14.4.2010 B7-0235/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie szczytu UE-Kanada
Reinhard Bütikofer
,
Nicole Kiil-Nielsen
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
PE439.756v01-00 B7‑0235/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie szczytu UE-Kanada
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając swoją rezolucje z dnia 9 lutego 2010 r.
Teksty przyjęte tego dnia, P7_TA(2010)0009 .
w sprawie zmienionego porozumienia ramowego między Parlamentem a Komisją na następną kadencję parlamentarną (B7- 0091/2010),
– uwzględniając negocjacje na rzecz kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej, które rozpoczęły się na szczycie UE-Kanada w dniu 6 maja 2009 r.
Pradze,
– uwzględniając 32. posiedzenie międzyparlamentarne międzyparlamentarnej delegacji do spraw stosunków z Kanadą, które odbyło się w listopadzie 2009 r. w Brukseli,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 października 2008 r.
Dz.U. C 9E z 15.1.2010, s. 41.
w sprawie zarządzania regionem arktycznym,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Kanada jest jednym z najstarszych i najbliższych partnerów Unii Europejskiej, a wzajemne relacje sięgają 1959 r.,
B. mając na uwadze, że trwające negocjacje na rzecz kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej mogą wzmocnić stosunki między UE a Kanadą,
C. mając na uwadze, że w 2010 r.
Kanada sprawuje przewodnictwo w grupie krajów G8 i będzie organizowała u siebie kolejny szczyt grupy G20;
D. mając na uwadze, że podczas zbliżającego się szczytu UE-Kanada, który odbędzie się 5 maja 2010 r. w Brukseli, ma zostać położony nacisk na wzmocnienie istniejących bliskich stosunków politycznych między tymi dwoma partnerami, w szczególności zaś uwzględnione zostaną następujące wspólne wyzwania: negocjacje w sprawie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej, wyzwania w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym kwestia Afganistanu i Pakistanu, wspólne dalsze działania w sprawie Iranu, kwestia nierozprzestrzeniania broni jądrowej, sprawa Haiti i dalsze działania w następstwie konferencji darczyńców w Nowym Jorku, współpraca na rzecz rozwoju, skoordynowana odpowiedź na kryzys finansowy i gospodarczy, zmiany klimatu i kwestie zaopatrzenia w energię oraz prowadzenie dalszych działań w ramach dauhańskiej rundy światowych negocjacji handlowych,
E. mając na uwadze, że UE i Kanada wyznają wspólne wartości i są zdecydowanie zaangażowane w podejmowanie głównych wyzwań w oparciu o wielostronną współpracę,
1. odnotowuje oświadczenie Komisji określające postępy w negocjacjach dotyczących kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej jako kluczowy aspekt stosunków gospodarczych między UE a Kanadą; w tym kontekście uważa, że szczyt UE-Kanada, który odbędzie się w Brukseli w dniu 5 maja 2010 r., stanowi dobrą okazję do kontynuowania tych negocjacji;
2. oczekuje, że obie strony negocjacji powstrzymają się od wysuwania żądań kolidujących ze stanowiskami dotyczącymi polityki wewnętrznej drugiej strony lub uprawnieniami parlamentarnymi, jak np. żądanie UE dotyczące pełnego włączenia prowincji Kanady do procesu liberalizacji zasad udzielania zamówień lub żądanie Kanady dotyczące opracowania rozdziału o inwestycjach ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów między inwestorem i państwem; wzywa UE, aby wykazują dobrą wolę zaniechała sprzeciwu wobec wymogów dotyczących treści o charakterze lokalnym przewidzianych w akcie z Ontario w sprawie zielonej energii oraz wobec decyzji kanadyjskiego sądu najwyższego z sierpnia 2004 r. w sprawie monopolu poczty kanadyjskiej, który obecnie jest przedmiotem postępowania sądowego;
3. zwraca uwagę, że UE i Kanada uczestniczą w wielostronnych negocjacjach w sprawie Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA); wzywa obie strony, aby nakłoniły partnerów ACTA do prowadzenia od tej pory negocjacji z zapewnieniem jak największej przejrzystości, oraz uważa, że w przeciwnym wypadku należy rozważyć tymczasowe moratorium na negocjacje;
4. zwraca uwagę na stabilność kanadyjskiej gospodarki podczas kryzysu gospodarczego, w szczególności sektora bankowego; wyraża wolę ścisłej współpracy z Kanadą w kontekście grupy G20 nad opracowaniem skoordynowanego, globalnego podejścia do stabilizacji rynków finansowych i gospodarczych;
5. zauważa, że Kanada i UE angażują się w realizację skoordynowanych, spójnych i kompleksowych działań w celu zaspokojenia bieżących i długoterminowych potrzeb Haiti; stwierdza, że wspólnie jesteśmy w pełni zaangażowani w proces budowania nowego Haiti, który spełni uzasadnione i żywione od dawna aspiracje ludności Haiti względem swojego kraju, przy jednoczesnym zagwarantowaniu Haitańczykom możliwości przejęcia odpowiedzialności za proces odbudowy;
6. odnotowuje różne oświadczenia rządu kanadyjskiego dotyczące zobowiązania się do zbudowania bezpiecznej i zrównoważonej niskoemisyjnej gospodarki światowej, przy jednoczesnym wzmacnianiu swojej zdolności do przystosowania się do konsekwencji zmian klimatu; podkreśla znaczenie stałych dyskusji na temat kwestii ochrony środowiska w ramach dialogu na wysokim szczeblu między UE a Kanadą w sprawach dotyczących środowiska; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie się Kanady, wyrażone niedawno w mowie tronowej, do inwestowania w czyste technologie energetyczne, zabezpieczenia swojej pozycji supermocarstwa w produkcji czystej energii i bycia liderem w tworzeniu zielonych miejsc pracy;
7. jednakże wyraża rozczarowanie faktem, że Kanada, mimo zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, nie zaangażowała się ani nie podjęła działań w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych; ponownie wzywa do zapewnienia osiągnięcia do 2020 r. zbiorowego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w krajach rozwiniętych, mieszczącego się w górnej części przedziału 25-40% (w porównaniu do poziomów z 1990 r.), jak zalecono w 4. sprawozdaniu z oceny sporządzonym przez Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu;
8. wyraża niezadowolenie z tego, że Kanada wciąż wydobywa piaski bitumiczne, a proces produkcyjny powoduje emisje CO 2 nawet pięciokrotnie wyższe niż w przypadku konwencjonalnego wydobycia ropy naftowej; jednakże jest zdania, że ich wykorzystywanie, oprócz innych negatywnych dla środowiska skutków, poważnie zagraża klimatowi i prawom oraz zdrowiu rdzennej ludności; wzywa UE do zdecydowanego wdrożenia własnych przepisów dotyczących klimatu poprzez przyjęcie opartego na cyklu życiowym podejścia do emisji gazów cieplarnianych pochodzących z paliw obecnych na rynku UE;
9. zauważa zainteresowanie przedsiębiorstw europejskich, w tym BP Plc, Royal Dutch Shell, Total i StatoilHydro, rozwojem kanadyjskiego sektora piasków roponośnych; wzywa EBI i agencje kredytów eksportowych państw członkowskich do wycofania wszelkiego publicznego poparcia dla projektów związanych z wydobyciem piasków bitumicznych;
10. wzywa UE i Kanadę do rozpoczęcia międzynarodowych negocjacji mających na celu przyjęcie międzynarodowego traktatu na rzecz ochrony Arktyki, na wzór istniejącego Układu w sprawie Antarktyki; zważywszy na narażenie środowiska naturalnego Arktyki oraz na fakt, że wydobycie surowców mineralnych jest niezgodne z globalnymi celami z zakresu klimatu, zwraca się o poważne rozpatrzenie wprowadzenia moratorium na jakiekolwiek poszukiwania i wydobycie surowców mineralnych w regionie, aż do zawarcia międzynarodowej umowy dotyczącej jego ochrony;
11. wyraża rozczarowanie tym, że Kanada nie zaprosiła na międzynarodowe posiedzenie na temat Arktyki, które odbyło się dnia 29 marca 2010 r., innych stron mających uzasadnione interesy w regionie arktycznym, w tym Szwecji, Finlandii, Islandii i grup ludności rdzennej;
12. wzywa Kanadę do uwzględnienia w przyszłych dyskusjach międzynarodowych na temat Arktyki wszystkich, którzy mają w tym regionie uzasadnione interesy, zwłaszcza grup ludności rdzennej, co pozwoli uniknąć nowych podziałów;
13. odnotowuje fakt, że Kanada zamierza rozpocząć gruntowną reformę swojego systemu zarządzania rybołówstwem, w którą zaangażowana będzie również NAFO; wyraża rozczarowanie stanowiskiem rządu kanadyjskiego na ostatniej konferencji stron konwencji CITES w odniesieniu do poszerzenia zakresu Załącznika 1, tak aby obejmował tuńczyka błękitnopłetwego, oraz jego sprzeciwem wobec unijnego zakazu importu fok w kontekście mechanizmu rozstrzygania sporów WTO;
14. ponownie wyraża zaniepokojenie w związku z wciąż obowiązującym wymogiem wizowym w odniesieniu do obywateli Republiki Czeskiej, Rumunii i Bułgarii i apeluje o jak najszybsze zniesienie tego wymogu; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt otwarcia biura wizowego w ambasadzie Kanady w Pradze i utworzenia eksperckiej grupy roboczej zajmującej się tą kwestią i oczekuje, że obiecany kompleksowy przegląd kanadyjskiego systemu uchodźców doprowadzi do zniesienia tego wymogu;
15. przypomina Radzie i Komisji, że w następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony Parlament Europejski musi udzielić zgody na umowy międzynarodowe i musi być w pełni zaangażowany we wszystkie etapy procedury, oraz oczekuje, że Komisja wkrótce przedstawi oświadczenie odnośnie do sposobu, w jaki zamierza to się do tego zastosować;
16. domaga się, aby we wszystkich aspektach stosunków UE-Kanada należycie uwzględniano rolę i przywileje kanadyjskich prowincji;
17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, obecnej prezydencji UE, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji i rządowi Kanady.
