Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej E-5154/2010
do Komisji
art. 117 Regulaminu PE
Michał Tomasz Kamiński (ECR)
(7 lipca 2010 r.)
Przedmiot: Spór dotyczący negocjacji w sprawie rtęci
W dniach 7-11 czerwca 2010 r. w Sztokholmie urzędnicy UE uczestniczyli w konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącej zakazu stosowania rtęci.
Niezręczna strategia „nienegocjowania” była rezultatem sporu między Komisją a Radą Unii Europejskiej dotyczącego tego, która instytucja powinna prowadzić negocjacje i występować w imieniu UE podczas międzynarodowych rozmów na temat ochrony środowiska naturalnego.
Różnica zdań jest spowodowana odmienną interpretacją postanowień traktatu lizbońskiego.
Problem ten należy rozwiązać do stycznia 2011 r., kiedy to rozpoczną się zasadnicze negocjacje w sprawie rtęci.
Uwzględniając to, że w stanowieniu prawa w kwestiach ochrony środowiska zawsze uczestniczyły zarówno państwa członkowskie, jak i instytucje UE, uzasadnione wydaje się, aby to kraj sprawujący rotacyjną prezydencję prowadził negocjacje.
W świetle powyższego, dlaczego Komisja jest przekonana, że kompetencje dotyczące kwestii środowiskowych powinny należeć przede wszystkim do instytucji UE?
Jakie inne działania, oprócz sporządzania przez dział Komisji ds. środowiska sprawozdania w sprawie tego, kto powinien reprezentować Europę w podobnych sprawach, są podejmowane, aby przełamać ten impas?
Czy Komisja jest świadoma, że może to stanowić przekroczenie jej mandatu?
