A7-0292/2010
26.10.2010
***
ZALECENIE
w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Wyspami Salomona
(09335/2010 – C7‑0338/2010 – 2010/0094(NLE))
Komisja Rybołówstwa
Sprawozdawczyni: Maria do Céu Patrão Neves
PR_AVC_NLE_art90
PE 443.060v01-00
Objaśnienie używanych znaków
* Procedura konsultacji
*** Procedura zgody
***I Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie)
***II Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie)
***III Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.)
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO....................5
UZASADNIENIE........................................................................................................................6
OPINIA Komisji Rozwoju ................................................................................................11
OPINIA Komisji Budżetowej ..........................................................................................15
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI........................................................19
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Wyspami Salomona
(09335/2010 – C7‑0338/2010 – 2010/0094(NLE) )
(Zgoda)
Parlament Europejski,
– uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (09335/2010),
– uwzględniając projekt Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Wyspami Salomona,
– uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( C7-0184/2010 ),
– uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 8 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Budżetowej ( A6-0292/2010 ),
1. wyraża zgodę na zawarcie porozumienia;
2. zwraca się do Komisji o przekazanie Parlamentowi wniosków z posiedzeń i prac wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy, a także wieloletniego programu sektorowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 protokołu oraz odpowiednich ocen rocznych; nalega, aby przedstawiciele Komisji Rybołówstwa i Komisji Rozwoju PE brali udział jako obserwatorzy w posiedzeniach i pracach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy; zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi i Radzie – w trakcie ostatniego roku obowiązywania protokołu i przed rozpoczęciem negocjacji w celu przedłużenia umowy – sprawozdania ze stosowania protokołu do umowy;
3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Wysp Salomona.
UZASADNIENIE
Ogólny kontekst umów o partnerstwie
Zawieranie umów dwustronnych w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a krajami trzecimi jest powszechną praktyką w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa/WPRyb i stanowi ważny filar jej wymiaru zewnętrznego.
Wraz z przeprowadzeniem reformy WPRyb w 2002 r. wprowadzono pojęcie „partnerstwa”, mając na uwadze wzmocnienie wiążącego się z omawianymi umowami zamiaru wspierania przez WE rozwoju krajowego sektora rybołówstwa w krajach partnerskich.
Od 2004 r. umowy te zaczęto nazywać „umowami o partnerstwie w sprawie połowów”.
Umowy o partnerstwie stanowią zatem zobowiązanie do promowania odpowiedzialnego i trwałego rybołówstwa we wszystkich regionach świata, w których prowadzą połowy statki wspólnotowe.
Dlatego też każda umowa o partnerstwie w sprawie połowów musi opierać się na wcześniejszej wyczerpującej ocenie dostępnych zasobów, przy czym Unia Europejska musi też upewnić się, że uprawnienia do połowów, z których może korzystać, zostały potwierdzone w wiarygodnych i uznanych opiniach naukowych, dzięki czemu nie wystąpi ryzyko zniszczenia lokalnych zasobów.
W umowach z krajami Afryki i Pacyfiku znaczna część rekompensaty finansowej UE jest przeznaczana właśnie na wspieranie krajowych strategii politycznych w zakresie rybołówstwa, opartych na zasadzie trwałości i należytego zarządzania zasobami rybnymi.
Unia Europejska realizuje obecnie 16 obowiązujących umów o partnerstwie w sprawie połowów, na mocy których flota wspólnotowa posiada dostęp do zasobów rybnych, których kraje partnerskie z różnych powodów nie mogą lub nie zamierzają odławiać.
Polityka współpracy na rzecz rozwoju UE oraz WPRyb muszą być spójne, uzupełniające się i skoordynowane między sobą, przyczyniając się dzięki temu wspólnie do zmniejszania ubóstwa w krajach posiadających dostępne zasoby rybne i zaangażowanych w zapewnianie trwałego z nich korzystania i rozwoju społeczności lokalnych.
Parlament Europejski w kontekście obecnego wniosku
Wejście w życie Traktatu z Lizbony umożliwiło przyznanie Parlamentowi Europejskiemu szerszych uprawnień w sprawie umów o partnerstwie w zakresie połowów.
Na mocy art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przed zawarciem umowy wymaga się obecnie zgody Parlamentu, która zastąpiła wcześniejszą zwykłą procedurę konsultacji.
Art. 19 porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją
Dz.U. C 117 E z 18.5.2006, s. 123. stanowi, że „w odniesieniu do umów międzynarodowych, w tym umów handlowych, Komisja niezwłocznie przekazuje Parlamentowi jasne informacje, zarówno na etapie przygotowywania umów, jak i podczas prowadzenia i zamykania międzynarodowych negocjacji.
Informacje te obejmują projekty dyrektyw negocjacyjnych, przyjęte dyrektywy negocjacyjne, przebieg negocjacji oraz zamknięcie negocjacji.”
Wspomniane informacje „są przekazywane Parlamentowi w odpowiednim czasie, aby mógł on wyrazić w razie potrzeby swoją opinię, a Komisja mogła w możliwie najszerszym zakresie uwzględnić poglądy Parlamentu. [...]”
W art. 218 ust. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wyraźnie zapisano w międzyczasie, że „Parlament Europejski jest natychmiast i w pełni informowany na wszystkich etapach procedury.”
Należy także zapewnić pełne stosowanie tego założenia, zgodnie z zapisem w pkt 3 lit. h) rezolucji Parlamentu z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeglądu porozumienia ramowego między Parlamentem Europejskim a Komisją.
Tekst przyjęty P7_TA (2010) 009.
Umowy o partnerstwie między WE/UE a Wyspami Salomona
W lutym 2004 r.
Wyspy Salomona i Wspólnota Europejska podpisały trzyletnią umowę o partnerstwie w zakresie rybołówstwa, która weszła w życie dnia 9 października 2006 r.
Umowa ta, którą obecnie należy uchylić i zastąpić nową wersją po przeglądzie (przedłożony wniosek), łączy w całość trzy umowy zawarte w regionie Środkowego i Zachodniego Pacyfiku, w tym także umowę o partnerstwie z Kiribati i Federalnymi Stanami Mikronezji.
Na podstawie mandatu otrzymanego przez Komisję od Rady dnia 26 września 2009 r.
Wspólnota Europejska i Wyspy Salomona ponownie wynegocjowały i parafowały przedłużoną umowę o partnerstwie wraz z protokołem i załącznikami na kolejne trzy lata z możliwością przedłużenia.
Aby zapewnić kontynuację połowów przez statki wspólnotowe, obie strony parafowały umowę w formie wymiany listów dotyczącą tymczasowego stosowania umowy od dnia 9 października 2009 r. w oczekiwaniu na wejście w życie nowej umowy.
Dnia 11 czerwca 2010 r.
Rada przyjęła decyzję dotyczącą tymczasowego stosowania umowy.
Na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE, dnia 3 czerwca 2010 r., Rada przyjęła również rozporządzenie, w którym ustalono podział uprawnień do połowów między państwa członkowskie na okres trwania nowej umowy o partnerstwie, a także w okresie jej tymczasowego stosowania.
W poniższych tabelach porównano ustalenia umowy początkowej i umowy przedłużonej:
Okres obowiązywania umowy
3 3 lata z możliwością przedłużenia
9.10.2006- 8.10.2009
3 lata z możliwością przedłużenia
09.10.2009- 09.10.2012
Parafowano
28 stycznia 2004 r.
26 września 2009 r.
Rodzaj umowy
Umowa w sprawie połowów tuńczyka
Umowa w sprawie połowów tuńczyka
Udział finansowy
400 000 EUR z czego 30% przeznaczono na wspieranie polityki sektorowej Wysp Salomona w zakresie rybołówstwa w celu wspierania zrównoważonej eksploatacji wód tego kraju
400 000 EUR z czego 50% przeznaczono na wspieranie polityki sektorowej Wysp Salomona w zakresie rybołówstwa w celu wspierania zrównoważonej eksploatacji wód tego kraju
Opłaty uiszczane przez właścicieli statków
35 EUR za złowioną tonę
35 EUR za złowioną tonę
Płatności zaliczkowe
- sejnery do połowów tuńczyka: 13 000 EUR/rok (połowy referencyjne: 371 t.)- taklowce powierzchniowe: 3 000 EUR/rok (połowy referencyjne: 80 t.)
- sejnery do połowów tuńczyka: 13 000 EUR/rok (połowy referencyjne: 371 t.)
Tonaż referencyjny
6 000 ton/rok
4 000 ton/rok
PROTOKÓŁ Uprawnienia do połowów
Sejnery do połowów tuńczyka (2006/2009)
Sejnery do połowów tuńczyka
(2009/2012)
Taklowce powierzchniowe
(2006/2009)
Taklowce powierzchniowe
(2009/2012)
HISZPANIA
75%
75%
6
-
FRANCJA
25%
25%
-
PORTUGALIA
4
-
RAZEM
4 statki
4 statki
10 statków
0 statków
Uwagi sprawozdawczyni
Ocena umowy o partnerstwie między UE a Wyspami Salomona wymaga przedstawienia kilku uwag.
Po pierwsze należy podkreślić, że położona w zachodniej części Pacyfiku wyłączna strefa ekonomiczna Wysp Salomona jest jednym z najobfitszych obszarów połowowych tuńczyka na świecie.
Sektor rybołówstwa Wysp Salomona stanowi około 14% PKB, co tłumaczy ogromne znaczenie eksploatacji zasobów rybnych dla tego kraju.
Budżet przeznaczony przez Ministerstwo Rybołówstwa na rozwój sektora wynosi około 2,5 mln euro, z czego największa część pochodzi z udziałów finansowych wynikających z umów z krajami trzecimi, m. in. z Nową Zelandią, Japonią i Unią Europejską.
Jednocześnie ogólny stan zasobów tuńczyka w wyłącznej strefie ekonomicznej Wysp Salomona jest zadowalający, szczególnie w przypadku tuńczyka bonito.
Sprawozdanie z oceny zlecone przez Komisję Europejską ekspertom zewnętrznym ukazuje jednak, że gatunkom takim jak tuńczyk żółtopłetwy i opastun potencjalnie grozi zbyt duża eksploatacja.
Również na poziomie procedury istnieją aspekty, które zasługują na szczególną uwagę i budzą zaniepokojenie, a przede wszystkim:
1. z gospodarczego punktu widzenia poprzednia umowa okazała się mało skuteczna dla UE, gdyż jej rentowność uplasowała się poniżej rentowności innych umów w sprawie połowów tuńczykowatych w innych regionach;
2.
UE jest gotowa przekazać to samo wsparcie finansowe na rzecz Wysp Salomona na mocy nowej umowy, co poprzednio, bez względu na zmniejszenie liczby przyznanych licencji połowowych i na ograniczenie dopuszczalnej ilości odławianych ryb na połów;
3. odnotować można niezrozumiały znaczny wzrost płatności (z 400 EUR do 1 500 EUR) uiszczanych przez właścicieli statków, przeznaczonego na program obejmujący obserwatorów na pokładzie zgodnie z ustaleniami zapisanymi w rozdziale VI załącznika do umowy;
4. wspólny komitet monitorujący nie odbył posiedzenia, chociaż przewidywała to poprzednia umowa, które było kluczowe dla określenia osi współpracy sektorowej na rzecz stosowania odpowiedzialnych metod połowu na obszarze objętym umową.
Z drugiej strony należy również podkreślić jednoznacznie pozytywne aspekty, które przemawiają za zawarciem tej umowy, a w szczególności:
1. w zielonej księdze dotyczącej reformy wspólnej polityki rybołówstwa, a także w odnoszącej się do niej rezolucji przyjętej przez Parlament Europejski dnia 25 lutego podkreśla się, że współpraca na szczeblu regionalnym powinna zostać pogłębiona, jako że niesie ze sobą potencjał osiągnięcia zrównoważonego rozwoju poza wodami UE; wzmocnienie ram regionalnych organizacji ds. rybołówstwa jako formy wspierania zarządzania rybołówstwem jest częścią strategii UE; umowa przewiduje promowanie współpracy na poziomie podregionu, przede wszystkim w zakresie prac Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC);
2. ocena umowy wykazała, że utrzymanie stosunków z Wyspami Salomona w sektorze rybołówstwa ma zdecydowane znaczenie dla UE, gdyż przyczynia się do umocnienia rentowności branży tuńczyka na Pacyfiku, udostępniając 4 tys. ton ryb (wartość referencyjna), co stanowi ilość nie bez znaczenia dla przemysłu i rynku Wspólnoty; stabilne ramy prawne oferowane przez umowę zwiększają potencjał omówionych kwestii; należy przewidzieć znaczące ograniczenie uprawnień do połowów tuńczykowatych we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego, związane z wprowadzeniem środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC), i uznać za stosowne opracowanie alternatywnej strategii rozmieszczenia statków w obszarze Zachodniego i Środkowego Pacyfiku;
3. w ocenie stwierdzono także, że Wyspy Salomona potrzebują rezerw walutowych, aby utrzymać stabilność na szczeblu makroekonomicznym oraz że zastrzyk kapitału w ramach omawianej umowy pozwoli temu krajowi na uzyskiwanie przez okres co najmniej trzech lat gwarantowanego przychodu, z którego część zostanie przeznaczona na wspieranie realizacji krajowej polityki rybołówstwa;
4. w oparciu o zalecenia zawarte w ocenie, do nowego tekstu protokołu włączono klauzulę przeglądową (art. 11), aby umożliwić wprowadzenie do niego zmian, gdyby nastąpiły znaczące zmiany w wytycznych politycznych, które doprowadziły na zawarcia obecnego protokołu; włączono także klauzulę ochronną, która pozwala UE – w określonych okolicznościach – na zawieszenie stosowania protokołu lub przegląd rekompensaty finansowej w razie niewdrożenia polityki sektorowej przez Wyspy Salomona (art. 7 ust. 6 i 7).
Wnioski
W świetle powyższego sprawozdawczyni uważa, że omawiany wniosek w sprawie umowy o partnerstwie między UE a Wyspami Salomona służy najważniejszym interesom obu stron i dlatego zaleca jego przyjęcie.
Zwraca się jednak do Komisji Europejskiej, aby:
- przekazała Parlamentowi wnioski z posiedzeń i prac wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy, a także wieloletni program sektorowy na rzecz rybołówstwa, o którym mowa w art. 7 ust. 2 protokołu, oraz wyniki odpowiednich ocen rocznych;
– przedstawiciele Komisji Rybołówstwa PE uczestniczyli jako obserwatorzy w posiedzeniach i pracach wspólnego komitetu;
– przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania umowy przed rozpoczęciem ponownych negocjacji w sprawie umowy;
– jednakowo traktowała Parlament Europejski i Radę w odniesieniu do pełnego i natychmiastowego prawa do informacji, a także w zakresie monitorowania i oceny realizacji każdej umowy międzynarodowej w dziedzinie rybołówstwa, a nawet negocjacji w sprawie jej przedłużenia.
Podkreśla ponadto, że podstawa prawna wspomnianego obowiązku informowania wynika z faktu, iż Parlament nie może ograniczać się do biernego otrzymywania informacji o działaniach pozostałych instancji europejskich, lecz musi mieć możliwość wpływania na decyzje Komisji i Rady, a przez to przyczyniać się do ostatecznego zatwierdzania tekstów na posiedzeniu plenarnym.
Wymóg informowania Parlamentu odzwierciedla również bardziej ogólny obowiązek instytucji do prowadzenia „lojalnej współpracy” zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2 TUE.
15.7.2010
OPINIA Komisji Rozwoju
dla Komisji Rybołówstwa
w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Wyspami Salomona
( COM(2010)0177 – C7‑0000/2010 – 2010/0094(NLE) )
Sprawozdawca:
Nirj Deva
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Umowa w sprawie połowów zawarta pomiędzy Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona wygasła w październiku ubiegłego roku.
Nowy protokół – ważny od dnia 9 października 2009 r. do 8 października 2012 r. – jest już tymczasowo stosowany w oczekiwaniu na przeprowadzenie przez Parlament Europejski procedury zgody.
Zgodnie z art. 43 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Parlament Europejski może wyrazić zgodę na zawarcie umowy lub odmówić jej.
Odmowę wyrażenia zgody należy traktować jako ostateczność, gdy można udowodnić, że zakres umowy nie jest należycie przestrzegany.
Na mocy projektu umowy strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnych połowów w strefie połowowej Wysp Salomona w oparciu o zasadę niedyskryminacji pomiędzy różnymi rodzajami flot prowadzącymi połowy w strefie połowowej Wysp Salomona przy jednoczesnym zachęcaniu do dialogu politycznego w sprawie koniecznych reform.
Umowa ta jednak nie ogranicza wielkości połowów tuńczyka.
Rekompensata finansowa, o której mowa w umowie, obejmuje roczną kwotę w wysokości 260 000 EUR stanowiącą równoważność pojemności referencyjnej w wysokości 4 000 ton rocznie, w związku z czym UE płaci 65 EUR za tonę, co stanowi bardzo nieznaczną kwotę, zważywszy że cena rynkowa tuńczyka wynosi 30 EUR za kilogram, a marżę w wysokości 50 000% można uznać za wyzysk, a nie narzędzie rozwoju.
Ponadto UE uiszcza specjalną opłatę w wysokości 140 000 EUR rocznie przeznaczoną na wsparcie oraz na realizację sektorowej polityki rybołówstwa na Wyspach Salomona.
Jeżeli ilość złowiona przez statki Wspólnoty przekroczy ilość odpowiadającą dwukrotnej wartości całkowitej kwoty rocznej, kwotę należną za ilość przekraczającą ten limit wypłaca się w roku następnym.
Dla państw rozwijających się może stanowić to problem z szeregu powodów.
Kolejną problematyczną kwestią jest przekazywanie środków finansowych władzom Wysp Salomona, które całkowicie niezależnie decydują o ich wykorzystaniu.
Kto zatem jest rzeczywistym beneficjentem tych funduszy?
Sprawozdawca uważa zatem, że umowy w sprawie połowów nie powinny być jedynie narzędziem prawnym umożliwiającym europejskim statkom dostęp do zasobów połowowych państw trzecich, ale powinny także służyć promowaniu odpowiedzialnego i zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich oraz sprawiać, by wkład finansowy europejskich podatników przeznaczano bez możliwości przesunięcia na cele rozwojowe, tzn. na korzyść wspólnot rybackich, w celu poprawy warunków życia, na rzecz szkoleń, bezpieczeństwa na morzu i z myślą o tworzeniu nowych lokalnych miejsc pracy.
Komisja DEVE jest zatem zdania, że podczas wdrażania wspomnianej umowy należy uwzględnić następujące kwestie:
1.
Należy zwiększyć przejrzystość procedur służących określaniu całkowitych połowów.
2.
Uczciwość w działaniu mechanizmów całościowych w kontekście problemu korupcji nie powinna budzić żadnych zastrzeżeń.
3.
Należy wzmocnić odpowiedzialność lokalnego rządu, który powinien zapewnić poprawę warunków życia lokalnych rybaków.
4.
Należy przestrzegać minimalnych norm i warunków przyjętych na szczeblu regionalnym.
5.
Należy regularnie przedstawiać do wiadomości Unii Europejskiej sprawozdania z wdrażania umowy.
*******
Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Rybołówstwa, która jest komisją właściwą w tej sprawie, o wnioskowanie o zgodę Parlamentu wyłącznie pod warunkiem przyjęcia przez Komisję Europejską i władze Wysp Salomona następujących warunków, które mają zostać włączone do umowy jako przypis lub załącznik:
(a) zwiększenie przejrzystości procedur służących określaniu całkowitych połowów;
(b) brak jakichkolwiek zastrzeżeń co do uczciwości w stosowaniu mechanizmów całościowych w kontekście problemu korupcji;
(c) wzmocnienie odpowiedzialności lokalnego rządu, który powinien zapewnić poprawę warunków życia lokalnych rybaków;
(d) przestrzeganie minimalnych norm i warunków przyjętych na szczeblu regionalnym;
(e) regularne przedstawianie do wiadomości Unii Europejskiej sprawozdań z wdrażania umowy;
(f) udostępnianie bez ograniczeń Parlamentowi oraz opinii publicznej zarówno w Unii Europejskiej, jak i na Wyspach Salomona sprawozdań i dowodów wyraźnie dokumentujących istnienie nadwyżki zasobów rybołówstwa, a w tym przypadku zasobów tuńczyka;
(g) zapewnienie rozwoju lokalnego zrównoważonego tradycyjnego rybołówstwa oraz zrównoważonego przemysłu przetwórstwa rybnego.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
13.7.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
17
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Thijs Berman, Michael Cashman, Enrique Guerrero Salom, András Gyürk, Franziska Keller, Norbert Neuser, Birgit Schnieber-Jastram, Michèle Striffler, Eleni Theocharous, Patrice Tirolien, Ivo Vajgl, Anna Záborská, Iva Zanicchi, Gabriele Zimmer
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Santiago Fisas Ayxela, Isabella Lövin, Cristian Dan Preda
14.7.2010
OPINIA Komisji Budżetowej
dla Komisji Rybołówstwa
w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Wyspami Salomona
( COM(2010)0177 – C7‑0000/2010 – 2010/0094(NLE) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej: François Alfonsi
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Niniejsza opinia dotyczy przedłużenia umowy w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona, która wygasła dnia 8 października 2009 r.
Nowy protokół obowiązuje od dnia 9 października 2009 r. do dnia 8 października 2012 r.
Niniejszy wniosek w sprawie decyzji Rady przekazany został Parlamentowi dopiero w dniu 22 kwietnia 2010 r.
Przed przyjęciem Traktatu z Lizbony Rada jedynie konsultowała się z Parlamentem przy okazji zawierania takich umów i opinie Parlamentu nie miały siły sprawczej pomimo faktu, że zgodnie z obecnym porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Komisja informuje Parlament na każdym etapie procedury prowadzącej do zawarcia umów i czyni to odpowiednio wcześnie, aby Parlament mógł wyrazić swoją opinię, a Komisja mogła w miarę możliwości uwzględnić zdanie Parlamentu.
Obecnie Parlament może wyrazić zgodę lub jej odmówić zgodnie z art. 43 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Artykuł 81 ust. 3 Regulaminu przewiduje, że Parlament może sporządzić wstępne sprawozdanie w celu pozytywnego zakończenia procedury.
Jednak aby takie wstępne sprawozdania były skuteczne, powinny one być zwykle sporządzane zanim Parlament zostanie poproszony o wydanie zgody.
Parlament jest obecnie wciąż w trakcie negocjowania nowego porozumienia ramowego z Komisją, którego wynik będzie ważny dla zainteresowanych komisji, gdyż okaże się, jak postępować z takimi umowami w przyszłości, zwłaszcza jeśli chodzi o terminy wydawania opinii i sporządzania sprawozdań.
Kolejnym problemem, któremu należałoby się przyjrzeć, jest to, że umowy mogą być tymczasowo stosowane zanim zostaną zawarte i zanim Parlament wyda na nie zgodę, gdyż tymczasowe stosowanie umowy, która nie zostałaby ostatecznie zawarta, podważyłoby wiarygodność UE.
Pod względem treści cechy charakterystyczne umowy przedstawiają się następująco ( COM(2010)0177 Ocena skutków finansowych regulacji):
Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem mln EUR
Rodzaj wydatków
2009
2010
2011
2012
Razem
Ogółem CA, w tym koszty zasobów ludzkich
0.02513
0.4821
0.4821
0.46197
1.4513
Ogółem PA, w tym koszty zasobów ludzkich
0.02513
0.4821
0.4821
0.46197
1.4513
W porównaniu z poprzednimi umową i protokołem nowa umowa umożliwia dostęp do wód Wysp Salomona mniejszej liczbie statków.
Poprzedni protokół9 października 2006 –
8 października 2009
Nowy protokół
9 października 2009 –
8 października 2012
Sejnery
4 (ES, FR)
4 (ES, FR)
Taklowce powierzchniowe
10 (ES, PT)
W następstwie wspólnej oceny stanu zasobów można będzie w pewnych okolicznościach wydać pozwolenie na dostosowanie kwot połowowych.
Rekompensata finansowa wypłacana przez Unię Europejską będzie obejmować następujące elementy:
- roczną kwotę 260 000 EUR za prawo do połowu 4 000 ton rocznie (65 EUR za tonę),
- kwotę 140 000 EUR na wsparcie oraz na realizację sektorowej polityki rybołówstwa na Wyspach Salomona,
co daje kwotę 400 000 EUR rocznie,
- całkowitą kwotę 251 300 EUR na trzy lata na pokrycie kosztów administracyjnych i kosztów zasobów ludzkich nieuwzględnionych w kwoce referencyjnej,
co daje ogólną kwotę 1 451 300 EUR na trzy lata objęte umową.
Nie istnieje żaden górny limit dodatkowych połowów tuńczyka dla statków Wspólnoty.
Każda dodatkowa tona będzie kosztować 65 EUR.
Jeżeli ilość złowiona przez statki Wspólnoty przekroczy ilość odpowiadającą dwukrotnej wartości całkowitej kwoty rocznej, kwota należna za ilość przekraczającą ten limit zostanie wypłacona w roku następnym.
Według ogłoszonego przez Transparency International wskaźnika korupcji państw Wyspy Salomona znajdują się na 111 miejscu (na 180 krajów).
Komisja powinna sprawdzić, w jakim stopniu fundusze przyznane Wyspom Salomona zostały i zostaną wydane zgodnie z przeznaczeniem.
Właściwe deklarowanie połowów jest kluczowym elementem umowy o partnerstwie w sprawie połowów.
Komisja Budżetowa przypomina, że już wcześniej zwróciła się do Komisji o:
· ocenianie co roku, czy państwa członkowskie, których statki działają w ramach protokołu załączonego do umowy, spełniły wymogi dotyczące deklarowania połowów.
W przeciwnym przypadku Komisja powinna odrzucić ich wnioski o wydanie licencji połowowych na kolejny rok;
· coroczne przedstawianie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania w sprawie rezultatów wieloletniego programu sektorowego, o którym mowa w art. 7 protokołu, a także w sprawie przestrzegania przez państwa członkowskie wymogu deklarowania połowów;
· przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, przed wygaśnięciem protokołu lub rozpoczęciem negocjacji dotyczących jego ewentualnego przedłużenia, oceny ex-post protokołu, w tym analizy kosztów i zysków.
******
Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Rybołówstwa, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o zaproponowanie, aby Parlament wyraził zgodę na zawarcie umowy.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
14.7.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
35
2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Marta Andreasen, Reimer Böge, Lajos Bokros, Giovanni Collino, Andrea Cozzolino, Isabelle Durant, James Elles, Göran Färm, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazábal Rubial, Salvador Garriga Polledo, Jens Geier, Ivars Godmanis, Ingeborg Gräßle, Carl Haglund, Jiří Havel, Monika Hohlmeier, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Sergej Kozlík, Jan Kozłowski, Giovanni La Via, Vladimír Maňka, Barbara Matera, Claudio Morganti, Miguel Portas, Dominique Riquet, László Surján, Helga Trüpel, Derek Vaughan
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
François Alfonsi, Maria Da Graça Carvalho, Peter Jahr, Riikka Manner, Peter Šťastný, Georgios Stavrakakis, Theodor Dumitru Stolojan
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Lucas Hartong
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
29.9.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
16
2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Antonello Antinoro, Alain Cadec, Marek Józef Gróbarczyk, Iliana Malinova Iotova, Isabella Lövin, Guido Milana, Maria do Céu Patrão Neves, Britta Reimers, Crescenzio Rivellini, Ulrike Rodust, Struan Stevenson, Catherine Trautmann, Jarosław Leszek Wałęsa
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Jean-Paul Besset, Ole Christensen, Chris Davies
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Elisabetta Gardini, Potito Salatto
