WERSJA KOŃCOWA
A6-0050/2004
29.11.2004
*
SPRAWOZDANIE
w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/847/WE w odniesieniu do rozszerzenia wspólnotowego programu działań w dziedzinie ochrony ludności
(COM(2004)0512 – C6‑0111/2004 – 2004/0162(CNS))
Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
Sprawozdawca:
Dimitrios Papadimoulis
PR_CNS_art51
PE 349.801v02-00
Objaśnienie używanych znaków
* Procedura konsultacji
większość oddanych głosów
**I Procedura współpracy (pierwsze czytanie)
większość oddanych głosów
**II Procedura współpracy (drugie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólne stanowisko większość głosów ogólnej liczby deputowanych do PE by odrzucić lub wprowadzić poprawki do wspólnego stanowiska
*** Procedura zgody
większość głosów ogólnej liczby deputowanych do PE, z wyjątkiem przypadków u jętych w art. 105, 107, 161 i 300 Traktatu WE oraz w art. 7 Traktatu UE
***I Procedura współdecyzji (pierwsze czytanie)
większość oddanych głosów
***II Procedura współdecyzji (drugie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólne stanowisko wymagana większość głosów ogólnej liczby deputowanych do PE by odrzucić lub wprowadzić poprawki do wspólnego stanowiska
***III Procedura współdecyzji (trzecie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólny projekt
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej przez Komisję.)
Poprawki do tekstu legislacyjnego
W poprawkach Parlamentu oznaczenia zaznaczone są wytłuszczonym drukiem i kursywą .
Oznaczenia zwykłą kursywą są wskazówką dla służb technicznych, że proponowana jest, w celu opracowania tekstu końcowego, korekta elementów tekstu legislacyjnego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub brakujących w danej wersji językowej.)
Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO................5
UZASADNIENIE.......................................................................................................................6
PROCEDURA............................................................................................................................9
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/847/WE w odniesieniu do rozszerzenia wspólnotowego programu działań w dziedzinie ochrony ludności
( COM(2004)0512 – C6‑0111/2004 – 2004/0162(CNS) )
(Procedura konsultacji)
Parlament Europejski ,
– uwzględniając projekt Komisji przedstawiony Radzie ( COM(2004)0512 )
Dotychczas niepublikowany w Dzienniku Urzędowym. ,
– uwzględniając art. 308 Traktatu WE, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem ( C6‑0111/2004 ),
– uwzględniając art. 51 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności ( A6‑0050/2004 ),
1. zatwierdza projekt Komisji;
2. zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi i Radzie sprawozdania, nie poźniej niż do 30 czerwca 2006 r., wraz z oceną rozszerzonego wspólnotowego programu działań w dziedzinie ochrony ludności;
3. zwraca się do Rady o powiadomienie Parlamentu jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie zmian do tekstu zatwierdzonego przez Parlament;
4. zwraca się do Rady o ponowną konsultację z Parlamentem jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie istotnych zmian do projektu Komisji;
5. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
UZASADNIENIE
Decyzja Rady zmieniającej decyzję 1999/847/WE w odniesieniu do rozszerzenia wspólnotowego programu działań w dziedzinie ochrony ludności
Obecnie obowiązujący wspólnotowy program działań w dziedzinie ochrony ludności wygasa w dniu 31 grudnia 2004 r.
W celu uniknięcia przerwy pomiędzy datą wygaśnięcia obecnie obowiązującego programu a datą wejścia w życie nowego instrumentu prawnego, Komisja proponuje przedłużenie bieżącego programu na okres dwóch lat, począwszy od stycznia 2005 r. do grudnia 2006 r.
W projekcie Komisja zażądała zwiększenia budżetu na program działań w dziedzinie ochrony ludności z kwoty 1,5 mln euro (w roku 2004) na 2,4 mln euro rocznie (w roku 2005 i 2006).
Oznacza to roczny wzrost rzędu 0,9 mln euro, częściowo na skutek rozszerzenia Unii Europejskiej, a częściowo ze względu na wprowadzone przez Parlament Europejski zwiększenie budżetu programu działań w dziedzinie zanieczyszczenia mórz.
Uwzględniając w należyty sposób przyszłe potrzeby dotyczące interwencji w ramach ochrony ludności, sprawozdawca uważa, że projekt Komisji jest realistyczny i w związku z powyższym wyraża zgodę na przedłużenie programu oraz na zaproponowany budżet.
Komunikat Komisji: Wzmocnienie zdolności Unii Europejskiej do ochrony ludności
Komisja przyjęła także komunikat o wzmocnieniu zdolności Unii Europejskiej do ochrony ludności (COM (2004) 200).
Podłożem dla powyższego Komunikatu jest fakt, iż w ciągu ostatnich kilku lat doświadczyliśmy wielu katastrof, takich jak powodzie, fale upałów, pożary lasów, trzęsienia ziemi, skażenia na skutek przedostania się odpadów toksycznych do środowiska, poważne wypadki przemysłowe, a także ataki terrorystyczne.
Wystąpiły również katastrofy spowodowane przez człowieka, jak np.: wyciek ropy z tankowca „Prestige”.
Zdarzenia te pozostawiły niezliczoną ilość ofiar, spowodowały znaczne szkody ekonomiczne i zniszczyły życie milionom ludzi na całym świecie.
Katastrofy te sparaliżowały gospodarki krajów nimi dotkniętych, uderzając przede wszystkim w najbiedniejsze i najbardziej podatne warstwy społeczeństwa w krajach rozwiniętych, doświadczając najciężej kraje najbiedniejsze, dlatego też katastrofy są powszechnie uważane za poważną przeszkodę dla trwałego wzrostu i działań na rzecz ograniczenia biedy.
Powyższe zdarzenia wymagają podjęcia działań ze strony rządów w celu zwiększenia środków prewencyjnych i zdolności interwencyjnej.
Parlament wyraził już swoją solidarność przyjmując rezolucję w roku 2003 (2003/2066), w następstwie fali upałów mających miejsce tego lata, w której wezwał do utworzenia Europejskich Sił Ochrony Ludności.
KONTEKST
Komunikat przedstawia analizę i ocenę zdolności wspólnotowego mechanizmu interwencji w razie wystąpienia katastrof, który został ustanowiony w roku 2001 (decyzją Rady 2001/792).
Wspólnotowy mechanizm ochrony ludności służy do udzielania natychmiastowej pomocy za pośrednictwem zespołów ochrony ludności z państw uczestniczących.
Centrum mechanizmu stanowi ośrodek monitoringu i informacji dostępny przez 24 godziny na dobę.
Ośrodek wspomagany jest przez bazę danych, programy szkoleniowo-warsztatowe oraz wspólny system łączności i informacji w sytuacjach krytycznych.
Jeśli skala katastrofy przewyższa krajowe zdolności interwencyjne, znaczna pomoc dodatkowa może zostać udzielona w krótkim terminie, jeśli inne krają zechcą dzielić się swoją wiedzą i sprzętem.
Sprawozdawca uważa, że zintegrowane zarządzanie musi być stosowane na każdym etapie, jeśli ma być w pełni skuteczne.
Według sprawozdawcy główne etapy to:
– zapobieganie – faza ta obejmuje działania realizowane przed wystąpieniem sytuacji kryzysowej i których zadaniem jest zapobieganie występowaniu lub ograniczenie stopnia dotkliwości takiej sytuacji (np.: wytyczenie obszarów zagrożenia, unikanie powstawania szkód przez zakaz zasiedlania obszarów zagrożonych),
– przygotowanie – jest to „polisa ubezpieczeniowa” obejmująca przygotowanie się do interwencji w razie wystąpienia zidentyfikowanych zagrożeń i ryzyk oraz nieprzewidzianych zdarzeń.
Planowanie może być uzupełnione szkoleniami, ćwiczeniami oraz regularnym i odpowiednim informowaniem opinii publicznej o zagrożeniach, edukacją w zakresie bezpieczeństwa i należytym zachowaniem w obliczu niebezpieczeństwa,
– ochrona – podejmowanie działań w konkretnych miejscach,
– działania interwencyjne w sytuacji krytycznej – podstawowe cele tych działań to ochrona życia, mienia i środowiska, ograniczenie do minimum szkodliwych skutków zdarzenia oraz zapobieganie jego eskalacji,
– usuwanie skutków – etap ten obejmuje działania niezbędne do zapewnienia szybkiego powrotu do normalności.
Na papierze system ten wygląda dobrze.
Jednakże w terenie i w rzeczywistych sytuacjach krytycznych mechanizm wykazuje poważne braki.
Poprawy wymaga w szczególności siedem obszarów:
1.
Poprawa wymiany informacji na temat dostępnych zasobów, wiedzy i skutecznych strategii i praktyk na poziomie krajowym.
Baza danych Komisji identyfikuje potencjalnie dostępną pomoc.
Obecnie zakres bazy jest raczej podstawowy i zawiera głównie informacje o zespołach interwencyjnych.
Doświadczenie pokazuje, że baza danych wymaga aktualizacji i uwzględnienia niezbędnych informacji o zdolnościach interwencyjnych, wiążących się z nimi kosztach, rodzajach dostępnego sprzętu i jego lokalizacji.
2.
Więcej szkoleń dla zespołów interwencyjnych.
Doświadczenie ponadto pokazuje, że należy również zwiększyć ilość regularnych szkoleń i wspólnych ćwiczeń w celu poprawy współpracy i interoperacyjności oraz inne formy współpracy.
Będzie to przydatne dla zidentyfikowania praktycznych trudności, takich jak: komunikacja i kompatybilność urządzeń technicznych, co jest kluczowe dla zapewnienia szybkiej interwencji.
Szczególny nacisk należy położyć na właściwe werbowanie i szkolenie ochotników w 25 Państwach Członkowskich.
3.
Poprawa komunikacji, koordynacji, bieżących systemów informacyjnych służących do bezzwłocznego informowania opinii publicznej i uzyskiwania połączenia z innymi sieciami.
Poprawy wymaga także komunikacja, koordynacja oraz badanie sposobów unikania powtórzeń.
Interesujący jest fakt, iż w ramach obecnie obowiązującej decyzji Państwa Członkowskie nie mają obowiązku informowania wspólnotowego ośrodka monitoringu i informacji w momencie wystąpienia poważnej katastrofy, nawet, jeśli ma ona konsekwencje transgraniczne.
Komisja chce zaproponować zmianę decyzji Rady 2001/792 polegającą na wprowadzeniu obowiązku udzielania takich informacji.
Sprawozdawca popiera powyższe stanowisko Komisji.
W przypadku udzielania pomocy państwom nienależącym do UE należy zbadać i ulepszyć procedury wytyczone dla zespołów koordynacyjnych z różnych krajów uczestniczących oraz poprawić sposoby ustanawiania kanałów komunikacji z wszelkimi istotnymi podmiotami w terenie.
4.
Finansowanie – istniejące trudności finansowe.
Dostępne aktywa płynne i procedury wspólnotowe (na przykład: interwencja w sytuacji krytycznej lub późniejsze odszkodowania za pośrednictwem Funduszu Solidarności) są albo skomplikowane, albo niedostateczne i często są wdrażane zbyt wolno.
Komisja podkreśla, że doświadczenia nabyte przede wszystkim w wyniku pożarów lasów w lecie 2003 r. wyraźnie wskazują na potrzebę istnienia źródła szybko dostępnego finansowania.
Podobne problemy pojawiają się w kontekście zewnętrznych interwencji UE.
Przyszły instrument prawny winien być połączony z niezbędnymi instrumentami finansowymi, między innymi z odnowionym Funduszem Solidarności obejmującym wszelkie działania w ramach UE oraz z rezerwą na działania w sytuacjach krytycznych poza terytorium UE.
5.
Umocnienie partnerstwa społecznego przy bardziej aktywnym udziale obywateli i władz lokalnych.
Każdy musi być poinformowany o grożących nam ryzykach w celu zarządzania wiedzą niezbędną do działania w sposób odpowiedzialny i solidarny w momencie wystąpienia katastrofy.
Powinniśmy wdrożyć działania w ścisłej współpracy z władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, a zwłaszcza w odizolowanych i najbardziej peryferyjnych regionach Unii.
6.
Wzmocnienie pozycji badań naukowych i rozwój systemów interwencji w sytuacjach krytycznych w celu bardziej skutecznego zarządzania w sytuacji katastrofy.
7.
Wdrożenie zasady pomocniczości i opracowywania planów krajowych dla celów koordynacji w sytuacjach krytycznych - w celu dalszego ulepszania istniejących krajowych zdolności operacyjnych w zakresie ochrony cywilnej i interwencji kryzysowej na terenie UE.
Sprawozdawca uważa, że podjęcie wyżej wymienionych działań jest potrzebne w trybie pilnym, ponieważ wyłącznie poprzez zwiększenie wyspecjalizowanych umiejętności, bliską współpracę, mobilizację zasobów i zwiększenie finansowania UE może być lepiej przygotowana do ochrony obywateli w razie wystąpienia katastrofy wewnątrz Unii i poza jej terytorium.
Dzięki temu osoby dotknięte katastrofą będą miały pewność, że ich potrzeby zostaną zaspokojone w jak najszybszy i najskuteczniejszy sposób.
PROCEDURA
Tytuł
Projekt decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/847/WE w odniesieniu do rozszerzenia wspólnotowego programu działań w dziedzinie ochrony ludności
Odsyłacze
COM(2004)0512 – C6-0111/2004 – 2004/0162(CNS)
Podstawa prawna
Art. 308
Podstawa przepisowa
Art. 51
Data konsultacji z PE
13.9.2004
Komisja przedmiotowo właściwa
ENVI
Data ogłoszenia na posiedzeniu
13.10.2004
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
BUDG
Data ogłoszenia na posiedzeniu
13.10.2004
Opinia niewydana
BUDG
Data wydania decyzji
26.10.2004
Ściślejsza współpraca
Data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca(y)
Dimitrios Papadimoulis
Data powołania
1.9.2004
Sprawozdawca(y) zastąpiony/zastąpieni
Procedura uproszczona
Data wydania decyzji
Zastrzeżenia do podstawy prawnej
Data wydania opinii JURI
Zmiana wysokości środków finansowych
Data wydania opinii BUDG
Rozpatrzenie w komisji
27.9.2004
Data zatwierdzenia
24.11.2004
Wynik głosowania końcowego
za:
56
przeciw:
1
wstrzymujących się:
1
Posłowie obecni podczas końcowego głosowania
Adamos Adamou, Georgs Andrejevs, Irena Belohorská, Johannes (Hans) Blokland, John Bowis, Frederika Brepoels, Hiltrud Breyer, Chris Davies, Avril Doyle, Mojca Drčar Murko, Edite Estrela, Jillian Evans, Anne Ferreira, Alessandro Foglietta, Françoise Grossetete, Satu Hassi, Gyula Hegyi, Mary Honeyball, Caroline F. Jackson, Dan Jørgensen, Christa Klaß, Holger Krahmer, Urszula Krupa, Peter Liese, Jules Maaten, Linda McAvan, Marios Matsakis, Roberto Musacchio, Riitta Myller, Péter Olajos, Dimitrios Papadimoulis, Adriana Poli Bortone, Vittorio Prodi, Dagmar Roth-Behrendt, Guido Sacconi, Karin Scheele, Richard Seeber, Jonas Sjöstedt, María Sornosa Martínez, Thomas Ulmer, Marcello Vernola, Anja Weisgerber, Åsa Westlund
Zastępcy obecni podczas końcowego głosowania
Margrete Auken, María del Pilar Ayuso González, Giovanni Berlinguer, Danute Budreikaitė, David Casa, Milan Ga?a, Vasco Graça Moura, Erna Hennicot-Schoepges, Miroslav Mikolášik, Ria Oomen-Ruijten, Matteo Salvini, Pál Schmitt, Bart Staes, Andres Tarand
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas końcowego głosowania
Nikolaos Vakalis
Data złożenia – A6
29.11.2004
A6-0050/2004
Uwagi
...
