Odpowiedź udzielona w imieniu Komisji przez Franco Frattiniego
(1 wrzesień 2005)
Prawa osób należących do mniejszości etnicznych należą do zasad wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich, wymienionych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Zasady te, zawarte w różnych konwencjach międzynarodowych Patrz, na przykład: Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, którego art. 27 chroni prawo do własnego życia kulturalnego oraz posługiwania się własnym językiem wraz z innymi członkami danej mniejszości, a który został ratyfikowany przez wszystkie Państwa Członkowskie. zostały oficjalnie potwierdzone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
I tak art. 21 Karty ustanawia zakaz wszelkiej dyskryminacji, między innymi ze względu na pochodzenie etniczne lub społeczne, język, religię lub przynależność do mniejszości narodowej.
Art. 22 stanowi, że Unia szanuje zróżnicowanie kulturalne, religijne i kulturowe.
Należy jednak podkreślić, że zgodnie z art. 51 Karty jej postanowienia mają zastosowanie do instytucji, organów i agencji Unii z uwzględnieniem zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.
Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. jest aktem, który wprowadza w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Dz.U. L 180 z 19.7.2000 r.
Ustanawia ona ramy prawne dla zwalczania tak bezpośredniej, jak i pośredniej dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne bądź rasowe.
Zakres przedmiotowy dyrektywy jest obszerny; obejmuje kwestie zatrudnienia i zawodu, opieki socjalnej (w tym prawa do ubezpieczeń społecznych i opieki zdrowotnej), przywilejów socjalnych, edukacji, jak również dostarczania i korzystania z ogólnie dostępnych dóbr i usług, nie wyłączając mieszkalnictwa.
Dyrektywa zakazuje bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji oraz molestowania, a także wydawania poleceń dyskryminacji.
Polecenia dotyczące używania języka mogą stanowić dyskryminację pośrednią w stosunku do mniejszości etnicznych, w sprawie tej powinien jednak orzec właściwy sąd krajowy.
Należy jednak podkreślić, że każdy, kto uzna, iż jego podstawowe prawa zostały naruszone, po wyczerpaniu wszystkich możliwych procedur prawnych w danym kraju może odwołać się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
