WERSJA OSTATECZNA
A6-0223/2007
11.6.2007
SPRAWOZDANIE
w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: strategia zewnętrznego wymiaru, plan działania wdrażający program haski
(2006/2111(INI))
Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca:
Bogdan Klich
Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*):
Aloyzas Sakalas , Komisja Spraw Zagranicznych, Podkomisja ds. praw człowieka, Podkomisja ds. bezpieczeństwa i obrony
(*) Ściślejsza współpraca między komisjami – art. 47 Regulaminu
PE 384.636v03-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
OPINIA KOMISJI SPRAW ZAGRANICZNYCH (*).............................................................15
PROCEDURA...........................................................................................................................20
(*) Ściślejsza współpraca między komisjami – art. 47 Regulaminu
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie strategii zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości
( 2006/2111(INI) )
Parlament Europejski ,
– uwzględniając art. 2 i 6 oraz tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, a także tytuł VI Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dotyczące umacniania Unii Europejskiej jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
– uwzględniając konkluzje Prezydencji oraz cele ustanowione na kolejnych posiedzeniach Rady Europejskiej od 1999 r. w obszarze zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, wraz z posiedzeniem Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 14-15 grudnia 2006 r.,
– uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji ramowej Rady w sprawie współpracy w dziedzinie sądownictwa karnego: niektóre prawa proceduralne w postępowaniu karnym w Unii Europejskiej ( COM(2004)0328 ),
– uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji ramowej Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych ( COM(2005)0475 ),
– uwzględniając komunikat Komisji na temat strategii zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości ( COM(2005)0491 ) oraz sprawozdanie Komisji z postępów w realizacji tej strategii ( SEC(2006)1498 ),
– uwzględniając strategię Rady dotyczącą zewnętrznego wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych: wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość na świecie, przyjętą dnia 1 grudnia 2005 r., oraz sprawozdanie Rady w sprawie realizacji tej strategii za rok 2006, zatwierdzone na 2768. posiedzeniu Rady ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które odbyło się w dniach 4-5 grudnia 2006 r.,
– uwzględniając program prac obejmujący kilka prezydencji dotyczący stosunków zewnętrznych w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (5003/1/7), przyjęty w dniu 23 stycznia 2007 r., a także dokument Rady dotyczący działań w sprawie poprawy współpracy w zakresie przestępczości zorganizowanej, korupcji, nielegalnej imigracji i zwalczania terroryzmu między Unią Europejską a Bałkanami Zachodnimi (9360/06), dokument dotyczący działań w sprawie zwiększenia wsparcia Unii dla zwalczania produkcji narkotyków w Afganistanie i przemytu z tego kraju, włączając w to szlaki tranzytowe (9305/06), oba przyjęte na posiedzeniu Rady ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które odbyło się w dniach 1-2 czerwca 2006 r., oraz dokument dotyczący działań w sprawie budowania z Rosją wspólnego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (15534/06), przyjęty w dniu 11 listopada 2006 r.,
– uwzględniając poprzednie debaty roczne na temat przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości i rezolucje dotyczące jej zewnętrznego wymiaru (terroryzm, CIA, ochrona danych, migracje, przemyt ludzi, zwalczanie narkotyków, pranie brudnych pieniędzy),
– uwzględniając wcześniejsze zalecenia dla Rady Europejskiej w sprawie umacniania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (sprawozdanie Bourlanges’a z 2004 r.),
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych ( A6‑0223/2007 ),
A. mając na uwadze, że zewnętrzny wymiar przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości rozrasta się, ponieważ wewnętrzny obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stopniowo nabiera kształtów pod presją coraz bardziej współzależnego świata i nieodłącznie międzynarodowego charakteru takich zagrożeń, jak terroryzm, przestępczość zorganizowana, i takich wyzwań, jak przepływy migracyjne; mając także na uwadze, że rozprzestrzenianie wartości leżących u podstaw przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest niezbędne dla zapewnienia przestrzegania rządów prawa, praw podstawowych, bezpieczeństwa i stabilności w samej UE,
B. mając na uwadze, że przyjmując i realizując spójną strategię zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Unia Europejska zwiększa swoją wiarygodność i znaczenie w świecie; mając ponadto na uwadze, że strategię Rady można zrealizować wyłącznie w ścisłej współpracy z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi,
C. mając na uwadze, że strategia ta stanowi ważny krok w kierunku ustanowienia wewnętrznej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez stworzenie bezpiecznego środowiska zewnętrznego, a także rozwijanie stosunków zewnętrznych UE za pomocą działania na rzecz rządów prawa, wartości demokratycznych, poszanowania praw człowieka i solidnych instytucji,
D. mając na uwadze, że wzmocnienie prawdziwej równowagi pomiędzy bezpieczeństwem a sprawiedliwością powinno znaleźć swój wyraz na etapie przygotowywania i wprowadzania w życie wszystkich różnego rodzaju polityk prowadzonych w celu powstania prawdziwie zrównoważonego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
E. mając na uwadze, że na przeszkodzie spójności politycznej i skuteczności działań zewnętrznych Unii stoją obecnie:
- złożoność wewnętrznej struktury instytucjonalnej, w której decyzje co do porozumień i programów zewnętrznych podejmuje się zgodnie z procedurami przewidzianymi dla pierwszego, drugiego i trzeciego filaru,
- niewystarczające zaangażowanie Parlamentu Europejskiego, pomimo obowiązku Rady i Komisji konsultowania się z Parlamentem i informowania go,
- podział kompetencji między instytucje Unii i 27 państw członkowskich,
F. mając na uwadze, że Unia dysponuje wieloma narzędziami politycznymi, dzięki którym może przyczyniać się do realizacji strategii dotyczącej zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; takimi narzędziami są umowy dwustronne (umowy o stowarzyszeniu, umowy o partnerstwie i współpracy, umowy o stabilizacji i stowarzyszeniu), procesy rozszerzenia Unii i procesy poprzedzające rozszerzenie, plany działania Europejskiej Polityki Sąsiedztwa (EPS), współpraca regionalna, umowy indywidualne (ze Stanami Zjednoczonymi, Japonią, Chinami itd.), współpraca operacyjna, polityka rozwojowa i pomoc zewnętrzna,
przedkłada pod rozwagę Radzie i Komisji następującą listę zaleceń:
Zwiększanie kontroli demokratycznej w zewnętrznym wymiarze przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości
1. nalega na Radę Europejską, aby postąpiła zgodnie z obecnymi i poprzednimi zaleceniami Parlamentu dotyczącymi zewnętrznej strategii UE w zakresie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; przypomina, że Parlament ma do odegrania zasadniczą rolę we wzmacnianiu kontroli nad działaniami zewnętrznymi Unii;
2. nalega na Prezydencję Rady i na Komisję, aby
- przeprowadzały konsultacje z Parlamentem co do każdej umowy międzynarodowej zawieranej na podstawie art. 24 i 38 traktatu o UE, jeżeli umowa taka miałaby wpływ na podstawowe prawa obywateli Europy i na główne aspekty współpracy sądowej i policyjnej z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi,
- regularnie informowały Parlament o negocjacjach umów dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości i upewniały się, że opinie Parlamentu zostały należycie rozważone, co przewiduje art. 39 i 21 traktatu o UE i art. 300 traktatu o WE;
3. nalega na Radę, aby uruchomiła klauzulę przejściową zawartą w art. 42 traktatu o UE, równocześnie z postępami procesu konstytucyjnego, co doprowadziłoby do objęcia ramami wspólnotowymi przepisów dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, co będzie skutkować większą efektywnością, przejrzystością, odpowiedzialnością, a także kontrolą demokratyczną i sądową; w związku z tym nalega na Komisję, aby do października 2007 r. przedłożyła Radzie formalny wniosek w sprawie decyzji uruchamiającej art. 42 traktatu o UE; uważa, że wejście w życie traktatu konstytucyjnego mogłoby zwiększyć spójność wewnętrzną, szczególnie poprzez utworzenie urzędu ministra spraw zagranicznych oraz zewnętrznych służb dyplomatycznych;
4. wzywa Radę do przyspieszenia przyjęcia zwłaszcza decyzji ramowych w sprawie przechowywania, wykorzystywania i wymiany informacji odnoszących się do wyroków skazujących za przestępstwa karne oraz do kodyfikacji praw proceduralnych w postępowaniu karnym w Unii Europejskiej, takich jak wyżej wymieniony wniosek Komisji ( COM(2004)0328 );
Co do głównych celów strategii Rady
5. z zadowoleniem przyjmuje zasady ustanowione w strategii Rady, w szczególności potrzebę partnerstwa z krajami trzecimi w celu zmierzenia się ze wspólnymi problemami i osiągnięcia wspólnych celów politycznych; potrzebę koordynowania szerokiej gamy narzędzi, którymi dysponuje Unia Europejska, tak aby osiągnąć adekwatny i spójny skutek; a także potrzebę koordynowania działań państw członkowskich i Komisji w celu zapewnienia wzajemnego uzupełniania się działań i uniknięcia ich dublowania; mając na względzie wagę, jaką UE i jej państwa członkowskie przywiązują do budowy przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, uważa, że ścisła współpraca państw trzecich w tych dziedzinach pozytywnie wpłynęłaby na ich stosunki z UE i pobudziłaby do koniecznych wspólnych działań;
6. podkreśla konieczność wykorzystania instrumentów i stosunków wynikających z umów zawartych przez UE z krajami trzecimi jako zachęty do przyjmowania i wdrażania przez te kraje odpowiednich międzynarodowych standardów i zobowiązań w dziedzinie WSiSW;
7. przypomina potrzebę racjonalizacji funkcjonowania instytucji Unii i wykorzystywania istniejących narzędzi, a także koordynowania działań podejmowanych przez państwa członkowskie i działań na szczeblu unijnym, tak aby zapewnić spójną i skuteczną reakcję w stosunkach Unii z państwami trzecimi i aby zapobiec pokrywaniu się działań; podkreśla, że konieczne jest, aby wymiar zewnętrzny i wymiar wewnętrzny przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości rozwijały się w sposób zrównoważony;
8. podkreśla potrzebę, aby Parlament Europejski poprawił spójność działań zewnętrznych, angażujących wiele podmiotów; w związku z tym wzywa do usprawnienia działań mających związek z prawami człowieka, rządami demokratycznymi i rządami prawa w państwach trzecich oraz w zewnętrznym wymiarze bezpieczeństwa;
9. wzywa Radę, aby nadal wyjaśniała swoje polityczne wybory w zakresie zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz aby zapewniła koordynację między geograficznymi grupami roboczymi Rady i grupami zajmującymi się zagadnieniami sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa;
10. zauważa, że konieczne jest usprawnienie koordynacji między filarami i unikanie pokrywania się różnych narzędzi należących do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO), wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz Wspólnoty; podkreśla, że skuteczność takiej koordynacji powinna podlegać stałemu nadzorowi ze strony Parlamentu; z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte na rzecz większej spójności zintegrowanej współpracy cywilno-wojskowej w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, szczególnie w dziedzinie zarządzania kryzysowego;
11. podkreśla, że w procesie planowania operacji EPBiO należy uwzględniać różne środki towarzyszące lub następcze przewidziane przez instrumenty wspólnotowe w dziedzinie rządów prawa, nielegalnego handlu bronią i narkotykami, handlu kobietami i dziećmi, zapobiegania terroryzmowi i przestępczości zorganizowanej oraz ich zwalczania, jak również przywracania stabilizacji po konfliktach, szczególnie jeżeli chodzi o instrument na rzecz stabilności i europejski instrument sąsiedztwa i partnerstwa (EISP);
12. wyraża przekonanie, że nadszedł czas na przełamanie przeszkód politycznych utrudniających rozwój pogłębionej współpracy transatlantyckiej w zakresie szerszego wymiaru wolności i bezpieczeństwa, w oparciu o poszanowanie praw podstawowych, na przykład w dziedzinie walki z nielegalnym handlem narkotykami, przestępczością zorganizowaną i terroryzmem, szczególnie w perspektywie planowanych operacji cywilnych EPBiO w Kosowie i Afganistanie, oraz w dziedzinie praw kobiet oraz wymiany i ochrony danych osobowych; przypomina w związku z tym apele Parlamentu wzywające do zamknięcia nielegalnego więzienia w Guantánamo i podkreślające fakt, że samo istnienie tego ośrodka jest negatywnym sygnałem co do sposobów zwalczania terroryzmu;
13. wzywa do wspierania przez państwa członkowskie – wspólnie oraz na każdym odpowiednim dwustronnym i międzynarodowym forum – dyplomatycznego i pokojowego rozwiązania istniejących na świecie konfliktów, unikając jednocześnie przyjmowania lub robienia wrażenia przyjmowania przez Europę podwójnej moralności w stosunku do jej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i tej w zakresie praw człowieka;
14. wzywa do lepszej koordynacji pomiędzy Unią Europejską a organizacjami międzynarodowymi, zwłaszcza Radą Europy i Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, oraz podkreśla konieczność zintensyfikowania regionalnego dialogu i współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa;
15. wzywa Komisję do podjęcia wzmożonych wysiłków na rzecz wspierania współpracy regionalnej w sprawach dotyczących wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości przez działające obecnie organy, jak Unia Afrykańska, oraz poprzez udzielenie wsparcia nowym inicjatywom podejmowanym na obszarach, gdzie współpraca regionalna jest słabo rozwinięta, jak Bliski Wschód i Europa Wschodnia;
16. wzywa Komisję do stałego monitorowania realizacji strategii pod kątem celów i priorytetów określonych w strategii oraz do składania sprawozdania w tej sprawie co 18 miesięcy; wzywa Komisję do regularnej oceny skuteczności wykorzystania funduszy w obszarach objętych strategią; wzywa Radę do regularnego prowadzenia przeglądów postępów i priorytetów z tego względu, że gwałtownie rozwija się zewnętrzny wymiar przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
Zwiększenie bezpieczeństwa i praw człowieka
17. wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do:
- promowania demokratycznych standardów, praw człowieka, swobód politycznych i solidnych instytucji jako niezbędnego wymiaru stosunków pomiędzy UE a państwami trzecimi; podkreśla, że w kontekście ogólnego celu zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości ma to kluczowe znaczenie,
- utrzymania europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jako podstawy wszelkich negocjacji i porozumień prowadzonych i zawieranych pomiędzy UE i jej państwami członkowskimi a państwami trzecimi,
- obejmowania dialogiem prowadzonym z państwami trzecimi w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dowodów pochodzących z międzynarodowych organizacji ochrony praw człowieka oraz orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,
- zagwarantowania, że prawa podstawowe stanowią nieodłączną część wszystkich instrumentów, programów lub środków operacyjnych dotyczących zwalczania terroryzmu, przestępczości zorganizowanej oraz zarządzania migracją, azylem i granicami,
- ujęcia „klauzuli praw człowieka” w porozumieniach z państwami trzecimi oraz do oceny skuteczności wspomnianych klauzul praw człowieka oraz innych klauzul związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
- dołączania sprawozdania z poszanowania praw człowieka do wszystkich inicjatyw polityki zewnętrznej lub dokumentów związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które byłoby regularnie aktualizowane, przedstawiane Parlamentowi i poparte specjalnym finansowaniem na rzecz ochrony praw człowieka; zaleca zwłaszcza Radzie, aby w każdym dokumencie dotyczącym działań zamieszczała ona rozdział poświęcony sytuacji w zakresie praw człowieka w danym państwie trzecim; uważa, że Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinna pomagać instytucjom UE w ocenie porozumień zawieranych przez UE pod kątem zgodności z prawami człowieka;
18. zaleca Komisji, państwom członkowskim i Radzie rozważenie możliwości uzupełnienia działań finansowanych w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości z krajami trzecimi i regionami poprzez przewidzenie konkretnych środków na finansowanie projektów związanych z ochroną i przestrzeganiem praw człowieka;
19. wyraża zaniepokojenie brakiem zaangażowania w kwestię spełniania praw podstawowych, widocznym w niektórych państwach trzecich, z którymi UE łączą bliskie więzy, szczególnie w państwach będących beneficjentami polityki sąsiedztwa oraz w Federacji Rosyjskiej, gdzie naruszana jest zwłaszcza wolność prasy i swoboda wypowiedzi, i wzywa do nasilenia dialogu w tej sprawie z rzeczonymi państwami;
20. wyraża też zaniepokojenie jakością spełniania standardów praw człowieka w samej Unii Europejskiej, zważywszy na niedawny przykład prowadzonego przez CIA programu wydawania w trybie nadzwyczajnym oraz na wszystkie budzące wątpliwości praktyki podejmowane przez niektóre państwa członkowskie;
21. wzywa UE i państwa członkowskie do pełnego poszanowania zasady nieprzeprowadzania ekstradycji do państw, w których wydane osoby byłyby torturowane i/lub podlegałyby karze śmierci; wzywa Radę i Komisję, aby dołożyły wszelkich starań, aby w krajach, z którymi utrzymuje ona ścisłe stosunki, zaprzestano tych praktyk, i zapewniły, że wszystkie osoby mają prawo do sprawiedliwego procesu;
22. wyraża głębokie zaniepokojenie niewystarczającym zabezpieczeniem prawnym obywateli UE w sytuacjach, w których dane osobowe tych obywateli są udostępniane państwom trzecim, zwłaszcza w związku z danymi o pasażerach (PNR), SWIFT oraz zbieraniem danych telekomunikacyjnych przez FBI; ponownie zwraca się do Komisji z prośbą o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie rodzajów danych osobowych europejskich obywateli, do których państwa trzecie w ramach ich własnych jurysdykcji mają wgląd i które są przez nie wykorzystywane; podkreśla, że dzielenie się danymi musi odbywać się w oparciu o właściwe podstawy prawne, powiązane z jasnymi zasadami i warunkami, oraz zgodnie z europejskim prawodawstwem w dziedzinie odpowiedniej ochrony prywatności i swobód obywatelskich; podkreśla, że dzielenie się danymi ze Stanami Zjednoczonymi musi odbywać się w odpowiednim kontekście prawnym współpracy transatlantyckiej i w oparciu o porozumienia UE-USA, natomiast umowy dwustronne są niedopuszczalne;
23. ubolewa nad brakiem demokratycznej kontroli w stosunkach UE-USA wypracowanych w ramach grupy kontaktowej wysokiego szczebla, złożonej z przedstawicieli Komisji i Rady, a ze strony amerykańskiej z rządowych przedstawicieli Departamentu Sprawiedliwości i Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, i wykluczającej z tego dialogu Parlament Europejski, parlamenty krajowe oraz Kongres Stanów Zjednoczonych;
24. zaleca ustanowienie wspólnej polityki ochrony danych obejmującej zarówno pierwszy, jak i trzeci filar; przypomina, że rozbieżności istniejące pomiędzy filarami oddziałują nie tylko na prawo obywateli do ochrony ich danych osobowych, ale też na skuteczność egzekwowania prawa i wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi; w tym celu wzywa Radę do jak najszybszego przyjęcia wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie ochrony danych osobowych;
Zapewnić obywatelom UE wysoki poziom bezpieczeństwa w obliczu terroryzmu i przestępczości zorganizowanej
25. uważa, że unijna polityka przeciwdziałania terroryzmowi powinna być całkowicie zgodna z zasadami demokratycznej prawomocności, proporcjonalności, skuteczności i poszanowania praw człowieka, odpowiednio do wniosków wynikających z rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie zbadania sprawy rzekomego wykorzystania krajów europejskich przez CIA do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów;
26. zachęca Komisję i Radę do wprowadzenia w życie – w ramach zwalczania międzynarodowego terroryzmu – wniosków, do jakich doszła komisja tymczasowa do zbadania sprawy rzekomego wykorzystania krajów europejskich przez CIA do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów i które zostały przyjęte przez Parlament dnia 14 lutego 2007 r.; zaleca zwłaszcza wszystkim europejskim instytucjom dbanie o to, aby przepisy państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa w żaden sposób nie naruszały obowiązku przestrzegania praw podstawowych każdej poszczególnej jednostki, nawet jeżeli jest ona podejrzana o przestępstwo terrorystyczne;
27. wzywa UE i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich możliwych środków ograniczających współpracę z państwami trzecimi, które chronią lub finansują organizacje terrorystyczne; podkreśla też, że poprawa stosunków z UE jest uzależniona od uprzedniego całkowitego odrzucenia terroryzmu przez dane państwo; wzywa państwa, które jeszcze tego nie uczyniły, do podpisania lub ratyfikowania wszystkich konwencji ONZ w sprawie terroryzmu;
28. zwraca uwagę na wieloaspektowy charakter reakcji, którymi dysponuje UE w działaniach zewnętrznych mających na celu zwalczanie terroryzmu, i podkreśla potrzebę spójnego wykorzystania wszystkich dostępnych środków; wzywa państwa członkowskie do dalszych działań zmierzających do wypracowania wspólnej dla ONZ definicji terroryzmu;
29. przypomina o potrzebie oceniania skuteczności międzynarodowych inicjatyw w zakresie działań przeciwdziałających terroryzmowi (takich jak prowadzony obecnie przegląd amerykańskiego Patriot Act); podkreśla znaczenie prowadzenia przez Wspólnotę odpowiedniej polityki w zakresie terroryzmu, ponieważ skuteczność środków przeciwdziałających terroryzmowi zwiększy się tylko wtedy, gdy w trakcie prowadzonych z państwami trzecimi negocjacji w sprawie tych środków UE będzie mówiła jednym głosem;
30. przypomina o konieczności poprawy współpracy ze wszystkimi przodującymi w regionach państwami w dziedzinach odnoszących się do zwalczania terroryzmu, rekrutacji do organizacji terrorystycznych, finansowania terroryzmu oraz ochrony kluczowych infrastruktur, przestrzegając jednocześnie praw podstawowych i wartości propagowanych przez Unię Europejską;
31. wzywa Radę do usprawnienia dialogu z innymi państwami trzecimi w celu wsparcia rozwoju potencjału instytucjonalnego i rozwijania umiejętności, do dalszego rozwijania i realizacji krajowych planów działania w celu skutecznego przeciwdziałania korupcji oraz do uwzględniania „klauzul przeciwdziałania terroryzmowi” w porozumieniach podpisywanych z państwami trzecimi; uważa, że w omawianym obszarze potrzebne jest większe finansowanie oraz stosowanie nowopowstałych unijnych instrumentów;
32. wzywa państwa, które jeszcze tego nie uczyniły, do podpisania i/lub ratyfikowania takich instrumentów, jak Konwencja ONZ przeciwko korupcji, Konwencja ONZ przeciw międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i jej trzech protokołów: przeciw przemytowi migrantów, handlowi ludźmi oraz nielegalnemu wytwarzaniu broni palnej i obrotowi nią, a także przestrzegania zakazu ONZ dotyczącego wydawania więźniów i tajnych zatrzymań;
33. wzywa Radę do wymagania od państw trzecich będących partnerami UE zawarcia, jeżeli jeszcze tego nie uczyniły, ujednoliconych porozumień o ekstradycji, wykorzystujących jako model porozumienia wynegocjowane z USA i dotyczące ekstradycji oraz wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych w przypadku ekstradycji domniemanych terrorystów i osób podejrzanych o popełnienie przestępstw w celu postawienia ich przed sądem;
34. podkreśla potrzebę ratyfikowania Konwencji Rady Europy w sprawie cyberprzestępczości w celu uniknięcia niewłaściwego wykorzystania danych i sieci telekomunikacyjnych do terrorystycznych i przestępczych celów przez systemy komputerowe wewnątrz państw trzecich;
35. wzywa Komisję i Radę do stworzenia standardowych procedur monitorowania produkcji, przechowywania, handlu, transportu, importu i eksportu broni i materiałów wybuchowych w celu uniknięcia ich niewłaściwego stosowania zarówno na terytorium UE, jak i w państwach trzecich;
Wzmocnienie współpracy policyjnej i w sprawach sądowych oraz zarządzanie granicami
36. wzywa do skuteczniejszej współpracy policyjnej i w sprawach sądowych, obejmującej lepsze wspólne korzystanie z takich krajowych atutów, jak urzędnicy łącznikowi; podkreśla, że choć działania rozwoju zdolności instytucjonalnej i współpracy operacyjnej są we wspomnianych obszarach ważne, działania UE powinny być realizowane z myślą o wspieraniu uniwersalnych standardów praw człowieka;
37. zaleca szybkie nadanie Europolowi uprawnień do organizacji i koordynowania operacyjnych działań i dochodzeń, uczestniczenia we wspólnych grupach śledczych oraz delegowania własnych urzędników łącznikowych do regionów priorytetowych, takich jak Bałkany Zachodnie;
38. zaleca wynegocjowanie przez UE – w oparciu o art. 30 traktatu o UE – standardowych porozumień w sprawie policyjnej współpracy z USA, państwami-stronami EPS oraz innymi partnerami; domaga się, by Parlament – jako organ będący pełnoprawnym przedstawicielem obywateli, których dotyczy tego typu porozumienie – był aktywnie zaangażowany w dialog prowadzony z amerykańskim Kongresem podczas negocjowania kolejnego porozumienia;
39. popiera postępy osiągnięte w ramach wymiany informacji pomiędzy UE i Rosją, ale podkreśla, że można uczynić więcej, zwłaszcza w zakresie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu;
40. stwierdza, że niezbędne są usprawnienia w ramach współpracy UE-Rosja, aby zminimalizować źródła niestabilności w UE i obszarze europejskiej polityki sąsiedztwa, takie jak „zamrożone” konflikty w Mołdawii i Gruzji, oraz agresywne i radykalne tendencje przejawiane przez rosyjskie mniejszości w państwach członkowskich UE;
41. przychylnie odnosi się do porozumień w sprawie ekstradycji oraz współpracy sądowej w sprawach karnych zawartych pomiędzy UE i USA, które można uznać za prawdziwy sukces; zauważa, że Kongres rozpoczął procedurę ratyfikacji tych porozumień, i zwraca się do państw członkowskich UE o podążenie za jego przykładem; z zadowoleniem przyjmuje też porozumienie o współpracy Eurojust-USA;
42. wzywa USA i inne państwa stosujące wizy wjazdowe wobec niektórych państw członkowskich UE do natychmiastowego zniesienia obowiązku wizowego oraz do jednakowego traktowania wszystkich obywateli państw członkowskich UE; wyraża ubolewanie z powodu ujęcia dodatkowej „klauzuli wymiany informacji” (klauzuli PNR) w proponowanych zmianach do amerykańskiego programu Visa Waiver;
43. uważa, że Unia Europejska i Stany Zjednoczone są kluczowymi sojusznikami w walce z terroryzmem oraz że należy zawrzeć międzynarodowe porozumienie dla zapewnienia zgodności SWIFT z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych
Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31. ; zwraca się o to, aby wspomniane międzynarodowe porozumienie zawierało niezbędne zabezpieczenia przed niewłaściwym wykorzystywaniem danych w celach gospodarczych i handlowych; zaznacza, że SWIFT powinien zaprzestać obecnej praktyki, polegającej na powielaniu wszystkich danych na bliźniaczej amerykańskiej stronie internetowej;
44. podkreśla fakt, że skuteczne kontrole graniczne są ważnym elementem zwalczania nielegalnej imigracji, a w pewnych sytuacjach mogą okazać się przydatne w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej i terroryzmu;
45. zaleca, aby Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (Frontex) odgrywała rolę operacyjną w zarządzaniu granicami zewnętrznymi poprzez zwiększenie jej zdolności operacyjnych i zapewnienie wystarczających zasobów finansowych, ludzkich i technicznych, stosując się do zasady solidarności i wzajemnej pomocy pomiędzy państwami członkowskimi, zgodnie z którą ciężar wynikający z zarządzania granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej należy rozłożyć na wszystkie państwa członkowskie;
46. wzywa do dalszego wspierania nowych państw członkowskich w ich nieprzerwanych staraniach mających na celu zabezpieczenie nowych wschodnich granic zewnętrznych UE, aby zapobiegać pojawiającym się zagrożeniom i zwalczać je;
47. wzywa Komisję i Radę do uczynienia wszystkiego co w ich mocy, aby doprowadzić do prawdziwej współpracy ze strony władz państw pochodzenia i tranzytu z UE i jej państwami członkowskimi w celu zapobieżenia nielegalnej imigracji i likwidacji organizacji parających się handlem ludźmi; wzywa też Komisję i Radę do regularnej oceny stopnia, w jakim owe państwa trzecie współpracują w zakresie kwestii nielegalnej imigracji oraz, w tym samym duchu, podkreśla znaczenie mechanizmu monitoringu i oceny państw trzecich w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji, który został utworzony przez Radę w 2003 r. na wniosek Rady Europejskiej obradującej w Salonikach;
48. opowiada się za zwiększeniem roli Eurojustu oraz za ujednoliceniem uprawnień jego krajowych członków, co powinno zwiększyć zdolność tego organu do skutecznej koordynacji oraz otwierania dochodzeń i wszczynania postępowań;
Wzmocnić międzynarodową solidarność w ramach polityki migracyjnej, readmisyjnej i azylowej
49. zaleca przyjęcie przez Radę wspólnej polityki migracyjnej UE, obejmującej środki odpowiednie do skutecznego stawienia czoła wyzwaniom, jakie niesie zarówno legalna, jak i nielegalna imigracja; wzywa w tym kontekście do realizacji konkluzji przyjętych osiem lat temu na posiedzeniu Rady Europejskiej w Tampere i potwierdzonych następnie na nieoficjalnym posiedzeniu Rady Europejskiej w Lahti, programu haskiego oraz konkluzji z posiedzenia Rady Europejskiej w grudniu 2006 r., na którym uznano konieczność wprowadzenia w życie globalnej strategii w dziedzinie imigracji zatwierdzonej w 2005 r.;
50. przypomina, że dobrze zarządzana imigracja – z zachowaniem solidarności i partnerstwa z państwami trzecimi – może przynieść niebagatelne korzyści oraz że integracja imigrantów powinna stanowić podstawowy element składowy przyszłej europejskiej polityki migracyjnej; podkreśla, że działania UE, służące poprawie zdolności państw trzecich do zarządzania przepływani migracyjnymi oraz ich własnymi granicami, muszą być prowadzone w ramach skutecznej polityki rozwojowej, uwzględniającej specyficzną sytuację gospodarczą i społeczną oraz odwołującej się do prawdziwych źródeł legalnej i nielegalnej migracji, takich jak ubóstwo i niedostateczne respektowanie praw człowieka w danych krajach, oraz powinny obejmować zarówno pomoc na rzecz poprawy zdolności zarządzania przepływami migracyjnymi, jak i pomoc na rzecz skutecznego rozwoju i współrozwoju;
51. wzywa Radę do wprowadzenia procedury współdecyzji oraz głosowania większością kwalifikowaną w obszarach legalnej migracji i integracji w celu usprawnienia procesu decyzyjnego i zamknięcia procesu zapoczątkowanego w 2005 r., kiedy to metodą wspólnotową objęto kwestie nielegalnej migracji i kontroli granicznych;
52. wzywa do bezzwłocznego ustanowienia sprawiedliwego i skutecznego europejskiego systemu azylowego i wzywa Radę do usunięcia wszelkich przeszkód stojących na drodze do jego utworzenia;
53. uznaje priorytetowy charakter zawarcia porozumień o readmisji, będący częścią szerszej strategii zwalczania nielegalnej imigracji; przypomina o potrzebie posiadania jasnych, przejrzystych i sprawiedliwych wspólnych przepisów dotyczących odsyłania migrantów; jest zaniepokojony faktem, że z zakresu porozumień o readmisji, podpisanych w imieniu UE, nie wyłączono jednoznacznie osób ubiegających się o azyl, co może prowadzić do readmisji osób ubiegających się o azyl, których wnioski jeszcze nie zostały rozpatrzone, lub których wnioski zostały odrzucone lub uznane za niedopuszczalne zgodnie z zasadą „bezpiecznego państwa trzeciego”; wzywa do stosowania środków ochronnych gwarantujących poszanowanie zasady niewydalania ( non-refoulement );
54. tam gdzie to możliwe i w oparciu o zasadę wzajemności, zaleca negocjowanie dyrektyw w sprawie ułatwień wizowych z państwami trzecimi w kontekście wspólnotowej polityki readmisji, w celu rozwijania prawdziwego partnerstwa w kwestiach dotyczących zarządzania migracją; wzywa Radę do obniżenia opłat wizowych w celu wsparcia demokratycznych przemian w krajach objętych europejskim instrumentem sąsiedztwa i partnerstwa oraz w celu uniknięcia tworzenia – w imię wymogów bezpieczeństwa – kolejnych przeszkód utrudniających przemieszczanie się zwykłym i mającym do tego prawo podróżnym;
55. popiera regionalne programy ochrony opracowywane przez Komisję w ścisłej współpracy z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz z zainteresowanymi państwami trzecimi i przypomina o znaczeniu zagwarantowania jak najszybszego dostępu do ochrony osobom jej potrzebującym, niezależnie od tego, w jakim państwie lub regionie osoby te się znajdują;
o
o o
56. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.
2006/2111(INI)
26.4.2007
OPINIA KOMISJI SPRAW ZAGRANICZNYCH (*)
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: strategia zewnętrznego wymiaru, plan działania wdrażający program haski
( 2006/2111(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*):
Aloyzas Sakalas
(*) Ściślejsza współpraca pomiędzy komisjami - art. 47 Regulaminu
PA_NonLeg
WSKAZÓWKI
Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1. zdecydowanie popiera dążenie do ustanowienia spójnej strategii dotyczącej zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jako integralnej części polityki UE w zakresie stosunków zewnętrznych, zgodnie z komunikatem Komisji i późniejszym dokumentem Rady „Strategia zewnętrznego wymiaru WSiSW: wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość na świecie”; jest zdania, że współpraca z krajami trzecimi, w szczególności z krajami sąsiadującymi z Unią Europejską, ma zasadnicze znaczenie dla procesu tworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – szczególnie jeżeli chodzi o działania mające na celu zwalczanie terroryzmu, zorganizowanej przestępczości oraz handlu nielegalnymi imigrantami; w związku z tym uważa, że zapewnienie współpracy w tych dziedzinach musi stanowić cel o priorytetowym znaczeniu dla działań zewnętrznych Unii Europejskiej; podkreśla, że konieczne jest zachowanie prawdziwej równowagi pomiędzy „wolnością, bezpieczeństwem i sprawiedliwością”, a także że wszelkie środki wykonawcze w obrębie tej strategii powinny uwzględniać specyficzną sytuację w danych krajach trzecich lub regionach, stojąc zdecydowanie na straży zasad, na których opiera się Unia Europejska;
2. uznaje tę strategię za ważny krok w kierunku ustanowienia wewnętrznej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez stworzenie bezpiecznego środowiska zewnętrznego, a także rozwijanie stosunków zewnętrznych UE za pomocą działania na rzecz rządów prawa, wartości demokratycznych, poszanowania praw człowieka i solidnych instytucji;
3. podkreśla jednak, że aby osiągnąć cele strategii należy doprowadzić do lepszego koordynowania odpowiednich obszarów polityki i zainteresowanych stron, jak również do aktywniejszego udziału społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych zarówno na szczeblu europejskim, jak i na szczeblach krajowych;
4. wyraża przekonanie, że Parlament Europejski musi ulepszyć spójność swoich działań zewnętrznych, angażujących wiele podmiotów działających w pokrywających się obszarach polityki; uznaje, że istnieje wysokie ryzyko fragmentaryzacji spowodowanej tworzeniem nowych niezależnych organów i jest zdania, że może to podważyć wiarygodność całej instytucji; wzywa w związku z tym do koncentracji działań związanych, z jednej strony, z prawami człowieka, demokratycznym sprawowaniem rządów i rządami prawa oraz, z drugiej strony, szerszą koncepcją bezpieczeństwa, utrzymując przewodnią rolę głównej komisji odpowiedzialnej za stosunki zewnętrzne; zauważa również, że istnieje potrzeba lepszej koordynacji działań podejmowanych przez wszystkie podmioty w związku z polityką w dziedzinie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
5. podkreśla, że wiarygodność polityki zewnętrznej UE w zakresie wspierania demokratycznych wartości, praw człowieka i rządów prawa w krajach trzecich zależy w dużej mierze od równomiernego rozwoju wewnętrznego i zewnętrznego wymiaru europejskiej polityki współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych; wzywa do wyjaśnienia zakresu i zadań zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
6. z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte na rzecz większej spójności zintegrowanej współpracy cywilno-militarnej w ramach EPBiO, szczególnie w dziedzinie zarządzania kryzysowego; wzywa jednakże do dalszej koordynacji międzyfilarowej oraz unikania powielania różnych instrumentów (WPZiB/EPBiO, WSiSW, Wspólnota) w nakładających się na siebie dziedzinach polityki; podkreśla, że skuteczność takiej koordynacji powinna podlegać stałemu nadzorowi ze strony Parlamentu Europejskiego;
7. podkreśla, że w procesie planowania operacji EPBiO należy uwzględniać różne środki towarzyszące lub następcze przewidziane przez instrumenty wspólnotowe w dziedzinie rządów prawa, nielegalnego handlu bronią i narkotykami, zapobiegania terroryzmowi i przestępczości zorganizowanej oraz ich zwalczania, jak również przywracania stabilizacji po konfliktach, szczególnie jeżeli chodzi o instrument na rzecz stabilności i europejski instrument sąsiedztwa i partnerstwa;
8. podkreśla potrzebę wzmocnienia wspólnego potencjału UE i jej państw członkowskich w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej o zasięgu ponadnarodowym, nielegalnego handlu oraz naruszeń praw człowieka poprzez przyjęcie skuteczniejszego, wspólnego podejścia do problemów ponadgranicznych, nadając charakter priorytetowy obszarom szczególnie narażonym na konflikty, takim jak region Morza Czarnego, gdzie zadawnione konflikty wywierają poważny wpływ na wprowadzenie państwa prawa, niezbędną współpracę między organami władzy oraz na rozwój demokratyczny i gospodarczy;
9. uważa, że wejście w życie traktatu konstytucyjnego może zwiększyć spójność międzyfilarową, szczególnie poprzez utworzenie urzędu europejskiego ministra spraw zagranicznych oraz stworzenie zewnętrznych służb dyplomatycznych;
10. wyraża przekonanie, że należy wzmocnić pogłębioną współpracę transatlantycką w zakresie szerszego wymiaru wolności i bezpieczeństwa, na przykład w dziedzinie walki z nielegalnym handlem narkotykami, przestępczością zorganizowaną i terroryzmem, szczególnie w perspektywie planowanych operacji cywilnych EPBiO w Kosowie i w Afganistanie;
11. wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, że przestrzeganie podstawowych praw człowieka i zasad prawnych znajduje się w centrum uwagi polityki zewnętrznej UE w zakresie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; nalega, by prawa te stanowiły integralną część wszystkich instrumentów, programów lub środków operacyjnych związanych z walką z terroryzmem, przestępczością zorganizowaną, migracją, azylem i zarządzaniem granicami;
12. wzywa Komisję do uwzględnienia w dialogu z krajami trzecimi, dotyczącym współpracy w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, dowodów wynikających z orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie naruszeń praw człowieka oraz, z tego względu, do dalszego krzewienia rządów prawa, dobrych rządów, demokracji i poszanowania praw człowieka w bieżącej współpracy z krajami trzecimi i regionami; podkreśla konieczność wykorzystania instrumentów i stosunków wynikających z umów zawartych przez UE z krajami trzecimi jako zachęty do przyjmowania i wdrażania przez te kraje odpowiednich międzynarodowych standardów i zobowiązań w dziedzinie WSiSW;
13. wzywa Komisję do podjęcia wzmożonych wysiłków na rzecz wspierania współpracy regionalnej w sprawach dotyczących wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości przez działające obecnie organy, jak Unia Afrykańska, oraz poprzez udzielenie wsparcia nowym inicjatywom podejmowanym na obszarach, gdzie współpraca regionalna jest słabo rozwinięta, jak Bliski Wschód i Europa Wschodnia;
14. wzywa Komisję i Radę do zastanowienia się nad wymogiem, by wszelkim inicjatywom dotyczącym polityki zewnętrznej lub dokumentom związanym z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości towarzyszyły sprawozdania dotyczące zgodności z prawami człowieka, które byłyby regularnie uaktualniane i przedkładane Parlamentowi Europejskiemu; w szczególności zaleca Radzie, by do każdego dokumentu dotyczącego działań dołączała część poświęconą sytuacji dotyczącej praw człowieka w odpowiednim kraju trzecim;
15. zaleca Komisji, państwom członkowskim i Radzie rozważenie możliwości uzupełnienia działań finansowanych w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości z krajami trzecimi i regionami poprzez przewidzenie konkretnych środków na finansowanie projektów związanych z ochroną i przestrzeganiem praw człowieka;
16. zauważa, że kwestia nielegalnej imigracji stanowi część światowej debaty nad konsekwencjami migracji dla polityki demograficznej i zatrudnienia; podkreśla ponadto, że działania UE mające na celu poprawę zdolności krajów trzecich do zarządzania granicami i przepływami migracyjnymi muszą być realizowane w sposób humanitarny, wspierający równowagę pomiędzy efektywną polityką rozwoju a zmniejszaniem czynników sprzyjających emigracji w krajach pochodzenia;
17. jest zaniepokojony faktem, że z zakresu umowy nie wykluczono wyraźnie starających się o azyl, co może spowodować readmisję osób, których wniosek nie został jeszcze rozpatrzony, lub został odrzucony, bądź też uznany za niedopuszczalny, zgodnie z zasadą „bezpieczne państwo trzecie”; wzywa do ustanowienia zabezpieczeń gwarantujących, że osoby ubiegające się o azyl będą miały dostęp do sprawiedliwej i efektywnej procedury azylowej, m.in. w celu zagwarantowania przestrzegania zasady non-refoulement (nikt nie będzie odsyłany tam, gdzie narażony jest na prześladowania);
18. podkreśla, że Unia Europejska powinna być skłonna do podejmowania negocjacji w sprawie readmisji i ułatwień wizowych z państwami sąsiednimi, pod warunkiem spełnienia odpowiednich warunków wstępnych; uważa, że skuteczna współpraca z krajami kandydującymi, stowarzyszonymi i sąsiednimi w zakresie nielegalnej imigracji, zwalczania handlu ludźmi oraz skutecznego zarządzania granicami może pomóc w debacie na temat długoterminowej perspektywy ruchu bezwizowego;
19. zwraca uwagę na wieloaspektowy charakter reakcji, którymi dysponuje UE w działaniach zewnętrznych mających na celu zwalczanie terroryzmu i podkreśla potrzebę spójnego wykorzystania wszystkich dostępnych środków, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych; wzywa do ponownego podjęcia debaty na szczeblu ONZ w sprawie wspólnej definicji terroryzmu i jego źródeł;
20. ponawia swoją propozycję dotyczącą zwiększenia spójności i skuteczności polityki antyterrorystycznej UE w stosunkach z krajami trzecimi, szczególnie poprzez nasilenie dialogu z ważnymi partnerami przestrzegającymi uniwersalnych norm w dziedzinie praw człowieka; poprzez wzmocnienie współpracy z organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi odgrywającymi kluczową rolę w utrzymywaniu pokoju i bezpieczeństwa na świecie; poprzez aktywne poszukiwanie rozwiązań ostrych konfliktów wewnętrznych i regionalnych; oraz poprzez rygorystyczne egzekwowanie klauzuli antyterrorystycznej w porozumieniach z krajami trzecimi, nie naruszając przy tym istoty klauzuli o prawach człowieka;
21. zwraca uwagę na szeroki zakres bardzo różnorodnych kwestii objętych współpracą policyjną i sądową w sprawach karnych z krajami trzecimi; podkreśla w odniesieniu do określonych priorytetów, że mimo dużego znaczenia rozwoju zdolności instytucjonalnej i współpracy operacyjnej, działania UE w tych obszarach powinny być realizowane z myślą o wspieraniu uniwersalnych standardów praw człowieka.
PROCEDURA
Tytuł
Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: strategia zewnętrznego wymiaru, plan działania wdrażający program haski
Numer procedury
2006/2111(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
LIBE
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFET 18.5.2006
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
18.5.2006
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Aloyzas Sakalas 3.5.2006
Poprzedni sprawozdawca
-
Rozpatrzenie w komisji
28.8.2006
22.3.2007
21.11.2006
12.4.2007
28.11.2006
23.1.2007
Data zatwierdzenia wskazówek
12.4.2007
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
26
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Christopher Beazley, Panagiotis Beglitis, Michael Gahler, Ana Maria Gomes, Alfred Gomolka, Richard Howitt, Bogdan Klich, Eugen Mihăescu, Francisco José Millán Mon, Cem Özdemir, Ioan Mircea Paşcu, Tobias Pflüger, Bernd Posselt, Jacek Saryusz-Wolski, Gitte Seeberg, Marek Siwiec, Konrad Szymański, Antonio Tajani, Jan Marinus Wiersma
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Laima Liucija Andrikienė, Alexandra Dobolyi, Árpád Duka-Zólyomi, Glyn Ford, Tunne Kelam, Aloyzas Sakalas
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Wiesław Stefan Kuc, Marcin Libicki
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
...
PROCEDURA
Tytuł
Strategia zewnętrznego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości
Numer procedury
2006/2111(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu
LIBE 18.5.2006
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFET 18.5.2006
Opinia niewydana Data wydania decyzji
Ściślejsza współpraca Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFET 18.5.2006
Sprawozdawca(y) Data powołania
Bogdan Klich 22.2.2006
Poprzedni sprawozdawca(y)
Rozpatrzenie w komisji
12.7.06
24.1.07
21.3.07
11.4.07
21.3.07
5.6.07
Data przyjęcia
5.6.2007
Wynik głosowania końcowego
+
-
38
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Alexander Alvaro, Philip Bradbourn, Mihael Brejc, Kathalijne Maria Buitenweg, Michael Cashman, Giusto Catania, Carlos Coelho, Fausto Correia, Panayiotis Demetriou, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Bárbara Dührkop Dührkop, Giovanni Claudio Fava, Kinga Gál, Patrick Gaubert, Elly de Groen-Kouwenhoven, Jeanine Hennis-Plasschaert, Ewa Klamt, Magda Kósáné Kovács, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Dan Mihalache, Claude Moraes, Javier Moreno Sánchez, Martine Roure, Inger Segelström, Károly Ferenc Szabó, Adina-Ioana Vălean, Manfred Weber
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Simon Busuttil, Gérard Deprez, Ignasi Guardans Cambó, Sophia in 't Veld, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Bogdan Klich, Jean Lambert, Marianne Mikko, Hubert Pirker, Rainer Wieland
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Aloyzas Sakalas
Data złożenia
11.6.2007
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
