4.4.2011 B7-0251/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Syrii, Bahrajnu i Jemenu
Frieda Brepoels
,
Hélène Flautre
,
Margrete Auken
,
Malika Benarab-Attou
,
Franziska Katharina Brantner
,
Isabelle Durant
,
Catherine Grèze
,
Heidi Hautala
,
Barbara Lochbihler
,
Ulrike Lunacek
,
Nicole Kiil-Nielsen
,
Raül Romeva i Rueda
,
Judith Sargentini
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
PE459.788v01-00 B7‑0251/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Syrii, Bahrajnu i Jemenu
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Syrii i Jemenu,
– uwzględniając swoje sprawozdanie z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków UE z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej,
– uwzględniając sprawozdanie zawierające zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie zawarcia Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Syryjską Republiką Arabską, przyjęte w dniu 10 października 2006 r.,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z1948 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Syria,
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1975 r., ratyfikowaną przez Syrię w dniu 18 września 2004 r.,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącej Komisji z dnia 10 marca, 15 marca i 17 marca 2011 r. w sprawie Bahrajnu,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącej Komisji z dnia 10 marca i 17 marca 2011 r. w sprawie Jemenu,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącej Komisji z dnia 18 marca, 22 marca, 24 marca i 26 marca 2011 r. w sprawie Syrii,
– uwzględniając konkluzje Rady ds. Stosunków Zewnętrznych ze szczytu w Brukseli w dniu 21 marca 2011 r.,
– uwzględniając konkluzje ze szczytu Rady Europejskiej w dniach 24- 25 marca 2011 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach w Bahrajnie, Syrii i Jemenie, a także innych krajach arabskich oraz krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, takich jak Tunezja, Egipt, Libia, Algieria, Maroko, Jordania, jak również Iran, miliony protestujących wyszły na ulice, domagając się reform gwarantujących lepszą dystrybucję władzy i dóbr, ochronę praw społecznych i obywatelskich oraz bardziej demokratyczny system polityczny,
B. mając na uwadze, że ogromna większość ludności w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej jest w wieku poniżej 35 lat, a skutki kryzysu gospodarczego i finansowego jeszcze bardziej spotęgowały brak perspektyw dla tych młodych pokoleń,
C. mając na uwadze, że w odpowiedzi na zaistniałe wydarzenia rządy poszczególnych krajów nasiliły brutalne represje, wprowadzając stan wyjątkowy i ustawy o zwalczaniu terroryzmu, aby uzasadnić poważne przestępstwa, w tym egzekucje pozasądowe, uprowadzanie, zaginięcia, samowolne aresztowania, tortury i niesprawiedliwe procesy sądowe,
Syria
D. mając na uwadze, że objęcie prezydentury przez Baszara Al-Assada rozbudziło oczekiwania i nadzieje na zmiany i reformy polityczne w Syrii; mając na uwadze, że od momentu objęcia stanowiska przez prezydenta Al-Assada nie przeprowadzono żadnych reform i nie spełniono oczekiwań,
E. mając na uwadze, że ciągłe obowiązywanie ustawy o stanie wyjątkowym zostało wykorzystane do represjonowania wszelkiego rodzaju opozycji i sprzeciwu w kraju i zwiększyło siłę służb bezpieczeństwa; mając na uwadze, że ustawa o stanie wyjątkowym, która skutecznie ogranicza korzystanie przez obywateli z praw społecznych i politycznych, zapewniając jednocześnie władzom syryjskim stałą kontrolę nad sądownictwem, narusza Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego stroną jest Syria,
F. mając na uwadze, że demonstracje rozpoczęły się w mieście Dara na południu Syrii, po czym błyskawicznie rozprzestrzeniły się na inne miasta i wsie w kraju; mając na uwadze, że władze Syrii zastosowały poważne represje wobec demonstrantów, używając ostrej amunicji w celu rozpędzenia pokojowego zgromadzenia, i aresztowały setki cywilów; mając na uwadze, że w środę 23 marca armia syryjska wtargnęła do meczetu al-Omari w Darze i otworzyła ogień do nieuzbrojonych cywilów;
G. mając na uwadze, że władze syryjskie wprowadziły surową cenzurę wobec krajowych i zagranicznych środków przekazu starających się przekazywać informacje o demonstracjach antyrządowych i aresztowały dziennikarzy krajowych i zagranicznych, w tym Ahmeda Hadifę, 28-letniego blogera, oraz dwie libańskie dziennikarki z Bejrutu pracujące dla telewizji Reuters,
H. mając na uwadze, że prezydent Baszar Al-Assad w reakcji na demonstracje zapowiedział zniesienie ustawy o stanie wyjątkowym, zniesienie artykułu 8 syryjskiej konstytucji, zgodnie z którym krajowi i społeczeństwu przewodzi partia BAAS, a także rozwiązanie kwestii spisu ludności z 1962 r. w prowincji Al-Hasaka, wskutek którego tysiącom Kurdów odebrano paszporty i zarejestrowano ich jako obcokrajowców,
I. mając na uwadze, że w marcu 2011 r. zwolniono z więzienia znanego syryjskiego obrońcę praw człowieka i krytyka rządu Haithama al-Maleha, który wezwał wspólnotę międzynarodową do wywarcia presji na władze syryjskie, aby przestrzegały swoich zobowiązań międzynarodowych w odniesieniu do praw człowieka,
Bahrajn
J. mając na uwadze, że demonstracje w Bahrajnie, inspirowane ruchami protestacyjnymi w Tunezji i Egipcie, rozpoczęły się 14 lutego, a demonstranci domagali się reform politycznych, takich jak wprowadzenia monarchii konstytucyjnej i wybieranego rządu, jak również położenia kresu korupcji oraz marginalizacji szyitów, którzy stanowią ponad 60% ludności,
K. mając na uwadze, że brutalne działania represyjne ustały na krótki okres, kiedy rząd zaproponował krajowy dialog z udziałem działaczy opozycji i stowarzyszeń politycznych, zostały jednak wznowione po tym, jak Arabia Saudyjska wysłała tysiąc żołnierzy do pomocy rządowi, a ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich przybyło 500 policjantów,
L. mając na uwadze, że rząd króla Hamada ibn Isa Al-Chalify ogłosił trzymiesięczny stan wyjątkowy i stan wojenny w dniu 15 marca oraz brutalnie stłumił demonstracje, w których według doniesień straciło życie jedenaście osób – większość z nich zabita przez siły bezpieczeństwa, która nadużywała siły, stosując m.in. środki rozpędzania tłumu z bardzo bliskiej odległości oraz ostrą amunicję, ale także 4 członków sił bezpieczeństwa – setki zostało rannych, a kilkanaście osób zaginęło,
M. mając na uwadze, że choć największe protesty ustały, w wioskach szyickich i częściach stolicy władze wciąż utrzymują godzinę policyjną od godz. 10 wieczorem do godz. 4 rano, wykorzystując ją według doniesień jako przykrywkę dla nocnych ataków i aresztowań liderów opozycji politycznej, działaczy ruchu protestacyjnego, obserwatorów praw człowieka, artystów, a nawet pielęgniarek i lekarzy, którzy zajmowali się rannymi demonstrantami,
N. mając na uwadze, że według doniesień siły bezpieczeństwa przeszukiwały karetki pogotowia i placówki medyczne w poszukiwaniu rannych demonstrantów, wywlekały poważnie chorych pacjentów ze szpitala i zmuszały personel medyczny do przekształcenia części szpitala w więzienie dla rannych protestantów, których następnie maltretowały,
O. mając na uwadze, że prawnicy i członkowie rodzin osób aresztowanych w ostatnich dniach nie mogły dowiedzieć się, gdzie te osoby przebywają lub dlaczego zostały aresztowane,
P. mając na uwadze, że szyici są zatrzymywani w punktach kontrolnych, często są obrażani, a następnie okradani; mając na uwadze, że obserwatorzy mówią o „zbiorowym karaniu” i trwającej kampanii zastraszania szyitów; mając na uwadze, że wielu szyitów pracujących na państwowych posadach straciło pracę, ponieważ wzięli udział w protestach i strajkach generalnych, a 40 studentów straciło stypendia z powodu roli, jaką odegrali w demonstracjach,
Q. mając na uwadze, że co najmniej dwóch ministrów rządowych, pięciu członków Rady Szury, doradca króla oraz wielu sędziów sądów szariackich, wszyscy będący szyitami, zrezygnowało w proteście przeciwko nadużywaniu siły przez władze Bahrajnu,
Jemen
R. mając na uwadze, że miliony obywateli protestuje od stycznia w Jemenie, w przeważającej części pokojowo, wysuwając podobne postulaty jak demonstranci w Tunezji i Egipcie, oraz że od tego czasu prawdopodobnie zginęło blisko sto osób, głównie z rąk sił bezpieczeństwa, które przy pomocy ostrej amunicji ostrzeliwały tłum z dachów i budynków publicznych, a setki osób zostało rannych; mając na uwadze, że według doniesień rannym demonstrantom odmówiono dostępu do państwowych szpitali,
S. mając na uwadze, że po demonstracjach 18 marca prezydent Salah ogłosił stan wyjątkowy, a 23 marca parlament uchwalił ustawę o stanie wyjątkowym, która dała siłom bezpieczeństwa szerokie uprawnienia do zatrzymań, nałożyła surowe ograniczenia w zakresie zgromadzeń publicznych i zezwoliła na szeroko zakrojoną cenzurę,
T. mając na uwadze, że prezydent Salah, który rządzi północną częścią kraju od 32 lat, a południową częścią kraju od momentu zjednoczenia w 1994 r., poddał się presji ruchu demokratycznego, aby nie kandydował ponownie w wyborach w 2013 r.,
U. mając na uwadze, że Jemen jest najbiedniejszym krajem regionu obejmującego Bliski Wschód i Afrykę Północną i szacuje się, że jedna trzecia populacji cierpi na chroniczny głód, 80% wszystkich produktów żywnościowych musi być importowana, ponad 40% z 23 milionów mieszkańców żyje za mniej niż 2 dolary dziennie, a zasoby ropy i wody kurczą się,
V. mając na uwadze, że istnieją poważne obawy dotyczące rozpadu państwa jemeńskiego, mając na względzie obowiązujący od lutego kruchy rozejm z szyickimi rebeliantami na północy, ruch secesjonistyczny na południu oraz to, że według doniesień wielu bojowników Al-Kaidy wykorzystuje Jemen jako swój bastion,
Syria
1. zdecydowanie potępia brutalne potraktowanie pokojowo demonstrujących osób przez siły bezpieczeństwa i policję i wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją w Syrii i coraz większą liczbą zabitych;
2. wzywa prezydenta Baszara Al-Assada do położenia kresu brutalnym represjom wobec demonstrantów i powstrzymania się od wszelkich aktów przemocy; wzywa w szczególności władze syryjskie do podjęcia natychmiastowych kroków w celu powstrzymania syryjskich sił bezpieczeństwa przed atakowaniem cywilów i naruszaniem międzynarodowego prawa praw człowieka; apeluje o natychmiastowe uwolnienie zatrzymanych demonstrantów, dziennikarzy, obrońców praw człowieka i więźniów politycznych oraz o położenie kresu monopolowi partii BAAS w państwie i społeczeństwie syryjskim;
3. wzywa Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka o wysłanie do Syrii delegacji wysokiego szczebla zajmującej się prawami człowieka, a także domaga się utworzenia niezależnej międzynarodowej komisji śledczej w sprawie Syrii, która zbadałaby domniemane naruszenia międzynarodowego prawa praw człowieka w trakcie represji w odpowiedzi na demonstracje;
4. odnotowuje ustąpienie rządu Syrii w dniu 29 marca, uważa jednak, że takie działanie nie wystarczy, by zmniejszyć rosnące niezadowolenie syryjskiego społeczeństwa;
5. wyraża rozczarowanie transmitowanym w telewizji przemówieniem prezydenta Al-Assada do parlamentarzystów w Damaszku w dniu 30 marca, którego celem było bardziej zyskanie na czasie niż zajęcie się rzeczywistymi postulatami społeczeństwa syryjskiego dotyczącymi wolności i zmian; w tym kontekście wzywa do szybkiego zniesienia ustawy o stanie wyjątkowym oraz do rozwiązania Najwyższego Sądu Bezpieczeństwa Narodowego, a także zdecydowanie sprzeciwia się zastąpieniu tej ustawy ustawą o zwalczaniu terroryzmu, która w identyczny sposób ogranicza podstawowe wolności; ponawia swój apel o rozwiązanie;
6. odrzuca zarzuty prezydenta Al-Assada, który winą za dwutygodniowe protesty antyrządowe, które wstrząsnęły krajem, obarczył „spiskowców”, umniejszając tym samym charakter i siłę protestów;
7. wzywa utworzoną przez prezydenta Al-Assada nową komisję ds. analizy zalecenia wykonawczego dotyczącego rozwiązania problemu spisu powszechnego w prowincji Al-Hasaka z 1962 r., aby przywróciła obywatelstwo Kurdom syryjskim i zapewniła im równe prawa;
8. podkreśla zobowiązania Komisji oraz wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji zawarte we wspólnym komunikacie w sprawie partnerstwa na rzecz demokracji i dzielenia się dobrobytem z krajami południowej części regionu Morza Śródziemnego w celu dalszego wspierania przemian demokratycznych i społeczeństwa obywatelskiego w odpowiedzi na historyczne wydarzenia mające obecnie miejsce w tym regionie; wzywa zatem wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji, Radę i Komisję, by wspierały uzasadnione aspiracje i polityczne oczekiwania narodu syryjskiego oraz by nie naciskały na zawarcie układu stowarzyszeniowego między UE i Syrią w świetle brutalnych represji; jest zdania, że zawarcie takiego układu powinno być uzależnione od możliwości przeprowadzenia przez władze syryjskie oczekiwanych reform demokratycznych, mając w szczególności na uwadze istotność podjętych reform;
9. w tym duchu wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do zwiększenia środków finansowych przyznawanych na wsparcie syryjskiego społeczeństwa obywatelskiego, ponieważ organizacje społeczeństwa obywatelskiego są najwierniejszymi i najsilniejszymi sprzymierzeńcami UE w propagowaniu wartości demokratycznych, dobrych rządów i praw człowieka;
Bahrajn
10. zdecydowanie potępia nadużywanie siły wobec pokojowych protestantów przez bahrajńskie siły bezpieczeństwa, egzekucje pozasądowe, samowolne aresztowania, wymuszone zaginięcia, torturowanie zatrzymanych, a przede wszystkim ataki na karetki pogotowia i szpitale;
11. wzywa rząd Bahrajnu do znalezienia pokojowej odpowiedzi – za pomocą dialogu politycznego – na uzasadnione aspiracje obywateli oraz do wypełniania swoich zobowiązań w zakresie praw człowieka i prawa humanitarnego;
12. wzywa władze Bahrajnu do zniesienia stanu wyjątkowego, do respektowania prawa obywateli do wolności słowa, swobody przemieszczania się i wolności zgromadzeń, a także wzywa do uwolnienia wszystkich tych ostatnio aresztowanych osób, które protestowały pokojowo, jak również wszystkich pozostałych więźniów sumienia;
13. wyraża swoje rozczarowanie reakcją Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej i niektórych jej członków, którzy aktywnie opowiadali się za represjami wobec protestów w Bahrajnie, które w przeważającej części miały pokojowy charakter, a jednocześnie apelowały do wspólnoty międzynarodowej o przyjście z pomocą obywatelskiemu ruchowi protestacyjnemu w Libii; wzywa Radę Współpracy Państw Zatoki Perskiej, aby jako wspólnota regionalna dobrze wykorzystała swoje możliwości do mediacji w interesie pokojowych reform w Bahrajnie;
14. wzywa rząd, aby podał do publicznej wiadomości szczegółowe informacje na temat wszystkich osób zabitych lub rannych oraz osób, które zaginęły, a także aby zbadał wszystkie przypadki śmierci, obrażeń, aresztowań, zatrzymań i innych możliwych naruszeń praw człowieka, jakich dopuściły się siły rządowe lub urzędnicy od momentu rozpoczęcia protestów w dniu 14 lutego i wzywa do pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich osób odpowiedzialnych za naruszenia praw człowieka, niezależnie od stopnia, stanowiska lub przynależności;
15. jest zaniepokojony oświadczeniem ministra spraw zagranicznych Bahrajnu szejka Chalida ibn Ahmeda al Chalify, który zaklasyfikował obywateli swojego kraju do dwóch grup, które „nienawidzą się od 1 400 lat” i apeluje do rządu do powstrzymania dalszego zaogniania antagonizmów między społecznościami sunnickimi i szyickimi, a szczególnie zastraszania i prześladowania obywateli, którzy są szyitami;
16. wyraża obawę, że Bahrajn może stać się strefą konfliktu między Arabią Saudyjską a Iranem i z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Alego Salmana, jednego z najważniejszych przywódców szyickiej opozycji, który publicznie sprzeciwił się wszelkim interwencjom zagranicznym w jego kraju, w tym ze strony Arabii Saudyjskiej i Iranu;
17. potępia oświadczenie doradcy ESDZ Roberta Coopera przed Parlamentem Europejskim z dnia 22 marca, w którym publicznie bronił brutalnych działań władz bahrajńskich, a śmierć nieuzbrojonych protestantów i przypadkowych przechodniów określił jako „wypadki”, które zdarzają się w trakcie operacji policyjnych;
18. apeluje do UE o niezwłoczne wstrzymanie wszelkiego wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa udzielanego Bahrajnowi, w tym sprzedaży materiałów używanych do tłumienia zamieszek i ciężkiego sprzętu wojskowego do czasu zaprzestania przez władze Bahrajnu stosowania przemocy i pociągnięcia do odpowiedzialności winnych tych nadużyć;
19. w świetle pogarszającej się sytuacji praw człowieka w Bahrajnie wzywa UE, aby domagała się zwołania specjalnej sesji Rady Praw Człowieka ONZ w celu zawieszenia członkostwa Bahrajnu w tej radzie;
Jemen
20. wzywa prezydenta Salaha do rezygnacji i utorowania drogi do wyborów demokratycznych;
21. wyraża solidarność z narodem Jemenu, z zadowoleniem przyjmuje jego pragnienie zmian demokratycznych w kraju i pochwala to, że demonstracje miały w przeważającej części charakter pokojowy, pomimo tego, że Jemeńczycy stanowią jedno z najlepiej uzbrojonych społeczeństw;
22. potępia użycie siły przeciwko protestującym, apeluje do sił bezpieczeństwa, aby powstrzymały się od nadużywania siły i nalega, aby władze zbadały niedawne przypadki śmierci i obrażeń demonstrantów, pociągnęły do odpowiedzialności sprawców przestępstw oraz zapewniły rekompensatę dla ofiar i ich rodzin;
23. wyraża głębokie zaniepokojenie stopniem ubóstwa i poziomem bezrobocia w Jemenie, jak również coraz mniejszą stabilnością polityczną i gospodarczą tego kraju; nalega, aby przyspieszono praktyczną realizację obietnic z konferencji darczyńców z 2006 r.; ponadto wzywa UE i Radę Współpracy Państw Zatoki Perskiej do podjęcia szczególnych wysiłków w zakresie pomocy finansowej i technicznej, jak tylko prezydent Salah będzie gotowy ustąpić miejsca demokratycznie utworzonemu rządowi;
24. wzywa UE do natychmiastowego przejęcia inicjatywy w kwestii zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Rady Praw Człowieka, aby zająć się przypadkami naruszenia praw człowieka, których dopuszczono się w Syrii, Jemenie i Bahrajnie podczas tłumienia demonstracji i represji wobec przeciwników;
25. wzywa państwa członkowskie do zorganizowania pod auspicjami UE konferencji w celu indywidualnego przeanalizowania możliwości umorzenia długu lub zmiany harmonogramu spłat długu zagranicznego dla krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, które wdrożyły poważne reformy demokratyczne;
26. wzywa UE do pilnego przeglądu polityki migracyjnej wobec krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej oraz w ramach UE, aby przygotować się na znacznie większy napływ migrantów z tych krajów, co stanowić będzie część wkładu UE na rzecz rozwoju gospodarczego w tym regionie;
27. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, krajom członkowskim delegacji Maghrebu i Maszreku oraz Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.
