17.1.2011 B7-0036/2011 PROJEKT REZOLUCJI złożony w odpowiedzi na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej B7-0670/2010
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
w sprawie porzuconych dzieci i międzynarodowej adopcji w Unii Europejskiej
Jiří Maštálka
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE455.864v01-00 B7‑0036/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie porzuconych dzieci i międzynarodowej adopcji w Unii Europejskiej
Parlament Europejski,
– uwzględniając konwencję ONZ o prawach dziecka przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1989 r.,
– uwzględniając Europejską konwencję w sprawie adopcji dzieci z 1967 r.,
– uwzględniając konwencję haską o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego z 1993 r.,
– uwzględniając stanowisko UNICEF w sprawie adopcji międzynarodowej ze stycznia 2004 r.,
– uwzględniając Europejską konwencję Rady Europy o wykonywaniu praw dzieci z 1996 r.,
– uwzględniając prawo krajowe dotyczące rodziny i adopcji w 27 państwach Unii Europejskiej,
– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie poprawy prawodawstwa i współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie adopcji dzieci ( A4–0392/96 ),
– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2008 r.: w kierunku strategii UE na rzecz praw dziecka (2007/2093 (INI)),
– uwzględniając skierowane do Komisji pytanie z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie międzynarodowej adopcji w Unii Europejskiej ( O-0193/2010 – B7-0670/2010 ),
– uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że do porzucania dzieci przyczyniają się głównie ubóstwo, nieadekwatny system opieki społecznej, brak wystarczającej państwowej sieci infrastruktury socjalnej oraz konflikty i interwencje zbrojne,
B. mając na uwadze, że liczba międzynarodowych adopcji na świecie każdego roku ulega prawie podwojeniu, a przeważająca część międzynarodowych adopcji obejmuje dzieci przeprowadzające się z krajów rozwijających się do krajów rozwiniętych,
C. mając na uwadze, że wśród państw członkowskich obserwuje się znaczne różnice w polityce adopcyjnej i krajowym prawie adopcyjnym,
D. mając na uwadze, że w Konwencji ONZ o prawach dziecka za lepsze rozwiązanie uważa się wychowywanie dzieci przez członków rodziny nie zaś przez rodziny adopcyjne i jasno stanowi, ze międzynarodową adopcję należy rozważać tylko w ostateczności,
E. mając na uwadze, że wszystkie decyzje dotyczące dzieci, w tym adopcji, należy podejmować biorąc przede wszystkim pod uwagę dobro dziecka,
F. mając na uwadze, że konwencja haska z 1993 r. w sprawie adopcji międzynarodowej jest ważnym dokumentem pozwalającym promować etyczne i przejrzyste działania podejmowane dla dobra dziecka,
G. mając na uwadze, że brak nadzoru legislacyjnego, w szczególności w krajach pochodzenia, oraz możliwość osiągnięcia zysków finansowych przyczyniły się do rozwoju biznesu adopcyjnego, którego centralnym elementem nie jest dobro dziecka lecz zysk,
H. mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej porusza kwestię praw dzieci i stanowi, że „we wszystkich działaniach dotyczących dzieci (...) należy przede wszystkim uwzględnić najlepszy interes dziecka”,
1. wskazuje, że adopcja międzynarodowa może przerodzić się w działalność rynkową, gdzie dzieci będą towarem na sprzedaż, charakteryzującą się jednokierunkowym przekazywaniem dzieci z krajów biednych i rozwijających się do krajów rozwiniętych;
2. oświadcza, że jeżeli nie przeciwdziała się przyczynom prowadzącym do powstawania zjawiska a mianowicie ubóstwu, nieodpowiedniemu systemowi opieki społecznej i konfliktom, żadna forma adopcji nie stanowi skutecznej odpowiedzi na problem porzuconych dzieci;
3. podkreśla zagrożenia wiążące się z adopcją międzynarodową polegające na przerodzeniu się jej w praktykę, która nie uwzględnia praw dziecka i nie koniecznie działa dla jego dobra; obecne tendencje w adopcji międzynarodowej są sprzeczne z konwencją ONZ o prawach dziecka, która stanowi, że jeżeli zostaje ono osierocone, rozważane rozwiązanie alternatywne musi odpowiednio uwzględniać potrzebę zachowania ciągłości wychowania dziecka i jego kontekstu kulturowego;
4. wskazuje na zagrożenie handlem dziećmi i związanym z tym wykorzystywaniem i molestowaniem adoptowanych dzieci;
5. potępia wszelkie działania o charakterze przestępczym podejmowane w celu ułatwienia adopcji, jak również tendencje i działania o charakterze handlowym, wśród których należy wymienić presję psychologiczną i finansową wywieraną na rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji, załatwianie adopcji bezpośrednio z rodziną, zachodzenie w ciąże, by urodzić dziecko do adopcji, fałszowanie dokumentów potwierdzających ojcostwo oraz adopcję przez Internet;
6. podkreśla, że nie można pozostawiać prywatnym instytucjom adopcyjnym decyzji w zakresie mechanizmów zapewniających bezpieczeństwo procedury;
7. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia istnienia wyczerpujących przepisów i strategii politycznych pozwalających na znaczącą poprawę infrastruktury publicznej zapewniających dzieciom bezpłatne usługi użyteczności publicznej, by chronić rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji i kształtować potencjał sektora opieki społecznej;
8. podkreśla, że należy pomóc krajom rozwijającym się i słabo rozwiniętym, z których pochodzą dzieci do adopcji, w tworzeniu prawa adopcyjnego i szkoleniu kadr w organach państwowych i agencjach sektora publicznego zajmujących się adopcją; w krajach, które przyjmują dzieci do adopcji, należy przygotować przyszłych rodziców do adopcji międzynarodowej oraz monitorować postępy (w szczególności dobre samopoczucie psychiczne) dzieci adoptowanych z zagranicy;
9. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia środków gwarantujących, że adopcja międzynarodowa jest przeprowadzana dla dobra dziecka i z poszanowaniem jego praw podstawowych uznawanych przez prawo międzynarodowe i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej; wzywa państwa członkowskie do utworzenia systemu współpracy, by zagwarantować przestrzeganie tych środków, co pozwoli uniknąć naruszania nietykalności cielesnej dziecka, jego sprzedaży i handlu dziećmi;
10. wzywa organy krajowe państw członkowskich do zadbania o to, by do czasu pełnego wdrożenia konwencji haskiej chroniono interesy każdego dziecka;
11. wzywa państwa członkowskie do stosowania w praktyce zasad dotyczących adopcji międzynarodowej zawartych w konwencji o prawach dziecka; zasady te dotyczą zapewnienia, że adopcja będzie zatwierdzana wyłącznie przez właściwy organ, że międzynarodowa adopcja będzie podlegać takiej samej ochronie i rządzić się tymi samymi normami co adopcja krajowa oraz że adopcja międzynarodowa nie będzie przysparzać zaangażowanym w nią podmiotom nienależnych korzyści finansowych;
12. wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o przestrzeganie praw dziecka oraz rozwój strategii politycznych w zakresie opieki społecznej i prawa rodzinnego, które będą przede wszystkim dbać o dobro dziecka;
13. wzywa państwa członkowskie, żeby zwróciły wyjątkową uwagę na dzieci o szczególnych potrzebach, takie jak dzieci wymagające opieki medycznej, dzieci niepełnosprawne, dzieci bez opieki będące migrantami czy uchodźcami;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu Rady Europejskiej, Radzie, Komisji oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.
