23.11.2010 B7-0680/2010 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Sahary Zachodniej
Willy Meyer
,
João Ferreira
,
Rui Tavares
,
Sabine Lösing
,
Jacky Hénin
,
Elie Hoarau
,
Patrick Le Hyaric
,
Miguel Portas
,
Ilda Figueiredo
,
Marisa Matias
,
Marie-Christine Vergiat
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE450.496v01-00 B7‑0680/2010 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Sahary Zachodniej
Parlament Europejski,
– uwzględniając Układ Śródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Unią Europejską i państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej, a w szczególności jego art. 2,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ i podpisany przez Królestwo Maroka,
– uwzględniając rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1754, 1783, 1813, 1920 oraz wszystkie wcześniejsze rezolucje ONZ odnoszące się do konfliktu w Saharze Zachodniej jako kwestii związanej z dekolonizacją, której rozwiązanie musi opierać się na prawie do samostanowienia narodu sahrawi,
– uwzględniając sprawozdania sekretarza generalnego ONZ dla Rady Bezpieczeństwa z dnia 14 kwietnia 2008 r. i z dnia 6 kwietnia 2010 r. w sprawie Sahary Zachodniej,
– uwzględniając sprawozdanie delegacji ad hoc PE z marca 2009 r., a w szczególności zawarte w nim zalecenia dotyczące poszanowania i przestrzegania praw człowieka w Saharze Zachodniej,
– uwzględniając sprawozdania organizacji Amnesty International, Human Rights Watch i Światowej Organizacji Przeciwko Torturom, a także sprawozdanie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z 2008 r., które potwierdzają poważne akty łamania praw człowieka w Saharze Zachodniej dokonywane przez Maroko,
– uwzględniając wcześniejsze rezolucje w sprawie Sahary Zachodniej, a w szczególności rezolucję z dnia 27 października 2005 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w dniu 9 października ponad dwadzieścia tysięcy Sahrawi opuściło Al-Ujun, tworząc obóz składający się z ośmiu tysięcy namiotów, aby pokojowo zaprotestować przeciwko niemożliwej do zaakceptowania sytuacji politycznej i społeczno-gospodarczej mieszkańców tego terytorium,
B. mając na uwadze, że w niedzielę, 24 października, marokańskie siły bezpieczeństwa zabiły czternastoletniego Sahrawi Garhiego Najema i raniły pięć innych osób, gdy próbowali oni dotrzeć do obozu Gdeim Izik położonego na obrzeżach Al-Ujun,
C. mając na uwadze, że w dniu 8 listopada armia i policja marokańska przeprowadziły brutalny atak na obóz, w wyniku którego zginęło kilkanaście osób, w tym obywatel Hiszpanii Bani Hamadi Bujemaa, tysiące innych zostało rannych, a setki mieszkańców obozu aresztowano,
D. mając na uwadze, że protesty, do jakich doszło w Al-Ujun po ataku, zostały ostro stłumione przy użyciu zbyt dużej siły, tortur, niszczenia domów ludności sahrawi i ataków marokańskich osadników na mieszkańców,
E. mając na uwadze, że Królestwo Maroka zablokowało terytorium Sahary Zachodniej, odmawiając dostępu niezależnym obserwatorom oraz mając na uwadze, że wielu parlamentarzystom, w tym posłowi do PE Willy'emu Meyerowi, odmówiono wjazdu do Al-Ujun,
F. mając na uwadze, że ze względu na marokańską blokadę nie docierają informacje na temat obecnej sytuacji,
G. mając na uwadze, że setki Sahrawi wciąż są przetrzymywane bez kontaktu z rodzinami oraz mając na uwadze, że osiem osób spośród aresztowanych zostało postawionych przed trybunałem wojskowym, a wśród nich współprzewodniczący CORELSO Ennaâma Asafari,
H. mając na uwadze, że wielu obrońców praw człowieka Sahrawi, takich jak Ali Salem Tamek, Brahim Dahan i Hammadi Naciri zostało uwiezionych dnia 8 października 2009 r. po powrocie z wizyty w obozach i wciąż przebywają bez procesu w marokańskim więzieniu w Salé;
I. mając na uwadze, że Sahara Zachodnia jest terytorium zależnym pozostającym pod kontrolą ONZ, którego proces dekolonizacyjny jeszcze się nie zakończył,
J. mając na uwadze, że zgodnie z prawem międzynarodowym Królestwo Maroka nie ma zwierzchnictwa nad Saharą Zachodnią, lecz jest państwem okupującym,
K. mając na uwadze, że wiele organizacji sahrawi broniących praw człowieka, w tym organizacja CODESA, której przewodniczy Aminetu Haidar, jest nękana i zastraszana przez władze marokańskie;
1. potępia użycie siły przez władze marokańskie do stłumienia pokojowej demonstracji w obozie Gdeim Izik, w wyniku czego dziesiątki osób zginęły, a wiele innych zostało rannych;
2. zwraca się o przeprowadzenie bezstronnego międzynarodowego śledztwa pod auspicjami ONZ w celu wyjaśnienia okoliczności związanych ze śmiercią niewinnych osób, aby zapobiegać tego rodzaju sytuacjom w przyszłości;
3. zwraca się do Komisji i do Rady o zawieszenie umowy o stowarzyszeniu między UE a Królestwem Maroka i o wstrzymanie zaawansowanego statusu do chwili spełnienia przez Królestwo Maroka wymogów prawodawstwa międzynarodowego, a w szczególności rezolucji ONZ odnoszących się do przeprowadzenia referendum w sprawie samookreślenia Sahary Zachodniej i do zakończenia procesu dekolonizacji, co położy kres okupacji marokańskiej;
4. zwraca się do UE, aby zażądała od Królestwa Maroka przestrzegania prawa międzynarodowego w zakresie niszczenia złóż naturalnych w Saharze Zachodniej, a przede wszystkim umowy UE-Maroko w sprawie połowów;
5. przypomina, że zwierzchnictwo Maroka nad Saharą Zachodnią nigdy nie zostało uznane w prawie międzynarodowym, co odnotowano w opinii Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze w październiku 1975 r.; stwierdza, że Maroko bezprawnie okupuje terytorium Sahary Zachodniej i nie ma zatem prawa do eksploatowania znajdujących się tam złóż surowców naturalnych, w szczególności zasobów rybołówstwa; podkreśla, że zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego działalność rybołówcza na mocy umowy UE-Maroko w sprawie połowów jest dozwolona jedynie na wodach położonych na północ od szerokości geograficznej 27°40'N;
6. potępia arbitralne prześladowania i represje wobec niewinnych osób w Maroku i zwraca się do Królestwa Maroka o zaprzestanie tego rodzaju działań;
7. żąda, aby Królestwo Maroka umożliwiło swobodny dostęp do Sahary Zachodniej i swobodny przepływ na jej terytorium niezależnych obserwatorów, parlamentarzystów, przedstawicieli prasy i organizacji humanitarnych;
8. wyraża poparcie dla zbliżających się negocjacji pod auspicjami ONZ i zwraca się do obu stron o pełną współpracę z ONZ w czasie negocjacji, bez stawiania warunków wstępnych i w dobrej wierze, aby wypracować rozwiązanie, które zagwarantuje ludności sahrawi niezbywalne prawo do samostanowienia;
9. bezwarunkowo popiera zalecenie delegacji ad hoc Parlamentu Europejskiego, które zakłada, że ONZ włączy do swojego mandatu w Saharze Zachodniej monitorowanie – na miejscu i bez przeszkód – sytuacji praw człowieka w celu wykrywania i określania działań sprzecznych z poszanowaniem praw człowieka;
10. wnioskuje do Komisji Europejskiej o monitorowanie stanu praw człowieka w Saharze Zachodniej i o regularne wysyłanie tam misji informacyjnych;
11. potępia rozpoczęty proces karny przeciwko działaczom wywodzącym się z ludności sahrawi i wzywa Komisję Europejską do dokładnego śledzenia przebiegu wydarzeń;
12. zwraca się do Komisji i do Rady o wywieranie presji na Królestwo Maroka na rzecz uwolnienia wszystkich działaczy na rzecz praw człowieka, więźniów politycznych, a w szczególności Aliego Salema Tameka, Ahmeda Alnasiriego i Brahima Dahane, w poszanowaniu art. 19 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych;
13. zwraca się do Komisji o zwiększenie pomocy humanitarnej dla uchodźców sahrawi w Algierii, którzy od 35 lat żyją w bardzo trudnych warunkach i są uzależnieni od pomocy z zewnątrz;
14. podejmuje decyzję o wysłaniu delegacji do Sahary Zachodniej, która będzie na miejscu obserwowała sytuację praw człowieka;
15. zobowiązuje swojego prze0wodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Sekretarzowi Generalnemu Unii Afrykańskiej, delegacji PE ds. stosunków z krajami Maghrebu i Unią Maghrebu Arabskiego, Prezydium Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, parlamentowi i rządowi Hiszpanii, parlamentowi i rządowi Maroka oraz Frontowi Polisario.
