9.12.2009 B7-0200/2009 PROJEKT REZOLUCJI zamykający debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie aktów przemocy w Demokratycznej Republice Konga
Sabine Lösing
,
Willy Meyer
,
Takis Hadjigeorgiou
,
Ilda Figueiredo
,
Eva-Britt Svensson
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE432.822v01-00 B7‑0200/2009 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie aktów przemocy w Demokratycznej Republice Konga
Parlament Europejski ,
– uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 18 września 2009 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga (S/2009/472),
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1896 (2009 r.),
– uwzględniając utworzenie i mandat MONUC określony w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1279 (1999) i 1291 (2000),
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,
– uwzględniając misję ds. reformy sektora bezpieczeństwa EUSEC DR Konga utworzoną w czerwcu 2005 r. (wspólne działanie Rady 2005/355/WPZiB z dnia 2 maja 2005 r. w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK) (EUSEC DR Konga)),
– uwzględniając misję ds. reformy sektora bezpieczeństwa w ramach „EUPOL Kinshasa”, utworzoną w czerwcu 2005 r. (wspólne działanie Rady 2004/847/WPZiB z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji),
– uwzględniając projekt wspólnego działania Rady 2009/769/WPZiB z dnia 19 października 2009 r. zmieniającego wspólne działanie 2007/405/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy systemu bezpieczeństwa mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga),
– uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r. i deklarację ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet z dnia 20 grudnia 1993 r.,
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z dnia 10 grudnia 1984 r. oraz deklarację Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3318 o ochronie kobiet i dzieci w sytuacjach kryzysowych i konfliktach zbrojnych z dnia14 grudnia 1974 r., w szczególności jej pkt 4, który wzywa do przyjęcia skutecznych środków przeciw prześladowaniom, torturom, przemocy i poniżającemu traktowaniu kobiet,
– uwzględniając deklarację pekińską i platformę działania będącą rezultatem Czwartej Światowej Konferencji ONZ na temat Kobiet z dni 4-15 września 1995 r., w szczególności obszar krytycznych kwestii E dotyczący kobiet i konfliktów zbrojnych, a także dokument końcowy Narodów Zjednoczonych ze specjalnej sesji Pekin +5 w sprawie dalszych działań i inicjatyw na rzecz realizacji deklaracji pekińskiej i platformy działania z dni 5-9 czerwca 2000 r.,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) i 1820 (2008) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1888 (2009) w sprawie przemocy seksualnej wobec kobiet i dzieci w sytuacjach konfliktu zbrojnego,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1896 (2009), 1533 (2004), 1807 (2008) i 1857 (2008) w sprawie embarga na broń,
– uwzględniając dokument uzupełniający do decyzji Komisji w sprawie zatwierdzania i finansowania globalnego planu działań humanitarnych w Demokratycznej Republice Konga z budżetu ogólnego Unii Europejskiej (ECHO/COD/BUD/2010/01000),
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Demokratyczną Republikę Konga, w szczególności jej wschodnie prowincje, od 1998 roku dotykają poważne konflikty zbrojne z udziałem FLDR (ruandyjskiej milicji Hutu, w tym uczestników ludobójstwa w Ruandzie), Narodowego Kongresu Obrony Ludu (z fr. CNDP, grupy pod przywództwem Tutsi), Armii Oporu Pana (LRA), grup FPRI oraz milicji Mai Mai, jak również sił zbrojnych Konga,
B. mając na uwadze, że na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1291 (2000) z dnia 24 lutego 2000 r.
MONUC została upoważniona do działania na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, co pozwoliło jej walczyć ramię w ramię z Siłami Zbrojnymi Konga, oraz że zatarło to charakteru humanitarny i pokojowy misji ONZ,
C. mając na uwadze, że w Demokratycznej Republice Konga przeprowadzono więcej misji EPBiO niż w jakimkolwiek innym kraju,
D. mając na uwadze, że w trakcie obu misji, EUSEC DR Konga i EUPOL, na terytorium DRK rozmieszczono wojska i pracowników w celu szkolenia członków sił bezpieczeństwa i służenia wskazówkami w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w kraju,
E. mając na uwadze, że europejska misja policyjna EUPOL była współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w celu wspierania tworzenia Zintegrowanej Jednostki Policji (IPU),
F. mając na uwadze, że od początku konfliktu zbrojnego 5,4 miliona ludzi straciło życie bezpośrednio w wyniku poważnego konfliktu zbrojnego albo pośrednio z powodu głodu lub chorób, którym można zapobiegać, oraz że przesiedlonych zostało 1,5 miliona osób, w większości kobiet i dzieci,
G. mając na uwadze, że przemoc seksualną stosowały wszystkie strony konfliktu, w tym siły zbrojne Demokratycznej Republiki Konga (FARDC), przy czym jak się szacuje ponad 200 000 kobiet i dziewcząt stało się ofiarami gwałtów i innych form przemocy seksualnej,
H. mając na uwadze, że przemoc seksualną i przemoc o podłożu seksualnym należy zawsze uważać za zbrodnię wojenną i zbrodnię przeciwko ludzkości,
I. mając na uwadze, że w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy 2009 r. – po ofensywie kongijskiej armii wspieranej przez MONUC przeciwko grupom rebeliantów w Kiwu Północnym rozpoczętej w styczniu 2009 r. – zabitych zostało ponad 1 000 osób cywilnych, 7 000 kobiet i dziewcząt zostało zgwałconych, spalono ponad 6 000 domów, w prowincjach Kiwu Północnego i Południowego stwierdzono około 775 000 nowych przesiedleńców, a w Prowincji Wschodniej – 165 000, co podniosło liczbę uchodźców we wschodniej części kraju do 2 113 000,
J. mając na uwadze, że zgodnie z wielomi sprawozdaniami obecny stan rzeczy jest wynikiem czynników obejmujących poważne starcia militarne od początku 2009 r. pomiędzy kongijskimi siłami zbrojnymi (FARDC) i ich sojusznikami (Uganda, Ruanda i MONUC) z jednej strony i wszystkimi rebelianckimi ugrupowaniami zbrojnymi we wschodnim regionie z drugiej strony,
K. mając na uwadze, że zgodnie z przeciekiem, w swoim raporcie eksperci ONZ uważają, iż „drogą operacji wojskowych (wspieranych przez MONUC) nie udało się zneutralizować FDLR, a pogorszyły one tylko kryzys humanitarny”,
L. mając na uwadze, że według Dyrekcji Generalnej ds. Pomocy Humanitarnej (DG ECHO) z samej UE potrzebna będzie w 2010 r. kwota w wysokości 45 mln EUR (30 mln EUR w formie pomocy humanitarnej i 15 mln EUR jako pomoc żywnościowa) w celu zaspokojenia potrzeb osób zagrożonych, których liczba szacowana jest na 350 000, w tym głównie dzieci, wdów, kobiet utrzymujących gospodarstwa domowe i ofiar przemocy seksualnej,
M. mając na uwadze, że DRK – kraj o trzeciej co do wielkości liczbie ludności na kontynencie afrykańskim, którego 48% obywateli jest w wieku poniżej 15 lat i który posiada obfitość zasobów naturalnych, takich jak diamenty, złoto, cynk i koltan – zgodnie z indeksem rozwoju UNDP zalicza się najbiedniejszych krajów świata (zajmując pozycję 176 na 179),
N. mając na uwadze, że nielegalny handel minerałami w DRK pozwala wielu podmiotom nadal kupować minerały z obszarów kontrolowanych przez ugrupowania rebelianckie, tym samym finansując te ugrupowania, wśród nich FDLR, którzy brali udział w ludobójstwie w Ruandzie, którzy byli w stanie wykorzystywać rozległe międzynarodowe sieci do wspierania dostaw broni i zatrudniania dodatkowych żołnierzy; mając na uwadze, że eksperci ONZ wplątali w grabież bogactw kraju niektórych bardzo wysokich rangą urzędników w Demokratycznej Republice Konga oraz w krajach ościennych,
O. mając na uwadze, że wysocy rangą wojskowi w Kongu rzekomo wspierają ruandyjskich bojowników, czyli właśnie tych ludzi, z którymi mają prowadzić walkę; mając na uwadze, że kongijska armia rzekomo ma w swym łonie frakcje działające skutecznie jako oddzielne bojówki,
P. mając na uwadze, że od stycznia br. z sił zbrojnych lub grup zwolniono i przekazano do programów na rzecz ponownej integracji 1 931 dzieci,
Q. mając na uwadze, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1896 (2009) potępia wszelkie wysiłki zmierzające do transportu nielegalnej broni do DRK z pogwałceniem rezolucji 1533 (2004), 1807 (2008) i 1857 (2008),
1. wyraża przekonanie, że konflikt zbrojny na tym obszarze może znaleźć jedynie rozwiązanie polityczne; wzywa do zakończenia wszelkich obcych interwencji przez kraje ościenne i inne oraz do wynegocjowania przez zainteresowane strony politycznego, dyplomatycznego rozwiązania kryzysu z należnym poszanowaniem Karty Narodów Zjednoczonych oraz Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka;
2. wyraża głębokie zaniepokojenie dalszym długotrwałym konfliktem zbrojnym i jego katastrofalnymi skutkami dla ludności cywilnej, szczególnie we wschodnich prowincjach Demokratycznej Republiki Konga;
3. wyraża zaniepokojenie doniesieniami, że obecna operacja wojskowa kongijskiej armii – wspierana przez MONUC, łącznie z wiedzą taktyczną i wsparciem logistycznym o wartości ponad 3,8 mln funtów szterlingów – pociąga za sobą katastrofalne skutki w zakresie praw człowieka i kwestii humanitarnych, i że MONUC nie udało się użyć jej wpływów w celu dopilnowania, aby rząd uniemożliwił dowódcom znanym z łamania praw człowieka uczestniczenie w operacjach, a zatem nie wypełnia przydzielonego jej mandatu do ochrony ludności cywilnej przed eskalacją kryzysu humanitarnego;
4. wzywa Radę Bezpieczeństwa ONZ do zmiany mandatu MONUC i usunięcia jej mandatu na mocy rozdziału VII, tak aby zapobiec dalszemu wsparciu dla kongijskich sił zbrojnych, co zagraża misji pokojowej ONZ;
5. wzywa do zakończenia misji EUPOL i EUSEC w Demokratycznej Republice Konga, które rzeczywiście wywarły negatywny wpływ na eskalację przemocy i na sytuację w kraju przez szkolenie sił bezpieczeństwa popełniających przestępstwa wobec własnej ludności cywilnej;
6. domaga się zaprzestania nielegalnej eksploatacji zasobów naturalnych w DRK, co prowadzi do pogłębienia kryzysu w kraju; uważa, że zasoby naturalne należą do ludności kraju i powinny oraz mogą być wykorzystywane do ożywienia gospodarczego i społecznego kraju;
7. wzywa wszystkie strony konfliktu – a zwłaszcza rząd DRK i jej siły zbrojne (FARDC) – do zaprzestania wszelkich ataków na ludność cywilną i do szanowania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego;
8. zdecydowanie potępia gwałt, wymuszoną ciążę, niewolnictwo seksualne i wszelkie inne formy przemocy o podłożu seksualnym i wzywa społeczność międzynarodową do oficjalnego uznania ich za zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne;
9. wzywa do natychmiastowego zwiększenia udziału kobiet we wszystkich inicjatywach zmierzających do znalezienia rozwiązania konfliktu w Demokratycznej Republice Konga, także w roli mediatorów i negocjatorów oraz przy wdrażaniu środków rozwiązywania konfliktów;
10. wzywa do zerowej tolerancji w odniesieniu do przemocy seksualnej wobec kobiet i dziewcząt bez względu na to, kto jest sprawcą przestępstwa, w tym w odniesieniu do zbrodni popełnianych przez członków MONUC, i domaga się położenia kresu bezkarności poprzez składanie sprawozdań, wskazywanie, ściganie i karanie sprawców zgodnie z krajowymi i międzynarodowymi przepisami prawa karnego;
11. wzywa Radę do wywiązania się z podjętego zobowiązania dotyczącego zwalczania przemocy seksualnej wobec kobiet i bezkarności, jak zapisano we wspólnym działaniu Rady 2009/769/WPZiB z dnia 19 października 2009 r. zmieniającym wspólne działanie 2007/405/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy systemu bezpieczeństwa mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga);
12. wzywa do ścisłej kontroli, aby położyć kres rekrutacji dzieci-żołnierzy przez rebeliantów, a także przez kongijskie siły zbrojne;
13. wzywa do wprowadzenia w życie odpowiednich rezolucji ONZ w sprawie embarga na dostawy broni do DRK; domaga się przestrzegania tego embarga przez wszystkie państwa członkowskie i potępia wszystkie naruszenia embarga na broń dokonywane przez państwa członkowskie;
14. podkreśla, że środków na pomoc rozwojową, takich jak środki w ramach EFR, nie należy przeznaczać na żadne cele wojskowe; zdecydowanie sprzeciwia się wykorzystywaniu EFR na szkolenie sił policyjnych w ramach reformy sektora bezpieczeństwa w DRK; stwierdza, że EFR musi pozostać wyłącznie instrumentem finansującym walkę z ubóstwem i głodem w krajach rozwijających się;
15. wzywa Radę i Komisję do udzielenia wsparcia w zakresie produkcji żywności, w szczególności małym i średnim gospodarstwom rolnym, a także koniecznej pomocy humanitarnej i żywnościowej, zwracając szczególną uwagę na zdrowie i edukację, jak również na pomoc dla kobiet i dziewcząt będących ofiarami przemocy seksualnej;
16. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, Unii Afrykańskiej, Parlamentowi Panafrykańskiemu, a także prezydentowi, rządowi i parlamentowi Demokratycznej Republiki Konga.
