ZAPYTANIE PISEMNE E-0793/06
złożone przez: Czesław Siekierski (PPE-DE)
do Rady
(27 luty 2006)
Dotyczy: Otwarcie rynków pracy Państw Członkowskich Unii Europejskiej
Jesteśmy obecnie w czasie debaty w sprawie otwarcia rynków pracy większości państw Unii Europejskiej dla obywateli UE pochodzących z 8 krajów, które stały się członkami UE 1 maja 2004.
Decyzje powinny być podjęte przed 1 maja 2006 – na dalszy 3 letni okres , czyli do 30 kwietnia 2009.
Dwa kraje, w tym Austria, przewodnicząca w tym półroczu UE, podjęły już decyzję o zamknięciu swojego rynku pracy nawet do 2011 roku.
Możliwość stosowania okresów przejściowych daje Traktat Akcesyjny, jednakże stwierdza on, że co do zasady, stare Państwa członkowskie powinny w pełni stosować prawo Wspólnoty po upływie 5 lat od rozszerzenia.
Ograniczenia w dostępie do rynków pracy stanowią odstępstwo od jednej z podstawowych swobód UE - swobody przepływu osób, utrudniają alokację zasobów ludzkich, hamują wzrost konkurencyjności unijnej gospodarki i utrudniają realizację celów Strategii Lizbońskiej.
Zdecydowana większość pracowników podejmujących pracę za granicą to pracownicy sezonowi, przyjeżdżający na wyraźne zamówienie pracodawców i zaspokajający popyt na pracę, którego same kraje nie są w stanie zaspokoić wykorzystując swoją dostępną siłę roboczą.
Sztuczne ograniczanie zaspokajania popytu na pracowników z nowych krajów członkowskich powoduje uciekanie się do znajdowania innych form zatrudnienia tzn. w szarej strefie lub samozatrudnieniu.
Na postrzeganie przybyszów z nowych krajów wielki wpływ ma kształtowana atmosfera wokół problemu swobodnego przepływu pracowników.
Straszy się obywateli UE, że zaleje ich tania siła robocza z „nowych” krajów, zabierając miejsca pracy i powodując wzrost bezrobocia.
W drugim roku członkostwa wyraźnie widać, na przykładzie Irlandii, Szwecji i Wielkiej Brytanii, że te czarne scenariusze się nie sprawdzają.
Utrzymywanie ograniczeń sprzyja podtrzymywaniu w społeczeństwach obaw przed napływem tysięcy niepożądanych pracowników oraz przekonania, że ograniczenia są niezbędne.
Z kolei wśród obywateli nowych państw rodzi się poczucie „członkostwa drugiej kategorii” i przekonanie, że rozszerzenie ma wartość o tyle, o ile służy interesom „starej” UE-15.
Zwraca uwagę fakt, że kraje, które w sposób najbardziej zdecydowany blokują dostęp do swych rynków pracy, ulokowały swoje największe inwestycje kapitałowe w nowych krajach członkowskich, w tym Polsce, korzystając tym samym z innej fundamentalnej swobody UE - swobody przepływu kapitału.
Jakie środki podjęły lub zamierzają podjąć „stare” kraje członkowskie, w tym Austria, aby dostosować swoje rynki do pełnego respektowania fundamentalnej zasady swobody przepływu osób, w tym pracowników, w UE?
