P6_TA(2006)0362
Czystsze powietrze dla Europy ***I
A6-0234/2006
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jakości powietrza atmosferycznego i w sprawie czystszego powietrza dla Europy ( COM(2005)0447 – C6-0356/2005 – 2005/0183(COD) )
(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski
, –
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2005)0447 ) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
,
–
uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję ( C6-0356/2005 ),
–
uwzględniając art. 51 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności ( A6-0234/2006 ),
1.
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;
2.
zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
P6_TC1-COD(2005)0183
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 września 2006 r. w celu przyjęcia dyrektywy
2006/.../WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jakości powietrza atmosferycznego i w sprawie czystszego powietrza dla Europy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając wniosek
Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dz.U.
C 195 z 18.8.2006, str. 84
.
,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów Dz.U.
C 206 z 29.8.2006, str. 1
.
,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu
Stanowisko
Parlamentu Europejskiego z
dnia 26 września 2006 r.
,
a także mając na uwadze co następuje: (1)
Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego przyjęty decyzją
nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r.
Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.
, stanowi o konieczności ograniczenia zanieczyszczeń do poziomów minimalizujących szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem wrażliwych grup ludności, oraz całego środowiska naturalnego, w celu poprawy systemu monitorowania i oceny jakości powietrza, w tym odkładanie się zanieczyszczeń oraz dostarczania informacji społeczeństwu.
(2)
W celu ochrony zdrowia ludzi i całego środowiska naturalnego
szczególnie ważne jest zwalczanie emisji zanieczyszczeń u źródła.
Dlatego
powinno się
unikać, zapobiegać lub ograniczać emisję szkodliwych zanieczyszczeń
.
W tym celu Komisja powinna niezwłocznie przyjąć
stosowne
przepisy dotyczące emisji dla wszystkich istotnych źródeł zanieczyszczeń
, z uwzględnieniem
odpowiednich
norm, zaleceń i programów Światowej Organizacji Zdrowia
dotyczących jakości powietrza
.
(3)
Dyrektywa Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością powietrza Dz.U. L 296 z 21.11.1996, str. 55.
Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem
(WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
, dyrektywa Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu zawieszonego i ołowiu w powietrzu Dz.U. L 163 z 29.6.1999, str. 41.
Dyrektywa zmieniona decyzją Komisji 2001/744/WE (Dz.U. L 278 z 23.10.2001, str. 35).
, dyrektywa 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. dotycząca wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w powietrzu Dz.U. L 313 z 13.12.2000, str. 12.
, dyrektywa 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2002 r. odnosząca się do ozonu w powietrzu Dz.U. L 67 z 9.3.2002, str. 14.
oraz decyzja Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiająca system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń powietrza w Państwach Członkowskich Dz.U. L 35 z 5.2.1997, str. 14.
Decyzja zmieniona
decyzją Komisji 2001/752/WE (Dz.U. L 282 z 26.10.2001, str. 69).
muszą być zasadniczo zweryfikowane w celu uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych oraz w dziedzinie ochrony zdrowia, a także doświadczeń Państw Członkowskich.
Dla zapewnienia przejrzystości i skuteczności administracyjnej oraz w celu uproszczenia przepisów wskazane jest zatem zastąpienie powyższych pięciu aktów prawnych jedną dyrektywą.
(4)
Kiedy zgromadzone zostanie odpowiednie doświadczenie związane ze stosowaniem dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. odnoszącej się do arsenu, kadmu, rtęci, niklu i policyklicznych węglowodorów aromatycznych w powietrzu Dz.U. L 23 z 26.1.2005, str. 3.
, można będzie rozważyć połączenie jej przepisów z przepisami niniejszej dyrektywy.
(5)
Należy postępować zgodnie ze wspólnym podejściem do oceny jakości powietrza, stosując wspólne kryteria oceny.
Oceniając jakość powietrza atmosferycznego należy wziąć pod uwagę wielkość populacji i ekosystemów narażonych na działanie zanieczyszczonego powietrza.
Wskazany jest zatem podział terytorium każdego z Państw Członkowskich na strefy lub aglomeracje odzwierciedlające gęstość zaludnienia.
(6)
Tam gdzie to możliwe, powinno się stosować modele dyspersji zanieczyszczeń w celu umożliwienia interpretacji danych pod kątem geograficznej dystrybucji stężeń.
Mogłoby to posłużyć jako podstawa do obliczania wspólnego stopnia narażenia ludności mieszkającej na danym obszarze.
(7)
Dla celów oceny jakości powietrza atmosferycznego istotne znaczenie ma zastosowanie znormalizowanych technik pomiaru i wspólnych kryteriów zarówno w odniesieniu do ilości i rozmieszczenia stacji pomiarowych, tak, aby zebrane dane dotyczące zanieczyszczenia powietrza były dostatecznie reprezentatywne i porównywalne na terenie całej Wspólnoty.
Do celów oceny jakości powietrza atmosferycznego można zastosować metody inne niż pomiary i dlatego konieczne jest określenie kryteriów stosowania i wymaganej dokładności takich metod.
(8)
Należy przeprowadzić dokładne pomiary
i obliczenia dla
drobnego pyłu zawieszonego w stacjach terenowych dla lepszego zrozumienia wpływu tej substancji
, stworzenia definicji zjawiska średniego stężenia
i opracowania odpowiedniej polityki w tym zakresie.
Celem tej polityki powinno być w szczególności zgodne ze stanem rzeczywistym uwzględnienie wliczonego do wartości dopuszczalnych udziału średniego stężenia w całkowitym poziomie zanieczyszczeń.
Pomiary powinno się przeprowadzać w efektywny sposób, w związku z czym informacje z punktów poboru próbek w ramach stałych pomiarów powinny być w jak największym stopniu uzupełniane danymi uzyskanymi z modelowania i pomiarów wskaźnikowych.
Pomiary powinny
być przeprowadzane zgodnie z programem współpracy w zakresie monitorowania i oceny przemieszczania się na duże odległości zanieczyszczeń powietrza w Europie (EMEP)
przyjętym na podstawie
Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości zatwierdzonej decyzją Rady 81/462/EWG z
dnia
11 czerwca 1981
Dz.U. L
171 z 27.6.1981, str. 11.
.
(9)
Poziom jakości powietrza należy
utrzymać tam
, gdzie jest on już dobry
, tak by normy jakości powietrza nie zostały przekroczone.
W ramach zrównoważonego rozwoju danych stref powinno się kontynuować poprawę poziomu jakości powietrza
.
Tam, gdzie normy jakości powietrza są przekroczone, państwa członkowskie powinny podjąć działania w celu osiągnięcia zgodności z określonymi wartościami,
przy czym odnosi się to w szczególności do państw wykazujących znaczne przekroczenie, ponieważ na ogół są one w stanie poprawić jakość powietrza w najbardziej efektywny pod względem kosztów sposób.
Przekroczenie norm związane z posypywaniem dróg piaskiem w okresie zimowym należy zignorować.
(10)
Zagrożenie dla roślinności związane z zanieczyszczeniem powietrza stanowi najważniejszą kwestię w miejscach oddalonych od obszarów miejskich, gdzie roślinność występuje.
Ocena tego typu zagrożeń i zgodność z normami jakości powietrza dla celów ochrony roślinności powinna dlatego skupić się na miejscach oddalonych od obszarów zabudowanych.
(11)
Drobny pył zawieszony (PM2,5) odpowiada w znacznym stopniu za negatywny wpływ na zdrowie ludzi.
Ponadto, nadal nie określono progu, poniżej którego PM2,5 nie stanowiłby zagrożenia.
W związku z faktem, że dostępne aktualnie dane na temat PM
2,5
są niewystarczające do wprowadzenia wartości dopuszczalnej, najpierw zastosowanie powinna mieć wartość docelowa dopóki wartość graniczna nie będzie mogła wejść w życie.
Dlatego też substancję tę należy potraktować w inny sposób niż pozostałe zanieczyszczenia powietrza.
Podejście takie ma na celu ogólne ograniczenie stężenia zanieczyszczeń na terenach miejskich tak, aby jak największe skupiska ludności skorzystały na poprawie jakości powietrza.
Istniejący potencjał redukcji należy wykorzystać optymalnie przede wszystkim w strefach i aglomeracjach o bardzo wysokim zanieczyszczeniu drobnym pyłem zawieszonym.
Jednak dla zapewnienia minimalnego stopnia ochrony zdrowia w każdym miejscu,
dla każdej strefy i aglomeracji należy określić pożądaną wartość docelową.
(12)
Obowiązujące cele długoterminowe mające zapewnić skuteczną ochronę przed szkodliwym oddziaływaniem na zdrowie ludzi, roślinność i ekosystemy w związku z oddziaływaniem ozonu, powinny pozostać niezmienione.
Powinien zostać ustalony próg ostrzegawczy i próg informowania dla ozonu w celu odpowiedniej ochrony całej ludności i wrażliwych jej grupprzed krótkotrwałym działaniem ozonu o wysokim stężeniu.
Progi te powinny uruchomić proces informowania ludności o zagrożeniach i wdrażania odpowiednich środków krótkoterminowych mających na celu obniżenie poziomu ozonu w sytuacji przekroczenia progu ostrzegawczego.
(13)
Ozon jest zanieczyszczeniem o charakterze transgraniczym, powstającym w atmosferze w wyniku emisji pierwotnych zanieczyszczeń określonych dyrektywą 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza Dz.U. L 309 z 27.11.2001, str. 22.
Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.
.
Dążenie do realizacji celów w zakresie jakości powietrza oraz długoterminowe cele dotyczące ozonu w niniejszej dyrektywie powinny zostać określone na podstawie celów i poziomów emisji podanych w dyrektywie 2001/81/WE.
(14)
Pomiary zanieczyszczenia powietrza powinno się przeprowadzać w efektywny i planowy sposób.
Dlatego powinno się w miarę możliwości łączyć stałe pomiary z modelowaniem i pomiarami wskaźnikowymi.
Stałe pomiary ozonu powinny być obowiązkowe na obszarach, gdzie długoterminowe poziomy są przekroczone.
Powinno dopuścić się zastosowanie dodatkowych środków oceny
w celu ograniczenia wymaganej ilości stałych punktów poboru próbek.
(15)
Emisja zanieczyszczeń do atmosfery z naturalnych źródeł może podlegać pomiarom, jednak nie można jej kontrolować.
Dlatego też, w przypadkach, gdy zanieczyszczenie z naturalnych źródeł można z dostateczną pewnością określić, należy je pominąć przy ocenie zgodności z dopuszczalnymi wartościami jakości powietrza.
(16)
Strefy i aglomeracje o szczególnie trudnych warunkach powinny mieć możliwość przedłużenia okresu, w jakim należy zapewnić zgodność z wartościami dopuszczalnymi dotyczącymi jakości powietrza oraz z wartościami docelowymi,
w przypadku gdy, pomimo zastosowania odpowiednich środków obniżających zanieczyszczenie, pojawią się poważne problemy w określonych strefach lub aglomeracjach.
Każdemu przedłużeniu terminu dla danej strefy lub aglomeracji powinien towarzyszyć szczegółowy plan
lub program
zapewniający zgodność.
Zapewnienie elastyczności państwom członkowskim będzie jeszcze ważniejsze w przypadku, kiedy konieczne środki wspólnotowe, które odzwierciedlają cele wybrane w ramach strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza i odnoszą się do zmiejszenia emisji u źródła, i które obejmują co najmniej środki wymienione w załączniku XVII, nie zostaną wdrożone do dnia 1 stycznia 2010 r., ponieważ niektóre państwa członkowskie nie będą w stanie osiągnąć wartości dopuszczalnych bez tych środków pomimo znacznych wysiłków na poziomie krajowym.
(17)
Plany lub programy powinny być opracowane dla stref i aglomeracji, w których stężenie zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym przekracza odpowiednie normy jakości powietrza oraz określone tymczasowe marginesy tolerancji.
Zanieczyszczenie powietrza pochodzi z wielu różnorodnych źródeł i rodzajów działalności.
Dla zapewnienia spójności pomiędzy różnymi politykami, plany i programy te powinny być zbieżne i powiązane z planami i programami przygotowanymi na mocy dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania Dz.U. L 309 z 27.11.2001, str. 1.
Dyrektywa zmieniona
Aktem Przystąpienia z 2003 r.
, dyrektywy 2001/81/WE oraz dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku Dz.U. L 189 z 18.7.2002, str. 12.
.
(18)
Należy opracować plany prac określające jakie środki krótkoterminowe mają być zastosowane tam, gdzie występuje zagrożenie przekroczenia jednej lub kilku istotnych norm jakości powietrza lub progów ostrzegawczych w celu obniżenia zagrożenia i ograniczenia okresu czasu jego występowania.
W odniesieniu do ozonu, plany działań krótkoterminowych powinny uwzględniać postanowienia decyzji Komisji 2004/279/WE z dnia 19 marca 2004 r. dotyczącej wskazówek do wprowadzania w życie dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do ozonu w powietrzu Dz.U. L 87 z 25.3.2004, str. 50.
.
(19)
Powyższe plany i programy mają na celu w bezpośredni sposób poprawić jakość powietrza i środowiska naturalnego, a zatem nie powinny podlegać dyrektywie 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko Dz.U. L 197 z 21.7.2001, str. 30.
.
(20)
Państwa Członkowskie powinny dokonać wzajemnych konsultacji, jeżeli, w następstwie znacznego zanieczyszczenia w innym Państwie Członkowskim, poziom zanieczyszczenia przekracza lub stwarza prawdopodobieństwo przekroczenia norm jakości powietrza podwyższonych o margines tolerancji lub, zależnie od okoliczności, progu ostrzegawczego.
Transgraniczny charakter pewnych zanieczyszczeń, takich jak ozon i pył zawieszony, może wymagać koordynacji między sąsiadującymi Państwami Członkowskimi w sporządzaniu i realizacji planów, programów, krótkoterminowych programów działań oraz w informowaniu opinii publicznej.
W miarę potrzeb Państwa Członkowskie powinny dążyć do współpracy z państwami trzecimi, kładąc szczególny nacisk na wczesne angażowanie krajów kandydujących.
(21)
Mając na uwadze transgraniczny charakter specyficznych zanieczyszczeń i wynikające stąd prawdopodobieństwo, że do przekroczenia wartości dopuszczalnej w danym państwie członkowskim doszło z przyczyn, na które to państwo nie miało bezpośredniego wpływu, Komisja powinna mieć możliwość zapewniania państwom członkowskim większej ilości czasu w celu spełnienia norm zawartych w niniejszej dyrektywie.
(22)
Państwa członkowskie, które jak dotąd nie podjęły skutecznych środków służących ograniczeniu zanieczyszczenia powietrza, w tym wdrożeniu dyrektyw, o których mowa w pkt 10 załącznika XV w terminie określonym w tych dyrektywach, nie powinny kwalifikować się do żadnych odstępstw w myśl art. 20.
Komisja powinna ostrożnie rozpatrzyć wnioski o zastosowanie odstępstw, uwzględniając fakt, że okresy odstępstwa określone w art. 20 są okresami maksymalnymi.
Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w sprawie jej decyzji z uzasadnieniem i informacją o okresach odstępstw przyznanych państwom członkowskim.
(23)
Gruntowna ocena wpływu niniejszej dyrektywy została dokonana z uwzględnieniem zarówno doskonalenia prawodawstwa jak i strategii zrównoważonego rozwoju.
Ponieważ jednak redukcje emisji dwutlenku węgla mają być większe niż przewidywano w ocenie wpływu, może się okazać, że koszty są zawyżone, natomiast korzyści - zaniżone, ponieważ ciągłe redukcje emisji po 2012 r. przyczynią się między innymi do poprawy jakości powietrza.
(24)
Cele niniejszej dyrektywy powinny być w jak największym stopniu zharmonizowane ze zrównoważonym rozwojem odnośnych stref i aglomeracji.
(25)
W przypadku instalacji przemysłowych dyrektywa nie powinna zobowiązywać do podejmowania środków wykraczających poza stosowanie najlepszych dostępnych technik wymaganych dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli
Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.
Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 33 z 4.2.2006, str. 1).
, a w szczególności nie powinna doprowadzić do zamknięcia instalacji.
Powinna ona jednak zobowiązywać wszystkie państwa członkowskie do podjęcia wszelkich opłacalnych środków zmniejszających zanieczyszczenie w odpowiednich sektorach.
(26)
Zarówno państwa członkowskie jak i Komisja muszą gromadzić, dokonywać wymiany i rozpowszechniać informacje na temat jakości powietrza w celu lepszego poznania zagrożeń wynikających z zanieczyszczenia powietrza i opracowania odpowiedniej polityki.
Aktualne informacje dotyczące stężenia wszystkich zanieczyszczeń podlegających uregulowaniom w powietrzu atmosferycznym powinny być systematycznie udostępniane do publicznej wiadomości.
Powinno się zagwarantować, by opinia publiczna
była codziennie informowana o aktualnych dobowych wynikach pomiarów.
(27)
W celu uproszczenia metod opracowywania i porównywania informacji dotyczących jakości powietrza, dane powinny być przekazywane Komisji w znormalizowanej formie.
(28)
Konieczne jest przyjęcie procedur w zakresie przekazywania danych, oceny i sprawozdań dotyczących jakości powietrza w celu wykorzystania środków elektronicznych i internetu to be used jako głównych narzędzi udostępniania informacji oraz dla zapewnienia spójności tych procedur z
dyrektywą 2006/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... [w sprawie ustanowienia infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie (INSPIRE)]
Dz.U. L […] z […], str. […].
.
(29)
Wskazane jest stworzenie możliwości dostosowania kryteriów i metod oceny jakości powietrza atmosferycznego do postępu naukowo – technicznego oraz zakresu przekazywanych informacji.
Ponadto należy przyjąć metody referencyjne odnoszące się do modelowania jakości powietrza, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe.
(30)
Z uwagi na fakt, że cele niniejszej dyrektywy w zakresie jakości powietrza nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na transgraniczny charakter zanieczyszczeń powietrza zostać lepiej zrealizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Stosownie do zasady proporcjonalności, określonej we wspomnianym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia powyższych celów.
(31)
Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich wykonywanie.
Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(32)
Niektóre przepisy aktów uchylonych przez niniejszą dyrektywę powinny pozostać w mocy w celu zapewnienia ciągłości obowiązujących wartości dopuszczalnych w zakresie jakości powietrza dla dwutlenku azotu aż do ich zastąpienia z dniem 1 stycznia 2010 r., ciągłości przepisów dotyczących sprawozdań w zakresie jakości powietrza aż do momentu przyjęcia nowych środków wykonawczych oraz ciągłości zobowiązań w zakresie wstępnej oceny jakości powietrza zgodnie z wymogami dyrektywy 2004/107/WE.
(33)
Obowiązek włączenia niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczyć się tylko do przepisów, które stanowią istotną zmianę w stosunku do poprzednich dyrektyw.
Obowiązek włączenia przepisów, które nie zostały zmienione wynika z poprzednich dyrektyw.
(34)
Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
W szczególności niniejsza Dyrektywa ma na celu promowanie włączenia do wspólnotowej polityki wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i poprawę jego jakości, zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, o którym mowa w art. 37 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(35)
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23
.
Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Rozdział I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki mające na celu:
1)
zdefiniowanie i określenie celów dotyczących jakości powietrza atmosferycznego, wyznaczonych w taki sposób, aby unikać, zapobiegać lub ograniczać szkodliwe oddziaływanie na zdrowie ludzi i całe środowisko naturalne;
2)
ocenę jakości powietrza atmosferycznego w Państwach Członkowskich na podstawie wspólnych metod i kryteriów, w szczególności ocenę stężenia niektórych zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym;
3)
dostarczenie informacji na temat jakości powietrza atmosferycznego pomocnej w walce z zanieczyszczeniami i uciążliwościami oraz w monitorowaniu długoterminowych trendów wynikających z realizacji wspólnotowych i krajowych środków;
4)
zapewnienie społeczeństwu dostępu do informacji na temat jakości powietrza atmosferycznego;
5)
utrzymanie jakości powietrza atmosferycznego tam, gdzie jest ona dobra, oraz jej poprawę w pozostałych przypadkach;
6)
promowanie ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie ograniczania zanieczyszczeń powietrza.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się, że:
1)
"powietrze atmosferyczne" oznacza powietrze na zewnątrz budynków zawarte w troposferze, z wyjątkiem miejsc pracy;
2)
"zanieczyszczenie" oznacza dowolną substancję znajdującą się w powietrzu atmosferycznym, która może prawdopodobnie mieć szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i/lub całe środowisko naturalne;
3)
"poziom" oznacza stężenie zanieczyszczenia w powietrzu atmosferycznego lub jego odkładanie się na powierzchni w danym czasie;
4)
"ocena" oznacza dowolną metodę wykorzystywaną do pomiaru, obliczeń, przewidywania lub oszacowania poziomów zanieczyszczeń;
5)
"wartość dopuszczalna" oznacza poziom ustalony na podstawie wiedzy naukowej, w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi i/lub całe środowisko naturalne, który należy osiągnąć w założonym terminie i nie przekraczać w terminie
późniejszym;
6)
"poziom
krytyczny" oznacza poziom ustalony na podstawie wiedzy naukowej, powyżej którego mogą wystąpić niepożądane efekty w odniesieniu do niektórych receptorów, takich jak rośliny, drzewa lub naturalne ekosystemy, jednak nie wobec człowieka;
7)
"margines tolerancji" oznacza procentowo określoną część wartości dopuszczalnej, o którą wartość ta może zostać przekroczona, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
8)
"wartość docelowa" oznacza poziom ustalony w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi i/lub całe środowisko naturalne, który należy osiągnąć tam gdzie to możliwe w założonym terminie;
9)
"próg ostrzegawczy" oznacza poziom zawartości, powyżej którego istnieje zagrożenie dla zdrowia ludzi wynikającego z krótkotrwałego narażenia, w takim przypadku Państwa Członkowskie mają natychmiastowe działania;
10)
"próg informowania" oznacza poziom zawartości, powyżej którego istnieje zagrożenie dla zdrowia ludzi wynikające z krótkotrwałego narażenia szczególnie wrażliwych grup ludności na działanie zanieczyszczeń; w takim przypadku niezbędna jest natychmiastowa i aktualna informacja;
11)
"górny próg oszacowania" oznacza poziom zawartości, poniżej którego można zastosować kombinację środków i technik modelowania do oceny jakości powietrza atmosferycznego;
12)
"dolny próg oszacowania" oznacza poziom zawartości, poniżej którego wystarczające jest zastosowanie technik modelowania i obiektywnego oszacowania do oceny jakości powietrza atmosferycznego;
13)
"cel długoterminowy" oznacza poziom zawartości jaki należy osiągnąć w dłuższej perspektywie, za wyjątkiem przypadków, gdy nie jest to możliwe w drodze zastosowania proporcjonalnych środków, w celu zapewnienia skutecznej ochrony dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego;
14)
"strefa" oznacza część terytorium Państwa Członkowskiego, wytyczoną przez to Państwo Członkowskie dla celów zarządzania i oceny jakości powietrza;
15)
"aglomeracja" oznacza obszar będący konurbacją o populacji przekraczającej 250 000 mieszkańców lub, w przypadku gdy liczba ludności wynosi 250 000 lub mniej, obszar o gęstości zaludnienia na km² ustalonej przez Państwa Członkowskie;
16)
"emisje z naturalnych źródeł" oznaczają każdą obecną w powietrzu substancję, niebędącą jednak bezpośrednim lub pośrednim skutkiem działalności ludzkiej; należą do nich w szczególności emisje uwarunkowane zjawiskami przyrodniczymi, jak na przykład wybuchami wulkanów, aktywnością sejsmiczną i geotermiczną, przypadkowymi pożarami terenów niezagospodarowanych, solą morską, ponownym zawieszaniem się w powietrzu atmosferycznym cząstek pochodzenia naturalnego lub ich przenoszeniem z obszarów suchych;
(17)
"PM10" oznacza pył zawieszony przechodzący przez otwór sortujący, określony w EN 12341, przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej 10 mikrometrów;
(18)
"PM2,5" oznacza pył zawieszony przechodzący przez otwór sortujący, określony w EN 14907, przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej 2,5 mikrometrów;
19)
"średni wskaźnik stopnia narażenia na działanie" oznacza średni poziom określony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach miejskich na całym terytorium Państwa Członkowskiego, odzwierciedlający narażenie ludności na działanie zanieczyszczeń;
20)
"docelowe ograniczenie stopnia narażenia" oznacza procentowe ograniczenie średniego wskaźnika narażenia na działanie ustalone w celu ograniczenia szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi; powyższe należy w miarę możliwości zrealizować w założonym terminie;
21)
"obszary miejskie" oznaczają miejsca na terenach miejskich, gdzie pozorne poziomy stopnia narażenia na działanie zanieczyszczeń są reprezentatywne dla całej ludności miejskiej;
22)
"tlenek azotu" oznacza sumę stosunku ilościowego mieszanki (ppbv) podtlenku azotu (tlenek azotu) i dwutlenku azotu wyrażoną w jednostkach stężenia wagowego dwutlenku węgla (µg/m3);
23)
"stały pomiar" oznacza pomiary przeprowadzane w stałych miejscach, zarówno w trybie ciągłym jak i na zasadzie wyrywkowych próbek dla określenia poziomów zgodnie z założonymi celami dotyczącymi jakości danych;
24)
"pomiar wskaźnikowy" oznacza pomiary, które spełniają mniej restrykcyjne kryteria jakościowe w porównaniu do pomiarów stałych;
25)
"lotne związki organiczne" (LZO) oznaczają wszystkie związki organiczne pochodzące z antropogenicznych i biogenicznych źródeł, inne niż metan, które są zdolne do produkowania utleniaczy fotochemicznych w reakcjach z tlenkami azotu przy udziale światła słonecznego.
Artykuł 3
Zakres obowiązków
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają na odpowiednim poziomie właściwe władze i organy odpowiedzialne za:
a)
ocenę jakości powietrza atmosferycznego;
b)
zatwierdzanie systemów pomiarowych (metody, sprzęt, sieci i laboratoria);
c)
zapewnienie dokładnych pomiarów;
d)
analizę metod oceny;
e)
koordynację na swoim terytorium wspólnotowych programów zapewnienia jakości, opracowanych przez Komisję;
f)
współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją.
W razie konieczności, właściwe władze i organy stosują się do postanowień
załącznika I sekcja C.
2.
Państwa Członkowskie podają do publicznej wiadomości informację o właściwych władzach i organach wyznaczonych do zadań, o których mowa w ust. 1.
Rozdział II
Ocena jakości powietrza atmosferycznego
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 4
Ustanowienie stref i aglomeracji
Państwa Członkowskie ustanawiają strefy i aglomeracje na całym swoim terytorium.
Ocenę jakości powietrza i zarządzanie jakością powietrza prowadzi się we wszystkich strefach i aglomeracjach.
Sekcja 2
Ocena jakości powietrza atmosferycznego w odniesieniu do dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu zawieszonego, ołowiu, benzenu i tlenku węgla
Artykuł 5
System oceny
1.
W odniesieniu do dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu zawieszonego (PM10 i PM2,5), ołowiu, benzenu i tlenku węgla, w zakresie ochrony zdrowia i roślinności zastosowanie mają górny i dolny próg oszacowania określone w
załączniku II sekcja A.
Każda strefa i aglomeracja podlegają klasyfikacji w zależności od progów oszacowania.
2.
Klasyfikacja, o której mowa w ust. 1 podlega
monitorowaniu, a po dokonaniu oceny wyników, podlega przeglądowi
raz na pięć lat, zgodnie z procedurą określoną w
załączniku II sekcja B
.
Klasyfikacja podlega jednak częstszym przeglądom w przypadku wystąpienia znacznych zmian w działalności istotnej dla stężenia w powietrzu dwutlenku siarki, dwutlenku azotu lub, tam, gdzie ma to istotne znaczenie, tlenków azotu, pyłu zawieszonego (PM10, PM2,5), ołowiu, benzenu lub tlenku węgla.
Artykuł 6
Kryteria oceny
1.
Państwa Członkowskie dokonują oceny jakości powietrza atmosferycznego na całym swoim terytorium, w zakresie zanieczyszczeń, o których mowa w art. 5 , zgodnie z kryteriami ustalonymi w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.
We wszystkich strefach i aglomeracjach, gdzie poziom zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym, o którym mowa w ust. 1, przekracza górny próg oszacowania ustalony dla tych zanieczyszczeń, należy zastosować stałe pomiary do oceny jakości powietrza atmosferycznego.
Stałe pomiary
są uzupełniane
technikami modelowania i/lub pomiarami wskaźnikowymi dla zapewnienia dokładnej informacji na temat jakości powietrza atmosferycznego.
3.
We wszystkich strefach i aglomeracjach, gdzie poziom zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym, o którym mowa w ust. 1, jest niższy od dolnego progu oszacowania ustalonego dla tych zanieczyszczeń,
stosuje się
kombinację stałych pomiarów i technik modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych do oceny jakości powietrza atmosferycznego.
4.
We wszystkich strefach i aglomeracjach, gdzie poziom zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym, o którym mowa w ust. 1, jest niższy od dolnego progu oszacowania ustalonego dla tych zanieczyszczeń, wystarcza stosowanie technik modelowania lub obiektywnego oszacowania do oceny jakości powietrza atmosferycznego.
5.
Oprócz ocen, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, pomiarów dokonuje się w miejscach oddalonych od istotnych źródeł zanieczyszczeń, dla uzyskaniaco najmniej informacji na temat stężenia wagowego i chemicznego składu drobnego pyłu zawieszonego (PM2,5) na podstawie średnich rocznych, a pomiary te przeprowadzane są zgodnie z następującymi kryteriami:
a)
na każde 100 000 km2 przypada jeden punkt poboru próbek;
b)
każde Państwo Członkowskie instaluje jedną stację pomiarową lub może, po uzgodnieniu z sąsiadującymi Państwami Członkowskimi, zainstalować jedną lub kilka wspólnych stacji pomiarowych, obejmujących stosowne pobliskie obszary w celu uzyskania koniecznego rozmieszczenia przestrzennego;
c)
we właściwych przypadkach, system monitorowania jest skoordynowany ze strategią monitorowania i programem pomiarów w ramach programu współpracy w zakresie monitorowania i oceny przemieszczania się na duże odległości zanieczyszczeń powietrza w
Europie;
d)
Sekcja A załącznika I stosuje się do celów dotyczących jakości danych w odniesieniu do pomiarów wagowych pyłu zawieszonego, a załącznik IV stosuje się w całości.
Państwa Członkowskie informują także Komisję o metodach pomiarowych stosowanych do pomiaru składu chemicznego drobnego pyłu zawieszonego (PM2,5).
Artykuł 7
Punkt poboru próbek
1.
Rozmieszczenie punktów poboru próbek do pomiaru dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu zawieszonego (PM10 i PM2,5), ołowiu, benzenu i tlenku węgla w powietrzu atmosferycznym ustala się na podstawie kryteriów podanych w załączniku III.
2.
W każdej strefie lub aglomeracji, gdzie stałe pomiary są jedynym źródłem informacji w zakresie oceny jakości powietrza, ilość punktów poboru próbek dla każdego istotnego zanieczyszczenia nie jest mniejsza niż minimalna ilość punktów poboru próbek podana w
załączniku V sekcja A.
W tych strefach lub aglomeracjach odpowiednich pomiarów należy dokonywać codziennie.
Jednak w odniesieniu do stref i aglomeracji, w których informacje pochodzące ze stałych pomiarów są uzupełniane informacjami uzyskanymi z modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych, całkowita ilość punktów poboru próbek określona w załączniku V, sekcji A może zostać zmniejszona maksymalnie o 50%, pod warunkiem, że zostaną spełnione następujące kryteria:
a)
metody uzupełniające dostarczą danych niezbędnych do oceny jakości powietrza w odniesieniu do wartości dopuszczalnych,
wartości docelowych
lub progu ostrzegawczego, jak również przyniosą odpowiednie informacje dla społeczeństwa;
b)
w punktach poboru próbek, które mają zostać zainstalowane, przeprowadza się codzienne pomiary;
c)
ilość punktów poboru próbek, które mają zostać zainstalowane, oraz przestrzenne rozmieszczenie punktów stosujących inne metody są wystarczające dla ustalenia stężenia istotnych zanieczyszczeń zgodnie z celami dotyczącymi jakości danych określonych w
załączniku I sekcja A
i umożliwiają uzyskanie wyników oceny spełniających kryteria podane w
załączniku I sekcja B
.
W przypadku, o którym mowa w drugim akapicie, wyniki modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych uwzględnia się przy ocenie jakości powietrza w odniesieniu do wartości dopuszczalnych lub
wartości docelowych
.
3.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójne stosowanie kryteriów przy wyborze punktów poboru próbek.
Artykuł 8
Referencyjne metody pomiarowe
Państwa Członkowskie stosują referencyjne metody pomiarowe i kryteria podane w załączniku VI, sekcjach A i C.
Pozostałe metody pomiarowe mogą być stosowane po spełnieniu warunków, o których mowa w
załączniku VI sekcja B
.
Sekcja 3
Ocena jakości powietrza atmosferycznego w odniesieniu do ozonu
Artykuł 9
Kryteria oceny
1.
W przypadku, gdy w danej strefie lub aglomeracji stężenie ozonu przekroczyło długoterminowe cele określone w
pkt 3 załącznika VII
w okresie pięciu lat poprzedzających pomiar, należy wprowadzić stałe pomiary.
2.
W przypadku, gdy dostępne dane obejmują okres krótszy niż pięć lat, Państwa Członkowskie mogą, w celu stwierdzenia czy długoterminowe cele, o których mowa w ust. 1, zostały przekroczone w ciągu tych pięciu lat, połączyć wyniki z krótkoterminowych kampanii pomiarowych, przeprowadzonych tam, gdzie istnieje prawdopodobieństwo, że poziomy zanieczyszczeń są najwyższe, z wynikami uzyskanymi w trakcie przeprowadzonej inwentaryzacji emisji i modelowania.
Artykuł 10
Rozmieszczenie punktów poboru próbek do pomiaru stężenia ozonu
1.
Rozmieszczenie punktów poboru próbek do pomiaru stężenia ozonu ustala się zgodnie z kryteriami podanymi w załączniku VIII.
2.
Ilość punktów poboru próbek służących stałym pomiarom stężenia ozonu w każdej strefie lub aglomeracji, dla których pomiar jest jedynym źródłem informacji, na podstawie, której dokonuje się oceny jakości powietrza, odpowiada minimalnej ilości punktów poboru próbek określonej w
załączniku IX sekcja A.
Jednak w odniesieniu do stref lub aglomeracji, dla których informacje pochodzące z punktów poboru próbek służących stałym pomiarom są uzupełniane informacjami z modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych, ilość punktów poboru próbek określona w
załączniku IX sekcja A
może zostać zmniejszona pod warunkiem, że spełnione są następujące warunki:
a)
metody uzupełniające zapewniają odpowiedni poziom informacji umożliwiający ocenę jakości powietrza pod względem wartości docelowych, celów długoterminowych, progów informowania i progów ostrzegawczych;
b)
ilość punktów poboru próbek, które mają zostać zainstalowane, oraz przestrzenne rozmieszczenie punktów stosujących inne metody są wystarczające dla ustalenia stężenia ozonu, zgodnie z celami dotyczącymi jakości danych określonymi w
załączniku I sekcja A
i umożliwiają uzyskanie wyników oceny spełniających kryteria podane w
załączniku I sekcja B
;
c)
ilość punktów poboru próbek w każdej strefie i w każdej aglomeracji odpowiada przynajmniej jednemu punktowi poboru próbek na dwa miliony mieszkańców lub jednemu punktowi poboru próbek na 50 000 km2 w zależności od tego, który z powyższych elementów wymaga większej ilości punktów, poboru próbek, jednak na każdą strefę lub aglomerację musi przypadać przynajmniej jeden punkt poboru próbek;
d)
dwutlenek azotu jest mierzony we wszystkich pozostałych punktach poboru próbek z wyjątkiem stacji terenowych.
W przypadku, o którym mowa w drugim akapicie, wyniki modelowania i/lub pomiarów wskaźnikowych uwzględnia się przy ocenie jakości powietrza w odniesieniu do wartości docelowych.
3.
Pomiarów dwutlenku azotu dokonuje się w co najmniej 50 % punktów poboru próbek ozonu wymaganych na podstawie
załącznika IX sekcja A
.
Pomiary te mają charakter ciągły, z wyjątkiem stacji terenowych, o których mowa w
załączniku VIII sekcja A,
gdzie mogą być stosowane inne metody pomiarowe.
4.
W strefach i aglomeracjach, gdzie w każdym z okresów pięciu poprzednich lat pomiarów stężenie jest niższe od długoterminowych celów, liczba punktów poboru próbek służących stałym pomiarom ustalana jest zgodnie z załącznikiem IX, sekcją B.
5.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia działanie przynajmniej jednego punktu poboru próbek na swoim terytorium, dostarczającego dane na temat stężenia prekursorów ozonu podanych w załączniku X. Każde Państwo Członkowskie wybiera ilość i lokalizację stacji, w których dokonywane będą pomiary prekursorów ozonu, z uwzględnieniem celów i metod podanych w załączniku X.
Artykuł 11
Referencyjne metody pomiarowe
1.
Państwa Członkowskie stosują referencyjne metody pomiaru ozonu, określone w ust. 8
załącznika VI sekcja A
.
Pozostałe metody pomiarowe mogą być stosowane po spełnieniu warunków, o których mowa w
załączniku VI sekcja B
.
2.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o metodach, jakie stosuje w zakresie poboru próbek i pomiarów LZO, podanych w załączniku X.
Rozdział III
Zarządzanie jakością powietrza atmosferycznego
Artykuł 12
Wymogi dla przypadków, gdy poziomy zanieczyszczenia są niższe niż wartości dopuszczalne i
wartości docelowe
W strefach i aglomeracjach, gdzie poziomy dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, PM10, PM2,5,, ołowiu, benzenu i tlenku węgla w powietrzu atmosferycznym są niższe niż odpowiednie wartości dopuszczalne lub
wartości docelowe
, określone w załącznikach XI i XIV,
państwa członkowskie
utrzymują poziomy tych zanieczyszczeń poniżej wartości dopuszczalnych lub pułapów stężenia i dokładają starań o zachowanie jak najlepszej jakości powietrza atmosferycznego, zgodnej z zasadami trwałego rozwoju.
Artykuł 13
Wartości dopuszczalne
i progi ostrzegawcze
dla ochrony zdrowia ludzi
1.
Państwa członkowskie
, uwzględniając sekcję A załącznika III,
zapewniają na swoim terytorium, aby poziom dwutlenku siarki, PM10, ołowiu i tlenku węgla w powietrzu atmosferycznym nie przekraczał wartości dopuszczalnych podanych w załączniku XI.
W odniesieniu do dwutlenku azotu i benzenu, wartości dopuszczalne, określone w załączniku XI, nie mogą być przekroczone po terminach podanych w załączniku XI.
Przestrzeganie tych wymogów jest oceniane zgodnie z sekcją B załącznika III.
Marginesy tolerancji podane w załączniku XI stosuje się zgodnie z art. 21.
2.
Progi ostrzegawcze odnoszące się do stężenia dwutlenku siarki i dwutlenku azotu w powietrzu atmosferycznym odpowiadają wartościom podanym w
załączniku XII sekcja A.
3.
Państwa członkowskie mogą wyznaczyć strefy i aglomeracje, w których wartości dopuszczalne dla PM10 są przekroczone z powodu stężenia PM10 w powietrzu atmosferycznym, wynikającego z powtórnego zawieszenia cząstek spowodowanego posypywaniem dróg piaskiem w okresie zimowym,
lub oczyszczaniem dróg pod warunkiem, że nie wpływa to na poziom PM
2,5
.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykazy wszystkich tego typu stref i aglomeracji wraz z informacjami na temat stężeń i źródeł pyłu zawieszonego PM10 na ich terenie.
Informując Komisję, zgodnie z art. 25, Państwa Członkowskie przedstawiają niezbędne uzasadnienie mające na celu wykazanie, że jakiekolwiek przekroczenie stężeń spowodowane jest wystąpieniem zjawiska ponownego zawieszenia cząstek oraz że zostały podjęte odpowiednie środki dla ich obniżenia.
Nie naruszając przepisów art. 19, dla stref lub aglomeracji, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, państwa członkowskie muszą opracować plany i programy, o których mowa w art. 21, wyłącznie w przypadku, gdy przekroczenie dopuszczalnych stężeń jest spowodowane źródłami PM10 innymi niż posypywanie dróg piaskiem
i solą
w okresie zimowym.
Artykuł 14
Poziomy krytyczne
1.
Państwa Członkowskie na obszarach oddalonych od aglomeracji lub innych terenów zabudowanych, zapewniają zgodność z poziomami krytycznymi podanymi w załączniku XIII.
W przypadku znacznego zagrożenia co do wystąpienia niepożądanych skutków Państwa Członkowskie mogą zastosować poziomy krytyczne,
o których mowa w akapicie pierwszym
, także na terenie aglomeracji i innych obszarów zabudowanych.
2.
W przypadku, gdy stałe pomiary są jedynym źródłem informacji, na której opiera się ocena jakości powietrza, ilość punktów poboru próbek nie może być mniejsza niż minimalna ilość podana w
załączniku V sekcja C.
W przypadku, gdy informacje te uzupełniają pomiary wskaźnikowe lub modelowanie, wówczas minimalna ilość punktów poboru próbek może być zmniejszono o nie więcej niż 50 %, pod warunkiem, że oceniane stężenie odpowiednich zanieczyszczeń można ustalić zgodnie z celami dotyczącymi jakości danych, podanymi w
załączniku I sekcja A
.
Artykuł 15
Docelowe ograniczenie stopnia narażenia na działanie PM2,5 oraz
wartość docelowa i wartość dopuszczalna dla stężenia PM
2,5
dla ochrony zdrowia ludzi
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że docelowe ograniczenie stopnia narażenia na działanie PM2,5, określone w
załączniku XIV sekcja B
osiągną w terminie podanym w tymże załączniku XIV.
2.
Średni wskaźnik narażenia dla PM2,5 ocenia się zgodnie z
załącznikiem XIV sekcja A
.
3.
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z załącznikiem III, zapewnia, aby rozmieszczenie i indywidualna ilość punktów poboru próbek służących określeniu średniego wskaźnika narażenia PM2,5 prawidłowo odzwierciedlały narażenie na jego działanie całej ludności.
Ilość punktów poboru próbek nie jest mniejsza niż podana w
załączniku V sekcja B.
4.
Państwa członkowskie zapewniają
osiągnięcie wartości docelowej i wartości dopuszczalnej dla stężenia
PM2,5 w powietrzu
atmosferycznym na
całym ich terytorium po terminie podanym
w załączniku XIV sekcja C.
5.
Marginesy tolerancji podane w
załączniku XIV sekcja C
stosuje się zgodnie z art. 21.
Artykuł 16
Wymogi dla stref i aglomeracji, w których stężenie ozonu przekracza długoterminowe cele
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wartości docelowe i cele długoterminowe podane w załączniku VII zostaną zrealizowane w terminach określonych w tymże załączniku.
2.
Dla obszarów i aglomeracji, w których wartości docelowe zostały przekroczone, Państwa Członkowskie zapewniają, że plany lub programy przygotowane na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/81/WE są wdrożone w celu zrealizowania wartości docelowych, z wyjątkiem przypadków, gdy ich realizacja nie jest możliwa za pomocą odpowiednich środków, począwszy od terminu podanego w
pkt 2 załącznika VII.
W przypadku, gdy zgodnie z art. 21 ust. 1 niniejszej dyrektywy, plany lub programy muszą zostać przygotowane lub zrealizowane w odniesieniu do zanieczyszczeń innych niż ozon, Państwa Członkowskie w miarę potrzeb przygotowują lub realizują zintegrowane plany lub programy obejmujące wszystkie przedmiotowe zanieczyszczenia.
3.
Dla stref i aglomeracji, w których poziom ozonu w powietrzu atmosferycznym jest wyższy niż długoterminowe cele, ale niższy od lub równy wartości docelowej, Państwa Członkowskie przygotowują i wdrażają skuteczne z punktu widzenia kosztów środki w celu osiągnięcia długoterminowych celów.
Środki te są co najmniej spójne ze wszystkimi planami i programami, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 17
Wymogi dla stref i aglomeracji, w których stężenie ozonu spełnia długoterminowe cele
Dla stref i aglomeracji, w których poziom ozonu spełnia długoterminowe cele, Państwa Członkowskie, w zakresie, w jakim czynniki, takie jak transgraniczny charakter zanieczyszczenia ozonem i warunki meteorologiczne na to pozwalają, zachowują poziomy ozonu poniżej długoterminowych celów oraz poprzez odpowiednie środki utrzymują najlepszą jakość powietrza zgodną zarówno ze zrównoważonym rozwojem jak i wysokim poziomem ochrony środowiska naturalnego oraz ochrony zdrowia ludzi.
Artykuł 18
Środki wymagane w przypadku przekroczenia progów informowania i progów ostrzegawczych
W przypadku przekroczenia progu informowania lub któregokolwiek z progów ostrzegawczych, o których mowa w załączniku XII, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania mające na celu poinformowanie społeczeństwa za pośrednictwem radia, telewizji, prasy lub internetu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji, na zasadzie tymczasowości, informacje dotyczące zarejestrowanych poziomów i okresów czasu, w trakcie których próg ostrzegawczy lub próg informowania był przekroczony.
Artykuł 19
Emisje zanieczyszczeń z naturalnych źródeł
1.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć strefy lub aglomeracje, w których przekroczenie wartości dopuszczalnych lub
wartości docelowych
dla danego zanieczyszczenia związane jest z naturalnym źródłem.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz tego typu stref lub aglomeracji wraz z informacją na temat stężeń i źródeł pochodzenia oraz dokumentację potwierdzającą związek przekroczonych stanów z naturalnymi źródłami.
2.
W przypadku, gdy Komisja zostanie poinformowana o przekroczeniu, które można przypisać naturalnym źródłom zgodnie z ust. 1, przekroczenie to nie jest traktowane jako przekroczenie dla celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Odroczenie terminów realizacji i wyłączeń z obowiązku stosowania określonych wartości dopuszczalnych
1.
W przypadku, gdy w określonej strefie lub aglomeracji, zgodność z wartościami dopuszczalnymi dla dwutlenku siarki lub benzenu,
PM
10
lub
wartość docelowa dla
PM2,5 nie może być osiągnięta w terminach określonych w załączniku XI lub w
załączniku XIV sekcja C
, państwa członkowskie mogą odroczyć ustalone terminy maksymalnie o
cztery lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy
w odniesieniu do danej strefy lub aglomeracji,
jeżeli państwo członkowskie wykazuje, że na szczeblu krajowym, lokalnym i regionalnym podjęto wszelkie środki konieczne do realizacji powyższych terminów.
Plan lub program zostanie opracowany dla strefy lub aglomeracji zgodnie z art. 21 ze wskazaniem środków, jakie zostaną podjęte w celu osiągnięcia wartości dopuszczalnych lub wartości docelowych w nowym terminie.
2.
W przypadku, gdy w określonej strefie lub aglomeracji, zgodność z wartościami dopuszczalnymi dla dwutlenku siarki, tlenku
węgla i ołowiu
, podanymi w załączniku XI nie może być osiągnięta ze względu na szczególne lokalne warunki rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń, niekorzystne warunki klimatyczne lub zanieczyszczenia transgraniczne, państwa członkowskie zostają wyłączone z obowiązku stosowania tych wartości dopuszczalnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r., po spełnieniu warunków określonych w
ust. 1.
3.
Państwa członkowskie mogą odroczyć terminy osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla PM
10
i wartości docelowej dla PM
2,5
, o których mowa w ustępie 1, o dodatkowy okres wynoszący maksymalnie dwa lata dla określonej strefy lub aglomeracji, jeżeli z planu lub programu zgodnie z ust. 1 wynika, że osiągnięcie wartości dopuszczalnych jest niemożliwe, pod warunkiem wykazania przez państwo członkowskie, iż na szczeblu krajowym, lokalnym i regionalnym podjęto wszelkie środki konieczne do realizacji powyższych terminów, łącznie z wdrożeniem dyrektyw i rozporządzeń, o których mowa w punkcie 10 załącznika XV w terminach określonych w tych aktach prawnych.
W zmienionym planie lub programie należy wyjaśnić powody przekroczenia wymienionych powyżej terminów i określić, jakie środki zostaną przyjęte w celu osiągnięcia wartości dopuszczalnych lub docelowych w dodatkowym okresie.
4.
W przypadku stosowania przez państwo członkowskie ust.
1, 2 lub 3,
zapewnia ono, aby wartość dopuszczalna lub
docelowa dla
każdego zanieczyszczenia nie była przekroczona o więcej niż margines tolerancji podany w załączniku XI lub XIV dla danego zanieczyszczenia.
5.
Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję
oraz wszystkie pozostałe państwa członkowskie
o przypadkach, które ich zdaniem wymagają stosowania ust.
1, 2 lub 3
, i przekazują plany lub
programy, o
których mowa w ust. 1, wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami potrzebnymi Komisji do oceny czy spełniono konieczne warunki.
Oceniając, czy odpowiednie warunki zostały spełnione szczególną uwagę należy zwrócić na podjęte dodatkowe środki wspólnotowe w celu wsparcia państw członkowskich w osiągnięciu określonych wartości docelowych i dopuszczalnych.
W przypadku, gdy Komisja nie zgłosi zastrzeżeń w ciągu
sześciu miesięcy
od daty otrzymania zgłoszenia, o którym mowa w pierwszym akapicie, uznaje się, że wymogi ust.
1, 2 lub 3
zostały spełnione.
W razie zastrzeżeń Komisja może zażądać od państw członkowskich dostosowania lub przygotowania nowych planów lub
programów
.
Rozdział IV
Plany i programy
Artykuł 21
Plany i programy w zakresie jakości powietrza
1.
W przypadku, gdy w określonej strefie lub aglomeracji poziomy zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym przekraczają wartości dopuszczalne lub wartości
docelowe, plus
określony margines tolerancji dla każdego z przypadków, państwa członkowskie zapewniają opracowanie planów lub programów dla przedmiotowych stref i aglomeracji w celu uzyskania odpowiednich wartości lub wartości
docelowych, określonych
w załącznikach XI i XIV.
Te plany lub programy zawierają co najmniej informacje podane w załączniku XV.
Plany i programy mogą w razie potrzeby zawierać środki zgodne z art. 22.
Plany i programy opracowuje się ze wskazaniem na fakt, że wobec zakładów przemysłowych objętych dyrektywą 96/61/WE, stosujących najlepsze dostępne techniki w znaczeniu art. 2 pkt 11 wymienionej dyrektywy, nie stosuje się żadnych środków wykraczających poza stosowanie najlepszych dostępnych technik.
Plany i programy należy przekazywać Komisji łącznie, w odpowiedniej formie elektronicznej w terminie określonym zgodnie z art. 26 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie, w możliwym zakresie, zapewniają spójność z pozostałymi planami wymaganymi na mocy dyrektywy 2001/80/WE, dyrektywy 2001/81/WE lub dyrektywy 2002/49/WE w celu osiągnięcia odpowiednich celów dotyczących środowiska naturalnego.
3.
Plany i programy, o których mowa w
ust. 1 nie
podlegają ocenie na mocy dyrektywy 2001/42/WE.
Artykuł 22
Krótkoterminowe plany działania
1.
W przypadku, gdy w określonej strefie lub aglomeracji istnieje zagrożenie, że poziomy zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym przekroczą jedną lub kilka wartości
dopuszczalnych, wartości
docelowych lub progów ostrzegawczych, o których mowa w załącznikach VII,
XI, XII, XIV
, państwa członkowskie, tam gdzie
wydaje się
to konieczne, opracowują plany działania określające krótkoterminowe środki, jakie należy podjąć w celu ograniczenia zagrożenia oraz skrócenia czasu występowania zjawiska.
Państwa
członkowskie opracowują krótkoterminowe plany działania tylko w przypadku, gdy uznają, że istnieje możliwość, przy uwzględnieniu lokalnych warunków geograficznych, klimatycznych i ekonomicznych, ograniczenia zagrożenia, okresu czasu jego występowania lub stopnia przekroczenia.
Opracowując krótkoterminowe plany działania państwa członkowskie biorą pod uwagę decyzję 2004/279/WE.
2.
Krótkoterminowe plany działania, o których mowa w ust. 1, mogą, w zależności od indywidualnych przypadków, obejmować środki
o sprawdzonej krótkoterminowej skuteczności
niezbędne do kontrolowania i, w razie konieczności, zawieszania
działalności, która jest wyraźnie odpowiedzialna za zwiększone
ryzyko przekroczenia wartości
dopuszczalnych lub
wartości docelowych, lub progów ostrzegawczych.
Art. 21 ust. 1 akapit drugi stosuje się odpowiednio.
3.
Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej i do wiadomości właściwych
organizacji zarówno
wyniki swoich badań w zakresie wykonalności i treści szczegółowych krótkoterminowych planów działania, jak i realizacji tych planów.
Do właściwych organizacji należą organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie oraz organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup ludności, inne właściwe instytucje w dziedzinie opieki zdrowotnej, a także odpowiednie stowarzyszenia gospodarcze.
4.
Począwszy od ...
*
12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja regularnie publikuje przykłady najlepszych praktyk opracowywania krótkoterminowych planów działania.
Artykuł 23
Transgraniczne zanieczyszczenie powietrza
1.
W przypadku przekroczenia progu ostrzegawczego, wartości dopuszczalnych lub
docelowych, a
także stosownych marginesów tolerancji lub długoterminowych celów, spowodowanego transgranicznym przenoszeniem się zanieczyszczeń lub ich prekursorów, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują i, tam gdzie to konieczne, określają wspólne działania, takie jak przygotowanie wspólnych lub skoordynowanych planów lub programów zgodnych z art. 21 w celu zlikwidowania przekroczeń, poprzez zastosowanie odpowiednich, lecz proporcjonalnych środków.
2.
Komisję zaprasza się do udziału i wspierania procesu współpracy, o którym mowa w ust. 1.
W razie konieczności Komisja, uwzględniając sprawozdania określone w art. 9 dyrektywy 2001/81/WE, podejmuje decyzję czy należy podjąć dalsze działania na poziomie wspólnotowym, mające na celu ograniczenie emisji prekursorów odpowiedzialnych za transgraniczne zanieczyszczenie.
3.
Państwa Członkowskie, gdy to właściwe - zgodnie z art. 22, przygotowują i realizują wspólne krótkoterminowe plany działania obejmujące sąsiednie obszary w innych Państwach Członkowskich.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby takie sąsiednie obszary w innych Państwach Członkowskich, które opracowały krótkoterminowe plany działania, otrzymywały wszystkie właściwe informacje.
4.
W przypadku przekroczenia progu informowania lub progu ostrzegawczego w strefach lub aglomeracjach położonych blisko granic, tak szybko jak to możliwe należy zawiadomić właściwe władze w sąsiednich Państwach Członkowskich.
Informacje są podawane do publicznej wiadomości.
5.
Opracowując plany i programy określone w ust. 1 i 3 oraz przekazując informacje do publicznej wiadomości, zgodnie z ust. 4, Państwa Członkowskie nawiązują w stosownych przypadkach współpracę z państwami trzecimi, w szczególności z krajami kandydującymi.
Rozdział V
Informacja i sprawozdania
Artykuł 24
Podawanie informacji do wiadomości publicznej
1.
Państwa członkowskie zapewniają, aby zarówno społeczeństwo jak i właściwe organizacje, takie jak organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie oraz organizacje reprezentujące interesy wrażliwych grup
ludności, inne
właściwe jednostki zajmujące się ochroną zdrowia,
a także odpowiednie stowarzyszenia gospodarcze
były odpowiednio i na czas informowane:
a)
o jakości powietrza, zgodnie z załącznikiem XVI;
b)
o decyzjach odraczających, zgodnie z art
.
20 ust. 1 i ust. 3
;
c)
o wszystkich wyjątkach zgodnie z art. 20 ust. 2;
d)
o planach i
programach, o
których mowa w art. 16 ust. 2, art. 20
ust. 1 i
art. 21.
Informacje udostępnia się bezpłatnie poprzez łatwo dostępne media, w tym internet lub inne stosowne środki komunikacji, z uwzględnieniem przepisów
dyrektywy 2006/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... [w sprawie ustanowienia infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie (INSPIRE)]
.
2.
Państwa członkowskie udostępniają
ludności roczne
sprawozdania na temat zanieczyszczeń podlegających przepisom niniejszej dyrektywy.
Sprawozdania
te przedstawiają
poziomy przekraczające wartości
dopuszczalne, wartości
docelowe, długoterminowe cele, progi informowania i progi ostrzegawcze, dla przedmiotowych okresów sprawozdawczych.
Powyższe informacje zawierają także ocenę skutków tych przekroczeń.
Sprawozdania mogą zawierać, w razie konieczności, dodatkowe informacje i ocenę w zakresie ochrony lasów, jak również informacje na temat pozostałych zanieczyszczeń, dla których przepisy o monitorowaniu zawarte są w niniejszej dyrektywie, takich jak, między innymi, wybrane prekursory ozonu niepodlegające uregulowaniom, podane w
załączniku X sekcja B
.
Artykuł 25
Przekazywanie informacji i sprawozdań
Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje na temat jakości powietrza atmosferycznego udostępniane są Komisji.
Artykuł 26
Środki korygujące i wykonawcze
1.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w
art. 27 ust. 3
, zmienia w niezbędnym zakresie załączniki od I do VI, załączniki od VIII do X i załącznik XV.
Jednak zmiany te nie mogą bezpośrednio lub pośrednio wpływać na modyfikację żadnego z następujących elementów:
a)
wartości
dopuszczalnych, wymogów
dotyczących ograniczania narażenia, poziomów krytycznych, wartości docelowych, progów informowania i progów ostrzegawczych oraz długoterminowych celów podanych w załącznikach VII oraz od XI do XIV;
b)
terminów osiągnięcia zgodności z poszczególnymi parametrami określonymi w lit. a).
2.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w
art. 27 ust. 3
, określa zakres informacji udostępnianych przez
państwa członkowskie
zgodnie z art. 25.
Komisja określa także zasady usprawnienia metod przesyłania tych danych, a także sposoby wymiany informacji oraz przekazywania danych z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów skażenia powietrza na terenie Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27 ust. 2.
3.
Komisja opracowuje wytyczne dotyczące porozumień w zakresie ustanowienia wspólnych stacji pomiarowych, o których mowa w art. 6 ust. 5.
4.
Komisja publikuje wytyczne dotyczące wykazania równoważności, o której mowa w
załączniku VI sekcja B.
Rozdział VI
Komitet, przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 27
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet o nazwie "Komitet ds. jakości powietrza atmosferycznego", dalej zwany "komitetem".
2.
W przypadku
odwołania do niniejszego ustępu zastosowanie mają
art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z
uwzględnieniem jej
art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5a ust. 1-4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8
.
Artykuł 28
Kary
Państwa członkowskie ustanawiają system kar stosowanych w razie naruszenia przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, i podejmą wszelkie niezbędne działania w celu stosowania kar.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i
odstraszające
.
Artykuł 29
Uchylenie i przepisy przejściowe
1.
Dyrektywy 96/62/WE, 1999/30/WE, 2000/69/WE i 2002/3/WE uchyla się z dniem podanym w
art. 32 ust. 1
niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla obowiązków nałożonych na Państwa Członkowskie odnoszących się do ograniczeń czasowych w zakresie transpozycji i stosowania powyższych dyrektyw.
Jednakże w mocy pozostają następujące artykuły:
a)
artykuł 5 dyrektywy 96/62/WE do dnia 31 grudnia 2010 r.;
b)
artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 96/62/WE oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2002/3/WE do momentu wejścia w życie środków wykonawczych, o których mowa w art. 26 ust. 2 niniejszej dyrektywy;
c)
artykuł 9 ust. 3 i 4 dyrektywy 1999/30/WE do dnia 31 grudnia 2009 r.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w
załączniku XVIII
.
3.
Decyzja 97/101/WE zostaje uchylona z dniem wejścia w życie środków wykonawczych, o których w art. 26 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 30
Przegląd
W okresie pięciu lat od
wejścia w życie
dyrektywy, Komisja dokona przeglądu przepisów odnoszących się do PM2,5
i PM
10
z uwzględnieniem najnowszych wyników naukowych.
W szczególności
Komisja zaproponuje
szczegółowe działania mające na celu ustalenie prawnie wiążących zobowiązań, uwzględniających
sytuację
w poszczególnych państwach
członkowskich w
zakresie jakości powietrza i możliwości ograniczenia zanieczyszczeń.
W czasie przeglądu Komisja ustali, czy wystarczy nadal ustalać wartości dopuszczalne dla PM
10
czy też należy zastąpić je wartościami dopuszczalnymi dla PM
2.5
.
Artykuł 31
Środki wspólnotowe służące zmniejszeniu emisji u źródła
Jeżeli konieczne środki wspólnotowe służące zmniejszeniu emisji zanieczyszczeń u źródła, o których mowa w załączniku XVII, nie zostaną wdrożone przed 1 stycznia 2010 r., państwo członkowskie może otrzymać zgodę na 2 letni okres odstępstwa od przestrzegania PM
2,5
i PM
10
od dnia 1 stycznia 2010 r., pod warunkiem, że podejmuje ono odpowiednie środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia powietrza.
Całkowity okres stosowania odstępstwa nie może przekraczać okresów, o jakich mowa w art. 20 ust. 1 i 3.
Artykuł 32
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy
do dnia ...
*
12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
.
Niezwłocznie przedstawiają Komisji teksty powyższych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy nimi a niniejszą dyrektywą.
Przepisy te zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członko Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 33
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 34
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
CELE DOTYCZĄCE JAKOŚCI DANYCH
A.
Cele dotyczące jakości danych w zakresie oceny jakości powietrza
Dwutlenek siarki, dwutlenek azotu i tlenki azotu oraz tlenek węgla
Benzen
Pył zawieszony (PM10/PM2,5) i ołów
Ozon oraz odpowiednie
NO i NO2
Stałe pomiary (1)
Niepewność
Minimalny zakres danych
Minimalny przedział czasowy:
-obszary miejskie,
z ruchem ulicznym
- zakłady
przemysłowe
15 %
90 %
25 %
90 %
35 % (2)
90 %
25 %
90 %
15 %
90 % latem
75 % zimą
Pomiary wskaźnikowe
Niepewność
Minimalny zakres danych
Minimalny przedział czasowy
25 %
90 %
14 %(4)
30 %
90 %
14 %(3)
50 %
90 %
14 %(4)
30 %
90 %
>10 % latem
Niepewność modelowania:
Co godzinę
Średnie ośmiogodzinne
Średnie dzienne
Średnie roczne
50 %
50 %
50 %
30 %
-
-
-
-
50 %
jeszcze nie zdefiniowano
50 %
50 %
50 %
Niepewność obiektywnej oceny
75 %
100 %
100 %
75 %
(1) Państwa Członkowskie mogą stosować pomiary wyrywkowe zamiast stałych pomiarów dla benzenu i pyłu zawieszonego jeśli są w stanie wykazać Komisji, że niepewność pomiarów, w tym niepewność wynikająca z wyrywkowych próbek, spełnia cele jakościowe w 25 %, a przedział czasowy pomimo wszystko przekracza minimalny przedział czasowy wymagany dla pomiarów wskaźnikowych.
Wyrywkowe badania muszą być równo rozłożone w czasie w trakcie roku w celu uniknięcia wypaczenia danych.
Niepewność danych wynikająca z wyrywkowych badań może zostać określona zgodnie z procedurą przewidzianą przez ISO 11222 (2002) – "Określenie niepewności średniej czasowej pomiarów jakości powietrza".
Jeśli wyrywkowe badania stosuje się do oceny ilości przekroczonych poziomów (N[oszacowanie]) dziennej wartości dopuszczalnej PM10, należy zastosować następującą korektę: N[oszacowanie] = N[pomiar] x 365 dni / ilość dni pomiaru.
(2) rozłożone w czasie w ciągu roku, a zatem reprezentatywne dla zmiennych warunków klimatycznych i drogowych.
(3) wyrywkowo jednodniowy pomiar w tygodniu, równo rozłożony w ciągu roku, lub 8 tygodni równo rozłożonych w ciągu roku.
(4) wyrywkowo jeden pomiar w tygodniu, równo rozłożony w ciągu roku, lub 8 tygodni równo rozłożonych w ciągu roku.
Niepewność (określona na 95 % poziomu wiarygodności) metod oceny zostanie oceniona zgodnie z zasadami zawartymi w wytycznych CEN w zakresie wyrażania niepewności pomiarów (ENV 13005-1999), metodologią ISO 5725:1994 i wskazówkami zawartymi w sprawozdaniu CEN "Jakość powietrza – podejście do oszacowania niepewności w referencyjnych metodach pomiaru powietrza atmosferycznego" (CR 14377:2002E).
Podane w tabeli wartości procentowe dotyczą pojedynczych pomiarów uśrednionych w danym okresie, dla których określono wartości dopuszczalne, dla 95 % przedziału wiarygodności.
Dla pomiarów stałych niepewność interpretuje się jako określoną dla regionu właściwą wartość dopuszczalną.
Niepewność modelowania i obiektywnego oszacowania jest definiowana jako maksymalne odchylenie między zmierzonym i obliczonym poziomem stężenia w danym okresie dla wartości dopuszczalnej, bez uwzględnienia zdarzeń występujących w czasie.
Wymogi dotyczące minimalnej ilości uzyskanych danych i minimalnego przedziału czasowego nie uwzględniają utraty danych z powodu okresowej kalibracji lub normalnej konserwacji sprzętu.
B.
Wyniki oceny jakości powietrza
Dla stref lub aglomeracji, dla których inne źródła informacji uzupełniają dane uzyskane w wyniku przeprowadzonych pomiarów lub są jedynymi środkami oceny jakości powietrza, należy zebrać następujące informacje:
-
opis wykonywanych czynności związanych z oceną;
-
zastosowane szczegółowe metody, z odniesieniem do opisu danej metody;
-
źródła danych i informacji;
-
opis wyników, wraz ze wskaźnikami niepewności, a w szczególności określenie zasięgu każdego z obszarów lub, gdzie stosowne, długości przebiegającej przez strefę lub aglomerację drogi, na której stężenie przekracza wartości
dopuszczalne, wartości
docelowe lub długoterminowe cele plus margines tolerancji, w zależności od przypadku, oraz opis każdego obszaru, na terenie którego stężenie przekracza górny lub dolny próg oszacowania;
-
informacje dotyczące ludności potencjalnie narażona na działanie przekroczonych poziomów stężeń w stosunku do wartości dopuszczalnych.
C.
Gwarancja jakości w zakresie oceny jakości powietrza atmosferycznego: potwierdzanie danych
1.
Dla zagwarantowania dokładności pomiarów i zgodności z celami dotyczącymi jakości danych podanymi w sekcji A niniejszego załącznika, właściwe władze i organy, określone zgodnie z art. 3, zapewniają spełnienie następujących warunków:
-
- możliwość śledzenia wszystkich pomiarów dokonywanych w związku z oceną jakości powietrza atmosferycznego zgodnie z
art. 6 i 9
;
-
instytucje obsługujące sieci i poszczególne stacje pomiarowe posiadają wdrożone systemy gwarancji jakości i kontroli jakości, które gwarantują okresowe przeglądy zapewniające dokładność urządzeń pomiarowych;
-
proces gwarancji jakości/kontroli jakości wdrożony jest w zakresie zbierania danych i przygotowywania sprawozdań, a instytucje wyznaczone do tego zadania aktywnie uczestniczą w odpowiednich unijnych programach gwarancji jakości;
-
krajowe laboratoria, wyznaczone przez właściwe władze lub organy, określone zgodnie z art. 3, biorą udział we wspólnotowych procedurach porównywania danych dotyczących zanieczyszczeń podlegających uregulowaniom niniejszej dyrektywy, są akredytowane zgodnie z EN/ISO 17025 w zakresie metod stosowanych do celów powyższych procedur porównywania danych, lub są w takcie akredytacji.
Na terenie Państw Członkowskich laboratoria te biorą udział w procesie koordynacji wspólnotowych programów zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję, a także koordynują na poziomie krajowym właściwą realizację metod referencyjnych i prezentację równoważności metod niereferencyjnych.
2.
Wszelkie przesyłane dane uważa się za ważne.
ZAŁĄCZNIK II
OKREŚLENIE WYMOGÓW W ZAKRESIE OCENY STĘŻENIA DWUTLENKU SIARKI, DWUTLENKU AZOTU ORAZ TLENKÓW AZOTU PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10 i PM2,5), OŁOWIU, TLENKU WĘGLA I BENZENU W POWIETRZU ATMOSFERYCZNYM NA TERENIE STREFY LUB AGLOMERACJI
A.
Górny i dolny próg oszacowania
Zastosowanie mają następujące górne i dolne progi oszacowania:
a)
Dwutlenek siarki
Ochrona zdrowia
Ochrona roślinności
Górny próg oszacowania
60 % 24-godzinnej wartości dopuszczalnej (75 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 3 razy w ciągu roku kalendarzowego)
60 % wartości dopuszczalnej dla okresu zimowego (12 µg/m3)
Dolny próg oszacowania
40 % 24-godzinnej wartości dopuszczalnej (50 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 3 razy w ciągu roku kalendarzowego)
40 % wartości dopuszczalnej dla okresu zimowego (8 µg/m3)
b)
Dwutlenek azotu i tlenki azotu
Godzinowa wartość dopuszczalna dla ochrony zdrowia ludzi (NO2)
Roczna wartość dopuszczalna dla ochrony zdrowia ludzi (NO2)
Roczna wartość dopuszczalna dla ochrony roślinności (NO
x
)
Górny próg oszacowania
70 % wartości dopuszczalnej
140 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 18 razy w roku kalendarzowym
80 % wartości dopuszczalnej
(32 µg/m3)
80 % wartości dopuszczalnej (24 µg/m3)
Dolny próg oszacowania
50 % wartości dopuszczalnej (100 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 18 razy w ciągu
roku kalendarzowego)
65 % wartości dopuszczalnej (26 µg/m3)
65 % wartości dopuszczalnej
(19,5 µg/m3)
c)
Pył zawieszony (PM
10
/PM
2,5
)
średnia 24-godzinna
średnia roczna
PM10
średnia roczna
PM2,5
Górny próg oszacowania
30 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 7 razy w roku kalendarzowym
14 µg/m3
10 µg/m3
Dolny próg oszacowania
20 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 7 razy w roku kalendarzowym
10 µg/m3
7 µg/m3
d)
Ołów
średnia roczna
Górny próg oszacowania
70 % wartości dopuszczalnej (0,35 µg/m3)
Dolny próg oszacowania
50 % wartości dopuszczalnej (0,25 µg/m3)
e)
Benzen
średnia roczna
Górny próg oszacowania
70 % wartości dopuszczalnej (3,5 µg/m3)
Dolny próg oszacowania
40 % wartości dopuszczalnej (2 µg/m3)
f)
Tlenek węgla
średnia 8-godzinna
Górny próg oszacowania
70 % wartości dopuszczalnej (7 mg/m3)
Dolny próg oszacowania
50 % wartości dopuszczalnej (5 mg/m3)
B.
Określanie przekroczeń górnych i dolnych progów oszacowania
Przekroczenia górnych i dolnych progów oszacowania muszą być określane na podstawie stężeń w ciągu poprzednich pięciu lat, w przypadku gdy dostępne są wystarczające dane.
Próg oszacowania będzie uznany za przekroczony, jeżeli został przekroczony przynajmniej w ciągu trzech odrębnych lat w okresie poprzednich pięciu lat.
Jeżeli dostępne dane nie obejmują całego okresu pięciu lat, Państwa Członkowskie mogą łączyć krótkie okresy pomiarów w ciągu roku przeprowadzanych w miejscach, które mogą być typowe dla najwyższego poziomu zanieczyszczenia z wynikami uzyskanymi z inwentaryzacji emisji lub podczas modelowania, w celu stwierdzenia, czy górne i dolne progi oszacowania zostały przekroczone.
ZAŁĄCZNIK III
LOKALIZACJA PUNKTÓW POBORU PRÓBEK DO POMIARU DWUTLENKU SIARKI, DWUTLENKU AZOTU I TLENKÓW AZOTU ORAZ PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10 i PM2,5), OŁOWIU, TLENKU WĘGLA I BENZENU W POWIETRZU ATMOSFERYCZNYM
Do pomiarów stałych stosuje się następujące uwagi:
A.
Rozmieszczenie w skali makro
a)
Ochrona zdrowia ludzi
1.
Punkty poboru próbek, mające na celu ochronę zdrowia ludzi, są rozmieszczone tak, aby zapewnić dane dotyczące:
-
obszarów w obrębie stref i aglomeracji, w których stwierdzono najwyższe stężenie, na którego bezpośrednie lub pośrednie działanie ludzie mogli być narażeni przez wystarczająco długi okres czasu w stosunku do okresu uśredniania wartości dopuszczalnej(-ych) lub
wartości docelowych
;
-
poziomów stężenia na innych obszarach w obrębie stref i aglomeracji, reprezentatywnych dla stopnia narażenia ogółu ludności.
2.
Punkty poboru próbek są z zasady zlokalizowane w taki sposób, aby można było uniknąć pomiaru bardzo małych mikrośrodowisk w ich bezpośrednim otoczeniu, co oznacza, że punkt poboru próbek musi być zlokalizowany w taki sposób, aby badane powietrze było reprezentatywne dla jakości powietrza na otaczającym obszarze nie mniejszym niż 200 m2 w miejscach oddziaływania ruchu drogowego i na obszarze o powierzchni co najmniej 250 m x 250 m na terenach przemysłowych, tam gdzie to możliwe.
3.
Punkty poboru próbek na obszarach miejskich są tak zlokalizowane, aby na poziom zanieczyszczenia miało wpływ połączenie zanieczyszczeń pochodzących ze wszystkich źródeł znajdujących się pod wiatr w stosunku do stacji pomiarowej.
Stopień zanieczyszczenia nie powinien być zdominowany przez jedno źródło, chyba, że sytuacja ta jest typowa dla większego obszaru miejskiego.
Powyższe punkty poboru próbek są zazwyczaj reprezentatywne dla kilku kilometrów kwadratowych.
4.
W przypadku, gdy chodzi o ocenę poziomów terenowych, na punkt poboru próbek nie mają wpływu aglomeracje lub obiekty przemysłowe znajdujące się w pobliżu, np. obiekty w odległości mniejszej niż kilka kilometrów.
5.
W przypadku, gdy chodzi o ocenę wpływu zanieczyszczeń ze źródeł przemysłowych, przynajmniej jeden punkt poboru próbek jest zlokalizowany z wiatrem w stosunku do źródła zanieczyszczeń na terenie najbliższego obszaru mieszkalnego.
W przypadku, gdy nie jest znane stężenie zanieczyszczeń w terenie, dodatkowy punkt poboru próbek zlokalizowany jest w sferze oddziaływania głównego kierunku wiatru.
6.
Punkty poboru próbek, gdzie to możliwe, są reprezentatywne dla podobnych miejsc, które nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie.
7.
Uwzględnia się również potrzebę rozmieszczenia punktów poboru próbek na wyspach, jeżeli jest to konieczne dla ochrony zdrowia ludzi.
b)
Ocena przestrzegania wartości dopuszczalnych z punktu widzenia ochrony zdrowia ludzi
Państwa członkowskie gwarantują, że wszędzie na ich terytorium poziom dwutlenku siarki, PM
10
, ołowiu i tlenku węgla w powietrzu atmosferycznym nie przekracza wartości dopuszczalnych podanych w załączniku XI.
Przestrzegania wartości dopuszczalnych nie ocenia się w następujących lokalizacjach:
-
we wszystkich miejscach, w których zgodnie z kryteriami niniejszego załącznika nie są umieszczone punkty poboru próbek zanieczyszczeń objętych załącznikiem;
-
na obszarach, które nie są ogólnodostępne, na obszarach niezamieszkałych lub niezamieszkiwanych na stałe;
-
na terenie fabryk lub instalacji przemysłowych, do których mają zastosowanie wszystkie odpowiednie przepisy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy i które nie są ogólnodostępne;
-
na drogach, wysepkach drogowych oraz centralnych wyłączonych z ruchu pasach autostrad i dróg szybkiego ruchu;
-
na obszarach, gdzie ludność nie jest bezpośrednio lub pośrednio narażona przez dłuższy okres.
c)
Ochrona roślinności
Punkty poboru próbek mające na celu ochronę roślinności zlokalizowane są w odległości ponad 20 km od aglomeracji lub ponad 5 km od innych obszarów zabudowanych, instalacji przemysłowych lub autostrad, co oznacza, że punkt poboru próbek musi być zlokalizowany w taki sposób, aby badane powietrze było reprezentatywne dla jakości powietrza na otaczającym obszarze nie mniejszym niż 1 000 km2.
Państwo Członkowskie może zdecydować o zlokalizowaniu punktu poboru próbek w mniejszej odległości lub o wykorzystywaniu go do badania jakości powietrza na mniejszym obszarze, biorąc pod uwagę warunki geograficzne.
Uwzględnia się potrzebę oceny jakości powietrza na wyspach.
B.
Rozmieszczenie w skali mikro
W miarę możliwości należy przestrzegać następujących wytycznych:
-
przepływu wokół czerpni nie powinny utrudniać (w promieniu co najmniej 270°) jakiekolwiek przeszkody wpływające na przepływ powietrza w pobliżu próbnika (który na ogół powinien znajdować się w stosunku do budynków, balkonów, drzew i innych przeszkód w odległości dwukrotnie większej niż wysokość, o jaką przeszkodą przewyższa próbnik; co najmniej 0,5 m od najbliższego budynku w przypadku punktów poboru próbek reprezentatywnych dla jakości powietrza na linii zabudowy);
-
zasadą ogólną jest, że czerpnia znajduje się między 1,5 m (strefa oddychania) i 4 m powyżej poziomu gruntu.
W niektórych wypadkach konieczne może okazać się wyższe umieszczenie (do 8 m).
Wyższe usytuowanie może być również odpowiednie, jeżeli stacja jest reprezentatywna dla większego obszaru;
-
czerpnia nie powinna być umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie źródeł, aby uniknąć bezpośredniego zasysania substancji niezmieszanych z powietrzem atmosferycznym;
-
otwór wylotowy próbnika powinien być umieszczony w taki sposób, aby uniemożliwić ponowny napływ powietrza do wlotu próbnika;
-
w odniesieniu do wszystkich zanieczyszczeń, punkty poboru próbek powinny być oddalone co najmniej 25 m od granicy głównych skrzyżowań oraz w odległości nie większej niż 10 m od krawężnika
.
Następujące czynniki mogą również zostać uwzględnione:
-
źródła zakłóceń;
-
bezpieczeństwo;
-
dostęp;
-
dostępność energii elektrycznej i łączności telefonicznej;
-
widoczność miejsca względem otoczenia;
-
bezpieczeństwo publiczne oraz bezpieczeństwo pracowników obsługi;
-
celowość wspólnego umieszczenia punktów poboru próbek różnych substancji zanieczyszczających;
-
wymagania planistyczne.
C.
Dokumentacja i przegląd wyboru miejsca
Procedury wyboru miejsca powinny być poparte pełną dokumentacją zebraną na etapie klasyfikacji, zawierającą w szczególności fotografie z odczytem kompasu otaczającego obszaru i szczegółową mapę.
Miejsca poddawane są okresowym przeglądom przy użyciu tej samej dokumentacji dla sprawdzenia czy kryteria wyboru nadal pozostają ważne.
ZAŁĄCZNIK IV
POMIARY W PUNKTACH TERENOWYCH NIEZALEŻNIE OD STĘŻENIA
A.
Cele
Zasadniczym celem tych pomiarów jest dostarczenie rzetelnej informacji na temat poziomów w terenie.
Informacja ta jest niezbędna dla określenia podwyższonych poziomów w bardziej zanieczyszczonych obszarach (takich jak tereny miejskie, obszary przemysłowe, obszary z oddziaływaniem ruchu drogowego), oceny możliwego wpływu przemieszczających się na duże odległości zanieczyszczeń powietrza oraz w celu wspomagania analiz dotyczących podziału źródeł zanieczyszczeń.
Konieczna jest także dla lepszego poznania określonych zanieczyszczeń, takich jak pył zawieszony.
Ponadto, informacja z terenu jest niezbędna dla celów szerszego zastosowania modelowania także na obszarach miejskich.
B.
Substancje
Pomiary PM2,5 muszą obejmować przynajmniej stężenie wagowe i odpowiednie związki chemiczne dla scharakteryzowania jego składu chemicznego.
Należy podać przynajmniej poniżej przytoczone związki chemiczne.
SO42-
Na+
NH4+
Ca2+
wolny węgiel (EC)
NO3-
K+
Cl-
Mg2+
węgiel organiczny (OC)
C.
Rozmieszczenie
Pomiarów należy dokonywać w szczególności na terenach wiejskich zgodnie z załącznikiem III, sekcjami A, B i C.
ZAŁĄCZNIK V
KRYTERIA OKREŚLANIA MINIMALNEJ LICZBY PUNKTÓW POBORU PRÓBEK W RAMACH STAŁYCH POMIARÓW STĘŻENIA DWUTLENKU SIARKI (SO2), DWUTLENKU AZOTU (NO2) I TLENKÓW AZOTU ORAZ PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10, PM2,5), OŁOWIU, TLENKU WĘGLA I BENZENU W POWIETRZU ATMOSFERYCZNYM
A.
Minimalna liczba punktów poboru próbek dla pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami dopuszczalnymi lub
wartościami docelowymi
ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz progami ostrzegawczymi w strefach i aglomeracjach, w których stały pomiar stanowi jedyne źródło informacji
a)
Źródła rozproszone
Liczba mieszkańców aglomeracji lub strefy
(w tysiącach)
W przypadku, gdy stężenia przekraczają górny próg oszacowania
1
W przypadku, gdy stężenia znajdują się między górnym i dolnym progiem oszacowania
zanieczyszczenia z wyjątkiem PM
2,5
PM
2,5
zanieczyszczenia z wyjątkiem PM
2,5
PM
2,5
0-249
1
1
1
1
250-499
2
1
1
1
500-749
2
1
1
1
750-999
3
1
1
1
1 000-1 499
4
2
2
1
1 500-1 999
5
2
2
1
2 000-2 749
6
3
3
1
2 750-3 749
7
3
3
1
3 750-4 749
8
4
4
2
4 750-5 999
9
4
4
2
≥ 6 000
10
5
5
2
(1) Dla NO2, pyłu zawieszonego, tlenku węgla i benzenu: należy uwzględnić przynajmniej jeden terenowy punkt monitorowania na obszarze miejskim i jeden w rejonie oddziaływania ruchu drogowego, pod warunkiem że nie spowoduje to zwiększenia liczby punktów poboru próbek.
Całkowita liczba stacji pomiarowych na obszarach miejskich i całkowita liczba stacji pomiarowych w rejonach oddziaływania ruchu drogowego w Państwie Członkowskim nie może różnić się o współczynnik większy niż 2.
b)
Źródła punktowe
W przypadku oceny zanieczyszczenia w pobliżu źródeł punktowych należy obliczyć liczbę punktów poboru próbek dla pomiarów stałych biorąc pod uwagę gęstość emisji, prawdopodobną strukturę rozkładu zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego i potencjalne narażenie ludności.
B.
Minimalna liczba punktów poboru próbek dla pomiarów stałych w celu oceny zgodnośći w ramach docelowego ograniczania stopnia narażenia na działanie PM
2,5
ze względu na ochronę zdrowia ludzi
W powyższym celu należy uruchomić jeden punkt poboru próbek na milion mieszkańców w odniesieniu do aglomeracji i dodatkowych konurbacji przekraczających 100 000 mieszkańców.
Powyższe punkty poboru próbek mogą pokrywać się z punktami poboru próbek działającymi w ramach sekcji A.
C.
Minimalna liczba punktów poboru próbek dla pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami krytycznymi ze względu na ochronę roślinności w innych strefach niż aglomeracje
W przypadku, gdy stężenia przekraczają górny próg oszacowania
W przypadku, gdy stężenia znajdują się między górnym i dolnym progiem oszacowania
1 punkt na każde 20 000 km2
1 punkt na każde 40 000 km2
Dla stref na wyspach należy obliczyć liczbę punktów poboru próbek dla pomiarów stałych, biorąc pod uwagę prawdopodobną strukturę rozkładu zanieczyszczeń powietrza i potencjalne narażenie roślinności.
ZAŁĄCZNIK VI
METODY REFERENCYJNE OCENY STĘŻENIA DWUTLENKU SIARKI, DWUTLENKU AZOTU I TLENKÓW AZOTU, PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10 I PM2,5), OŁOWIU, TLENKU WĘGLA, BENZENU I OZONU
A.
Referencyjne metody pomiarowe
1.
Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki
Metodę referencyjną pomiaru dwutlenku siarki opisano w EN 14212:2005 "Jakość powietrza atmosferycznego – znormalizowana metoda pomiaru dwutlenku siarki – metoda fluorescencyjna UV".
2.
Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu
Metodę referencyjną pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu opisano w EN 14212:2005 "Jakość powietrza atmosferycznego – znormalizowana metoda pomiaru stężenia dwutlenku azotu i tlenków węgla – metoda chemiluminescencyjna".
3.
Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru ołowiu
Metodę referencyjną pobierania próbek ołowiu opisano w sekcji A, punkt 4 niniejszego załącznika.
Metodę referencyjną pomiaru ołowiu podano w EN 14902:2005 "Metoda referencyjna oznaczania Pb/Cd/As/Ni w powietrzu atmosferycznym".
4.
Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM
10
Metodę referencyjną pobierania próbek i pomiaru PM10 opisano w EN 12341:1999 "Jakość powietrza – oznaczenie frakcji PM10 pyłu zawieszonego – metoda referencyjna i procedura badań terenowych wykazujących równoważność referencyjną metod pomiarowych".
5.
Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM
2,5
Metodę referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM2,5 opisano w EN 14907:2005 "Znormalizowana metoda pomiaru grawimetrycznego do oznaczania frakcji masy pyłu zawieszonego PM2,5 w powietrzu atmosferycznym".
6.
Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu
Metodę referencyjną pomiaru benzenu opisano w EN 14662:2005, części 1, 2 i 3 "Jakość powietrza atmosferycznego – metoda referencyjna pomiaru stężenia benzenu".
7.
Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla
Metodę referencyjną pomiaru tlenku węgla opisano w EN 14626:2005 "Jakość powietrza atmosferycznego – znormalizowana metoda pomiaru stężenia tlenku węgla – spektroskopia niedyspersyjna w podczerwieni".
8.
Metoda referencyjna pomiaru ozonu
Metodę referencyjną pomiaru ozonu opisano w EN 14625:2005 "Jakość powietrza atmosferycznego – znormalizowana metoda pomiaru stężenia ozonu – fotometria UV".
B.
Wykazywanie równoważności
1.
Państwo Członkowskie może zastosować każdą inną metodę, jeśli potrafi wykazać, iż daje ona równoważne wyniki w porównaniu z metodami podanymi w sekcji A lub, w przypadku pyłu zawieszonego, każdą inną metodę, jeśli zainteresowane Państwo Członkowskie potrafi wykazać, że jest ona spójna z metodą referencyjną.
W takim przypadku wyniki uzyskane za pomocą takiej metody należy skorygować, aby uzyskane wyniki były równoważne z tymi, które otrzymano za pomocą metody referencyjnej.
2.
Komisja może zażądać od Państwa Członkowskiego przygotowania i przedstawienia sprawozdania w celu wykazania równoważności, zgodnie z punktem 1.
3.
Oceniając dopuszczalność sprawozdania, o którym mowa w punkcie 2, Komisja zastosuje się do wytycznych dotyczących wykazywania równoważności (wytyczne te zostaną opublikowane).
W przypadku stosowania przez Państwo Członkowskie tymczasowych wskaźników do oceny równoważności, muszą one być potwierdzone i/lub zmienione zgodnie z wytycznymi Komisji.
4.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby w każdym uzasadnionym przypadku zastosowanie miała korekta także wstecznie w odniesieniu do poprzednich danych w celu uzyskania odpowiedniego poziomu porównywalności danych.
C.
Normalizacja
W odniesieniu do zanieczyszczeń gazowych, ich wielkość musi być znormalizowana przy temperaturze 293 K i ciśnieniu atmosferycznym 101,3 kPa.
Jeśli chodzi o pył zawieszony i substancje analizowane w pyle zawieszonym (np. ołów), wielkość pomiaru odnosi się do warunków otoczenia.
ZAŁĄCZNIK VII
WARTOŚCI DOCELOWE I CELE DŁUGOTERMINOWE DOTYCZĄCE OZONU
1.
Definicje i kryteria
a)
Definicje
AOT40 (wartość wyrażona w (µg/m3)·h) oznacza wynik różnicy pomiędzy godzinnymi stężeniami wyższymi niż 80 µg/m3 (= 40 części na miliard) a 80 µg/m3 w danym okresie czasu, przy wykorzystaniu jedynie wartości 1-godzinnej zmierzonej pomiędzy godziną 8:00 a 20:00 czasu środkowo - europejskiego każdego dnia Lub odpowiedniego przedziału czasowego dla najbardziej preryferyjnych regionów.
.
b)
Kryteria
Do kontroli poprawności danych w trakcie ich gromadzenia i obliczania parametrów statystycznych zastosowanie mają następujące kryteria:
Parametr
Wymagany udział ważnych danych
wartości jednogodzinne
75 % (tj. 45 minut)
wartości ośmiogodzinne
75 % wartości (tj. 6 godzin)
maksymalna średnia dzienna ośmiogodzinna liczona z 8 godzinowo kroczących godzin
75 % kroczących średnich jednogodzinnych z 8 godzin (tj. 18 średnich ośmiogodzinnych dziennie)
AOT40
90 % wartości jednogodzinnych w okresie czasu określonym do obliczenia wartości AOT40 (a)
Średnia roczna
90 % wartości jednogodzinnych oddzielnie w okresie letnim (od kwietnia do września) i 75 % w okresie zimowym (od stycznia do marca, od października do grudnia)
Ilość przekroczeń i wartości maksymalne w miesiącu
90 % maksymalnych średnich dziennych wartości ośmiogodzinnych (27 dostępnych wartości dziennych w miesiącu)
90 % jednogodzinnych wartości pomiędzy 8:00 a 20:00 czasu środkowoeuropejskiego
Ilość przekroczeń i wartości maksymalne w miesiącu
pięć z sześciu miesięcy w okresie letnim (od kwietnia do września)
(a) W przypadkach, gdy nie są dostępne wszystkie dane z pomiarów, należy zastosować następujący współczynnik do obliczenia wartości AOT40:
AOT40oszacowanie = AOT40pomiar x
całkowita możliwa liczba godzin*
ilość wartości pomiarowych jednogodzinnych
* jest to liczba godzin w okresie czasu potrzebnym do określenia AOT40, (tj. godziny od 08:00 do 20:00 czasu środkowoeuropejskiego od dnia 1 maja do dnia 31 lipca każdego roku dla celów ochrony roślinności oraz od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września każdego roku dla celów ochrony lasów).
2.
Wartości docelowe
Cel
Okres uśredniania pomiarów
Wartość docelowa
Termin realizacji wartości docelowej
Ochrona zdrowia ludzi
średnia max.
8 godz. dziennie(a)
120 µg/m3 nie może zostać przekroczone więcej niż przez 25 dni w roku kalendarzowym średnio na przestrzeni trzech lat (b)
2010
Ochrona roślinności
od maja do lipca
AOT40 (obliczone na podstawie wartości jednogodzinnych)
18 000 µg/m3•h uśrednione na przestrzeni pięciu lat (b)
2010
(a) Maksymalne średnie stężenie dzienne z 8 godzin wybiera się po przeanalizowaniu kolejnych średnich kroczących z 8 godzin, obliczanych na podstawie danych godzinowych oraz uaktualnianych co godzinę.
Każda obliczona w ten sposób średnia z 8 godzin przypisana zostaje do dnia, w którym się kończy; tj. pierwszy okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 17:00 dnia poprzedniego do godziny 01:00 dnia bieżącego; ostatni okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 16:00 do 24:00 tego dnia.
(b) Jeśli średnie trzyletnie lub pięcioletnie nie mogą być określone na podstawie pełnych kolejnych danych rocznych, minimalne wymagane dane roczne dla sprawdzenia zgodności z wartościami docelowymi są następujące:
- dla wartości docelowej w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi: ważne dane dla jednego roku;
- dla wartości docelowej w odniesieniu do ochrony roślinności: ważne dane dla trzech lat.
3.
Cele długoterminowe
Cel
Okres uśredniania pomiarów
Wartość docelowa
Termin osiągnięcia celu długoterminowego
Ochrona zdrowia ludzi
średnia max.
8 godz. dziennie w roku kalendarzowym
(120 µg/m3)
-
Ochrona roślinności
od maja do lipca
AOT40 (obliczone na podstawie wartości jednogodzinnych)
6 000 µg/m3•h
-
ZAŁĄCZNIK VIII
KRYTERIA KLASYFIKOWANIA I ROZMIESZCZANIA PUNKTÓW POBORU PRÓBEK DO OCENY STĘŻEŃ OZONU
Do pomiarów stałych stosuje się następujące uwagi:
A.
Rozmieszczenie w skali makro
Rodzaj stacji
Cele pomiarów
Reprezentatywność (a)
Kryteria rozmieszczenia w skali makro
Miejskie
Ochrona zdrowia ludzi:
ocena stopnia narażenia ludności miejskiej na działanie ozonu, tj. tam, gdzie gęstość zaludnienia i stopień stężenia ozonu są stosunkowo wysokie i reprezentatywne w zakresie stopnia narażenia całej ludności
Kilka km2
Z dala od wpływu lokalnych emisji, takich jak ruch drogowy, stacje benzynowe, itp.;
Przewiewne miejsca, gdzie można dokonać pomiarów dobrze zmieszanych poziomów.
Miejsca takie jak obszary mieszkalne i handlowe w miastach, parkach (z dala od drzew), szerokie ulice lub place o małym natężeniu ruchu lub zamknięte dla ruchu, otwarte tereny o przeznaczeniu edukacyjnym, sportowym lub rekreacyjnym.
Podmiejskie
Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:
ocena stopnia narażenia ludności i roślinności na obrzeżach aglomeracji, gdzie występują najwyższe poziomy stężenia ozonu, na których działanie ludność i roślinność mogą być bezpośrednio i pośrednio narażone
Kilkanaście km2
W pewnej odległości od miejsca maksymalnej emisji, pod wiatr w stosunku do głównego kierunku/ kierunków wiatru w trakcie panowania korzystnych warunków do powstawania ozonu;
W miejscach, gdzie ludność, wrażliwe uprawy lub naturalne ekosystemy na obrzeżach aglomeracji narażone są na wysokie poziomy stężenia ozonu;
W razie konieczności, także kilka podmiejskich stacji pomiarowych usytuowanych zgodnie z kierunkiem wiatru na terenie o maksymalnej emisji, w celu określenia poziomów stężenia ozonu w skali regionalnej
Wiejskie
Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:
ocena stopnia narażenia ludności, upraw i naturalnych ekosystemów na stężenie ozonu w skali subregionalnej
Poziomy subregionalne
(kilka km2)
Stacje mogą być zlokalizowane w małych osiedlach i/lub na obszarach charakteryzujących się naturalnymi ekosystemami, lasami lub uprawami;
Reprezentatywne dla ozonu z dala od bezpośredniego wpływu lokalnych emisji takich jak instalacje przemysłowe i drogi;
Na otwartej przestrzeni, ale nie na szczytach wysokich gór
Terenowe
Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:
ocena stopnia narażenia upraw i naturalnych
ekosystemów na stężenie ozonu w skali regionalnej, jak również stopnia narażenia ludności
Poziom regionu/
kraju/ kontynentu
(1 000 do 10 000 km2)
Stacje zlokalizowane na obszarach o mniejszej gęstości zaludnienia, np. z naturalnymi ekosystemami, lasami, bardzo daleko od ośrodków miejskich i przemysłowych oraz z dala od lokalnych emisji;
Należy unikać miejsc, gdzie lokalnie może wystąpić zjawisko inwersji przy gruncie oraz szczytów wyższych gór;
Odradza się lokalizacje nadmorskie z przewagą dziennych cykli wiatru w skali lokalnej.
(a) Punkty poboru próbek powinny również, gdzie jest to możliwe, być reprezentatywne dla podobnych miejsc, które nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie.
Lokalizację stacji wiejskich i terenowych należy skoordynować z wymogami monitorowania określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1091/94 z 29 kwietnia 1994 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym Dz.U. L 125 z 18.5.1994, str. 1.
.
B.
Rozmieszczenie w skali mikro
Na tyle na ile to możliwe, należy postępować zgodnie z procedurą dotyczącą rozmieszczenia punktów poboru próbek, określoną w
załączniku III sekcja B
, ustawiając czerpnię z dala od takich źródeł jak paleniska i kominy i w odległości 10 m od najbliższej drogi, zwiększając odległość w zależności od natężenia ruchu.
C.
Dokumentacja i przegląd wyboru miejsca
Należy postępować zgodnie z procedurami podanymi w
załączniku III sekcja C
, stosując odpowiednio przegląd i wykładnię danych wynikających z monitorowania w kontekście procesów meteorologicznych i fotochemicznych wpływających na stężenie ozonu mierzone w odpowiednich miejscach.
ZAŁĄCZNIK IX
KRYTERIA OKREŚLANIA MINIMALNEJ LICZBY PUNKTÓW POBORU PRÓBEK DLA STAŁYCH POMIARÓW STĘŻENIA OZONU
A.
Minimalna liczba punktów poboru próbek dla stałych pomiarów w stacjach stałych mających na celu ocenę zgodności z wartościami docelowymi, celami długoterminowymi oraz progami informowania i progami ostrzegawczymi w przypadku, gdy pomiary te są wyłącznym źródłem informacji
Zaludnienie
(× 1 000)
Aglomeracje
(miejskie i podmiejskie) (a)
Inne strefy
(podmiejskie i wiejskie) (a)
Stacje terenowe
< 250
1
1 stacja/50 000 km2 jako średnia gęstość we wszystkich strefach w danym kraju(b)
< 500
1
2
< 1 000
2
2
< 1 500
3
3
< 2 000
3
4
< 2 750
4
5
< 3 750
5
6
> 3 750
1 dodatkowa stacja na
2 mln mieszkańców
1 dodatkowa stacja na
2 mln mieszkańców
(a) Na obszarach podmiejskich, gdzie prawdobodobne jest wystąpienie najwyższego poziomu narażenia należy przewidzieć co najmniej 1 stację.W aglomeracjach co najmniej 50 % stacji musi być zlokalizowanych na obszarach podmiejskich.
(b) Zaleca się 1 stację na 25 000 km2 na obszarach o złożonej sytuacji.
B.
Minimalna liczba punktów pobierania próbek dla pomiarów stałych w odniesieniu do stref i aglomeracji realizujących cele długoterminowe
Liczba punktów pobierania próbek w odniesieniu do ozonu, w połączeniu z innymi środkami oceny uzupełniającej, takimi jak modelowanie jakości powietrza i wspólnie z nimi rozmieszczane pomiary dwutlenku azotu, wystarczy do zbadania tendencji zanieczyszczenia ozonem i kontroli zgodności z celami długoterminowymi.
Liczba stacji rozmieszczonych w aglomeracjach i innych strefach może zostać zmniejszona do jednej trzeciej stacji wymienionych w sekcji A. W przypadku, gdy informacje ze stałych stacji pomiarowych są wyłącznym źródłem informacji, musi zostać zachowana przynajmniej jedna stacja monitorująca.
Jeżeli w strefie, gdzie przeprowadza się ocenę uzupełniającą, nie pozostała żadna stacja, koordynacja ze stacjami znajdującymi się w strefach sąsiadujących zapewni odpowiednią ocenę stężenia ozonu w stosunku do celów długoterminowych.
Liczba stacji terenowych musi wynosić 1 na 100 000 km2.
ZAŁĄCZNIK X
POMIARY PREKURSORÓW OZONU
A.
Cele
Głównym celem takich pomiarów jest analiza tendencji stężeń prekursorów ozonu, sprawdzenie skuteczności strategii dotyczącej ograniczenia emisji, kontrola spójności wykazu emisji oraz pomoc w przypisaniu źródeł emisji do zaobserwowanych stężeń zanieczyszczenia.
Celem dodatkowym jest wspieranie zrozumienia procesów tworzenia się ozonu i rozpraszania prekursorów, jak również zastosowanie modeli fotochemicznych.
B.
Substancje
Pomiary stężeń prekursorów ozonu muszą obejmować przynajmniej tlenki azotu (NO i NO2), i odpowiednie lotne związki organiczne (LZO):
1-buten
izopren
etylobenzen
etan
trans-2-buten
n-heksan
m+p-ksylen
etylen
cis-2-buten
i-heksan
o-ksylen
acetylen
1,3-butadien
n-heptan
1,2,4-trójmetylobenzen
propane
n-pentan
n-oktan
1,2,3-trójmetylobenzen
propen
i-pentan
i-oktan
1,3,5-trójmetylobenzen
n-butan
1-penten
benzen
formaldehyd
i-butan
2-penten
toluen
węglowodory niemetanowe
C.
Rozmieszczenie
Pomiarów, w szczególności na obszarach miejskich i podmiejskich, należy dokonywać w dowolnej stacji monitorującej ustanowionej zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy i uznanej za odpowiednią w odniesieniu do celów prowadzenia pomiarów określonych w sekcji A.
ZAŁĄCZNIK XI
WARTOŚCI DOPUSZCZALNE DLA OCHRONY ZDROWIA LUDZKIEGO
Okres uśredniania pomiarów
Wartości dopuszczalne
Margines tolerancji
Termin realizacji wartości dopuszczalnej
Dwutlenek siarki
1 godzina
350 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 24 razy w roku kalendarzowym
150 µg/ m3 (43 %)
1 dzień
125 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 3 razy w roku kalendarzowym
Brak
Dwutlenek azotu
1 godzina
200 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 18 razy w roku kalendarzowym
50 % w dniu 19 lipca 1999, zmniejszane w dniu 1 stycznia 2001 r. i co 12 miesięcy od tamtej pory o równą ilość rocznych udziałów procentowych tak aby osiągnąć 0 % do dnia 1 stycznia 2010 r.
1 stycznia
2014
r.
Rok kalendarzowy
(40 µg/m3)
50 % w dniu 19 lipca 1999 r., zmniejszane w dniu 1 stycznia 2001 r. i co 12 miesięcy od tamtej pory o równą ilość rocznych udziałów procentowych tak aby osiągnąć 0 % do dnia 1 stycznia 2010 r.
1 stycznia
2014
r.
Tlenek węgla
średnia max.
8 godz. dziennie(1)
10 mg/m3
60 %
Benzen
Rok kalendarzowy
(5 µg/m3)
5 µg/m3 (100 %) w dniu 13 grudnia 2000 r., zmniejszane w dniu 1 stycznia 2006 r. i co 12 miesięcy od tej pory o 1 µg/m3 tak aby osiągnąć 0 % do dnia 1 stycznia 2010 r.
1 stycznia 2010 r.
Ołów
Rok kalendarzowy
(0,5 µg/m3)
100 %
PM10
1 dzień
50 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 35 razy w roku kalendarzowym
50 %
do 31 grudnia 2009
1 dzień
50 µg/m
3
, nie może zostać przekroczone więcej niż 35 razy w roku kalendarzowym*
50 %
1 stycznia 2010
Rok kalendarzowy
(40 µg/m3)
20 %
do 31 grudnia 2009
Rok kalendarzowy
33 µg/m
3
20 %
1 stycznia 2010
(1) Maksymalna średnia ośmiogodzinna wybierana jest po przeanalizowaniu średnich kroczących z 8 godzin, obliczanych na podstawie danych z godziny oraz uaktualnianych co godzinę.
Każda średnia ośmiogodzinna w ten sposób obliczona, przypisana zostaje do dnia, w którym się ona kończy; tzn. pierwszy okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 17:00 dnia poprzedniego do godziny 01:00 dnia bieżącego; ostatni okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 16:00 do 24:00 tego dnia.
* Chyba że jest to niemożliwe ze względu na szczególne lokalne warunki rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń, niekorzystne warunki klimatyczne lub geograficzne lub znaczące zanieczyszczenia transgraniczne.
Państwa członkowskie określają dokładną liczbę dni (maksymalnie 55 dni), podczas których wartość dopuszczalna może zostać przekroczona i niezwłocznie przekazują Komisji tekst tego przepisu.
ZAŁĄCZNIK XII
PROGI INFORMOWANIA I PROGI OSTRZEGAWCZE
A.
Progi ostrzegawcze dla substancji zanieczyszczających innych niż ozon
Pomiary należy prowadzić przez trzy kolejne godziny w miejscach reprezentatywnych dla jakości powietrza na obszarze o powierzchni co najmniej 100 km2 albo w całej strefie lub aglomeracji, zależnie od tego, który z tych obszarów jest mniejszy.
Substancja zanieczyszczająca
Próg ostrzegawczy
Dwutlenek siarki
(500 µg/m3)
Dwutlenek azotu
(400 µg/m3)
B.
Progi informowania i progi ostrzegawcze stężenia ozonu
Cel
Okres uśredniania pomiarów
Próg
Informacje
1 godzina
180 µg/m3
Alarm
1 godzina (a)
240 µg/m3
(a) W odniesieniu do wykonywania art. 18, pomiar aktualnego lub przewidzianego przekroczenia progu należy prowadzić przez trzy kolejne godziny.
ZAŁĄCZNIK XIII
POZIOMY KRYTYCZNE DLA OCHRONY ROŚLINNOŚCI
Okres uśredniania pomiarów
Poziom krytyczny
Margines tolerancji
Termin realizacji poziomu krytycznego
Dwutlenek siarki
Kalendarzowy rok i zima (od dnia 1 października do dnia 31 marca)
20 µg/m3
Brak
Tlenki azotu
Rok kalendarzowy
30 µg/m3 NOx
Brak
ZAŁĄCZNIK XIV
DOCELOWE OGRANICZENIE STOPNIA NARAŻENIA
, WARTOŚĆ DOCELOWA I DOPUSZCZALNA
DLA PM2,5
A.
Średni wskaźnik narażenia na działanie
Średni wskaźnik narażenia na działanie wyrażony w µg/m3 (Average Exposure Indicator AEI) zostanie ustalony w oparciu o pomiary w ośrodkach miejskich w strefach i aglomeracjach na całym terytorium Państwa Członkowskiego.
Należy go ustalać jako roczne średnie stężenie z 3 lat kalendarzowych dla wszystkich punktów poboru próbek ustanowionych zgodnie z art. 6 i 7.
AEI dla roku odniesienia 2010 będzie średnią stężeń z lat 2008, 2009 i 2010.
Na tej samej zasadzie AEI dla roku 2020 zostanie obliczony jako roczne średnie stężenie z trzech lat kalendarzowych dla wszystkich punktów poboru próbek z lat 2018, 2019 i 2020.
B.
Docelowe ograniczenie stopnia narażenia
Docelowe ograniczenie stopnia narażenia do zrealizowania w odniesieniu do AEI w roku 2010
Termin realizacji docelowego ograniczenia stopnia narażenia
Stężenia wyjściowe wyrażone w µg/m
3
Cel zmniejszenia stopnia narażenia na działanie
2020
< 10
0%
= 10 - < 15
10%
= 15 - < 20
15%
= 20 - < 25
20%
> 25
Wszystkie możliwe środki służące osiągnięciu celu 20 µg/m
3
Jeśli w roku odniesienia
AEI
wynosi
10 µg/m
3
lub mniej, docelowe ograniczenie stopnia narażenia wynosi zero.
C.
Wartość docelowa i wartość dopuszczalna
Okres uśredniania pomiarów
Wartość docelowa
Margines tolerancji
1
Termin
do którego wartość docelowa powinna zostać osiągnięta
Rok kalendarzowy
20 µg/m
3
1 stycznia 2010 r
.
(1)
Maksymalny margines tolerancji stosuje się zgodnie z art.15 ust. 4.
Okres uśredniania pomiarów
Wartość dopuszczalna
Margines tolerancji
1
Termin realizacji wartości dopuszczalnej
Rok kalendarzowy
20 µg/m
3
20 % w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zmniejszane od dnia 1 stycznia następnego roku i co 12 miesięcy od tej pory o równe roczne udziały procentowe aż do osiągnięcia 0 % w dniu
1 stycznia 2015 r.
1 stycznia 2015 r.
(
1)
Maksymalny margines tolerancji stosuje się zgodnie z art.15 ust. 4.
ZAŁĄCZNIK XV
INFORMACJE, JAKIE POWINNY BYĆ ZAWARTE W LOKALNYCH, REGIONALNYCH LUB KRAJOWYCH PLANACH LUB PROGRAMACH NA RZECZ POPRAWY JAKOŚCI POWIETRZA ATMOSFERYCZNEGO
, W RAMACH ART.
21
1.
Lokalizacja nadmiernego zanieczyszczenia
a)
region;
b)
miasto (mapa);
c)
stacja pomiarowa (mapa, współrzędne geograficzne).
2.
Informacje ogólne
a)
rodzaj strefy (obszar miejski, przemysłowy, lub wiejski);
b)
szacunkowa wielkość zanieczyszczonego obszaru (km2) oraz liczba ludności poddanej działaniu zanieczyszczenia;
c)
użyteczne dane klimatyczne;
d)
właściwe dane topograficzne;
e)
dostateczne informacje na temat rodzaju celów wymagających ochrony w danej strefie.
3.
Odpowiedzialne władze
Nazwiska i adresy osób odpowiedzialnych za przygotowanie i wykonanie planów na rzecz poprawy jakości powietrza.
4.
Charakter i ocena zanieczyszczenia
a)
stężenie obserwowane w poprzednich latach (przed wdrożeniem środków dla poprawy jakości powietrza);
b)
stężenie mierzone od momentu rozpoczęcia projektu;
c)
techniki stosowane przy ocenie.
5.
Pochodzenie zanieczyszczenia
a)
wykaz głównych źródeł emisji odpowiedzialnych za zanieczyszczenie (mapa);
b)
łączna ilość emisji z tych źródeł (tony/rok);
c)
informacje o imporcie zanieczyszczeń z innych regionów.
6.
Analiza sytuacji
a)
szczegóły dotyczące czynników odpowiedzialnych za przekroczenie (np. transport, łącznie z transportem transgranicznym, tworzenie się wtórnych substancji zanieczyszczających w atmosferze);
b)
informacje dotyczące możliwych do podjęcia środków poprawy jakości powietrza.
7.
Informacje dotyczące środków lub projektów na rzecz poprawy jakości powietrza, istniejących przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, czyli
a)
środki lokalne, regionalne, krajowe i międzynarodowe;
b)
obserwowane skutki zastosowania tych środków.
8.
Informacje dotyczące środków lub projektów podjętych w celu zmniejszenia zanieczyszczenia po wejściu w życie niniejszej dyrektywy
a)
wykaz i opis wszystkich środków wymienionych w projekcie;
b)
harmonogram realizacji;
c)
oszacowanie planowanej poprawy jakości powietrza i przewidywany czas potrzebny na realizację tych celów;
d)
wykaz i opis środków finansowych i linii budżetowych przeznaczonych na realizację wyżej wymienionych środków lub projektów w określonym czasie.
9.
Informacje dotyczące środków lub projektów planowanych lub analizowanych w perspektywie długoterminowej.
10.
Informacje na temat stanu wdrażania następujących dyrektyw:
(1)
Dyrektywa Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. dotycząca zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w sprawie środków przeciwko zanieczyszczaniu powietrza przez spaliny samochodowe Dz.U. L
76 z 6.4.1970, str. 1
.
;
(2)
Dyrektywa Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych z silników Diesla w pojazdach Dz.U. L 36 z 9.2.1988, str. 33.
;
(3)
Dyrektywa 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie kontroli emisji lotnych związków organicznych (LZO) wynikających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw Dz.U. L 365 z 31.12.1994, str. 24.
;
(4)
Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 22.
;
(5)
Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach Dz.U. L 59 z 27.2.1998, str. 1.
;
(6)
Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG Dz.U. L 350 z 28.12.1998, str. 58.
;
(7)
Dyrektywa Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach Dz.U. L 85 z 29.3.1999, str. 1.
;
(8)
Dyrektywa Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniająca dyrektywę 93/12/EWG Dz.U. L 121 z 11.5.1999, str. 13.
;
(9)
Dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów Dz.U. L 332 z 28.12.2000, str. 91.
;
(10)
Dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania;
(11)
Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza;
(12)
Dyrektywa 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie o graniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów, a także zmieniająca dyrektywę 1999/13/WE Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 87.
;
(13)
Dyrektywa
2006/32/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie efektywności
końcowego
wykorzystania energii
i usług energetycznych
Dz.U. L
114 z 27.4.2006, str. 64
.
;
(14)
Dyrektywa
2005/33/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 1999/32/WE
w zakresie
zawartości siarki w paliwach
żeglugowych
Dz.U. L
191 z 22.7.2005, str. 59
.
.
11.
Informacje o środkach ograniczenia zanieczyszczenia powietrza, których wdrożenie jest
planowane
w związku z realizacją celów jakości powietrza, a w tym:
Na poziomie aglomeracji lub strefy:
a)
Ograniczenie emisji ze źródeł stałych poprzez zapewnienie, że małe i średnie stałe obiekty energetycznego spalania (łącznie z tymi do spalania biomasy) są wyposażone w urządzenia do kontroli emisji lub zastąpione innymi;
b)
Ograniczenie emisji z pojazdów poprzez instalowanie w nich urządzeń do kontroli emisji.
Należy wziąć pod uwagę możliwość wykorzystania bodźców ekonomicznych w celu przyspieszenia wdrożenia;
c)
W celu ograniczenia emisji, zamówienia na pojazdy, paliwa oraz urządzenia do spalania powinny być realizowane przez władze publiczne zgodnie z podręcznikiem na temat ekologicznych zamówień publicznych SEC(2004) 1050.
, w tym także zamówienia na zakup:
—
nowych pojazdów, w tym pojazdów o niskiej emisji,
—
usług transportowych z wykorzystaniem ekologicznie czystszych pojazdów,
—
stałych źródeł energetycznego spalania o niskiej emisji,
—
paliw o niskiej emisji dla stałych i mobilnych źródeł;
d)
Środki podjęte w celu ograniczenia emisji z transportu poprzez planowe zarządzanie ruchem na drogach (w tym wycena kosztów związanych z zatorami drogowymi, zróżnicowanie opłat za parking lub inne bodźce ekonomiczne, tworzenie "stref niskiej emisji");
e)
Środki zachęcające do szerszego wykorzystania mniej zanieczyszczających rodzajów transportu;
f)
Zapewnienie, aby paliwa o niskiej emisji były wykorzystwane w małych, średnich i dużych źródłach stałych oraz mobilnych;
Na poziomie regionu lub państwa:
g)
Środki podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza poprzez system wydawanie zezwoleń na mocy dyrektywy 96/61/WE, poprzez plany krajowe przewidziane na mocy dyrektywy 2001/80/WE i poprzez wykorzystanie instrumentów ekonomicznych takich jak podatki, opłaty i handel uprawnieniami do emisji.
12.
Wykaz publikacji, dokumentów, opracowań itp. będących uzupełnieniem informacji wymaganych w niniejszym załączniku.
ZAŁĄCZNIK XVI
PODAWANIE INFORMACJI DO WIADOMOŚCI PUBLICZNEJ
1.
Państwa Członkowskie zapewnią społeczeństwu regularny dostęp do stale aktualizowanych informacji na temat stężenia w powietrzu substancji zanieczyszczających, podlegających uregulowaniom w ramach niniejszej dyrektywy.
2.
Stężenia w środowisku będą podawane jako wartości średnie zgodnie z odpowiednim okresem uśredniania pomiarów, określonym w załącznikach VII i od XI do XIV.
Podawane informacje muszą co najmniej określać poziom przekraczający wyznaczone cele jakości powietrza, uwzględniając przy tym wartości
dopuszczalne, wartości
docelowe, progi alarmowe, progi informowania i cele długoterminowe dla substancji zanieczyszczającej podlegającej uregulowaniom.
Zawarta w nich będzie również krótka ocena realizacji celów jakości powietrza i odpowiednie dane na temat wpływu na stan zdrowia, lub w stosownych przypadkach, roślinności.
3.
Informacje na temat stężenia w środowisku dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, pyłu zawieszonego, ozonu i tlenku węgla będą uaktualniane przynajmniej raz dziennie, a tam gdzie to możliwe, informacje te będą uaktualniane co godzinę.
Informacje na temat stężenia w środowisku ołowiu i benzenu, przedstawiane jako wartość średnia dla ostatnich 12 miesięcy, będą uaktualniane co 3 miesiące, a tam, gdzie to możliwe, co miesiąc.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że społeczeństwo będzie informowane na czas o aktualnych lub przewidywanych przekroczeniach progów alarmowych, oraz że wszelkie informacje na temat progów będą podane do publicznej wiadomości.
Szczegółowe dane zawierają co najmniej poniższe informacje:
a)
Informacje w sprawie zaobserwowanego(-ych) przekroczenia(-ń):
-
umiejscowienie lub obszar przekroczenia,
-
typ przekroczonego progu (informowania lub ostrzegawczego),
-
początek oraz czas trwania przekroczenia,
-
w odniesieniu do ozonu informacje na temat najwyższego stężenia w ciągu 1 godziny a także najwyższą średnią stężenia z 8 godzin;
b)
Prognoza na nadchodzące popołudnie/dzień (dni):
-
obszar geograficzny, na którym spodziewane są przekroczenia progu informowania i/lub ostrzegawczego,
-
zmiany stężeń (poprawa, stabilizacja lub pogorszenie), razem z przyczynami tych zmian;
c)
Informacje na temat narażonej ludności, możliwych skutków zdrowotnych i zalecanego postępowania:
-
informacje w sprawie grup ludności objętych ryzykiem,
-
opis prawdopodobnych symptomów,
-
zalecane środki ostrożności, które ma podjąć zainteresowana ludność,
-
wskazanie, gdzie można uzyskać dalsze informacje;
d)
Iinformacje dotyczące działań zapobiegawczych, mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia i/lub narażenia na jego działanie: wskazanie sektorów stanowiących główne źrodła, zalecenia w sprawie działań mających na celu ograniczenie emisji;
e)
W przypadku przewidywanych przekroczeń, Państwo Członkowskie podejmie starania, aby na ile to możliwe, wszystkie wymienione, szczegółowe informacje zostały przekazane.
ZAŁĄCZNIK XVII
ŚRODKI W ODNIESIENIU DO ŹRÓDEŁ, KTÓRE NALEŻY PODJĄĆ W CELU UMOŻLIWIENIA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM REALZACJI WARTOŚCI DOPUSZCZALNYCH DLA JAKOŚCI POWIETRZA W USTALONYCH TERMINACH
-
Włączenie obiektów energetycznego spalania o mocy 20-50 megawatów do dyrektywy 96/61/WE;
-
EURO VI dla pojazdów ciężkich;
-
Nowe normy dla systemów grzewczych w gospodarstwach indywidualnych;
-
Środki skoordynowane na poziomie Wspólnoty celem zachęcenia właścicieli statków do ograniczenia emisji i/lub wprowadzenia nowych norm dla emisji pochodzących z motorów statków UE, lub nowych norm emisji z motorów statków przyjętych na poziomie IMO.
ZAŁĄCZNIK XVII
TABELA KORELACJI
Niniejsza dyrektywa
Dyrektywa 96/62/WE
Dyrektywa 1999/30/WE
Dyrektywa 2000/69/WE
Dyrektywa 2002/3/WE
Art. 1
Art. 1
Art. 1
Art. 1
Art. 1
Art. 2 ust. 1 do 5
Art. 2 ust. 1 do 5
-
-
-
Art. 2 ust. 6
-
-
-
-
Art. 2 ust. 7
Art. 2 ust. 8
Art. 2 ust. 7
-
-
Art. 2 ust. 8
Art. 2 ust. 6
-
-
Art. 2 ust. 9
Art. 2 ust. 9
Art. 2 ust. 7
Art. 2 ust. 6
-
Art. 2 ust. 11
Art. 2 ust. 10
-
-
Art. 2 ust. 12
Art. 2 ust. 11 i 12
-
Art. 2 ust. 13 i 14
Art. 2 lit. a) i b)
-
Art. 2 ust. 13
-
-
-
Art. 2 ust. 10
Art. 2 ust. 14 i 15
Art. 2 ust. 9 i 10
Art. 2 ust. 8 i 9
-
Art. 2 ust. 7 i 8
Art. 2 ust. 16
-
-
-
-
Art. 2 ust. 17 i 18
-
Art. 2 ust. 11 i 12
-
-
Art. 2 ust. 19, 20 i 21
-
-
-
-
Art. 2 ust. 22
-
Art. 2 ust. 10
-
-
Art. 2 ust. 23 i 24
Art. 6 ust. 5
-
-
-
Art. 2 ust. 25
-
-
-
Art. 2 ust. 13
Art. 3 z wyjątkiem ust. 1 lit. f)
Art. 3
-
-
-
Art. 3 ust. 1 lit. f)
-
-
-
-
Art. 4
Art. 2 ust. 9 i 10, Art. 6 ust. 1
-
-
-
Art. 5
-
Art. 7 ust. 1
Art. 5 ust. 1
-
Art. 6 ust. 1 do 4
Art. 6 ust. 1 do 4
-
-
-
Art. 6 ust. 5
-
-
-
-
Art. 7
-
Art
.
7 ust. 2 i 3 ze zmianami
Art. 5 ust. 2 i 3 ze zmianami
Art. 8
-
Art. 7 ust. 5
Art. 5 ust. 5
-
Art. 9
-
-
-
Art. 9 ust. 1 akapit pierwszy i drugi
Art. 10
-
-
-
Artykuł 9 ust. 1 do 3 ze zmianami
Art. 11 ust. 1
-
-
-
Art. 9 ust. 4
Art. 11 ust. 2
-
-
-
-
Art. 12
Art. 9
-
-
-
Art. 13 ust. 1
-
Art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6
Art. 3 ust. 1 i art. 4
-
Art. 13 ust. 2
-
Artykuł 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2
-
-
Art. 13 ust. 3
-
Art. 5 ust. 5
-
-
Art. 14
-
Art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ze zmianami
-
-
Art. 15
-
-
-
-
Art. 16 ust. 1
-
-
-
Art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1
Art. 16 ust. 2
-
-
-
Art. 3 ust. 2 i 3
Art. 16 ust. 3
-
-
-
Art. 4 ust. 2
Art. 17
-
-
-
Art. 5
Art. 18
Art. 10 ze zmianami
Art. 8 ust. 3
-
Art. 6 ze zmianami
Art. 19
-
Art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 4 ze zmianami
-
-
Art. 20
-
-
-
-
Art. 21
Art. 8 ust. 1 do 4 ze zmianami
-
-
-
Art. 22
Art. 7 ust. 3 ze zmianami
-
-
Art. 7 ze zmianami
Art. 23
Art. 8 ust. 5 ze zmianami
-
-
Art. 8 ze zmianami
Art. 24
-
Art. 8 ze zmianami
Art. 7 ze zmianami
Art. 6 ze zmianami
Art. 25
Art. 11 ze zmianami
Art. 5 ust. 2 akapit drugi
-
Art. 10 ze zmianami
Art. 26 ust. 1
Art. 12 ust. 1 ze zmianami
-
-
-
Art. 26 ust. 2
Art. 11 ze zmianami
-
-
-
Art. 26 ust. 3
-
-
-
-
Art. 26 ust. 4
-
Załącznik IX ze zmianami
-
-
Art. 27
Art. 12 ust. 2
-
-
-
Art. 28
-
Art. 11
Art. 9
Art. 14
Art. 29
-
-
-
-
Art. 30
-
-
-
-
Art. 31
-
-
-
-
Art. 32
Art. 13
Art. 12
Art. 10
Art. 15
Art. 33
Art. 14
Art. 13
Art. 11
Art. 17
Art. 34
Art. 15
Art. 14
Art. 12
Art. 18
Załącznik I
-
Załącznik VIII ze zmianami
Załącznik VI
Załącznik VII
Załącznik II
-
Załącznik V ze zmianami
Załącznik III
Załącznik III
-
Załącznik VI
Załącznik IV
-
Załącznik IV
-
-
-
-
Załącznik V
-
Załącznik VII ze zmianami
Załącznik V
-
Załącznik VI
-
Załącznik IX ze zmianami
Załącznik VII
Załącznik VIII
Załącznik VII
-
-
-
Załącznik I, załącznik III sekcja II
Załącznik VIII
-
-
-
Załącznik IV
Załącznik IX
-
-
-
Załącznik V
Załącznik X
-
-
-
Załącznik VI
Załącznik XI
-
Załącznik I sekcja I, załącznik II sekcja I oraz załącznik III (ze zmianami), załącznik IV (niezmieniony)
Załączniki I i II
-
Załącznik XII
-
Załącznik I sekcja II, załącznik II sekcja II
-
Załącznik II sekcja I
Załącznik XIII
-
Załącznik I sekcja
I
, załącznik II sekcja I
-
-
Załącznik XIV
-
-
-
-
Załączniki XV
punkty 1-9 i 12
Załącznik IV
-
-
-
Załącznik XV
punkty 10 i 11
-
-
-
-
Załącznik XVI
-
Art. 8
Art. 7
Art. 6 ze zmianami
Załącznik XVII
-
-
-
-
