Piłka nożna w Europie: zagrożenia, rozwiązania i szanse
Sport
2007-06-15 - 18:21
Futbol na celowniku
Na czym polega europejski przepis na piłkę nożną?
Najważniejszy wydaje się sposób, w jaki Europejczycy patrzą na futbol, sport wyjątkowy ze względu na jego społeczną i kulturową rolę, czego oczekują od piłkarzy i działaczy sportowych.
Siła sprzeciwu wobec negatywnych zjawisk, takich jak korupcja, rasizm, przemoc, przewaga elementu finansowego nad sportowym, które idą niestety w parze ze współczesnym futbolem, pozwala dość łatwo utworzyć katalog reguł i wartości europejskiego futbolu.
Ponieważ problemy, z jakimi boryka się piłka nożna są społecznie i gospodarczo ważne, unijne instytucje podejmują współpracę z UEFA, grupą G 14 (grupa nacisku stworzona przez cztwernaście prominentnych klubów europejskich) i naturalnie z państwami członkowskimi.
Parlament przyjął w tym roku dwa raporty na temat futbolu przygotowane przez komisję Kultury i komisję Wolności Obywatelskich.
Prezentujemy zbiór tekstów poruszających najważniejsze problemy, z którymi zmaga się dziś europejski futbol.
Piszemy o ogromnych zyskach z transmisji spotkań piłkarskich, o procederze handlu młodymi zawodnikami oraz o stadionowej przemocy.
Prezentujemy również wywiad z szefem federacji UEFA Michelem Platinim oraz rozmowę z prezesem klubu Real Madryt Ramónem Calderónem
20070323FCS04520
Europejski futbol: coś nie gra?
Futbol to życiowa pasja każdego prawdziwego kibica, rozrywka dla wielu ludzi na świecie, przedmiot klubowej i po prostu ludzkiej solidarności, lokalnej dumy, pięknych, sportowych przeżyć.
Ale coraz częściej mówi się o tym sporcie w kontekście dyskusji o korupcji, przemocy, rasizmie, niejasnych układach.
Czy europejski futbol jest zagrożony?
Coraz więcej działaczy piłkarskich organizacji, kibiców, piłkarzy a również posłów w Parlamencie Europejskim jest o tym przekonanych.
Nie brakuje ważnych wydarzeń w piłkarskim świecie: rozgrywki o europejskie puchary, eliminacje do mistrzostw Europy, w Polsce afera PZPN, a UEFA ma nowego przewodniczącego, którym został Michel Platini.
To właśnie on, niegdyś gwiazda europejskiego futbolu, obejmując swą funkcję, zobowiązał się, że będzie "bronić gry", sprzeciwiać się "zdominowaniu piłki nożnej przez biznes".
Jego zdaniem, aby się to udało, europejski futbol potrzebuje jasnych ram prawnych.
Platini oczekuje w tej dziedzinie zaangażowania Komisji Europejskiej, Parlamentu Europejskiego, krajowych polityków.
Europejskie spojrzenie na futbol Na czym polega europejski przepis na piłkę nożną?
Czy "europejski model" istnieje?
Wielu wielbicieli tego sportu odpowie, że jego uniwersalny charakter jest jedną z jego najpiękniejszych cech.
A jednak nie wszędzie stosunek do piłki nożnej jest taki sam.
Chodzi nie tylko i nie przede wszystkim o technikę gry.
Najważniejszy wydaje się sposób, w jaki Europejczycy patrzą na futbol, sport wyjątkowy ze względu na jego społeczną i kulturową rolę, czego oczekują od piłkarzy i działaczy sportowych.
Siła sprzeciwu wobec negatywnych zjawisk, takich jak korupcja, rasizm, przemoc, przewaga elementu finansowego nad sportowym, które idą niestety w parze ze współczesnym futbolem, pozwala dość łatwo utworzyć katalog reguł i wartości, które decydują o specyfice europejskiego futbolu.
Tylko, że te reguły i wartości powinny w większym stopniu kształtować rzeczywistość.
To o tym, w dużej mierze, mówi przyjęty dziś przez Komisję Kultury raport autorstwa Ivo Beleta, belgijskiego chrześcijańskiego demokraty.
W tekście znajdujemy też inny element opisu europejskiego modelu piłki nożnej, który - zdaniem posłów - opiera się na "symbiozie futbolu amatorskiego i zawodowego".
Czy europejski model jest zagrożony?
W maju ubiegłego roku odbyło się w Parlamencie Europejskim seminarium poświęcone piłce nożnej.
Punktem wyjścia była komercjalizacja europejskiego futbolu.
Stał się on dochodowym interesem, biznesem, który wytwarza 10 tysięcy miliardów euro rocznie.
Skandale korupcyjne, honoraria dla piłkarskich sław przekraczające zdolność percepcji zwykłego człowieka, przepaść między najbogatszymi klubami i tymi, które rzadko pojawiają się na pierwszych stronach gazet, brak transparentnych reguł w zarządzaniu finansami to niektóre z elementów negatywnego opisu zawodowego futbolu.
Unia Europejska nie ma prawnych kompetencji w dziedzinie sportu.
W deklaracjach dołączonych do traktatów amsterdamskiego z 1997 roku i nicejskiego z 200 roku wspomina się jedynie o roli, jaką UE powinna odgrywać wzmacniając społeczny wymiar sportu, podkreślając jego znaczenie dla kształtowania tożsamości.
Niektóre kwestie związane ze sportem, natury gospodarczej najczęściej lub wiążące się przekazem medialnym wielkich widowisk sportowych pojawiają się czasem w wyrokach Europejskiego Wymiaru Sprawiedliwości (o jednym z tych przypadków, tzw. wyroku w sprawie Bosmana, napiszemy juz wkrótce).
Ponieważ jednak problemy, z jakimi boryka się piłka nożna są społecznie i gospodarczo ważne, unijne instytucje podejmują współpracę z UEFA, grupą G 14 (grupa nacisku stworzona przez osiemnaście prominentnych klubów europejskich) i naturalnie z państwami członkowskimi.
W tych dniach dwa parlamentarne raporty dotyczące piłki nożnej znalazły się w programie prac dwóch komisji: Kultury i Wolności Obywatelskich.
Unia zajmuje się futbolem W połowie 2007 roku Komisja Europejska opublikuje Białą Księgę na temat sportu zgodnie z zaleceniami zawartymi w opublikowanym latem 2006 roku "Niezależnym Europejskim Przeglądzie Sportowym".
Parlament ustosunkuje się do opracowania Komisji.
Szczególnym zainteresowaniem posłów cieszy się piłka nożna.
W Parlamencie działają zajmująca się sportem intergrupa licząca 40 członków oraz nieformalna grupa "Przyjaciół Futbolu".
Sprawozdawca zajmujący się zawodową piłką nożną z ramienia parlamentarnej Komisji Kultury, Ivo Belet, uważa, że "zmiany w europejskim futbolu nie mogą być wyłącznie domeną organizacji zarządzających piłką nożną."
Zdaniem posła "ważny jest konstruktywny dialog między instytucjami UE a ciałami kierującymi światem sportu."
Nad raportem w tej sprawie głosowała dziś Komisja Kultury.
W marcu dokument znajdzie się w porządku obrad sesji plenarnej.
Sprawozdanie nie ma oczywiście propozycji zmiany zasad samej gry - posłom zależy na wprowadzeniu nowych reguł ekonomicznych i prawnych, które odnoszą się do piłki nożnej.
Również Komisja Wolności Obywatelskich 1 lutego będzie się zajmowała przepisami dotyczącymi piłki nożnej.
Tym razem chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa na stadionach w czasie rozgrywek.
Sprawozdawcą został włoski poseł z grupy GUE, Giusto Catania.
Dla przewodniczącego grupy "Przyjaciół Futbolu", angielskiego konserwatysty Christophera Heaton-Harrisa, który ma zarazem uprawnienia sędziego piłkarskiego i czasem w wolne weekendy sędziuje mecze w swoim kraju: politycy nie powinni koncentrować się wyłącznie na sprawach "wielkiej" piłki nożnej.
Futbol jest zjawiskiem społecznym i kulturowym, nieodłącznym składnikiem wielu lokalnych społeczności w Europie.
Musimy bronić korzeni piłki nożnej i zagwarantować, że model piramidy na którym opiera się europejski sport nie zostanie zniszczony tylko dla tego, że niektórzy politycy mają ambicje związane z dużymi klubami."
Piłka nożna - prawdziwy sport czy złoty interes?
Wielka piłka to wielkie emocje dla milionów kibiców na stadionach i przed telewizorami lecz także wielki biznes.
Kluby piłkarskie z europejskiej czołówki działają jak dobrze zarządzane przedsiębiorstwa.
Zyski czerpią nie tylko z piłkarskich spotkań.
Dodatkowe pieniądze przynoszą transfery zawodników, reklamy i sprzedaż klubowych pamiątek.
Gdzieś w cieniu gigantów walczą o przetrwanie małe, lokalne drużyny.
Czy komercjalizacja nie zabije ducha europejskiego futbolu?
Być może romans piłki nożnej z biznesem rozpoczął się stosunkowo wcześnie.
Pierwsze reklamy na stadionach pojawiały się już przed wojną.
Jednak co najmniej od początku lat osiemdziesiątych stało się jasne, że swobodny dotąd flirt przerodził się w trwały związek.
Dlaczego kluby z takim zapamiętaniem oddały się zarabianiu pieniędzy?
Małżeństwo z rozsądku?
Przede wszystkim sprawiła to rosnąca siła równolegle bogacącej się telewizji.
Coraz więcej transmisji ze stadionów, wreszcie powstanie płatnych kanałów sportowych - kibic kanapowy jest jednym z najwierniejszych klientów.
Globalizacja zrobiła swoje, kilkadziesiąt milionów fanów ma na swoim koncie niejedna znana drużyna.
Koniunkturę wyczuły kluby sportowe, stawki za prawa do transmisji poszybowały ostro w górę.
W tej chwili największe europejskie kluby: Real Madryt, Barcelona, Juventus Turyn osiągają roczne obroty rzędu 250 milionów euro.
Ich właścicielami są znani miliarderzy, a akcje niektórych gigantów futbolu pojawiły się nawet na giełdzie!
Fortuny największych rosną, niestety traci na tym sportowy duch.
Biedniejszych klubów nie stać na zakup lepszych zawodników.
Dlatego przegrywają zanim jeszcze zabrzmi pierwszy gwizdek.
Dodatkowo duże pieniądze wzbudzają duże emocje - nie zawsze zdrowe.
Liczne w ostatnich latach skandale finansowe i korupcyjne z udziałem sędziów, zawodników i działaczy uświadamiają nam, że ta gra nie zawsze jest piękna.
Swoboda przepływu - zawodników Odkąd piłka nożna zaczęła przynosić tak duże zyski, coraz częściej w sporach finansowych między klubami i graczami strony posługują się unijnymi przepisami.
Działalność ekonomiczna, którą stał się futbol jest traktowana na równi z innymi dziedzinami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
Precedensowy dla europejskiej piłki nożnej werdykt zapadł w 1995 roku przed Trybunałem Sprawiedliwości w tak zwanej „sprawie Bosmana”.
Powołując się na traktatowy zapis o swobodzie przepływu pracowników, Trybunał uznał za nielegalne wcześniejsze praktyki klubów piłkarskich nakładających kary na zawodników, którzy odchodzą do innej drużyny.
Europejska Federacja Piłki Nożnej UEFA w tym rozstrzygnięciu Trybunału dopatruje się przyczyny gwałtownego skoku stawek transferowych i lawinowo rosnących pensji zawodników.
Paradoksalnie, otwarcie rynku zaszkodziło słabszym klubom pogłębiając jeszcze przepaść między bogatymi a biednymi.
Konkurencja tylko na boisku Wolnorynkowe zasady, choć doskonale sprawdzają się w większości przypadków, piłce nożnej mogą zaszkodzić.
Belgijski poseł Ivo Belet z grupy Europejskiej Partii Ludowej/Europejskich Demokratów zawarł podobny wniosek w swoim sprawozdaniu, którym Parlament zajmie się podczas marcowej sesji w Strasburgu.
Punktem wyjścia belgijskiego sprawozdawcy jest przekonanie, iż istotą piłki nożnej jest konkurencja sportowa.
Zakłada ona, przynajmniej teoretycznie, że przeciwnicy mają na starcie podobne możliwości.
Dla nas, widzów równe szanse drużyn są gwarancją emocjonującej rozrywki.
Gdybyśmy znali zwycięzcę przed meczem, któż chciałby spędzić 90 minut przed telewizorem?
Kiedy konkurencja przenosi się z boiska do kasy klubu - kończy się prawdziwy sport.
Poseł Ivo Belet proponuje konkretne rozwiązania, które miałyby przywrócić zasadę fair play.
Jednym z nich jest samoregulujący się mechanizm kontroli kosztów funkcjonowania klubów, który będzie można połączyć z systemem licencji UEFA.
Parlament chciałby także powołania agencji, która działając w ramach władz futbolowych, kontrolowałaby przejrzystość działalności finansowej klubów.
Piłka nożna w Europie od zawsze integrowała lokalne społeczności, a gra w klubie sportowym dla wielu młodych ludzi była jedyną szansą kariery, życiową szansą której nie dało im środowisko.
Nie możemy utracić tych wartości w czasach postępującej komercjalizacji sportu - apelują posłowie z odpowiedzialnej za europejski futbol Komisji Kultury i Edukacji Parlamentu Europejskiego
Futbol: młodzi zawodnicy ofiarami handlu żywym towarem
Kameruński napastnik klubu FC Barcelona Samuel Eto'o albo grający dla Chelsea Didier Drogba z Wybrzeża Kości Słoniowej są dla wielu młodych ludzi w Afryce i Ameryce Południowej ucieleśnieniem marzeń o piłkarskiej karierze.
Oprócz spełnienia sportowych ambicji, gra w którymś z europejskich klubów jest dla nich szansą na ucieczkę od nędzy.
Niestety, zamiast sławy i pieniędzy często czekają na nich nieuczciwi agenci.
W krajach Unii kwitnie nielegalny handel sportowymi talentami.
Pośrednicy żerujący na ludzkiej nadziei wyszukują młodych, dobrze zapowiadających się zawodników i obiecują ich rodzinom sfinansowanie podróży do Europy.
Przepisy związku futbolowego FIFA zabraniają transferu niepełnoletnich graczy, chyba że jadą z nimi rodzice.
Tymczasem agenci, żeby obejść międzynarodowe zasady potrafią nawet sfałszować metrykę urodzenia zawodnika.
Na miejscu "importowani" w ten sposób piłkarze trafiają do drugorzędnych klubów.
Rozpoczyna się trening i bezlitosna selekcja.
Jeśli młody zawodnik nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań, nie dostaje kontraktu.
Odrzuceni kandydaci do piłkarskiego panteonu lądują na bruku bez pieniędzy, perspektyw, często bez wiz, których nigdy nie mieli albo które straciły ważność po tym jak klub zerwał z nimi umowę.
Agent-opiekun przestaje interesować się losem przegranych.
Były piłkarz z Kamerunu, Jean-Claude Mbvoumin działający obecnie w organizacji Culture Foot Solidaire, na seminarium zorganizowanym 28 lutego przez Komisję Kultury Parlamentu Europejskiego, mówił o sytuacji młodych graczy z Afryki.
Jego zdaniem, w Europie odbywa się naganny proceder handlu zawodnikami.
Kluby wykorzystują fakt, iż "afrykańscy piłkarze są najtańsi, biorąc pod uwagę kryteria ekonomiczne" i "pozwalają uzyskać najlepszy stosunek ceny do jakości".
Bardzo młodzi gracze, którym klub nie przedłużył kontraktu nie chcą lub nie mają za co wracać do swoich krajów.
Pozbawieni środków do życia często "schodzą na przestępczą ścieżkę", udowadniał Jean-Claude Mbvoumin.
Pierwszym przystankiem dla afrykańskich zawodników jest zazwyczaj Francja.
Według oficjalnych danych, 48% grających w lidze francuskiej w sezonie 2005-2006 pochodzi z zagranicy.
Średnia wieku wśród nich wynosi zaledwie18,6 roku.
Ostatnio doniesienia o nielegalnym kupowaniu zawodników z Nigerii, FIFA otrzymała od jednego z duńskich klubów.
Obecny na seminarium w PE dyrektor Europejskiego Związku Piłki Nożnej UEFA Lars-Christer Olsson przyznał, iż sytuacja jest "alarmująca".
"Pomóc mogłyby właściwe przepisy regulujące działalność agentów futbolowych", stwierdził.
Francuski poseł do Parlamentu Europejskiego, socjalista Guy Bono jako jeden ze sprawozdawców zajmuje się opracowywaniem takich przepisów.Według posła, "można mówić o prawdziwych kanałach nielegalnej imigracji zaopatrujących 'obozy treningowe', w których wielkie kluby przebierają w poszukiwaniu swoich przyszłych graczy".
Problem jest tak duży, że sam związek UEFA zwrócił się z prośbą do Komisji Europejskiej, żeby ta rozważyła możliwe rozwiązanie w oparciu o decyzję ramową Rady Unii Europejskiej w sprawie walki z handlem ludźmi.
Kluby piłkarskie, mówi poseł Bono, "powinny zapewniać graczom pochodzącym z krajów trzecich możliwość powrotu, w razie gdyby nie sprawdzili się w okresie próbnym."
Posłowie będą głosowali nad projektem wymierzonym w proceder handlu młodymi zawodnikami podczas marcowej sesji plenarnej w Strasburgu.
Prawa do transmisji spotkań piłkarskich.
Kibicu płać!
Kluby piłkarskie w Unii powinny solidaryzować się ze sobą w sprawie sprzedaży praw telewizyjnych - wynika ze sprawozdania, które będzie omawiane na nadchodzącej sesji w Środę.
Sprzedając wspólnie prawa autorskie, ligi piłkarskie mogą ochronić siebie jak i swoich fanów przed nieuczciwą konkurencją.
Raport apeluje o debatę publiczną na temat transmisji piłkarskich.
"Coraz więcej spotkań można oglądać tylko w płatnych programach, stają się przez to niedostępne dla wielu widzów", czytamy.
Sprawozdanie przygotował belgijski poseł z grupy Europejskiej Partii Ludowej/Europejskich Demokratów, Ivo Belet.
Debata będzie między innymi dotyczyła przyszłości piłkarskich transmisji telewizyjnych.
Powstaje coraz więcej kanałów piłkarskich - niektóre kluby, jak Manchester United mają nawet własne programy.
Czy jednak rosnąca oferta przynosi rzeczywiste korzyści fanom?
Kierunek, w którym zmierzamy pozwala podejrzewać, że czasy, kiedy można było za darmo obejrzeć mecz w telewizji odchodzą do przeszłości.
Znajduje to odbicie w rosnących sumach, jakie telewizje są w stanie zapłacić za prawa do transmisji ważnych spotkań pierwszoligowych.
Przykładowo, prawa do transmisji serii Europejskiej Ligi Mistrzów 2006-2009 zostały sprzedane za 647 milionów euro.
Na taki wydatek stać było stacje telewizyjne tylko przy założeniu, że zwróci im się on z nawiązką dzięki transmisjom, za które zapłacą kibice.
Sprzedaż praw razem, czy osobno?
Obecnie mamy w Unii Europejskiej dwa sposoby sprzedaży praw do transmisji.
Pierwszy, "sprzedaż indywidualna", ma miejsce wówczas, gdy dany klub umawia się bezpośrednio z nadawcą.
Hiszpański zespół Real Madryt zawarł kontrakt w wysokości 1.1 miliarda euro z koncernem medialnym "Mediapro", który zyskał wyłączność na transmisje rozgrywek mistrzowskiego klubu.
Kontrakt gwarantuje Realowi przepływ pieniędzy, o którym inne hiszpańskie kluby mogą tylko pomarzyć.
Za tak zarobione pieniądze klub stać na kupno najlepszych zawodników, co umożliwia utrzymanie dominacji w krajowej lidze.
Poseł Ivo Belet uważa, iż tego typu indywidualna sprzedaż praw "zagraża całkowitym zniszczeniem równowagi sportowej konkurencji" w futbolu.
Drugim sposobem jest "sprzedaż kolektywna".
Kluby łączą się wówczas w stowarzyszenie, aby razem podpisać jedną umowę z jednym nadawcą w każdym kraju.
W styczniu tego roku zrobiły tak zespoły angielskiej "Premier League".
Kontrakt wymienia 81 nadawców w 208 krajach.
Dzięki tej transakcji do kasy angielskich klubów wpłynie 950 milionów euro z transmisji zagranicznych i 420 milionów z transmisji krajowych.
Mimo głosów krytyki nazywających tę koncepcję promowaniem "praktyk monopolistycznych", poseł Belet poparł on w swoim raporcie taką formę sprzedaży praw do transmisji.
Sprawozdawca zyskał poparcie ze strony Komisji Europejskiej.
Orzeczenie w niedawnej sprawie o naruszenie zasad uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym UE wykazało, iż ta praktyka nie jest sprzeczna z unijnym prawem.
W ubiegłym roku "Niezależny Przegląd Sportowy" stwierdził, iż "scentralizowany marketing" (sprzedaż kolektywna) praw do transmisji piłkarskich na poziomie europejskim jest niezbędna dla zachowania solidarności.
Dzięki niej korzyści płyną do wszystkich, na różnych stopniach piramidy.
Futbol w sieci i w telefonie Gwałtowny postęp technologiczny sprawił, że do oglądania spotkań piłkarskich zaczęliśmy wykorzystywać telefony komórkowe i internet.
Rozgrywki Pucharu Świata w Niemczech śledziło w sieci ponad 2,5 miliona Brytyjczyków.
Szczególnie, gdy mecze transmitowane są w godzinach roboczych, oglądają je ludzie, którzy mają dostęp do komputera w pracy.
Problemy pojawiają się przy próbie kontroli dostępu do nielegalnych transmisji w internecie.
UEFA - organizacja zarządzająca europejskim futbolem jest obecnie zaangażowana w zagmatwany spór o prawa autorskie z Chinami i Indiami.
Badania rynku pokazują, że do 2010 roku będziemy mieli w Europie 100 milionów abonentów telewizji w telefonach komórkowych.
Nie ma wątpliwości, że zmienia się sposób, w jaki oglądamy wydarzenia sportowe.
Co nas czeka w przyszłości?
Wywiad z Michelem Platinim, szefem UEFA
Platini and Real Madrid Przewodniczący UEFA, Michel Platini wraz z kilkoma posłami do Parlamentu obejrzał 5 czerwca w Brukseli wystawę "To tylko gra?" poświęconą piłce nożnej w Europie.
Platini podzielił się z nami swoją opinią na temat wyzwań czekających europejski futbol.
Za miesiąc Komisja Europejska opublikuje po raz pierwszy białą księgę zatytułowaną "Sport w Europie".
1.
Piłka nożna to nie tylko gra.
Czy futbol nadal kształtuje pozytywne wartości?
Dla mnie zawsze pozostanie grą i prawdziwą szkołą wartości.
Wiele zależy od nas i od tego, czy nasi polityczni przedstawiciele pójdą we właściwym kierunku.
2.
Bruksela kojarzy się zapewne panu również z tragicznym wypadkiem na stadionie w Heysel.
Jakie środki zalecałby pan dzisiaj jako przewodniczący UEFA, aby do takich zdarzeń nie dochodziło.
Nic podobnego nie zdarzyło się w Europie od wielu lat.
Obecnie państwa członkowskie i UEFA budują nowe stadiony, ulepszają je podnosząc poziom bezpieczeństwa do niespotykanego wcześniej poziomu.
Dlatego jest mało prawdopodobne, by coś takiego mogło się dziś powtórzyć.
W niedawnym sprawozdaniu posłowi zwrócili się do UEFA z apelem o zbalansowanie dystrybucji przychodów z turnieju Ligi Mistrzów.
Obecnie większe kraje dostają więcej pieniędzy.
Jakie kroki podjęła UEFA?
Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że w pełni podzielam obawy Parlamentu.
Jednak jest to głównie problem hiszpański i do Hiszpanii należy jego rozwiązanie.
Obawiam się, że UEFA nie jest w stanie zrobić nic na poziomie stowarzyszeń krajowych.
Działa tu zasada subsydiarności.
Czy myślał pan o stworzeniu ogólnoeuropejskiej drużyny piłkarskiej?
Zorganizowaliśmy serię spotkań towarzyskich na poziomie unijnym, na przykład Manchester kontra unijna jedenastka ale mam nadzieję, że nie nigdy nie powstanie ekipa UE.
Wierzę w krajowe związki piłkarskie i w narodowy charakter klubów.
Jeżeli stworzymy jedna reprezentację Europy, Anglia, Francja czy Włochy nigdy już nie zagrają.
To by było nie do pomyślenia!
Rozmowa z prezesem Realu Madryt Ramónem Calderonem i z byłym zawodnikiem Paulem Breitnerem
Pöttering, Calderon i Breitner W czerwcu w budynku Parlamentu Europejskiego w Brukseli możemy oglądać wystawę poświęconą jednemu z najsłynniejszych europejskich klubów piłkarskich - Realowi Madryt.
Hiszpańska drużyna zdobyła w swej historii dziewięć pucharów Ligi Mistrzów ustanawiając europejski rekord.
O szansach i problemach europejskiego futbolu rozmawialiśmy z szefem Realu, Ramónem Calderonem oraz z byłym graczem Paulem Breitnerem, tuż po otwarciu wystawy, 7 czerwca.
Dlaczego wystawa właśnie w Parlamencie Europejskim?
Ramón Calderon : Parlament jest miejscem, w którym 500 milionów Europejczyków ma swoją reprezentację, tu zapadają ważne decyzje.
Stąd zarządza się unijną polityką.
Dlatego uznałem za właściwe skorzystać z możliwości i spotkać się z Komisarzem do spraw sportu, Jánem Figelem i z przewodniczącym Parlament Europejski Hansem-Gertem Pötteringiem.
Pieknym pomysłem było również stworzenie "Stowarzyszenia Przyjaciół Realu Madryt".
Otwierając tę wystawę chciałem, żeby ludzie mogli dowiedzieć się więcej na temat klubu, który zdobył więcej nagród niż jakakolwiek inna druzyna w historii.
Zdaniem Komisarza Figela, piłka nożna pomaga jednoczyć ludzi w Europie.
Co mógłby zrobić Parlament, by promować taką rolę futbolu?
Parlament zawsze próbuje znaleźć rozwiązanie, które jednoczy ludzi i pozwala osiągnąć harmonię.
Chociaż sam nie może podejmować bezpośrednich decyzji w dziedzinie sportu, może decydować o wymiarze marketingowym, rynkowym tej gry.
Wszyscy razem powinniśmy pokazywać, że piłka nożna ma jednoczyć a nie dzielić ludzi.
W naszym klubie uważamy, że wartości sportowe przeniesione do codziennego życia pozwalają budować lepsze społeczeństwo.
Poświęcenie, duch sportowy, szacunek dla przeciwnika, solidarność, umiejętność znoszenia porażki i cieszenia się ze zwycięstwa.
Najlepsze wartości płynące ze sportu mogą służyć nam na co dzień w dążeniu do wolności i demokracji naszych narodów.
Real Madryt jest częścią grupy G-14 skupiającej najważniejsze kluby piłkarskie w Europie.
Posłowie przyjęli ostatnio sprawozdanie na temat przyszłości zawodowego futbolu w UE.
Dokument wspomina, iż mniejsze kluby są często poszkodowane kosztem gigantów.
Czy taka elitarna grupa przyczynia się do zwiększenia tych nierówności?
We władzach Realu Madryt nie zgadzamy się z wieloma poczynaniami grupy G-14, nie jesteśmy przecież kompanią handlową tylko sportową organizacją non-profit.
Dlatego naszym celem nie jest spekulacja i zarabianie pieniędzy.
Real Madryt prowadzi fundację, która przeznacza 6 milionów euro na pomoc niepełnosprawnym dzieciom, chorym oraz imigrantom.
Uważamy, że część pieniędzy zarabianych przez kluby powinna być przeznaczana na cele charytatywne.
Jednym z niepokojących zjawisk w futbolu jest przemoc na stadionach.
Gdyby był pan posłem, jakie rozwiązania tego problemu by pan zaproponował?
Sądzę, że przemoc nie jest bezpośrednio problemem piłki nożnej tylko problemem całego społeczeństwa.
Kibic idący na mecz, jest tym samym człowiekiem, który wcześniej mógłby na przykład pobić żonę albo wdać się w barową bójkę z innym klientem.
Kiedy 80 tysięcy ludzi zbierze się na stadionie, przemoc może wybuchnąć ze zbiorową siłą.
Musimy uczulać społeczeństwo na ten problem, potrzebny jest dialog.
Posłowie zgłaszali zastrzeżenia wobec procederu handlu ludźmi, który dotyka niektórych sprowadzanych do Europy młodych graczy z biedniejszych krajów.
Jak moglibyśmy uchronić tych zawodników przed wykorzystywaniem?
Paul Breitner : Nic się pod tym względem nie zmieniło od 30-40 lat, kiedy zaczynałem zawodową karierę piłkarską.
Jedyną różnicą jest obecnie wiek zawodników, z którymi kluby podpisują kontrakty.
Teraz mają oni po 11-13 lat.
Myślę, że odpowiedzialność w tym wypadku ponoszą rodzice, nie kluby.
Czy jako zawodnik marzył pan o grze w reprezentacji Europy?
Posłowie w Parlamencie Europejskim rozmawiają o integracji i próbują rozwiązać jej problemy.
W Realu Madryt zetknęliśmy się z tym zjawiskiem już 40 lat temu, kiedy zaczęli u nas grać pierwsi zagraniczni zawodnicy.
Już wówczas żyliśmy w Europie wielu narodowości zjednoczonych w jednym klubie.
Wspólny klub europejski jest tylko marzeniem.
W praktyce jest to nie możliwe.
PL
1
PHOTO
20070328PHT04767.jpg
PL
2
PHOTO
20070129PHT02488.jpg
PL
3
PHOTO
20070226PHT03632.jpg
PL
4
PHOTO
20070309PHT03983.jpg
PL
5
PHOTO
20070327PHT04676.jpg
PL
6
PHOTO
20070614PHT07814.jpg
PL
7
PHOTO
20070614PHT07816.jpg
-//EP//DTD IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
-//EP//STYLESHEET IM-PRESS 20050901 FCS DOC XML V0//EN
