Odpowiedź udzielona przez komisarza Daciana Cioloșa w imieniu Komisji
(31 marca 2011 r.)
Na podstawie informacji, którymi w przedmiotowej sprawie dysponuje Komisja, pragniemy podkreślić, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 73/2009 Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, Dz.U. L30/16 z 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego, „rolnik”, który kwalifikuje się do otrzymania płatności bezpośrednich, to „osoba fizyczna lub prawna lub grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego”.
Zgodnie z art. 19 tego samego rozporządzenia „każdego roku rolnicy składają wnioski o płatności bezpośrednie”.
Zgodnie z ustaleniami dotyczącymi realizacji unijnych mechanizmów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej, w gestii państw członkowskich – czyli, w przedmiotowym przypadku, Polski – leży podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do zapewnienia prawidłowego przyznawania dotacji oraz do zapobiegania nieprawidłowościom i korygowania ich.
W przedmiotowym przypadku Polska musi zagwarantować pełne przestrzeganie definicji rolnika przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 – niezależnie od stanu cywilnego poszczególnych rolników.
Zdaniem Komisji przytoczony przypadek kwalifikuje się do rozpatrzenia przez krajowe władze administracyjne lub – w ostateczności – sądowe.
Z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że w żadnym innym państwie członkowskim nie stosuje się podobnych praktyk.
