27.9.2006
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 103 ust. 4 Regulaminu złożyli
– Martine Roure, w imieniu grupy politycznej PSE
– Jeanine Hennis-Plasschaert, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Jean Lambert, Raül Romeva i Rueda oraz Sepp Kusstatscher, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Giusto Catania, Willy Meyer Pleite i Marco Rizzo, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– GUE/NGL ( B6‑0508/2006 )
– PSE ( B6‑0510/2006 )
– Verts/ALE ( B6‑0518/2006 )
– ALDE ( B6‑0520/2006 )
w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej EU
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie on the EU common immigration policy
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając art. 6 traktatu UE oraz art. 63 traktatu WE;
–
uwzględniając art. 42 traktatu UE,
–
uwzględniając program z Tampere z 1999 r. i program haski z 2004 r., dotyczące obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
–
uwzględniając posiedzenie Rady WSiSW, które odbyło się w Tampere w dniach 20–22 września 2006 r.,
–
uwzględniając trwającą debatę w sprawie perspektywy finansowej, dotyczącą również Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców i Europejskiego Funduszu Powrotu Imigrantów,
–
uwzględniając rezolucję w sprawie sytuacji w obozach uchodźców na Malcie z dnia 6 kwietnia 2006 r.
( P6_TA(2006)0136 ). ,
–
uwzględniając rezolucję z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Lampeduzy ( P6_TA(2005)0138 ). ,
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że w siedem lat po przyjęciu programu z Tampere Unia Europejska nie posiada spójnej polityki imigracyjnej, a w szczególności polityki w zakresie legalnej migracji i powrotów migrantów,
B.
mając na uwadze, że wspólny europejski system azylowy opiera się na zestawie zasad, które powinny stosować bez wyjątków wszystkie państwa uczestniczące,
C.
mając na uwadze krytyczną sytuację humanitarną w kilku państwach członkowskich leżących na południowej zewnętrznej granicy UE, gdzie tysiące migrantów ginie na Morzu Śródziemnym, oraz masowy napływ imigrantów, zwłaszcza w lecie 2006 r.,
D.
mając na uwadze deklarację i plan działań przyjęte przez europejsko-afrykańską konferencję ministerialną w sprawie migracji i rozwoju, która odbyła się w Rabacie w dniach 10-11 lipca 2006 r.,
E.
mając na uwadze, że średniookresowy przegląd programu haskiego zostanie zakończony do końca bieżącego roku,
F.
mając na uwadze, że nielegalna imigracja może prowadzić do wykorzystywania i przymusowej pracy,
G.
mając na uwadze, że Zielona księga Komisji w sprawie podejścia UE do zarządzania migracją ekonomiczną przewiduje, że „przy obecnych przepływach migracyjnych w latach 2010-2030 spadek liczby osób w wieku produkcyjnym w UE-25 pociągnie za sobą zmniejszenie liczby zatrudnionych o około 20 milionów” i że „może wystąpić coraz większa potrzeba trwalszych przepływów migracyjnych, aby zaspokoić potrzeby rynku pracy w UE i zapewnić dobrobyt w Europie”,
1.
podkreśla, że narastająca migracja to zjawisko ogólnoświatowe o licznych przyczynach i skutkach, wymagające zrównoważonego, kompleksowego i spójnego podejścia;
2.
jest świadomy, że wobec braku kanałów legalnej migracji system azylowy znalazł się pod rosnącą presją jako środek legalnego osiedlenia się;
3.
uznaje dramatyczną sytuację humanitarną i trudności napotykane przez wiele państw członkowskich UE w zarządzaniu bardzo wysokimi przepływami migracyjnymi w ciągu ostatnich pięciu lat; zauważa w szczególności problemy związane z niepokojąco wysoką liczbą niepełnoletnich wśród niedawno przybyłych migrantów;
4.
ubolewa nad bardzo wysokimi kosztami humanitarnymi, włącznie ze śmiercią imigrantów;
5.
jest w pełni przekonany, że państwa członkowskie UE powinny wypełniać zobowiązania wynikające z prawa UE i z prawa międzynarodowego w odniesieniu do osób ubiegających się o azyl i migrantów;
6.
uważa, że Unia Europejska nie jest miejscem, w którym można wykorzystywać ludzi do przymusowej pracy, i że w związku z tym państwa członkowskie muszą zagwarantować likwidację tego rodzaju praktyk;
7.
nalega, aby państwa członkowskie zapewniły dostęp do procedur azylowych oraz spójnie i konsekwentnie stosowały postanowienia dyrektywy w sprawie przyjmowania azylantów, a także aby wnioski azylowe były rozpatrywane szybko i skutecznie;
8.
podkreśla, że żadne kompleksowe podejście do imigracji nie może pomijać czynników, które popychają ludzi do opuszczania swoich krajów, co wymaga zapewnienia realnych możliwości dla legalnej migracji do Unii Europejskiej oraz jasnych planów rozwoju i inwestycji w krajach pochodzenia i tranzytu, obejmujących politykę handlową i rolną, promującą szanse gospodarcze;
9.
przypomina, że spójnej europejskiej polityce imigracyjnej powinna towarzyszyć polityka integracyjna, umożliwiająca między innymi należytą integrację na rynku pracy, prawo do wykształcenia i szkolenia, dostęp do usług socjalnych i zdrowotnych oraz uczestnictwo imigrantów w życiu społecznym, kulturalnym i politycznym;
10.
wzywa do partnerskich kontaktów z krajami pochodzenia i tranzytu w celu zagwarantowania, że będą odgrywały aktywną rolę pomagając w zarządzaniu przepływami migracyjnymi, tamowaniu nielegalnej imigracji i organizowaniu skutecznych kampanii informacyjnych na temat warunków w krajach przyjmujących UE, w tym również kryteriów uzyskania azylu;
11.
uważa, że podział odpowiedzialności i ciężarów finansowych między państwa członkowskie powinien stanowić nieodłączną część polityki imigracyjnej EU oraz europejskiego systemu azylowego;
12.
wzywa do zwiększenia roli Unii Europejskiej w zarządzaniu kryzysami humanitarnymi dotyczącymi przepływów migracyjnych i osób ubiegających się o azyl;
13.
uważa w związku z tym, że danym krajom należy zapewnić dostęp do pomocy technicznej i funduszy z programu ARGO, z Europejskiego Funduszu na rzecz uchodźców, Europejskiego Funduszu Granic Zewnętrznych, Europejskiego Funduszu Integracji i Europejskiego Funduszu Powrotu Imigrantów na lata 2007-2013;
14.
wzywa o udostępnienie większych funduszy organizacjom pozarządowym działającym w terenie i dostarczającym pomoc w krytycznych sytuacjach;
15.
zwraca się do Komisji, aby jak najszybciej zaproponowała utworzenie funduszu kryzysowego w celu finansowania „wsparcia ze strony zespołów ekspertów” dostarczających praktycznej pomocy w przyjmowaniu migrantów na granicach i stawianiu czoła kryzysom humanitarnym w państwach członkowskich, i włączyła do nowych funduszy na lata 2007-2013 mechanizm kryzysowy umożliwiający dostarczanie pomocy finansowej w sytuacjach kryzysowych;
16.
nalega, aby państwa członkowskie zapewniły dostęp do procedur azylowych, spójnie i ściśle stosowały postanowienia dyrektywy w sprawie minimalnych norm dotyczących przyznania i cofnięcia statusu uchodźcy oraz zapewniały sprawne i skuteczne rozpatrywanie wniosków azylowych;
17.
dostrzega potrzebę przyjęcia sprawiedliwej dyrektywy UE w sprawie powrotu imigrantów i wzywa Radę do zwiększenia wysiłków zmierzających do jej przyjęcia; odnotowuje równocześnie, że w siedem lat po Radzie Europejskiej w Tampere i pomimo licznych wniosków ze strony Parlamentu Rada nie była w stanie opracować wspólnej polityki imigracyjnej, utrzymując natomiast zasadę jednogłośności i procedurę konsultacji we wszystkich sprawach dotyczących legalnej imigracji;
18.
nalega, aby Rada w trybie pilnym zastosowała przepisy zawarte w obowiązujących traktatach, w szczególności klauzule przejściowe art. 42 traktatu UE i art. 67 ust. 2 traktatu WE, pozwalających na zastosowanie procedury współdecyzji i zasady kwalifikowanej większości głosów, co ułatwiłoby wyjście z obecnego impasu legislacyjnego;
19.
nalega, aby państwa członkowskie nasiliły współpracę w ramach agencji FRONTEX i lepiej określiły jej zadania;
20.
jest jednakże przekonany, że kontrole na granicach oraz działania mające na celu zwalczanie nielegalnej imigracji mogą być tylko jednym z aspektów polityki UE względem krajów spoza UE, do których należy zastosować aktywną politykę rozwoju krajów pochodzenia i tranzytu w celu zminimalizowania szkodliwych skutków emigracji;
21.
jest świadomy faktu, że wobec braku wspólnej polityki imigracyjnej UE państwa członkowskie przyjmują różne podejścia do problemu setek tysięcy nielegalnych imigrantów pracujących nielegalnie i bez żadnej ochrony socjalnej; jest jednak przekonany, że masowa legalizacja pobytu nielegalnych imigrantów nie jest dalekosiężnym rozwiązaniem, ponieważ tego rodzaju środki nie rozwiązują rzeczywistych zasadniczych problemów;
22.
podkreśla, że wszelkie środki zmierzające do zwalczania nielegalnej imigracji i zwiększenia kontroli na granicach zewnętrznych, nawet prowadzone we współpracy z państwami trzecimi, muszą być zgodne z gwarancjami i podstawowymi prawami zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i w Europejskiej konwencji ochrony praw człowieka i podstawowych wolności (ECHR), zwłaszcza z prawem do azylu i z zasadą niewydalania (non-refoulement);
23.
ostrzega przed niebezpieczeństwem przeniesienia na zewnątrz zarządzania zewnętrznymi granicami UE i wyraża nadzieję na lepszą współpracę z krajami pochodzenia i tranzytu, opartą na poszanowaniu podstawowych praw, zwłaszcza prawa do azylu i zasady niewydalania (non-refoulement), oraz na wspólnych interesach UE oraz krajów pochodzenia i tranzytu;
24.
uważa, że Unia Europejska powinna przyjąć podejście przekrojowe; polityka imigracyjna UE powinna nie tylko przewidywać partnerstwo z krajami trzecimi, wzmocnienie granic zewnętrznych w celu zwalczania handlu ludźmi i sprawiedliwą politykę powrotu imigrantów, ale również otwierać drogę do legalnej imigracji i zachęcać do integracji migrantów w społeczeństwach przyjmujących, a także umożliwiać wspólny rozwój krajów pochodzenia, co będzie odpowiedzią na głębokie przyczyny migracji;
25.
wzywa Komisję do jak najszybszego podjęcia inicjatywy w celu rewizji rozporządzenia 343/2003 (Dublin II) poprzez zakwestionowanie wprowadzonej w nim zasady, że państwem członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o azyl jest pierwszy kraj, w którym znalazł się wnioskodawca, co obciąża nadmiernie kraje południowego i wschodniego krańca UE, oraz poprzez wprowadzenie sprawiedliwego mechanizm podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi;
26.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.
