitism in the candidate countries" (COM (1999) 256 – C5-0094/1999 ), and on the World Conference against Racism
16 March 2000
Resolution on the communication from the Commission to the Council and the European Parliament on “The European Union and the external dimension of human rights policy: from Rome to Maastricht and beyond” (COM (1995) 567 – C4-0568/1995 )
17 December 1998
Resolution on the report from the Commission on the implementation of measures intended to promote observance of human rights and democratic principles (for 1995) (COM (1996) 672 - C4-0095/1997 )
19 December 1997
Resolution on setting up a single co-ordinating structure within the Commission, responsible for human rights and democratisation
19 December 1997
Resolution on the communication from the Commission on the inclusion of respect for democratic principles and human rights in agreements between the Community and third countries (COM (1995) 216 – C4-0197/1995 )
20 September 1996
Charter of Fundamental Rights of the European Union
European Parliament resolution on the human rights and democracy clause in European Union agreements
14 February 2006
COUNCIL
http://ue.eu.int/cms3_fo/showPage.asp?id=822&lang=en&mode=g
http://www.europa.eu.int/pol/rights/index_de.htm
Guidelines for EU policy towards third countries on the death penalty of 29 June 1998
29 June 1998
Regulations (EC) No 975/1999 and (EC) No 976/1999 on the development and consolidation of democracy and the rule of law and respect for human rights and fundamental freedoms
Official Journal L 120 , 08/05/1999 P. 0001 - 0014
29 April 1999
Cotonou Agreement
23 June 2000
Guidelines for EU policy towards third countries on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment
9 April 2001
Conclusions on the communication from the Commission to the Council and the European Parliament on the European Union's role in promoting human rights and democratisation in third countries (COM (2001) 252)
25 June 2001
EU guidelines on Human rights dialogues
13 December 2001
Action Plan to follow-up on the Common Position of 22 January 2001 on the International Criminal Court
27 May 2002
Common Position amending Common Position of 22 January 2001 on the International Criminal Court
20 June 2002
Conclusions on human rights and democratisation in third countries, together with practical measures endorsed for the implementation of the Council's conclusions of 25 June 2001
10 December 2002
EU Common Position on the International Criminal Court
16 June 2003
EU Guidelines on Children in Armed Conflicts
8 December 2003
EU Guidelines on Promoting Compliance with International Humanitarian Law
23 December 2005
COMMISSION
http://europa.eu.int/comm/external_relations/human_rights/doc/eidhr02_04.htm
COUNCIL OF EUROPE
http://conventions.coe.int
Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms
Protocol No.
13 to the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, concerning the abolition of the death penalty in all circumstances
4 November 1950
3 May 2002
23.2.2006
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
dla Komisji Spraw Zagranicznych
w sprawie Rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie
( 2005/2203(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Raül Romeva i Rueda
WSKAZÓWKI
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
- uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW) z dnia 18 grudnia 1979 r. oraz jej protokół dodatkowy,
- uwzględniając Deklarację ONZ o ochronie kobiet i dzieci na wypadek zagrożenia w czasie konfliktu zbrojnego oraz rezolucję 1325 Rady Bezpieczeństwa z 2000 r.,
- uwzględniając Deklarację ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet,
- uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych,
- uwzględniając Międzynarodowy Pakty Praw Obywatelskich i Politycznych;
- uwzględniając wytyczne UE w sprawie ochrony działaczy na rzecz praw człowieka, przyjęte w czerwcu 2004 r.,
A. mając na uwadze że przemoc wobec kobiet jest pogwałceniem praw człowieka i nie można jej uzasadnić jakimikolwiek względami politycznymi, religijnymi czy kulturowymi;
B. mając na uwadze, że w ramach swojej polityki zagranicznej UE angażuje się w pełni w propagowanie praw człowieka i podstawowych wolności;
C. mając na uwadze, że normy prawa międzynarodowego chroniącego i wspierającego prawa kobiet powinny systematycznie stawać się podstawą wszelkich stosunków dwustronnych, a w szczególności w odniesieniu do krajów trzecich, z którymi UE podpisała umowy o partnerstwie i współpracy;
D. mając na uwadze rosnącą liczbę doniesień w raportach na temat przymusowej sterylizacji kobiet romskich w państwach członkowskich, na przykład w niedawnym raporcie czeskiego Biura Obrońcy Praw Publicznych z grudnia 2005 r. badającym zarzuty przymusowej sterylizacji kobiet romskich w Republice Czeskiej; mając również na uwadze, że problem przymusowej sterylizacji z przyczyn rasowych nadal istnieje w państwach członkowskich;
E. mając na uwadze, że ponad 500 uchodźców romskich umieszczono w obozach Zitkovac, Cesmin Lug i Kablare w rejonie Kosovskiej Mitrovicy, znajdujących się na terenach silnie skażonych ołowiem, o czym poinformowało biuro prokuratora publicznego w Kosowie w sierpniu 2005 r.; mając na uwadze, że zgłoszono wiele chorób, jak przypadek 18-letniej tłumaczki pracującej we wszystkich trzech obozach, która w wyniku zatrucia ołowiem została sparaliżowana; mając również na uwadze wyniki badań, które wykazały, że stężenie ołowiu we krwi wszystkich dzieci oraz wielu dorosłych przebywających w obozach osiąga wyjątkowo niebezpieczny dla zdrowia poziom;
F. mając na uwadze, że wiele państw członkowskich w dalszym ciągu wzbrania się przed pluralizmem i różnorodnością oraz, że trend ten zagraża prawom człowieka i prawom obywatelskim grup mniejszościowych oraz przyczynia się do ich dalszej marginalizacji poprzez odmowę dostępu do edukacji, mieszkań, służby zdrowia, zdobywania umiejętności i szkoleń zawodowych oraz uczestnictwa w życiu politycznym;
G. mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta są najczęściej głównymi ofiarami konfliktów zbrojnych i odgrywają jednocześnie kluczową rolę w odbudowie pokoju, włącznie z rozwiązywaniem konfliktów, zarządzaniem konfliktami, procesem pojednania i odbudowy, ustanawianiem zasad i odpowiednich sankcji oraz odbudową zniszczonych struktur społecznych; mając na uwadze decyzję Rady o systematycznym włączaniu do Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony kwestii płci oraz o włączaniu kobiet do wszystkich misji, zarówno wojskowych jak i niezwiązanych z wojskiem (policja);
1. jest wstrząśnięty faktem, że co 3,06 sekundy jedna osoba umiera z głodu, a w krajach rozwijających się 10% dzieci umiera z tego powodu przed ukończeniem 5 roku życia, 20% światowej populacji żyje mając mniej niż 1 dolara dziennie, 55 mln ludzi w Unii Europejskiej cierpi z powodu ubóstwa, co stanowi aż 15 % jej populacji, 55% z 16 tys. zakażanych dziennie wirusem HIV/AIDS to kobiety, 6 tys. dzieci umiera każdego dnia na choroby, którym można zapobiec dzięki poprawie jakości wody i warunków sanitarnych, a także rozmiarem przemocy ujawnionej w statystykach Amnesty International, według których w 2005 r. w Afryce 6 tysięcy kobiet dziennie przeszło okaleczenie narządów płciowych (w sumie - 135 milionów), 15 tysięcy zostało sprzedanych w Chinach dla celów niewolnictwa seksualnego, 7 tysięcy kobiet zamordowano w Indiach z powodu sporów o posag, a 600 - 800 tysięcy kobiet na świecie, a ponad 100 tysięcy w Europie padło ofiarą handlu ludźmi;
2. wzywa Komisję , w kontekście umów z krajami trzecimi o partnerstwie i współpracy, pomocy humanitarnej i polityki sąsiedztwa, do uwzględnienia i systematycznego nadzoru nad ratyfikacją i wdrażaniem międzynarodowych konwencji dotyczących poszanowania praw podstawowych i sytuacji prawnej kobiet, ale również nad uwzględnianiem równości płci we wszystkich politykach i usługach świadczonych społeczeństwom tych krajów;
3. jest przerażony zjawiskiem brutalnego torturowania i zabijania kobiet ( feminicidios ) w Ameryce Łacińskiej, których najjaskrawsze przypadku dotyczą Meksyku i Gwatemali; wzywa Komisję do włączenia niniejszych kwestii do tematów dialogów dwustronnych oraz do przedstawienia zaleceń jako koniecznego warunku do osiągnięcia postępu w stosunkach dwustronnych;
4. wzywa Komisję, w ramach umów z krajami trzecimi o współpracy, partnerstwie i stowarzyszeniu, do regularnego nadzoru nad przestrzeganiem przez te kraje partnerskie zawartej we wspomnianych umowach klauzuli dotyczącej praw człowieka, a w szczególności nad zwalczaniem stosowania szkodliwych tradycyjnych praktyk łamiących prawa kobiet i dzieci oraz do podjęcia odpowiednich środków w przypadku nieprzestrzegania tych przepisów;
5. nalega, aby poszanowanie praw kobiet zapisanych w Międzynarodowym Pakcie Praw Gospodarczych i Społecznych ONZ, a w bardziej konkretnej formie w poszczególnych konwencjach MOP, było monitorowane przez Komisję, Radę oraz rządy krajowe również w odniesieniu do umów handlowych;
6. wzywa Radę i Komisję do zagwarantowania skutecznego wdrożenia Deklaracji Pekińskiej i Platformy Działania w celu osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju oraz do rozważenia zniesienia wszelkich zastrzeżeń odnoszących się do CEDAW oraz do ratyfikowania jej protokołu dodatkowego przez wszystkie kraje partnerskie; wzywa Radę i Komisję do dalszego zachęcania krajów trzecich, by formułowały postanowienia dotyczące praw kobiet w obrębie swych legislacji, do podjęcia odpowiednich środków w celu zagwarantowania przestrzegania tych praw oraz do wdrażania polityki ukierunkowanej na tematy tożsamości płci oraz mechanizmy umożliwiające kobietom większy udział w procesach decyzyjnych życia gospodarczego, społecznego i politycznego;
7. przypomina, że polityka gospodarcza i handlowa nie jest neutralna pod względem płci, a w dziedzinie usług i produkcji towarów stosuje się dyskryminujące praktyki dla osiągnięcia zysku; przypomina również, że polityka handlowa UE oraz jej instrumenty polityczne używane w stosunku do krajów trzecich, takie jak dostęp do rynku oraz wspieranie handlu, podlegają klauzuli dotyczącej praw człowieka, a zatem w żadnym wypadku nie mogą one przyczyniać się do stosowania dyskryminujących praktyk;
8. wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na inwestycje UE w specjalnych strefach przetwórstwa eksportowego w celu zakazania stosowania przez przedsiębiorstwa UE praktyk, takich jak kontrola ciąży, oraz do wspierania zakazu kontroli ciąży w przedsiębiorstwach podwykonawczych i w przedsiębiorstwach nie należących do UE oraz zachęca właściwe władze krajowe do rzetelnej ochrony praw kobiet;
9. uważa, że promowanie i ochrona praw kobiet powinny być jasno i systematycznie włączane do dialogu politycznego UE z krajami trzecimi, z którymi podpisano umowy o współpracy lub stowarzyszeniu; w tym kontekście zwraca uwagę na konieczność utworzenia mechanizmu przejrzystego nadzoru zawartej w umowach klauzuli dotyczącej praw człowieka, który uwzględniać będzie prawa kobiet;
10. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ochrona obrońców praw człowieka zyskała priorytetowe znaczenie w jednej z czterech kampanii, które będą prowadzone w ramach Europejskiej Inicjatywy na rzecz Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR); podkreśla znaczenie roli misji i delegacji WE w monitorowaniu sytuacji obrońców praw człowieka w krajach trzecich; wzywa Radę i państwa członkowskie do podjęcia inicjatyw zmierzających do ochrony obrońców praw człowieka, a zwłaszcza kobiet, w ramach wytycznych UE w sprawie ochrony działaczy na rzecz praw człowieka;
11. wzywa Komisję, Radę oraz całą wspólnotę międzynarodową do zwrócenia szczególnej uwagi na wpływ jaki mają sytuacje konfliktowe na najbardziej narażone grupy społeczne, a w szczególności na kobiety i dzieci należące przede wszystkim do mniejszości etnicznych, językowych i/lub religijnych; potępia wykorzystanie tysięcy dzieci-żołnierzy oraz podkreśla szczególne narażenie dziewcząt na przemoc i wykorzystywanie seksualne, gdy są przymuszane do niewolnictwa seksualnego lub/i do małżeństwa;
12. potępia wykorzystanie gwałtu jako narzędzia wojny i wzywa Komisję oraz całą wspólnotę międzynarodową do dalszego kładzenia nacisku na fakt, że wykorzystanie w wojnie gwałtu stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowych konwencji; zauważa wpływ masowych gwałtów na zwiększenie ryzyka zarażenia się przez kobiety HIV/AIDS;
13. apeluje do Komisji o uznanie wagi roli, jaką odgrywają kobiety w powojennym procesie odbudowy pokoju, o wspieranie inicjatyw kobiet zmierzających do położenia kresu konfliktom zbrojnym oraz przyczyniających się do zażegnania konfliktów i zarządzania nimi, oraz o skoncentrowanie swych instrumentów współpracy na ochronie takich działań jak “Ruta Pacífica de las Mujeres” (pacyfistyczny szlak kobiet) w Kolumbii oraz ruch kobiet w Darfurze.
14. z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte w ramach międzynarodowej kampanii finansowanej przez EIDHR mającej na celu powstrzymanie procederu okaleczania żeńskich narządów płciowych (STOP Female Genital Mutilation) oraz zachęca Komisję do dalszego wykorzystania potencjału EIDHR, aby przeciwstawić się innym formom przemocy wobec kobiet, a w szczególności handlowi kobiet, oraz ustanowić środki umacniające prawa kobiet oraz ich pozycję w społeczeństwie;
15. wzywa Komisję do jak najszybszego zakończenia oceny wdrożenia przez państwa członkowskie prawodawstwa UE dotyczącego handlu ludźmi; zachęca Komisję i Radę do poprawy i nasilenia współpracy z europejskimi i międzynarodowymi organizacjami zaangażowanymi w zwalczanie handlu i wykorzystywania ludzi;
16. apeluje do Komisji o podjęcie działań mających na celu walkę z głodem, który godzi w ludzką godność i ogranicza pełnię praw człowieka, szczególnie biorąc pod uwagę zatrważające dane wskazujące, że bez natychmiastowych dodatkowych inwestycji do 2015 roku głodować będzie 600 mln ludzi, z czego większość stanowić będą kobiety i dzieci;
17. wzywa państwa członkowskie znane z praktyk przymusowej sterylizacji, do położenia im kresu poprzez skuteczne egzekwowanie prawa i do uruchomienia systemów odszkodowań;
18. wzywa do stosownego przeniesienia w bezpieczniejsze warunki lokalowe 500 romskich uchodźców, przebywających w silnie skażonym ołowiem rejonie Kosovskiej Mitrovicy; zwraca uwagę na tymczasową i świeżo odremontowaną siedzibę francuskich sił KFOR w obozie Osterode, która mogłaby posłużyć jako tymczasowe rozwiązanie sytuacji; wzywa Radę, Komisję i zainteresowane państwa członkowskie o udzielenie odpowiednich środków finansowych w celu przeniesienia uchodźców do ich miejsca pochodzenia; podkreśla potrzebę egzekwowania praw człowieka przy jednoczesnym kontynuowaniu procesu stabilizacji i stowarzyszenia;
19. wzywa Komisję do wprowadzenia metody oceny umożliwiającej skuteczną ochronę prawną poprzez dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r
Dz.U. L 180 z 12.7.2000, str. 22. . oraz 2000/78/WE z 27 listopada 2000 r
Dz.U. L 303 z 02.12.2000, str. 16. . pełniące rolę instrumentów chroniących prawa człowieka i prawa obywatelskie mniejszości, zapewniających dostęp do szkolnictwa, mieszkań, służby zdrowia, szkoleń zawodowych i udziału w życiu politycznym oraz do nałożenia obowiązku wdrożenia antydyskryminacyjnego prawodawstwa;
UZASADNIENIE (w języku angielskim)
Introduction
Violence against women has many faces and places.
Violation of women's rights is one of its multiple aspects.
Be it an attack on the integrity of the person; be it women's exclusion from society's benefits through systematic lack of access to school and education; be it a lack of political rights where women are not allowed to vote, to drive cars or to accede to certain positions; be it war and finally discrimination as an outflow of the economic system - in each of the cases the state violates its obligation to protect women according to the two International Covenants of Human Rights, Humanitarian Law and other International Conventions.
The EU strongly supports the work made by the United Nations with regard to the promotion of women's rights.
In this regard, Council and the Commission must set up as priorities the lifting of all reservations to the Convention on the Elimination of all forms of Discrimination against women (CEDAW) and the ratification of the CEDAW's optional protocol by all partner states
Violation of women's rights
Violence against women is one of the most widespread and pervasive human rights violations.
It cuts across cultural, regional, religious and human rights boundaries.
Between 600,000 and 800,000 women are victims of trafficking throughout the world each year.
Women are recruited on false pretenses, coerced, transported, and bought and sold for a range of exploitative purposes including sex tourism and forced marriage.
Women who are trafficked for sexual exploitation are often sexually abused and raped to break them mentally and emotionally, in order to force them into sex work.
Despite the risks of HIV/AIDS, women are often punished for refusing unprotected sex.
Trafficking and forced prostitution is internationally recognized as a human rights violation, with the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women specifically requiring to "suppress all forms of traffic in women and exploitation of prostitution of women".
Thousands of girls are targeted for mutilation each day.
Two million girls a year are at risk - approximately 6,000 per day.
Although it is predominantly practiced in twenty-eight North-African countries, FGM is not inherent to any nation or religion.
Genital mutilation is a practice that compounds unspeakable violence against women and young girls with discrimination, repression and inequality.
Violation of Women's Rights in social and economic spheres
Women have a higher incidence of poverty than men; their poverty is more severe than that of men; and increasing numbers of women are poor.
While globalization has opened up opportunities for women, it has also had negative effects.
It has left more and more women trapped on the margins of society.
Salary differences and abuse of unskilled, traditionally non- unionised and often very young female workforce as a factor for maximising profits is common practice in export processing zones (EPZ).
The EU should pay particular attention to the establishment and use of EPZ in its foreign trade policy in general and particularly in its bilateral trade agreements.
The high record of mainly young women tortured and killed in areas of EPZ, such as in Mexico and Guatemala, without any serious police investigation and judicial persecution should quickly lead to discussion and the adoption of mandatory recommendations at the level of established political dialogues and Joint Councils between the EU and the concerned third countries.
Women in armed conflict and peace promotion
Wars are fought by men but in every armed conflict women are the worst victims.
Not only that they loose their husbands, children and everything, they are systematically considered as 'tools of war' and for that reason the victim of rape and forced prostitution.
Such actions should not only be considered as a human rights violation but as a war crime to be sanctioned heavily and put to an end.
Nevertheless, women have been and are also actors in the efforts to prevent and end war and come to reconciliation, rehabilitation, the end of impunity, and rebuilding disrupted societies.
The women of Colombia, as well as the women in the Balkan, all over Africa, in the Philippines and many more regions of our planet demonstrate the value of women and female values to promote peace.
In Europe women have always played and are playing a remarkable role in peace movements both in numbers as well as in quality to protest and end wars.
From their stories the males of this world are forced to learn in the end and give up their guns and rifles.
Their is strong evidence that wherever women take over political, economical and intellectual roles which thus far were monopolised by their fellow men, the culture of endless violent can be transformed more successfully into a long lasting culture of peace, dialogue and co-operation.
For that reason all efforts of the Commission must be strengthened which recognise these values and support women's groups wherever they enter the peace-process.
It must also be welcomed that recently the Council has courageously recognised that a gender perspective must systematically be made part of the EU Security and Defence Policy (ESDP) and that in all missions women must act as leaders as well as participants.
PROCEDURA
Tytuł
Roczne sprawozdanie w na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie
Numer procedury
2005/2203(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
AFET
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
FEMM 19.1.2006
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Raül Romeva i Rueda 23.11.2005
Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej
Rozpatrzenie w komisji
21.2.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
21.2.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
21
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Edit Bauer, Emine Bozkurt, Věra Flasarová, Claire Gibault, Lissy Gröner, María Esther Herranz García, Lívia Járóka, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Urszula Krupa, Astrid Lulling, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Raül Romeva i Rueda, Amalia Sartori, Eva-Britt Svensson, Anna Záborská
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Iratxe García Pérez, Anna Hedh, Mary Honeyball, Christa Klaß, Karin Resetarits, Heide Rühle, Marta Vincenzi
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
PROCEDURA
Tytuł
Roczne sprawozdanie na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie
Numer procedury
2005/2203(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu
AFET 17.11.2005
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
FEMM 19.1.2006
Opinia niewydana Data wydania decyzji
Ściślejsza współpraca Data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca(y) Data powołania
Richard Howitt 28.10.2005
Poprzedni sprawozdawca(y)
Rozpatrzenie w komisji
20.2.2006
13.3.2006
19.4.2006
Data przyjęcia
20.04.2006
Wynik głosowania końcowego
za:
przeciw:
wstrzymujących się:
53
4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Angelika Beer, Panagiotis Beglitis, Bastiaan Belder, Monika Beňová, André Brie, Elmar Brok, Paul Marie Coûteaux, Giorgos Dimitrakopoulos, Camiel Eurlings, Ana Maria Gomes, Richard Howitt, Jana Hybášková, Jelko Kacin, Helmut Kuhne, Vytautas Landsbergis, Cecilia Malmström, Francisco José Millán Mon, Philippe Morillon, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Baroness Nicholson of Winterbourne, Raimon Obiols i Germà, Alojz Peterle, Tobias Pflüger, João de Deus Pinheiro, Mirosław Mariusz Piotrowski, Hubert Pirker, Paweł Bartłomiej Piskorski, Michel Rocard, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Emil Saryusz-Wolski, György Schöpflin, Gitte Seeberg, István Szent-Iványi, Konrad Szymański, Antonio Tajani, Paavo Väyrynen, Ari Vatanen, Karl von Wogau, Luis Yañez-Barnuevo García, Josef Zieleniec
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Laima Liucija Andrikienė, Irena Belohorská, Carlos Carnero González, Alexandra Dobolyi, Hélène Flautre, Michael Gahler, Kinga Gál, Milan Horáček, Tunne Kelam, Eija-Riitta Korhola, Ģirts Valdis Kristovskis, Miguel Angel Martínez Martínez, Athanasios Pafilis, Inger Segelström
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Data złożenia
2.5.2006
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
