5.7.2006
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Robert Sturdy, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Erika Mann, w imieniu grupy politycznej PSE
– Johan Van Hecke i Gianluca Susta, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Caroline Lucas, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Vittorio Agnoletto, Helmuth Markov i Marco Rizzo, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
– Cristiana Muscardini, w imieniu grupy politycznej UEN
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PSE ( B6‑0384/2006 )
– Verts/ALE ( B6‑0390/2006 )
– UEN ( B6‑0392/2006 )
– GUE/NGL ( B6‑0394/2006 )
– PPE-DE ( B6‑0396/2006 )
– ALDE ( B6‑0397/2006 )
w sprawie oznaczania pochodzenia
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie oznaczania pochodzenia
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające system ogólnych preferencji taryfowych Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1. ,
–
uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22. ,
–
uwzględniając art. IX i art. XXIV ust. 5 układu ogólnego w sprawie ceł i handlu (GATT 1994),
–
uwzględniając sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 13 października 2005 r. w sprawie „Perspektyw stosunków handlowych między UE i Chinami” Protokół z posiedzenia tego dnia, P6_TA(2005)0381 . ,
–
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny Dz.U. L 155 z 29.5.1998, str. 60. oraz rozporządzenie Komisji (WEE) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające między innymi wspólnotowy system niepreferencyjnych zasad pochodzenia Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. ,
–
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień z opłat celnych Dz.U. L 105 z 23.4.1983, str. 1. ,
–
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie „Przyszłości sektora włókienniczego i odzieżowego w rozszerzonej UE” (COM(2003) 649),
–
uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że Unia Europejska nie posiada obecnie zharmonizowanych przepisów ani jednolitych praktyk w sprawie oznaczania pochodzenia w UE; mając na uwadze, że rozbieżności między rozporządzeniami obowiązującymi w państwach członkowskich oraz brak jasnych zasad wspólnotowych w tym zakresie są przyczyną niekompletnych ram prawnych,
B.
mając na uwadze, że zabronione są krajowe środki narzucające obowiązkowe oznaczanie pochodzenia towarów wwożonych z innych państw członkowskich, podczas gdy nie ma takich ograniczeń dotyczących obowiązkowego oznaczania towarów wwożonych z krajów trzecich,
C.
mając na uwadze, że w agendzie lizbońskiej UE sama wyznaczyła sobie za cel wzmocnienie gospodarki europejskiej poprzez między innymi poprawę konkurencyjności europejskiego przemysłu w gospodarce światowej; mając na uwadze, że dla pewnych kategorii dóbr konsumpcyjnych konkurencyjność może polegać na tym, że ich produkcja w UE wiąże się z renomą dobrej jakości i wysokich standardach produkcji,
D.
mając na uwadze, że system oznaczania pochodzenia miałby na celu pełne uświadomienie konsumentom w Europie kraju pochodzenia nabywanych przez nich produktów; mając na uwadze, że konsumenci mogliby w ten sposób przypisywać tym produktom standardy społeczne i środowiskowe oraz normy dotyczące bezpieczeństwa, powszechnie kojarzone z danym krajem,
E.
mając na uwadze, że wniosek wprowadzający obowiązkowy system oznaczania kraju pochodzenia w UE obejmuje jedynie ograniczoną liczbę wwożonych produktów, takich jak wyroby włókiennicze, biżuteria, odzież, obuwie, wyroby skórzane, lampy i oprawy oświetleniowe, wyroby szklane i ceramiczne oraz torebki, w przypadku których obowiązkowe oznaczenie kraju pochodzenia w rodzaju „made in” dostarcza cennych informacji pomagających konsumentom w dokonaniu ostatecznego wyboru,
F.
mając na uwadze, że kilku głównych partnerów handlowych UE, takich jak Stany Zjednoczone, Chiny, Japonia i Kanada, wprowadziło obowiązkowe wymagania dotyczące oznaczania pochodzenia,
G.
mając na uwadze, że należy zapewnić przywrócenie równych szans w kontaktach z tymi partnerami handlowymi;
H.
mając na uwadze, że dla lepiej uświadomionych konsumentów europejskie produkty stałyby się bardziej atrakcyjne i skorzystałyby na tym szczególnie MŚP oraz sektory objęte światową konkurencją,
I.
mając na uwadze, że porozumienie ramowe z dnia 26 maja 2005 r. zobowiązuje Komisję do pełnego i niezwłocznego informowania Parlamentu w sprawie jej wniosków ustawodawczych,
1.
odnotowuje wniosek w sprawie rozporządzenia Rady wprowadzającego obowiązkowe oznaczanie kraju pochodzenia określonych produktów, wwożonych z państw trzecich do Unii Europejskiej („oznaczanie pochodzenia”);
2.
ubolewa nad faktem, że pomimo, iż Komisja i Rada były w pełni świadome znaczenia, jakie Parlament przywiązuje do oznaczania pochodzenia, Komisja nawet nie wysłała Parlamentowi wniosku dotyczącego rozporządzenia tytułem informacji; rozumie, że wniosek ten pod względem prawnym nie wymaga konsultacji z Parlamentem; kładzie jednak nacisk na fakt, że Parlament Europejski zawsze powinien otrzymać w odpowiednim czasie możliwość wyrażenia swojej opinii w sprawie każdej istotnej inicjatywy podjętej przez inną instytucję wspólnotową;
3.
przypomina z naciskiem spoczywający na Komisji obowiązek zapewnienia włączenia Parlamentu, zgodnie z międzyinstytucjonalnym porozumieniem ramowym z dnia 26 maja 2005 r., w taki sposób, by w możliwie największym stopniu uwzględnić poglądy Parlamentu;
4.
wzywa Komisję i Radę do bezzwłocznego informowania Parlamentu o wynikach wszelkich dalszych ocen wpływu i analiz prawnych, przeprowadzanych w szczególności w odniesieniu do domniemanych niespójności wniosku dotyczącego rozporządzenia z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym i zasadami WTO;
5.
wzywa Komisję i Radę do położenia szczególnego nacisku na promowanie wizerunku przemysłu europejskiego we Wspólnocie i poza jej granicami, chroniąc jej tożsamość i specyfikę oraz gwarantując, że ogólna dobra reputacja przemysłu wspólnotowego ani wizerunek czy atrakcyjność wysokiej wartości produktów europejskich nie ucierpiały wskutek niedokładnych bądź wprowadzających w błąd wskazań pochodzenia;
6.
podkreśla, że ochrona konsumenta wymaga przejrzystych i spójnych zasad handlowych, obejmujących między innymi wskazania pochodzenia;
7.
wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszystkich koniecznych kroków w celu zapewnienia równych szans wśród partnerów handlowych, którzy wprowadzili wymagania oznaczania pochodzenia;
8.
wzywa Komisję i Radę do wprowadzenia odpowiednich mechanizmów nadzoru i egzekwowania w dziedzinie ceł;
9.
nalega, by państwa członkowskie stosowały spójne podejście wspólnotowe w tej kwestii, co pozwoli konsumentom europejskim na otrzymywanie bardziej kompletnych i dokładnych informacji;
10.
zachęca Komisję do stanowczego interweniowania razem z państwami członkowskimi w celu obrony uzasadnionych praw i oczekiwań konsumentów za każdym razem, gdy istnieje dowód na podrabianie i/lub niezgodne z prawdą albo wprowadzające w błąd użycie oznaczeń pochodzenia przez zagranicznych producentów i importerów;
11.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.
