ZAPYTANIE PISEMNE E-3212/07
skierowane przez: Zdzisława Kazimierza Chmielewskiego (PPE-DE)
do Rady
(22 czerwca 2007 r.)
Dotyczy: narybku węgorza
Wobec ogromnego zainteresowania dalszymi losami węgorza w krajach Europy Środkowo-Wschodniej dwukrotnie pytałem Komisję Europejską (pytanie ustne z dnia 15 listopada 2005 r.
H-1016/05 i pytanie pisemne z 22 czerwca 2006 r.
P-3020/06 ) o możliwości racjonalizacji kosztów cen narybku węgorza w krajach unijnych.
Rozporządzenie Rady ustanawiające środki służące do odtworzenia zasobów węgorza europejskiego zaskoczyło środowisko rybackie.
Jako decydujący o ewentualnym powodzeniu środek do osiągnięcia tego celu dokument wskazuje zdecydowane ograniczenie połowów węgorza srebrzystego oraz redukcję o 50 % nakładu połowowego.
Zrzeszenie Rybaków Zalewów Szczecińskiego i Kamieńskiego oraz Jeziora Dąbskiego złożyło na moje ręce protest przeciw tak daleko idącym restrykcjom uderzającym w podstawy egzystencji rodzin rybackich.
Okres połowowy węgorza na ww. akwenach trwa zaledwie 6 miesięcy w roku – zbyt ostre zawężanie zakresu połowów doprowadzi rybaków po prostu do bankructwa.
Szansę szybkiego uzdrowienia tej naprawdę groźnej sytuacji stwarza zapewnienie corocznego zarybiania Zalewu Szczecińskiego i przyległych wód o co najmniej 8 ton rocznie węgorzem Monte lub podchowanym narybkiem węgorza w odrębnych basenach.
Zarybianie powinno odbywać się w okresie optymalnym dla przeżycia narybku: późną wiosną lub w miesiącu lipcu.
Obecne ceny narybku, dyktowane przez kraje zachodnioeuropejskie, uniemożliwiają jednak krajom Europy Środkowo-Wschodniej ich nabycie.
Jakie widzi Rada możliwości wyjścia z impasu?
