27.10.2004
PROJEKT WSPÓLNEJ REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu złożyli
– Michael Gahler i Bernd Posselt, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Pasqualina Napoletano, Véronique De Keyser i Paulo Casaca, w imieniu grupy politycznej PSE
– Cecilia Malmström i Johan Van Hecke, w imieniu grupy politycznej ALDE
– Angelika Beer, Monica Frassoni, Daniel Marc Cohn-Bendit, Joost Lagendijk i Hélène Flautre, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
– Eva-Britt Svensson, Giusto Catania, André Brie i Umberto Guidoni, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PSE (B6‑107/2004)
– ALDE (B6‑113/2004)
– Verts/ALE (B6‑116/2004)
– PPE-DE (B6‑118/2004)
– GUE/NGL (B6‑121/2004)
w sprawie Iranu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu
Parlament Europejski ,
-
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iranu i swoją decyzję powołania międzyparlamentarnej delegacji do Iranu,
-
uwzględniając sprawozdanie przedłożone Komisji Praw Człowieka 12 stycznia 2004 r. przez Ambeyi'ego Ligabo, specjalnego sprawozdawcę ds. wolności myśli i słowa,
-
uwzględniając dialog Iran-UE na temat praw człowieka, a zwłaszcza czwartą turę dialogu, która odbyła się w dniach 14 i 15 stycznia w Teheranie, gdzie rząd Iranu zobowiązał się do zwiększenia stopnia poszanowania praw człowieka i wzmocnienia rządów prawa,
-
uwzględniając wytyczne UE w zakresie dialogu na temat praw człowieka,
-
uwzględniając oświadczenie Prezydencji UE w sprawie Iranu z dnia 18 lipca 2004 r., popierające konkluzje Rady do Spraw Ogólnych i Stosunków Zagranicznych z dnia 11 października 2004 r.,
-
uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencję Praw Dziecka ONZ, której stroną jest również Iran,
-
uwzględniając fakt, że Iran nie podpisał wciąż Konwencji o Zniesieniu Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet, oraz że nowy parlament odrzucił projekt aktu prawnego dotyczącego równouprawnienia płci,
-
uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A.
mając na uwadze fakt, iż sytuacja w Iranie w zakresie korzystania z podstawowych praw obywatelskich i wolności politycznych uległa pogorszeniu od czasu wyborów parlamentarnych w lutym tego roku, mimo deklarowanych przez rząd Iranu zobowiązań do promowania tych uniwersalnych wartości,
B.
zaniepokojony zwiększającą się liczbą doniesień o egzekucjach dokonywanych z pogwałceniem przyjętych międzynarodowo ustaleń, w tym egzekucjach młodocianych przestępców,
C.
zaniepokojony faktem, że w ostatnich miesiącach zwiększyła się w Iranie liczba akcji skierowanych przeciwko wolności prasy,
D.
zaznaczając, że według specjalnego wysłannika ONZ już rok temu wzrosła znacząco liczba zamykanych wydawnictw i osób aresztowanych, osądzonych i skazanych za pokojowe wyrażanie swych opinii,
E.
biorąc pod uwagę doniesienia, że Rada Bezpieczeństwa Narodowego oraz urząd prokuratora publicznego w coraz większym stopniu ingerują w działalność prasy w celu kontrolowania treści przekazywanych wiadomości, oraz że w poszczególnych prowincjach dziennikarze zostali zmuszeni do podawania informacji w narzucony im sposób pod groźbą pozbawienia wolności,
F.
szczególnie zaniepokojony ostatnimi aresztowaniami dziennikarzy publikujących w internecie, z których ośmiu pozostaje w niewoli, są to: Omid Memarian, Masoud Ghoreyshi, Javad Gholam Tamayomi, Reza Vatanikhah, Mehdi Derayati, Hanif Mazrooi, Shahram Rafihzadeh, Rozbeh Mir Ebrahimi,
G.
zaniepokojony doniesieniami, że z naruszeniem prawa irańskiego i międzynarodowego oskarżenia przeciwko nim nie zostały ujawnione, nieznane jest miejsce ich uwięzienia i odmówiono im kontaktów z adwokatem i członkami rodziny,
H.
mając na uwadze, że według raportów władze Iranu w coraz większym stopniu infiltrują strony internetowe, blokując dostęp do kilku tuzinów publikacji internetowych oraz politycznych, społecznych lub kulturalnych stron typu weblog, oraz biorąc pod uwagę fakt, że poprzez represje przeciwko wolnemu korzystaniu z internetu władze Iranu odbierają obywatelom irańskich jedynie źródło nieocenzurowanej informacji,
I.
przypominając o innych przebywających wciąż w niewoli dziennikarzach, uwięzionych jedynie za czynienie użytku z wolności słowa, zwłaszcza o Akbarze Ganji, Hassanie Yussefim Eshkevarim, Hosseinie Ghazianie, Abbasie Abdim, Rezie Alidjanim, Taghim Rahmanim, Hodzie Rezazadehu-Saberze, Iraju Jamshidim i Ensalfalim Hedayacie,
J.
mając na uwadze przypadek Zahry Kazemi, kanadyjsko-irańskiej fotograf pracującej na zlecenie, która została aresztowana 23 czerwca 2003 r. podczas fotografowania w otoczeniu teherańskiego więzienia Evin i zmarła 10 lipca 2003 r. na skutek krwotoku mózgowego spowodowanego pobiciami,
K.
mając na uwadze zakaz podróżowania nałożony na dziennikarza i działacza na rzecz praw człowieka Emadeddina Baghiego, uniemożliwiający mu wyjazd z Iranu w celu wzięcia udziału w spotkaniach na temat praw człowieka w Europie, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, gdzie miał on otrzymać nagrodę za odwagę w walce z niesprawiedliwością,
L.
podkreślając wyniki analizy przeprowadzonej przez specjalnego sprawozdawcę ONZ A. Ligabo, stwierdzające, że irańskie prawo prasowe i kodeks karny nie są zgodne z dopuszczalnymi ograniczeniami wyliczonymi w art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR),
M.
wstrząśnięty publiczną egzekucją przez powieszenie 16-letniej Ateqeh Rajabi sprzed dwóch miesięcy oraz głęboko zaniepokojony doniesieniami, że tylko w zeszłym roku na śmierć skazano 25 nieletnich,
N.
głęboko zaniepokojony najnowszymi doniesieniami o skazaniu 13-letniej Zhili Izadi na śmierć przez ukamienowanie, po tym jak stwierdzono, że dziewczynka zaszła w ciążę ze swoim 15-letnim bratem, który został skazany na 150 batów,
1.
stanowczo potępia egzekucję Ateqeh Rajabi i inne przypadki skazania na śmierć i egzekucji w Iranie osób nieletnich;
2.
wzywa władze Iranu do bezzwłocznego zarzucenia praktyk kamienowania i zapobieżenia dalszemu stosowaniu kary śmierci wobec nieletnich; ponawia swój sprzeciw wobec kary śmierci w ogóle i wyraża nadzieję, że reforma sądownictwa w Iranie przyniesie zniesienie tej nieludzkiej praktyki;
3.
wzywa władze Iranu do wykazania, że zamierzają one rzeczywiście wprowadzić w życie deklarowane publicznie moratorium na ukamienowania;
4.
potępia ostatnie samowolne aresztowania dziennikarzy i wzywa władze do uwolnienia wszystkich więźniów osądzonych bądź skazanych za przestępstwa związane z wolnością słowa i myśli;
5.
potępia zakaz podróżowania nałożony na dziennikarza i działacza na rzecz praw człowieka Emadeddiniego Baghiego, jak również na wielu innych obywateli irańskich i wzywa władze Iranu do bezzwłocznego zniesienia tego zakazu;
6.
wzywa parlament irański do dostosowania irańskiego prawa prasowego i kodeksu karnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, a zwłaszcza do uchylenia wszelkich przepisów uznających za przestępstwo pokojowe wyrażanie opinii, również na łamach prasy;
7.
podkreśla, że specjalny sprawozdawca Komisji Praw Człowieka ONZ ds. wolności myśli i słowa, specjalny sprawozdawca Komisji Praw Człowieka ONZ ds. niezależności sędziów i prawników oraz specjalny sprawozdawca Komisji Praw Człowieka ONZ ds. tortur stwierdzili, że postępowanie przeciwko irańskiemu oficerowi wywiadu, uniewinnionemu 24 lipca 2004 r., oskarżonemu o zamordowanie Zahry Kazemi, prowadzone było z naruszeniem międzynarodowych standardów w zakresie uczciwego procesu, ponieważ kluczowe dowody zostały przez sąd zignorowane;
8.
wzywa Sąd Najwyższy do wzięcia pod uwagę oświadczenia specjalnego wysłannika Komisji Praw Człowieka ONZ ds. wolności myśli i słowa, specjalnego wysłannika Komisji Praw Człowieka ONZ ds. niezależności sędziów i prawników oraz specjalnego wysłannika Komisji Praw Człowieka ONZ ds. tortur i zagwarantowania jawnego i uczciwego procesu;
9.
wzywa władze Iranu do poszanowania przepisów Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji Praw Dziecka ONZ, które zakazują nakładania kary śmierci za przestępstwa popełnione przez osoby, które nie ukończyły 18 roku życia w momencie popełniania zbrodni;
10.
wzywa władze Iranu do zaprzestania aresztowań członków rodzin dziennikarzy i reformatorów;
11.
apeluje do Prezydencji Rady oraz przedstawicieli dyplomatycznych Państw Członkowskich w Iranie o bezzwłoczne podjęcie wspólnych działań w zakresie powyższych kwestii, a zwłaszcza w sprawie natychmiastowego uwolnienia dziennikarzy;
12.
wzywa Radę do przedstawienia w imieniu Unii Europejskiej rezolucji w sprawie pogarszającej się sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie na najbliższym posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych;
13.
wyraża nadzieję, że powołanie międzyparlamentarnej delegacji do Iranu umożliwi Parlamentowi Europejskiemu podjęcie konstruktywnego dialogu z irańskimi parlamentem (Madjlis) i irańskim społeczeństwem obywatelskim na temat praw człowieka i innych ważnych dla ogółu kwestii;
14.
wzywa Rade i Komisję do uważnego monitorowania rozwoju sytuacji w Iranie i wyrażenia w ramach dialogu Iran-UE na temat praw człowieka głębokiego zaniepokojenia łamaniem praw człowieka;
15.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom Państw Członkowskich UE, Komisji Praw Człowieka ONZ, prezesowi Sądu Najwyższego Islamskiej Republiki Iranu oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.
