A6-0433/2007
8.11.2007
SPRAWOZDANIE
w sprawie nominacji Huberta Webera na członka Trybunału Obrachunkowego
(C6‑0310/2007 – 2007/0819(CNS))
Komisja Kontroli Budżetowej
Sprawozdawca:
Inés Ayala Sender
PE 396.469v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
UZASADNIENIE
ZAŁĄCZNIK 1: CURRICULUM VITAE Huberta Webera
ZAŁĄCZNIK 2: zwięzły opis doświadczenia jako członka trybunału oraz celów związanych z przyszłym mandatem, sporządzony przez HUBERTa WEBERa
PROCEDURA
PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie nominacji Huberta Webera na członka Trybunału Obrachunkowego
( C6‑0310/2007 – 2007/0819(CNS) )
Parlament Europejski ,
– uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem ( C6‑0310/2007 ),
– mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r.
Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego i rozpatrzyła jego kwalifikacje w świetle kryteriów ustanowionych w art. 247 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160 b ust. 2 traktatu Euratom,
– uwzględniając art. 101 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej ( A6‑0433/2007 ),
1. wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Huberta Webera na członka Trybunału Obrachunkowego;
2. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.
UZASADNIENIE
Dobra współpraca między Europejskim Trybunałem Obrachunkowym i Parlamentem jest kluczowa dla funkcjonowania systemu kontroli finansowej Unii Europejskiej.
Parlament odgrywa natomiast raczej drugorzędną rolę w procedurze mianowania członków Trybunału.
Członkowie ci mianowani się przez Radę na wniosek państw członkowskich, a z Parlamentem odbywane są jedynie konsultacje przed mianowaniem.
Jednak w przypadku wystąpienia różnicy zdań między Parlamentem i Radą pojawić się mogą pewne napięcia.
Parlament próbował zmniejszyć ryzyko zaistnienia różnicy zdań publicznie ogłaszając ogólne zasady kierujące jego oceną w dwóch rezolucjach z 1992 r. i 1995 r. dotyczących procedury konsultowania się z Parlamentem w sprawie mianowania członków Trybunału
Rezolucja A3-0345/92 , Dz. U. C 337 z 21.12.1992, str. 51, oraz rezolucja A4-0001/95 , Dz. U. C 43 z 20.2.1995, str. 75. .
Aby zwiększyć przejrzystość Parlament ogłosił następującą serię kryteriów swojej oceny kandydatów (głównie w rezolucji z 1992 r.):
a) szerokie doświadczenie zawodowe nabyte w zakresie finansów publicznych lub zarządzania i kontroli zarządzania;
b) tam, gdzie istnieje taka konieczność, wcześniejsze wydanie absolutorium w przypadku obowiązków związanych z zarządzaniem wykonywanych wcześniej przez kandydatów;
c) w przypadku osób, które pełniły obowiązki związanie z zarządzaniem w sektorze publicznym lub prywatnym, nieskazitelna opinia o wykonywanej pracy;
d) niepiastowanie jakiegokolwiek urzędu obieralnego ani niepełnienie jakichkolwiek obowiązków w partii politycznej począwszy od dnia mianowania;
e) mając na uwadze charakter pracy, jaką będzie wykonywał wyłoniony kandydat, wiek kandydatów będzie również brany pod uwagę: przykładowo rozsądne wydaje się, aby na zakończenie pierwszej kadencji wiek członków nie przekraczał 65 roku życia, a na zakończenie drugiej kadencji 70 roku życia; ponadto niewłaściwe byłoby, aby mianowanie do Trybunału Obrachunkowego stanowiło dla kandydatów sposób na uniknięcie granicy wiekowej stosowanej w odniesieniu do tego samego stanowiska w ich kraju pochodzenia;
f) co więcej, oprócz oceny osobistych zasług kandydatów, Parlament czuwał będzie nad zapewnieniem utrzymania rozsądnej równowagi w składzie Trybunału jako całości; przykładowo o ile skład obecnego Trybunału jest dość udany jeżeli chodzi o różne pochodzenie jego członków, o tyle słaba reprezentacja kobiet jest niewytłumaczalna;
g) pożądane byłoby, aby członkowie Trybunału pełnili swoje funkcje najwyżej przez dwie kadencje.
Doświadczenia z niedawnej przeszłości pokazują, że pomimo przyjęcia ww. rezolucji różnica zdań nie zawsze mogła zostać przezwyciężona.
W 2004 r.
Komisja Kontroli Budżetowej przyjęła negatywną opinię w sprawie dwóch z dziesięciu nowych członków Trybunału zaproponowanych zgodnie z traktatem dotyczącym przystąpienia do UE.
Jeden z kandydatów wycofał swoją kandydaturę, drugi tego nie uczynił.
Chociaż negatywną opinię potwierdzono na posiedzeniu plenarnym, kandydat ten został mianowany na członka Trybunału Obrachunkowego.
Jeżeli chodzi o obecną procedurę mianowania, państwa członkowskie przedstawiły wielu kandydatów, którzy nie spełniali wszystkich kryteriów ustalonych w rezolucji Parlamentu z 1992 r.
Ponadto wysiłki Parlamentu na rzecz utrzymania rozsądnej równowagi w składzie Trybunału i zaradzenia sytuacji, w której kobiety są słabo reprezentowane wśród jego członków, są osłabiane obecnymi propozycjami państw członkowskich.
W dniu dzisiejszym Trybunał liczy wśród swych członków 22 mężczyzn i 5 kobiet, proporcje te zmieniłyby się jednak odpowiednio na 23 do 4, jeżeli wszyscy wyznaczeni kandydaci otrzymaliby nominację.
W związku z powyższym sprawozdawczyni uważa, że potrzebne są bardziej skuteczne narzędzia dla zagwarantowania, że Parlament, a w szczególności Komisja Kontroli Budżetowej, prowadzić będzie owocną współpracę ze wszystkimi członkami Trybunału od dnia ich mianowania.
Sprawozdawczyni jest także zdania, że kryteria i procedury ustalone w rezolucjach z 1992 r. i 1995 r. wymagają pilnego przeglądu i konsolidacji oraz że powinny zostać przekazane Radzie, władzom państw członkowskich odpowiedzialnym za wysuwanie kandydatur i opinii publicznej.
Konkludując sprawozdawczyni zaleca ściślejszą współpracę Parlamentu z Radą (ECOFIN) w zakresie procedury mianowania.
Parlament powinien we właściwym czasie otrzymywać informacje o kandydatach proponowanych przez państwa członkowskie.
W perspektywie średnioterminowej Rada i Parlament powinny dojść do porozumienia co do bardziej spójnej i skutecznej procedury nominacji, która stanowiłaby ważny element pilnej reformy organizacyjnej Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
ZAŁĄCZNIK 1: CURRICULUM VITAE Huberta Webera
Urodzony w 1939 roku, w Wiedniu (Austria).
Doktor prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego.
Pracował w austriackiej służbie cywilnej, kierując polityką zatrudnienia, później pełnił funkcję zastępcy dyrektora w Ministerstwie Polityki Socjalnej w latach 1959-1970.
Kontroler w austriackim Trybunale Obrachunkowym przeprowadzający kontrole w urzędzie kanclerskim, Ministerstwie Spraw Zagranicznych i Ministerstwie Sprawiedliwości w latach 1970-75.
Od 1971 r. zaangażowany w projekty realizowane przez sekretariat generalny Światowego Stowarzyszenia Organów Kontroli, INTOSAI (Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli), której siedziba znajduje się w austriackim Trybunale Obrachunkowym.
Szef gabinetu przewodniczącego Trybunału Obrachunkowego, następnie kierował jednostką organizacyjną odpowiedzialną za sekretariat generalny INTOSAI w latach 1975-80.
Był dyrektorem personalnym (sprawy organizacyjne, budżetowe i personalne oraz szkolenia) w latach 1981-89.
W latach 1990–95, pełnił funkcję dyrektora generalnego wydziału kontroli przedsiębiorstw publicznych i odpowiadał za rozwój międzynarodowy, w szczególności w obszarze INTOSAI i organizacji założonych przez nią w różnych częściach świata (AFROSAI, ARABOSAI, ASOSAI, CAROSAI, EUROSAI, OLACEFS i SPASAI) oraz za współpracę w międzynarodowych projektach ONZ w dziedzinie kontroli finansowej.
Hubert Weber jest członkiem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego od 1 marca 1995 r.; odpowiadał za wydział rozwoju kontroli i sprawozdań (ADAR), był także przewodniczącym grupy ADAR do 8 marca 2000 r.
Od 9 marca 2000 r. do 30 kwietnia 2004 r.
H. Weber był przewodniczącym grupy kontroli III i odpowiadał za kontrolę obszaru budżetowego (budżet ogólny UE) – „współpraca z krajami rozwijającymi się i trzecimi”.
Od dnia 1 maja 2004 r. do 15 stycznia 2005 r. pełnił funkcję przewodniczącego grupy kontroli III: działania zewnętrzne.
Od 16 stycznia 2005 r. jest prezesem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego wybranym na trzyletnią kadencję.
ZAŁĄCZNIK 2: zwięzły opis doświadczenia jako członka trybunału oraz celów związanych z przyszłym mandatem, sporządzony przez HUBERTa WEBERa
Parlament Europejski dał impuls do utworzenia Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
Na kształt jego mandatu znaczny wpływ ma deklaracja z Limy – dokument Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI), określany często jako Magna Charta kontroli finansowej.
Przez kilka lat pracowałem na kierowniczym stanowisku w sekretariacie generalnym INTOSAI, a moją nominację na członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego postrzegałem jako okazję do działania w duchu deklaracji z Limy.
Motywacja ta, którą przedstawiłem już podczas mojego pierwszego wysłuchania przed Komisją Kontroli Budżetowej, nie zmieniła się do dziś.
Jako przewodniczący grupy ADAR (rozwój kontroli i sprawozdania) byłem odpowiedzialny za opracowanie i wydanie strategii audytu i wytycznych Trybunału w zakresie audytu oraz podręcznika do kontroli finansowej.
Uważam, że warto również wspomnieć o wprowadzeniu kontroli jakości i zabezpieczenia jakości.
Mojemu działaniu należy również przypisać opinię nr 4/1997, która dała impuls do powstania nowego rozporządzenia finansowego.
Jako przewodniczący grupy III (działania zewnętrzne) nie tylko asystowałem w reformie działań zewnętrznych w dziedzinie kontroli, określonej przez komisarza Chrisa Pattena jako „sztandarowa reforma Komisji”, ale osobiście uczestniczyłem w kluczowych kontrolach.
Od stycznia 2005 r. moim zadaniem jako prezesa Europejskiego Trybunału Obrachunkowego jest zapewnienie funkcjonowania instytucji oraz podniesienia profilu zewnętrznego Trybunału poprzez szereg środków.
Chciałbym również zaznaczyć gładkie włączenie w prace Trybunału członków z Bułgarii i Rumunii mianowanych w ramach ostatniego rozszerzenia UE, jak również udane przeprowadzenie własnej oceny przez Trybunał, która przynosi już pierwsze owoce w postaci np. nominacji członka odpowiedzialnego za komunikację.
Z mojej inicjatywy Trybunał jest obecnie aktywnie reprezentowany w grupach roboczych INTOSAI związanych z jego działalnością.
Za kolejny sukces mojej kadencji jako prezesa uważam zaproszenie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego do objęcia przewodnictwa nad grupą roboczą ds. wspólnych standardów audytorskich dotyczących kontroli środków UE, utworzoną przez przewodniczących najwyższych organów kontroli UE w ramach komisji ds. kontaktów.
W ramach mojego dalszego mandatu będę dążył do wdrożenia planów działania po dokonaniu oceny własnej przez Trybunał oraz do osiągnięcia możliwie jak największych korzyści z wzajemnej oceny (ang. peer review).
Moim głównym zadaniem będzie doprowadzenie poprzez mój jak największy wkład osobisty do tego, aby Trybunał wywiązywał się ze swojego głównego zadania, jakim jest wspieranie Parlamentu Europejskiego sprawozdaniami, które są politycznie istotne, czytelne i terminowe.
PROCEDURA
Tytul
Mianowanie członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Hubert Weber)
Odsyłacze
N6-0022/2007 - C6-0310/2007 - 2007/0819(CNS)
Data konsultacji z PE
19.9.2007
Komisja przedmiotowo właściwa
Data ogłoszenia na posiedzeniu
CONT
27.9.2007
Sprawozdawca(y)
Data powołania
Inés Ayala Sender
11.9.2007
Data przyjęcia
6.11.2007
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
17
4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Jean-Pierre Audy, Inés Ayala Sender, Herbert Bösch, Paulo Casaca, Szabolcs Fazakas, Christofer Fjellner, Ingeborg Gräßle, Dan Jørgensen, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Jan Mulder, Francesco Musotto, Bill Newton Dunn, Bart Staes, Alexander Stubb, Paul van Buitenen, Kyösti Virrankoski
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Chris Davies, Edit Herczog, Véronique Mathieu, Gabriele Stauner, Petya Stavreva
Data złożenia
8.11.2007
