A7-0178/2011
29.4.2011
***I
SPRAWOZDANIE
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
(COM(2010)0526 – C7‑0300/2010 – 2010/0280(COD))
Komisja Gospodarcza i Monetarna
Sprawozdawczyni:
Corien Wortmann-Kool
PE 454.680v02-00
Objaśnienie używanych znaków
* Procedura konsultacji
*** Procedura zgody
***I Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie)
***II Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie)
***III Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.)
Poprawki do projektu aktu
W poprawkach Parlamentu zmiany do projektu aktu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą .
Oznakowanie zwykłą kursywą jest wskazówką dla służb technicznych dotyczącą propozycji korekty elementów projektu aktu w celu ustalenia tekstu końcowego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub pominiętych w danej wersji językowej).
Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.
W poprawkach do aktów istniejących trzecia i czwarta linijka w nagłówku poprawki w projekcie aktu zawiera, odpowiednio, odniesienie do istniejącego aktu i postanowienia tego aktu, które ulega zmianie.
Fragmenty przepisu aktu istniejącego, do którego Parlament wprowadza zmiany, a który nie został zmieniony w projekcie aktu, zaznacza się wytłuszczonym drukiem .
Ewentualne skreślenia w obrębie takich fragmentów zaznaczane są w sposób następujący: [...] .
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO....................5
OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ ................................32
OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych ...........................................40
PROCEDURA...........................................................................................................................75
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
( COM(2010)0526 – C7‑0300/2010 – 2010/0280(COD) )
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski,
– uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2010)0526 ),
– uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 121 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi ( C7–0300/2010 ),
– uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,
– uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 lutego 2011 r.
Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. ,
– uwzględniając art. 55 i art. 37 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych ( A7–0178/2011 ),
1. przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;
2. zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.
STANOWISKO PARLAMENTU EUROPEJSKIEG
W PIERWSZYM CZYTANIU
* Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia. *
---------------------------------------------------------
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) koordynacja polityk gospodarczych państw członkowskich w Unii powinna zapewniać poszanowanie zasad przewodnich dotyczących stabilnych cen, zdrowych finansów publicznych i warunków pieniężnych oraz trwałej równowagi płatniczej.
(2) Pakt na rzecz stabilności i wzrostu obejmował początkowo rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu oraz rezolucję Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie paktu stabilności i wzrostu.
Rozporządzenia (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97 zostały zmienione w 2005 r. odpowiednio rozporządzeniami (WE) nr 1055/2005 oraz (WE) nr 1056/2005.
Ponadto w dniu 20 marca 2005 r.
Rada przyjęła sprawozdanie zatytułowane „Poprawa wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu”.
(3) Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia zdrowych finansów publicznych jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu opartego na stabilności finansowej, wspierając tym samym realizację celów Unii w zakresie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia .
(4) Część prewencyjna paktu stabilności i wzrostu wymaga, aby państwa członkowskie osiągnęły i utrzymały średniookresowy cel budżetowy i w tym celu przedstawiały programy stabilności względnie programy konwergencji.
(4a) Część prewencyjna paktu stabilności i wzrostu zostałaby wzmocniona, gdyby wprowadzono bardziej rygorystyczne formy nadzoru w celu zapewnienia spójności i zgodności działań państw członkowskich z ramami koordynacji budżetowej Unii.
(5) Treść programów stabilności i programów konwergencji, jak również procedury , zgodnie z którymi są one badane, powinny zostać lepiej rozwinięte zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym w świetle doświadczenia zyskanego przy wdrażaniu paktu stabilności i wzrostu.
(5a) Cele budżetowe w programach stabilności i konwergencji powinny wyraźnie uwzględniać środki przyjęte zgodnie z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej, wytycznymi dla polityk zatrudnienia państw członkowskich i Unii oraz ogólnie krajowe programy reform.
(5b) Komisja powinna odgrywać ważniejszą i bardziej niezależną rolę w procedurze wzmocnionego nadzoru jeżeli chodzi o oceny dotyczące każdego państwa członkowskiego, monitorowanie, inspekcje, zalecenia i ostrzeżenia.
Należy w szczególności ograniczyć rolę Rady w procesie nakładania ewentualnych sankcji, a Rada powinna głosować na zasadzie odwróconej większości kwalifikowanej, kiedy tylko jest to możliwe na mocy TFUE.
(5c) Doświadczenie zdobyte w pierwszym dziesięcioleciu funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz popełnione wówczas błędy wskazują na konieczność poprawy zarządzania gospodarczego w Unii, które powinno się opierać na lepszym przyswajaniu przez państwa wspólnie uzgodnionych zasad i strategii politycznych oraz na solidniejszych unijnych ramach nadzoru nad krajowymi politykami gospodarczymi.
(5d) Ulepszone ramy zarządzania gospodarczego powinny opierać się na szeregu wzajemnie powiązanych i spójnych strategii politycznych na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, w szczególności: unijnej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia, ze szczególnym naciskiem na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego wspierającego międzynarodowe powiązania handlowe i konkurencyjność, skutecznych ramach zapobiegania przekraczaniu pozycji budżetowych i ich korygowania (pakt stabilności i wzrostu), solidnych ramach zapobiegania nierównowadze makroekonomicznej i jej korygowania, minimalnych wymogach dotyczących krajowych ram budżetowych, większej regulacji rynku finansowego i nadzorze nad nim, w tym nadzorze makroostrożnościowym ze strony Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, a także wiarygodnym stałym mechanizmie rozwiązywania kryzysów.
(5e) Pakt stabilności i wzrostu oraz kompletne ramy zarządzania gospodarczego powinny uzupełniać unijną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Jednak w ramach tych wzajemnych powiązań nie należy przewidywać wyłączeń ze stosowania postanowień paktu stabilności i wzrostu.
(5f) Lepsze zarządzanie gospodarcze powinno iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej uprawniającej do zarządzania gospodarką w UE, co należy osiągnąć poprzez silniejsze i wcześniejsze zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych we wszystkie procedury koordynacji polityki gospodarczej.
(5g) Europejski okres oceny koordynacji polityki gospodarczej (okres oceny) powinien odgrywać istotną rolę we wdrażaniu wymogu zawartego w art. 121 ust. 1 TFUE, zgodnie z którym państwa członkowskie uznają swoją politykę gospodarczą za przedmiot wspólnego zainteresowania i odpowiednio koordynują strategie w ramach tejże polityki.
Przejrzystość, odpowiedzialność i niezależny nadzór stanowią integralną część wzmocnionego zarządzania gospodarczego.
Na odpowiednich etapach procedur koordynacji polityki gospodarczej Rada i Komisja powinny przedstawiać i podawać do wiadomości publicznej uzasadnienie przyjętych stanowisk i decyzji.
(5h) Należy wzmocnić traktatowe instrumenty koordynacji polityki gospodarczej i nadzoru gospodarczego dzięki utworzeniu wspólnych struktur przedkładania, monitorowania i wdrażania krajowych programów reform, które poprawią konkurencyjność i doprowadzą do zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia stanowiących integralny element europejskiej strategii wzrostu gospodarczego.
(5i) W celu wzmocnienia odpowiedzialności na szczeblu krajowym za pakt stabilności i wzrostu krajowe ramy budżetowe powinny być w pełni spójne z celami wielostronnego nadzoru w UE, a w szczególności z okresem oceny, w związku z którym parlamenty krajowe i wszystkie inne zainteresowane strony, przede wszystkim partnerów społecznych, należy odpowiednio wcześnie informować, co umożliwi im należyte zaangażowanie.
(5j) W ramach okresu oceny powinny odbywać się również konsultacje z właściwymi zainteresowanymi stronami, zwłaszcza z partnerami społecznymi oraz europejską platformą przeciwdziałania ubóstwu i na rzecz integracji społecznej, w sprawie głównych założeń strategii politycznych, które będą omawiane przez instytucje Unii.
(5k) Artykuł 3 załączonego do Traktatów Protokołu (nr 12) w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu stanowi, iż państwa członkowskie dbają o to, by krajowe procedury w sferze budżetowej pozwalały im wywiązywać się ze zobowiązań w tej dziedzinie wynikających z Traktatów.
Państwa członkowskie, których walutą jest euro, powinny zatem zawrzeć cele unijnych ram fiskalnych w prawie krajowym, a także zadbać o to, by istniały odpowiednie procedury budżetowe pozwalające na osiągnięcie tych celów.
(6) Osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego powinno zapewnić państwom członkowskim margines bezpieczeństwa w odniesieniu do wartości referencyjnej 3% PKB, w celu umożliwienia stabilności finansów publicznych lub szybkich postępów na drodze do długoterminowej stabilności finansów publicznych , co umożliwi zyskanie pola manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na niezbędne inwestycje publiczne sprzyjające osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia .
(6a) Aby osiągnąć średnioterminową równowagę finansów publicznych, państwa członkowskie powinny przyjąć w ramach krajowego prawa budżetowego trzyletnie cele w odniesieniu do deficytów i nadwyżek budżetowych.
(7) Obowiązek osiągnięcia i utrzymania średniookresowego celu budżetowego należy wprowadzić w życie poprzez doprecyzowanie zasad ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego .
(7a) Należy w większym stopniu uwzględniać ocenę stabilności finansów publicznych, w tym poziom zadłużenia, jego profil (w tym termin zapadalności), koszt obsługi rosnącego wraz z upływem czasu zadłużenia i dynamikę zadłużenia, w wymaganym tempie dostosowania się do osiągnięcia przyjętych dla danego państwa członkowskiego średniookresowych celów budżetowych, które zostaną ujęte w programach stabilności i konwergencji.
(8) Obowiązek osiągnięcia i utrzymania średniookresowego celu budżetowego powinien mieć zastosowanie zarówno do uczestniczących państw członkowskich, jak i do państw członkowskich objętych derogacją.
(9) Ocenę tego, czy postępy na drodze do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego są wystarczające, należy przeprowadzać na podstawie oceny ogólnej, w której punktem odniesienia jest saldo strukturalne, a ocena ta powinna również obejmować analizę wydatków po skorygowaniu o dyskrecjonalne działania po stronie dochodów.
W tym kontekście, i dopóki średniookresowy cel budżetowy nie zostanie osiągnięty, tempo wzrostu wydatków publicznych nie powinno zazwyczaj przekraczać referencyjnego wskaźnika potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie, przy czym każde przekroczenie tej wartości powinno być zrównoważone uznaniowym wzrostem dochodów publicznych, a uznaniowe ograniczenie dochodów zrekompensowane cięciami wydatków.
Referencyjny wskaźnik potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie należy obliczać według wspólnie uzgodnionej metody zatwierdzonej przez państwa członkowskie.
(10) Czasowe odstąpienie od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego powinno być dozwolone w sytuacji, gdy wynika ono z nadzwyczajnego zdarzenia, na które dane państwo członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na sytuację finansową sektora instytucji rządowych i samorządowych w skali co najmniej 0,5% PKB rocznie, lub w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury w strefie euro lub w całej UE – pod warunkiem że nie powoduje to zagrożenia dla stabilności budżetowej w średnim okresie – tak by ułatwić ożywienie gospodarcze.
(11) W przypadku znacznego odstąpienia od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego Komisja powinna skierować do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie, a następnie w ciągu jednego miesiąca Rada powinna wydać zalecenie, w którym określa termin nie dłuższy niż pięć miesięcy na podjęcie koniecznych środków naprawczych .
Jeżeli dane państwo członkowskie nie podejmie odpowiednich działań w terminie określonym przez Radę, Komisja zaleca Radzie, by stwierdziła brak skutecznych działań.
Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
Równocześnie Rada na wniosek Komisji powinna zdać sprawozdanie Radzie Europejskiej.
Komisja wspólnie z EBC może monitorować państwa członkowskie strefy euro i państwa członkowskie uczestniczące w ERM II.
Komisja powinna zdać Radzie sprawozdanie dotyczące rezultatów monitorowania oraz powinna podać swoje ustalenia do wiadomości publicznej w terminie jednego miesiąca.
(11a) Na odpowiednich etapach procedur koordynacji polityki gospodarczej Rada i Komisja powinny podawać swoje stanowiska i decyzje do publicznej wiadomości, tak aby skutecznie wywierać wzajemną presję.
Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i jego właściwej komisji działania prewencyjne i środki zaradcze zalecane państwu członkowskiemu, a także udzielić niezbędnych wyjaśnień.
Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie podjętych decyzji i prowadzonej polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.
(12) Aby zapewnić przestrzeganie unijnych ram nadzoru budżetowego obowiązujących uczestniczące państwa członkowskie, należy ustanowić, na mocy art. 136 TFUE , szczególny mechanizm egzekwowania w przypadkach, w których nie ustało poważne i utrzymujące się opuszczenie ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, brak działań naprawczych lub niechęć do współpracy .
(12a) Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej po jego przyjęciu.
Proponując środki wykonawcze do niniejszego rozporządzenia Komisja powinna brać pod uwagę sytuację gospodarczą i budżetową poszczególnych państw członkowskich podlegających programowi dostosowawczemu UE/MFW.
(13) Odesłania zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1466/97 powinny uwzględniać nową numerację artykułów TFUE .
(14) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1466/97,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1466/97 wprowadza się następujące zmiany:
-1. art. 1 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zasady dotyczące zawartości, przekazywania, badania i monitorowania programów stabilności i programów konwergencji, stanowiące element wielostronnego nadzoru sprawowanego przez Radę i Komisję, którego celem jest zapobieganie na wczesnym etapie wystąpieniu nadmiernego deficytu i zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz wspieranie nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, co ułatwi realizację celów Unii w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Niniejsze rozporządzenie wprowadza ogólną zasadę, że budżet państw członkowskich jest zrównoważony w ramach cyklu koniunkturalnego w celu zapewnienia stabilności finansów publicznych.”
1. art. 2 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia :
(a) „uczestniczące państwa członkowskie” oznacza te państwa członkowskie, których walutą jest euro, ▌
(b) „państwa członkowskie objęte derogacją” to państwa inne niż te, których walutą jest euro.”
1a. dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA 1-A
EUROPEJSKI OKRES OCENY NA POTRZEBY KOORDYNACJI POLITYKI GOSPODARCZEJ
Artykuł 2-a
1.
Aby zapewnić ściślejszą koordynację polityk gospodarczych oraz trwałą konwergencję wyników gospodarczych państw członkowskich Rada prowadzi wielostronny nadzór, o którym mowa w art. 121 ust. 3 TFUE, stanowiący integralny element europejskiego okresu oceny koordynacji polityki gospodarczej (okresu oceny) zgodnie z celami i wymogami określonymi w TFUE.
2.
Okres oceny obejmuje m.in.:
(a) wielostronny nadzór nad programami stabilności i konwergencji na mocy niniejszego rozporządzenia,
(b) wielostronny nadzór nad krajowymi programami reform, o których mowa w art. 2-ac,
(c) formułowanie i wdrażanie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej państw członkowskich i UE (ogólne wytyczne polityki gospodarczej) zgodnie z art. 121 ust. 2 TFUE, a także wytycznych w zakresie zatrudnienia, które państwa członkowskie muszą uwzględnić zgodnie z art. 148 ust. 2 TFUE (wytyczne dotyczące zatrudnienia),
(d) prowadzenie działań zapobiegających zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i korygujących je na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2011,
(e) stosowanie procedury nadmiernego deficytu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1467/97.
3.
Wszelkie wnioski Komisji skierowane ogólnie do Unii w ramach okresu oceny obejmują ocenę oddziaływania proponowanych strategii politycznych zgodnie z art. 9 TFUE.
4.
Parlament Europejski i parlamenty krajowe są odpowiednio zaangażowane w okres oceny w celu zwiększenia przejrzystości podejmowanych decyzji oraz odpowiedzialności i rozliczalności za nie.
W celu odpowiedniego uwzględnienia roli Parlamentu Europejskiego do dnia 31 grudnia 2011 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Europejską, Radą i Komisją zostanie zawarte porozumienie międzyinstytucjonalne.
To porozumienie międzyinstytucjonalne jest poddawane przeglądowi co trzy lata i w razie potrzeby wprowadza się do niego zmiany.
Artykuł 2-aa
W razie potrzeby w ramach okresu oceny przeprowadzane są konsultacje z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym utworzonym na mocy art. 134 TFUE, Komitetem Zatrudnienia ustanowionym zgodnie z art. 150 TFUE oraz Komitetem Ochrony Socjalnej ustanowionym zgodnie z art. 160 TFUE.
W ramach okresu oceny odbywają się również konsultacje z właściwymi zainteresowanymi stronami, zwłaszcza z partnerami społecznymi, w sprawie głównych kierunków strategii politycznych, które będą omawiane przez instytucje Unii.
1b. dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA 1-Aa
DIALOG GOSPODARCZY
Artykuł 2-ab
W celu wzmocnienia dialogu między instytucjami Unii – zwłaszcza Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją – a parlamentami, rządami i innymi odpowiednimi organami państw członkowskich oraz w celu zagwarantowania większej przejrzystości i odpowiedzialności, przedmiotowo właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może prowadzić wysłuchania oraz organizować debaty publiczne na temat nadzoru makroekonomicznego i budżetowego prowadzonego przez Radę i Komisję.”
1c. dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA -1Ab
KRAJOWE PROGRAMY REFORM
Artykuł 2-ac
1.
Państwa członkowskie sporządzają krajowe programy reform w celu prowadzenia polityki gospodarczej, która przyczynia się do osiągania celów Unii, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami TFUE oraz w kontekście spoczywającego na nich zobowiązania do uznawania polityk gospodarczych za przedmiot wspólnego zainteresowania na mocy art. 121 ust. 2 TFUE.
2.
Krajowe programy reform państw członkowskich wspierają unijną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz zawierają konkretne cele polityczne, odnośne reformy oraz inwestycje publiczne i prywatne, a także inne istotne strategie polityczne.
Są one opracowywane zgodnie z:
(a) ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej oraz wytycznymi dotyczącymi zatrudnienia,
(b) rocznymi wytycznymi politycznymi Rady Europejskiej i dodatkowymi zobowiązaniami,
(c) wszelkimi opiniami lub zaleceniami Rady lub ostrzeżeniami Komisji dotyczącymi danego państwa członkowskiego zgodnie z odpowiednimi postanowieniami TFUE.
3.
Co roku do dnia 30 kwietnia każde państwo członkowskie przedkłada Radzie i Komisji swój krajowy program reform w celu prowadzenia wielostronnego nadzoru w myśl art. 121 ust. 3 TFUE.
4.
Wszystkie państwa członkowskie podają swoje krajowe programy reform do wiadomości publicznej po należytym zaangażowaniu parlamentu krajowego i po przeprowadzeniu konsultacji krajowych z udziałem zainteresowanych stron, w tym partnerów społecznych.
5.
Zgodnie z wytycznymi politycznymi, zobowiązaniami, zaleceniami i ostrzeżeniami określonymi w ust. 2 Rada monitoruje wdrażanie krajowych programów reform państw członkowskich w oparciu o oceny Komisji oraz w ramach nadzoru wielostronnego zgodnie z art. 121 TFUE.
6.
Oceny Komisji uwzględniają informacje dostarczone przez państwa członkowskie, szczególnie przez państwa należące do strefy euro, sobie nawzajem oraz Komisji na temat planowanych decyzji w dziedzinie polityki gospodarczej, których spodziewane znaczące skutki zewnętrzne mogłyby potencjalnie zagrozić sprawnemu działaniu rynku wewnętrznego oraz unii gospodarczej i walutowej.
7.
Rada, w oparciu o zalecenie Komisji, ocenia wiarygodność planowanych działań politycznych i założeń gospodarczych, na których opierają się krajowe programy reform.
8.
Na wniosek Komisji Rada wydaje opinię na temat każdego krajowego programu reform.
Jeżeli Rada stwierdzi, że treść i cele programu powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do przedłożenia w terminie dwóch miesięcy korekty działań politycznych zawartych w krajowym programie reform.
Rada i Komisja badają dostosowane programy zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.
9.
W przypadku stwierdzenia znacznego odstępstwa od celów polityki przedstawionych w opinii, o której mowa w ust. 8, Komisja kieruje do państwa członkowskiego ostrzeżenie.
Ostrzeżenie to podawane jest do wiadomości publicznej.
Rada, na wniosek Komisji, może też skierować do danego państwa członkowskiego zalecenie dotyczące podjęcia niezbędnych działań dostosowawczych.
10.
Zgodnie z art. 121 ust. 5 TFUE przewodniczący zarówno Rady, jak i Komisji składają Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europejskiej roczne sprawozdanie dotyczące rezultatów wielostronnego nadzoru.
W przypadku poważnych obaw Rady co do postępów konkretnego państwa członkowskiego Rada może, na wniosek Komisji, przedłożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europejskiej.
11.
W przypadkach, o którym mowa w ust. 9 i 10, Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie jego polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.”
1d. art. 2a otrzymuje brzmienie:
„Każde państwo członkowskie posiada zróżnicowany średniookresowy cel dotyczący jego pozycji budżetowej.
Te różne dla każdego państwa członkowskiego średniookresowe cele budżetowe mogą odbiegać od wymogu pozycji budżetowej bliskiej równowadze lub nadwyżce, a jednocześnie przewidywać margines zabezpieczający przed przekroczeniem przez deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wskaźnika 3% PKB.
Każdy średniookresowy cel budżetowy zapewnia równowagę finansów publicznych lub szybki postęp w kierunku tej równowagi, przy jednoczesnym pozostawieniu pola manewru w ramach budżetu, ze szczególnym uwzględnieniem zapotrzebowania na inwestycje publiczne.
Biorąc pod uwagę te czynniki, dla państw członkowskich, które przyjęły walutę euro, oraz dla państw członkowskich uczestniczących w ERM2 średniookresowe cele budżetowe dla danego kraju ustalane są w ramach określonego przedziału pomiędzy -1 % PKB a równowagą lub nadwyżką, w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe.
Średniookresowy cel budżetowy jest rewidowany co trzy lata, a w przypadku wprowadzania znaczącej reformy strukturalnej częściej, o ile zachodzi taka potrzeba.
Średniookresowy cel budżetowy stanowi integralną część krajowych średniookresowych ram budżetowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą Rady 2011/…/UE w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich.”
1e. dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA 1Aa
ODPOWIEDZIALNOŚĆ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZA WŁASNY ROZWÓJ
Artykuł 2aa
1.
Każde uczestniczące państwo członkowskie wprowadza cele paktu stabilności i wzrostu oraz obowiązki z zakresu polityki budżetowej wynikające z TFUE do prawa krajowego.
Uczestniczące państwa członkowskie ustanawiają średniookresowe ramy budżetowe obejmujące co najmniej czteroletni okres planowania budżetowego, w celu określenia rozsądnego średniookresowego celu budżetowego.
2.
Niezależne organy lub instytucje zajmujące się krajową polityką budżetową gwarantują merytoryczny charakter prowadzonej w uczestniczących państwach członkowskich debaty krajowej na temat obecnych strukturalnych pozycji budżetowych i celu średniookresowego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Uczestniczące państwa członkowskie ustanawiają krajowe liczbowe reguły budżetowe, skutecznie pomagające im wywiązywać się ze swoich zobowiązań w zakresie polityki budżetowej wynikających z TFUE.
Takie krajowe liczbowe reguły budżetowe są w pełni zgodne ze średniookresowym celem budżetowym i stanowią jego uzupełnienie.
4.
Uczestniczące państwa członkowskie opracowują krajowe ramy budżetowe zapewniające zgodność z celami paktu stabilności i wzrostu.
Opracowanie krajowych ram budżetowych może opierać się na prawie krajowym lub na porozumieniu politycznym na szczeblu krajowym.
Sporządzając krajowe ramy budżetowe każde uczestniczące państwo członkowskie wykracza w razie potrzeby poza minimalne wymogi określone w dyrektywie Rady 2011/.../UE w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich.
Każde uczestniczące państwo członkowskie dąży do zdobycia poparcia parlamentu dla swojego programu stabilności.
Jeżeli nie uzyskano poparcia parlamentu, informację o tym należy zawrzeć w programie stabilności.
5.
Państwa członkowskie biorą pod uwagę wytyczne i zalecenia Rady i Komisji, zwłaszcza przy przygotowywaniu budżetu, i odpowiednio angażują parlamenty krajowe w procedury związane z koordynacją polityki gospodarczej.
Przedkładając projekt budżetu parlamentowi państwo członkowskie przedstawia również wszelkie opinie Rady lub Komisji w sprawie programu stabilności, a w przypadku znacznego odstąpienia od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia, dołącza do opinii zalecenie Komisji, któremu towarzyszy wyjaśnienie tego, w jaki sposób uwzględniono te opinie i zalecenia.
6.
Państwa członkowskie zapewniają niezawisłość zawodową krajowych władz statystycznych, których działania są zgodne z Europejskim kodeksem praktyk statystycznych ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 223/2009, jak i krajowych trybunałów obrachunkowych.
W tym celu minimalne wymogi są następujące:
(a) przejrzyste procesy rekrutacji i dymisji, które muszą być niezależne od wyników wyborów politycznych,
(b) przydział środków budżetowych, który musi być dokonywany corocznie,
(c) termin publikacji informacji statystycznych, które muszą być określone z co najmniej rocznym wyprzedzeniem.
1f. dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA 1Ab
WYSŁUCHANIE PRZEWODNICZĄCEGO EUROGRUPY
Artykuł 2ab
Na wniosek Parlamentu Europejskiego lub z inicjatywy przewodniczącego Eurogrupy przedmiotowo właściwe komisje Parlamentu Europejskiego mogą przeprowadzić wysłuchanie przewodniczącego Eurogrupy, w szczególności na temat programu prac Eurogrupy, sytuacji gospodarczej w strefie euro, ewolucji zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro, konkurencyjności w uczestniczących państwach członkowskich i realnej konwergencji ich gospodarek, stabilności pozycji budżetowych uczestniczących państw członkowskich, realizacji programów stabilności i krajowych planów reform, a także ewolucji zaburzeń równowagi makroekonomicznej w UE.”
2. w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
(a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1.
Każde uczestniczące państwo członkowskie przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 TFUE , w formie programu stabilności stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności finansów publicznych, co prowadzi do stabilności cen , silnego i trwałego wzrostu oraz tworzenia miejsc pracy.
(b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:
„(a) średniookresowy cel budżetowy oraz ścieżkę dostosowania do tego celu salda sektora instytucji rządowych i samorządowych, wyrażone jako procent PKB, oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia tego sektora, planowaną ścieżkę wzrostu wydatków publicznych, w tym odnośne nakłady brutto na środki trwałe, ze szczególnym uwzględnieniem warunków i kryteriów służących ustaleniu wzrostu wydatków zgodnie z art. 5 ust. 1, planowaną ścieżkę wzrostu dochodów publicznych, przy założeniu niezmiennego kursu polityki oraz kwantyfikację planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów;”
(ia) dodaje się literę w brzmieniu:
„(aa) oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych, a także wszelkie niejawne i warunkowe zobowiązania, takie jak spodziewane budżetowe koszty publicznych zobowiązań emerytalnych i gwarancji publicznych – szczegółowy charakter tych informacji w ujednoliconych ramach opracuje Komisja;”
(ib) dodaje się literę w brzmieniu:
„ab) informacje na temat zgodności programu stabilności z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej oraz krajowym programem reform;”
(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:
"(c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą wyczerpującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych pozytywnych konsekwencji budżetowych , w tym poprzez zwiększenie trwałego wzrostu potencjalnego;”
(ba) dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a.
Program stabilności opiera się na realistycznych i ostrożnych prognozach makroekonomicznych i budżetowych, wykorzystujących najbardziej aktualne informacje.
Podstawą planowania budżetowego jest najbardziej prawdopodobny scenariusz makrobudżetowy bądź ostrożniejszy scenariusz, w którym szczegółowo wskazane są odchylenia od najbardziej prawdopodobnego scenariusza makrobudżetowego.
Prognozy makroekonomiczne i budżetowe przygotowuje się z uwzględnieniem prognoz Komisji i prognoz niezależnych organów, w stosownych przypadkach.
Znaczne rozbieżności pomiędzy wybranym scenariuszem makrobudżetowym a prognozami Komisji wyjaśnia się w programie stabilności.”
(c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych, planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów, ujętych ilościowo w odpowiedni sposób, oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) , aa), ab) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.”
3. art. 4 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 4
1.
Programy stabilności są przedkładane corocznie pomiędzy 1 a 30 kwietnia.
Państwo członkowskie przyjmujące euro przedkłada swój program stabilności w ciągu sześciu miesięcy od podjęcia przez Radę decyzji o jego przynależności do strefy euro.
2.
Państwa członkowskie podają swoje programy stabilności do wiadomości publicznej.”
4. art. 5 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 5
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 TFUE , bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane państwo członkowskie w programie stabilności , ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa, uwzględniając przy tym przebieg kształtowania się odnośnego wskaźnika zadłużenia, i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego.
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada i Komisja badają , czy dane państwo członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia tego celu właściwą roczną korektę salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5% PKB jako wartość odniesienia dla tej korekty.
W odniesieniu do państw członkowskich o zadłużeniu przekraczającym 60% PKB lub znacznym ryzyku w odniesieniu do ogólnego zadłużenia publicznego Rada i Komisja badają , czy roczna korekta salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, znacznie przekracza wartość 0,5% PKB.
Rada i Komisja biorą pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
Ocenę tego, czy postępy na drodze do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego są wystarczające, przeprowadza się na podstawie oceny ogólnej, w której punktem odniesienia jest saldo strukturalne, a ocena ta powinna również obejmować analizę wydatków po skorygowaniu o dyskrecjonalne działania po stronie dochodów.
W tym celu Rada i Komisja oceniają , czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub planowanych po stronie dochodów, jest zgodna z następującymi warunkami:
▐
(a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza referencyjnego tempa potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów;
(b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza poziomu poniżej referencyjnego tempa potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a referencyjnym tempem potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
(c) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, uznaniowemu ograniczeniu dochodów budżetowych z poszczególnych źródeł towarzyszą ograniczenia wydatków bądź uznaniowy wzrost dochodów budżetowych z innych źródeł, bądź oba te środki.
Łączna suma wydatków nie obejmuje kosztów odsetek, wydatków na programy UE całkowicie równoważonych dochodami z unijnych środków finansowych, a także niedyskrecjonalnych zmian w kosztach zasiłków dla bezrobotnych.
Nadwyżki wzrostu wydatków ponad średniookresową wartość odniesienia nie są traktowane jako naruszenia wskaźnika odniesienia w takim stopniu, w jakim zostaną one w pełni zrównoważone przez wzrost dochodów ustanowiony przez prawo.
Referencyjne tempo potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie ocenia się na podstawie prognoz na przyszłość lub – o ile nie prowadzą one do spowolnienia ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego – na podstawie prognoz wstecznych .
Prognozy aktualizuje się w regularnych odstępach czasu.
Komisja podaje do wiadomości publicznej przejrzystą, niezależną i uzasadnioną ocenę metodologii tych prognoz.
Określając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla państw członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczając czasowe odstąpienie od tego celu w przypadku państw członkowskich, które cel ten już osiągnęły, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu i oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem, Rada i Komisja biorą pod uwagę wdrażanie znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych pozytywnych konsekwencji budżetowych , w tym poprzez zwiększenie potencjalnego trwałego wzrostu, a w związku z tym mających możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych.
Szczególną uwagę zwraca się na reformy emerytalne wprowadzające system wielofilarowy, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, przy czym odejście to odzwierciedla koszt netto reformy dla filaru publicznego, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
Rada i Komisja badają ponadto, czy treść programu stabilności ułatwia osiągnięcie trwałej konwergencji w strefie euro i ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej i wytycznymi w zakresie zatrudnienia państw członkowskich i Unii.
W przypadku nadzwyczajnego zdarzenia, na które dane państwo członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na sytuację finansową sektora instytucji rządowych i samorządowych w skali co najmniej 0,5% PKB rocznie, lub w okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w strefie euro lub w całej UE państwom członkowskim można zezwolić na czasowe odejście od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , o której mowa w akapicie trzecim, pod warunkiem, że nie zagrozi to średniookresowej stabilności finansowej .
2.
Komisja bada program stabilności w terminie trzech miesięcy od przedłożenia programu.
Komisja, po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, jeśli to konieczne, wydaje Radzie zalecenie dotyczące wydania opinii w sprawie programu .
Opinia jest uznana za przyjęta przez Radę, chyba że w terminie dziesięciu dni Rada postanowi odrzucić ją kwalifikowaną większością głosów.
W przypadku gdy program i jego cele potrzebują bardziej ambitnego sformułowania , ze szczególnym wskazaniem na ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , w ▌ opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.”
5. art. 6 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 6
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 TFUE Rada i Komisja monitorują wdrażanie programów stabilności, na podstawie informacji przekazywanych przez uczestniczące państwa członkowskie oraz ocen dokonywanych przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy, w szczególności w celu stwierdzenia znacznych rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu ▐.
2.
W przypadku znacznego odstąpienia od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , w rozumieniu art. 5 ust. 1 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia, oraz aby zapobiec wystąpieniu nadmiernego deficytu Komisja, zgodnie z art. 121 ust. 4 TFUE , kieruje do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie.
Ostrzeżenie to podawane jest do wiadomości publicznej.
Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie prowadzonej polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.
W przypadku wystąpienia takiego znacznego odstąpienia Komisja może zażądać dodatkowych informacji od danego państwa członkowskiego.
W ciągu jednego miesiąca od wystąpienia jakiegokolwiek znacznego odstąpienia, o którym mowa w pierwszym akapicie, Rada przyjmuje zalecenie w sprawie środków politycznych, wyznaczając termin maksymalnie pięciu miesięcy na zaradzenie temu odstąpieniu, w oparciu o zalecenie Komisji.
W przypadku szczególnie poważnego odstąpienia lub w szczególnie poważnej sytuacji termin ten wynosi maksymalnie trzy miesiące.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
Komisja monitoruje środki zawarte w zaleceniu w oparciu o wizyty nadzorcze zgodnie z art. -11 niniejszego rozporządzenia oraz przygotowuje sprawozdanie dla Rady.
Sprawozdanie to zostaje podane do wiadomości publicznej w ciągu jednego miesiąca.
Jeżeli dane państwo członkowskie nie podejmie odpowiednich działań w terminie określonym w zaleceniu Rady na mocy akapitu drugiego, Komisja zaleca bezzwłocznie Radzie, by stwierdziła brak skutecznych działań.
Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
Równocześnie Rada na wniosek Komisji kieruje formalne sprawozdanie do Rady Europejskiej.
Cały ten proces, począwszy od zalecenia Rady, o którym mowa w drugim akapicie, a skończywszy na ostatecznym zaleceniu Rady i sprawozdaniu skierowanym do Rady Europejskiej, o których mowa w akapicie czwartym, trwa maksymalnie sześć miesięcy.
Odstępstwo od średniookresowego celu budżetowego lub ścieżki dostosowania do tego celu ocenia się na podstawie ogólnej oceny równowagi strukturalnej wraz z analizą wydatków netto środków uznaniowych po stronie dochodów zgodnie z art. 5 ust. 1.
Ocena tego, czy odstąpienie jest znaczne , obejmuje w szczególności następujące kryteria :
W przypadku państwa członkowskiego, które nie osiągnęło jeszcze średniookresowego celu budżetowego, podczas oceny zmiany równowagi strukturalnej, jeżeli odstąpienie wynosi co najmniej 0,5% PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25% PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat ; podczas oceny wzrostu wydatków netto środków uznaniowych po stronie dochodów, jeżeli odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5% PKB w ciągu jednego roku bądź narastająco w ciągu dwóch kolejnych lat.
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie z istotną nadwyżką osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Odstąpienie to może również nie być brane pod uwagę , gdy wynika ono z nadzwyczajnego zdarzenia, na które dane państwo członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na sytuację finansową sektora instytucji rządowych i samorządowych w stopniu co najmniej 0,5% PKB rocznie, lub w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury o charakterze ogólnym , pod warunkiem, że nie powoduje to zagrożenia dla średniookresowej stabilności budżetowej .
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Komisja kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada może odrzucić takie zalecenie Komisji większością kwalifikowaną.
Rada ▌podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie prowadzonej polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.”
6. w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
(a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1.
Każde państwo członkowskie objęte derogacją przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 TFUE , w formie programu konwergencji stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności finansów publicznych, co prowadzi do stabilności cen , ▌silnego i trwałego wzrostu oraz tworzeniu miejsc pracy.”
(b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:
„(a) średniookresowy cel budżetowy oraz ścieżkę dostosowania do tego celu salda sektora instytucji rządowych i samorządowych, wyrażone jako procent PKB, oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia tego sektora, planowaną ścieżkę wzrostu wydatków publicznych, w tym odnośne nakłady brutto na środki trwałe, ze szczególnym uwzględnieniem warunków i kryteriów służących ustaleniu wzrostu wydatków zgodnie z art. 9 ust. 1, planowaną ścieżkę wzrostu dochodów publicznych, przy założeniu niezmiennego kursu polityki oraz kwantyfikację planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów, średniookresowe cele polityki pieniężnej i relacje między tymi celami a stabilnością cen i kursu wymiany oraz osiągnięciem trwałej konwergencji;”
(ia) dodaje się literę w brzmieniu:
„(aa) oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych, a także wszelkie niejawne i warunkowe zobowiązania, takie jak spodziewane budżetowe koszty publicznych zobowiązań emerytalnych i gwarancji publicznych – szczegółowy charakter tych informacji w ujednoliconych ramach opracuje Komisja;”
(ib) dodaje się literę w brzmieniu:
„ab) informacje na temat zgodności programu stabilności z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej, wytycznymi w zakresie zatrudnienia oraz krajowym programem reform;”
(ic) lit. b) otrzymuje brzmienie:
„(b) podstawowe założenia dotyczące spodziewanego rozwoju sytuacji gospodarczej i ważnych zmiennych ekonomicznych, mających znaczenie dla realizacji programu konwergencji, takich jak rządowe wydatki inwestycyjne, wzrost produktu krajowego brutto (PKB) w ujęciu realnym, poziom zatrudnienia i inflacja;”
(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:
„(c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych pozytywnych konsekwencji budżetowych , w tym poprzez zwiększenie potencjalnego trwałego wzrostu;”
(ba) dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a.
Program konwergencji opiera się na realistycznych i ostrożnych prognozach makroekonomicznych i budżetowych wykorzystujących najbardziej aktualne informacje.
Podstawą planowania budżetowego jest najbardziej prawdopodobny scenariusz makrobudżetowy bądź ostrożniejszy scenariusz, w którym szczegółowo wskazane są odchylenia od najbardziej prawdopodobnego scenariusza makrobudżetowego.
Prognozy makroekonomiczne i budżetowe przygotowuje się z uwzględnieniem prognoz Komisji i prognoz niezależnych organów, w stosownych przypadkach.
Znaczne rozbieżności pomiędzy wybranym scenariuszem makrobudżetowym a prognozami Komisji wyjaśnia się w programie konwergencji.”
(c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych, planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów, ujętych ilościowo w odpowiedni sposób, oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) , aa), ab) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.”
7. art. 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
1.
Programy konwergencji są przedkładane corocznie pomiędzy 1 a 30 kwietnia.
1a.
W przypadku państw, w których rok podatkowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym, po przedłożeniu programu konwergencji następuje prezentacja budżetu parlamentom krajowym w możliwie jak najkrótszym czasie po jego opublikowaniu.
2.
Państwa członkowskie podają ▌swoje programy konwergencji do wiadomości publicznej .”
8. art. 9 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 9
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 TFUE , bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane państwo członkowskie w programie konwergencji , ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa, uwzględniając przy tym przebieg kształtowania się odnośnego wskaźnika zadłużenia, i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego.
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada i Komisja biorą pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
W odniesieniu do państw członkowskich o zadłużeniu przekraczającym 60% PKB lub znacznym ryzyku w odniesieniu do ogólnego zadłużenia publicznego Rada i Komisja badają , czy roczna korekta salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, znacznie przekracza wartość 0,5% PKB.
W odniesieniu do państw członkowskich uczestniczących w ERM2 Rada i Komisja badają , czy dane państwo członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia swojego średniookresowego celu budżetowego właściwą roczną korektę salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5% PKB jako wartość odniesienia.
Ocenę tego, czy postępy na drodze do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego są wystarczające, przeprowadza się na podstawie oceny ogólnej, w której punktem odniesienia jest saldo strukturalne, a ocena ta powinna również obejmować analizę wydatków po skorygowaniu o dyskrecjonalne działania po stronie dochodów.
W tym celu Rada i Komisja oceniają , czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub proponowanych po stronie dochodów, jest zgodna z następującymi warunkami:
▐
(a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza referencyjnego tempa potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów ;
(b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza poziomu poniżej referencyjnego tempa potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a referencyjnym tempem potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
(c) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, uznaniowemu ograniczeniu dochodów budżetowych z poszczególnych źródeł towarzyszą cięcia wydatków bądź uznaniowy wzrost dochodów budżetowych z innych źródeł, bądź oba te środki.
Łączna suma wydatków nie obejmuje kosztów odsetek, wydatków na programy UE całkowicie równoważonych dochodami z unijnych środków finansowych, a także niedyskrecjonalnych zmian w kosztach zasiłków dla bezrobotnych.
Nadwyżki wzrostu wydatków ponad średniookresowe wartości odniesienia nie są traktowane jako naruszenia wskaźnika odniesienia w takim stopniu, w jakim zostaną one w pełni zrównoważone przez wzrost dochodów ustanowiony przez prawo.
Referencyjne tempo potencjalnego wzrostu PKB w średnim okresie ocenia się na podstawie prognoz na przyszłość lub – o ile nie prowadzą one do spowolnienia ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego – na podstawie prognoz wstecznych.
Prognozy aktualizuje się w regularnych odstępach czasu.
Komisja podaje do wiadomości publicznej przejrzystą, niezależną i uzasadnioną ocenę metodologii tych prognoz.
Określając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla państw członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczając czasowe odstąpienie od tego celu w przypadku państw członkowskich, które cel ten już osiągnęły, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu i oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem, Rada i Komisja biorą pod uwagę wdrażanie znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych pozytywnych konsekwencji budżetowych , w tym poprzez zwiększenie potencjalnego trwałego wzrostu, a w związku z tym mających możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych.
Szczególną uwagę zwraca się na reformy emerytalne wprowadzające system wielofilarowy, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, przy czym odejście to odzwierciedla koszt netto reformy dla filaru publicznego, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
Rada i Komisja badają ponadto, czy treść programu konwergencji ułatwia ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej oraz wytycznymi w zakresie zatrudnienia państw członkowskich i Unii.
Ponadto w odniesieniu do państw członkowskich uczestniczących w ERM2 Rada i Komisja badają , czy treść programu konwergencji zapewnia ich niezakłócony udział w tym mechanizmie kursowym.
W przypadku nadzwyczajnego zdarzenia, na które dane państwo członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na sytuację finansową sektora instytucji rządowych i samorządowych w skali co najmniej 0,5% PKB rocznie, lub w okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w strefie euro lub w całej UE państwom członkowskim można wyjątkowo zezwolić na czasowe odejście od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , o której mowa w akapicie trzecim, pod warunkiem, że nie zagrozi to średniookresowej stabilności finansowej .
2.
Rada bada program konwergencji w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od przedłożenia programu.
Rada wydaje opinię dotyczącą programu, jeśli to konieczne, opierając się na zaleceniu Komisji oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Jeżeli zgodnie z art. 121 TFUE Rada stwierdzi, że program i jego cele powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, ze szczególnym wskazaniem na ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.”
9. art. 10 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 10
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 TFUE Rada i Komisja monitorują wdrażanie programów konwergencji, na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie objęte derogacją oraz ocen dokonywanych przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy, w szczególności w celu stwierdzenia znacznych, rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu, wynikających z odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej.
Ponadto Rada i Komisja monitorują politykę gospodarczą państw członkowskich objętych derogacją w świetle celów programów konwergencji, aby zapewnić, iż prowadzona przez nie polityka służy osiągnięciu stabilności, a tym samym uniknięciu zniekształceń realnego kursy wymiany i nadmiernych wahań nominalnych kursów wymiany.
2.
W przypadku znacznego odstąpienia od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego , w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia, oraz aby zapobiec wystąpieniu nadmiernego deficytu, Komisja, zgodnie z art. 121 ust. 4 TFUE , kieruje do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie.
Ostrzeżenie to podawane jest do wiadomości publicznej.
Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie prowadzonej polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.
W przypadku wystąpienia takiego znacznego odstąpienia Komisja może zażądać dodatkowych informacji od danego państwa członkowskiego.
W ciągu jednego miesiąca od wystąpienia jakiegokolwiek znacznego odstąpienia, o którym mowa w pierwszym akapicie, Rada przyjmuje zalecenie w sprawie środków politycznych, wyznaczając termin maksymalnie pięciu miesięcy na zaradzenie temu odstąpieniu, w oparciu o zalecenie Komisji.
W przypadku szczególnie poważnego odstąpienia lub w szczególnie poważnej sytuacji termin ten wynosi maksymalnie trzy miesiące.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
Komisja monitoruje środki zawarte w zaleceniu w oparciu o zalecenie wynikające z wizyt nadzorczych zgodnie z art. -11 niniejszego rozporządzenia oraz przygotowuje sprawozdanie dla Rady.
Sprawozdanie to zostaje podane do wiadomości publicznej w ciągu jednego miesiąca.
Jeżeli dane państwo członkowskie nie podejmie odpowiednich działań w terminie określonym w zaleceniu Rady na mocy akapitu drugiego, Komisja zaleca bezzwłocznie Radzie, by stwierdziła brak skutecznych działań.
Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
Równocześnie Rada na wniosek Komisji kieruje formalne sprawozdanie do Rady Europejskiej.
Cały ten proces, począwszy od zalecenia Rady, o którym mowa w drugim akapicie, a skończywszy na ostatecznym zaleceniu Rady i sprawozdaniu skierowanym do Rady Europejskiej, o których mowa w akapicie czwartym, trwa maksymalnie sześć miesięcy.
Odstępstwo od średniookresowego celu lub ścieżki dostosowania do tego celu ocenia się na podstawie ogólnej oceny równowagi strukturalnej wraz z analizą wydatków netto środków uznaniowych po stronie dochodów zgodnie z art. 9 ust. 1.
Ocena tego, czy odstąpienie jest znaczne , obejmuje w szczególności następujące kryteria :
W przypadku państwa członkowskiego, które nie osiągnęło jeszcze średniookresowego celu budżetowego, podczas oceny zmiany równowagi strukturalnej odstąpienie uznaje się za znaczne, jeżeli wynosi co najmniej 0,5% PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25% PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat; podczas oceny wzrostu wydatków netto środków uznaniowych po stronie dochodów, jeżeli odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5% PKB w ciągu jednego roku bądź narastająco w ciągu dwóch kolejnych lat.
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie z istotną nadwyżką osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Odejście to może również nie być brane pod uwagę , gdy wynika ono z nadzwyczajnego zdarzenia, na które dane państwo członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na sytuację finansową sektora instytucji rządowych i samorządowych w stopniu co najmniej 0,5% PKB rocznie, lub w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury o charakterze ogólnym , pod warunkiem, że nie powoduje to zagrożenia dla średniookresowej stabilności budżetowej .
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Komisja kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada ▌podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
Parlament Europejski może zwrócić się do danego państwa członkowskiego o wyjaśnienie prowadzonej polityki przed przedmiotowo właściwą komisją PE.
3a.
W przypadku wezwania do zorganizowania spotkania między właściwą komisją Parlamentu Europejskiego a państwem członkowskim, mającego na celu wyjaśnienie stanowiska, wymaganych działań lub odstępstwa od wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, spotkanie to zostaje zorganizowane pod auspicjami jednej z poniższych instytucji:
(a) Parlamentu Europejskiego,
(b) parlamentu zainteresowanego państwa członkowskiego,
(c) parlamentu kraju sprawującego prezydencję rotacyjną.”
9a.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł -11
1.
Komisja dba o prowadzenie stałych konsultacji z organami państw członkowskich zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Komisja przeprowadza we wszystkich państwach członkowskich wizyty z myślą o prowadzeniu regularnych konsultacji, a także – w odpowiednich przypadkach – nadzoru.
Komisja może zaprosić do udziału w dialogu oraz wizytach nadzorczych przedstawicieli Europejskiego Banku Centralnego, jeżeli uzna to za stosowne, lub innych właściwych instytucji.
2.
W stosownych przypadkach Komisja przekazuje danym państwom członkowskim wstępne ustalenia z wizyt konsultacyjnych lub nadzorczych, aby państwa te się do nich ustosunkowały.
3.
W ramach wizyt konsultacyjnych Komisja analizuje bieżącą sytuację gospodarczą w danym państwie członkowskim i rozpoznaje wszelkie zagrożenia lub trudności związane z realizacją celów niniejszego rozporządzenia.
4.
W ramach wizyt nadzorczych Komisja monitoruje procesy i sprawdza, czy podjęto działania w myśl decyzji Rady lub Komisji zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia.
Wizyty nadzorcze odbywają się jedynie w wyjątkowych przypadkach i tylko wtedy, gdy występują dostrzegalne zagrożenia lub znaczne trudności w realizacji tych celów.
5.
Komisja informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy o powodach wizyty nadzorczej.
6.
Państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia przeprowadzenia wizyt konsultacyjnych i nadzorczych.
Na wniosek Komisji państwa członkowskie udzielają wsparcia wszystkim odpowiednim organom krajowym w przygotowaniu i przeprowadzeniu wizyt konsultacyjnych i nadzorczych.”
9b. art. 11 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 11
W ramach wielostronnego nadzoru opisanego w niniejszym rozporządzeniu Rada i Komisja dokonają wszechstronnej oceny opisanej w art. 121 ust. 3 TFUE.”
9c.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 11a
Parlament Europejski i Rada oceniają wdrażanie niniejszego rozporządzenia w oparciu o sprawozdanie roczne Komisji.
9d.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 12a
Przegląd
1.
Do dnia …* i co trzy lata po tym terminie Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Sprawozdanie wraz z wszelkimi załączonymi wnioskami przekazywane jest Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3.
Jeżeli w sprawozdaniu wskazano przeszkody dla prawidłowego funkcjonowania zawartych w traktatach zasad i postanowień dotyczących unii gospodarczej i walutowej, podaje się w nim niezbędne zalecenia dla Rady Europejskiej.
4.
Sprawozdanie obejmuje wniosek dotyczący rozszerzenia zasady odwróconej większości kwalifikowanej w Radzie na wszystkie etapy procedury, o której mowa w niniejszym rozporządzeniu.
5.
Do dnia ... *, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, do którego w razie potrzeby dołącza wnioski legislacyjne w sprawie ustanowienia, na mocy przepisów UE, mechanizmu zachęt, którego celem jest udzielenie gwarancji szeregowi inicjatyw dotyczących obligacji na rzecz projektów UE2020.
*Dz.U.: proszę wstawić datę: rok po terminie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.”
10. wszelkie odesłania do „art. 99” zastępuje się w całym rozporządzeniu odesłaniami do „art. 121”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w ...... dnia ......
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ
Pani Sharon Bowles
Przewodnicząca
Komisja Gospodarcza i Monetarna
BRUKSELA
Przedmiot: Opinia w sprawie podstawy prawnej wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych ((COM(2010) 526 – C7‑0300/2010 – 2010/0280(COD) )
Szanowna Pani Przewodnicząca,
W piśmie z dnia 4 marca 2011 r. zwróciła się Pani do Komisji Prawnej – zgodnie z art. 37 ust. 2 Regulaminu PE – o opinię na temat odpowiedniej podstawy prawnej różnych wniosków legislacyjnych, do których w Pani komisji jako komisji właściwej i/lub w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych złożono poprawki mające na celu zmianę podstawy prawnej.
Komisja rozpatrzyła powyższą kwestię na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r.
Celem pakietu dotyczącego zarządzania gospodarczego jest wyjście naprzeciw potrzebie większej koordynacji i ściślejszego nadzoru strategii polityki gospodarczej w unii gospodarczej i walutowej.
Pakiet ten obejmuje sześć wniosków legislacyjnych.
Wnioski te analizowane są oddzielnie w załączniku.
Dla wygody, wnioski komisji dotyczące właściwej dla każdego przypadku podstawy prawnej przedstawiono poniżej:
– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania ((COM(2010) 527, 2010/0281 (COD)).
Jedynym celem tego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest rozszerzenie procedury nadzoru gospodarczego, na co zezwala art. 121 ust. 6 TFUE .
Ta podstawa prawna wydaje się zatem odpowiednia.
– Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich ((COM(2010) 523 wersja ostateczna, 2010/ 0277 (NLE))
Głównym celem tego wniosku jest zachęcenie do odpowiedzialności budżetowej poprzez określenie minimalnych wymogów dla ram krajowych oraz zadbanie o skuteczność procedury nadmiernego deficytu.
Dlatego podstawa prawna zaproponowana przez Komisję Europejską, tj. art. 126 ust. 14 akapit trzeci TFUE , wydaje się odpowiednia.
– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych ((COM(2010) 526, 2010/0280 (COD))
Celem tego wniosku jest zapewnienie ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich.
Dlatego wydaje się, że art. 121 ust. 6 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną dla tego wniosku.
– Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu ((COM(2010) 522 wersja ostateczna, 2010/0276 (CNS))
W świetle faktu, że głównym celem tego wniosku jest określenie szczegółowych zasad, jakimi należy się kierować przy stosowaniu procedury nadmiernego deficytu, jedyną odpowiednią podstawą prawną jest art. 126 ust. 14 TFUE .
– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro ((COM(2010) 524, 2010/0278 (COD))
Uznaje się, że art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE stanowią odpowiednią podstawę prawną.
– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro ((COM(2010) 525, 2010/0279 (COD))
Mając na uwadze cel tego wniosku, jakim jest skuteczniejsza korekta zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro, art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE stanowią odpowiednią podstawę prawną.
Na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r.
Komisja Prawna przyjęła jednogłośnie powyższe zalecenia
W głosowaniu końcowym uczestniczyli: Klaus-Heiner Lehne (przewodniczący), Evelyn Regner (wiceprzewodnicząca), Piotr Borys, Sergio Gaetano Cofferati, Christian Engström, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Sajjad Karim, Kurt Lechner, Eva Lichtenberger, Antonio López-Istúriz White, Arlene McCarthy, Antonio Masip Hidalgo, Alajos Mészáros, Angelika Niebler, Bernhard Rapkay, Alexandra Thein, Diana Wallis, Rainer Wieland, Cecilia Wikström, Tadeusz Zwiefka .
Z poważaniem,
Klaus-Heiner Lehne
Załącznik
Przedmiot: Podstawa prawna wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych ((COM(2010) 526, 2010/0280 (COD)).
Kryzys gospodarczy i finansowy pokazał, że należy dokonać przeglądu ram unii gospodarczej i walutowej (UGW), aby umocnić dotychczasowe instrumenty i rozszerzyć procedury koordynacji i wielostronnego nadzoru.
Jak podkreśla w uzasadnieniu Komisja, system należy wzmocnić w celu „ stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych, które są warunkiem wstępnym trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”
Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady (UE) zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu, uzasadnienie. .
Pakiet dotyczący zarządzania gospodarczego składa się z sześciu wniosków mających na celu poprawę koordynacji strategii polityki gospodarczej i nadzoru nad nimi w ramach UGW w kontekście strategii „Europa 2020” oraz europejskiego semestru, nowego cyklu nadzoru łączącego procesy ujęte w pakcie stabilności i wzrostu
Pakt na rzecz stabilności i wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu oraz rezolucję Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie paktu stabilności i wzrostu. oraz w ogólnych wytycznych polityki gospodarczej.
Dwa z omawianych wniosków dotyczą procedury nadmiernego deficytu.
Obydwa są oparte na art. 126 ust. 14 TFUE.
Pozostałe cztery wnioski dotyczą procedury wielostronnego nadzoru i oparte są na art. 121 ust. 6; dwa z nich oparte są na art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE.
Wnioski te przygotowano w następstwie dwóch komunikatów
„Zacieśnienie koordynacji polityki gospodarczej” z dnia 12 maja 2010 r. oraz „Wzmocnienie koordynacji polityki gospodarczej w interesie stabilności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – Narzędzia na rzecz silniejszego zarządzania gospodarczego w UE” z dnia 30 czerwca 2010 r.
Komisji Europejskiej oraz porozumienia w ramach Rady Europejskiej z czerwca 2010 r. w sprawie potrzeby zwiększenia koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich.
Pakiet dotyczący zarządzania gospodarczego przedłożono w dniu 29 września 2010 r.
Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (zwany dalej „wnioskiem”) jest obecnie przedmiotem pierwszego czytania w Komisji Gospodarczej i Monetarnej (ECON, komisja przedmiotowo właściwa).
Sprawozdawcą jest Corien Wortmann-Kool.
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych wydała opinię (sprawozdawczyni: Pervenche Berès).
W piśmie z dnia 4 marca 2011 r.
Komisja Gospodarcza i Monetarna zwróciła się do Komisji Prawnej – zgodnie z art. 37 ust. 2 Regulaminu PE – o opinię w sprawie podstawy prawnej.
Złożone poprawki mają na celu zmianę podstawy prawnej z jednego artykułu 126 ust. 6 na podstawę prawną w wielu artykułach (art. 126 ust. 6 w związku z art. 148 ust. 3 i 4 lub art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE).
Kontekst
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97, tzw. prewencyjna część paktu stabilności i wzrostu, zostało zmienione w roku 2005 rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 i uzupełnione sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r. pt. „Poprawa wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu”.
Analizowany wniosek ma na celu wprowadzenie dalszych zmian do tego rozporządzenia.
Rozporządzenie nr 1466/97 wprowadza przepisy mające zagwarantować prowadzenie przez państwa członkowskie rozważnej polityki budżetowej i stabilność finansów publicznych.
Aby osiągnąć te cele, wymaga ono, by państwa członkowskie osiągnęły i utrzymały średniookresowy cel budżetowy i w tym celu przedstawiały programy stabilności i programy konwergencji (punkt 4 preambuły).
Średniookresowe cele budżetowe są zdefiniowane jako odsetek PKB i zróżnicowane dla poszczególnych państw członkowskich, oscylując wokół wyważonej liczby.
Państwa członkowskie, które nie osiągnęły średniookresowego celu budżetowego, powinny zmierzać do niego w określonym rocznym tempie.
Mimo tych dokładnych ram, obecna sytuacja gospodarcza pokazuje, że postęp w realizacji średniookresowych celów budżetowych okazał się ogólnie niewystarczający.
Ponadto w praktyce okazało się, że saldo strukturalne nie jest wystarczającym miernikiem rzeczywistej sytuacji budżetowej kraju.
Według uzasadnienia Komisji
Patrz przypis 1: uzasadnienie. , w celu naprawy tych niedociągnięć konieczna jest reforma części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu.
W związku z tym wniosek skupia się na następujących środkach:
- obecne średniookresowe cele budżetowe i wymóg zbliżania się do nich w tempie 0,5 % PKB rocznie mają funkcjonować w ramach nowego założenia prowadzenia rozważnej polityki budżetowej; oznacza to, że roczne wydatki nie powinny przekraczać ostrożnościowego tempa wzrostu PKB w średnim okresie;
Rada powinna być zobowiązana do nadzorowania średniookresowych celów budżetowych przedstawionych przez dane państwo członkowskie (art. 9 i 10);
- w przypadku nieprzestrzegania tych postanowień przez dane państwo członkowskie, Komisja kieruje do niego ostrzeżenie (art. 6);
- jeżeli naruszenie utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada może zalecić państwu członkowskiemu podjęcie działań naprawczych na mocy art. 121 Traktatu.
Zalecenie to może być podane do wiadomości publicznej (art. 6).
Rozporządzenie stanowiące przedmiot wniosku przewiduje zatem szczegółowe postanowienia mające na celu zapewnienie koordynacji polityki gospodarczej i wyników gospodarczych państw członkowskich.
Proponowane podstawy prawne
Artykuł 121 ust. 6
6.
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą przyjąć szczegółowe zasady procedury wielostronnego nadzoru, o której mowa w ustępach 3 i 4
Artykuł 121 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
3.
W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwałej konwergencji dokonań gospodarczych Państw Członkowskich, Rada, na podstawie sprawozdań przedstawionych przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z Państw Członkowskich i w Unii, jak również zgodność polityk gospodarczych z ogólnymi kierunkami określonymi w ustępie 2 oraz regularnie dokonuje oceny całościowej.
Dla potrzeb tego wielostronnego nadzoru Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje o ważnych środkach, które przyjęły w dziedzinie swej polityki gospodarczej oraz wszelkie inne informacje, które uznają za niezbędne.
4.
Jeżeli w ramach procedury, o której mowa w ustępie 3, zostanie stwierdzone, że polityki gospodarcze Państwa Członkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami, o których mowa w ustępie 2, lub zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja może skierować do danego Państwa Członkowskiego ostrzeżenie.
Rada, na zalecenie Komisji, może kierować do danego Państwa Członkowskiego niezbędne zalecenia.
Rada, na wniosek Komisji, może zadecydować o podaniu swoich zaleceń do publicznej wiadomości.
W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę głosu członka Rady reprezentującego dane Państwo Członkowskie.
Większość kwalifikowaną pozostałych członków Rady określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera a). .
Artykuł 136
1.
W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów, Rada, zgodnie z odpowiednią procedurą spośród tych, o których mowa w artykułach 121 i 126, z wyjątkiem procedury przewidzianej w artykule 126 ustęp 14, przyjmuje środki w odniesieniu do Państw Członkowskich, których walutą jest euro, w celu:
a) wzmocnienia koordynacji i nadzoru ich dyscypliny budżetowej;
b) określenia kierunków, w zakresie w jakim ich to dotyczy, polityki gospodarczej, czuwając nad zgodnością tych kierunków z kierunkami przyjętymi dla całej Unii oraz zapewniając nadzór nad nimi.
2.
W odniesieniu do środków, o których mowa w ustępie 1, w głosowaniu biorą udział tylko członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie, których walutą jest euro.
Większość kwalifikowaną wyżej wymienionych członków określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera a).
Artykuł 148 ust. 3 i 4
3.
Każde Państwo Członkowskie przesyła do Rady i Komisji roczne sprawozdanie w sprawie podstawowych środków, jakie przyjęło w celu wykonania swej polityki zatrudnienia w świetle wytycznych określonych w ustępie 2.
4.
Na podstawie sprawozdań określonych w ustępie 3 i po uzyskaniu opinii Komitetu ds. Zatrudnienia, Rada corocznie analizuje w świetle wytycznych dotyczących zatrudnienia realizację polityk zatrudnienia Państw Członkowskich.
Rada, stanowiąc na zalecenie Komisji, może, jeśli uzna to za właściwe w kontekście dokonanej analizy, skierować zalecenia do Państw Członkowskich.
Stanowisko Trybunału Sprawiedliwości
Według utrwalonego orzecznictwa akt prawny powinien mieć, co do zasady, tylko jedną podstawę prawną.
W przypadku gdy analiza celu i treści unijnego aktu prawnego wykazuje, iż przyświeca mu podwójny cel lub że składa się on z dwóch elementów podlegających różnym podstawom prawnym, i jeśli jeden z tych aspektów można zidentyfikować jako główny lub nadrzędny, podczas gdy drugi ma jedynie charakter pomocniczy, wówczas podstawą prawną danego aktu powinien być jeden artykuł, tj. podstawa właściwa dla tego głównego lub nadrzędnego celu lub elementu
Sprawa C-91/05, Komisja przeciwko Radzie , Zb.
Orz.
2008, I-3651. .
Jedynie wyjątkowo, w przypadku stwierdzenia, że dany akt prawny służy jednocześnie realizacji większej liczby celów lub składa się z wielu nierozerwalnych elementów, z których żaden nie jest drugorzędny lub pośredni w stosunku do drugiego, należy przyjąć różne właściwe podstawy prawne
Sprawa C-338/01, Komisja przeciwko Radzie , Zb.Orz.
2004, I-4829. .
Analiza proponowanych podstaw prawnych
Zgodnie z punktem 4 preambuły głównym celem przedmiotowego rozporządzenia jest dopilnowanie, aby państwa członkowskie osiągnęły i utrzymały średniookresowy cel budżetowy i w tym celu przedstawiały programy stabilności i programy konwergencji.
W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wniosek ma na celu zapewnienie ścisłej koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich.
Dalsza analiza postanowień wniosku dowodzi tego samego.
Artykuł 5 przewiduje szczegółowe postanowienia dotyczące zasady rozważnej polityki budżetowej, art. 6 nakłada na Radę obowiązek nadzorowania wdrażania programów stabilności, a art. 7-10 określają zasady postępowania w przypadku odstępstw przyznanych państwom członkowskim.
Wszystkie powyższe środki wydają się stanowić szczegółowe zasady na rzecz bardziej zintegrowanej wielostronnej procedury nadzoru przewidzianej w art. 121 ust. 6 TFUE.
Dlatego wydaje się, że art. 121 ust. 6 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną tego wniosku.
W toku dalszej analizy konieczne jest określenie, czy cele przedmiotowego wniosku mogłyby uzasadnić przyjęcie podstawy prawnej w kilku artykułach.
Jak widzieliśmy, Trybunał Sprawiedliwości jasno wypowiada się w tej kwestii.
Po pierwsze należy zauważyć, że a rt.
148 jest zawarty w tytule IX dotyczącym zatrudnienia.
Umożliwia on Radzie – na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim – przyjęcie wytycznych, które państwa członkowskie muszą uwzględnić w polityce zatrudnienia.
Artykuł 148 ust. 3 i 4 pozwala Radzie na analizę wykonania polityki zatrudnienia państw członkowskich w świetle wytycznych dotyczących zatrudnienia oraz kierowanie zaleceń do państw członkowskich.
Nie stanowi on podstawy prawnej przyjęcia ustawodawstwa sensu stricto .
W związku z powyższym art. 148 nie stanowi odpowiedniej podstawy prawnej.
Po drugie, można krótko odpowiedzieć na pytanie, czy art. 136 TFUE mógłby stanowić odpowiednią podstawę prawną.
Mając na uwadze, że proponowany środek ma obowiązywać wszystkie państwa członkowskie, art. 136 nie jest odpowiednią podstawą, ponieważ dotyczy wyłącznie krajów strefy euro.
Wniosek i zalecenie
W świetle powyższych rozważań wydaje się, że art. 121 ust. 6 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną tego wniosku.
18.3.2011
OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
(COM(2010) 526 – C7‑0300/2010 – 2010/0280(COD) )
Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej:
Pervenche Berès
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Kontekst
W dniu 29 września 2010 r.
Komisja przedstawiła pakiet ustawodawczy mający na celu wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i w strefie euro.
W skład pakietu wchodzi sześć wniosków: cztery z nich dotyczą kwestii fiskalnych, w tym reformy paktu stabilności i wzrostu, a dwa nowe rozporządzenia mają na celu wykrywanie pojawiających się zaburzeń równowagi makroekonomicznej w UE i w strefie euro oraz przeciwdziałanie im.
Komisja proponuje skuteczniejsze przestrzeganie przez państwa członkowskie założeń paktu stabilności i wzrostu oraz pogłębienie koordynacji polityki budżetowej.
W ramach tzw. części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu wprowadza się zmiany do obecnego rozporządzenia nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, aby zapewnić prowadzenie przez państwa członkowskie rozważnej polityki budżetowej w okresach dobrej koniunktury w celu stworzenia koniecznych zabezpieczeń na wypadek pogorszenia się sytuacji.
Ponadto w ramach tzw. części naprawczej proponuje się wprowadzenie zmian do rozporządzenia nr 1467/97 dotyczącego stosowania procedury nadmiernego deficytu, aby zapewnić uważniejsze śledzenie rozwoju sytuacji w zakresie zadłużenia i równorzędne traktowanie go z rozwojem sytuacji w zakresie deficytu.
Zaproponowano także dyrektywę wprowadzającą wymogi dotyczące ram budżetowych państw członkowskich, aby zachęcać do odpowiedzialności za budżet przez ustalenie minimalnych wymogów w odniesieniu do krajowych ram budżetowych i zapewnienie ich zgodności ze zobowiązaniami wynikającymi z Traktatu.
W celu wsparcia zmian w prewencyjnej i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu Komisja zaproponowała także wzmocnienie mechanizmów egzekwowania w państwach członkowskich strefy euro.
Uwagi
Niniejszy projekt opinii odnosi się do wniosku Komisji dotyczącego zmiany rozporządzenia nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych.
Sprawozdawczyni zgadza się z opinią, że pakt stabilności i wzrostu, zarówno w części prewencyjnej, jak i naprawczej, nie spełnił swoich założeń i wymaga reformy.
Reforma powinna opierać się na doświadczeniach zdobytych w latach jego istnienia, również w czasie obecnego kryzysu gospodarczego i społecznego.
Sprawozdawczyni uważa jednak, że wniosek Komisji dotyczący reformy prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu pod wieloma względami nie spełnia oczekiwań, proponuje zatem poprawki dotyczące przedstawionych poniżej głównych aspektów.
– Unijne ramy nadzoru budżetowego oraz nadzoru i koordynacji polityki gospodarczej należy rozszerzyć o kwestie zatrudnienia i kwestie socjalne.
Z tego powodu do podstawy prawnej części prewencyjnej ram nadzoru należy dodać art. 148 Traktatu.
– W nawiązaniu do powyższego, w trakcie przedstawiania swoich programów stabilności i konwergencji, jak również podczas ich analizowania, państwa członkowskie muszą uwzględniać instrumenty opierające się na art. 148 Traktatu, w szczególności wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich.
We wszelkie istotne procedury nadzoru powinny zatem zostać aktywnie włączone Komitet ds. Zatrudnienia (EMCO) oraz Komitet ds. Ochrony Socjalnej (SPC).
– Wielostronny nadzór nad programami stabilności i konwergencji powinien być prowadzony w ramach europejskiego semestru, co należy ująć w rozporządzeniu, a także powinien być prowadzony łącznie z nadzorem zaburzeń równowagi makroekonomicznej i społecznej oraz badaniem stosowania ogólnych wytycznych polityki gospodarczej i wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia.
– Programy stabilności i konwergencji państw członkowskich powinny zawierać informacje dotyczące spójności założeń budżetowych państw członkowskich z unijną strategią wzrostu i zatrudnienia, np. strategią Europa 2020, a w szczególności z ogólnymi kierunkami polityki gospodarczej i wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia.
– Należy zezwolić na tymczasowe odejście od prowadzenia polityki budżetowej – którą z uwagi na brak definicji sprawozdawczyni woli określać jako „racjonalna” zamiast „rozważna” – określonej w rozporządzeniu nie tylko w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej, ale również w złej sytuacji społecznej.
– Możliwości odejścia przez państwa członkowskie, które wdrażają reformy strukturalne, od ich średniookresowych celów budżetowych nie powinno się łączyć z reformami emerytalnymi mającymi na celu promowanie pewnych modeli.
Natomiast możliwość taką należy dać państwom członkowskim, które wdrażają reformy strukturalne przyczyniające się do utrzymania miejsc pracy lub ich tworzenia oraz do zmniejszania ubóstwa.
Ponadto sprawozdawczyni uważa, że sprawą najwyższej wagi jest to, aby wzmocnienie zarządzania gospodarczego szło w parze ze zwiększeniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego.
W związku z tym zwiększeniu powinna ulec rola Parlamentu Europejskiego w całym procesie nadzoru.
Poza tym stałe konsultacje z partnerami społecznymi i większe zaangażowanie parlamentów państw członkowskich stanowią konieczne warunki wstępne wiarygodnych i przejrzystych ram nadzoru.
POPRAWKI
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:
Poprawka
1
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Odniesienie 1
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
- uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 6,
- uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 6 w połączeniu z art. 148 ust. 3 i 4 ,
Poprawka
2
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 1 a preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(1a) W celu opracowania skoordynowanej strategii zatrudnienia, jak przewiduje Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), państwa członkowskie i Unia powinny przestrzegać zasad przewodnich dotyczących wspierania wykwalifikowanej, wyszkolonej i elastycznej siły roboczej oraz rynków pracy reagujących na zmiany gospodarcze.
Poprawka
3
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 1 b preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(1b) Środki przyjęte na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być w pełni zgodne z przepisami horyzontalnymi TFUE, a mianowicie art. 7, 8, 9, 10 i 11 TFUE, oraz z art. 153 ust. 5 TFUE, a także z Protokołem (nr 26) w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE.
Poprawka
4
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 1 c preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(1c) W TFUE przewidziano, że przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia bierze pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz zwalczaniem wykluczenia społecznego.
Poprawka
5
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 3 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(3) Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia zdrowych finansów publicznych jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu gospodarczego opartego na stabilności finansowej, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia zdrowych finansów publicznych jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu gospodarczego opartego na stabilności finansowej, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy , powinien zatem zwiększać długofalowe inwestycje na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu .
Poprawka
6
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 5 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(5) Treść programów stabilności i programów konwergencji, jak również kryteria, zgodnie z którymi są one badane, powinny zostać lepiej dostosowane w świetle doświadczenia zyskanego przy wdrażaniu paktu stabilności i wzrostu.
(5) Treść programów stabilności i programów konwergencji, jak również procedura i kryteria, zgodnie z którymi są one badane, powinny być dalej rozwijane i omawiane na szczeblu krajowym i na szczeblu Unii w świetle doświadczenia zyskanego przy wdrażaniu paktu stabilności i wzrostu , w szczególności w odniesieniu do jego wpływu na wzrost i wkładu w tworzenie miejsc pracy oraz w osiąganie konkurencyjności i konwergencji Unii .
Poprawka
7
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 5 a preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(5a) Wzmocnienie zarządzania gospodarczego powinno iść w parze ze zwiększeniem legitymacji demokratycznej zarządzania gospodarką w Unii, co należy osiągnąć poprzez silniejsze i wcześniejsze zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów państw członkowskich we wszystkie procedury koordynacji polityki gospodarczej, przy pełnym wykorzystaniu instrumentów przewidzianych w TFUE, w szczególności ogólnych kierunków polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii oraz wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.
Poprawka
8
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 6 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(6) Osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego powinno zapewnić państwom członkowskim margines bezpieczeństwa w odniesieniu do wartości referencyjnej 3% PKB, w celu umożliwienia szybkich postępów na drodze do długoterminowej stabilności finansów publicznych oraz zyskania pola manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na niezbędne inwestycje publiczne.
(6) Osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego powinno zapewnić państwom członkowskim margines bezpieczeństwa w odniesieniu do wartości referencyjnej 3% PKB, w celu zagwarantowania stabilnych finansów publicznych i umożliwienia szybkich postępów na drodze do długoterminowej stabilności przy jednoczesnym pozostawieniu pola manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na niezbędne inwestycje publiczne sprzyjające osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia oraz poprawie konkurencyjności i konwergencji państw członkowskich .
Poprawka
9
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 6 a preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(6a) Badając i monitorując programy stabilności i programy konwergencji, szczególnie w zakresie ich średniookresowych celów budżetowych lub ukierunkowanych ścieżek dostosowania do tych celów, Rada powinna uwzględnić odpowiednie cechy cykliczne i strukturalne gospodarki każdego z państw członkowskich i ich oddziaływanie na gospodarkę innych państw członkowskich.
Poprawka
10
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 7 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(7) Obowiązek osiągnięcia i utrzymania średniookresowego celu budżetowego należy wprowadzić w życie poprzez doprecyzowanie zasad prowadzenia rozważnej polityki budżetowej.
skreślony
Poprawka
11
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 7 a preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(7a) Należy wypracować symetryczne podejście do tworzenia racjonalnej polityki budżetowej w ciągu całego cyklu poprzez wzmocnienie dyscypliny budżetowej w okresach dobrej koniunktury gospodarczej, mając na celu wprowadzenie polityki zapobiegającej cykliczności i stopniowe osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego.
Przestrzeganie średniookresowego celu budżetowego powinno pozwolić państwom członkowskim na uporanie się ze zwykłymi wahaniami cyklicznymi koniunktury przy jednoczesnym utrzymaniu deficytu publicznego poniżej wartości referencyjnej 3% PKB oraz zapewnić szybki postęp na drodze ku stabilności budżetowej.
Uwzględniając powyższe, średniookresowy cel budżetowy powinien zapewniać pole manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności w odniesieniu do inwestycji publicznych sprzyjających osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia.
Poprawka
12
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 8 a preambuły (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(8a) W celu zwiększenia odpowiedzialności za pakt stabilności i wzrostu na szczeblu krajowym krajowe ramy budżetowe powinny być w pełni zharmonizowane z celami wielostronnego nadzoru w Unii, a w szczególności z europejskim semestrem koordynacji polityki gospodarczej, w związku z czym należy terminowo informować parlamenty państw członkowskich i wszystkie inne zainteresowane podmioty, zwłaszcza partnerów społecznych, a także należy zadbać o ich stosowne zaangażowanie.
Poprawka
13
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 9 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(9) Prowadzenie rozważnej polityki budżetowej wymaga , aby tempo wzrostu wydatków publicznych zazwyczaj nie przekraczało ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie , przy czym każde przekroczenie tej wartości powinno być zrównoważone uznaniowym wzrostem dochodów budżetowych, a uznaniowe ograniczenie dochodów zrekompensowane cięciami wydatków.
(9) Prowadzenie racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej wymaga przestrzegania zbioru pewnych zasad dotyczących dochodów i wydatków, zgodnie z którymi wzrost strukturalnych dochodów budżetowych, z wyłączeniem dochodów niespodziewanych oraz środków uzależnionych od koniunktury i mających charakter jednorazowy, nie powinien zazwyczaj być niższy niż średnia stopa wzrostu PKB w trakcie cyklu koniunkturalnego.
Tempo wzrostu wydatków publicznych zazwyczaj nie przekracza średniookresowej stopy wzrostu PKB w trakcie cyklu koniunkturalnego , przy czym uznaniowe przekraczanie tej normy w odniesieniu do wydatków lub uznaniowe ograniczenia dochodów podatkowych równoważy się przy pomocy innych uznaniowych środków towarzyszących po stronie wydatków lub po stronie dochodów podatkowych .
Prowadzenie zrównoważonej polityki budżetowej wymaga należytego i wyraźnego uwzględniania czynników pogarszających sytuację i czynników ją łagodzących, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1467/97, w odniesieniu do długofalowych czynników warunkujących stabilność gospodarczą, takich jak integracja społeczna, zewnętrzne skutki środowiskowe, zwłaszcza zmiany klimatu, jak również koszty internalizacji innych negatywnych skutków zewnętrznych stanowiących obciążenie dla przyszłych pokoleń.
Poprawka
14
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 10 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(10) Czasowe odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej powinno być dozwolone w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury o charakterze ogólnym , tak by ułatwić ożywienie gospodarcze.
(10) Czasowe odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej powinno być dozwolone w drodze wyjątku w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury lub znacznego wzrostu bezrobocia obejmującego okres, w którym gospodarka funkcjonuje poniżej swoich normalnych możliwości , tak by ułatwić ożywienie gospodarcze.
Poprawka
15
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 11 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(11) W przypadku znacznego odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej do danego państwa członkowskiego należy skierować ostrzeżenie, a w przypadku gdyby odstąpienie to utrzymywało się lub było szczególnie poważne, należy skierować do niego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków naprawczych.
(11) W przypadku znacznego odstąpienia od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej do danego państwa członkowskiego należy skierować ostrzeżenie, a w przypadku gdyby odstąpienie to utrzymywało się lub było szczególnie poważne, należy skierować do niego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków naprawczych.
Poprawka
16
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 12 preambuły
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(12) Aby zapewnić przestrzeganie unijnych ram nadzoru budżetowego obowiązujących uczestniczące państwa członkowskie, należy ustanowić, na mocy art. 136 Traktatu , szczególny mechanizm egzekwowania w przypadkach, w których nie ustało poważne i utrzymujące się odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej.
(12) Aby zapewnić przestrzeganie unijnych ram nadzoru budżetowego obowiązujących uczestniczące państwa członkowskie, należy ustanowić, na mocy art. 136 TFUE , szczególny mechanizm egzekwowania w przypadkach, w których nie ustało poważne i utrzymujące się odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej , nie podejmuje się działań lub brakuje chęci do współpracy .
Poprawka
17
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 1 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł -2 a (nowy) (przed sekcją 1A)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1a. dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł -2a
Rada prowadzi wielostronny nadzór w ramach europejskiego semestru koordynacji polityki zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia oraz wymogiem, aby państwa członkowskie uważały wspieranie polityki gospodarczej i zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania oraz aby koordynowały swoją politykę i działania w tym względzie w ramach Rady, zgodnie z celami określonymi w art. 120 i 146 TFUE.
Semestr obejmuje między innymi wielostronny nadzór nad programami stabilności i konwergencji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, zapobieganie zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i społecznej oraz ich korygowanie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr …/2011, procedurę nadmiernego deficytu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1467/97 oraz sformułowanie ogólnych kierunków polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii zgodnie z art. 121 ust. 2 TFUE i wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia, które państwa członkowskie uwzględniają zgodnie z art. 148 ust. 2 TFUE, wdrożenie tych wytycznych, a także roczne kierunki polityki wynikające z dorocznego szczytu gospodarczo-społecznego w ramach określonej przez Unię strategii.
Parlament Europejski i parlamenty państw członkowskich są odpowiednio zaangażowane w europejski semestr w celu zwiększenia przejrzystości, odpowiedzialności i rozliczalności za podejmowane decyzje.
Aby zapewnić odpowiednie zaangażowanie Parlamentu Europejskiego, do dnia 31 grudnia 2011 r.
Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada i Komisja zawrą porozumienie międzyinstytucjonalne.
Co trzy lata dokonuje się przeglądu tego porozumienia proceduralnego i w stosownym przypadku wprowadza doń zmiany.
W stosownych przypadkach przeprowadza się konsultacje z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym ustanowionym zgodnie z art. 134 TFUE, Komitetem ds. Zatrudnienia ustanowionym zgodnie z art. 150 TFUE oraz Komitetem ds. Ochrony Socjalnej ustanowionym zgodnie z art. 160 TFUE.
W ramach europejskiego semestru przeprowadza się konsultacje z zainteresowanymi podmiotami, zwłaszcza partnerami społecznymi, na temat wszystkich głównych sformułowań polityki, które mają być przedmiotem dyskusji w instytucjach Unii.”
Poprawka
18
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 3 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
Każde uczestniczące państwo członkowskie przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 Traktatu, w formie programu stabilności stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
1.
Każde uczestniczące państwo członkowskie przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 Traktatu, w formie programu stabilności stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen , konkurencyjności i konwergencji oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
Poprawka
19
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 – litera b) – podpunkt ia) (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera aa) (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(ia) dodaje się literę w brzmieniu:
„aa) informacje na temat spójności średniookresowego celu budżetowego z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia, ogólnymi kierunkami polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii oraz wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia państw członkowskich;”
Poprawka
20
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 – litera b) – podpunkt ii)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera c)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego ;
c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych sprzyjających osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia ;
Poprawka
21
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 – litera c)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 3 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych, planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych, przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych i jego wkładu w realizację celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia , planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych, przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów , ścieżek wzrostu i wskaźników konkurencyjności i konwergencji gospodarki oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a), aa) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
Poprawka
22
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 Traktatu , bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane państwo członkowskie, ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego.
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję , Komitet Ekonomiczno-Finansowy , Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet ds. Ochrony Socjalnej Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 TFUE oraz kontroli realizacji polityki zatrudnienia zgodnie z art. 148 TFUE , bada średniookresowy cel budżetowy i oczekiwany przebieg kształtowania się ogólnego wskaźnika zadłużenia przedstawione przez dane państwo członkowskie w programie stabilności , ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego.
Poprawka
23
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit pierwszy a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
W przypadku jakichkolwiek niespodziewanych zewnętrznych zaburzeń stwierdzonych przez Komisję Rada może zmienić średniookresowy cel budżetowy na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub w następstwie wniosku Komisji.
Poprawka
24
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada bada, czy dane państwo członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia tego celu właściwą roczną korektę salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5 % PKB jako wartość odniesienia dla tej korekty.
W odniesieniu do państw członkowskich o wysokim poziomie zadłużenia lub nadmiernych zaburzeniach równowagi makroekonomicznej Rada bada, czy roczna korekta salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przekracza wartość 0,5 % PKB.
Rada bierze pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada bada, czy dane państwo członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia tego celu właściwą roczną korektę salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5 % PKB jako wartość odniesienia dla tej korekty.
W odniesieniu do państw członkowskich o wysokim poziomie zadłużenia lub nadmiernych zaburzeniach równowagi makroekonomicznej i społecznej Rada bada, czy roczna korekta salda budżetowego w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, wynosi co najmniej 0,5% PKB.
Rada bierze pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
Poprawka
25
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit trzeci
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Aby zapewnić faktyczne osiągnięcie i utrzymanie średniookresowego celu budżetowego Rada sprawdza, czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub planowanych po stronie dochodów, jest zgodna z prowadzeniem rozważnej polityki budżetowej.
Aby zapewnić faktyczne osiągnięcie i utrzymanie średniookresowego celu budżetowego Rada sprawdza, czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub planowanych po stronie dochodów, jest zgodna z prowadzeniem racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej i z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia .
Poprawka
26
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit czwarty – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Politykę budżetową uznaje się za rozważną i co za tym idzie sprzyjającą osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego oraz jego trwałemu utrzymaniu, jeżeli spełnione są następujące warunki:
Politykę budżetową uznaje się za racjonalną i zrównoważoną, i co za tym idzie sprzyjającą osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego oraz jego trwałemu utrzymaniu, jeżeli spełnione są następujące warunki:
Poprawka
27
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit czwarty – litera a)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów;
a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza ustalonego w sposób szacunkowy racjonalnego i zrównoważonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie , podczas gdy wzrost dochodów podatkowych nie jest wolniejszy od wzrostu dochodów publicznych , chyba że nadwyżkom bądź lukom towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów lub wydatków ;
Uzasadnienie
Zob. poprawka 1 ETUC.
Ponadto argument, iż rząd może kontrolować wydatki, a nie może kontrolować dochodów, jest nieprawidłowy.
Zarówno wydatki, jak i dochody wykazują ścisłą zależność od cyklu koniunkturalnego, przy czym osłabienie gospodarcze w taki sam sposób prowadzi do obniżenia dochodów podatkowych, jak i do wzrostu wydatków publicznych.
Poprawka
28
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit czwarty – litera b)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza poziomu poniżej ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a ostrożnie ustalonym tempem wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza racjonalnego i zrównoważonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a racjonalnym i zrównoważonym tempem wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
Poprawka
29
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit piąty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Ostrożnie ustalone tempo wzrostu PKB w średnim okresie należy oceniać na podstawie prognoz dziesięcioletnich, aktualizowanych w regularnych odstępach czasu.
Racjonalne i zrównoważone tempo wzrostu PKB w średnim okresie należy oceniać na podstawie prognoz dziesięcioletnich, aktualizowanych w regularnych odstępach czasu.
Poprawka
30
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit szósty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Określając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla państw członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczając czasowe odstąpienie od tego celu w przypadku państw członkowskich, które cel ten już osiągnęły, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu i oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem, Rada bierze pod uwagę wdrażanie znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego, a w związku z tym mających możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych .
Określając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla państw członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczając czasowe odstąpienie od tego celu w przypadku państw członkowskich, które cel ten już osiągnęły, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu i oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem, Rada bierze pod uwagę wdrażanie reform strukturalnych ukierunkowanych na zapewnienie skuteczniejszego wykorzystania funduszy publicznych, co prowadzi do ograniczenia niepotrzebnych wydatków, oraz sprzyjających osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia, a także spójności społecznej i regionalnej .
Poprawka
31
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit siódmy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Szczególną uwagę zwraca się na reformy emerytalne wprowadzające system wielofilarowy, w tym obowiązkowy filar kapitałowy .
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu , przy czym odejście to odzwierciedla koszt netto reformy dla filaru publicznego , pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
W ramach tych reform szczególną uwagę zwraca się na stabilność systemów emerytalnych .
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
Poprawka
32
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit ósmy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Rada bada ponadto, czy treść programu stabilności ułatwia osiągnięcie trwałej konwergencji w strefie euro i ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii.
Rada bada ponadto, czy treść programu stabilności ułatwia osiągnięcie trwałej konwergencji w strefie euro i ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z art. 9 TFUE, zwłaszcza w odniesieniu do wspierania wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewniania odpowiedniej ochrony socjalnej i zwalczania wyłączenia społecznego, z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia, ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii oraz wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia państw członkowskich .
Poprawka
33
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 1 – akapit dziewiąty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
W okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej o charakterze ogólnym państwom członkowskim można zezwolić na czasowe odejście od ścieżki dostosowania wymaganej w ramach prowadzenia rozważnej polityki budżetowej, o której mowa w akapicie czwartym.
Jedynie w okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej lub znacznego wzrostu bezrobocia, w tym w okresie po nim następującym oraz w okresie, gdy gospodarka działa poniżej swych potencjalnych możliwości, państwom członkowskim zezwala się na czasowe odejście od ścieżki dostosowania wymaganej w ramach prowadzenia racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej, o której mowa w akapicie czwartym , tak by ułatwić ożywienie gospodarcze .
Poprawka
34
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 5 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
2.
Rada bada program stabilności w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od przedłożenia programu.
Rada wydaje opinię dotyczącą programu, jeśli to konieczne, opierając się na zaleceniu Komisji oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Jeżeli zgodnie z art. 121 Traktatu Rada stwierdzi, że program i jego cele powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, ze szczególnym wskazaniem na rozważną politykę budżetową, w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.
2.
Rada bada program stabilności w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od przedłożenia programu.
Rada wydaje opinię dotyczącą programu, jeśli to konieczne, opierając się na zaleceniu Komisji oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego , Komitetu ds. Zatrudnienia i Komitetu ds. Ochrony Socjalnej .
Jeżeli zgodnie z art. 9 i 121 TFUE Rada stwierdzi, że program i jego cele powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, ze szczególnym wskazaniem na racjonalną i zrównoważoną politykę budżetową, w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.
Poprawka
35
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 Traktatu Rada monitoruje wdrażanie programów stabilności, na podstawie informacji przekazywanych przez uczestniczące państwa członkowskie oraz ocen dokonywanych przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy, w szczególności w celu stwierdzenia znacznych, rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu, wynikających z odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej.
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 TFUE Rada monitoruje wdrażanie programów stabilności, na podstawie informacji przekazywanych przez uczestniczące państwa członkowskie oraz ocen dokonywanych przez Komisję , Komitet Ekonomiczno-Finansowy , Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet ds. Ochrony Socjalnej , w szczególności w celu stwierdzenia znacznych, rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu, wynikających z odstąpienia od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej.
Poprawka
36
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
2.
W przypadku znacznego odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej, w rozumieniu art. 5 ust. 1 akapit czwarty niniejszego rozporządzenia, oraz aby zapobiec wystąpieniu nadmiernego deficytu Komisja, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu, może skierować do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie.
2.
W przypadku znacznego odstąpienia od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej, w rozumieniu art. 5 ust. 1 akapit czwarty niniejszego rozporządzenia, oraz aby zapobiec wystąpieniu nadmiernego deficytu, Komisja, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu, może skierować do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie.
Poprawka
37
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej uznaje się za znaczne jeżeli spełnione są następujące warunki: wzrost wydatków przekracza tempo zgodne z rozważną polityką budżetową i nie jest skompensowany uznaniowymi środkami na rzecz zwiększenia dochodów lub uznaniowe środki na rzecz zmniejszenia dochodów nie są skompensowane ograniczeniem wydatków, a odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5 % PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25 % PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat.
Odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej uznaje się za znaczne jeżeli spełnione są następujące warunki: wzrost wydatków przekracza tempo zgodne z racjonalną i zrównoważoną polityką budżetową i nie jest skompensowany uznaniowymi środkami na rzecz zwiększenia dochodów lub uznaniowe środki na rzecz zmniejszenia dochodów nie są skompensowane ograniczeniem wydatków, a odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5 % PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25 % PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat.
Poprawka
38
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit trzeci
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie z istotną nadwyżką osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej i społecznej , a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Poprawka
39
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit czwarty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odejście to może również nie być brane pod uwagę w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury o charakterze ogólnym .
Odejście to może również nie być brane pod uwagę w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury lub znacznego wzrostu bezrobocia .
Poprawka
40
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 5
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 6 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada, na zalecenie Komisji, kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada, na zalecenie Komisji, kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
Poprawka
41
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 6 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 7 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
Każde państwo członkowskie objęte derogacją przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 Traktatu, w formie programu konwergencji stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
1.
Każde państwo członkowskie objęte derogacją przekazuje Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje niezbędne na potrzeby wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 Traktatu, w formie programu konwergencji stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen , konkurencyjności i konwergencji oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
Poprawka
42
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 6 – litera b) – podpunkt ia) (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 7 – ustęp 2 – litera aa) (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
(ia) dodaje się literę w brzmieniu:
„aa) informacje na temat spójności średniookresowego celu budżetowego z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia, ogólnymi kierunkami polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii oraz wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia państw członkowskich;”
Poprawka
43
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 6 – litera b) – podpunkt ii)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 7 – ustęp 2 – litera c)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego ;
c) ilościową ocenę środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmującą analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych sprzyjających osiągnięciu celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia ;
Poprawka
44
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – ustęp 6 – litera c)
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 7 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych, planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
3.
Informacje dotyczące zmian salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz zmian wskaźnika zadłużenia tego sektora, wzrostu wydatków publicznych i jego wkładu w realizację celów Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia , planowanej ścieżki wzrostu dochodów publicznych, przy założeniu niezmiennego kursu polityki, planowanych środków uznaniowych po stronie dochodów , ścieżek wzrostu i wskaźników konkurencyjności i konwergencji gospodarki oraz podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a), aa) i b) są przedkładane w ujęciu rocznym i obejmują, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
Poprawka
45
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 Traktatu , bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane państwo członkowskie, ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego oraz do osiągnięcia trwałej konwergencji.
1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję , Komitet Ekonomiczno-Finansowy , Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet ds. Ochrony Socjalnej Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 121 TFUE oraz kontroli realizacji polityki zatrudnienia zgodnie z art. 148 TFUE , bada średniookresowy cel budżetowy i oczekiwany przebieg kształtowania się ogólnego wskaźnika zadłużenia przedstawione przez dane państwo członkowskie w programie konwergencji , ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane celem utrzymania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w trakcie cyklu koniunkturalnego oraz do osiągnięcia trwałej konwergencji.
Poprawka
46
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit pierwszy a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
W przypadku jakichkolwiek niespodziewanych zewnętrznych zaburzeń stwierdzonych przez Komisję Rada może zmienić średniookresowy cel budżetowy na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub w następstwie wniosku Komisji.
Poprawka
47
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit trzeci
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Aby zapewnić faktyczne osiągnięcie i utrzymanie średniookresowego celu budżetowego Rada sprawdza, czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub planowanych po stronie dochodów, jest zgodna z prowadzeniem rozważnej polityki budżetowej.
Aby zapewnić faktyczne osiągnięcie i utrzymanie średniookresowego celu budżetowego Rada sprawdza, czy ścieżka wzrostu wydatków publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków środków podjętych lub planowanych po stronie dochodów, jest zgodna z prowadzeniem racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej i z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia .
Poprawka
48
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit czwarty – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Politykę budżetową uznaje się za rozważną i co za tym idzie sprzyjającą osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego oraz jego trwałemu utrzymaniu, jeżeli spełnione są następujące warunki:
Politykę budżetową uznaje się za racjonalną i zrównoważoną, i co za tym idzie sprzyjającą osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego oraz jego trwałemu utrzymaniu, jeżeli spełnione są następujące warunki:
Poprawka
49
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit czwarty – litera a)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów;
a) w odniesieniu do państw członkowskich, które osiągnęły średniookresowy cel budżetowy, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza racjonalnego i zrównoważonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów;
Poprawka
50
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit czwarty – litera b)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza poziomu poniżej ostrożnie ustalonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a ostrożnie ustalonym tempem wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
b) w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, roczne tempo wzrostu wydatków publicznych nie przekracza racjonalnego i zrównoważonego tempa wzrostu PKB w średnim okresie, chyba że nadwyżce wzrostu wydatków towarzyszą środki uznaniowe po stronie dochodów.
Różnica pomiędzy tempem wzrostu wydatków publicznych a racjonalnym i zrównoważonym tempem wzrostu PKB w średnim okresie jest ustalana w takiej wysokości, jaka zapewnia właściwe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego;
Poprawka
51
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit czwarty – litera c)
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
c) uznaniowemu ograniczeniu dochodów budżetowych z poszczególnych źródeł towarzyszą ograniczenia wydatków, bądź uznaniowy wzrost dochodów budżetowych z innych źródeł, bądź oba te środki.
c) uznaniowemu ograniczeniu dochodów budżetowych z poszczególnych źródeł towarzyszą ograniczenia wydatków, bądź uznaniowy wzrost dochodów budżetowych z innych źródeł, bądź oba te środki w odniesieniu do państw członkowskich, które nie osiągnęły swoich średniookresowych celów budżetowych .
Poprawka
52
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit piąty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Ostrożnie ustalone tempo wzrostu PKB w średnim okresie należy oceniać na podstawie prognoz dziesięcioletnich, aktualizowanych w regularnych odstępach czasu.
Racjonalne i zrównoważone tempo wzrostu PKB w średnim okresie należy oceniać na podstawie prognoz dziesięcioletnich, aktualizowanych w regularnych odstępach czasu.
Poprawka
53
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit siódmy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Szczególną uwagę zwraca się na reformy emerytalne wprowadzające system wielofilarowy, w tym obowiązkowy filar kapitałowy .
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu , przy czym odejście to odzwierciedla koszt netto reformy dla filaru publicznego , pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
W ramach tych reform szczególną uwagę zwraca się na stabilność systemów emerytalnych .
Państwom członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odejście od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany jest odpowiedni margines bezpieczeństwa w stosunku do wartości referencyjnej dla deficytu.
Poprawka
54
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit ósmy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Rada bada ponadto, czy treść programu konwergencji ułatwia ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii.
Ponadto w odniesieniu do państw członkowskich uczestniczących w ERM2 Rada bada, czy treść programu konwergencji zapewnia ich niezakłócony udział w tym mechanizmie kursowym.
Rada bada ponadto, czy treść programu konwergencji ułatwia ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także czy polityka gospodarcza danego państwa członkowskiego jest zgodna z art. 9 TFUE, zwłaszcza w odniesieniu do wspierania wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewniania odpowiedniej ochrony socjalnej i zwalczania wyłączenia społecznego, z celami Unii w zakresie wzrostu i zatrudnienia, ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii oraz wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia państw członkowskich .
Ponadto w odniesieniu do państw członkowskich uczestniczących w ERM2 Rada bada, czy treść programu konwergencji zapewnia ich niezakłócony udział w tym mechanizmie kursowym.
Poprawka
55
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit dziewiąty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
W okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej o charakterze ogólnym państwom członkowskim można zezwolić na czasowe odejście od ścieżki dostosowania wymaganej w ramach prowadzenia rozważnej polityki budżetowej, o której mowa w akapicie czwartym.
Jedynie w okresach znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej lub znacznego wzrostu bezrobocia, w tym w okresie po nim następującym oraz w okresie, gdy gospodarka działa poniżej swych potencjalnych możliwości, państwom członkowskim zezwala się na czasowe odejście od ścieżki dostosowania wymaganej w ramach prowadzenia racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej, o której mowa w akapicie czwartym.
Poprawka
56
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 8
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 9 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
2.
Rada bada program konwergencji w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od przedłożenia programu.
Rada wydaje opinię dotyczącą programu, jeśli to konieczne, opierając się na zaleceniu Komisji oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Jeżeli zgodnie z art. 121 Traktatu Rada stwierdzi, że program i jego cele powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, ze szczególnym wskazaniem na rozważną politykę budżetową, w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.
2.
Rada bada program konwergencji w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od przedłożenia programu.
Rada wydaje opinię dotyczącą programu, jeśli to konieczne, opierając się na zaleceniu Komisji oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego , Komitetu ds. Zatrudnienia i Komitetu ds. Ochrony Socjalne j.
Jeżeli zgodnie z art. 9 i 121 TFUE Rada stwierdzi, że program i jego cele powinny być sformułowane w sposób bardziej ambitny, ze szczególnym wskazaniem na racjonalną i zrównoważoną politykę budżetową, w wydanej opinii Rada wzywa dane państwo członkowskie do dokonania korekty programu.
Poprawka
57
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 Traktatu Rada monitoruje wdrażanie programów konwergencji, na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie objęte derogacją oraz ocen dokonywanych przez Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy, w szczególności w celu stwierdzenia znacznych, rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu, wynikających z odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej.
1.
W ramach wielostronnego nadzoru zgodnie z art. 121 ust. 3 TFUE Rada monitoruje wdrażanie programów konwergencji, na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie objęte derogacją oraz ocen dokonywanych przez Komisję , Komitet Ekonomiczno-Finansowy , Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet ds. Ochrony Socjalnej , w szczególności w celu stwierdzenia znacznych, rzeczywistych lub spodziewanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu, wynikających z odstąpienia od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej.
Poprawka
58
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej uznaje się za znaczne jeżeli spełnione są następujące warunki: wzrost wydatków przekracza tempo zgodne z rozważną polityką budżetową i nie jest skompensowany uznaniowymi środkami na rzecz zwiększenia dochodów lub uznaniowe środki na rzecz zmniejszenia dochodów nie są skompensowane ograniczeniem wydatków, a odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5 % PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25 % PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat.
Odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej uznaje się za znaczne jeżeli spełnione są następujące warunki: wzrost wydatków przekracza tempo zgodne z racjonalną i zrównoważoną polityką budżetową i nie jest skompensowany uznaniowymi środkami na rzecz zwiększenia dochodów lub uznaniowe środki na rzecz zmniejszenia dochodów nie są skompensowane ograniczeniem wydatków, a odstąpienie ma łączny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości co najmniej 0,5 % PKB w ciągu jednego roku, bądź co najmniej 0,25 % PKB średnio rocznie w ciągu dwóch kolejnych lat.
Poprawka
59
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit trzeci
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie z istotną nadwyżką osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Odstąpienie nie jest brane pod uwagę, jeżeli dane państwo członkowskie osiągnęło średniookresowy cel budżetowy, uwzględniając istnienie nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej lub społecznej , a plany budżetowe zawarte w programie konwergencji nie stanowią zagrożenia dla realizacji tego celu w okresie objętym programem.
Poprawka
60
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit czwarty
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
Odejście to może również nie być brane pod uwagę w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury o charakterze ogólnym .
Odejście to może również nie być brane pod uwagę w przypadku znacznego pogorszenia koniunktury lub znacznego wzrostu bezrobocia .
Poprawka
61
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 1466/97
Artykuł 10 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawka
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od rozważnej polityki budżetowej utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada, na zalecenie Komisji, kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
3.
Jeżeli znaczne odstąpienie od racjonalnej i zrównoważonej polityki budżetowej utrzymuje się lub jest szczególnie poważne, Rada, na zalecenie Komisji, kieruje do danego państwa członkowskiego zalecenie w sprawie podjęcia niezbędnych środków dostosowawczych.
Rada, na wniosek Komisji, podaje zalecenie do wiadomości publicznej.
PROCEDURA
Tytuł
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
Odsyłacze
COM(2010) 526 – C7-0300/2010 – 2010/0280(COD)
Komisja przedmiotowo właściwa
ECON
Opinia wydana przez
Data ogłoszenia na posiedzeniu
EMPL
21.10.2010
Sprawozdawca
Data powołania
Pervenche Berès
21.10.2010
Rozpatrzenie w komisji
1.12.2010
25.1.2011
Data przyjęcia
16.3.2011
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
35
2
6
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Regina Bastos, Edit Bauer, Jean-Luc Bennahmias, Mara Bizzotto, Philippe Boulland, David Casa, Alejandro Cercas, Marije Cornelissen, Frédéric Daerden, Karima Delli, Proinsias De Rossa, Frank Engel, Sari Essayah, Richard Falbr, Ilda Figueiredo, Thomas Händel, Nadja Hirsch, Stephen Hughes, Liisa Jaakonsaari, Danuta Jazłowiecka, Martin Kastler, Ádám Kósa, Patrick Le Hyaric, Veronica Lope Fontagné, Olle Ludvigsson, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Elisabeth Morin-Chartier, Csaba Őry, Rovana Plumb, Konstantinos Poupakis, Sylvana Rapti, Elisabeth Schroedter, Jutta Steinruck, Traian Ungureanu
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Georges Bach, Raffaele Baldassarre, Sven Giegold, Antigoni Papadopoulou, Evelyn Regner
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Liam Aylward, Fiona Hall, Janusz Wojciechowski
PROCEDURA
Tytuł
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
Odsyłacze
COM(2010)0526 – C7-0300/2010 – 2010/0280(COD)
Data przedstawienia w PE
29.9.2010
Komisja przedmiotowo właściwa
Data ogłoszenia na posiedzeniu
ECON
21.10.2010
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
Data ogłoszenia na posiedzeniu
BUDG
21.10.2010
EMPL
21.10.2010
Opinia niewydana
Data wydania decyzji
BUDG
20.10.2010
Sprawozdawca(y)
Data powołania
Corien Wortmann-Kool
21.9.2010
Zastrzeżenia do podstawy prawnej
Data wydania opinii JURI
JURI
12.4.2011
Rozpatrzenie w komisji
26.10.2010
24.1.2011
22.3.2011
Data przyjęcia
19.4.2011
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
27
18
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Burkhard Balz, Udo Bullmann, Nikolaos Chountis, George Sabin Cutaş, Rachida Dati, Leonardo Domenici, Derk Jan Eppink, Diogo Feio, Markus Ferber, Elisa Ferreira, Vicky Ford, Ildikó Gáll-Pelcz, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Liem Hoang Ngoc, Wolf Klinz, Jürgen Klute, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Philippe Lamberts, Astrid Lulling, Arlene McCarthy, Íñigo Méndez de Vigo, Sławomir Witold Nitras, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Anni Podimata, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Ivo Strejček, Kay Swinburne, Marianne Thyssen, Ramon Tremosa i Balcells, Corien Wortmann-Kool
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Marta Andreasen, Robert Goebbels, Carl Haglund, Krišjānis Kariņš, Barry Madlener, Thomas Mann, Claudio Morganti
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Karima Delli
Data złożenia
29.4.2011
