7.12.2011 B7-0685/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę nad oświadczeniem Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie programu prac Komisji Europejskiej na rok 2012 (2011/2834 (RSP))
Lothar Bisky
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE472.850v01-00 B7‑0685/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie programu prac Komisji Europejskiej na rok 2012 (2011/2834 (RSP))
Parlament Europejski,
– uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 27 października 2011 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że stopień ubóstwa, który w UE jest już i tak niezwykle wysoki, stale rośnie i osiągnął niespotykany dotąd poziom 84 milionów osób cierpiących z powodu ubóstwa, w tym 19 milionów dzieci, a wszystko to w jednej z najbogatszych części świata; mając na uwadze, że jednocześnie wzrósł poziom zamożności, który obecnie jest wyższy niż przed kryzysem;
B. mając na uwadze, że najnowsze dane dostarczone przez OECD dowodzą ponownie, iż przepaść między bogatymi a biednymi – nie tylko od czasu kryzysu finansowego – stale rośnie w szeregu państw członkowskich UE;
C. mając na uwadze, że instytucje europejskie wprowadzają jednocześnie kolejne ograniczenia do budżetów krajowych i wzmacniają pakt stabilności w oparciu o wniosek rządów Francji i Niemiec i przy pełnym poparciu rządów większości państw członkowskich; mając na uwadze, że polityka ta doprowadzi do wzrostu bezrobocia, poważnej obniżki płac, wyższego wieku emerytalnego, niższych wydatków publicznych w takich dziedzinach, jak edukacja i zdrowie, a ponadto zdusi popyt, przygotowując grunt pod wprowadzenie radykalnego programu liberalizacji, co z kolei stworzy warunki do nasilenia się obecnego kryzysu gospodarczego;
D. mając na uwadze fakt, że rządy i parlamenty państw członkowskich UE borykających się z problemami finansowymi muszą spełnić warunki instytucji europejskich i Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), by uzyskać pomoc finansową, co poważnie podważa podstawowe zasady demokracji;
E. mając na uwadze, że od początku kryzysu finansowego zależność od rynków finansowych wzrosła mimo jej szkodliwych skutków, a Komisja nie udzieliła w tym względzie rzetelnych odpowiedzi;
F. mając na uwadze, że nadal nie zajęto się należycie przyczynami leżącymi u podstaw kryzysu, a mianowicie nadmierną spekulacją sektora finansowego wynikającą z ciągłej deregulacji rynków finansowych;
G. mając na uwadze, że obserwujemy stanowczy i narastający powszechny sprzeciw wobec polityki UE, którego wyrazem są masowe protesty, strajki generalne oraz inne formy sprzeciwu; mając na uwadze, że uczestnicy protestów w Hiszpanii, Grecji i w innych częściach Europy domagają się gruntownej zmiany polityki;
H. mając na uwadze, że neoliberalny dogmat i kierunek polityczny programu prac Komisji oparty na strategii „Europa 2020” pozostają w dużej mierze takie same jak w przypadku nieudanej strategii lizbońskiej i koncentrują się na niewłaściwych priorytetach, takich jak konkurencyjność oraz dalsza liberalizacja jednolitego rynku;
1. jest zbulwersowany samozadowoleniem Komisji Europejskiej i jej zdecydowanym dążeniem do powtórzenia tych samych strategii politycznych, które doprowadziły Unię do kryzysu; uważa, że jej program również zmierza w złym kierunku i opiera się na neoliberalnym podejściu, które spowodowało kryzys; wzywa do radykalnej zmiany polityki i położenia nacisku na wzrost popytu makroekonomicznego oraz dążenie w pierwszej kolejności do zapewnienia pełnego zatrudnienia oraz utrzymania i rozwoju praw socjalnych;
2. odnotowuje i potępia nałożenie na społeczeństwa w UE środków oszczędnościowych, które podważają demokratyczne prawa obywateli, w tym prawo do głosowania w drodze referendum;
3. wzywa Komisję do zainicjowania szeroko zakrojonej publicznej debaty europejskiej na temat sposobów wyjścia z kryzysu, obecnej sytuacji i przyszłości Unii Europejskiej, która skłoniłaby do dyskusji i podjęcia decyzji dotyczących alternatyw spełniających oczekiwania obywateli europejskich; uważa, że ta debata powinna odpowiadać w pełni wymogom procesu demokratycznego;
Zarządzanie sektorem finansowym i jego regulacja
4. domaga się pilnie:
• wprowadzenia podatku od transakcji finansowych dla wszystkich instrumentów finansowych o bardzo niskiej stawce podatkowej wynoszącej 0,1% dla akcji i obligacji oraz 0,05% dla wszystkich pozostałych transakcji, w tym transakcji walutowych;
• wprowadzenia publicznej i demokratycznej kontroli banków i sektora finansowego oraz stworzenia sektora finansowego stanowiącego własność publiczną, który dostarczyłby niezbędnych kredytów dla zrównoważonych pod względem środowiskowym projektów umożliwiających tworzenie miejsc pracy oraz ochronę usług użyteczności publicznej;
5. wyraża ubolewanie, że Komisja po raz kolejny nie udzieliła kompleksowej odpowiedzi koncentrującej się na rzeczywistych przyczynach kryzysu, a zamiast tego dalej szkodzi najsłabszym grupom społecznym, nakładając na nie antysocjalne środki oszczędnościowe;
6. wzywa Komisję do wprowadzenia programu na rzecz ożywienia gospodarczego, który stanowiłby uzupełnienie podobnych programów w poszczególnych państwach członkowskich;
7. wyraża poważne zaniepokojenie z powodu niedawnych propozycji dotyczących monitorowania i oceny projektów planów budżetowych oraz zwiększenia nadzoru gospodarczego i budżetowego w niektórych państw członkowskich; zdecydowanie krytykuje ich brak kontroli demokratycznej; uważa, że te propozycje pogłębią kryzys społeczny i gospodarczy, przyczyniając się do dalszej destabilizacji państw członkowskich i UE;
8. zdecydowanie odrzuca projekty wniosków dotyczących tablicy wyników dla nadzoru zakłóceń równowagi makroekonomicznej; podkreśla potrzebę opracowania lepszych wskaźników odzwierciedlających takie zakłócenia równowagi makroekonomicznej, jak nierówność;
9. przypomina, że wprowadzenie podatku od transakcji finansowych ograniczy nadmierną spekulację, umożliwi trwałe powiązanie inwestorów z prowadzonymi przez nich działaniami, a ponadto dostarczy zasobów na rozwój globalnego południa; podkreśla konieczność ogólnoświatowego wprowadzenia podatku od transakcji finansowych;
10. domaga się likwidacji rajów podatkowych;
11. krytykuje propozycje dotyczące nadzoru finansowego i jest zaniepokojony ich jednowymiarowym podejściem; domaga się przyjęcia kompleksowych środków w celu zagwarantowania, że podatnicy nie będą już dłużej zmuszeni do ponoszenia kosztów kryzysu finansowego i spekulacji finansowych;
12. odnotowuje, że Komisja zamierza przygotować komunikat w sprawie równoległego systemu bankowego; uważa, że należało to uczynić już dawno temu; domaga się wprowadzenia mechanizmu ścisłego nadzoru ustawodawczego dla wszystkich rodzajów działalności finansowej w celu ograniczenia działań w ramach równoległego systemu bankowego;
13. przypomina Komisji, że kryzys finansowy uderzył najbardziej w małych inwestorów oraz gospodarstwa domowe i że należy uwzględnić ten fakt przy podejmowaniu jakichkolwiek inicjatyw;
14. stanowczo odrzuca system agencji ratingowych, którego jedynym celem jest zagwarantowanie ogromnych zysków spekulującym na rynku bankom ze szkodą dla państw, gospodarki i obywateli; wzywa Komisję do zagwarantowania, że ratingi przygotowywane przez prywatne spółki nie będą już zakłócać państwowych finansów publicznych;
Jednolity rynek
15. ponownie wyraża stanowczy sprzeciw wobec unijnej polityki prywatyzacji i liberalizacji; potępia fakt, że przedstawiony przez Komisję w Akcie o jednolitym rynku wniosek na rzecz większej konkurencyjności opiera się ponownie na przyspieszeniu społecznie katastrofalnego procesu liberalizacji i uderza w usługi użyteczności publicznej;
16. wyraża zaniepokojenie, że kryteria Komisji dotyczące dalszego wzrostu opierają się wyłącznie na zasadach konkurencji; uważa, że skutkiem tego będzie minimalna harmonizacja, służąca wyłącznie interesom dużych przedsiębiorstw i nie odzwierciedlająca interesów pracowników, konsumentów oraz MŚP;
17. podkreśla, że nowy wniosek dotyczący aktu o prawach konsumentów powinien obejmować kwestię nierówności pomiędzy konsumentami w UE; jednym z głównych punktów nowej polityki konsumenckiej powinna być perspektywa przystępności cenowej w celu stworzenia socjalnej Europy, w której usługi opieki społecznej są finansowane zgodnie z zasadą solidarności;
Zatrudnienie i polityka społeczna
18. odnotowuje zamiar przedstawienia przez Komisję szczegółowego pakietu w sprawie flexicurity; zauważa, że polityka UE w dziedzinie flexicurity zawiodła jeszcze przed nadejściem kryzysu w 2008 r., ponieważ liczba miejsc pracy w okresach ożywienia gospodarczego rosła głównie dzięki tworzeniu nietrwałych stanowisk pracy oraz likwidacji praw bezrobotnych; podkreśla, że założenia polityczne zawarte w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2011 r., zintegrowanych wytycznych dotyczących strategii „Europa 2020” oraz w pakcie euro plus mają na celu dalszą likwidację bezpieczeństwa pracowników, ponieważ zaleca się w nich przegląd indeksacji płac, podniesienie ustawowego wieku emerytalnego oraz decentralizację rokowań zbiorowych do poziomu przedsiębiorstwa, a ponadto apeluje się w nich o ograniczenie wzrostu płac, zmniejszenie jednostkowego kosztu pracy, zniesienie „instytucjonalnych barier” utrudniających elastyczne dostosowania cen i płac do warunków rynkowych; podkreśla, że w rzeczywistości strategie polityczne UE w dziedzinie flexicurity propagują większą elastyczność z korzyścią dla kapitału i większego wyzysku;
19. podkreśla, że europejska strategia zatrudnienia wymaga przyjęcia koncepcji „dobrej pracy” jako centralnego punktu odniesienia, przy czym należy położyć szczególny nacisk na propagowanie jakości w pracy i poprawę zabezpieczenia społecznego, wzmacniając istniejące i wprowadzając nowe prawa pracownicze oraz sprzyjając lepszemu zarządzaniu ryzykiem społecznym i godzeniu życia zawodowego z prywatnym;
20. odnotowuje zamiar przedstawienia przez Komisję zielonej księgi na temat restrukturyzacji; wzywa do przyznania europejskim radom zakładowym prawa do wetowania planów zarządu w zakresie restrukturyzacji, fuzji i przejęć lub zwolnień, przy odroczeniu wszelkich ostatecznych decyzji do momentu, gdy europejska rada zakładowa będzie w stanie zaproponować rozwiązania alternatywne i zostały już one poddane szczegółowym konsultacjom przeprowadzonym wspólnie przez europejską radę zakładową i zarząd;
21. proponuje wzmocnienie praw zbiorowych i indywidualnych pracowników przez ocenę i przegląd dyrektyw: w sprawie zwolnień grupowych (75/129/EWG zmieniona dyrektywą 92/56/EWG), w sprawie przejęć przedsiębiorstw (77/187/EWG) oraz w sprawie niewypłacalności 80/987/EWG) w celu wzmocnienia praw pracowników w kontekście przemian gospodarczych; proponuje przyjęcie dyrektywy ustanawiającej wysokie normy minimalne w zakresie ochrony przed nieuzasadnionym zwolnieniem indywidualnym;
22. zauważa, że Komisja zamierza dokonać przeglądu dyrektywy 2001/86/WE (statut spółki europejskiej, uczestnictwo pracowników) oraz dyrektywy 2003/72/WE (statut spółdzielni europejskiej, uczestnictwo pracowników); podkreśla, że przepisy dotyczące spółki europejskiej nie miały stać się instrumentem wprowadzającym konkurencję do krajowych przepisów w sprawie uczestnictwa pracowników i ich współdecydowania, do czego w dalszym ciągu nie można dopuścić; wzywa Komisję do wycofania wniosku w sprawie statutu europejskiej spółki prywatnej, która w jeszcze większym stopniu doprowadziłaby do pozbawienia pracowników ich praw do uczestnictwa;
23. podkreśla, że Komisja powinna przede wszystkim zająć się likwidacją luk w przepisach dotyczących spółki europejskiej, które pozwalają wybrać najkorzystniejszy system przepisów (np. tworzenie „pustych” albo uśpionych spółek bez żadnej działalności gospodarczej ani pracowników, łatwe przenoszenie siedziby, które stosuje się łącznie, aby obejść krajowe przepisy w sprawie uczestnictwa pracowników) i utworzyć europejski rejestr spółek europejskich (zawierający informacje o uczestnictwie pracowników w spółkach europejskich); uważa, że przedstawiciele pracowników w spółce europejskiej powinni być chronieni w równym stopniu oraz że należy zapewnić ochronę na szczeblu europejskim szczególnych interesów kobiet, pracowników młodych i niepełnosprawnych;
24. przyjmuje do wiadomości, że Komisja ma zamiar przedstawić zalecenie w sprawie ubóstwa wśród dzieci, określające wspólne zasady interwencji i wskaźniki monitorowania ubóstwa wśród dzieci; podkreśla, że reformy oszczędnościowe i strukturalne promowane w ramach unijnego ładu gospodarczego w dużym stopniu przyczyniają się do zwiększenia wskaźników zagrożenia ubóstwem w państwach członkowskich, co stwierdziła Komisja w rocznym sprawozdaniu gospodarczym na rok 2012; podkreśla, że jeżeli UE i państwa członkowskie nie odwołają tych wytycznych i nie będą wspierać alternatywnej polityki gospodarczo-podatkowej, „wspólne zasady” zwalczania ubóstwa wśród dzieci będą jedynie krokodylim płaczem nad pogłębiającym się kryzysem społecznym, za który UE i państwa członkowskie ponoszą pełną odpowiedzialność;
25. podkreśla, że należy znacznie zwiększyć środki finansowe Europejskiego Funduszu Społecznego, aby zapewnić odpowiednie finansowanie działań w ramach strategii włączenia społecznego oraz sztandarową inicjatywą zwalczania ubóstwa i wyłączenia społecznego z myślą o osobach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji i wymagających szczególnej opieki, a szczególnie kobietach, w tym pracujących na podstawie niestałych i niepewnych umów; domaga się, aby w nowych ramach budżetowych przeznaczono celowe fundusze na tworzenie miejsc pracy i integrację społeczną;
Prawa kobiet i równość płci
26. z zadowoleniem odnosi się do przyszłej unijnej strategii zwalczania handlu ludźmi i wzywa do przyjęcia solidnego podejścia z perspektywy równości kobiet i mężczyzn, uwzględniającego korzenie handlu kobietami i dziewczętami w celach seksualnych; uważa, że integralną częścią takiej strategii powinno być zmniejszenie zapotrzebowania i rynku prostytucji w UE;
27. z zadowoleniem przyjmuje wniosek legislacyjny, którego celem jest zwiększenie liczby kobiet zasiadających w zarządach przedsiębiorstw i wzywa do przedstawienie propozycji stosowania kwot, również w instytucjach unijnych, aby zagwarantować równowagę między kobietami a mężczyznami;
28. wyraża zadowolenie z konsultacji z partnerami społecznymi na temat różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn i domaga się przeglądu przepisów w celu wzmocnienia przepisów dotyczących zwalczania nierównego wynagradzania kobiet i mężczyzn;
29. wzywa Komisję Europejską do przygotowania wniosku dotyczącego szeroko zakrojonej strategii unijnej w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet oraz przepisów określających minimalne standardy zwalczania przemocy wobec kobiet; uważa, że nie powinno być oddzielnego planu działań dotyczącego np. okaleczania żeńskich narządów płciowych, przemocy domowej lub przemocy seksualnej, lecz że należy opracować jedną ogólną skuteczną strategię opartą na podejściu z perspektywy równości kobiet i mężczyzn, obejmującą różne formy przemocy wobec kobiet;
30. uważa, że z punktu widzenia równości kobiet i mężczyzn unijna polityka migracyjna i azylowa ma poważne braki i podkreśla, że stosowanie praw określonych w dyrektywie w sprawie łączenia rodzin powinno być wzmocnione, podobnie jak powinno zostać wzmocnione w całej UE prawo do ubiegania się o azyl na podstawie prześladowania ze względu na płeć;
Polityka spójności
31. sprzeciwia się podejściu Komisji usiłującemu podporządkować politykę spójności strategii Europa 2020;
32. uważa, że istniejące finansowanie ze strony UE i obecne zasoby finansowe UE przeznaczane na politykę spójności nie wystarczają, aby zaspokoić potrzeby związane z faktyczną konwergencją, różnicami regionalnymi, wysokim bezrobociem, nierównymi dochodami i ubóstwem w Unii Europejskiej; podkreśla potrzebę zwiększenia budżetu UE w dziedzinie polityki spójności; podkreśla, że ważne jest, aby zarządzanie i planowanie terytorialne pozostały w kompetencji poszczególnych państw członkowskich;
33. podkreśla, że polityka spójności powinna stać się niezależną polityką wspierającą spójność gospodarczo-społecznej, której głównymi celami powinno byc zmniejszenie różnic między regionami, wspieranie faktycznej konwergencji, zwiększenie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, promowanie zrównoważonego rozwoju (gospodarczego, społecznego, terytorialnego i w zakresie środowiska naturalnego) oraz zmniejszenie opóźnień w rozwoju uboższych regionów;
34. zaleca, aby dostosować politykę spójności do potrzeb regionów najbardziej oddalonych poprzez przyjęcie szczególnych środków, zgodnie z art. 349 TFUE; zachęca Komisję do zaproponowania działań o stałym charakterze, na które zostaną przeznaczone odpowiednie fundusze i które będzie można dostosować do potrzeb każdego z regionów najbardziej oddalonych, co pomoże tym regionom uporać się z trwałymi ograniczeniami, z jakimi się borykają;
Przemysł i polityka energetyczna
35. sprzeciwia się liberalizacji rynków energii, która spowoduje jedynie wzrost zysków wielkich spółek energetycznych; wzywa Komisję do przeciwdziałania ubóstwu energetycznemu oraz szanowania prawa obywateli do ciągłych i bezpiecznych dostaw energii o przystępnych cenach;
36. wzywa do prawdziwej publicznej debaty i przemyślenia przyszłych potrzeb ludności i przedsiębiorstw w zakresie energii w związku z perspektywą wzrostu liczby ludności na świecie do 7 miliardów;
37. przypomina o istotnej potrzebie wyciągnięcia wniosków z katastrofy w Fukushimie i domaga się, aby pierwszym krokiem było podniesienie do rangi absolutnego priorytetu kwestii gwarancji bezpieczeństwa na szczeblu krajowym i międzynarodowym; uważa, że bezpieczeństwo będzie zagwarantowane tylko wtedy, jeżeli tego rodzaju zasoby nie będą podlegać nakazom zysków finansowych i podkreśla, że tylko publiczna własność może dawać takie gwarancje;
38. przypomina o konieczności rozwijania odnawialnych źródeł energii, które zastąpią paliwa kopalne; podkreśla, że aby osiągnąć ten cel, należy finansować badania i rozwijać takie rozwiązania energetyczne;
Transport
39. sprzeciwia się jakiejkolwiek prywatyzacji i liberalizacji sektora transportu; wyraża szczególne zaniepokojenie planami Komisji dotyczącymi sektora transportu kolejowego i lotniczego;
40. wyraża zaniepokojenie pakietem dotyczącym portów lotniczych, który ma na celu podniesienie konkurencji; uważa, jak pokazuje praktyka, że prywatyzacja i konkurencja nie prowadzą do poprawy bezpieczeństwa, zabezpieczenia ani zwiększenia praw pasażerów, lecz do spadku bezpieczeństwa i pogorszenia praw socjalnych pracowników tego sektora;
41. sprzeciwia się utworzeniu jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, którego celem, pod pretekstem ustanowienia jednolitego rynku, jest podporządkowanie transportu publicznego zasadom konkurencji, wspieranie prywatyzacji i rozdzielenie kompetencji w sektorze kolejowym wymagające rzeczywistego rozproszenia miejsc pracy i wiedzy w zakresie bezpieczeństwa w transporcie kolejowym;
Zmiany klimatu
42. ponownie podkreśla, że rozwijanie zrównoważonej gospodarki to zasadniczy element umożliwiający wyjście z obecnego kryzysu; opowiada się zatem za ekologicznymi innowacjami jako podstawą do przekształcania przemysłu z myślą o zrównoważonym wzroście, propagowania technologii przyjaznych środowisku, ograniczania zależności energetycznej, chronienia miejsc pracy oraz spójności społecznej i gospodarczej zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się;
43. wzywa Komisję do przedstawienia projektów, za pośrednictwem których UE i kraje rozwinięte będą wspierać kraje rozwijające się w rozwijaniu zrównoważonych i skutecznych technologii poprzez odpowiednie instrumenty wspierające osiąganie zdolności finansowych, technicznych i technologicznych, bez zobowiązywania ich do nabywania drogich patentów, oprócz przyjmowania ambitnych celów w zakresie łagodzenia skutków zmian klimatu;
44. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków ustawodawczych w sprawie przeciwdziałania emisjom innym niż CO 2 pochodzącym z lotnictwa, a zwłaszcza oddziaływania na klimat emisji tlenków azotu, pary wodnej, siarczanów i cząstek sadzy;
45. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków mających na celu realizację stanowiska Parlamentu, według którego, niezależnie od wyników negocjacji międzynarodowych, w interesie Unii leży dalsza realizacja celów polegających na zmniejszeniu emisji o ponad 20%, ponieważ pozwoli to wspierać jednocześnie ekologiczne miejsca pracy, wzrost gospodarczy i bezpieczeństwo;
Polityka w zakresie środowiska naturalnego
46. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie wycofywania azbestu, w tym kontrolowanego unieszkodliwiania włókien azbestu oraz dekontaminacji lub unieszkodliwiania urządzeń zawierających włókna azbestu w celu ich całkowitego zlikwidowania; przypomina w tym kontekście swoją rezolucję w sprawie rozporządzenia REACH z dnia 7 maja 2009 r., w szczególności jej ust. 8;
47. wyraża zaniepokojenie faktem, że przegląd dyrektywy w sprawie krajowych poziomów emisji (2001/81/WE), zapowiedziany początkowo w programie działalności ustawodawczej i prac Komisji na rok 2007 jako priorytetowa inicjatywa, nadal nie figuruje w harmonogramie Komisji na rok 2012;
48. zwraca się do Komisji, aby w programie prac na rok 2012 zawarła wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej jakości powietrza w pomieszczeniach oraz wniosek dotyczący przeglądu dyrektywy w sprawie hałasu w środowisku przewidujący środki dotyczące konkretnych źródeł;
49. wyraża zaniepokojenie usunięciem z listy działalności ustawodawczej wniosku dotyczącego przeglądu dyrektywy 98/83/WE w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, który początkowo był przewidziany w programie prac Komisji na rok 2011;
Bezpieczeństwo żywności
50. wzywa Komisję do przedłożenia wniosku ustawodawczego w sprawie zakazu wprowadzania na rynek żywności pochodzącej ze sklonowanych zwierząt i ich potomstwa oraz do przedłożenia nowego wniosku ustawodawczego w sprawie nowej żywności, biorąc pod uwagę stanowisko, jakie PE wyraził w ramach poprzedniej procedury ustawodawczej;
Reforma WPR
51. przypomina, że polityka rolna powinna zapewnić produkcję żywności o dostatecznej jakości i w dostatecznej ilości, przyczyniać się do zwalczania głodu na świecie, zapewnić godne dochody właścicielom małych i średnich gospodarstw, tworzyć miejsca pracy, zagospodarowywać teren, przyczyniać się do zwiększania równowagi ekologicznej i starać się zmienić zwyczaje konsumentów, aby uniknąć zbytniego marnowania żywności;
52. sprzeciwia się proponowanej przez Komisję Europejską reformie WPR i utrzymuje, że polityka rolna powinna pełnić rolę wsparcia, promować z zasady prawo do suwerenności żywnościowej i bezpieczeństwa żywności, a jej głównymi osiami powinny być:
• produkcja żywności bezpiecznej, odpowiedniej i o wysokiej jakości, zgodnie ze specyfiką każdego kraju i ochroną środowiska; wszystkie państwa członkowskie powinny mieć możliwość dostosowania WPR do własnych potrzeb;
• zatrzymanie i odwrócenie procesu upadku obszarów wiejskich, pustynnienia wielu obszarów i porzucania produkcji, co wymaga uznania i priorytetowego potraktowania roli, jaka mają dla osiągnięcia tego celu mali i średni producenci oraz gospodarstwa rodzinne;
• środki i instrumenty regulacji rynku, aby zaradzić niestabilności sektorów produkcji spowodowanej wahaniami produkcji i spożycia, zapewnić sprawiedliwe ceny za produkcję oraz położyć kres nadużyciom ze strony dużych sieci handlowych oraz zapewnić przejrzystość łańcucha żywnościowego;
• wprowadzenie środków korygujących różnice przy udzielaniu pomocy rolnikom, krajom i na uprawy oraz system pomocy dla produkcji w pełni zróżnicowany na szczeblu krajowym, regionalnym i sektorowym;
• potrzeba konkretnych środków umożliwiających uproszczenie;
• potrzeba odpowiednio dużych funduszy, które umożliwią osiągnięcie tych celów i realizację przyszłych wyzwań;
53. uważa jednocześnie, że rolnictwo powinno zużywać mniej energii na mniejszych przestrzeniach, chronić środowisko i zmniejszyć emisje C0 2 za pomocą bardziej ekologicznych i zrównoważonych technologii; uważa, że rolnictwo powinno odrzucić GMO, że przy stosowaniu nowych technologii należy przestrzegać zasady ostrożności i udostępniać wyniki i metodologie wszystkich badań związanych z nowymi technologiami rolniczymi;
Działalność rolnicza na małą skalę
54. wzywa do nowego podziału pomocy publicznej, uwzględniającego kryteria zatrudnienia, zagospodarowanie terenu, płodozmian i zróżnicowanie upraw oraz poszanowanie środowiska naturalnego; uważa, że przy udzielaniu wsparcia publicznego należy brać pod uwagę pracowników i produkcję, a nie tylko powierzchnię upraw;
Opłacalne ceny
55. wzywa pilnie Komisję do zapewnienia gospodarstwom rolnym polityki opłacalnych cen za produkcję rolną danej wielkości lub, w przypadku braku takiej polityki, do wzmocnienia wielopoziomowych środków bezpieczeństwa, w tym mechanizmu ochronnego na wypadek kryzysu, tak aby ograniczyć niestabilność cen wyjściowych w wyniku spekulacji finansowej na rynku towarów rolnych;
Regulacja produkcji rynkowej
56. przypomina o potrzebie zachowania narzędzi regulacji rynków, takich jak system kwot produkcyjnych w sektorze mleka i cukru;
Plan w zakresie protein wolnych od GMO
57. zwraca się do Komisji o zainicjowanie kompleksowego planu w zakresie protein, umożliwiającego Unii Europejskiej osiągnięcie samowystarczalności i uniknięcie dalszego kryzysu zbożowego;
Polityka rybołówstwa
58. ponownie zauważa, że nowa polityka rybołówstwa powinna propagować modernizację i zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa, zapewniając jego społeczno-gospodarczą żywotność, równowagę zasobów, utrzymywanie i tworzenie miejsc pracy i poprawę warunków życia pracowników sektora;
59. sprzeciwia się wszelkiej formie prywatyzacji zasobów rybnych, w tym tworzeniu indywidualnych przekazywalnych kontyngentów lub koncesji połowowych, prowadzącej do tworzenia rynków kwot w państwach członkowskich;
60. nalega na przyjmowanie środków na rzecz zwiększenia cen pierwszej sprzedaży ryb oraz dochodów pracowników sektora rybołówstwa, na dotacje lub mechanizmy kompensacyjne dla pracowników dotkniętych gospodarczymi i społecznymi skutkami planów uzdrowienia, wieloletniego zarządzania i środków ochrony ekosystemów;
61. ponownie stwierdza potrzebę uznania we WPRyb specyfiki tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i połowów przybrzeżnych oraz przeanalizowania, w jakim zakresie istniejące instrumenty odpowiadają potrzebom tego sektora, a także odpowiedniego ich dostosowania;
62. wzywa do przyjęcia środków zapewniających zwierzchnictwo krajowe nad wyłącznymi strefami ekonomicznymi państw członkowskich oraz nad ich zasobami rybnymi, pozwalających na zarządzanie z bliska („proximity management”); jest zdania, że należy zachować odległość 12 mil jako obszar wyłącznego dostępu floty krajowej poszczególnych państw członkowskich, i proponuje rozważyć możliwość rozszerzenia tej strefy na obszary przyległe, odpowiadające szelfom kontynentalnym;
Rozwój
63. przypomina o potrzebie spójności w zakresie rozwoju (wymóg, aby wszystkie dziedziny polityki UE mające wpływ na kraje rozwijające się uwzględniały cele rozwojowe) w polityce rolnej, handlu międzynarodowym i polityce energetycznej Unii Europejskiej;
64. ubolewa, że Komisja nie umieściła w swoim programie na 2012 r. inicjatywy dotyczącej innowacyjnego finansowania pomocy na rzecz rozwoju z myślą o realizacji zobowiązań milenijnych celów rozwoju; ubolewa nad brakiem wniosków ustawodawczych dotyczących rajów podatkowych, walki z nielegalnym przepływem kapitału i nadużyć w zakresie cen transferowych;
65. przyjmuje z zadowoleniem deklarację UE, że będzie ona pomagać w promowaniu bezpieczeństwa w Afryce; przypomina, że z tego względu UE powinna opracować politykę opartą na rozwoju społecznym i gospodarczym określonym przez samą Afrykę, eliminacji głodu, walce z ubóstwem oraz ochronie zasobów naturalnych przez prawnie wiążące środki na rzecz przejrzystości w górnictwie; przypomina o uznanym prawie rządów i parlamentów krajów rozwijających się do decydowania o ograniczeniach eksportowych w interesie tych krajów, a zwłaszcza o walce z ubóstwem, która winna stanowić absolutny priorytet;
66. przypomina, że „prawo do wyżywienia” musi być wdrażane – jako fundamentalna zasada – w sposób spójny i skoordynowany, tak aby skuteczniej rozwiązywać podstawowe przyczyny głodu i braku bezpieczeństwa żywnościowego; jednocześnie przypomina, że koncepcja niezależności żywnościowej, zdefiniowanej jako zdolność państwa lub regionu do demokratycznego wdrażania polityki, priorytetów i strategii w zakresie rolnictwa, musi być uznana w ramach Unii Europejskiej; ponadto Organizacja Narodów Zjednoczonych powinna uznać prawo do energii i prawo do zdrowej wody pitnej za prawa podstawowe;
Handel międzynarodowy
67. odrzuca obecną politykę handlową UE, napędzaną głównie przez podejście zakładające agresywny dostęp do rynku i namnożenie dwustronnych porozumień o wolnym handlu bez poważnego rozważenia ich negatywnych skutków; nalega, aby głównymi celami międzynarodowej polityki handlowej UE było przyczynianie się do leżącego w interesie wszystkich obywateli zrównoważonego społecznego, ekologicznego i ekonomicznego wzrostu; wzywa Komisję do wyłączenia z umów handlowych UE wszelkich przepisów liberalizujących handel usługami finansowymi i produktami pochodnymi; domaga się wdrożenia w 2012 r. europejskiego podatku od transakcji finansowych;
68. podkreśla znaczenie wiążących rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju dla zniesienia praktyk dumpingu społecznego i środowiskowego oraz uznaje wysiłki Komisji Europejskiej na rzecz zamieszczenia takich rozdziałów we wszystkich obecnie negocjowanych umowach handlowych; zachęca Komisję, aby wyszła poza minimalne żądanie przestrzegania podstawowych standardów MOP; wzywa do zawieszenia umów handlowych i negocjacji z krajami, które łamią prawa demokratyczne, środowiskowe, człowieka i pracownicze; usilnie nalega na dalsze angażowanie Parlamentu i społeczeństwa obywatelskiego w toczące się negocjacje i w ustalanie mandatów negocjacyjnych na potrzeby zawierania umów inwestycyjnych z Chinami, Mercosurem i Rosją; wzywa Komisję, aby przygotowała wniosek ustawodawczy dotyczący wiążących obowiązków i odpowiedzialności europejskich inwestorów prowadzących działalność za granicą;
69. wskazuje, że cel UE w zakresie biopaliw ma znaczny wpływ na światowe ceny żywności, i wzywa do natychmiastowego wprowadzenia moratorium na tę strategię; wzywa Komisję do opracowania wniosku zapobiegającego spekulacji na rynku żywności i zagarnianiu ziemi przez europejskie przedsiębiorstwa w krajach rozwijających się;
70. wzywa Komisję do przygotowania w 2012 r. przeglądu strategii surowcowej z uwzględnieniem propozycji Parlamentu, zwłaszcza w odniesieniu do recyklingu, ustanowienia sektorów przetwarzania zasobów o najwyższych standardach środowiskowych i zagwarantowania prawa do bezpieczeństwa żywnościowego i niezależności żywnościowej; uznaje w tym kontekście prawo krajów do ograniczania dostępu do swoich surowców z myślą o własnych celach rozwoju i bezpieczeństwa żywnościowego; wzywa Komisję do niewłączania do unijnego mechanizmu ogólnych preferencji taryfowych przepisów dotyczących tymczasowego odstąpienia przez kraje będące beneficjentami;
71. odnotowuje, że Komisja uwzględniła żądanie Parlamentu dotyczące opracowania przepisów o sposobach zapobiegania eksportowi substancji i sprzętu wykorzystywanego do wykonywania kary śmierci, torturowania lub nieludzkiego traktowania, i wzywa do szybkiego przedstawienia wniosku Komisji; wzywa Komisję, aby przygotowała wniosek ustawodawczy dotyczący wiążących obowiązków i odpowiedzialności europejskich inwestorów prowadzących działalność za granicą, zwłaszcza w odniesieniu do przekupstwa i przestrzegania praw człowieka, społecznych i kulturalnych oraz norm ochrony środowiska;
72. wzywa Komisję do wycofania wniosku zmieniającego rozporządzenie nr 1528/2007 dotyczące dostępu do rynku, którego celem jest zmuszenie krajów AKP do sfinalizowania umowy o partnerstwie gospodarczym z UE; domaga się zamiast tego ponownej oceny procesu zawierania tych umów;
Wolności obywatelskie
73. przyjmuje z zadowoleniem nowe wnioski ustawodawcze, których celem jest zwiększona mobilność i swoboda przemieszczania się w regionie śródziemnomorskim; ubolewa jednak, że inicjatywy te mają ograniczony zakres, i zachęca do podejmowania nowych i odważniejszych kroków w kierunku swobodnego przemieszczania się, co wzmocniłoby region śródziemnomorski jako obszar pokoju, dialogu międzykulturowego i demokracji;
74. przypomina swój zdecydowany sprzeciw wobec masowego gromadzenia danych osobowych przez rządy i agencje w celach „egzekwowania prawa” i wyraża głębokie przekonanie, że ewentualny europejski odpowiednik programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP) może istnieć i działać wyłącznie w ramach jasno określonych zasad konieczności, proporcjonalności, ograniczoności celu, przejrzystości, minimalizacji danych i zatrzymywania danych;
75. ponownie wyraża obawy dotyczące rzekomej konieczności zatrzymywania danych na tak wielką skalę, mając na względzie prawo do prywatności i ochrony danych; zwraca uwagę na wyrok niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 2010 r., w którym unieważnił on niemieckie ustawy transponujące dyrektywę w sprawie zatrzymywania danych, która wymaga zatrzymywania danych telekomunikacyjnych przez okres od 6 miesięcy do 2 lat;
Edukacja i kultura
76. uważa, że konieczny jest rozwój takich programów jak Erasmus; wzywa zatem do zwiększenia finansowania tego programu, aby umożliwić udział w nim większej liczbie studentów; analogicznie zwraca się o podniesienie stypendiów, aby studenci mieli odpowiedni dostęp do takich programów;
77. uważa, że skupianie się jedynie na promowaniu mobilności osób młodych jest zbyt wąskim podejściem do kwestii przeciwdziałania bezrobociu ludzi młodych; proponuje wobec tego, aby Komisja przedstawiła projekt europejskiej gwarancji na rzecz młodzieży, zapewniającej każdej młodej osobie w UE prawo do oferty odpowiedniego, dobrze płatnego zatrudnienia zgodnego z jej kwalifikacjami i umiejętnościami, nauki zawodu, dodatkowego szkolenia bądź zatrudnienia połączonego ze szkoleniem natychmiast po pojawieniu się perspektywy bezrobocia;
78. odnotowuje i potępia fakt, że polityka Unii Europejskiej podważa osiągnięcia różnorodności kulturowej, sprzyjając interesom rynkowym kilku wielkich przedsiębiorstw;
79. podkreśla, że dialog międzykulturowy nie może mieć miejsca, dopóki nie będą w pełni przestrzegane prawa społeczne, gospodarcze i kulturalne oraz prawo narodów do samostanowienia, zamiast pobudzania konkurencji między pracownikami i narodami, co czyni UE;
80. ubolewa nad faktem, że w programie Komisji nie zostały poruszone kwestie związane z promowaniem i zachowaniem kultur w UE, i uważa, że jest to główny czynnik spójności Unii oraz że należy zapewnić dostęp większej liczby osób do sztuki i kultury przy zachowaniu praw artystów, w tym praw autorskich;
81. podkreśla również znaczenie zapewnienia i promowania mobilności i statusu europejskich artystów, aby umożliwić im pracę w dobrych warunkach oraz zagwarantować korzystanie z praw i zabezpieczenia społecznego;
Budżet
82. ubolewa, że wniosek Komisji nie traktuje priorytetowo społecznej i terytorialnej spójności, żeby odpowiednio zaspokajać potrzeby wynikające z obecnego kryzysu społecznego, gospodarczego i finansowego, ani w istocie nie rozwiązuje trudnej sytuacji zaistniałej w niektórych państwach członkowskich; w związku z tym podkreśla potrzebę wzmocnienia synergii pomiędzy różnymi programami i działaniami UE, które mają na celu zmierzenie się ze skutkami kryzysu oraz wsparcie zatrudnienia i wzrostu poprzez rozwijanie technologii wydajnych pod względem zasobów;
83. ubolewa nad brakiem ambicji w finansowaniu dużych prac w zakresie sieci transportowych i wzajemnych połączeń, które są niezbędne dla mobilności w UE;
84. ponownie podkreśla swoje stanowisko, że spadek inwestycji publicznych i rozkład kluczowych usług publicznych to konsekwencje polityki oszczędnościowej UE i państw członkowskich; nalega, żeby odwrócono tę tendencję, oraz wierzy głęboko, że na szczeblu unijnym i krajowym należy zagwarantować zwiększenie inwestycji;
85. głęboko ubolewa, że Komisja daje uchodźcom sygnał odrzucenia, znacznie zwiększając środki na Fundusz Granic Zewnętrznych i Europejski Fundusz Powrotu Imigrantów; ponownie podkreśla, że UE musi zwiększyć wsparcie dla mobilności mieszkańców południowej części Morza Śródziemnego i przyjąć wobec nich otwartą postawę, zwłaszcza w związku z powstaniem ludowym, nadzieją na rewolucję i modernizację w świecie arabskim, poprzez znaczne zwiększenie wsparcia dla Europejskiego Funduszu Integracji i Funduszu Współpracy i Rozwoju;
86. przypomina, że UE potrzebuje silnego wymiaru parlamentarnego, który może polepszyć demokratyczny charakter i przejrzystość unijnej procedury budżetowej, oraz podkreśla, że należy włączać Parlament Europejski w negocjacje w ramach procedury WRF zarówno na temat wydatków, jak i w ramach szerokiej debaty na temat przeglądu systemu zasobów własnych;
87. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.
