23.11.2009 B7-0173/2009 PROJEKT REZOLUCJI zamykający debatę na temat oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie światowego szczytu Organizacji NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) – pozbądźmy się głodu na świecie
Patrick Le Hyaric
,
João Ferreira
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE432.789v01-00 B7‑0173/2009 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie światowego szczytu Organizacji NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) – pozbądźmy się głodu na świecie
Parlament Europejski ,
– uwzględniając deklarację przyjętą podczas światowego szczytu poświęconego bezpieczeństwu żywnościowemu, zorganizowanego w Rzymie w dniach 16-18 listopada 2009 r. przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds.Wyżywienia i Rolnictwa (FAO),
– uwzględniając przeprowadzoną pod auspicjami ONZ przez Program NZ ds. Rozwoju (UNDP), Program NZ ds. Ochrony Środowiska (UNEP), Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz Organizację NZ ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) z inicjatywy Organizacji NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i Banku Światowego ocenę wpływu nauk i technologii rolniczych na rozwój (IAASTD), w wyniku której powstały szczegółowe zalecenia dla rządów w zakresie wzmacniania zrównoważonych systemów rolnictwa oraz położenia kresu głodowi i ubóstwu,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że prawo do wyżywienia jest jednym z praw człowieka,
B. uwględniając, że wspólnota międzynarodowa zobowiązana jest zareagować na bezprecedensowy wzrost liczby osób cierpiących głód, których jest obecnie ponad miliard,
C. mając na uwadze, że jednym z milenijnych celów rozwoju jest zmniejszenie o połowę liczby osób dotkniętych głodem na świecie do 2015 r.,
D. mając na uwadze, że na szczycie FAO nie przyjęto roku 2025 jako proponowanej nieprzekraczalnej daty zlikwidowania problemu głodu na świecie,
E. mając na uwadze, że skala obecnego kryzysu żywnościowego jest wynikiem 20 lat niewłaściwej polityki, niewystarczającego inwestowania w rolnictwo i zaniedbania sektora rolnego kosztem małych i średnich gospodarstw rolnych – mimo że sektor ten zapewnia bezpośrednie źródło utrzymania 70% ubogich ludzi na świecie,
F. mając na uwadze, że polityka liberalizacji, prywatyzacji i wolnego handlu poskutkowała odejściem właścicieli małych i średnich gospodarstw rolnych od uprawiania ziemi, koncentracją gruntów rolnych i dominacją dużych zakładów rolno-spożywczych,
G. mając na uwadze, że pomimo wysokiego poziomu światowej produkcji zbóż w 2009 r. w państwach ubogich, które nie są importerami żywności netto, ceny żywności są wciąż niezmiennie wysokie z powodu niestabilnych cen, a 31 państwom grozi brak żywności i potrzebują one pilnej pomocy,
H. mając na uwadze, że subwencjonowanie biopaliw przez państwa członkowskie stymuluje intensywną produkcję biomasy na paliwa prowadzoną na wielką skalę na prywatnych ziemiach, by zaspokoić popyt na rynkach eksportowych; mając na uwadze, że ta forma wsparcia spowodowała wzrost cen zbóż i olejów roślinnych na rynku międzynarodowym,
I. mając na uwadze, że Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Światowa Organizacja Handlu narzuciły krajom rozwijającym się liberalizację handlu, co przyczyniło się do wzrostu konkurencji w obszarze rolnictwa kosztem lokalnych upraw i rolników,
J. mając na uwadze, że handel produktami rolnymi i niesprawiedliwe warunki prowadzenia handlu na rynku światowym powodują problem głodu,
K. mając na uwadze, że inne państwa i przedsiębiorstwa zagraniczne zawłaszczają miliony hektarów ziem rolnych w krajach rozwijających się w celu zapewnienia sobie długoterminowego dostępu do żywności oraz że rosnąca liczba transakcji, w wyniku których państwa i przedsiębiorstwa nabywają ziemie rolne stanowi nową formę kolonializmu i prowadzi do sytuacji, w której państwa ubogie produkują żywność dla krajów bogatych na niekorzyść własnej ludności,
L. mając na uwadze, że zmiany klimatu mogą powodować stopniową utratę zasobów wodnych i szersze występowanie chwastów, szkodników i chorób oraz że w 2050 r. produkcja rolna i spożywcza w niektórych regionach krajów rozwijających się spadnie o ponad 30%,
M. mając na uwadze, że państwa rozwijające się w najmniejszym stopniu przyczyniły się do zmian klimatu, lecz cierpią ich najpoważniejsze konsekwencje oraz że zmiany klimatu stanowią zagrożenie dla 40% inwestycji międzynarodowych mających ograniczyć ubóstwo,
1. ponownie podkreśla konieczność wypracowania strategii walki z głodem opartej na poszanowaniu prawa do wyżywienia i skupionej na zasadzie sprawiedliwego podziału, pewności dochodów społeczeństw najuboższych i dostępie do żywności;
2. jest zdania, że należy pilnie i gruntownie zreformować światowy system żywnościowy i wzywa do wdrażania polityk, strategii i programów koniecznych, by zapewnić niezależność, bezpieczeństwo i samowystarczalność w kontekście żywności;
3. wyraża ubolewanie w związku z brakiem zainteresowania problemem wśród państw bogatych, a w szczególności członków grupy G8 i przywódców i szefów rządów innych krajów, którzy nie byli obecni na szczycie FAO;
4. wyraża ubolewanie, że końcowa deklaracja przyjęta na szczycie FAO w Rzymie nie zawiera harmonogramu światowej walki z głodem ani danych liczbowych z tą walką związanych oraz że brak zaangażowania finansowego na rzecz niezbędnych inwestycji w rodzinne gospodarstwa rolne zgodne z ideą zrównoważonego rozwoju;
5. podkreśla, że by prowadzić walkę z głodem, konieczne są inwestycje w rodzinne gospodarstwa rolne działające zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w krajach rozwijających się, oraz że należy podjąć wysiłek, by zwiększyć nakłady na rolnictwo;
6. wyraża ubolewanie, że podczas szczytu FAO zorganizowanego w Rzymie nie przyjęto konkretnych działań, by wzmocnić Komitet do spraw światowego bezpieczeństwa żywnościowego ani by umożliwić przeprowadzenie reformy FAO, która jest pilnie potrzebna;
7. zwraca się do Rady, Komisji i państw członkowskich o zapewnienie koniecznego wsparcia dla sektora rolnictwa w państwach rozwijających się, tak aby osiągnąć milenijne cele rozwoju, a przede wszystkim zmniejszyć o połowę liczbę osób dotkniętych głodem na świecie do roku 2015;
8. wyraża obawę, że wzrost niespożywczych zastosowań produktów rolnych, na czele których stoją biopaliwa, zastąpi produkcję rolną artykułów spożywczych oraz że wykorzystanie organizmów modyfikowanych genetycznie pod naciskiem przemysłu rolno-spożywczego zagrozi bezpieczeństwu żywnościowemu i niezależności żywnościowej;
9. jest zdania, że reformy wspólnej polityki rolnej odzwierciedlające proces liberalizacji rynków rolnych prowadzony w ramach negocjacji na forum WTO i działający jedynie w interesie dużych przedsiębiorstw rolno-spożywczych przyczyniły się do osłabienia światowego rolnictwa;
10. uważa, że produkcja rolna musi przede wszystkim służyć dostarczaniu ludziom żywności, a nie faworyzować jeden rodzaj upraw na eksport, oraz że dotacje publiczne na uprawę roślin na oleje powinny ograniczać się do tworzenia warunków koniecznych dla samowystarczalności i poszanowania standardów środowiskowych i społecznych;
11. uważa, że zdolność państw do rozwijania własnej produkcji, tak aby zaspokoić krajowe lub regionalne potrzeby żywnościowe, winna stać się priorytetem jako tożsama z umożliwieniem wszystkim krajom osiągnięcia samowystarczalności żywnościowej;
12. zwraca się do zwiększenia liczby inwestycji w sektorze rolnym i produkcji rolnej w krajach rozwijających się, w szczególności w infrastrukturę nawadniającą, transport i tworzenie zapasów produktów rolnych;
13. stwierdza, że rodzinne gospodarstwa rolne działające zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju i spółdzielnie, w połączeniu z polityczną gotowością do relokalizacji produkcji i objęcia priorytetem handlu lokalnego i regionalnego, mogą przyczynić się do obniżenia temperatury na świecie, a także zachowania żyzności gruntów i różnorodności biologicznej;
14. sprzeciwia się narzucaniu porozumień handlowych i liberalizacji za wszelką cenę, popiera zaś sprawiedliwy handel i kulturę opartą na poszanowaniu praw, tj. prawa do edukacji, dostępu do wody, żywności i opieki zdrowotnej;
15. zwraca się do wspólnoty międzynarodowej o znaczne zwiększenie wsparcia finansowego dla krajów rozwijających na przystosowanie się do zmian klimatu i na działania łagodzące skutki zmian w tych krajach, a także o zbadanie innowacyjnych mechanizmów finansowania w tym celu;
16. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wytworzenie koniecznych połączeń między problemem zmian klimatu a milenijnymi celami rozwoju, włączając dostosowanie do zmian klimatu i łagodzenie ich skutków do projektów i programów służących osiągnięciu milenijnych celów rozwoju, a także wszelkich strategii likwidowania ubóstwa;
17. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.
