A7-0046/2010
17.3.2010
SPRAWOZDANIE
w sprawie powołania Milana Martina Cvikla na członka Trybunału Obrachunkowego
(C7‑0022/2010 – 2010/0810(NLE))
Komisja Kontroli Budżetowej
Sprawozdawczyni:
Inés Ayala Sender
PR_NLE_art108
PE 431.024v03-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
ZAŁĄCZNIK 1: ŻYCIORYS MILANA MARTINA CVIKLA
ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI MILANA MARTINA CVIKLA NA PYTANIA
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie powołania Milana Martina Cvikla na członka Trybunału Obrachunkowego
( C7‑0022/2010 – 2010/0810(NLE) )
(Konsultacja)
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem ( C7–0022/2010 ),
– uwzględniając, że na posiedzeniu w dniu 16 marca 2010 r.
Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata zaproponowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego;
– uwzględniając art. 108 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej ( A7-0046/2010 ),
A. mając na uwadze, że Milan Martin Cvikl spełnia warunki określone w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE,
1. wydaje pozytywną opinię w sprawie mianowania Milana Martina Cvikla członkiem Trybunału Obrachunkowego;
2. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.
ZAŁĄCZNIK 1: ŻYCIORYS MILANA MARTINA CVIKLA
MILAN MARTIN CVIKL
Magister ekonomii
Kandydat na członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, Republika Słowenii
Urodziłem się w Velenje w Słowenii w 1959 r.
Ukończyłem uniwersytet w 1983 r., a w 1990 r. uzyskałem dyplom magistra na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu w Lublanie.
W latach 1983-1991 pracowałem dla słoweńskiego banku centralnego, Banku Słowenii.
Do 1986 r. pracowałem jako analityk przygotowujący szczegółowe analizy danych monetarnych, fiskalnych i danych bilansów płatniczych oraz brałem udział w tworzeniu baz danych i baz analitycznych.
W latach 1986-1990 pracowałem jako starszy analityk prowadzący niezależne analizy polityki monetarnej i fiskalnej, rozwoju bilansów płatniczych i trendów występujących w realnej gospodarce oraz przygotowywałem informacje o rozwoju sytuacji gospodarczej dla najważniejszych organów rządowych i parlamentarnych.
W latach 1990-1991 pracowałem jako doradca dyrektora Narodowego Banku Słowenii do spraw projektu przygotowującego przepisy dotyczące niezależności banku centralnego i polityki monetarnej oraz praktycznych rozwiązań przy ustanawianiu niezależności polityki monetarnej i niezależnego banku centralnego Republiki Słowenii w kontekście utworzenia niepodległego i suwerennego państwa.
Od jesieni 1991 r. do 1997 r. pracowałem jako ekonomista w Banku Światowym w Waszyngtonie (Stany Zjednoczone).
Pracowałem nad reformami bankowości i w zakresie działalności gospodarczej w kilku przechodzących transformację krajach Europy Środkowej i Wschodniej oraz stałem na czele projektów odbudowy gospodarczej Macedonii i powojennej odbudowy Bośni i Hercegowiny.
Byłem członkiem zespołu ekspertów, który został wyróżniony przez Bank Światowy za prace nad zmianą harmonogramu spłat pożyczek zaciągniętych przez kilka krajów.
W latach 1997-2000 pracowałem jako ekonomista Banku Światowego w Słowenii.
Od 1998 r. do połowy 2000 r. byłem sekretarzem stanu ds. budżetu i finansów publicznych w ministerstwie finansów, odpowiedzialnym za wprowadzenie reformy finansów publicznych w Słowenii i przygotowanie Słowenii do przystąpienia do Unii Europejskiej w 2004 r.
Moje zadania obejmowały przygotowanie nowego ustawodawstwa i metodologii z zakresu finansów publicznych – jako szef projektu lub członek zespołu – w tym także przepisów dotyczących finansów publicznych, zamówień publicznych i kontroli zamówień publicznych, rachunkowości i właściwej dokumentacji z zakresu metodologii do przygotowania i wykonania budżetu.
Stałem na czele zespołu negocjującego przystąpienie do unii gospodarczej i monetarnej UE i przygotowań do wprowadzenia nowoczesnego budżetu rządu centralnego, co umożliwiło przejście od budżetu opartego na kosztach w kierunku budżetu opartego na funkcjonalnym programowaniu zmierzającym do ukierunkowanego wykorzystania funduszy publicznych.
W ramach tej działalności stałem na czele słoweńskiego zespołu podczas realizacji projektu współpracy międzyinstytucjonalnej ze szwedzkim ministerstwem finansów mającego na celu poprawę skuteczności przygotowań budżetowych.
Byłem członkiem zespołów negocjacyjnych w ramach pozostałych rozdziałów dotyczących finansów publicznych podczas procesu negocjacyjnego, zwłaszcza w dziedzinie „nadzoru finansowego”.
W tym samym okresie byłem także krajowym urzędnikiem zatwierdzającym przy wykorzystywaniu funduszy UE i szefowałem Centralnej Jednostce Finansująco-Kontraktującej, która w ramach zdecentralizowanego systemu wdrażania była odpowiedzialna za wykorzystanie funduszy przedakcesyjnych UE.
Zaplanowane i bezproblemowe przystąpienie Słowenii do Unii Europejskiej było w znacznej mierze ułatwione dzięki systemowi wydajnego wykorzystania funduszy przedakcesyjnych UE, w którego przygotowanie, jako sekretarz stanu ds. finansów publicznych i krajowy urzędnik zatwierdzający, byłem bezpośrednio zaangażowany.
W 2000 r. byłem zaangażowany w prace przygotowawcze związane z powołaniem Ośrodka Doskonalenia ds. Finansów.
Od jesieni 2000 r. do wiosny 2004 r. pracowałem w Lublanie dla Nova Ljubljanska banka d.d., który jest najważniejszym bankiem Słowenii i jedną z najważniejszych instytucji finansowych w regionie.
W latach 2001-2002 byłem dyrektorem wykonawczym odpowiedzialnym za opracowywanie i monitorowanie strategii i działań w zakresie zarządzania finansowego w tym banku oraz dla grupy finansowej Nova Ljubljanska banka (NLB).
W latach 2002-2004 byłem dyrektorem Ośrodka Zarządzania Finansowego i doradcą zarządu NLB d.d. oraz dyrektorem finansowym banku odpowiedzialnym za opracowywanie i monitorowanie wdrażania strategii i działań z zakresu zarządzania finansowego w banku oraz dla grupy finansowej NLB.
W 2004 r. jako minister bez teki odpowiedzialny za sprawy europejskie w momencie przystępowania Słowenii do UE koordynowałem bieg spraw europejskich.
W latach 2004-2008 byłem posłem w Zgromadzeniu Państwowym Republiki Słowenii i przewodniczącym parlamentarnej komisji ds. kontroli finansów publicznych.
W tym okresie stałem na czele projektu współpracy międzyinstytucjonalnej z Krajowym Organem Kontroli Wielkiej Brytanii, co doprowadziło do znacznych zmian we współpracy między Zgromadzeniem Państwowym i Izbą Kontroli Republiki Słowenii przy przygotowywaniu i rozpatrywaniu sprawozdań z kontroli zgodnie z dobrą praktyką komisji finansów publicznych brytyjskiego Parlamentu.
Szczególny nacisk kładziono na kontrolę właściwego wykorzystania funduszy publicznych.
Przyjęto regulamin działalności komisji ds. kontroli finansów publicznych zwiększając nadzór parlamentu nad władzą wykonawczą dzięki procedurze dyskusji nad sprawozdaniami kontrolnymi Izby Kontroli.
Dzięki temu bezpośrednio wykonywałem funkcję kontrolera finansów publicznych.
Od 2008 r. byłem sekretarzem generalnym słoweńskiego rządu.
Zgodnie z regulaminem rządu i rezolucją w sprawie sekretariatu generalnego dbam o prawidłowe przygotowanie i organizację posiedzeń rządu i jego komisji, rad ekspertów i innych organów rządowych.
W czasie mojej kariery zawodowej przyczyniłem się do rozwoju wiedzy na temat skutecznego zarządzania finansami publicznymi w Słowenii jako współautor dwóch książek: Zakon o javnih financah s komentarjem (Ustawa o finansach publicznych z komentarzem) (Milan Martin Cvikl i Petra Zemljič, Bonex, pierwsze wydanie 2000 r., wydanie poprawione Bonex 2005 r.) oraz Proračunsko pravo – Priprava, izvrševanje in nadzor proračunov (Ustawa budżetowa – opracowanie, wdrożenie i kontrola budżetu) (Milan Martin Cvikl i Etelka Korpič-Horvat, GV Založba 2007 r.).
Jako ekspert ds. Unii Europejskiej opublikowałem także książkę o prawodawstwie UE zatytułowaną Prenovljeno pravo Evropske unije (Milan Martin Cvikl, wydaną przez Dziennik Ustaw Republiki Słowenii, 2008 r.).
Książki te stanowią część mego dorobku bibliograficznego i wydawniczego, który zawiera 41 pozycji w języku słoweńskim i językach obcych wymienionych w systemie COBISS (Co-operative Online Bibliographic System & Services).
Lublana, listopad 2009 r.
ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI MILANA MARTINA CVIKLA NA PYTANIA
Doświadczenie zawodowe
1.
Proszę przedstawić najważniejsze aspekty Pana doświadczenia zawodowego w zakresie finansów publicznych, zarządzania oraz kontroli zarządzania.
Doświadczenie zawodowe w finansach publicznych zdobywałem przez cały okres pracy zawodowej jako ekonomista i ekspert w dziedzinie finansów publicznych.
W latach 1983-1991 wchodziłem w skład zespołu Banku Słowenii analizującego problemy makroekonomiczne byłej federalnej Jugosławii, w tym kwestie dotyczące finansów publicznych państwa federacyjnego.
System ekonomiczny był wówczas oparty na tzw. miękkich ograniczeniach budżetowych, a co za tym idzie na nienadzorowanych pożyczkach w kraju i za granicą.
Wymagało to przekształcenia podstawowych stosunków gospodarczych między federacją a republikami, między sektorem gospodarczym a finansowym oraz wprowadzenia restrykcyjnej polityki pieniężnej i odpowiedzialnej polityki w zakresie finansów publicznych.
Przyczyniłem się bezpośrednio do transformacji gospodarczej Słowenii i osiągnięcie niepodległości w latach 1990-91 poprzez opracowywanie przepisów dotyczących bankowości centralnej i finansów, które stanowiły zasadniczy element stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych w początkowych latach niepodległości Słowenii.
Jako ekonomista w Banku Światowym w latach 1991-1997, pracując nad projektami pomocy gospodarczej, uczestniczyłem w opracowywaniu warunków systemowych na rzecz ożywienia gospodarczego wielu krajów Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej.
Obejmowało to ustanowienie ram finansów publicznych w celu otrzymania pożyczek na odbudowę gospodarczą i przeprowadzenie dostosowań strukturalnych niezbędnych dla transformacji gospodarczej tych krajów.
Po powrocie do Słowenii, w latach 1998-2000 byłem sekretarzem stanu ds. finansów publicznych w ministerstwie finansów, gdzie wprowadziłem nowoczesne ramy metodologiczne i prawne finansów publicznych.
Prace te obejmowały wprowadzenie cyklu budżetowego dla nowoczesnego, zorientowanego na wynik planowania budżetowego, wykonanie budżetu i wysoce nowoczesną kontrolę przepływów finansów publicznych i procesów.
Ustawa o finansach publicznych („budżetowa ustawa organiczna” Słowenii wraz z przepisami wykonawczymi), zaproponowana przez zespół, któremu przewodniczyłem, została uchwalona jesienią 1999 r.
Przepisy te unowocześniły przygotowanie budżetu w Słowenii i umożliwiły pomyślne zakończenie dostosowywania słoweńskiego prawodawstwa do prawa europejskiego w zakresie szeregu rozdziałów dotyczących przyjęcia prawnego dorobku UE.
Jako sekretarz stanu bezpośrednio kierowałem grupą roboczą zajmującą się rozdziałem dotyczącym unii gospodarczej i monetarnej i brałem udział w pracach nad powiązanymi z nią rozdziałami, zwłaszcza w dziedzinie nadzoru finansowego.
Praktykę z teorią w dziedzinie finansów publicznych w Słowenii połączyłem jako współautor dwóch książek na ten temat: Zakon o javnih financah s komentarjem (Ustawa o finansach publicznych z komentarzem), opublikowanej w 2001 r., oraz Proračunsko pravo (Prawo budżetowe), pierwszej słoweńskiej pozycji dotyczącej prawa budżetowego, rozwoju finansów publicznych i składu budżetu, procedur przygotowania budżetu, wykonania budżetu, zarządzania aktywami i zaciągania pożyczek, sprawozdawczości budżetowej, nadzoru budżetowego i związku między budżetem UE a budżetem Słowenii.
Od czasu do czasu prowadzę wykłady na powyższe tematy dla programów prowadzonych przez Ośrodek Doskonalenia, który został utworzony z inicjatywy ministrów finansów państw południowo-wschodniej Europy, oraz dla programu podyplomowego z prawa podatkowego na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Mariborze.
Kilkakrotnie pracowałem jako doradca Banku Światowego i innych instytucji finansowych (np. National Democratic Institute w Stanach Zjednoczonych i GTZ w Niemczech) w zakresie projektów pomocy technicznej w dziedzinie finansów publicznych, reformy systemu opieki zdrowotnej, parlamentarnego nadzoru nad finansami publicznymi itp. w krajach południowo-wschodniej Europy.
W trakcie kariery zawodowej zdobyłem doświadczenie zawodowe w zarządzaniu , kierując pracą wielu różnych zespołów na przestrzeni ponad dwudziestu lat.
Zespoły te liczyły od kilkudziesięciu ekspertów po setki pracowników.
W latach 1989-1991 byłem asystentem szefa 20-osobowego zespołu ekonomistów i ekspertów ds. badań naukowych i analiz w dziedzinie finansów przy banku centralnym Słowenii.
W Banku Światowym pełniłem funkcję szefa projektów pomocy gospodarczej i byłem członkiem zespołów pracujących nad projektami w Polsce i Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, a także nad powojenną odbudową w Bośni i Hercegowinie.
Kierowałem wówczas zespołami złożonymi z maksymalnie 15 ekonomistów, których zadaniem było przygotowanie w krótkim czasie dokumentacji umożliwiającej podjęcie przez Radę Dyrektorów Wykonawczych Banku Światowego decyzji o udzieleniu pożyczek na kwotę do 100 mln USD.
Jako członek zespołu pracującego nad reorganizacją pożyczek dla krajów południowo-wschodniej Europy otrzymałem odznaczenie Banku Światowego.
Będąc sekretarzem stanu w ministerstwie finansów kierowałem pracą zespołu 30 ekspertów ds. finansów publicznych, który nadzorował – we współpracy z doradcami Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, a także ze szwedzkim ministerstwem finansów – proces cyklu budżetowego w Słowenii.
W latach 2002-2004, początkowo jako asystent, a następnie jako dyrektor finansowy banku Nova Ljubljanska banka, kierowałem zespołem ponad 150 pracowników w centrum zarządzania finansowego.
Zespół ten przeprowadzał transakcje finansowe i prowadził rachunkowość zarządczą oraz przygotowywał rachunki i sprawozdania finansowe banku i grupy finansowej, która obejmuje ponad 50 spółek (banków i innych przedsiębiorstw) należących do grupy finansowej Nova Ljubljanska banka w wielu krajach Europy Środkowej i południowo-wschodniej.
W roku 2004 jako minister ds. europejskich kierowałem zespołem ponad 100 pracowników.
Obecnie jako sekretarz generalny słoweńskiego rządu zarządzam pracą 500 pracowników służb centrum rządowego, które zapewnia obsługę techniczną posiedzeń rządu i komisji oraz gwarantuje wdrażanie rozporządzeń rządowych.
Doświadczenie zawodowe w dziedzinie nadzoru finansowego zacząłem zdobywać w Banku Światowym, gdzie w ramach konkretnych projektów opracowywałem warunki przejrzystego korzystania ze środków w zakresie poszczególnych pożyczek na rzecz odbudowy gospodarczej i dostosowań strukturalnych.
Jako sekretarz stanu odpowiedzialny za finanse publiczne w ministerstwie finansów byłem krajowym urzędnikiem zatwierdzającym w zakresie wykorzystywania funduszy UE.
Kierowałem bezpośrednio Centralną Jednostką Finansująco-Kontraktującą, która w ramach zdecentralizowanego systemu zarządzania finansowego była odpowiedzialna za nadzór finansowy nad wykorzystaniem środków przedakcesyjnych UE.
Bezproblemowe przystąpienie Słowenii do Unii Europejskiej było w znacznej mierze możliwe dzięki systemowi wydajnego wykorzystania funduszy przedakcesyjnych UE, w którego przygotowanie byłem bezpośrednio zaangażowany jako sekretarz stanu ds. finansów publicznych i krajowy urzędnik zatwierdzający.
Pełniąc funkcję sekretarza stanu pracowałem z Trybunałem Obrachunkowym Słowenii nad kontrolą prawidłowego wdrożenia zamknięcia rachunków budżetu rządu centralnego i poszczególnych programów budżetowych.
Doświadczenie zawodowe w dziedzinie nadzoru finansowego, który stanowi ważny element zarządzania finansowego, zdobywałem również w sektorze prywatnym.
W roku 1998, a następnie w latach 2002-2004 jako dyrektor finansowy Nova Ljubljanska banka pomagałem przy finalizacji restrukturyzacji i prywatyzacji tej najważniejszej instytucji finansowej Słowenii.
Wprowadziłem system nadzoru finansowego i nadzór nad kosztami, a także współpracowałem z inwestorami i audytorami wewnętrznymi i zewnętrznymi.
Przedstawiałem zarządowi i radzie nadzorczej sprawozdania finansowe Nova Ljubljanska banka d.d. i grupy finansowej NLB.
W latach 2004-2008 zdobywałem doświadczenie w zakresie parlamentarnego nadzoru finansowego jako członek Zgromadzenia Państwowego Republiki Słowenii i członek/przewodniczący parlamentarnej Komisji ds. Kontroli Finansów Publicznych.
Z mojej inicjatywy i przy wsparciu projektu współpracy międzyinstytucjonalnej z Narodowym Urzędem Kontroli Wielkiej Brytanii i brytyjskiej Komisji Finansów Publicznych (Public Accounts Committee, PAC) niższej izby brytyjskiego Parlamentu w okresie 2005-2007 został wprowadzony nowoczesny i skuteczny system parlamentarnego nadzoru finansów publicznych.
W oparciu o pracę nad tym projektem powstał nowy regulamin działalności komisji ds. kontroli finansów publicznych, umożliwiając członkom komisji pracę na poziomie ponadinstytucjonalnym.
Członkowie komisji, w ścisłej współpracy z Trybunałem Obrachunkowym, przeprowadzają kontrole oparte na sprawozdaniach w formie wysłuchań publicznych urzędników odpowiedzialnych za poszczególne kontrolowane jednostki budżetowe.
Sprawiło to, że praca nadzorców parlamentarnych i Trybunału Obrachunkowego Republiki Słowenii, który jest najwyższym organem kontroli, stała się skuteczniejsza i bardziej ukierunkowana.
Dzięki temu – w oparciu o zasadę podziału władzy – władza wykonawcza może także w odpowiedniejszym zakresie wdrażać zalecenia Trybunału Obrachunkowego i spełniać oczekiwania słoweńskiego parlamentu dotyczące bardziej gospodarnego, wydajnego i skutecznego wykorzystywania środków publicznych.
2.
Proszę wymienić trzy najważniejsze decyzje, w których podjęciu Pan uczestniczył w pracy zawodowej.
Trzy najważniejsze decyzje w mojej karierze zawodowej związane są z doświadczeniem zawodowym opisanym powyżej.
W porządku chronologicznym (nie pod względem ich wagi) są to następujące decyzje:
Po pierwsze, przygotowanie niezależności gospodarczej, a w szczególności monetarnej, Republiki Słowenii, które obejmowało zarówno wstępne warunki techniczne (obliczenie podaży pieniądza jako warunek wstępny określenia wartości nominalnej i ilości banknotów do wydrukowania dla niepodległego kraju) i opracowanie przepisów dotyczących bankowości centralnej i finansów dla niepodległego kraju w latach 1990-1991.
Po drugie, transpozycja europejskiego prawa dotyczącego finansów publicznych do prawa słoweńskiego, przy jednoczesnym wprowadzeniu nowoczesnych ram metodologicznych i legislacyjnych w zakresie finansów publicznych, w tym cyklu budżetowego obejmującego przygotowanie, wykonanie i nadzór budżetowy w okresie 1998-1999, która rozpoczęła się od przygotowania i przyjęcia ustawy o finansach publicznych i wprowadzenia nowoczesnego podejścia do przygotowania budżetu rządu centralnego.
Obejmowało to wprowadzenie nowej klasyfikacji instytucjonalnej, gospodarczej i programowej dla budżetu zgodnej z metodologią GFS i COFOG oraz średniookresowego planowania przychodów i rozchodów publicznych.
Nowo wprowadzona klasyfikacja i ramy legislacyjne umożliwiły również wprowadzenie kompleksowego wewnętrznego i zewnętrznego nadzoru finansowego oraz zwiększenie przejrzystości finansów publicznych w Słowenii.
Po trzecie, ustanowienie warunków wprowadzenia nadzoru nad wydatkami publicznymi przez Zgromadzenie Państwowe Republiki Słowenii, co umożliwiło pracę nad wynikami kontroli Trybunału Obrachunkowego Republiki Słowenii (najwyższego organu kontroli) w zakresie wydatków publicznych poszczególnych kontrolowanych jednostek budżetowych na poziomie ponadinstytucjonalnym i przesunięcie działalności kontrolnej Trybunału w stronę kontroli prawidłowości wykorzystania środków.
Niezależność
3.
Traktat stanowi, że członkowie Trybunału Obrachunkowego powinni być „w pełni niezależni” w wykonywaniu swych funkcji.
Jak zamierza Pan wypełniać to zobowiązanie w praktyce?
„Pełną niezależność” członków Europejskiego Trybunału Obrachunkowego rozumiem jako pojęcie ściśle związane z zasadniczą niezależnością audytorów, którzy muszą być niezależni, aby wyniki ich kontroli były jak najbardziej obiektywne i uczciwe.
Dlatego rozumiem, że niezależność członków Europejskiego Trybunału Obrachunkowego obejmuje niezależność instytucjonalną (niezależność od rządów państw członkowskich i jakiejkolwiek instytucji europejskiej lub krajowej), niezależność od państwa członkowskiego, z którego członek pochodzi (trzeba szczególnie uważać, aby działania członka w przypadku takiej kontroli były niezależne i obiektywne) oraz niezależność polityczną i finansową.
Chciałbym stanowczo zaznaczyć, że przez wszystkie lata pracy zawodowej w Słowenii, w banku centralnym, instytucji finansowej czy w ministerstwie finansów pracowałem nad stworzeniem mechanizmów samoograniczenia i zwiększenia przejrzystości wydatków publicznych, w związku z czym podstawową wytyczną było dla mnie zawsze to, że procedury – zasady gry – są najwyższym dobrem demokracji.
Tej samej zasady trzymałem się pracując za granicą, w Banku Światowym, jako niezależny ekspert i technokrata.
Jako członek Europejskiego Trybunału Obrachunkowego będę spełniał wymóg pełnej niezależności i unikał wszelkich sytuacji, które mogłyby zagrozić mojej niezależności.
Wszystkie przypadki poważnych nieprawidłowości będę traktował jednakowo, bez względu na osobę, instytucję czy kraj, której one dotyczą.
4.
Czy uzyskał Pan absolutorium z wykonywania swych poprzednich funkcji, jeżeli taka procedura miała zastosowanie?
Większość zadań, które wykonywałem w sektorze publicznym nie była objęta procedurą absolutorium.
W okresie pełnienia przeze mnie funkcji dyrektora finansowego Nova Ljubljanska banka d.d. otrzymałem absolutorium, jako członek większego zespołu zarządzającego, z przyjęcia poddanych kontroli sprawozdań finansowych za dany rok obrachunkowy podczas corocznego walnego zgromadzenia banku.
5.
Czy posiada Pan jakiekolwiek udziały finansowe, czerpie korzyści finansowe lub posiada zobowiązania, które mogłyby kolidować z Pańskimi przyszłymi obowiązkami?
Czy jest Pan gotowy ujawnić wszystkie swoje udziały finansowe i inne zobowiązania prezesowi Trybunału i pozwolić na ich upublicznienie?
Czy bierze Pan udział w jakimkolwiek toczącym się obecnie postępowaniu sądowym?
Jeśli tak, to czy mógłby Pan podać jego szczegóły?
Nie posiadam żadnych udziałów finansowych ani jakichkolwiek innych zobowiązań, które mogłyby zakłócać pełnienie przeze mnie funkcji członka Trybunału Obrachunkowego.
Tak samo jak w czasie pełnienia przeze mnie obowiązków w Słowenii, kiedy byłem zobowiązany do składania sprawozdań przed właściwą komisją krajową, również w tym przypadku jestem gotowy ujawnić oświadczenie majątkowe i inne zobowiązania prezesowi Trybunału i pozwolić na ich upublicznienie.
Uważam, że stanowi to podstawowy element przejrzystego pełnienia obowiązków i wstępny warunek obiektywności.
Nie biorę udziału w żadnym postępowaniu sądowym.
Postępowanie cywilne związane z moim rozwodem, który został formalnie orzeczony decyzją sądu w sierpniu 2008 r., zostanie wkrótce zakończone.
Niedawno były sekretarz generalny rządu ogłosił, że wytacza przeciwko mnie postępowanie cywilne z powodu pytania, jakie zadałem mu będąc posłem do parlamentu i z powodu publicznej wypowiedzi o nieprawidłowościach stwierdzonych przez służby archiwizacyjne w czasie jego kadencji.
6.
Czy po wyborze na członka Trybunału jest Pan gotowy ustąpić z piastowanych obecnie stanowisk, na które został Pan wybrany, oraz zrezygnować z czynnie pełnionych funkcji partyjnych?
Nie wykonuję żadnego mandatu wyborczego i nie należę do żadnej partii politycznej.
7.
Jak postąpiłby Pan w przypadkach poważnych nieprawidłowości, a nawet oszustwa lub korupcji z udziałem podmiotów pochodzących z Pańskiego kraju?
Jak już stwierdziłem w odpowiedzi na pytanie 3, tego typu przypadki będę traktował tak samo jak wszelkie inne poważne nieprawidłowości, oszustwo lub korupcję z udziałem każdego innego państwa członkowskiego.
Zwracałbym szczególną uwagę na pełną zgodność z rolą i regulaminem Trybunału Obrachunkowego.
W przypadku oszustwa lub korupcji, niewątpliwie zapewniłbym pełny udział OLAF.
Ponadto monitorowałbym takie przypadki (i inne), aby zapewnić zgodność z przepisami dotyczącymi całkowitej niezależności Trybunału Obrachunkowego.
Pełnienie obowiązków
8.
Czym powinna się charakteryzować kultura zarządzania finansami w służbach publicznych?
Jest to temat, który poruszyłem w książce pt. „Prawo budżetowe”, wydanej w roku 2007 w celu zwiększenia kultury solidnego zarządzania finansowego w służbach publicznych i wydatków publicznych w Słowenii.
Kultura solidnego zarządzania finansowego jest kulturą (ramy prawodawcze, metodologia, procedury cyklu budżetowego), która zapewnia oszczędne i wydajne wykorzystywanie środków publicznych zgodnie z celami prawodawcy i w sposób gwarantujący osiągnięcie planowanych wyników.
W ostatnich latach coraz bardziej zwraca się uwagę na ograniczenie do minimum negatywnego oddziaływania wydatków publicznych na środowisko naturalne, aby zapewnić pod tym względem zrównoważony rozwój.
Tym samym, w życiu codziennym – w pełnieniu obowiązków – najważniejszymi elementami solidnego zarządzania finansowego w sektorze publicznym są:
- staranne przygotowanie i sformułowanie nowych programów i regulacji, w tym ocen oddziaływania dla tych programów i regulacji, które obejmują bieżący przegląd racjonalności wdrożenia obecnych programów i przepisów;
- ich gospodarna, wydajna, skuteczna i przejrzysta realizacja, a także nadzór nad nią, obejmujący kontrolę wewnętrzną i zewnętrzną oraz procedury audytowe, pod nadzorem parlamentarnym;
- jasno określone cele i planowane wyniki wraz z wymiernymi wskaźnikami, a także podział obowiązków w celu osiągnięcia wyników.
Pracownicy administracji publicznej muszą utrzymywać wysokie normy etyczne i wysoki poziom rzetelności, a także mieć świadomość, że mają do czynienia z pieniędzmi podatników.
Ich działania muszą się skupiać na zaspokajaniu potrzeb społeczeństwa i muszą być zorientowane na osiągnięcie wyników.
W ostatnich 10 latach bezpośrednio uczestniczyłem we wprowadzaniu kultury solidnego zarządzania finansowego w służbach publicznych w Słowenii.
W tym celu należało najpierw stworzyć całe ramy legislacyjne, począwszy od ustawy o finansach publicznych, przepisy o zamówieniach publicznych i kontroli zamówień publicznych, ustawę o rachunkowości w służbach publicznych po instytucjonalną harmonizację dostawców usług publicznych.
Jednocześnie została wprowadzona nowa metodologia, w tym nowe klasyfikacje budżetu, które umożliwiają odpowiedzenie na trzy ważne pytania dotyczące wydatków publicznych: kto wykorzystuje środki publiczne w imieniu podatników; co jest nabywane za środki publiczne, włącznie z tym, kto płaci za poszczególne towary i usługi; oraz przede wszystkim, dlaczego poszczególne usługi użyteczności publicznej są świadczone, inaczej mówiąc, jakie są tego cele i oczekiwane wyniki?
Zwiększyło to przejrzystość przygotowania budżetu oraz gospodarność, wydajność i skuteczność jego wykonania, a także umożliwiło pełne wdrożenie nadzoru finansowego nad wykorzystaniem środków publicznych.
9.
Zgodnie z postanowieniami Traktatu Trybunał pomaga Parlamentowi w wykonywaniu uprawnień kontrolnych nad wykonaniem budżetu.
Jak opisałby Pan swoje obowiązki w zakresie przedstawiania sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, a w szczególności jego Komisji Kontroli Budżetowej?
Traktat Lizboński jasno określa zadania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
Mamy obowiązek przedstawiania Parlamentowi oświadczenia o wiarygodności i rocznego sprawozdania, a także zapewniania pomocy w zakresie uprawnień Parlamentu dotyczących wykonania budżetu i kontroli.
Trybunał Obrachunkowy ma ponadto obowiązek zapewnić Parlamentowi Europejskiemu wszelką pomoc w kwestiach poruszonych w sprawozdaniach i wszelkich stwierdzonych podstawowych uchybieniach, a także proponować rozwiązania na rzecz poprawy sytuacji.
Jest to zgodne z podstawową zasadą, że wyniki kontroli w każdej z części cyklu budżetowego powinny być traktowane jako wkład w prace na następnym etapie.
Dla przykładu wyniki audytu dotyczącego realizacji programów w bieżącej perspektywie finansowej (2007-2013) powinny stanowić podstawę ewentualnego przeglądu w ramach następnej perspektywy finansowej.
Biorąc pod uwagę traktat lizboński, jestem osobiście zwolennikiem większej odpowiedzialności Komisji za zarządzanie i nadzorowanie wykorzystywania środków UE, jednocześnie uważam jednak, że powinna temu towarzyszyć większa odpowiedzialność po stronie końcowych beneficjentów środków UE w państwach członkowskich.
W tym sensie Parlament Europejski jest strategicznym sojusznikiem Trybunału Obrachunkowego, zwłaszcza pod względem poszukiwania dobrych rozwiązań dla dalszego postępu.
Działa to jednak również w drugą stronę.
Jak pokazuje dobra praktyka komisji PAC, Trybunał Obrachunkowy powinien być również sprzymierzeńcem Parlamentu Europejskiego i wspierać go w pracy, a w szczególności wspierać pracę Komisji Kontroli Budżetowej.
Jako że Komisja ta odgrywa w tym procesie szczególną rolę, ważne jest utrzymanie stałego, otwartego i przyjaznego dialogu.
Mam zatem świadomość, że oprócz regularnych sprawozdań, jednym z moich obowiązków będzie dyspozycyjność do spotkań z członkami tej Komisji i innymi posłami do Parlamentu Europejskiego, którzy mogą potrzebować mojej pomocy przy omawianiu lub opracowywaniu stanowisk, a także przy poszukiwaniu rozwiązań na rzecz większej przejrzystości, gospodarności, wydajności i skuteczności wykorzystywania pieniędzy europejskich podatników.
10.
Co według Pana stanowi wartość dodaną kontroli działalności i w jaki sposób należałoby wdrożyć wyniki kontroli w zakresie zarządzania?
Zgodnie ze standardami kontroli Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI), audyt działalności obejmuje trzy kryteria: gospodarności, wydajności i skuteczności (tzw. „3E” od słów: economy, efficiency i effectiveness).
Do tych trzech kryteriów dodano niedawno czwarte kryterium, które dotyczy audytu zgodności działań z przepisami o ochronie środowiska.
Audyt działalności obejmuje zatem:
- kontrolę gospodarności działalności administracyjnej i procedur zarządczych, które muszą być zgodne z zasadami i praktyką dobrego zarządzania;
- kontrolę wydajności wykorzystania zasobów ludzkich, finansowych i innych, w tym testowanie systemów informatycznych, wskaźników wydajności i działań kontrolnych, a także kontrolę procedur usuwania wszelkich stwierdzonych nieprawidłowości;
- kontrolę skuteczności, czyli osiągnięcia celów w kontrolowanej instytucji lub na poziomie programu, albo kontrolę rzeczywistego wyniku działań w stosunku do celów.
Audyt działalności jest jednym ze sposobów, w jaki podatnicy, wierzyciele, prawodawcy, administratorzy i obywatele mogą sprawować kontrolę nad zarządzaniem i wynikami poszczególnych działań rządu oraz przyjrzeć się im. Uzyskujemy dzięki niemu odpowiedź na pytanie: czy mądrze wydajemy publiczne pieniądze czy też można by je wykorzystać lepiej?
Przeprowadzając audyt działalności, poszukujemy odpowiedzi na dwa podstawowe pytania:
- czy działania są prowadzone prawidłowo?
Pytanie to odnosi się przede wszystkim do osób odpowiedzialnych za działania lub programy i dotyczy tego, czy decyzje są prawidłowo wykonywane (gospodarnie i wydajnie), przy założeniu, że wykonywane są „właściwe” decyzje i programy;
- Czy realizowane są właściwe działania i programy?
Innymi słowy, czy wytyczne lub cele są prawidłowo realizowane?
Tego rodzaju pytanie dotyczy głównie skuteczności, tj. osiągnięcia celów.
Audytor może na przykład stwierdzić, że wybrany kontrolowany środek lub program jest niezgodny z celami, jakim ma służyć.
Dla przykładu, jeżeli celem danego programu jest zmniejszenie bezrobocia i program ten obejmuje szkolenie dla bezrobotnych, to audytor może stwierdzić, że większość bezrobotnych nie znalazła pracy po ukończeniu szkolenia.
Można z tego wywnioskować, że program nie spełnił swojego celu.
Odpowiedź na te pytania wyjaśnia również, czym jest wartość dodana audytu działalności.
Otóż wartość dodana audytu działalności leży w wynikach i zaleceniach dotyczących tego, jak w danym przypadku wykorzystać pieniądze podatnika w sposób bardziej gospodarny, wydajny i skuteczny, aby zwiększyć racjonalność działań poszczególnej instytucji lub danego programu albo regulacji.
Sposób wykorzystania wyników audytu w zarządzaniu najłatwiej jest zilustrować na powyższym przykładzie.
Jeżeli, zgodnie z oceną audytora, szkolenie dla bezrobotnych nie przyniosło oczekiwanych wyników, autor programu będzie musiał rozważyć inne programy na rzecz zmniejszenia bezrobocia (np. prace publiczne i inne tego rodzaju programy).
To samo dotyczy przypadków, w których stwierdzono, że 3 kryteria: gospodarności, wydajności i skuteczności (3E) nie zostały osiągnięte, w związku z czym konieczny jest przegląd programu lub regulacji.
Jednym z problemów, które często pojawiają się przy audycie skuteczności (a przynajmniej takie było nasze doświadczenie w Słowenii) jest to, że cele nie zostały wcześniej jasno ocenione, tj. nie określono precyzyjnie oczekiwanych wyników i wskaźników do ich pomiaru.
W takich przypadkach trudno jest ocenić ich osiągnięcie i podjąć działanie następcze.
Jednak nawet wtedy wyniki lub fakty stwierdzone w wyniku audytu skuteczności mogą zostać w dużej mierze wykorzystane w działaniu, pod warunkiem, że są zostaną one w odpowiednim czasie ocenione i wyciągniemy z nich określone wnioski, aby wykorzystać zdobyte doświadczenie przy planowaniu nowych działań.
W tym znaczeniu wysiłki na rzecz reformy finansów publicznych (częściowo w okresie ograniczonych zasobów publicznych) mają na celu zapewnienie jaśniejszych definicji – opartych na wynikach audytu – treści poszczególnych programów, oczekiwanych celów i wyników oraz jasne określenie wskaźników do pomiaru tych celów.
Nie jest przypadkiem, że w Słowenii została niedawno wprowadzona „nominalna regulacja finansów publicznych”, która wymaga określenia nominalnej kwoty wydatków publicznych, aby wykluczyć programy, których cele nie zostały jasno określone lub których wyniki nie spełniły przewidywanych celów.
Umożliwia to wprowadzenie nowych programów o jasno określonych celach i wskaźnikach pomiaru wyników.
We wszystkich tych przypadkach waga i wartość dodana audytu wyników finansowych w sektorze publicznych ulega zwiększeniu, ponieważ wydatki sektora publicznego skupiają się nie tylko na prawidłowym wykorzystaniu, ale także – poprzez zorientowanie na wynik – na zwiększeniu skutecznego wykorzystania pieniędzy podatników.
11.
Jak można usprawnić współpracę pomiędzy Trybunałem Obrachunkowym, krajowymi organami kontroli i Parlamentem Europejskim (Komisją Kontroli Budżetowej) w zakresie kontroli budżetu UE?
Współpracę między Trybunałem Obrachunkowym, krajowymi organami kontroli i Parlamentem Europejskim (Komisją Kontroli Budżetowej) można bez wątpienia usprawnić w co najmniej dwóch obszarach:
- wdrożenia systemu kontroli wewnętrznych i zewnętrznych (audytów);
- składania sprawozdań Komisji Kontroli Budżetowej.
W odniesieniu do pierwszego obszaru – wdrożenia systemu kontroli wewnętrznych i zewnętrznych (audytów) – należy wyraźnie powiedzieć, że w Słowenii wykorzystanie środków UE, np. w ramach polityki spójności, podlega kontroli wszystkich następujących instytucji:
- Trybunału Obrachunkowego Republiki Słowenii;
- Urzędu Kontroli Budżetowej przy ministerstwie finansów (który w dalszym ciągu stosuje praktykę uprzednich kontroli zewnętrznych);
- organów audytu wewnętrznego w poszczególnych ministerstwach;
- Komisji Europejskiej;
- Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
To zbyt wiele czy za mało?
Czy system jest wystarczająco gospodarny, wydajny i skuteczny, aby wyniki zrekompensowały poniesione nakłady?
Są to ważne pytania.
Audyty przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd Kontroli Budżetowej i organy audytu wewnętrznego w poszczególnych ministerstwach stanowią część wewnętrznego systemu kontroli w zintegrowanych ramach kontroli w dziedzinie polityki spójności.
Rozumiem, że Komisja Europejska przyjęła już szczegółowe środki na rzecz zapewnienia racjonalizacji liczby audytów przeprowadzanych w zintegrowanych ramach kontroli, w celu uniknięcia powielania wysiłków i nadmiernych kosztów.
Trzeba będzie ocenić, czy to jest to wystarczające i odpowiednie.
Zarówno słoweński Trybunał Obrachunkowy, najwyższy organu kontroli w Słowenii, jak i Europejski Trybunał Obrachunkowy są oczywiście niezależnymi instytucjami audytu zewnętrznego.
Mimo że krajowe organy kontroli nie mogą być częścią wewnętrznego systemu kontroli UE i podlegać tym samym Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, nie oznacza to, że zacieśnienie współpracy i w konsekwencji zwiększenie gospodarności, wydajności i skuteczności (3E) tych audytów nie jest konieczne.
Istnieją liczne dobre przykłady współpracy między krajowymi instytucjami audytorskimi przy przeprowadzaniu poszczególnych kontroli: na przykład współpraca między najwyższymi organami kontroli w Polsce, w Czechach i na Litwie przy realizacji audytu ochrony środowiska w roku 1999 oraz współpraca między najwyższymi organami kontroli w Norwegii, Finlandii i Danii w zakresie audytu współpracy nordyckiej dotyczącego gotowości na kryzys energetyczny, przeprowadzonego w roku 2008.
Istnieje wiele różnych form i rodzajów współpracy i nie ma powodu, aby krajowe organy kontroli nie współpracowały z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym.
To dobrze, że taka współpraca jest już rozwijana w wielu komisjach; użyteczne informacje przepływają w obu kierunkach.
Krajowi audytorzy często monitorują audytorów z Europejskiego Trybunału Obrachunkowego lub sami uczestniczą w przeprowadzanych przez ETO audytach.
Rozumiem również, że w celu ułatwienia współpracy został utworzony Komitet Kontaktowy, złożony z szefów krajowych instytucji kontroli, wspomagany przez komitet łączników.
Trybunał Obrachunkowy dąży do usprawnienia pracy krajowych instytucji kontroli oraz w miarę możliwości do uniknięcia zbędnego powielania pracy, zgodnie z międzynarodowymi standardami kontroli.
Lecz oczywiście współpracę można jeszcze bardziej usprawnić.
Należy być przychylnie nastawionym i otwartym na poszukiwanie rozwiązań dla ewentualnych wspólnych kontroli.
Podstawowym wymogiem międzynarodowych standardów kontroli jest określenie odpowiedzialności za takie audyty, co pociąga za sobą wybór metodologii, szkolenie audytorów itd.
Nie są to jednak przeszkody nie do pokonania.
W odniesieniu do drugiego obszaru, przedstawiania sprawozdań Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego i możliwości poprawy współpracy między Trybunałem Obrachunkowym i Komisją Kontroli Budżetowej, uważam, że zawsze istnieje pole do poprawy, zwłaszcza że misja obu tych organów jest bardzo podobna.
Sądzę, że Trybunał Obrachunkowy nie ma problemów z wydaniem pozytywnego oświadczenia o wiarygodności w odniesieniu do regularności i legalności transakcji dotyczących sprawozdań finansowych w zakresie budżetu UE, jeżeli dokumentacja audytowa na to pozwala.
Rozumiem jednak, że w chwili obecnej dokumentacja audytowa nie daje takiej podstawy.
Jeżeli dobrze odczytuję roczne sprawozdanie Trybunału za 2008 rok, sytuacja ulega poprawie.
Porównanie kolejnych lat w oparciu o próbę transakcji z lat 2005-2008 wskazuje na to, że odsetek pozycji, w których szacowana stopa błędu przekracza 5% (opinia negatywna) spadł z 60% wszystkich wydatków w 2005 r. do 31% wszystkich wydatków w roku 2008.
Zwiększył się natomiast odsetek pozycji, w których szacowana stopa błędu wynosiła 2-5% (kwalifikowana opinia): z 2% w roku 2005 do 22% wszystkich wydatków w roku 2008.
Odsetek pozycji, w których szacowana stopa błędu przekracza 5%, maleje, głównie ze względu na postęp w grupie strategii politycznych dotyczących rolnictwa i zasobów naturalnych.
Myślę, że w ramach strategicznego partnerstwa Trybunał i Komisja mogą dalej współpracować i zacieśniać współpracę przy opracowywaniu zaleceń dla Komisji Europejskiej, które zaowocują pozytywnym oświadczeniem o wiarygodności.
Szczegółowe procedury składania sprawozdań Komisji Kontroli Budżetowej nie są mi znane.
Jednak opierając się na własnym doświadczeniu w zakresie współpracy między parlamentem a Trybunałem Obrachunkowym w Słowenii, sądzę, że zacieśnienie współpracy jest możliwe.
Pociągałoby to za sobą stworzenie regulaminu Komisji Kontroli Budżetowej idącego za przykładem praktyki komisji PAC, podkreślając rolę wysłuchań publicznych kontrolowanych jednostek budżetowych przez członków Komisji, przy jednoczesnym wykorzystaniu wyników kontroli działalności przeprowadzonej przez Trybunał Obrachunkowy jako środków służących do egzekwowania bardziej gospodarnego, wydajnego i skutecznego wykorzystania środków publicznych.
Przykładowo, bez wątpienia w ciągu kilku nadchodzących lat i przed ostateczną decyzją w sprawie nowej perspektywy finansowej zasadne byłoby skontrolowanie realizacji celów dotyczących bieżącej perspektywy finansowej, a po przeprowadzeniu debaty w Komisji Kontroli Budżetowej wykorzystanie wyników tej kontroli jako podstawy prac w Parlamencie Europejskim i Radzie Europejskiej (Radzie ds. Ogólnych) podczas ustalania przez Komisję Europejską punktów wyjścia dla nowej perspektywy finansowej (2014-2020).
Podejmowanie ostatecznej decyzji na temat proponowanej nowej perspektywy finansowe bez poważnej debaty o wynikach kontroli oraz skuteczności wdrożenia bieżącej perspektywy finansowej byłoby nieostrożne.
W takich przypadkach – co pokazują doświadczenia komisji PAC w Wielkiej Brytanii i Słowenii – członkowie komisji mogą pracować na poziomie ponadinstytucjonalnym, ponieważ w bliskiej współpracy z Trybunałem Obrachunkowym mogą oni, w oparciu o sprawozdania, przeprowadzać kontrole w formie wysłuchań publicznych urzędników odpowiedzialnych za kontrolowane jednostki budżetowe.
Uważam, że bezwzględnie wzmocniłoby to rolę i znaczenie Komisji Kontroli Budżetowej w oczach europejskich podatników i zmniejszyło deficyt demokratyczny.
W przypadku Słowenii sprawiło to, że praca nadzorców parlamentarnych i Trybunału Obrachunkowego Republiki Słowenii, który jest nadrzędnym organem kontroli, stała się skuteczniejsza i bardziej ukierunkowana.
Pozwoliłoby to w końcu zarówno Komisji, jak i Radzie na poważniejsze uwzględnienie roli i znaczenia Parlamentu Europejskiego, zgodnie z postanowieniami traktatu lizbońskiego.
Ostateczny cel jest wspólny: uwzględnienie zasad i roli poszczególnych instytucji europejskich celem zapewnienia bardziej gospodarnego, wydajnego i skutecznego wykorzystywania środków publicznych.
Inne zagadnienia
Czy wycofałby Pan swoją kandydaturę na członka Trybunału, gdyby Parlament wydał negatywną opinię w sprawie Pana kandydatury?
Biorąc pod uwagę moją wiedzę fachową i doświadczenie w tej dziedzinie, jak również moją karierę zawodową, nie znajduję obiektywnych powodów, dla których Parlament Europejski mógłby wydać taką opinię.
Kandyduję na członka Trybunału Obrachunkowego z kilku powodów: ponieważ stanowisko to stanowi dla mnie wielkie wyzwanie pod względem zawodowym, ponieważ posiadam długoletnie i wszechstronne doświadczenie oraz wiedzę w dziedzinie finansów publicznych i ponieważ chciałbym przyczynić się do rozwoju zarządzania finansowego i kontroli w UE.
Wierzę w UE, która musi zostać wzmocniona zgodnie z traktatem lizbońskim, szczególnie teraz – w okresie kryzysu finansowego i gospodarczego – gdy Europejski Bank Centralny uruchamia dziesiątki lub setki miliardów euro na odbudowę gospodarki.
W czasach kryzysu bardzo istotne jest, abyśmy wdrożyli możliwie jak najbardziej przejrzyste procedury i zapewnili skuteczne wykorzystanie pieniędzy podatników europejskich na rzecz programów i celów budżetu UE będącego istotnym instrumentem wdrażania strategii politycznych, które łączą nas w UE.
Uważam, że jestem odpowiednio przygotowany zawodowo, aby objąć stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego.
Jeżeli Parlament wydałby opinię negatywną, bardzo uważnie przeanalizowałbym ewentualne zastrzeżenia i postarałbym się rozwinąć temat moich kompetencji zawodowych i mojej niezależności podczas wysłuchania.
W przypadku opinii negatywnej poważnie rozważyłbym oczywiście wycofanie kandydatury, ponieważ uważam, że członek Trybunału Obrachunkowego powinien cieszyć się pełnym zaufaniem Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza jeżeli pożądany byłby, zgodnie z powyższymi uwagami, rozwój bliższej współpracy pomiędzy Komisją Kontroli Budżetowej i Europejskim Trybunałem Obrachunkowym.
Przy podejmowaniu ostatecznej decyzji rozważyłbym zarówno formalne aspekty procedury, jak i zasadę rzetelności wysłuchania.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
16.3.2010
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
21
1
2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Marta Andreasen, Jean-Pierre Audy, Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Jorgo Chatzimarkakis, Andrea Cozzolino, Luigi de Magistris, Tamás Deutsch, Martin Ehrenhauser, Jens Geier, Ingeborg Gräßle, Ville Itälä, Cătălin Sorin Ivan, Elisabeth Köstinger, Bogusław Liberadzki, Monica Luisa Macovei, Jan Olbrycht, Georgios Stavrakakis, Søren Bo Søndergaard
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Christofer Fjellner, Edit Herczog, Monika Hohlmeier, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Markus Pieper
