WERSJA OSTATECZNA
A6-0297/2005
12.10.2005
SPRAWOZDANIE
w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia: rola Parlamentu Europejskiego
(2005/2139(INI))
Komisja Spraw Zagranicznych
Sprawozdawca:
Ģirts Valdis Kristovskis
PE 359.984v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................17
PROCEDURA...........................................................................................................................22
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia: rola Parlamentu Europejskiego
( 2005/2139(INI) )
Parlament Europejski ,
– uwzględniając Rezolucję 1540 (2004) Rady Bezpieczeństwa ONZ, opisującą rozprzestrzenianie broni masowego rażenia (BMR) oraz sposobów jej przenoszenia jako zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa;
– uwzględniając Strategię Bezpieczeństwa Europejskiego (SBE), według której rozprzestrzenianie BMR stanowi potencjalnie najpoważniejsze zagrożenie dla naszego bezpieczeństwa;
– uwzględniając wdrażanie SBE, a w szczególności strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu BMR (strategia UE w sprawie BMR), przyjętej przez Radę Europejską dnia 12 grudnia 2003 r.,
– uwzględniając fakt, że wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej są państwami - stronami najważniejszych porozumień wielostronnych, składających się na reżym nierozprzestrzeniania, a mianowicie układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) z 1968 r., Konwencji o zakazie sprowadzania, badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz ich zniszczeniu (BTWC) z 1972 r., Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, gromadzenia i użycia broni chemicznej oraz jej niszczeniu (CWC) z 1993 r., a także Traktatu o zakazie przeprowadzania prób nuklearnych (CTBC) z 1996 r., oraz że dwa Państwa Członkowskie , Wielka Brytania i Francja, są państwami posiadającymi broń jądrową w rozumieniu układu NPT, jak również, że broń taktyczna USA jest składowana na terytorium znacznie większej liczby Państw Członkowskich: Niemiec, Włoch, Wielkiej Brytanii, Grecji, Holandii i Belgii, a także państw ubiegających się o członkowstwo w UE, w szczególności Turcji;
– uwzględniając zobowiązanie Państw Członkowskich do dążenia do uniwersalizacji tych porozumień wielostronnych, w szczególności we Wspólnym Stanowisku Rady 2003/805/WPZiB z dnia 17 listopada 2003 r
Dz.U. L 302 z 20.11.2003, str. 34. .,
– uwzględniając raport Grupy Roboczej Wysokiego Szczebla ds. Zagrożeń, Wyzwań i Zmian, powołanej przez Sekretarza Generalnego ONZ, w którym zawarto stwierdzenie: „zbliżamy się do punktu, w którym degradacja przepisów dotyczących nierozprzestrzeniania może stać się nieodwracalna i zakończyć się nasileniem zjawiska rozprzestrzeniania”,
– uwzględniając odpowiedź Sekretarza Generalnego ONZ, zawartą w raporcie „Większa wolność – w kierunku rozwoju, bezpieczeństwa i praw człowieka dla wszystkich”, w której podkreśla się znaczenie porozumień wielostronnych dla zabezpieczania międzynarodowego bezpieczeństwa i pokoju w zakresie broni jądrowej, biologicznej i chemicznej, jak również niedawne starania mające na celu uzupełnienie deficytów, takie jak w Rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1540 (2004),
– uwzględniając swoje rezolucje, w których wyraża się zaniepokojenie z powodu rozprzestrzeniania BMR oraz materiałów i technologii jądrowych, w szczególności rezolucję w sprawie broni biologicznej i toksycznej z dnia 14 czerwca 2001 r
Dz.U. C 53 E z 28.2.2002, str. 400. , rezolucję w sprawie rozbrojenia jądrowego z dnia 26 lutego 2004 r.
Dz.U. C 98 E z 23.4.2004, str. 152. , a także rezolucję w sprawie Konferencji Rewizyjnej 2005 dotyczącej układu o nierozprzestrzenianiu NPT z dnia 10 marca 2005 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0075 . ,
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając Opinię Doradczą Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 lipca 1996 r. w sprawie legalności groźby lub użycia broni jądrowej,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych ( A6‑0297/2005 ),
A. zważywszy, że od momentu utworzenia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej na mocy postanowień Traktatu Rzymskiego Unia Europejska przywiązuje najwyższą wagę do zagadnień związanych z nierozprzestrzenianiem broni jądrowej,
B. zważywszy, że polityki dotyczące nierozprzestrzeniania miały ograniczony zasięg, i dopiero w chwili obecnej zajmuje się nimi gruntownie SBE, w szczególności Państwa Członkowskie , poprzez strategię UE w sprawie BMR oraz prace Komisji prowadzone w ramach ograniczonych istniejących linii budżetowych w ramach przygotowania perspektyw finansowych na lata 2007-2013,
C. zważywszy, że Rada UE osiągnęła Wspólne Stanowisko (zawierające około 41 odrębnych działań), które przedstawiono na Konferencji przeglądowej NPT 2005, przy czym nie udało się przekonać innych członków NPT do realizowania podobnej wspólnej strategii zgodnie z ustaleniami Wspólnego Stanowiska, niezależnie od faktu, że rozprzestrzenianie BMR należy uznać za największe zagrożenie dla bezpieczeństwa światowego,
D. zważywszy, że podkreśla to konieczność szybkiego działania Unii Europejskiej w kwestii zapewnienia nowego przywództwa, celem zabezpieczenia jej interesów poprzez intensyfikację działań zawartych we Wspólnym Stanowisku oraz w Strategii UE w sprawie BMR, tak aby wzmocnić reżym nierozprzestrzeniania,
E. zważywszy, że Państwa Strony spotkają się w 2006 r. na Konferencji przeglądowej BTWC w celu monitorowania postępów na drodze do wdrożenia postanowień Traktatu, i że w związku z tym sprawą najwyższej wagi jest znalezienie sposobów na opracowanie postanowień weryfikacyjnych dla BTWC oraz wzmocnienie norm wymierzonych przeciwko broni biologicznej, w tym działań ukierunkowanych na kryminalizację produkcji i posiadania broni biologicznej za pośrednictwem ustawodawstwa krajowego,
F. zważywszy, że Parlament Europejski jest w dalszym ciągu zaniepokojony tym, iż strategia UE w sprawie BMR jest w chwili obecnej zbyt osłabiona niedostatecznym finansowaniem, aby można było osiągnąć jej kluczowe cele, jak te wymienione w wykazie priorytetów załączonych do raportu Biura Osobistego Przedstawiciela ds. nierozprzestrzeniania BMR
Rada Unii Europejskiej, BOP, „Wdrażanie Strategii w sprawie BMR: 6 miesięczny raport na temat postępów/wykaz priorytetów”, 3 grudnia 2004 r.; http://ue.eu.int/uedocs/cmsUpload/st15246.en04.doc (ang. „OPR”), jak również oczekiwane rezultaty badań prowadzonych przez Komisję w ramach projektu pilotażowego 2004 zatytułowanego "Wzmacnianie programów UE na rzecz wspólnej redukcji zagrożeń: Wspólnotowe Działanie wspierające strategię Unii Europejskiej przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia”,
G. zważywszy, że strategia UE w sprawie BMR, w świetle perspektyw finansowych wykraczających poza rok 2006, wzywa do zwiększenia wkładu UE we wspólną redukcję zagrożenia i przewiduje opracowanie specjalnej wspólnotowej linii budżetowej na rzecz nierozprzestrzeniania i rozbrojenia BMR,
Ryzyko rozprzestrzeniania BMR
1. uznaje, że porozumienia wielostronne składające się na reżim nierozprzestrzeniania osiągnęły cel spowolnienia rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia oraz że porozumienia te zasługują na nieprzerwane i całkowite wsparcie w przyszłości, lecz jednocześnie podtrzymuje opinię wyrażoną w SBE, że wchodzimy obecnie w nowy i niebezpieczny okres, w którym wzrasta możliwość wystąpienia wyścigu zbrojeń BMR, szczególnie na Bliskim Wschodzie , w Azji Północno-Wschodniej i Azji Południowej;
2. uważa, że rozprzestrzenianie broni jądrowej w znacznym stopniu zwiększa niebezpieczeństwo wybuchu wojny jądrowej i, biorąc pod uwagę katastroficzne skutki, jakie taka wojna przyniosłaby całej ludzkości, zwraca się do wszystkich krajów o dołożenie wszelkich starań, aby stworzyć efektywny, wydajny i słuszny system, który zredukuje i stopniowo wyeliminuje zagrożenia jądrowe;
3. nie zgadza się na rozwój broni jądrowej nowej generacji (tzw. mini bomby jądrowe lub bomby „niszczyciele bunkrów”), ani na zmiany w doktrynie jądrowej, gdyż zwiększają one wojskową użyteczność broni jądrowej, zamiast zmniejszać jej znaczenie, i w ten sposób niwecząc korzystny wpływ takich działań, jak np. redukcja strategicznej broni jądrowej przez Stany Zjednoczone i Rosję; ponownie wzywa administrację USA do trwałego zaprzestania takiego rozwoju;
4. wzywa do podjęcia natychmiastowych działań na rzecz zapobiegania dalszemu rozprzestrzenianiu pocisków balistycznych o zwiększonym zasięgu i celności poprzez rozwój i rozszerzanie członkostwa w mechanizmach kontroli zbrojeń, takich jak Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych (MTCR) i haski kodeks postępowania;
5. podkreśla, że obecnie, w czasie zwiększonej świadomości terroryzmu i zagrożeń dla bezpieczeństwa ojczyzny, bezpieczeństwo cywilnych, jądrowych, biologicznych i chemicznych materiałów, fabryk i laboratoriów badawczych, zarówno ogólnoświatowe, jak i w Europie i wokół niej, nabiera coraz większego znaczenia;
6. wyraża głębokie przekonanie, że działania na rzecz rozbrojenia jądrowego przyczynią się w znacznym stopniu do wzmocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego i zmniejszą ryzyko kradzieży plutonu przez terrorystów;
7. podkreśla wagę ograniczenia zagrożenia, wynikającego z tego, że wrażliwe materiały, wyposażenie i/lub technologie związane z BMR mogą wpaść w niepowołane ręce, poprzez rozwój i egzekwowanie efektywnych kontroli eksportu i tranzytu oraz wzmocnienie systemu kontrolowania bezpieczeństwa granic;
8. zwraca uwagę, że szybki rozwój technologiczny w naukach biologicznych, jak również nieniszczenie i niewłaściwe składowanie wzbudza szczególne zaniepokojenie w kwestii broni biologicznej w niedalekiej przyszłości;
Polityka Unii Europejskiej dotycząca BMR
9. zwraca się do Unii Europejskiej i jej Państw Członkowskich o jak najlepsze wykorzystanie istniejących reżimów weryfikacyjnych i, jeżeli zajdzie taka konieczność, o zaprojektowanie nowych instrumentów weryfikacyjnych;
10. wzywa UE i jej Państwa Członkowskie, aby nieprzerwanie udzielały pełnego wsparcia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w jej staraniach na rzecz wzmocnienia reżymu nierozprzestrzeniania jądrowego, mianowicie poprzez stopniowe przekształcanie Protokołu Dodatkowego w sprawie wszechstronnych zabezpieczeń w nowy standard weryfikacyjny;
11. nakłania Unię Europejską, aby ta w dalszym ciągu wykazywała aktywną postawę w obliczu ryzyka związanego z rozprzestrzenianiem pochodzących z okresu zimnej wojny zapasów broni chemicznej i jądrowej oraz materiałów masowego rażenia, jak również pochodzących z okresu zimnej wojny materiałów biologicznych i urządzeń badawczych;
12. wzywa Unię Europejską i jej Państwa Członkowskie do podjęcia prac prowadzonych pod egidą MAEA, zajmujących się inicjatywami w zakresie bezpieczeństwa paliwowego, poprzez opracowanie projektu koncepcji, którą można by promować jako podstawę dla nowego międzynarodowego konsensusu w sprawie dostępu do paliwa jądrowego;
13. wyraża pogląd, że Unia Europejska powinna odgrywać bardziej aktywną rolę w politykach nierozprzestrzeniania i rozbrojenia, w szczególności w ramach zwalczania terroryzmu;
14. wzywa UE do rozwijania niezbędnych mechanizmów koordynacji (Jednostka Monitorująca Broń Masowego Rażenia UE w połączeniu z Centrum Sytuacyjnym UE) w celu zapewnienia, że działania wywiadowcze wykorzystywane są do budowania solidarności i zaufania pomiędzy Państwami Członkowskimi w dziedzinie polityki dotyczącej BMR;
15. podtrzymuje przekonanie, że Unia Europejska powinna, przy wdrażaniu strategii EU w sprawie BMR, przywiązywać wagę do konkretnych inicjatyw rozbrojeniowych i przede wszystkim do działań na rzecz nierozprzestrzeniania w celu przekonania podmiotów niewchodzących w skład Unii Europejskiej do zaangażowania się we wspólną strategię na rzecz zapewnienia wzajemnego bezpieczeństwa;
16. docenia prace przeprowadzone w ramach wypełnienia celów strategii UE w sprawie BMR w ciągu półtora roku od jej wdrożenia, a w szczególności te wykonane przez Osobistego Przedstawiciela oraz Komisję, a także podkreśla, że priorytety Unii Europejskiej powinny być następujące:
a) kontynuacja politycznego zaangażowania na szczeblu międzynarodowym w celu promowania wdrażania strategii UE w sprawie BMR;
b) położenie większego nacisku na inicjatywy rozbrojeniowe oraz na zagadnienia związane z nierozprzestrzenianiem BMR;
c) wzmocnienie układów wielostronnych składających się na reżym nierozprzestrzeniania;
d) kładzie nacisk na nierozprzestrzenianie i zagrożenia związane z wykorzystaniem BMR przez terrorystów;
e) zapewnienie zasobów finansowych potrzebnych na wdrażanie strategii UE w sprawie BMR;
17. zwraca się do Komisji i Rady, aby ta przygotowała się do opracowywania perspektyw finansowych na lata 2007-2013 ustalając listę działań priorytetowych, jak również związanych z nimi kosztów, prowadzonych w celu wypełnienia zobowiązań podjętych w ramach Globalnego Partnerstwa G8 przeciwko rozprzestrzenianiu BMR oraz rozszerzenia zakresu działań poza WNP w celu zaspokojenia potrzeb na szczeblu globalnym;
18. wzywa Unię Europejską i jej Państwa Członkowskie, aby odgrywały one bardziej aktywną rolę w promowaniu demokracji oraz rozwiązywaniu zamrożonych konfliktów na całym świecie, gdyż działalność ta stanowi integralną część udanej polityki w zakresie nierozprzestrzeniania i może w znaczący sposób przyczynić się do zajęcia się kwestią przyczyn źródłowych wyścigu zbrojeń jądrowych;
19. wzywa Wysokiego Przedstawiciela UE ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa do przedstawienia danych dotyczących kwestii, w jaki sposób włączyć opinię doradczą Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 1996 r. w sprawie "legalności groźby lub użycia broni jądrowej” do strategii UE w sprawie BMR;
Wspólnotowa procedura ustalania klauzul w zakresie nierozprzestrzeniania BMR
20. z zadowoleniem przyjmuje włączenie klauzul dotyczących nierozprzestrzeniania BMR do zawartych ostatnio porozumień Unii Europejskiej z państwami trzecimi oraz do planów działania; zwraca jednak uwagę na to, że takie środki muszą być bezwzględnie wdrożone przez wszystkich bez wyjątku partnerów Unii; w związku z powyższym wzywa do szybkiego zrewidowania istniejących porozumień oraz planów działania, które nie zawierają takiej klauzuli;
21. wzywa wszystkie państwa, które zawarły porozumienie o współpracy z UE, a w szczególności państwa posiadające broń jądrową, aby nie udzielały pomocy ani poparcia państwom, które mogą starać się o nabycie broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych, szczególnie tym państwom, które nie są stronami NPT;
22. zaleca, aby w tym celu przygotowano, w ścisłej współpracy Rady, Komisji i Parlamentu, pakiet narzędzi przeznaczonych na wspieranie każdego państwa trzeciego, które zwróci się o pomoc w tym zakresie;
23. zwraca się do Rady i Komisji o dostarczenie planów pomocy technicznej dla każdego państwa trzeciego poszukującego unijnego wsparcia przy opracowywaniu krajowego systemu kontroli eksportu, w celu zachowania zgodności z klauzulą lub ich wymogami sprawozdawczymi objętymi rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004);
24. zwraca się do Rady i Komisji z prośbą o oszacowanie kosztów związanych ze wspieraniem państw trzecich przy rozwoju ustawodawstwa w zakresie nierozprzestrzeniania BMR oraz tworzenia systemów kontroli eksportu;
25. zwraca się do Rady i Komisji z prośbą o przedłożenie sprawozdania na temat tej działalności prowadzonej w ramach wspierania krajów trzecich przy rozwoju ustawodawstwa w zakresie nierozprzestrzeniania BMR oraz tworzenia systemów kontroli eksportu;
Brak zgody na rozmieszczanie BMR w przestrzeni kosmicznej
26. przypomina postanowienia art. IV Traktatu o zakazie prób broni jądrowej w przestrzeni kosmicznej z 1967 r., w którym państwa - strony zobowiązują się do nieumieszczania na orbicie okołoziemskiej lub na innych ciałach niebieskich żadnych rodzajów broni jądrowej ani środków przenoszenia BMR, do nieinstalowania BMR na ciałach niebieskich, do nieumieszczania BMR w przestrzeni kosmicznej w żaden inny sposób oraz do niezakładania baz ani instalacji wojskowych, do nieprzeprowadzania prób z żadnym rodzajem broni, a także do nieprowadzenia żadnych ćwiczeń wojskowych na Księżycu ani innych ciałach niebieskich;
27. wzywa Unię Europejską i Państwa Członkowskie do zbadania możliwości negocjowania dodatkowych układów związanych z przestrzenią kosmiczną, w celu zapewnienia pokojowych badań i wykorzystania przestrzeni kosmicznej oraz niedopuszczenia do jakiegokolwiek wyścigu zbrojeń w przestrzeni kosmicznej;
Odpowiedzi na naruszenie systemu ONZ
28. zwraca się do Prezydencji UE i Rady o przedstawienie dalszych danych w zakresie możliwości osiągnięcia zamierzenia strategii UE w sprawie BMR, tj. „popierania roli Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz doskonalenia ekspertyz w reakcji na wyzwania związane z rozprzestrzenianiem”;
29. wzywa Unię Europejską i Państwa Członkowskie, aby w tym celu zapewniły niezbędne zasoby przeznaczone na ustanowienie jednostki pomocy technicznej ONZ ds. weryfikacji i przestrzegania zgodności;
30. zwraca się do Unii Europejskiej, aby ta zapewniła pomoc techniczną tym krajom, które potrzebują wsparcia przy wypełnianiu swoich zobowiązań sprawozdawczych w ramach Rezolucji 1540 (2004) Rady Bezpieczeństwa ONZ;
31. wzywa do dalszego rozwoju działalności w ramach Rezolucji 1540 (2004), aby obejmowała ona zespoły ds. oceny, których celem byłoby zbadanie prawdziwości przedstawionych raportów, jak również określenie stopnia, w jakim członkowie ONZ realizują swoje zobowiązania wynikające ze wspomnianej Rezolucji;
32. wzywa do opracowania zasad ukierunkowanego i właściwego reżimu sankcji, które będą stosowane w odniesieniu do podmiotów, które nie wypełniają swoich zobowiązań związanych z nierozprzestrzenianiem BMR w ramach rezolucji 1540 (2004) Rady Bezpieczeństwa ONZ;
33. zwraca się o niezbędne zasoby w celu umożliwienia Unii Europejskiej wniesienia znaczącego wkładu w każdy przyszły reżym inspekcji zaaprobowany przez ONZ.
Uzasadnione użycie siły w ramach skutecznego multilateralizmu
34. zauważa, że wiarygodne zagrożenie użyciem siły odgrywa istotną rolę w ułatwianiu prac rozbrojeniowych prowadzonych przez Specjalną Komisję Narodów Zjednoczonych ds. Kontroli Rozbrojenia Iraku (UNSCOM) oraz Komisję Monitorowania, Weryfikacji i Inspekcji Narodów Zjednoczonych (UNMOVIC); uważa, że zasada ta jest istotna również w odniesieniu do przyszłych inicjatyw mających ułatwić prace rozbrojeniowe;
35. jest zdania, iż sprawą najwyższej wagi jest, aby żadna strategia wojskowa nie była oddzielona od strategii rozbrojenia w czasie jakiejkolwiek sytuacji kryzysowej w celu uniknięcia przedwczesnego wydalenia międzynarodowych zespołów weryfikacyjnych, które pozostają jednym z najistotniejszych instrumentów weryfikacyjnych;
36. uważa za niezwykle ważne, w interesie skutecznego multilateralizmu, aby przed jakimkolwiek przypadkiem uciekania się do uzasadnionego użycia siły wojskowej zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych wykorzystane zostały we właściwym czasie wszystkie kanały dyplomatyczne i polityczne;
37. podkreśla, że broń jądrowa służy do celów odstraszania; popiera zobowiązania polityczne poczynione przez państwa posiadające broń jądrową dotyczące niewykorzystywania broni jądrowej przeciw państwom jej nieposiadającym („negatywne zapewnienia bezpieczeństwa”) i ponownie zaznacza, że w wojnie jądrowej nie będzie zwycięzców;
38. podkreśla znaczenie zaangażowania środków ukierunkowanych na odwodzenie państw od wycofania się z NPT; wspiera starania podejmowane przez niektóre Państwa Członkowskie UE, które nie są sygnatariuszami NPT w celu zbadania art. X o wycofaniu się z układu i ułatwienia przekazywania sprawy do Rady Bezpieczeństwa ONZ w razie wycofania;
Tradycyjne i nowe rodzaje energii jądrowej
39. wzywa państwa posiadające broń jądrową będące stronami NPT - ze szczególnym uwzględnieniem będących członkami NATO Wielkiej Brytanii, Francji i USA, wzmacniających swój autorytet moralny i wiarygodność - do podjęcia terminowych, postępowych i znaczących kroków w kierunku wyeliminowania ich arsenałów jądrowych w zgodzie z zobowiązaniami zawartymi w wiążących traktatach i porozumieniach;
40. ponownie zwraca się do Izraela, Indii i Pakistanu, aby państwa te zostały stronami NPT;
41. podkreśla potrzebę ustanowienia bardziej zdecydowanych regionalnych i wielostronnych porozumień o bezpieczeństwie na Bliskim Wschodzie, na Półwyspie Indyjskim oraz w Azji Północno-Wschodniej, w celu zredukowania tendencji do rozprzestrzeniania jądrowego oraz doprowadzenia do zaniechania realizacji wszelkich programów związanych z tym zagadnieniem;
42. zwraca się do Unii Europejskiej, aby ta współpracowała z międzynarodowymi partnerami przy opracowaniu i promowaniu strefy bez BMR na Bliskim Wschodzie; w tym celu udziela poparcia odnośnym pracom, prowadzonym w ramach procesu barcelońskiego;
43. zaleca, aby Unia Europejska przywiązała najwyższą wagę do efektywnego wdrożenia reżymu nierozprzestrzeniania jądrowego w obszarze śródziemnomorskim, gdyż bezpieczeństwo w Europie jest nierozerwalnie związane z bezpieczeństwem w tym regionie;
44. przypomina wszelkim przyszłym Państwom Członkowskim o ich obowiązku ścisłego przestrzegania zobowiązań międzynarodowych, które zakazują nabywania i rozwoju broni oraz materiałów masowego rażenia, a także przekazywania takiej broni, materiałów i technologii jakiemukolwiek trzeciemu państwu lub podmiotowi niepaństwowemu;
45. wzywa Radę i Komisję do kontynuowania rozmów z Iranem na temat programu jądrowego tego kraju, pamiętając o uzasadnionych interesach gospodarczych i tych związanych z bezpieczeństwem regionalnym obu stron oraz o przestrzeganiu zasad wynikających z prawa międzynarodowego i multilateralizmu;
46. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że stanowiska Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych dotyczące Iranu zbliżyły się w sposób znaczący i dają pierwszeństwo dyplomacji;
47. wzywa rząd Iranu – w celu ponownego osiągnięcia międzynarodowego zaufania – do zapewnienia obiektywnych i dających się sprawdzić gwarancji dotyczących pokojowego charakteru każdego programu jądrowego oraz do ścisłego przestrzegania postanowień Porozumienia Paryskiego i stosownych rezolucji Rady Gubernatorów MAEA;
48. zwraca się do Parlamentu Iranu o podpisanie w trybie pilnym ratyfikacji parlamentarnej oraz doprowadzenie do efektywnego wejścia w życie Protokołu Dodatkowego w ramach Wszechstronnego Układu Zabezpieczającego z MAEA;
49. wyraża swoje ogromne zaniepokojenie faktem, że dnia 10 lutego 2005 r.
Korea Północna zadeklarowała posiadanie broni jądrowej; z zadowoleniem przyjmuje niedawny przełom w rozmowach sześciostronnych, a w szczególności zobowiązanie Korei Północnej do zaniechania produkcji broni jądrowej i przystąpienia do NPT; popiera oświadczenie z dnia 19 września 2005 r. dyrektora generalnego IAEA, dr Mohameda ElBaradei, w sprawie powrotu inspektorów IAEA do Korei Północnej; podkreśla wagę, jaką ma uczestniczenie przez Unię Europejską w trwającym procesie negocjacyjnym i odegranie znaczącej roli we wdrażaniu niedawnego porozumienia;
50. w związku z tym nakłania Koreę Północną, aby ta przyłączyła się ponownie do NPT, unieważniła swoją decyzję o wycofaniu się z rozmów sześciostronnych oraz umożliwiła wznowienie negocjacji w celu znalezienia pokojowego rozwiązania obecnego kryzysu;
51. nakłania również Koreę Północną i Stany Zjednoczone, aby kraje te dążyły do znalezienia szybkiego rozwiązania obecnego kryzysu, którego pierwszym krokiem jest propozycja Stanów Zjednoczonych dotycząca wznowienia dostaw ciężkiego paliwa jądrowego w zamian za potwierdzone przerwanie prac w kompleksie jądrowym Yongbyon;
52. przypomina Radzie, że inicjatywa Organizacji Rozwoju Energetycznego Półwyspu Koreańskiego odegrała znaczącą rolę w niedalekiej przeszłości i mogłaby równie dobrze służyć sprawie przyszłych dostaw energii konwencjonalnej;
Rezultaty i postępy Konferencji przeglądowej NPT w 2005 r.
53. powtarza, że NPT pozostaje niezmiennie kamieniem węgielnym wielostronnego reżimu nierozprzestrzeniania, że powinien on zachować swoją integralność, i że zgodność z jego postanowieniami powinna być nadzorowana przez Radę Bezpieczeństwa ONZ;
54. wyraża swoje rozczarowanie i głęboki niepokój, że nie udało się za obopólną zgodą wypracować użytecznych zaleceń, które mogłyby zostać rozpatrzone na następnej Konferencji przeglądowej NPT i wyraża ubolewanie, że Unia Europejska nie podjęła inicjatywy burmistrza Hiroszimy w sprawie świata bez broni jądrowej do 2020 r.;
55. wyraża swoje rozczarowanie zarówno z powodu wyników Konferencji przeglądowej, jak i roli, jaką odegrały na niej Państwa Członkowskie; wzywa jednakże Państwa Członkowskie, Radę i Komisję do realizowania w dobrej wierze 41 działań zawartych we Wspólnym Stanowisku;
56. wzywa w szczególności Francję i Wielką Brytanię do zintensyfikowania realizacji 13 punktów rozbrojenia oraz do zaangażowania się we współpracę ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją i Chinami, które w końcowym etapie Konferencji przeglądowej NPT 2000 również zobowiązały się do uczestniczenia w tym procesie;
57. zwraca się do Rady i Państw Członkowskich o efektywne wdrożenie postanowień dokumentu końcowego Konferencji przeglądowej NPT 2000, ukierunkowanych na doprowadzenie do podpisania traktatu, w sposób skuteczny zabraniającego produkcji wszelkiej broni z użyciem materiałów rozszczepialnych; podkreśla, że w sytuacji braku końcowego dokumentu Konferencji Rewizyjnej 2005 postanowienia te pozostają w mocy jako polityczne i prawne zobowiązanie państw-stron NPT;
58. czyniąc tak, ponownie daje wyraz swojego poparcia dla zawarcia niedyskryminacyjnego, wielostronnego oraz międzynarodowego i dającego się w sposób skuteczny zweryfikować Traktatu w sprawie wyłączenia materiałów rozszczepialnych;
59. zwraca się w równej mierze do każdego państwa, które dotąd tego nie uczyniło, aby niezwłocznie podpisało i ratyfikowało Traktat o zakazie przeprowadzania prób jądrowych (CTBT); podkreśla, że żadne państwo w żadnych okolicznościach nie powinno rozpoczynać ani wznawiać przeprowadzania testów jądrowych; ponownie wyraża swoje przekonanie, że UE i NATO muszą podjąć wszelkie możliwe działania, aby przekonać administrację USA do rezygnacji z oporu w tej sprawie;
60. wzywa Radę i Komisję do przedłożenia dodatkowych wniosków, mających na celu przekonanie państw trzecich, które dotąd tego nie uczyniły, aby niezwłocznie podpisały i ratyfikowały Protokoły Dodatkowe MAEA;
Wspólne działanie w ramach stosunków transatlantyckich USA-UE
61. nakłania Unię Europejską i Stany Zjednoczone do kontynuowania wzajemnego pozytywnego dialogu w zakresie nierozprzestrzeniania BMR i walki z terroryzmem, zgodnie z Deklaracjami Unii Europejskiej-Stanów Zjednoczonych w sprawie zwalczania terroryzmu oraz nierozprzestrzeniania BMR, przyjętych na Szczycie UE-USA dnia 26 czerwca 2004 r. i ponownie zatwierdzonych dnia 20 czerwca 2005 r.;
62. potwierdza znaczenie ściślejszej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, w celu wzmocnienia międzynarodowego systemu układów i reżymów wymierzonych przeciwko rozprzestrzenianiu BMR, zapewnienia dokładnego wdrażania i przestrzegania postanowień, wspierania nierutynowych inspekcji, jak również uznania, że do zwalczania rozprzestrzeniania BMR mogą być potrzebne inne środki zgodne z prawem międzynarodowym;
63. podkreśla pilną potrzebę podpisania i ratyfikowania Traktatu o zakazie przeprowadzania prób jądrowych (CTBT) bezzwłocznie, bezwarunkowo i zgodnie z procesami instytucjonalnymi tego traktatu, tak aby zapewnić jego jak najszybsze wejście w życie;
64. zwraca się do Rady i Komisji o zwrócenie uwagi na pilną potrzebę podpisania i ratyfikowania tego Traktatu podczas dialogu ze Stanami Zjednoczonymi, jak również innymi państwami partnerskimi, które dotąd nie ratyfikowały CTBT i/lub NPT;
65. wzywa Stany Zjednoczone do wyjaśnienia sytuacji dotyczącej ilości i celów strategicznych ich taktycznych arsenałów jądrowych, rozmieszczonych w bazach na terenie Europy;
Podmioty pozapaństwowe
66. zwraca się do Unii Europejskiej, aby ta współpracowała z jej międzynarodowymi partnerami, ONZ, MAEA, OBWE i NATO w celu opracowywania i promowania mechanizmów uniemożliwiających terrorystom, lub krajom udzielających im schronienia, dostęp do broni i materiałów masowego rażenia;
67. uznaje, że należy dołożyć wszelkich starań, aby powstrzymać każde państwo lub podmiot pozapaństwowy przed pozyskiwaniem, opracowaniem lub osiąganiem korzyści z opracowywania, niewłaściwego wykorzystania lub użycia broni i materiałów masowego rażenia;
68. jest zdania, że Inicjatywa przeciwko Rozprzestrzenianiu Broni Masowego Rażenia (PSI) jest ważnym instrumentem do walki z rozprzestrzenianiem BMR i powinna stanowić uzupełnienie rezolucji nr 1540 Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz istniejących układów o nierozprzestrzenianiu;
Globalne Partnerstwo G8
69. podkreśla znaczenie programów, ukierunkowanych między innymi na bezpieczeństwo i rozmieszczenie materiałów związanych z uzbrojeniem, fizyczną ochroną urządzeń i laboratoriów, wykrywaniem nielegalnego handlu materiałami związanymi z BMR i działaniami odstraszającymi, wzmocnieniem kontroli eksportu, a także rozmieszczeniem naukowców zajmujących się uprzednio kwestiami zbrojeniowymi, w rozumieniu Globalnego Partnerstwa G8;
70. udziela poparcia utworzeniu wspólnych międzynarodowych programów badawczo-przemysłowych w zakresie energii jądrowej będących krokiem na drodze budowania zaufania;
71. popiera dalsze zobowiązania finansowe w ramach Perspektyw Finansowych na lata 2007-2013 na rzecz Globalnego Partnerstwa G8 przeciwko rozprzestrzenianiu BMR i związanych materiał; poparcie to powinno obejmować między innymi dalsze efektywne i stanowcze środki dotyczące rozbrojenia, poprzez wnoszenie wkładu w starania dotyczące funduszu niszczenia broni chemicznej i multilateralnego rozporządzania plutonem w Rosji; wzywa Rosję do zwiększenia swego wkładu finansowego w oba programy;
72. zwraca się do Komisji i Rady, aby (skreślono) przedstawiły Globalnemu Partnerstwu G8 coroczne sprawozdanie na temat postępów realizacji zobowiązań podjętych w Kananaskis w 2002 r. w imieniu UE;
73. zwraca uwagę, że, jak wynika z historii, o wiele za dużo państw, w tym Państwa Członkowskie UE, w sposób nieodpowiedzialny eksportowało materiały i technologie, przy pomocy, których można wytwarzać broń jądrową, i że przyczyniło się to w ogromnym stopniu do obecnych problemów związanych z niekontrolowanym rozprzestrzenianiem; podkreśla w związku z tym, że krajowe i wielostronne systemy kontroli powinny ze sobą współpracować w celu zapobieżenia jakiemukolwiek niepożądanemu rozprzestrzenianiu BMR;
Kontrola eksportu materiałów jądrowych
74. podkreśla, że Unia Europejska powinna stać się wiodącym i chętnym do współpracy uczestnikiem reżymu kontroli eksportu, na co kładzie nacisk strategia UE w sprawie BMR, w szczególności poprzez zwiększanie wydajności kontroli eksportu na terytorium UE, w ramach rozporządzenia w sprawie podwójnego zastosowania
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania (Dz.U. L 159, 30.6.2000, str. 1).
Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1504/2004 (Dz.U. L 281, z 31.8.2004, str. 1) ustanawiającego wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania, i poprzez opracowanie programu pomocy dla tych państw, które potrzebują wiedzy technicznej w zakresie kontroli eksportu;
75. zwraca się o bardziej proaktywne podejście UE oraz poszczególnych krajów do kontroli eksportu materiałów podwójnego zastosowania, w celu uniknięcia ryzyka potencjalnego dostępu terrorystów i innych niepowołanych użytkowników w państwach trzecich do wrażliwych materiałów;
76. przyjmuje z zadowoleniem opracowanie przez Komisję, jako pierwszego w serii działania wspierającego potencjalne ustanowienie bardziej długofalowej inicjatywy UE dotyczącej współpracy w zakresie kontroli eksportu, programu TACIS dla Rosji, projektu pilotażowego 2004 na Bałkanach oraz projektu pilotażowego 2005 w czterech dodatkowych krajach lub regionach;
77. wzywa Radę do przedstawienia raportu w sprawie dialogu politycznego z partnerami na temat kontroli eksportu, jak również Komisję do przedstawienia sprawozdania w sprawie postępów we wdrażaniu wspomnianych powyżej programów kontroli eksportu produktów podwójnego zastosowania; wzywa również do opracowania analizy zawierającej oszacowanie kosztów w ramach perspektyw finansowych na lata 2007-2013, przez Radę i Komisję, w kwestii, jak takie programy mogłyby być rozszerzone na inne regiony i kraje;
Broń chemiczna i biologiczna
78. domaga się właściwego wdrożenia Konwencji CWC i stosowne finansowanie Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OZBC); jest zdania, że we wszystkich przypadkach, gdzie podejrzewa się naruszenie postanowień układu, powinny być przeprowadzone inspekcje;
79. nakłania Państwa Członkowskie, Radę i Komisję do wypracowania wyraźnego i przekonywującego stanowiska Unii Europejskiej na spotkaniu Państw Stron BTWC, które odbędzie się w dniach 5-9 grudnia 2005 r., tak, aby można było zaprezentować wszechstronne Wspólne Stanowisko na Konferencji przeglądowej BTWC w 2006 r.;
80. wzywa Unię Europejską, aby ta zapewniła pomoc techniczną dla krajów rozwijających się w zakresie nadzoru chorób (zgodnie z art. X BTWC);
81. nakłania Państwa Członkowskie, których to dotyczy, do wycofania ich zastrzeżeń względem Protokołu Genewskiego z 1925 r., gdyż polityka odwetu z wykorzystaniem broni chemicznej i/lub biologicznej stoi w sprzeczności ze zobowiązaniami wynikającymi z BTWC;
82. w kontekście najbliższych perspektyw finansowych wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny wykonalności wspólnych programów pomocy razem z państwami trzecimi w celu wzmocnienia bezpieczeństwa materiałów biologicznych, laboratoriów i urządzeń;
Rola Parlamentu Europejskiego
83. przypomina o pozytywnym wkładzie, jaki może być wniesiony przez Parlament Europejski w kwestii problemów wspólnego bezpieczeństwa związanych z nierozprzestrzenianiem i rozbrojeniem, gdy pełni on funkcję organu budżetowego, jak to zostało przedstawione we wsparciu bezpieczeństwa jądrowego i programów bezpieczeństwa jądrowego w ramach TACIS;
84. ponawia swoje wezwanie o moratorium – w oczekiwaniu na wprowadzenie całkowitego zakazu – na wykorzystywanie tzw. "amunicji ze zubożonego uranu”;
85. przypomina również o pozytywnym wkładzie, jaki jest nieprzerwanie wnoszony przez Parlament Europejski w przypadku drugiego projektu pilotażowego (2005), w ramach którego przeznaczono 1,5 miliona euro do wykorzystania przez Komisję, aby zapoczątkować Inicjatywę Współpracy UE w sprawie kontroli eksportu; przypomina o swojej decyzji o dalszym wspieraniu takich działań, łącznie z finansowaniem w 2006 r. trzeciego Działania Przygotowawczego tak, aby umożliwić Komisji dalsze kładzenie podwalin pod przyszłe programy finansowane przez Wspólnotę w ramach nowych perspektyw finansowych na lata 2007 – 2013;
86. przypomina o roli, jaką odgrywa Parlament dzięki swojej zdolności legislacyjnej (procedura współdecyzji) oraz jako władza budżetowa w zagadnieniach takich jak zaproponowany Instrument Stabilności, który powinien obejmować kwestie kontroli eksportu i bezpieczeństwa granic, wsparcie dla niszczenia broni chemicznej i eliminacji materiałów rozszczepialnych służących do produkcji broni, zarządzanie i kontrolę materiałów radioaktywnych i jądrowych, biobezpieczeństwo, konwersję wcześniejszych ekspertyz broni itd. we współpracy z Instrumentem Bezpieczeństwa Jądrowego, kontrolę eksportu itd.;
87. ponownie przypomina o swoim zaangażowaniu poprzez zatwierdzenie najważniejszych porozumień międzynarodowych Unii z krajami trzecimi, a w szczególności porozumień, które zawierają klauzulę o nierozprzestrzenianiu; przypomina w związku z powyższym o wsparciu wymaganym od Parlamentu dla wszystkich inicjatyw mających na celu przeciwstawienie się rozprzestrzenianiu w pewnych krajach poprzez oferowanie w zamian współpracy lub jakiegokolwiek innego rodzaju międzynarodowych porozumień lub partnerstwa;
88. zwraca się w związku z tym z prośbą do Parlamentu Europejskiego, aby ten w całej rozciągłości współpracował ze wszystkimi inicjatywami mającymi na celu wdrażanie strategii UE w sprawie BMR;
89. zaleca, aby oficjalna delegacja Parlamentu wzięła udział w następnej Konferencji przeglądowej NPT, jak również w Konferencji Rewizyjnej BTWC;
90. zwraca się do Państw Członkowskich i Rady o włączenie posłów do Parlamentu Europejskiego do delegacji Unii Europejskiej we wszelkich przyszłych rewizjach kontroli eksportu; wzywa również Radę i Komisję, aby te regularnie informowały Parlament w sprawie roli UE w Grupie Australijskiej, Reżimie Kontrolnym Technologii Rakietowych (MTCR), Porozumieniu z Wassenaar oraz Grupie Dostawców Jądrowych (NSG);
91. proponuje przyjęcie corocznego raportu w sprawie statusu działań Unii Europejskiej na rzecz nierozprzestrzeniania, zawierającego odnośne zalecenia polityczne;
Aspekty finansowe strategii Unii Europejskiej przeciwko rozprzestrzenianiu BMR
92. wzywa Państwa Członkowskie do wyasygnowania wystarczających zasobów finansowych w celu wdrożenia priorytetów wyszczególnionych w raporcie na temat postępów OPR;
93. wzywa Komisję do wyszczególnienia, w sposób przejrzysty i wyraźny, tych zasobów, które już przekazała na rzecz zarówno „bezpieczeństwa jądrowego”, jak i „nierozprzestrzeniania BMR”;
94. zwraca się do Komisji, aby ta przedstawiła w sposób przejrzysty i wyraźny zasoby potrzebne do tego, by Wspólnota wniosła należny wkład w strategię UE w sprawie BMR w 2006 r. i w ramach nowych perspektyw finansowych na lata 2007-2013, wyraźnie rozdzielając kategorię „bezpieczeństwo jądrowe” i kategorię „nierozprzestrzenianie BMR”;
95. w tym celu wzywa Komisję do opracowania wykazu priorytetów i szacunkowych kosztów działań niezbędnych do wypełnienia jej zobowiązań w ramach Globalnego Partnerstwa G8, oraz rozszerzenia jej działań poza WNP, w celu zaspokojenia potrzeb na szczeblu globalnym;
96. zwraca się do Rady, Komisji i Państw Członkowskich, aby wspierały one konkretne projekty realizowane przez instytucje wielostronne, takie jak MAEA i OPCW, a także zapewniały środki finansowe, jeżeli zaistnieje taka potrzeba;
97. zwraca się w szczególności do Państw Członkowskich o zapewnienie środków finansowych dotyczących wykazu priorytetów OPR w sprawie kontroli eksportu i programów pomocy technicznej;
98. wyraża opinię, że środki zapobiegania konfliktom oraz rozwiązywania sytuacji kryzysowych nie powinny być finansowane z budżetu zapobiegania BMR, i że wysokie ambicje wyrażone w strategii w sprawie BMR i wspierane przez wszystkie instytucje europejskie i Państwa Członkowskie wymagają właściwego poziomu finansowania; przypomina w związku z powyższym o nasilających się trudnościach w finansowaniu ostatnich inicjatyw (konkretnie wznowienie wspólnego działania z Organizacją ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) i nowe wspólne działanie wspierające BTWC) z budżetu WPZB lub instrumentów wspólnotowych;
99. w ramach dyskusji w sprawie Perspektyw Finansowych na lata 2007–2013 proponuje w związku z tym zrewidowanie istniejącego porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. oraz uruchomienie specjalnej linii budżetowej w ramach budżetu Unii w celu sfinansowania wszystkich działań związanych z zagadnieniami dotyczącymi BMR, niezależnie od tego, czy są one podporządkowane ramom wspólnotowym, czy WPZB, przy jednoczesnym poszanowaniu odnośnych procesów podejmowania decyzji, jak również kompetencji Rady, Komisji i Osobistego Przedstawiciela;
100. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Prezydencji Rady, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom Państw Członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, rządom i parlamentom Stanów Zjednoczonych, Rosji, Chin, Izraela, Indii, Pakistanu, Iranu i Korei Północnej, oraz wszystkim pozostałym państwom -stronom NPT i członkom MAEA
UZASADNIENIE
Origins and rationale for this report:
The rise of EU WMD policy: In December 2003 the EU adopted a ‘Strategy Against the Proliferation of WMD’.
The driving force behind the strategy was the need to demonstrate that the EU was serious about constructing a genuinely multilateral approach to tackling the problem of WMD proliferation.
The WMD strategy is probably now the most developed policy agenda item of the overall implementation of the European Security Strategy (ESS).
From now on, the EU WMD Strategy constitutes the basis for the Union's strategic dialogue with third countries or international organisations.
International Crises and a new EU approach: The EU’s profile on WMD has recently increased through the EU-3’s (Britain, France and Germany) diplomatic effort to resolve questions surrounding Iran’s nuclear programme.
Since the Paris Agreement in November 2004, these countries have been joined in the official negotiations by the EU Presidency, the Personal Representative, Annalisa Giannella (the person responsible for overseeing the WMD Strategy’s implementation and development, and who represents the High Representative for CFSP Mr Solana) and the European Commission (leading on economic and trade aspects).
This approach is also associated with the introduction of a new non-proliferation clause in all mixed agreements with third parties.
The role of the European Commission: The European Commission is also fully involved and associated with the WMD Strategy.
It has been the primary focal point for the EU’s contribution in the G8 Global Partnership against the spread of weapons and materials of mass destruction, which is focussed upon securing, dismantling and destroying nuclear and chemical weapons-related materials and facilities, and on the reconversion of the expertise formerly involved in the weapons programmes in the former Soviet Union.
The EU, represented by the Commission, has committed to allocating one billion euros over 10 years to the Global Partnership programme (in addition to the four billion euros committed by individual member states).
Most of the Commission’s contribution has been focussed under the TACIS and Nordic Dimension Environmental Programme (TACIS budget).
The Commission has also been charged to implement the Joint Action with Russia (CFSP budget) which is therefore part of the overall endeavour.
The Commission is also actively supporting the implementation of the WMD Strategy in other areas – particularly to secure future financing.
On 29 September 2004, the Commission adopted a Communication on Instruments for External Assistance under the Future Financial Perspectives 2007-2013.
The Commission has proposed a new Instrument for Stability, aimed at tackling crises and instability in third countries, including trans-border challenges (nuclear safety, non-proliferation, organised crime and terrorism).
In parallel, it has also commissioned a scoping study looking at how to strengthen EU cooperative threat reduction activities through programming community actions.
This is financed by a Pilot Project (proposed by the European Parliament and the Council) and is carried out by the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI).
The scoping study will provide the supporting material to help the Commission in reaching a decision on, and the programming of, a specific Community contribution to support external EU cooperative threat reduction activities, as mentioned in the EU WMD Strategy.
The target of the research findings, therefore, is to underpin future Community actions in terms of structure, content and size for cooperative threat reduction for the budget cycle 2007–2013.
Against a backdrop of EU threat perception, the main activities will:
· review existing cooperative threat reduction programmes;
· evaluate areas of cooperation for a possible future large Community contribution;
· determine the financial requirements and propose detailed ideas for projects;
· organise and convene meetings and workshops to present and discuss the findings and proposals with officials and others;
· take responsibility for the organization, jointly with the European Parliament, of the conference on 7 and 8 December 2005 where the project results will be presented to the European Parliament and Member States.
The timing of this event will therefore constitute an excellent contribution to the debate on the financial procedure.
The role of the European Parliament: The European Parliament’s primary role in shaping the policy process in this area is as a budgetary authority in relation to the CFSP budget and Commission programmes (such as TACIS presently and the new Financial Instruments in the future).
In light of the EU’s commitment to one billion euros under the G8 Global Partnership, led by the European Commission with Community and CFSP funds , this is a significant role and an area in need of proper Parliamentary scrutiny.
In 2004, in response to this growing responsibility in the area of security policy, the European Parliament created a new Subcommittee on Security and Defence (SEDE) within its AFET.
This Subcommittee, which met Annalisa Giannella on 17 March 2005, will produce a report on the WMD Strategy by autumn 2005.
This Report will coincide with the above-mentioned Inter-Parliamentary Conference, involving the European Parliament and Member State Parliaments, co-organised with the European Commission and with the involvement of the UK Presidency of the EU on the EU’s role in preventing WMD proliferation.
The EU WMD Strategy
Annalisa Giannella, along with the Commission, has produced two progress reports on the Strategy’s implementation so far, and has compiled a list of priorities for member states to follow up under the operational Chapter III of the Strategy
Latest Progress report and list of priorities can be found at :
http://ue.eu.int/uedocs/cmsUpload/st15246.en04.doc .
According to the Strategy the European approach emphasises:
· understanding regional security trends;
· assessing specific security dynamics around any particular proliferation concern;
· developing a dialogue with states under suspicion;
· the application of all EU instruments and resources in tackling the problem.
This approach is evident in relation to the EU-3 efforts to halt Iran’s nuclear enrichment programme
This policy represents the most high profile and significant manifestation of the EU’s new WMD Strategy.
The E-3 of UK, France and Germany went to Tehran and brokered an initial deal on Iranian signature of an Addition Protocol to the IAEA safeguards an on enrichment in October 2003.
During 2004 the issue of Iranian cessation of enrichment activities continued to receive significant attention at the Board of Governors meetings of the IAEA and the E-3 continue their negotiations with Iran. .
However, it is becoming increasingly clear that the US also has to be involved in the process if the outcome is to prove successful over the medium- to long-term
This week, 7 March, an EU delegation led by the PR went to Washington to discus the approach to Iran. .
While the WMD Strategy continues to receive strong political support from the member states, the Office of the Personal Representative (OPR) in the Council and the Commission are following-up with specific, practical actions.
These include:
Linking EU assistance with improved export controls
The OPR and the Commission Services are compiling a prioritised list of third countries that could benefit from EU assistance in relation to export controls.
A ‘Non-proliferation clause’, to be included in agreements with third countries, was drawn up and has been included in agreements with Syria, Tajikistan, Albania, the African Caribbean and Pacific states (in the revised Cotonou Agreement) and there are ongoing discussions to include the clause agreements with Gulf Cooperation Council and Mercosur
See:
http://ue.eu.int/uedocs/cmsUpload/st14997.en03.pdf .
The clause mentioned explicitly the importance of effective export controls and opens the door for cooperation in that field.
This is also in line with the UNSCR 1540.
Criminalising proliferation within the EU
The EU is also working towards the criminalisation of activities that contribute to proliferation (a declaration has been adopted by the European Council)
See :
http://ue.eu.int/uedocs/cmsUpload/st10774.en04.pdf .
Interdiction of criminal proliferation activities
Several Member States hosted exercises in the context of the Proliferation Security Initiative (PSI).
The Commission is invited to participate when appropriate.
Enhancing the UN’s verification role
On 28 April 2004, Member States on the UNSC co-sponsored Resolution 1540 on WMD non-proliferation, and contributed actively to its adoption by consensus
See :
http://disarmament2.un.org/Committee1540/Res1540(E).pdf .
The Commission drafted the Common EU report, which was transmitted by the EU Presidency to the 1540 Committee in October
See :
http://daccessdds.un.org/doc/UNDOC/GEN/N04/611/48/PDF/N0461148.pdf?OpenElement .
A month earlier the Working Group on Disarmament (CODUN) had an initial exchange of views on an international inspection and verification capability to be established within the UN (in line with the Strategy’s commitment to retain and utilize UNMOVIC’s unique skills)
See : The WMD Strategy, op cit. .
Supporting the International Organisations IAEA and OPCW
A first Joint Action has been adopted in support of the nuclear security action plan of the IAEA that is designed to counter the threat of nuclear terrorism.
An initial amount of €3.3 million was made available to the IAEA during 2004
Council Joint Action 2004/495/CFSP of 17 May 2004, on support for IAEA activities under its Nuclear Security Programme. http://europa.eu.int/eur-lex/pri/en/oj/dat/2004/1_182/1_18220040519en00460050.pdf .
By the end of 2004, following contacts between the Personal Representative on WMD and the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW), a Joint Action was agreed on support for OPCW activities.
Strengthening the prohibition of chemical and biological weapons
The EU is working in CODUN in order to reach a common position on challenge inspections under the Chemical Weapons Convention.
The Personal Representative will also put forward suggestions on how to promote universalisation and implementation of the Biological and Toxin Weapons Convention.
Linking supply to the NPT
While there is consensus for making the NPT Additional Protocol a Condition of Supply, there is as yet no agreement within the Nuclear Suppliers’ Group on the scope of those nuclear items that should be covered.
The WMD Strategy: Resources?
A UK Parliamentary Committee recently published a report
See : http://www.publications.parliament.uk/pa/ld200405/ldselect/ldeucom/96/96.pdf that, whilst being very supportive of the WMD Strategy, expressed concern over the funding of its implementation.
The Minister for Europe, Denis MacShane, said that out of the CFSP budget of €62 million for 2005 he would expect about 10 per cent to be spent on the WMD Strategy and that Annalisa Giannella was working on that basis.
He also said that another €40 million was being spent on cooperative threat reduction from Community budgets (TACIS), which are implemented by the Commission.
MacShane also stated that the UK Presidency would make the WMD Strategy a priority and noted that in co-sponsoring the Commission Pilot Project he expected the groundwork to be in place to secure adequate EU financial resources in the next Financial Perspectives (the EU budget for 2007-2013)
See :
http://www.publications.parliament.uk/pa/ld/lduncorr/euc0902.pdf Please note this is uncorrected evidence and “Any public use of, or reference to, the contents should make clear that neither witnesses nor Members have had the opportunity to correct the record.
The transcript is not yet an approved formal record of these proceedings.” .
Similarly, on 8 March in a European Parliament debate, Louis Michel (on behalf of the Commissioner for External Relations) Development and Humanitarian Aid Commissioner stressed that the Commission was committed to supporting the Strategy’s implementation and had included specific reference to WMD non-proliferation and disarmament under the External Relations Stability Instrument.
He hoped the budgetary authorities would support this proposal
Louis Michel (on behalf of Commissioner Benita Ferrero-Waldner) Commissioner for Development and Humanitarian Aid « The Non-proliferation Treaty must be preserved by all means », European Parliament Plenary Session, Strasbourg, 8 March 2005. .
The issue of resources and the NPT were considered by the European Parliament and its new Subcommittee on Security and Defence at a hearing on 17 March 2005
Entitled: Non-proliferation of weapons of mass destruction: a role for the European Parliament. .
The parliamentarians urged the Member States to work hard on the EU’s position at the NPT Review Conference in May 2005.
The WMD Strategy: What role for the NPT and Disarmament?
Strengthening the Non-Proliferation Treaty (NPT) regime is part of the EU’s commitment to: ‘effective multilateralism’ under the ESS; the pursuit of the treaty’s universalisation; and to the IAEA Safeguard agreements and protocols
EU WMD Strategy, chap.
2, para.
16. .
On 20 April 2005 the Political and Security Committee endorsed a new EU Common Position for the NPT Review Conference, which commits the EU and its member states to strengthen the non-proliferation regime by promoting a successful outcome to the Conference
Council Common Position relating to the 2005 Review Conference of the Parties to the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons.
Council of the European Union, Brussels [April 25, 2005] .
The Common Position contains 43 distinct measures to achieve this goal and mandates the EU Presidency to undertake demarches in order to convince others of the EU approach.
The last NPT Review Conference in 2000 was a success largely because it was possible to adopt a Final Document by consensus.
This Document provided a review of the NPT’s operation over the previous five years and set out a number of steps that should be taken to promote nuclear non-proliferation and disarmament, perhaps the most significant of which was a joint pledge from the five nuclear weapon states to an ‘unequivocal undertaking to accomplish the total elimination of their nuclear arsenals’.
The lack of progress made in this respect presents a serious challenge.
The final Preparatory Committee meeting before the Review Conference largely failed to produce recommendations and finalise arrangements for that Conference, such as the rules of procedure, documentation and agenda.
The decisions it did manage to take are mired in confusion
Rebecca Johnson, ‘Report on the 2004 NPT PrepCom’, Disarmament Diplomacy, No.77, May/June 2004. .
Clearly the EU needs to prevent future NPT Conferences from failing.
It needs to make the case for universal adherence, compliance and enhanced verification mechanisms, backed by the full authority of the UN and ultimately by sanctions.
It will also be important for the EU to continue to give substance to the wider range of policy instruments at its disposal (including trade, energy assistance, security assurances).
Tentative lessons learned from the EU’s engagement with Iran might help here.
PROCEDURA
Tytuł
Nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia: rola Parlamentu Europejskiego
Numer procedury
2005/2139(INI)
Podstawa regulaminowa
art. 45
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu
AFET 8.9.2005
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
Opinia niewydana Data wydania decyzji
Ściślejsza współpraca Data ogłoszenia na posiedzeniu
Projekt(y) rezolucji zawarty(e) w sprawozdaniu
Sprawozdawca(y) Data powołania
Ģirts Valdis Kristovskis 1.2.2005
Zastępca sprawozdawcy
Rozpatrzenie w komisji
26.5.2005
11.7.2005
3.10.2005 (SEDE)
4.10.2005 (AFET)
26.5.2005
Data zatwierdzenia
4.10.2005
Wynik głosowania końcowego
za:
przeciw:
wstrzymujących się:
30
5
17
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Angelika Beer, Panagiotis Beglitis, Monika Beňová, Elmar Brok, Simon Coveney, Marek Aleksander Czarnecki, Camiel Eurlings, Anna Elzbieta Fotyga, Jas Gawronski, Ana Maria Gomes, Alfred Gomolka, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Jana Hybášková, Toomas Hendrik Ilves, Anna Ibrisagic, Jelko Kacin, Helmut Kuhne, Joost Lagendijk, Vytautas Landsbergis, Francisco José Millán Mon, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, João de Deus Pinheiro, Justas Vincas Paleckis, Mirosław Mariusz Piotrowski, Paweł Bartłomiej Piskorski, Tobias Pflüger, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Gitte Seeberg, Marek Maciej Siwiec, István Szent-Iványi, Antonio Tajani, Inese Vaidere, Ari Vatanen, Paavo Väyrynen, Jan Marinus Wiersma, Karl von Wogau, Francis Wurtz, Luis Yañez-Barnuevo García, Josef Zieleniec
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Árpád Duka-Zólyomi, Carlo Fatuzzo, Jaromír Kohlíček, Erik Meijer, Janusz Onyszkiewicz, Aloyzas Sakalas, Jean Spautz, Csaba Sándor Tabajdi, Tatjana Ždanoka
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Data złożenia - A[6]
12.10.2005
A6-0297/2005
