A7-0039/2010
17.3.2010
SPRAWOZDANIE
w sprawie nominacji Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego
(C7‑0018/2010 – 2010/0806(NLE))
Komisja Kontroli Budżetowej
Sprawozdawczyni:
Inés Ayala Sender
PR_NLE_art108
PE 431.021v03-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
ZAŁĄCZNIK 1: ŻYCIORYS RasY BudbergytÉ
ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI RasY Budbergyté NA PYTANIA
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie nominacji Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego
( C7‑0018/2010 – 2010/0806(NLE) )
Parlament Europejski ,
– uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem ( C7-0008/2010 ),
– uwzględniając fakt, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2010 r.
Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego,
– uwzględniając art. 108 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej ( A7‑0039/2010 ),
A. mając na uwadze, że Rasa Budbergyté spełnia kryteria, o których mowa w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
1. wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego;
2. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.
ZAŁĄCZNIK 1 : ŻYCIORYS RasY BudbergytÉ
Dane osobowe
Imię (imiona) / Nazwisko(-a) Rasa BUDBERGYTÉ
Obywatelstwo litewskie
Data urodzenia 8 maja 1960 r.
Płeć Kobieta
Doświadczenie zawodowe
od lutego 2005 r.
główny rewident
Krajowy Urząd Kontroli Republiki Litewskiej
czerwiec 2002 – luty 2005
podsekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
lipiec 2001 – czerwiec 2002
zastępca podsekretarza stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
wrzesień 1998 – grudzień 2000
wiceminister, Ministerstwo Sprawiedliwości
styczeń 1997 – wrzesień 1998
podsekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości
październik 1995 – styczeń 1997
radca prawny, spółka akcyjna Lelija
styczeń – kwiecień 1993
doradca premiera
rząd Republiki Litewskiej
kwiecień 1992 – styczeń 1993
doradca, wydział prawny i umów
Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Republiki Litewskiej
marzec 1985 – marzec 1992
główny inspektor, wydział ds. osób niepełnosprawnych, starszy konsultant, wydział ds. projektów legislacyjnych, Ministerstwo Zabezpieczenia Społecznego Republiki Litewskiej
sierpień 1983 – luty 1985
kierownik wydziału ogólnego
Rada Miasta Marijampole
wrzesień 1997 – luty 2005
asystent uniwersytecki
Uniwersytet Wileński, katedra pracy na Wydziale Prawa
Wykształcenie i odbyte szkolenia
wrzesień 1978 – czerwiec 1983
prawnik w zakresie prawa cywilnego (summa cum laude)
Uniwersytet Wileński, Wydział Prawa
Umiejętności i kompetencje
Język(-i) ojczysty(-e) – litewski
Język angielski
Rozumienie
Mówienie
Pisanie
Słuchanie
Czytanie
Porozumiewanie się
Samodzielne wypowiadanie się
B2
poziom samodzielności
C1
poziom biegłości
B2
poziom samodzielności
B2
poziom samodzielności
B2
poziom samodzielności
(*)
Europejskie poziomy biegłości ję
z
ykowej
Język rosyjski
C1
poziom biegłości
C1
poziom biegłości
C1
poziom biegłości
C1
poziom biegłości
B2
poziom samodzielności
Umiejętności i kompetencje w zakresie obsługi komputera
Obsługa pakietu Microsoft Office (Word, Excel, PowerPoint, Access) (certyfikat ECDL)
Obsługa programu Internet Explorer
Inne umiejętności i kompetencje
W 2005 r. wybrana na członka zarządu EUROSAI (Europejska Organizacja Najwyższych Organów Kontroli), w latach 2006–2008 – wiceprzewodnicząca
Czytanie książek, podróże
Informacje dodatkowe
W 2009 r. otrzymała litewską nagrodę państwową – Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina
ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI RasY Budbergyté NA PYTANIA
Doświadczenie zawodowe
1.
Proszę przedstawić najważniejsze aspekty Pani doświadczenia zawodowego w zakresie finansów publicznych, zarządzania oraz kontroli zarządzania .
Cała moja kariera zawodowa związana jest z sektorem publicznym, w szczególności z finansami publicznymi, zarządzaniem i kontrolą zarządzania.
Pracowałam jako doradca premiera Litwy, jak również w Ministerstwie Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych, Ministerstwie Sprawiedliwości, Ministerstwie Spraw Wewnętrznych oraz w Krajowym Urzędzie Kontroli.
Kierowałam także różnymi grupami i komisjami międzydepartamentalnymi.
Jako doradca premiera sporządzałam wnioski dotyczące projektów aktów prawnych z zakresu finansów publicznych oraz zobowiązań zaciągniętych w imieniu rządu .
W Ministerstwie Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych byłam odpowiedzialna za projektowanie międzynarodowych umów w sprawie pożyczek państwowych Republiki Litewskiej.
Byłam również członkiem delegacji rządowych i brałam udział w negocjacjach w sprawie umów pożyczkowych z Bankiem Światowym i Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju .
Jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, jak również zastępca podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych zdobyłam doświadczenie w zarządzaniu środkami budżetowymi oraz zapewnianiu zgodnego z prawem, oszczędnego, skutecznego i wydajnego ich wykorzystywania .
Przez ostatni ch pięć lat stałam na czele Krajowego Urzędu Kontroli, gdzie byłam odpowiedzialna za zgodne z prawem i skuteczne wykorzystywani e środków budżetowych przyznanych na funk cjonowanie U rzędu, organizację księgowości i przygotow yw anie oraz przedstawianie sprawozdań finansowych .
Do moich podstawowych obowiązków jako głównego rewidenta należy organizowanie publiczne j kontroli , w tym kontroli finansow ej i kontroli wykonania zadań , o raz przedstawianie Parlamentowi opinii na temat pakietu sprawozdań z wykonania budżetu państwa, dług u publicznego i majątk u państwa , jak również projekt u budżetu państwa .
Jestem odpowiedzialna za organizację całe j procedury kontroli w Krajowym Urzędzie Kontroli, w tym za zatwierdzanie wstępnych sprawozdań , planowanie kontroli i procedur badania, udział w kontroli poświadczającej jakość, w tym za przeglądy „na gorąco”, sprawozdawanie wyników kontroli Parlamentowi oraz monitorowanie wdrażania zaleceń.
W latach 2005–2008 pełniłam funkcję obieralnej wiceprzewodniczącej zarządu EUROSAI (Europejskiej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli).
Obecnie jestem członkiem Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI) oraz Komitetu Kontaktowego najwyższych organów kontroli Unii Europejskiej.
2.
Proszę wymienić trzy najważniejsze decyzje, w których podjęciu Pani uczestniczyła w pracy zawodowej.
W ramach mojej kariery zawodowej uczestniczyłam w podejmowaniu wielu decyzji, a także byłam inicjatorką wielu z nich.
Przede wszystkim chciałam zwrócić uwagę na mój wkład w dziedzinie administracji publicznej.
Jako wiceminister w Ministerstwie Sprawiedliwości byłam bezpośrednio odpowiedzialna za ustanowienie sądów administracyjnych na Litwie .
Inicjatywa ta była ważna dla rozwoju państwa konstytucyjnego, demokracji i ochrony praw człowieka.
Ta składowa systemu sądowniczego pozwoliła osobom indywidualnym bronić się przed naruszaniem ich praw oraz przed złym traktowaniem ze strony organów publicznych.
Przewodniczyłam komisji odpowiedzialnej za koncepcję reformy instytucji komornika oraz za poprawki do aktów prawnych związane z wdrażaniem tej reformy.
Reforma instytucji komornika stanowiła kluczowy krok ku zapewnieniu skutecznego wykonywania decyzji i orzeczeń sądowych.
Reforma systemu służby publicznej , za którą byłam odpowiedzialna, gdy pracowałam w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, i która została uznana przez europejskich ekspertów za najbardziej udaną w całej UE.
Chciałabym jednak zwrócić również Państwa uwagę na niektóre decyzje, które podjęłam jako główny rewident, a które przyczyniły się do zwiększenia skuteczności kontroli publicznej.
1) Projekt i wdrożenie s trategii k ontroli p ublicznej na lata 2006 – 2010 uwzględniający wzajemną ocenę przeprowadzoną w latach 2005–2006 przez przedstawicieli najwyższych organów kontroli Danii, Szkocji, Irlandii i Niemiec.
W dokumencie tym zawarto główne cele, zakres kontroli oraz kierunek rozwoju w przyszłości.
2) Określenie i rozwój jasnego oraz sk utecznego systemu współpracy z P arlamentem Litwy , w szczególności z Komisją Kontroli , co stanowiło bardzo ważny krok w kierunku zwiększania wpływu kontroli publicznej.
Obecnie posiadamy ustaloną dwutorową procedurę, na którą składają się przesłuchania, podczas których członkowie Komisji analizują sprawozdanie lub opinię z kontroli, oraz rozważania, podczas których członkowie Parlamentu zadają pytania przedstawicielom organów kontrolowanych i instytucji finansujących oraz wyznaczają zadania w celu wdrożenia zaleceń z kontroli.
Od dnia 1 stycznia 2010 r.
Krajowy Urząd Kontroli prowadzi kontrolę uzupełniającą dotyczącą wdrażania zaleceń z kontroli, a Parlamentarna Komisja Kontroli wymaga sprawozdania z wdrożenia.
3) Niedawne wprowadzenie nowego systemu poświadczania jakości i kontroli , w tym procedury przeglądu „na gorąco” .
Wdrażaniem tej procedury zajmuje się komisja ds. przeglądu „na gorąco”, w której skład wchodzą urzędnicy niezwiązani bezpośrednio z kontrolą i która przedstawia zalecenia dotyczące procedury kontroli.
W komisji zasiada zastępca głównego rewidenta, a jej wnioski są przedstawiane głównemu rewidentowi, który dokonuje ich przeglądu.
Niezależność
3.
Traktat stanowi, że członkowie Trybunału Obrachunkowego powinni być „w pełni niezależni” w wykonywaniu swych funkcji.
Jak zamierza Pani wypełniać to zobowiązanie w praktyce?
Każda instytucja zajmującą się kontrolą, wykonująca swoje zadania i funkcje w sposób obiektywny i skuteczny, musi być niezależna od kontrolowanych przez siebie organów oraz nie powinna podlegać żadnym zewnętrznym naciskom.
Zgodnie ze standardami kontroli przyjętymi na forum międzynarodowym powinna cieszyć się niezależnością operacyjną, instytucyjną, finansową i polityczną.
Zasady te również mają zastosowanie do Trybunału Obrachunkowego oraz jego członków.
Wykonując mój mandat członka Trybunału, będę unikać wszelkich sytuacji, które mogłyby prowadzić do powstania konfliktu interesów oraz będę zachowywać w swoich działaniach niezależność od innych instytucji i organów.
Oznacza to, że nie będę przyjmować poleceń od rządów ani innych organów.
Wypełniając zadania członka ETO, będę zachowywać neutralne stanowisko, bez względu na kraj, w którym odbywa się kontrola (w tym mój kraj pochodzenia).
Moje działania i opinie z kontroli opierać się będą na faktach i danych, właściwych, wystarczających i wiarygodnych dowodach, standardach kontroli oraz mojej wiedzy zawodowej i doświadczeniu.
Będę się powstrzymywać od wszelkiej działalności zawodowej; nie będę zwłaszcza piastować żadnego politycznego stanowiska.
4.
Czy uzyskała Pani absolutorium z wykonywania swych poprzednich funkcji dotyczących zarządzania (pod warunkiem, że taka procedura miała zastosowanie)?
Jako główny rewident Republiki Litewskiej jestem zobowiązana przedstawiać Parlamentowi roczne sprawozdania dotyczące działalności Krajowego Urzędu Kontroli.
Parlament bada te sprawozdania i udziela absolutorium, które uzyskiwałam przez ostatnich pięć lat, kiedy pełniłam tę funkcję.
5.
Czy posiada Pani jakiekolwiek udziały finansowe, czerpie korzyści finansowe lub posiada zobowiązania, które mogłyby kolidować z funkcją członka Trybunału?
Czy jest Pani gotowa ujawnić wszystkie swoje interesy i zobowiązania finansowe prezesowi Trybunału i pozwolić na ich upublicznienie?
Czy jest Pani zaangażowana w toczące się postępowanie sądowe?
Jeśli tak, to czy mogłaby Pani podać jego szczegóły?
Nie posiadam żadnych udziałów finansowych ani nie czerpię korzyści finansowych, ani też nie mam żadnych zobowiązań, które mogłyby kolidować z moimi ewentualnymi przyszłymi obowiązkami.
Jestem gotowa ujawnić wszystkie moje interesy oraz zobowiązania finansowe i inne prezesowi Trybunału i pozwolić na ich upublicznienie.
Nie jestem zaangażowana w żadne toczące się postępowania sądowe.
6.
Czy po wyborze na członka Trybunału jest Pani gotowa ustąpić z aktualnie piastowanych stanowisk, na które została Pani wybrana, oraz zrezygnować z aktywnie pełnionych funkcji partyjnych?
Nie piastuję obecnie żadnych stanowisk, na które zostałam wybrana, ani nie pełnię funkcji partyjnych.
7.
Jak postąpiłaby Pani w przypadkach poważnych uchybień lub nawet oszustw i/ lub korupcji, w które uwikłani byliby Pani współobywatele ?
Oszustwa i korupcja są głównymi zagrożeniami dla demokracji, efektywnej gospodarki i sprawiedliwości społecznej i dlatego w żadnym państwie członkowskim nie mogą być tolerowane.
Nie zgadzam się na żadne ustępstwa w kwestiach zgodności z prawem czy przepisami, nie wspominając o przypadkach oszustwa czy korupcji.
Wszystkie uchybienia powinny być traktowane w taki sam sposób, bez względu na to, którego państwa członkowskiego sprawa dotyczy.
Jest to zgodne z art. 285 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w którym wprowadzono wymóg, aby członkowie Trybunału Obrachunkowego działali w „w ogólnym interesie Unii”.
Wszystkie przypadki domniemanego oszustwa lub korupcji zidentyfikowane podczas kontroli, za którą będę odpowiedzialna, zostaną bezzwłocznie przekazane przeze mnie właściwym pracownikom Trybunału Obrachunkowego odpowiedzialnym za informowanie o takich przypadkach Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Jako główny rewident miałam już okazję spotkać się z podobnym dylematem związanym ze zgodnością z prawem w sensie przyjętym przez Unię Europejską i tak zwanym „interesem narodowym”.
Litewski Urząd Kontroli jest pod tym względem wyjątkowy wśród innych instytucji najwyższej kontroli, ponieważ przeprowadza kontrole certyfikacyjne i końcowe na okres budżetowy 2004–2006 oraz pełni funkcje instytucji kontrolującej za okres 2007–2013.
Tak więc w pewnym sensie przez ostatnich pięć lat już zajmowałam się zagadnieniami związanymi z UE.
Ogólnie rzecz ujmując, jestem zdania, że przestrzeganie prawa oraz brak tolerancji dla wszelkich naruszeń zawsze okazują się korzystne w perspektywie długoterminowej, zarówno z punktu widzenia Europy, jak i państw członkowskich.
Wykonywanie funkcji
8.
Jakie powinny być główne cechy należytej „ kultury ” zarządzania finansami w przypadku instytucji publicznych ?
Jestem zdania, że dominujące obecnie technokratyczne podejście do sprawy właściwej kultury zarządzania finansami nie jest w stanie wyjaśnić wzajemnego oddziaływania na siebie „miękkich” i „twardych” elementów tego złożonego zjawiska.
Nawet najlepsze mechanizmy zarządzania nie będą działać bez ef ektywnego systemu wartości oraz właściwego podejścia ze strony wszystkich zaangażowanych podmiotów do ich roli, pracy i zachowania .
Na szczycie tego wymiaru „miękkiego” znajduje się ogólna kultura polityczna i administracyjna, która oznacza nie tylko demokratyczne prawa i instytucje, lecz przede wszystkim demo kratyczny sposób myślenia i działania – gotowość politycznego i administracyjnego establishmentu do działania w sposób przejrzysty i przewidywalny, jak również pełne zrozumienie całości praw i obowiązków przez społeczeństwo w ogóle.
W sektorze publicznym kultura ta powinna znajdować swoje odzwierciedlenie w zarządzaniu, zobowiązaniu do realizowania celów społecznych i działaniach na rzecz publicznego interesu.
Ostatecznym celem służb publicznych powinno być zadowolenie klienta (społeczeństwa) .
Wszystkie podmioty w sektorze publicznym powinny postępować zgodnie z zasadami zawodowymi i etycznymi.
Cały system powinien dążyć do osiągnięcia doskonałości zawodowej, cenić jednostki, kształcić ich kompetencje, wiedzę, umiejętności i w końcu powinien być otwarty na poprawie jakości usług poprzez przejmowanie dobrych praktyk, bez względu na to, skąd pochodzą.
Z technicznego punktu widzenia należyte zarządzanie finansami powinno oznaczać, że pieniądze podatników są wydawane w sposób oszczędny, skuteczny i wydajny.
Prowadzi to do sytuacji, gdy wyznaczone cele są realizowane, a zamierzone wyniki osiągane (skuteczność) poprzez wykorzystanie środków po najniższych kosztach (oszczędność) i zapewnianie najlepszej proporcji między wykorzystanymi środkami a osiągniętymi wynikami (wydajność).
Do warunków koniecznych do spełnienia wyżej wymienionych kryteriów w sektorze publicznym należy:
· jasne i przejrzyste określenie celów , które zostały wyznaczone w uprawnieniach, strategiach, politykach, programach itp., jak również precyzyjne wskaźniki budżetowe zorientowane na wyniki, jakie mają zostać osiągnięte;
· dokładne określenie kompetencji i zakresu odpowiedzialności wszystkich podmiotów zgodnie z ich rolą, kompetencjami i umiejętnościami, w tym dokładne i świadome podzielenie ryzyka, jak również przejrzyste procedury zarządzania i sztywne zasady budżetowe;
· efektywne systemy informacji i komunikacji , które na czas dostarczają decydentom wiarygodnych informacji na temat wykorzystania środków i osiągania wyników;
· efektywny nadzór wewnętrzny i zewnętrzny , w tym kontrola wewnętrzna i zewnętrzna, ocena wpływu, oceny, kontrole ex ante i ex post, podział obowiązków, zezwolenie na transakcje i rygorystycznie przestrzegane procedury zamówień;
· regularny monitoring wyników i ocena w oparciu o jasne i wymierne wskaźniki oraz właściwe działania naprawcze, gdy to konieczne;
· rachunkowość : regularne sporządzanie sprawozdań dla władz politycznych, które powinny przyznawać środki i domagać się ich wykorzystania zgodnie z ich przeznaczeniem, oraz przejrzysta komunikacja z zainteresowanymi podmiotami i społeczeństwem w ogóle.
9.
Zgodnie z postanowieniami t raktatu Trybunał pomaga Parlamentowi Europejskiemu w wykonywaniu funkcji kontrolnej w zakresie wykonania budżetu.
Jak opisałaby Pani swoje funkcje w zakresie przedstawiania sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, a w szczególności jego Komisji Kontroli Budżetowej ?
W art. 248 traktatu jasno wyznaczono kompetencje Trybunału.
Przede wszystkim Trybunał musi przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu poświadczenie wiarygodności rachunków (DAS) oraz roczne sprawozdanie ze swoich działań oraz pomaga Parlamentowi w wykonywaniu jego funkcji w zakresie wykonania budżetu poprzez sporządzanie również innych dokumentów, tj. rocznych sprawozdań dotyczących agencji UE, sprawozdań specjalnych itp.
Trybunał ma również inne zobowiązania i funkcje.
Poza obowiązkiem przygotowania sprawozdań do jego zadań należy pomaganie Parlamentowi w zrozumieniu i rozpatrywaniu spraw, o których mowa w sprawozdaniach, jak również wszelkich innych spraw związanych z rolą Trybunału w wykonywaniu budżetu.
Jestem zdania, iż Trybunał winien dostarczać Parlamentowi Europejskiemu konkretne i możliwe do wdrożenia zalecenia prowadzące do usprawnienia jego działań.
Zwiększy to również wpływ sprawozdań Trybunału.
W moim przekonaniu jest niezwykle ważne, aby zapewnić ścisłą współpracę i wzajemne zrozumienie między Trybunałem a Komisją Kontroli Budżetowej PE.
Jako główny rewident mam za sobą pięcioletnie doświadczenie ścisłej współpracy z Komisją Kontroli Parlamentu Litwy.
Dostarczaliśmy Komisji wszystkie nasze sprawozdania z kontroli, wraz ze wszystkimi niezbędnymi wyjaśnieniami i podstawowymi materiałami, pomagaliśmy przygotować przesłuchania oraz uwagi, współpracowaliśmy przy opracowywaniu projektów rezolucji Komisji i Parlamentu itp.
Parlament również konsultuje się z naszym Urzędem w różnych kwestiach prawnych odnośnie do projektów ustaw dotyczących wykonywania budżetu i rachunkowości.
Przy wybieraniu priorytetów i planowaniu rocznego programu prac z wielką uwagą odnosimy się do potrzeb i oczekiwań Parlamentu, jednocześnie pilnując naszej niezależności.
W przyszłości moje osobiste zadania będą miały charakter trójstopniowy: osobiste członkostwo, członek grupy/Izby i członek kolegium.
Jako członek z zadowoleniem będę przyjmować wkład i sugestie Parlamentu dotyczące potencjalnych zagrożeń związanych z kontrolą lub problematycznymi zagadnieniami.
Dołożę wszelkich starań, aby powierzona mi praca została wykonana zgodnie z właściwymi standardami, na czas i bez przekraczania budżetu i wyznaczonych środków, aby ustalenia z kontroli były należycie uzasadnione oraz aby wyniki zostały przekazane w sposób jasny i dostosowany do wagi zagadnienia.
Muszą one służyć poprawie zarządzania finansami w UE i opierać się na wystarczających i właściwych dowodach wynikających z kontroli wyrażonych w sposób sprawiedliwy i obiektywny.
Sprawozdania Trybunału powinny być jasne, jednoznaczne, zrozumiałe, zwięzłe i dobrze uporządkowane.
Na stanowisku członkini grupy/Izby moim celem będzie dopilnowanie, aby zadania kontroli zostały jasno określone w sposób pozwalający na uzyskanie zadowalającej odpowiedzi na pytania zadane w ramach kontroli, aby wyniki kontroli były interpretowane rygorystycznie i zarazem realistycznie oraz aby ustalenia z kontroli zostały jasno przekazane.
Będzie to szczególnie ważne, zważywszy, że izby będą w przyszłości odpowiedzialne za wydawanie sprawozdań specjalnych.
Jako członkini Kolegium będę dokładać wszelkich starań, aby zwiększyć znaczenie Trybunału, aby była to instytucja nowoczesna i modelowa, otwarta i współpracująca z innymi instytucjami, w tym przede wszystkim z Parlamentem Europejskim i jego Komisją Kontroli Budżetowej.
Jestem zdecydowaną orędowniczką kultury współpracy.
Dlatego też uważam, że przy przedstawianiu przez Trybunał rocznego programu prac należy z należytą uwagą rozpatrzyć wnioski i niepokoje Parlamentu.
10.
Co według Pani stanowi wartość dodaną kontroli wykonania zadań i w jaki sposób należałoby wdrożyć stwierdzone fakty w zakresie zarządzania ?
Poprzez kontrolowanie wykonywania zadań rewidenci wnoszą wartość dodaną do zadań wypełnianych przez rząd, ponieważ zaleca ją ulepsze nia w zakresie oszczędności, skuteczności i wydajności programów lub wykonywania zadań.
W ramach kontroli wykonywania zadań analizuje się, czy „pieniądze publiczne zostały właściwe wydane”, skupiając się głównie na środkach podejmowanych przez podmioty kontrolowane w celu przestrzegania zasad oszczędności, skuteczności i wydajności.
W ogólnym ujęciu, kontrola wykonania zadań służy znalezieniu odpowiedzi na dwa zasadnicze pytania, a mianowicie:
– Czy zadania wykonano we właściwy sposób?
– Czy wykonano właściwe zadania?
Kontrola wykonania zadań również odgrywa ważną rolę w identyfikowaniu przekrojowych słabych punktów rządzenia lub zarządzania.
Jedną z głównych zasad samej kontroli wykonywania zadań jest wniesienie wartości dodanej – to znaczy usprawnienie wykonywania zadań.
Kontrola wykonywania zadań p rzynosi podmiotom poddawanym kontroli informacje i rozwiązania , które prowadzą do ograniczenia kosztów, sprawniejszego zarządzania i lepszych wyników.
Tak więc kontrole wykonywania zadań wnoszą wartość dodaną i spełniają bardzo ważną misję w zakresie rachunkowości.
W jaki sposób kontrola wykonania zadań może przyczynić się do usprawnienia procedury zarządzania?
Dzięki ustaleniom z kontroli i zaleceniom.
Ustalenia z kontroli stanowią podstawę zaleceń, dzięki którym rewidenci lub organy kontroli mają możliwość wpłynięcia na zarządzanie publiczne.
Ustalenia stanowią najważniejszy element kontroli z wykonania zadań i mogą zostać włączone do zarządzania na dwa różne sposoby:
· poprzez wydanie zaleceń z kontroli kontrolowanym podmiotom;
· poprzez przekazanie wyników kontroli (ustaleń, wniosków i zaleceń z kontroli) parlamentowi, rządowi, społeczeństwu i w gruncie rzeczy każdemu zainteresowanemu.
Kontrola wykonania zadania ułatwia strukturom zarządza nia i procedurom politycznym prowadzeni e sen s ownej rachunkowości .
Udane kontrole wnoszą wartość dodaną poprzez ulepszanie polityk – zmienianie strategii politycznej ze złej na dobrą oraz przyczynianie się do lepszego funkcjonowania struktur zarządzania: lepszy kierunek polityki, lepszy nadzór, zwiększona skuteczność, wydajność i sprawiedliwość.
Kontrola wykonania zadania jest zaawansowanym narzędziem wykorzystywanym do zarządzania, które staje się coraz to bardziej złożone, ponieważ stara się uwzględnić zapotrzebowanie różnych społeczności i szczebli rządów na usługi, poczynając od bezpieczeństwa publicznego i robót publicznych, po rozwój gospodarczy.
11.
Jak można usprawnić współpracę pomiędzy Trybunałem Obrachunkowym, krajowymi organami kontroli i Parlamentem Europejskim (Komisją Kontroli Budżetowej) w zakresie kontroli budżetu UE ?
Litewski Krajowy Urząd Kontroli, którym kierowałam przez ostatnich pięć lat, znajduje się w szczególnej sytuacji, jeśli chodzi o tę kwestię, ponieważ prowadzi kontrole certyfikacyjne i końcowe obejmujące okres budżetowy 2004–2006 oraz wykonuje funkcje organu kontrolującego w odniesieniu do okresu 2007–2013.
Tak więc część pracowników Urzędu jest bezpośrednio zaangażowana w kontrolowanie zgodności funduszy unijnych z regulacjami prawnymi UE oraz współpracowała z odpowiednimi instytucjami UE.
Niemniej jednak rozumiem, dlaczego współpraca znajduje się wśród najważniejszych punktów programu Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
Zgodnie z traktatem Trybunał i krajowe organy kontroli państw członkowskich współpracują w atmosferze zaufania, jednocześnie utrzymując swoją niezależność.
Trybunał ma wyłączne kompetencje w zakresie dostarczania niezależnych opinii na temat unijnych sprawozdań finansowych oraz informowania o kwestiach należytego zarządzania finansami i zgodności z prawem i przepisami rzeczywiście dokonywanych transakcji uwzględnianych na rachunkach oraz na temat wiarygodności rachunkowości.
Jednocześnie najwyższe organy kontroli działają w ramach swoich kompetencji określonych w prawie krajowym, są odpowiedzialne przed krajowymi parlamentami i są w pełni niezależne od instytucji unijnych.
Jest to zasadnicze stwierdzenie deklaracji z Limy, dokumentu stworzonego przez INTOSAI, często nazywanego „magna carta” kontroli finansowej.
Prowadzi to do komplikacji, ponieważ, chociaż ok.
80% pieniędzy unijnych wydawanych jest w ramach wspólnego zarządzania, Trybunał i krajowe najwyższe organy kontroli nie ponoszą wspólnej odpowiedzialności za kontrolę budżetu UE .
Tę asymetrię pogłębiają różnice między krajowymi najwyższymi organami kontroli, ich podejściami do kontroli i rolami w krajowych systemach rachunkowości.
W ostatniej dekadzie Parlament Europejski, w szczególności Komisja Kontroli Budżetowej, oraz Trybunał, czynnie poszukiwały rozwiązań, które mogłyby przyjąć zarówno instytucje UE, jak i państwa członkowskie.
Komitet Kontaktowy jest przydatnym forum, jako że pozwala członkom Trybunału oraz przewodniczącym krajowych organów kontroli spotykać się regularnie i dyskutować na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, rozważać problemy, a nawet poszukiwać rozwiązań w ramach grup roboczych.
Głównym celem tych wysiłków jest zbliżenie prac wykonywanych przez instytucje UE i krajowe najwyższe organy kontroli w ramach kontrolowania funduszy unijnych .
Pierwszy krok – harmonizacja standardów kontroli – został już postawiony i zdaje się przynosić pierwsze efekty.
W tym kontekście chciałabym przypomnieć o wkładzie mojej grupy roboczej odpowiedzialnej za opracowanie dostosowanych do specyfiki UE wspólnych standardów kontroli oraz porównywalnych kryteriów kontroli w oparciu o standardy kontroli uznane na arenie międzynarodowej.
Kolejne inicjatywy jednak, takie jak wprowadzenie podejścia opartego na jednolitej kontroli (opinia Trybunału nr 2/2004) lub deklaracje krajowe (opinia Trybunału nr 6/2007), nadal są tematem żywo dyskutowanym, ponieważ wymagają zmian w podejściu do kontroli, dodatkowych środków i czasami głębokich zmian w systemie konstytucyjnym i prawnym.
W moim przekonaniu głównej siły napędowej lepszej współpracy należy upatrywać w lepszym zrozumieniu przez krajowe parlamenty, rządy i najwyższe o rgany kontroli, że bardziej efektywne wykorzystanie i kontrolowanie funduszy unijnych stanowi realizację ich zamierzeń i leży w ich interesie.
Konieczne jest również wzajemne zrozumienie interesów krajowych przez instytucje unijne.
Poczyniono już pewne kroki w tym kierunku.
Na przykład roczny program prac Trybunału został przesłany do krajowych najwyższych organów kontroli.
Kontrole Trybunału, w szczególności wizyty kontrolne w państwach członkowskich, są przeprowadzane we współpracy z lokalnymi organami kontroli, co pozwala na lepsze wzajemne zrozumienie i dzielenie się wiedzą oraz dobrymi praktykami.
Właściwie krajowe najwyższe organy kontroli w pewnym stopniu uczestniczą w kontrolowaniu tych funduszy unijnych, które zostały uwzględnione w krajowych budżetach.
W jaki sposób unijne instytucje, a mianowicie Komisja i Trybunał, mogłyby jednak wykorzystać te wyniki kontroli?
Trybunał utworzył grupę ekspercką do spraw analizowania tego, w jakim stopniu może uzyskać część poświadczeń z rocznych podsumowań, deklaracji krajowych i krajowych sprawozdań z kontroli i certyfikatów.
Chociaż do pełnej integracji potrzebne są jeszcze znaczne zmiany w tym kierunku, Trybunał już teraz może wykorzystać najbardziej odpowiednie ustalenia z kontroli krajowych najwyższych organów do programowania, sprawozdań specjalnych i innych aspektów (np. dotyczących jakości zarządzania finansami) poświadczeń wiarygodności.
Co więcej, informacje na temat kontroli przeprowadzanych w państwach członkowskich publikowane są obecnie na większości stron internetowych krajowych najwyższych organów kontroli.
Co się tyczy relacji między rewidentami a parlamentami na szczeblu zarówno UE, jak i krajowym, bardzo ważne jest, aby obie strony ze szczególną uwagą podchodziły do swoich potrzeb i celów.
Organy kontroli przekazują parlamentom potężne narzędzia kontroli parlamentarnej i odwrotnie – uprawnienia parlamentarne są najefektywniejszą formą wdrażania zaleceń z kontroli.
Obiecującym kierunkiem dla poprawy współpracy jest rozwój stosunków między organami kontroli a wyspecjalizowanymi komisjami parlamentarnymi powołanymi do badania dokumentów z kontroli (np. CONT, PAC, Komisja Kontroli itp.).
Litewski Intendent Krajowy uważa współpracę z parlamentarną Komisją Kontroli za swój priorytet.
Zaproszenie wspólnej delegacji Intendenta Krajowego i Komisji Kontroli na posiedzenie Komisji Kontroli Budżetowej PE w listopadzie 2006 r. wraz z podobną wspólną delegacją Intendenta Wielkiej Brytanii i Komisji ds. Rozliczeń Publicznych stanowiło wyraz uznania dla tego priorytetu.
W grudniu 2007 r.
Komisja Kontroli Budżetowej zorganizowała bardzo udane posiedzenie z udziałem komisji kontroli budżetowych parlamentów krajowych.
Uważam, że na pewnym etapie podobne posiedzenie z udziałem członków Komitetu Kontaktowego również mogłoby się okazać użyteczne.
Wdrażanie Traktatu z Lizbony , a zwłaszcza art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowiącego, że „Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w celu zapewnienia, aby środki były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami”, stanowi dodatkową motywację do zacieśniania współpracy między krajowymi rządami a Komisją Europejską w kwestii wykonywania budżetu UE.
Inne pytania
12.
Czy wycofałaby Pani swoją kandydaturę na członka Trybunału, jeśli opinia Parlamentu byłaby nieprzychylna ?
Z mojego doświadczenia jako głównego rewidenta, którym jestem od pięciu lat, wynika – i jestem o tym w pełni przekonana – że najwyższy organ kontroli publicznej nie może pełnić swojej publicznej funkcji bez przyzwolenia i zrozumienia ze strony parlamentu.
Sprawdza się to zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim.
Pomimo swej niezależności organ kontroli nie może być skuteczny ani mieć odpowiedniego wpływu publicznego bez wsparcia i współpracy ze strony parlamentu.
Dlatego wycofałabym swoją kandydaturę, gdyby Parlament Europejski wydał nieprzychylną opinię.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
16.3.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
21
1
2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Marta Andreasen, Jean-Pierre Audy, Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Jorgo Chatzimarkakis, Andrea Cozzolino, Ryszard Czarnecki, Luigi de Magistris, Tamás Deutsch, Martin Ehrenhauser, Jens Geier, Ingeborg Gräßle, Ville Itälä, Cătălin Sorin Ivan, Elisabeth Köstinger, Bogusław Liberadzki, Monica Luisa Macovei, Jan Olbrycht, Søren Bo Søndergaard
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Christofer Fjellner, Edit Herczog, Monika Hohlmeier, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Markus Pieper
