23.2.2005
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Nirj Deva, Charles Tannock, Thomas Mann, Geoffrey Van Orden, Simon Coveney, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– María Elena Valenciano Martínez-Orozco, Neena Gill, w imieniu grupy politycznej PSE
– Elizabeth Lynne, Johan Van Hecke, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Jean Lambert, Gérard Onesta, Raül Romeva i Rueda, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Luisa Morgantini, Esko Seppänen, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
– Marcin Libicki, Eoin Ryan, w imieniu grupy politycznej UEN
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PPE-DE (B6‑0130/2005)
– UEN (B6‑0132/2005)
– GUE/NGL (B6‑0133/2005)
– Verts/ALE (B6‑0134/2005)
– ALDE (B6‑0137/2005)
– PSE (B6‑0141/2005)
w sprawie sytuacji w Nepalu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Nepalu
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Nepalu,
–
uwzględniając deklaracje Unii Europejskiej w sprawie królewskiego przewrotu w Nepalu w dniu 3 lutego 2005 r.,
A.
mając na uwadze, że dnia 1 lutego br. król Gyanendra niekonstytucyjną decyzją zdymisjonował rząd, przejął bezpośrednią władzę i ogłosił stan wyjątkowy,
B.
mając na uwadze, że poprzez pogwałcenie kluczowych części konstytucji chroniących podstawowe prawa i swobody, umieszczenie czołowych liderów partyjnych w areszcie domowym, zatrzymanie tysięcy działaczy politycznych, bojowników o prawa człowieka, dziennikarzy i związkowców, narzucenie cenzury mediów oraz odcięcie wszystkich linii komunikacyjnych, za sprawą zamachu stanu w kraju w rzeczywistości wprowadzono stan wojenny,
C.
zaniepokojony faktem, iż Nepal zaliczany jest do najbiedniejszych państw Azji, którego blisko 40% obywateli z dwudziestotrzymilionowego społeczeństwa żyje w warunkach poniżej granicy ubóstwa, oraz tym, że konflikt ma druzgocący wpływ na już i tak niewiarygodnie biedną ludność wiejską;
D.
mając na uwadze, że w styczniu br. rząd Nepalu wydał nakaz zamknięcia Tybetańskiego Biura Uchodźców (TRWO) w Katmandu, udzielającego pomocy humanitarnej tybetańskim uciekinierom z ramienia Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR).
1.
stanowczo potępia akt przejęcia władzy przez króla Gyanendra w dniu 1 lutego br., pociągający za sobą falę arbitralnych aresztowań, cenzury i ogólnych represji, a także pogwałcenia podstawowych praw konstytucyjnych, w tym wolności zgromadzeń i swobodnego wyrażania poglądów, prawa do informacji i prywatności oraz zakazu samowolnego zatrzymywania;
2.
podkreśla, iż jakiekolwiek poszukiwanie rozwiązań militarnymi środkami jedynie doprowadzi do spotęgowania i przedłużenia cierpień ludu nepalskiego, oraz wyraża głębokie przekonanie, że negocjowanie rozwiązań w oparciu do demokratyczne wartości stanowi jedyny sposób osiągnięcia trwałego rozwiązania obecnego konfliktu;
3.
wzywa króla Gyanendra do zniesienia stanu wyjątkowego oraz przywrócenia podstawowych swobód oraz ponownego wprowadzenia władzy parlamentarnej;
4.
przyjmuje z zadowoleniem zwolnienie niektórych więźniów politycznych, jednak pozostaje głęboko zaniepokojony faktem, iż inni polityczni liderzy, studenci oraz działacze praw człowieka pozostają w więzieniach lub aresztach domowych od czasu królewskiego przewrotu;
5.
podkreśla, iż cenzura prasy oraz przecięcie komunikacji ze światem zapobiega poddaniu działań armii kontroli publicznej i naraża Nepal na zwiększone ryzyko nadużyć, a także wzywa do pełnego przywrócenia wolności mediów i komunikacji;
6.
wyraża swoje głębokie zaniepokojenie wysoką liczbą przypuszczalnie bezprawnych zabójstw, szerzącym się torturom, bezkarnością oraz innymi przypadkami łamania praw człowieka tak przez siły bezpieczeństwa jak i Maoistów, i zwraca się do obu stron konfliktu, aby podpisały porozumienia w sprawie poszanowania praw człowieka jako pierwszy z kroków do zahamowania podżeganej gwałtem paniki oraz niepokoju wśród ludności;
7.
wzywa do zawieszenia wszelkiej pomocy udzielanej przez wojsko;
8.
wzywa Radę, aby do czasu przywrócenia demokracji w Nepalu, nałożyła rozsądne sankcje wymierzone przeciwko będącym u władzy elitom w rządzie i wśród wojskowych;
9.
wzywa Unię Europejską do zrewidowania swej pomocy udzielanej Nepalowi oraz do poddania ścisłej weryfikacji docelowych adresatów pomocy wysyłanej do Nepalu, aby upewnić się, że służy ona swemu podstawowemu celowi złagodzenia nędzy, a także do zajęcia się ukrytymi przyczynami konfliktu w kraju oraz do finansowania programów zmierzających do rozwiązywania konfliktów;
10.
ponagla Radę i Komisję, aby poparły rezolucje w sprawie Nepalu podczas 61. sesji Komisji Praw Człowieka ONZ, oraz wzywa ową Komisję Praw Człowieka ONZ, aby podczas swego posiedzenia w marcu 2005 r. w Genewie powołała specjalnego sprawozdawcę w celu monitorowania przestrzegania praw człowieka w Nepalu;
11.
wzywa obie strony konfliktu do wyrażenia aprobaty, aby rozmieszczono obserwatorów praw człowieka pod auspicjami Krajowej Komisji Praw Człowieka, oraz wzywa Unię Europejską i ONZ, aby udzieliły technicznego i finansowego wsparcia tej inicjatywie;
12.
wzywa rząd nepalski, aby udzielił zezwolenia na wznowienie operacji przez Tybetańskie Biuro Uchodźców (TRWO) oraz przez przedstawicielstwo Dalai Lamy w Katmandu oraz wyraża troskę, iż ich zamknięcie może być zinterpretowane jako podjęty w stanie wyjątkowym kompromis z Chinami;
13.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji królowi Gyanendra, Radzie, Komisji, rządom Indii oraz innym Państwom Członkowskim Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC), Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Praw Człowieka oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.
14.
