Odpowiedź udzielona przez komisarz Androullę Vassiliou w imieniu Komisji
(7 października 2009 r.)
Prawodawstwo unijne w zakresie etykietowania żywności (dyrektywa 2000/13/WE Dz.U. L 109 z 6.5.2000. ) przewiduje, że w przypadku etykietowania szczególnych środków spożywczych państwa członkowskie mogą wymagać podania dodatkowych obowiązkowych danych szczegółowych, w tym wskazania kraju pochodzenia.
Państwo członkowskie, które uzna za niezbędne wprowadzenie środka nakazującego spełnienie dodatkowych wymogów, musi wykazać jednak, że taki środek jest uzasadniony jednym z powodów wymienionych w dyrektywie 2000/13/WE, na przykład koniecznością zapobiegania nadużyciom finansowym oraz koniecznością ochrony zdrowia publicznego; należy również wykazać, że środek ten nie stworzy nieproporcjonalnych barier dla swobodnego przepływu towarów.
Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności COM(2008) 40 wersja ostateczna. utrzymuje tę możliwość.
Ponadto, określa on dokładnie, na jakich warunkach państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy krajowe dotyczące oznaczania pochodzenia.
I tak, obowiązek wskazania kraju lub miejsca pochodzenia żywności może zostać wprowadzony tylko wtedy, gdy istnieje udowodniony związek między pewnymi cechami jakościowymi żywności i jej krajem lub miejscem pochodzenia oraz gdy dowiedziono, że większość konsumentów przywiązuje dużą wagę do podawania tych informacji.
Komisja ocenia zakomunikowane jej środki w sposób indywidualny, uwzględniając zarówno szczególny charakter danego środka oraz jego uzasadnienie przekazane przez państwo członkowskie.
Decyzja o zgodności danego środka z prawem wspólnotowym zostaje podjęta dopiero po dokonaniu powyższej oceny.
Taka procedura zostałaby przeprowadzona również w odniesieniu do środków wspomnianych przez Pana Posła.
Warto tu również przypomnieć, że art. 113 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku), Dz.U. L 299 z 16.11.2007. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) przewiduje, że Komisja może wprowadzić przepisy dotyczące norm handlowych (w tym obowiązkowego wskazania pochodzenia) w odniesieniu do oliwy z oliwek i oliwek stołowych, świeżych i przetworzonych owoców i warzyw, bananów i żywych roślin.
Wśród zasad wspólnej organizacji rynku obowiązujących obecnie w niektórych sektorach znajdują się przepisy o obowiązkowym wskazaniu pochodzenia następujących środków spożywczych: świeżych owoców i warzyw Art.113a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1221/2008. , mięsa drobiowego przywożonego z krajów trzecich Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008. , mięsa wołowego Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1760/2000. , oliwy z oliwek Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002 zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 182/2009. , miodu Dyrektywa Rady 2001/110/WE. oraz wina Artykuł 118y ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. .
Przepisy krajowe dotyczące tych sektorów nie mogą stać w sprzeczności z powyższymi przepisami ani wyłącznie ich duplikować.
