ZAPYTANIE PISEMNE P-1371/07
skierowane przez: Konrada Szymańskiego (UEN)
do Komisji
(13 marca 2007 r.)
Dotyczy: dyskryminacji osób polskojęzycznych w zakresie oryginalnej pisowni imion i nazwisk
Obywatele polscy mieszkający w Niemczech spotykają się w wielu przypadkach z odmową instytucji i urzędów niemieckich pisania imienia i nazwiska w sposób prawidłowy, tj. z użyciem odpowiednich znaków diakrytycznych, charakterystycznych dla języka polskiego.
Konsekwencją tego stanu rzeczy jest stosowanie zniekształconej pisowni przez inne instytucje, firmy, czy banki.
Zgodnie z brzmieniem art. 20 Traktatu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy z dnia 17 czerwca 1991 r. osoby pochodzenia polskiego bez względu na obywatelstwo mają prawo do „używania swych imion i nazwisk w brzmieniu języka ojczystego”.
Takie stanowisko potwierdzone jest orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie art. 8 Konwencji Europejskiej określającego zobowiązania Państw-Stron w zakresie poszanowania prawa do prywatności.
Na przykład, w orzeczeniu ETPC z 2 czerwca 2005 r. w sprawie Znamenskaya v.
Rosja czytamy m.in.: „spory związane z nazwiskami i imionami osób wchodzą w zakres stosowania art. 8 Konwencji.
Pomimo iż przepis ten nie wspomina prawa do imienia i nazwiska w sposób wyraźny, imię i nazwisko osoby – jako sposób identyfikacji osobistej oraz wyrażenia związku z rodziną – mimo wszystko dotyczy życia prywatnego i rodzinnego osoby.”
Zatem działania urzędów niemieckich stoją w jaskrawej sprzeczności ze stanem zobowiązań międzynarodowych państwa niemieckiego.
Co Komisja zamierza zrobić z takim stosowaniem prawa w Niemczech wobec osób polskojęzycznych?
