20 lat nagrody imienia Sacharowa przyznawanej za odwagę i poświęcenie
Prawa człowieka
2008-12-01 - 17:24
Nagroda Sacharowa - 20 lat na rzecz wolności i demokracji Parlament Europejski od 20 lat przyznaje nagrodę imienia Sacharowa osobom, które poświęciły swoje życie ochronie praw człowieka i dążeniu do wzajemnego zrozumienia.
Historia każdego laureata jest inna, ale wszyscy oni podzielają wspólne ideały, takie jak wolność i tolerancja religijna, wolność mediów, prawa człowieka i pojednanie, czy też demokracja.
Chociaż ich walka była często ograniczona do jednego miejsca na świecie, wszyscy wiele im zawdzięczamy.
Laureaci wykazują się odwagą i determinacją w osiąganiu swoich celów.
Płacą jednak za to wysoką cenę.
Trafiają do więzienia, są prześladowani, tracą wolność osobistą albo grozi im wygnanie i widzą cierpienie swoich bliskich, bowiem ci, którzy chcą ich uciszyć wybierają sobie za cel ich najbliższych.
Pomimo niebezpieczeństwa i strat nigdy się nie poddają, ponieważ głęboko wierzą w wartości związane z prawami człowieka i sprawiedliwość.
Prawa człowieka są dla Parlamentu Europejskiego sprawą zasadniczą.
Przez cały rok posłowie do PE zwracają uwagę na łamanie praw człowieka, odwiedzają tereny znajdujące się w trudnej sytuacji i ustanawiają przepisy, próbując poprawić sytuację w zakresie praw człowieka.
W tym roku obchodzimy 20-lecie nagrody imienia Sacharowa.
W niniejszym materiale grupujemy laureatów według idei, za którymi się opowiadają.
W istocie wielu laureatów walczyło o więcej niż jedną sprawę, a ich włączenie do jednej kategorii nie oznacza, że nie mogliby znaleźć się w innej.
Poniżej mogą Państwo dowiedzieć się więcej o zdobywcach nagrody i sprawach, o które walczyli.
20081126FCS43055
1988-1990
Nelson Mandela Anatolij Marczenko Aleksander Dubček Aung San Suu Kyi Nelson Rolihlahla Mandela
Kolor skóry jest bardzo widoczny, tak widoczny, że w niektórych krajach ludzie różnych ras są dyskryminowani i mają niewiele praw.
Polityka apartheidu i segregacji rasowej w RPA skończyła się dopiero w latach 90.
XX wieku.
Nelson Mandela był najwybitniejszym działaczem walki z apartheidem, a gdy został przywódcą Afrykańskiego Kongresu Narodowego, był symbolem oporu czarnoskórej ludności wobec reżimu opartego na ucisku.
Spędził w więzieniu 27 lat, ale zdawał sobie sprawę, że nienawiść prowadzi donikąd.
Dlatego też, gdy został prezydentem RPA, zdecydowanie propagował politykę pojednania między białymi i czarnymi mieszkańcami tego kraju.
Nelson Mandela, wraz z Anatolijem Marczenko, otrzymał pierwszą nagrodę im. Sacharowa w 1988 r.
Anatolij Marczenko
Zaangażowanie w obronę praw człowieka i demokracji może być sprawą życia i śmierci.
Radziecki dysydent, Anatolij Marczenko, był robotnikiem ukraińskiego pochodzenia, który został działaczem na rzecz praw człowieka.
Wskutek tego spędził 20 lat w więzieniach i obozach pracy, a panujące tam straszliwe warunki opisał później w swoich książkach.
Na problem praw człowieka w ówczesnym Związku Radzieckim zwracał uwagę między innymi poprzez głodówki.
Jedna z nich, w 1986 r., okazała się dla niego zgubna.
W więzieniu przez trzy miesiące odmawiał przyjmowania pokarmów, apelując o zwolnienie wszystkich więźniów politycznych w ZSRR.
Zmarł w wieku 48 lat.
Jest jedyną osobą, która otrzymała nagrodę imienia Sacharowa pośmiertnie – w 1988 r.
Aleksander Dubček
Podczas gdy Aleksander Milinkiewicz próbował zmienić system poprzez wybory, drugi Aleksander w tej grupie doprowadził do zmian, gdy miał władzę i wpływy dzięki temu, że w ramach systemu został wybrany pierwszym sekretarzem czechosłowackiej partii komunistycznej.
Słowacki polityk Aleksander Dubček stał się symbolem ruchu reformatorskiego w Czechosłowacji w 1968 r.
Jego celem było zmodyfikowanie standardowego radzieckiego modelu socjalizmu i stworzenie „socjalizmu z ludzką twarzą”.
Parlament przyznał Aleksandrowi Dubčekowi nagrodę imienia Sacharowa tuż po aksamitnej rewolucji w 1989 r.
Aung San Suu Kyi
Birmańska partia polityczna, Narodowa Liga na rzecz Demokracji, zwyciężyła w wyborach powszechnych w 1990 r.
Jej najwybitniejsza członkini, Aung San Suu Kyi, zamiast zostać premierem została uwięziona przez rządzącą juntę wojskową, która chciała uciszyć jej apele o demokrację.
Od tamtej pory Aung San Suu Kyi spędziła ponad 13 lat w areszcie domowym.
Proszę sobie wyobrazić: niemożność podróżowania, brak kontaktów ze światem zewnętrznym oraz rozdzielenie z dziećmi i separacja z mężem, który zmarł w Anglii, gdy Aung San Suu Kyi przebywała jeszcze w Birmie.
W 1990 r.
Parlament Europejski nagrodził jej odwagę i oddanie sprawie demokracji i pokoju.
Strona Nagrody Sacharowa Nagrania ceremonii wręczenia nagrody
1991-1994
Adem Demaçi Les Madres de la Plaza de Mayo Oslobodjenje Taslima Nasreen Adem Demaçi
Problemy związane z prawami człowieka występują nie tylko w Azji czy w Afryce, ale także w Europie.
Dwóch zdobywców nagrody było ściśle związanych z Kosowem.
Pisarz i polityk Adem Demaçi spędził 32 lata w więzieniu, w którym znalazł się za walkę o podstawowe prawa Albańczyków w Kosowie.
Podczas pobytu w więzieniu nadal zwracał uwagę na złą sytuację mniejszości albańskiej w ówczesnej komunistycznej Jugosławii.
Po uwolnieniu nadal walczył o swoje ideały, wspierając pojednanie grup etnicznych w Kosowie i powrót uchodźców.
Nagrodę imienia Sacharowa otrzymał w 1992 r.
Matki z Plaza de Mayo
Proszę sobie wyobrazić, że oparta na ucisku dyktatura porwała Państwa syna lub córkę i że przez lata nie mają Państwo o nich żadnych wiadomości.
Tak było w przypadku 14 argentyńskich matek.
W 1977 r. zebrały się na Plaza de Mayo w Buenos Aires i postanowiły zwrócić się z apelem do ówczesnego prezydenta Argentyny – powstał wówczas ruch nazwany Las Madres de la Plaza de Mayo.
Przez trzy dekady matki te próbowały odnaleźć swoje dzieci.
Ruch z czasem przekształcił się w walkę o niezależność systemu sądowniczego, zmiany polityczne i pokój.
W każdy czwartek matki spotykają się na Plaza de Mayo i spacerują przez pół godziny w białych chustach stanowiących symbol pokoju.
W 1992 r.
Parlament Europejski nagrodził je za determinację i odwagę.
Oslobodjenje
Wielu dziennikarzy uważa swoją pracę nie za zawód, ale za misję.
Któż poda najnowsze wiadomości, jeśli nie my?
Tak było w przypadku około 70 pracowników bałkańskiej gazety Oslobodjenje, która otrzymała nagrodę imienia Sacharowa w 1993 r. za wysiłki mające na celu obronę Bośni i Hercegowiny jako państwa wieloetnicznego oraz wytrwałość w tych działaniach.
Nagroda została przyznana jako dowód uznania dla odważnych pracowników gazety, którzy ryzykowali życiem dla zapewnienia, by gazeta ukazywała się codziennie, nawet pod ostrzałem serbskiej artylerii.
Serbska artyleria zniszczyła biura gazety i zmusiła pracowników do ukrycia się w schronie atomowym w piwnicy jednego z budynków, gdzie kontynuowali swoją pracę.
Taslima Nasreen
„Ci, którzy nie walczą każdego dnia o swoją wolność i życie, nie zasługują na nie”.
Taslima Nasreen zacytowała słowa Goethego, przyjmując nagrodę imienia Sacharowa w 1994 r.
Poświęciła swoje życie, aby powstrzymać ucisk kobiet i fundamentalizm religijny w Bangladeszu.
Napisała wiele artykułów, ściągając na siebie zajadłą krytykę i groźby śmierci ze strony religijnych fundamentalistów.
Po wielu latach życia w zagrożeniu Taslima Nasreen zwróciła się o pomoc do Parlamentu Europejskiego.
PE w rezolucji wezwał rząd Bangladeszu do zapewnienia jej bezpieczeństwa.
Nadal była jednak w niebezpieczeństwie i została zmuszona do opuszczenia swego kraju w 1999 r.
Obecnie mieszka na uchodźctwie w Indiach.
1995-1998
Leyla Zana Wei Jingsheng Salima Ghezali Ibrahim Rugova Leyla Zana
Pokój i dialog otwierają drogę do pojednania narodów.
Pierwsza kurdyjska posłanka, Leyla Zana, zastosowała to hasło do stosunków między Kurdami i Turkami.
Rozpoczęła od obrony praw swego uwięzionego męża, a później broniła praw człowieka i walczyła o pokojowe i demokratyczne rozstrzygnięcie konfliktu między tureckim rządem i ludnością kurdyjską.
W 1994 r. wraz z innymi działaczami została skazana na 15 lat więzienia za przynależność do nielegalnej organizacji – Partii Pracujących Kurdystanu.
Parlament przyznał jej nagrodę imienia Sacharowa w 1995 r., ale mogła ją odebrać dopiero w dziewięć lat później, po zwolnieniu z więzienia.
Wei Jingsheng
Straszliwe warunki panujące w więzieniu stały się codziennością również dla zdobywcy nagrody z 1996 r., chińskiego dysydenta Wei Jingshenga.
Chociaż początkowo wspierał on maoistowską rewolucję kulturalną, później się nią rozczarował i zaczął popierać demokrację i prawa człowieka.
W 1978 r. na „Murze demokracji” w Pekinie umieścił plakat z żądaniami demokratyzacji Chin.
To i dalsze jego działania spowodowały, że został oskarżony o spisek w celu obalenia rządu i skazany na 15 lat więzienia.
Po zwolnieniu w 1993 r. tylko przez dwa lata cieszył się wolnością, ponieważ nadal krytykował brak demokracji, co skończyło się kolejnym uwięzieniem.
Ze względu na pogarszający się stan zdrowia i ostre naciski międzynarodowe w 1997 r. chińskie władze zwolniły go.
Obecnie mieszka w USA.
Salima Ghezali
Niektórzy uważają media za najlepsze miejsce do rozpowszechniania swojego przesłania.
Laureatka nagrody z 1997 r., Algierka Salima Ghezali, założyła własną gazetę, aby promować wolność mediów i prawa kobiet.
W swoich artykułach wypowiadała się przeciwko cenzurze i złemu traktowaniu dziennikarzy w Algierii oraz o potrzebie znalezienia rozwiązania kryzysu w Algierii, podkreślając dużą liczbę ofiar wśród obywateli i dziennikarzy.
Jej praca spotkała się z krytyką ze strony algierskich władz, które zamknęły gazetę.
Niemniej walczy ona nadal o swój cel i o przyszłą, demokratyczną Algierię.
Ibrahim Rugova
Pokojowa walka była także hasłem, którym kierował się drugi z laureatów pochodzących z Kosowa.
Ibrahim Rugova był przywódcą politycznym Albańczyków z Kosowa i jednym z 215 sygnatariuszy protestu przeciwko decyzji Miloševića w sprawie zmiany statusu Kosowa.
Przekonany o znaczeniu pokoju stanął na czele pokojowej opozycji wobec serbskich władz i nadal wspierał niezależność Kosowa, jednocześnie sprzeciwiając się użyciu siły w tym celu.
Ibrahim Rugova został ogłoszony prezydentem Republiki Kosowa w tym samym roku, w którym przyznano mu nagrodę imienia Sacharowa – w 1998 r.
1999-2001
Xanana Gusmão ¡Basta Ya Nurit Peled-Elhanan Izzat Ghazzawi Dom Zacarias Kamwenho Xanana Gusmão
Przez ponad 20 lat mieszkańcy Timoru Wschodniego walczyli o niepodległość.
Podczas prób destabilizacji przez Indonezję sytuacji w tym kraju siłą i przemocą, Xanana Gusmão udało się zjednoczyć i utrzymać razem siły opozycji w Timorze Wschodnim.
Nawet gdy został uwięziony, postępował zgodnie ze swymi przekonaniami i walczył o pokój i solidarność dla mieszkańców regionu.
W 1999 r.
Parlament wyraził uznanie dla jego starań.
Marzenia Xanana Gusmão spełniły się w 2002 r., gdy Timor Wschodni stał się niepodległym państwem.
Xanana Gusmão został wybrany jego pierwszym prezydentem.
¡Basta Ya!
Większość obywateli UE żyje w pokoju, ale w przypadku osób urodzonych na północy Hiszpanii jest inaczej.
Mieszkańcy kraju Basków od lat 60.
XX wieku padają ofiarą ataków terrorystycznych.
Stworzona na znak protestu przeciw działaniom terrorystów ¡Basta Ya! składa się z ludzi i grup, mobilizujących innych przeciwko terroryzmowi.
Grupa zapewnia także pomoc ofiarom ataków terrorystycznych.
¡Basta Ya! otrzymała nagrodę imienia Sacharowa w 2000 r.
Nurit Peled-Elhanan
Izraelka Nurit Peled-Elhanan straciła 13-letnią córkę w samobójczym zamachu bombowym w Jerozolimie.
Jednakże nie utraciła nadziei i znalazła w sobie siłę, aby aktywnie promować dialog między dwoma społecznościami.
Izzat Ghazzawi
Palestyńczyk Izzat Ghazzawi pisze powieści o cierpieniach powodowanych przez izraelską okupację na terytoriach palestyńskich.
On także w tym konflikcie stracił dziecko i był kilkakrotnie więziony przez władze izraelskie za działalność polityczną.
Dom Zacarias Kamwenho
Po ogłoszeniu niepodległości Angoli w latach 70-tych mieszkańcy tego kraju nie mogli sobie wyobrazić, że wojna domowa, która wybuchła wkrótce potem, potrwa prawie 26 lat.
Miała ona straszliwie niszczące skutki: jedna trzecia ludności stała się uchodźcami, wiele kobiet zostało zgwałconych, a niewinni młodzi ludzie zostali zdemoralizowani przez zjawisko dzieci żołnierzy.
Kilku przywódców ugrupowań religijnych i ugrupowań społeczeństwa obywatelskiego dążyło do pokojowego rozwiązania.
Jednym z nich był arcybiskup Dom Zacarias Kamwenho.
Wraz z innymi działaczami brał udział w rozmowach pokojowych, które doprowadziły do zawieszenia broni w 2002 r.
Parlament Europejski w 2001 r. nagrodził jego odwagę i wezwanie do pojednania.
2002-2004
Oswaldo Payá Kofi Annan i Sekretariat ONZ Stowarzyszenie Dziennikarzy na Białorusi Oswaldo Payá
Czy można pokonać dyktaturę, stosując legalne metody?
Oswaldo José Payá Sardiñas powiedziałby, że tak, można.
Ten kubański działacz nie utworzył armii buntowników w celu zwalczania reżimu Fidela Castro.
Zamiast tego naciska na legalne zreformowanie systemu.
W latach 90.
XX wieku dwukrotnie próbował kandydować do kubańskiego parlamentu.
Pomimo negatywnej reakcji władz był współzałożycielem projektu „Varela”, który miał na celu zapewnienie wolności słowa, wolne pluralistyczne wybory i uwolnienie wszystkich więźniów politycznych.
Pod tymi żądaniami podpisało się około 25.000 Kubańczyków.
Pomimo tego poparcia Hawana nie tylko zignorowała apel o referendum, ale także w marcu 2003 r. skazała dwie trzecie działaczy (75 osób) na wieloletnie więzienie.
Kofi Annan i ONZ
Organizacja Narodów Zjednoczonych powstała z przekonania, że uznanie godności i równości wszystkich ludzi przyniesie światu wolność, sprawiedliwość i pokój.
ONZ dąży do tego celu od ponad 60 lat.
Często te zmagania przypłacone są życiem.
Tak było w przypadku Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, Sergio Vieira de Mello, który został zabity w Iraku, gdy przebywał tam jako specjalny wysłannik sekretarza generalnego ONZ, Kofiego Annana.
Gdy w 2003 r.
PE przyznał nagrodę imienia Sacharowa Kofiemu Annanowi i całemu personelowi ONZ, był to wyraz uznania dla ich starań w kwestii krzewienia pokoju i uczczenie pamięci wszystkich urzędników ONZ, którzy stracili życie w tej walce.
Stowarzyszenie Dziennikarzy na Białorusi
Walka o wolne media w Europie jeszcze się nie skończyła.
Cenzura, prześladowania, wygnanie i ściganie sądowe są częstą praktyką wobec dziennikarzy na Białorusi.
Na szczęście dziennikarze nie są sami.
Stowarzyszenie Dziennikarzy na Białorusi jest znane ze swego zaangażowania i walki o wolność słowa i wolność informowania o prawach człowieka.
Jego celem jest między innymi budowanie niezależnego i profesjonalnego dziennikarstwa na Białorusi.
Stowarzyszenie otrzymało nagrodę w 2004 r.
2005
Kobiety w Bieli Reporterzy bez granic Hauwa Ibrahim Kobiety w bieli
Biel jest także symbolem kubańskiego ruchu „Kobiety w bieli”.
Grupa matek i córek odbywała pokojowe protesty przeciwko uwięzieniu swoich mężów i synów, więzionych za krytykę braku wolności politycznej w tym kraju.
Zaczęły działać w 2003 r., gdy uwięziono około 80 dysydentów.
Najpierw koncentrowały się na wysyłaniu pism do rządu.
Później postanowiły wyjść na ulice.
Można je zobaczyć w Hawanie w każdą niedzielę na mszy, po której wychodzą z kościoła i apelują o uwolnienie swoich mężczyzn.
Ubrane w biel, będącą symbolem czystości i niewinności, „Kobiety w bieli” chcą przestrzegać praw człowieka, a jednocześnie krytykować brak wolności politycznej w ich kraju. „Kobiety w bieli” otrzymały nagrodę imienia Sacharowa w 2005 r.
Reporterzy bez granic
Praca dziennikarza bywa bardzo niebezpieczna, zwłaszcza jeśli pracuje się w kraju niedemokratycznym lub w strefie wojny.
Jednym z najbardziej znanych propagatorów wolnych mediów jest organizacja pozarządowa z siedzibą w Paryżu – „Reporterzy bez granic”.
Jej kampanie mają na celu uświadamianie znaczenia wolności prasy oraz informowanie o dziennikarzach, którzy padają ofiarą prześladowań, więzienia lub cenzury.
Dzięki rozległej sieci oddziałów krajowych i regionalnych organizacja aktywnie działa na pięciu kontynentach.
W walce z cenzurą organizacja ta publikuje także artykuły, które zostały zakazane w kraju pochodzenia i zapewnia praktyczną pomoc, poczynając od dotacji dla rodzin uwięzionych dziennikarzy do „dziennikarskich” kamizelek kuloodpornych dla kolegów pracujących w strefie wojny. „Reporterzy bez granic” otrzymali nagrodę imienia Sacharowa w 2005 r.
Hauwa Ibrahim
Obcięcie dłoni jako kara za kradzież?
Ukamienowanie za cudzołóstwo?
Takie praktyki wydają się należeć do dawnych czasów średniowiecza.
Niestety, nie w północnej Nigerii, gdzie nadal praktykowana jest skrajna forma islamskiego prawa szariatu.
Hauwa Ibrahim to jedna z niewielu prawniczek walczących w tym kraju o prawa człowieka i przeciwko fundamentalizmowi religijnemu.
W swojej karierze zawodowej broniła w wielu sprawach, które mogły zakończyć się karą śmierci czy innym okrutnym wyrokiem.
Aktywnie popiera też edukację, którą postrzega jako możliwość awansu społecznego kobiet i najlepszy środek obrony osób żyjących w największym ubóstwie.
Hauwa Ibrahim otrzymała nagrodę imienia Sacharowa w 2005 r.
2006-2008
Aleksander Milinkiewicz Salih Mahmoud Osman Hu Jia Aleksander Milinkiewicz
Od lat Białoruś jest nazywana ostatnią dyktaturą w Europie.
Zdobywca nagrody imienia Sacharowa w 2006 r., Aleksander Milinkiewicz, poświęcił swoje życie na przekształcenie swej ojczyzny w demokratyczne państwo, w którym w pełni przestrzega się praw człowieka.
Kandydując oficjalnie w wyborach prezydenckich z ramienia zjednoczonej demokratycznej opozycji Białorusi, Aleksander Milinkiewicz stanowił alternatywę dla reżimu narzuconego przez Aleksandra Łukaszenkę.
Łukaszenko wygrał jednak wybory w 2006 r.
Chociaż UE stwierdziła, że wyniki wyborów były przedmiotem oszustwa, Milinkiewiczowi udało się zdobyć poparcie ponad 6% ludności.
Od tamtej pory był wielokrotnie aresztowany i zatrzymywany pod różnymi pretekstami.
Salih Mahmoud Osman
Sudan stał się synonimem destabilizacji i cierpień.
Mimo ciągłego zagrożenia istnieją jednak odważni ludzie, którzy pomagają ofiarom wojen domowych.
Jednym z nich jest Salih Mahmoud Osman.
Udzielał pomocy prawnej i medycznej osobom, których prawa zostały naruszone.
Zapłacił za to wysoką cenę.
Rząd sudański uwięził go na ponad siedem miesięcy, a członkowie jego rodziny zostali zabici lub wyrzuceni z domów przez bojówki.
Pomimo tego kontynuował walkę o sprawiedliwość, a obecnie jest posłem do parlamentu krajowego Sudanu.
Salih Mahmoud Osman otrzymał nagrodę imienia Sacharowa w 2007 r.
Hu Jia
Tegoroczna Nagroda imienia Sacharowa na rzecz Wolności Myśli została przyznana chińskiemu działaczowi politycznemu Hu Jia.
Hu Jia jest znanym działaczem na rzecz praw człowieka i dysydentem w Chińskiej Republice Ludowej.
Podejmował cały szereg inicjatyw: walczył z problemem HIV/AIDS, propagował ochronę środowiska i wzywał do oficjalnego śledztwa w sprawie masakry na Placu Tiananmen w 1989 roku.
Koordynował również ruch "bosych prawników".
Hans-Gert Pöttering ogłaszając nazwisko laureata powiedział, iż: "Parlament Europejski przyznając Hu Jia Nagrodę imienia Sacharowa, mocno i zdecydowanie opowiada się po stronie wszystkich obrońców praw człowieka w Chinach, codziennie walczących o wolność."
PL
1
PHOTO
20081126PHT43097.jpg
PL
2
DIAPOPHOTO
20081028PHT40774.jpg
PL
3
DIAPOPHOTO
20081124PHT43002.jpg
PL
4
DIAPOPHOTO
20081124PHT43004.jpg
PL
5
DIAPOPHOTO
20081124PHT42998.jpg
PL
6
LINK
/sakharov/default_en.htm
PL
7
LINK
/eplive/archive/multimediaav_page/1892-20051026MAV01890-TELEVISION/default_en.htm
PL
8
DIAPOPHOTO
20081028PHT40770.jpg
PL
9
DIAPOPHOTO
20081103PHT41257.jpg
PL
10
DIAPOPHOTO
20081110PHT41696.jpg
PL
11
DIAPOPHOTO
20081124PHT42990.jpg
PL
12
DIAPOPHOTO
20081028PHT40772.jpg
PL
13
DIAPOPHOTO
20081124PHT42996.jpg
PL
14
DIAPOPHOTO
20081110PHT41690.jpg
PL
15
DIAPOPHOTO
20081028PHT40768.jpg
PL
16
DIAPOPHOTO
20081028PHT40778.jpg
PL
17
DIAPOPHOTO
20081103PHT41261.jpg
PL
18
DIAPOPHOTO
20081028PHT40766.jpg
PL
19
DIAPOPHOTO
20081028PHT40764.jpg
PL
20
DIAPOPHOTO
20081028PHT40776.jpg
PL
21
DIAPOPHOTO
20081124PHT43000.jpg
PL
22
DIAPOPHOTO
20081028PHT40780.jpg
PL
23
DIAPOPHOTO
20081110PHT41694.jpg
PL
24
DIAPOPHOTO
20081103PHT41259.jpg
PL
25
DIAPOPHOTO
20081110PHT41692.jpg
PL
26
DIAPOPHOTO
20081124PHT42994.jpg
PL
27
DIAPOPHOTO
20081124PHT42992.jpg
PL
28
DIAPOPHOTO
20081124PHT42988.jpg
PL
29
DIAPOPHOTO
20081022PHT40473.jpg
-//EP//DTD IM-PRESS 20050901 FEA DOC XML V0//EN
-//EP//STYLESHEET IM-PRESS 20050901 FEA DOC XML V0//EN
