Odpowiedź udzielona przez Panią Komisarz Viviane Reding w imieniu Komisji
(21 listopad 2005)
Komisja rzeczywiście zamierza pod koniec 2005 r. złożyć wniosek o nowelizację dyrektywy „Telewizja bez Granic” Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej. .
Wniosek Komisji uwzględni większość zgłoszonych przez Szanownego Posła wątpliwości.
Celem dyrektywy „Telewizja bez Granic” jest ułatwienie swobodnego przekazu telewizyjnego na terenie Wspólnoty.
W istocie cel ten jest realizowany poprzez ustalenie minimalnych norm, których muszą przestrzegać nadawcy telewizyjni podlegający jurysdykcji któregokolwiek z Państw Członkowskich.
Ponadto dyrektywa zasadniczo zakazuje Państwom Członkowskim poddawania dalszej kontroli programów telewizyjnych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego przed ich odbiorem lub transmisją.
Odnośnie do zastosowania art. 22 obowiązującej dyrektywy, Komisja może udzielić następującej odpowiedzi.
Artykuł ten stanowi, że Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, by transmisje nadawców telewizyjnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały jakichkolwiek programów mogących poważnie zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu małoletnich, w szczególności programów zawierających pornografię lub nieuzasadnioną przemoc.
Zgodnie z zasadą pomocniczości, ta kategoria programów nie została określona w dyrektywie.
Państwa Członkowskie definiują te terminy (w tym termin „pornografia”) zgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wartościami moralnymi.
Chociaż Komisja monitoruje prawidłowe wykonanie dyrektywy, egzekwowanie art. 22 pozostaje w gestii Państw Członkowskich.
W związku z tym możliwość rezygnacji widzów z odbioru pewnych kanałów w pakietach oferowanych przez nadawców satelitarnych nie podlega uregulowaniu przez obowiązującą dyrektywę, ani też nie znajdzie się pośród kwestii objętych nowym wnioskiem.
Chociaż dyrektywa zasadniczo nie odnosi się do nadawców pochodzących spoza UE, programy te mogłyby podlegać ustawodawstwu Państwa Członkowskiego na mocy art. 2 dyrektywy, o ile ich nadawcy korzystaliby z częstotliwości przydzielonych przez Państwo Członkowskie, łącza satelitarnego należącego do Państwa Członkowskiego lub naziemno - satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się na jego terytorium.
W takim przypadku nadawcy z państwa trzeciego podlegają ustawodawstwu Państwa Członkowskiego i muszą przestrzegać europejskich przepisów, zwłaszcza w zakresie ochrony małoletnich i godności ludzkiej.
Tak było na przykład w przypadku programu Al Manar, którego nadawania zakazały władze francuskie, ponieważ Al Manar – naruszający przepisy w zakresie ochrony godności ludzkiej – był nadawany poprzez satelity prywatnej francuskiej spółki Eutelsat.
