16.4.2008
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniem Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Helmuth Markov, Esko Seppänen
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
w sprawie rocznej strategii politycznej Komisji na 2009 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie rocznej strategii politycznej Komisji na 2009 r.
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w 2009 r. nie tylko odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego, lecz także rozpocznie pracę nowa Komisja i oba te wydarzenia dają szansę na prawdziwą zmianę strategii politycznych nastawionych na realizację celów UE, takich jak wzrost gospodarczy i lepsze miejsca pracy, stawiając czoła wyzwaniom wynikającym ze zmian klimatycznych, oraz trwały i pokojowy rozwój społeczny w Europie i na świecie,
B.
mając na uwadze, że do tej pory Unia Europejska okazała się niezdolna do rozwiązania problemów takich jak bezrobocie, ubóstwo, nierówności i brak demokracji, oraz mając na uwadze, że wciąż nasila się opór części pracowników, konsumentów i użytkowników usług publicznych wobec niesprawiedliwych reform systemu ubezpieczeń społecznych, cięć dochodów, prywatyzacji i liberalizacji usług użyteczności publicznej oraz delokalizacji przedsiębiorstw promowanych w obecnej polityce UE,
1.
zwraca uwagę, że priorytetami politycznymi Komisji są: wzrost i zatrudnienie, walka ze zmianami klimatycznymi i zrównoważona Europa; głęboko ubolewa nad faktem, że wspomniane priorytety polityczne nie są w wystarczającym stopniu wspierane w strategiach politycznych po przeglądzie, stając się również nowymi priorytetami budżetowymi; jest zdania, że głębokie zmiany w polityce ze strony Komisji i Unii Europejskiej jako całości potrzebne są, aby nie sprzeniewierzyć się ich własnemu hasłu: „Po pierwsze – obywatele”,
2.
wskazuje na dwa kluczowe wyzwania w europejskim harmonogramie prac: wyzwanie społeczne związane z decyzją Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zezwalającą na dumping płacowy i ograniczanie praw związków zawodowych do walki z nim oraz globalne wyzwanie związane z kryzysem finansowym i żywnościowym na świecie; nawołuje do zmian strukturalnych w neoliberalnej gospodarce i modelu społecznym ustalonych w traktatach europejskich, w tym w projekcie Traktatu Lizbońskiego.
Wzrost, zatrudnienie i polityka spójności
3.
jest poważnie zaniepokojony przyśpieszeniem procesu liberalizacji i braku regulacji, które zagrażają zatrudnieniu, jakości świadczonych usług i przyszłości usług publicznych w wielu sektorach, i wzywa do ogłoszenia moratorium w tej sprawie;
4.
uważa za godne ubolewania, że roczna strategia polityczna Komisji na 2009 r. nie daje silnego impulsu na rzecz sprzyjania walce z ubóstwem i wykluczeniem społecznym i promowania jakości zatrudnienia; uważa, że europejska strategia na rzecz zatrudnienia wymaga przyjęcia koncepcji „dobrej pracy” jako centralnego punktu odniesienia wraz z silnym naciskiem na promowanie jakości w pracy i poprawy zabezpieczenia społecznego, wzmacniając istniejące i wprowadzając nowe prawa pracownicze oraz sprzyjając lepszemu zarządzaniu ryzykiem społecznym i godzeniu życia zawodowego z życiem prywatnym;
5.
zdecydowanie odrzuca próbę uczynienia z koncepcji elastyczności i pewności zatrudnienia nadrzędnego podejścia na kolejny, trzyletni cykl europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia i zintegrowanych wytycznych na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia;
6.
ponieważ Radzie nie udało się jak dotąd osiągnąć żadnego porozumienia, wzywa Komisję do wycofania swojej propozycji przeglądu dyrektywy w sprawie czasu pracy i do rozpoczęcia procedur w sprawie uchybienia przeciwko państwom członkowskim, które nie stosują istniejącej dyrektywy w sprawie czasu pracy i orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie czasu dyżurowania; oczekuje, że Komisja przedstawi nową propozycję przeglądu zorientowanego na stopniowe wycofywanie się i ustalenie konkretnych obowiązków dla pracodawców w zakresie stosowania ustaleń dotyczących czasu pracy sprzyjając rozsądnemu godzeniu życia zawodowego z życiem prywatnym;
7.
zdecydowanie popiera wniosek wprowadzenia „klauzuli postępu społecznego” do traktatu reformującego, stanowczo stwierdzając, że swobody związane z rynkiem wewnętrznym muszą przestrzegać praw podstawowych, w szczególności prawa do strajku i prawa pracowników i ich przedstawicieli do akcji zbiorowych dla poprawy warunków pracy i życia ponad podstawowymi standardami; wzywa zatem do przesunięcia w czasie procesu ratyfikacji traktatu;
8.
stanowczo odrzuca proponowane cięcie liniowe kwoty 20 mln euro wsparcia wspólnotowego na rzecz agencji zdecentralizowanych w celu zwiększenia finansowania programu GALILEO; uważa, że przede wszystkim agencje pracujące w dziedzinie zatrudnienia i polityki społecznej (Fundacja w Dublinie, Agencja w Bilbao, CEDEFOP, ETF, itd.) otrzymywały w ostatnich latach coraz więcej zadań i w trybie pilnym potrzebują odpowiednich środków na ich wykonanie;
9.
wskazuje, że strategie polityczne, które są zorientowane wyłącznie na konkurencyjność, będą w dalszym ciągu powiększać różnice regionalne i społeczne; popiera wniosek Parlamentu dotyczący oceny systemu wypracowywania oszczędności;
10.
zwraca się do Komisji i państw członkowskich o rozważenie zawarcia środków finansowych na rzecz przystosowania w kolejnych długoterminowych perspektywach finansowych na rzecz regionalnych strategii politycznych i funduszy strukturalnych, tak aby sprzyjać rzeczywistej konwergencji i pomagać w zmniejszaniu różnic w rozwoju między państwami członkowskimi i między regionami;
Zmiany klimatu i zrównoważony rozwój
11.
uważa, że monitorowanie europejskiej strategii zrównoważonego rozwoju musi zostać zwiększone i zwraca się do Komisji o opracowanie wskaźników zrównoważonego rozwoju strukturalnego dla każdego zagadnienia kluczowego związanego ze środowiskiem naturalnym (klimat/energia, środowisko/ochrona zdrowia, zrównoważona mobilność, zasoby naturalne), co pomoże w określeniu pilnie potrzebnych strategii politycznych i środków, które przyczynią się do przystosowania do zmian klimatycznych; zwraca się do Komisji o dostosowanie istniejącego i przyszłego prawodawstwa w chwili sporządzania go i wprowadzania do niego zmian, tak aby ograniczyć skutki zmian klimatycznych;
12.
potwierdza znaczenie zawarcia nowego, wszechstronnego porozumienia międzynarodowego dotyczącego zmian klimatycznych w obrębie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu nie później niż w 2009 r. oraz uważa, że osiągnięcie porozumienia w sprawie „pakietu energetyczno-klimatycznego” w trakcie obecnej kadencji ma w omawianym kontekście kluczowe znaczenie; wskazuje, że zmiany klimatyczne nie mogą być wykorzystywane jako pretekst do zwiększania środków bezpieczeństwa i wojskowych;
13.
uznaje, że stawiając czoła wyzwaniu, jakim jest dostosowanie i łagodzenie, potrzeby krajów najbiedniejszych i najsłabszych wymagają jak najszybszej mobilizacji znacznych środków; zwraca się do Komisji, aby ta zaproponowała państwom członkowskim w pierwszej połowie 2008 r. szczegółowy plan wdrażania inicjatywy sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym bez szkody dla wsparcia dla innych inicjatyw;
14.
wierzy, że realizując cele związane z łagodzeniem zmian klimatycznych, należy ustanowić unijny system, na mocy którego podejmowane byłyby na szczeblu krajowym zobowiązania dotyczące ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w sektorach nieobjętych dyrektywą w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, takich jak mieszkalnictwo, transport, rolnictwo i gospodarowanie odpadami;
15.
zwraca się do Komisji o ukończenie planów działania w dziedzinie zrównoważonej konsumpcji i produkcji i polityki zrównoważonego przemysłu oraz o przestawienie ich możliwie jak najszybciej; oczekuje, że plany działania zawierać będą konkretne cele i działania oraz ustalać ambitne cele na rzecz zwiększenia wydajności energetycznej i zasobów oraz ograniczania negatywnych skutków dla środowiska naturalnego;
16.
uważa, że postępy we wdrażaniu strategicznego planu Konwencji o różnorodności biologicznej był powolne oraz że istnieje pilna potrzeba promowania pozytywnych stosunków między działalnością rolniczą a ochroną i zrównoważonym wykorzystywaniem bioróżnorodności oraz potrzeba zwiększenia bioróżnorodności lasów poprzez zrównoważone gospodarowanie lasami i wdrażanie podejścia opartego na ekosystemie;
Rolnictwo
17.
kwestionuje wdrażanie wyników porozumienia w sprawie oceny funkcjonowania Wspólnej Polityki Rolnej (WPR), gdyż w dalszym ciągu opiera się ono na metodzie uniezależniania pomocy od produkcji, zachowując niesprawiedliwy rozdział pomocy pomiędzy producentów i kraje i promując model „intensywnego rolnictwa” o negatywnych skutkach dla jakości żywności; ubolewa nad faktem, że Komisja nie proponuje sposobów rozwiązania problemów małych i średnich gospodarstw, których przetrwanie jest zagrożone w warunkach nowej wspólnej polityki rolnej;
18.
wzywa Komisję do przyjęcia odpowiedzialności w zakresie bezpieczeństwa żywności, informując obywateli Europy o obecności organizmów genetycznie zmodyfikowanych w produktach konsumenckich; opowiada się za wycofaniem gatunków GMO, które zostały już wprowadzone przez niektóre państwa członkowskie; wskazuje na potencjalne zagrożenia dla zdrowia genetycznie zmodyfikowaną żywnością i wzywa do dalszych badań naukowych nad tymi zagrożeniami; chce, aby zasada zapobiegawczości była zawsze stosowana w odniesieniu do żywności GMO;
19.
podkreśla, że fakt, iż zrównoważona produkcja biomasy na biopaliwa jest kwestią, którą należy zająć się pilnie w UE w taki sposób, by stosowane przez UE środki łagodzenia zmian klimatycznych nie miały negatywnych skutków dla krajów produkujących biomasę; podkreśla potrzebę unikania w Unii Europejskiej i wszędzie indziej wszelkich niebezpieczeństw związanych z wylesieniem, degradacją gleby i zasobów naturalnych, a także z brakiem zapasów żywności wystarczających dla wszystkich grup ludności, których problem ten dotyczy;
Rybołówstwo
20.
zauważa, że kluczowe znaczenie ma zrównoważony rozwój zasobów rybołówstwa; podkreśla obecny brak równowagi pomiędzy sytuacją społeczno-gospodarczą a zrównoważoną ochroną środowiska naturalnego; podkreśla potrzebę działalności rybackiej i trwałego przemysłu rybołówczego; jest zdania, że istnieje potrzeba wprowadzenia mechanizmu wypłacania pomocy lub rekompensat rybakom dotkniętym skutkami planów odtworzenia zasobów lub innych środków, tak aby zwiększyć poziom ochrony ekosystemów, szczególnie w regionach mniej uprzywilejowanych;
21.
ponownie zwraca się do Komisji o zastosowanie bardziej kompleksowego podejścia do środków na rzecz ochrony środowiska morskiego i odnowy zasobów rybnych, ze szczególnym uwzględnieniem i po analizie innych czynników mających istotny wpływ na środowisko morskie i stan zasobów rybołówstwa (takich jak zanieczyszczenie wybrzeży i morza, ścieki przemysłowe i rolnicze, pogłębianie dna czy transport morski) w uzupełnieniu istniejących metod zarządzania; zwraca się do Komisji o podjęcie inicjatywy wspólnotowej w tym zakresie; wzywa Komisję do przedstawienia komunikatu na temat wytycznych oraz propozycji przeglądu wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa;
Budżet
22.
ubolewa nad faktem, że marginesy dostępne w ramach różnych pułapów wydatków określonych w wieloletnich ramach finansowych ograniczają pole manewru w odniesieniu do finansowania nowych priorytetów społecznych i ekologicznych;
23.
uważa, że absolutnie konieczna jest jasna i przejrzysta prezentacja budżetu Unii Europejskiej z uwagi na potrzebę informowania obywateli europejskich o sposobie wydatkowania pieniędzy UE;
24.
zdecydowanie sprzeciwia się wnioskowi Rady o przyznanie dodatkowego finansowania na wydatki wojskowe z budżetu UE w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony;
Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
25.
stanowczo kwestionuje utworzenie europejskiego systemu nadzoru granic „Eurosur” i potrzebę sugerowanego rozszerzenia wykorzystywania biometrycznych metod identyfikacji, aby zaostrzyć kontrole na zewnętrznych granicach UE poprzez proponowany „system kontroli wjazdów i wyjazdów”;
26.
wyraża ubolewanie z powodu umożliwienia władzom wyznaczonych państw członkowskich i Europolu pośredniego dostępu do wizowego systemu informacyjnego (VIS) i przypomina o pilnej potrzebie wprowadzenia decyzji dotyczącej ram ochrony danych należących do trzeciego filara;
27.
uważa za niewłaściwe połączenie w jednym projekcie dyrektywy przepisów dotyczących jednego pozwolenia na pobyt i pracę dla obywateli krajów trzecich oraz wspólnego szeregu praw dla pracowników pochodzących z krajów trzecich, którzy legalnie przebywają w UE, gdyż może to prowadzić do różnego traktowania różnych grup osób migrujących; popiera włączenie do szczegółowej dyrektywy ustanawiającej prawa dla wszystkich migrantów wszystkich przepisów Międzynarodowej konwencji w sprawie ochrony praw wszystkich pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 18 grudnia 1990 r.;
28.
sprzeciwia się pomysłowi wprowadzenia jednego pozwolenia na pobyt i pracę na terytorium danego państwa członkowskiego dla obywateli krajów trzecich, jak zaproponowano w projekcie dyrektywy z 2007 r., ponieważ umożliwia to przyjazd do UE jedynie migrantom, którzy już posiadają umowę o pracę; uważa, że wszystkim migrantom należy dać szansę na poszukiwanie pracy i wzywa w związku z tym do wprowadzenia odrębnych pozwoleń na pobyt, aby ułatwić poszukiwanie pracy;
29.
zdecydowanie sprzeciwia się zwiększeniu budżetu Agencji Frontex w 2009 r.; uważa, że żadne dodatkowe środki nie powinny zostać przyznane tej agencji, dopóki jej kompetencje nie zostaną zreformowane, tak by zawierały przepis o ratowaniu migrantów na morzu i wyraźnie zabraniały zawracania na granicy;
30.
stanowczo potępia fakt, że przyjęcie porozumień o readmisji stanowi obowiązkowy warunek wstępny dla zawarcia umów o ułatwieniach wizowych; jest zdania, że wynikiem szeroko zakrojonego łączenia polityki UE w dziedzinie migracji ze sprawami zagranicznymi i harmonogramem gospodarczym nie powinno być budowanie bezpieczeństwa, lecz podejście zorientowane na człowieka;
Reszta świata
31.
zauważa, że w programie Komisji rozważa się przyspieszenie prac na drodze do przyszłego członkostwa krajów Bałkanów Zachodnich w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia; przypomina o zobowiązaniu UE w zakresie wspierania stabilizacji krajów Bałkanów Zachodnich, a w szczególności decyzji przyjętych na szczycie w Salonikach,
32.
zaniepokojony jest misją EULEX w Kosowie, która odbywa się bez zgody Rady Bezpieczeństwa ONZ, wnioskuje, aby wszystkie działania UE w Kosowie były w pełni zgodne z rezolucją nr 1244 Rady ONZ, w tym kontekście zwraca się do Komisji o dokonanie przeglądu finansowania misji EULEX i podkreśla, że wszelkie finansowanie projektów w Kosowie powinno być w pełni zgodne z prawem międzynarodowym i prawodawstwem WE;
33.
wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją w Iraku i Afganistanie; wyraża pogląd, że stabilizację można osiągnąć jedynie obierając za centralny element polityki UE wobec tych krajów poszanowanie ich suwerenności i nienaruszalności terytorialnej oraz pomoc w rozwoju gospodarczym i społecznym;
34.
z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Komisji w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie; zaniepokojony jest jednak dalszym budowaniem osiedli na Zachodnim Brzegu i mającą nastąpić w najbliższym czasie rozbudową muru oraz wzywa UE do zachowania aktywnej roli we wdrażaniu rezolucji ONZ i osiąganiu pokoju w tym regionie;
35.
wyraża obawy z powodu braku kontroli parlamentarnej w zakresie WPZiB i EPBiO oraz zwraca się o ustanowienie mechanizmu kontroli parlamentarnej dla wszelkich wydatków w zakresie WPZiB i EPBiO;
36.
ubolewa, że w programie legislacyjnym na 2009 r.
Komisja nie zwróciła wystarczającej uwagi na politykę na rzecz rozwoju; ubolewa w szczególności nad faktem, że wkład UE w realizację milenijnych celów rozwoju ONZ nie został nawet wspomniany;
37.
odnotowuje jako priorytet zaangażowanie Komisji we wprowadzanie wyników Rundy Rozwoju z Dauhy i wzywa w związku z tym Komisję do zawarcia porozumienia na rzecz rozwoju w ramach zbliżających się negocjacji przed końcem 2008 r.;
38.
jest głęboko zaniepokojony szybkim wzrostem cen żywności na świecie i wiążącym się z tym poważnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa żywnościowego; zaniepokojony jest w związku z tym brakiem zobowiązania ze strony Komisji do reakcji na zakłócenia na rynku światowym, szczególnie na zakłócenia wywołane oczekiwanym wzrostem zapotrzebowania UE na biopaliwa w perspektywie zapobiegania pogorszeniu się kryzysu głodu w ubogich regionach;
39.
podkreśla, że w 2009 r. proces regionalnej integracji regionów, które zawarły umowy o partnerstwie gospodarczym (EPA), musi pozostać podstawową zasadą EPA oraz że umowy te muszą być zgodne z inicjatywami własnymi krajów AKP na rzecz integracji regionalnej, wnosić do nich wkład i umacniać je; krytykuje Komisję za sposób prowadzenia negocjacji w sprawie EPA, który zagraża postępom dokonanym w dziedzinie integracji regionalnej, i wzywa Komisję do udzielenia większego wsparcia administracyjnego, technicznego i finansowego tym regionom w programie prac na rok 2009;
40.
zauważa determinację Komisji do wykonania planu działania opartego na konsensusie w sprawie pomocy humanitarnej i przekonany jest, że Unia Europejska powinna rozwinąć inicjatywy na rzecz nadania operacyjności koncepcji „zobowiązania do ochrony”, nadając pierwszeństwo prewencyjnym działaniom cywilnym i wspierając rządy krajów trzecich w wypełnianiu ich zobowiązania do ochrony własnych społeczności;
41.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.
