17.1.2011 B7-0054/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji chrześcijan w kontekście wolności wyznania
Charles Tannock
,
Ryszard Antoni Legutko
,
Tomasz Piotr Poręba
,
Peter van Dalen
,
Marek Henryk Migalski
,
Mirosław Piotrowski
,
Ryszard Czarnecki
,
Michał Tomasz Kamiński
,
Adam Bielan
,
Konrad Szymański
w imieniu grupy politycznej ECR
Cornelis de Jong
PE455.882v01-00 B7‑0054/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji chrześcijan w kontekście wolności wyznania
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 18 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając art. 9 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka z 1950 r.,
– uwzględniając art. 18 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,
– uwzględniając deklarację ONZ z 1981 r. w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji ze względu na wyznanie lub przekonania,
– uwzględniając deklarację z Barcelony z listopada 1995 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 lutego 2005 r. sprawie priorytetów UE i zaleceń na 61. sesję Komisji Praw Człowieka ONZ w Genewie,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie rocznego raportu dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz w sprawie polityki Unii Europejskiej w tym zakresie,
– uwzględniając pierwszą konferencję Eurośródziemnomorskiej Sieci ds. Praw Człowieka w Kairze w dniach 26–27 stycznia 2006 r.,
– uwzględniając sprawozdania specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. wolności wyznania lub przekonań, a w szczególności jej sprawozdania z dnia 29 grudnia 2009 r., 16 lutego 2010 r. oraz 29 lipca 2010 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie poważnych wydarzeń zagrażających istnieniu wspólnot chrześcijańskich oraz innych wspólnot religijnych,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie niedawnych ataków na wspólnoty chrześcijańskie,
– uwzględniając oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 1 stycznia 2010 r. w związku z atakiem na wiernych kościoła koptyjskiego w Aleksandrii (Egipt),
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że wspieranie demokracji oraz poszanowanie praw człowieka i swobód obywatelskich są podstawowymi zasadami i celami Unii Europejskiej oraz wspólną podstawą jej stosunków z krajami trzecimi,
B. mając na uwadze, że zgodnie z międzynarodowymi przepisami w zakresie praw człowieka, a w szczególności z art. 18 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, każdy człowiek ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania; mając na uwadze, że prawo to obejmuje wolność zmiany religii lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swojej religii lub przekonań przez uprawianie kultu, uczestniczenie w obrzędach, praktykowanie i nauczanie; mając na uwadze, że zgodnie z Komitetem Praw Człowieka ONZ wolność religii lub przekonań dotyczy wszystkich przekonań, także teistycznych, nieteistycznych i ateistycznych,
C. mając na uwadze, że Unia Europejska niejednokrotnie wyrażała swoje zaangażowanie na rzecz wolności myśli, wolności sumienia, wolności religii lub przekonań oraz podkreślała, że obowiązkiem rządów jest zagwarantowanie tych wolności na całym świecie,
D. mając na uwadze, że wolność religii lub przekonań jest często postrzegana jako sprawdzian wszystkich innych wolności i praw człowieka; mając na uwadze, że kwestia prześladowań chrześcijan na świecie stanowi jedno z najbardziej okrutnych współczesnych wyzwań dla godności ludzkiej,
E. mając na uwadze, że w niektórych przypadkach sytuacja, w jakiej znajdują się wspólnoty chrześcijan, zagraża ich przyszłemu istnieniu, a ich zniknięcie oznaczałoby utratę istotnej części spuścizny religijnej krajów, których ten problem dotyczy,
F. mając na uwadze, że dnia 1 stycznia 2011 r. we wczesnych godzinach rannych, 21 koptyjskich chrześcijan zginęło w ataku bombowym na kościół w mieście Aleksandrii, w Egipcie, a kolejnych 70 zostało rannych,
G. mając na uwadze, że dnia 30 grudnia 2010 r. na skutek ataków terrorystycznych inspirowanych ideologią dżihadu przeciwko asyryjskim rodzinom chrześcijańskim zabite zostały co najmniej 2 osoby a 14 osób zostało rannych podczas serii skoordynowanych zamachów bombowych na chrześcijańskie domy w Bagdadzie ( Irak),
H. mając na uwadze, że w dniu 27 grudnia 2010 r. wybuch przydrożnej bomby w Dudżail, 50 km (30 mil) na północ od Bagdadu (Irak) spowodował śmierć asyryjskiej kobiety chrześcijańskiej i zranił jej męża,
I. mając na uwadze, że w dniu 25 grudnia 2010 r. w wyniku wybuchu bomby umieszczonej wewnątrz kaplicy w dniu Bożego Narodzenia, w Sulu (Filipiny), wśród ogólnej liczby 11 rannych znalazł się ksiądz i 9 letnia dziewczynka,
J. mając na uwadze, że dnia 3 grudnia 2010 r. znaleziono 7 zabitych chrześcijan, w tym kobiety i dzieci, a 4 innych pozostawiono rannych w wyniku ataku w mieście Jos (Nigeria); dnia 21 grudnia 2010 r. w Turu (Nigeria) mężczyźni uzbrojeni w szpady i maczety zaatakowali grupę zamieszkujących wieś chrześcijan, zabijając 3 osoby i zostawiając 2 osoby ranne; od dnia 24 grudnia 2010 r., co najmniej 86 osób zostało znalezionych martwych w wyniku serii zamachów bombowych i starć między młodzieżą muzułmańską i chrześcijańską w środkowej Nigerii w centrum miasta Jos oraz kolejnych ataków na kościoły na północnym zachodzie, a ponad 100 rannych osób trafiło do szpitala; podczas innego zdarzenia, które miało miejsce w późnych godzinach wieczornych w dniu 24 grudnia 2010 r. w północno-wschodniej części miasta Maiduguri w stanie Borno, w wyniku podrzucenia bomb z benzyną do kościołów zginęło 6 osób,
K. mając na uwadze, że powyższe przykłady to tylko niektóre z nieprzerwanego ciągu większych i mniejszych ataków i przypadków dyskryminacji oraz, że wiele takich ataków jest świadomym dążeniem sił islamskiego dżihadu do pozbycia się chrześcijan, a więc ze względu na sytuację wspólnoty chrześcijan wielu z nich zdecyduje się na opuszczenie swoich domów w poszukiwaniu bezpieczeństwa w innych częściach kraju, oferujących wyższy poziom bezpieczeństwa, lub nawet na uchodźctwo za granicę,
1. zdecydowanie potępia wszelkie akty przemocy skierowane przeciwko wspólnotom chrześcijańskim wszędzie tam, gdzie do nich dochodzi;
2. podkreśla, że prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania to podstawowe prawo człowieka, gwarantowane przez międzynarodowe instrumenty prawne, i zdecydowanie potępia wszelkie formy przemocy, dyskryminacji i nietolerancji ze względu na religię i przekonania, skierowane przeciwko członkom wspólnot religijnych i społeczności o wspólnych przekonaniach, w tym przeciwko apostatom i niewierzącym;
3. jest zaniepokojony niedawnymi, zainspirowanymi ideologią dżihadu, atakami na koptyjskich i asyryjskich chrześcijan i wyraża solidarność z rodzinami ofiar; wzywa rząd Egiptu i Iraku do zapewnienia bezpieczeństwa osobistego i nienaruszalności cielesnej chrześcijanom oraz członkom innych mniejszości religijnych w swoich krajach; na mocy ratyfikowanych przez nich traktatów i porozumień międzynarodowych;
4. wyraża głęboki niepokój w związku z mnożeniem się przypadków nietolerancji, represji i niedawnych aktów przemocy skierowanych przeciw wspólnotom chrześcijańskim, w szczególności w krajach Afryki, Azji i Bliskiego Wschodu;
5. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki władz zmierzające do wskazania inicjatorów i sprawców ataków na mniejszości crześcijańskie; wzywa rządy, by zapewniły postawienie przed sądem i sprawiedliwy proces sprawców tych zbrodni oraz wszystkich osób odpowiedzialnych za te ataki, a także za inne akty przemocy wobec chrześcijan z Bliskiego Wschodu i innych mniejszości religijnych lub mniejszości innego rodzaju;
6. wzywa odnośne rządy arabskie, których obowiązkiem jest ochrona wszystkich wspólnot religijnych, by zagwarantowały koptyjskim i asyryjskim chrześcijanom i członkom innych wspólnot i mniejszości religijnych możliwość korzystania ze wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności – w tym z prawa do swobodnego wyboru i zmiany wyznania – oraz by zapobiegały wszelkiej dyskryminacji i represji w stosunku do nich;
7. wzywa rządy Nigerii i Filipin do równej ochrony wszystkich obywateli bez względu na religię lub przekonania, w tym chrześcijan oraz do postawienia przed sądem wszystkich osób odpowiedzialnych za akty przemocy przeciwko wspólnotom religijnym i społecznościom o wspólnych przekonaniach;
8. wzywa Radę, Komisję i wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, by w stosunkach UE z danymi krajami zwróciły szczególną uwagę na sytuację mniejszości religijnych, w tym wspólnot chrześcijańskich na świecie, poprzez promowanie strategicznego zobowiązania ze strony tych państw na podstawie traktatów międzynarodowych dotyczących praw człowieka, oraz aby ze szczególną uwagą opracowywały i wprowadzały w życie współpracę na rzecz rozwoju oraz programy pomocowe dla tych krajów;
9. w świetle ostatnich wydarzeń oraz rosnącej potrzeby przeanalizowania i zrozumienia ewolucji trendów kulturowych i religijnych w stosunkach międzynarodowych i współczesnych społeczeństwach apeluje do wysokiej przedstawiciel o stworzenie stałego stanowiska ds. badań strategicznych, rozwijania polityki i szkolenia w zakresie religii i spraw wyznaniowych w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych;
10. wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do dalszego wkładu w umacnianie praw człowieka i praworządności, przy wykorzystaniu wszystkich instrumentów polityki zagranicznej UE;
11. wzywa obradującą dnia 31 stycznia 2011 r.
Radę do Spraw Zagranicznych, aby wyraziła swoje niezachwiane poparcie dla wolności religijnej dla wszystkich i aby wyraziła silne zaangażowanie w obronę chrześcijan i innych mniejszości religijnych na Bliskim Wschodzie i w innych regionach, gdzie są oni prześladowani;
12. popiera wszelkie inicjatywy zmierzające do wspierania dialogu i wzajemnego poszanowania między wspólnotami; wzywa wszystkie władze religijne do propagowania tolerancji i podejmowania inicjatyw przeciwko nienawiści oraz naznaczonej przemocą i ekstremizmem radykalizacji postaw;
13. wzywa Unię Europejską i państwa członkowskie do przeznaczenia większych funduszy na działalność UNHCR oraz na pomoc humanitarną, którą zarządza ta organizacja;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawicielowi Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Egiptu, Filipin, Iraku i Nigerii, Sekretarzowi Generalnemu ONZ i Radzie Praw Człowieka ONZ.
