20.4.2007
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Margrietus van den Berg i Glenys Kinnock
w imieniu grupy politycznej PSE
w sprawie sytuacji w Zimbabwe
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Zimbabwe
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając poprzednie rezolucje z dnia 15 grudnia 2003 r., 16 grudnia 2004 r., 7 lipca 2005 r. i 6 września 2006 r.,
–
uwzględniając nadzwyczajny szczyt SADC, który odbył się w dniach 28-29 marca 2007 r. w Dar es Salaam w Tanzanii,
–
uwzględniając oświadczenie Prezydium Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE z dnia 21 marca 2007 r. w sprawie złego traktowania opozycyjnego posła do parlamentu Zimbabwe Nelsona Chamisy,
–
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2007/120/WPZiB z dnia 19 lutego 2007 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe do dnia 20 lutego 2008 r.,
–
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 236/2007 z dnia 2 marca 2007 r. rozszerzające wykaz osób w Zimbabwe, których dotyczą środki ograniczające,
–
uwzględniając oświadczenie w sprawie Zimbabwe wydane przez Forum 2007 afrykańskiego społeczeństwa obywatelskiego w dniu 24 marca 2007 r.,
–
uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowej Grupy ds. Sytuacji Kryzysowych z dnia 5 marca 2007 r. pt. „Zimbabwe: koniec impasu”,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że pod koniec marca Robert Mugabe uzyskał oficjalne poparcie jako kandydat na prezydenta w 2008 r. z ramienia partii Zanu-PF;
B.
mając na uwadze, że członkowie partii opozycyjnych i grup społeczeństwa obywatelskiego oraz osoby prywatne w Zimbabwe są atakowani, bezpodstawnie aresztowani i stają się ofiarami brutalnych aktów policji oraz rządowych służb bezpieczeństwa w atmosferze rosnącej systematycznej przemocy politycznej nastawionej na zniszczenie struktur opozycji i społeczeństwa obywatelskiego przed wyborami w 2008 r.;
C.
mając na uwadze, że po brutalnym rozbiciu opozycyjnego zgromadzenia w dniu 11 marca 2007 r., w wyniku którego śmierć poniosły dwie osoby, aresztowano ponad trzystu członków grup społeczeństwa obywatelskiego i partii opozycyjnych;
D.
mając na uwadze, że Prezydium Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE „w najbardziej stanowczych słowach potępiło brutalny atak na swego kolegę Nelsona Chamisę”;
E.
mając na uwadze, że od ośmiu lat pogarsza się sytuacja polityczno-gospodarcza w kraju, a ludność Zimbabwe nadal cierpi na poważne niedobory żywności, a pomimo że w pierwszym kwartale 2007 r.
Światowy Program Żywności dostarczył nadzwyczajną pomoc żywnościową dla 1,5 miliona mieszkańców Zimbabwe, oblicza się, że ponad 4,5 miliona cierpi z powodu niedożywienia,
F.
mając na uwadze, że średnia długość życia w Zimbabwe - wynosząca 37 lat dla mężczyzn i 34 lata dla kobiet - należy obecnie do najniższych na świecie, przy czym 20% dorosłych jest zarażonych wirusem HIV, a tygodniowo choroba ta pochłania ponad 3200 ofiar, co powoduje najwyższy współczynnik sieroctwa na świecie,
G.
mając na uwadze, że 80% ludności żyje poniżej granicy ubóstwa, wskaźnik bezrobocia w kraju wynosi 80% w sektorze legalnym, a nieliczni pracujący mieszkańcy Zimbabwe nie zarabiają wystarczająco, aby zaspokoić nawet podstawowe potrzeby, cierpiąc z powodu masowej utraty umiejętności, korupcji, nadmiernego czesnego, załamującego się systemu ochrony zdrowia i najważniejszych usług;
H.
mając na uwadze, że jedna trzecia ludności Zimbabwe zamieszkuje w granicach ościennych krajów, a od 3 do 5 milionów populacji Zimbabwe uszło do Republiki Południowej Afryki i wielu z nich nie ma uregulowanej sytuacji życiowej;
I.
mając na uwadze, że wszystkie formy zgromadzenia ponad trojga osób podlegają obecnie obowiązkowi uzyskania wcześniejszej zgody policji na mocy ustawy o porządku publicznym i bezpieczeństwie w efekcie zmian w konstytucji dokonanych przed lutym przez Roberta Mugabe, że prawa dotyczące mediów są represyjne, a ordynacja wyborcza niedemokratyczna;
J.
mając na uwadze, że z powodu braku niezależnej prasy codziennej i mediów wielu mieszkańców Zimbabwe nie otrzymuje informacji o popieranym przez państwo terrorze, jakiemu za poduszczeniem Mugabe poddawani są działacze opozycji i społeczeństwa obywatelskiego, zaś opowieści o ofiarach przemocy szerzą się wraz z powszechnym strachem;
K.
mając na uwadze, że według MFW w 2007 r. pozytywnego rozwoju gospodarczego doświadczy każdy kraj afrykański za wyjątkiem Zimbabwe, którego gospodarka w ostatnim dziesięcioleciu odnotowała 40% spadek, a w tym roku spadek wyniesie kolejne 5,7%; mając na uwadze, że Zimbabwe weszło w obszar technicznie zdefiniowanej hiperinflacji w momencie, gdy jego średnioroczna stopa inflacji w marcu podskoczyła do 2200%, a w opinii MFW do końca roku może przekroczyć 5000%;
L.
mając na uwadze, że według izby górniczej w Zimbabwe sektor wydobycia złota, będący największym krajowym eksporterem reprezentującym 52% wydobycia minerałów w Zimbabwe, jest bliski załamania, przemysłowi tytoniowemu w Zimbabwe reprezentującemu około 50% transakcji walutowych kraju grozi podobna sytuacja wobec odroczenia sezonu sprzedaży tytoniu w 2007 r., a produkcja rolna spadła od 1998 r. o 80%;
M.
mając na uwadze, że w regionie nasila się strach przed skutkami dla krajów ościennych panującej w Zimbabwe gospodarczej katastrofy;
N.
mając na uwadze, że rozwój Afryki stanowi priorytet dla zachodnich demokracji, samo udzielanie pomocy nie prowadzi jednak daleko, a od rządów afrykańskich oczekuje się podjęcia zobowiązań w zakresie demokracji, praworządności oraz poszanowania praw człowieka;
O.
mając na uwadze, że Unia Afrykańska, Wspólnota Rozwoju Afryki Południowej (SADC), a w szczególności Republika Południowej Afryki, mogą odegrać zasadniczą rolę w rozwiązaniu kryzysu, oraz że posiedzenie SADC, które odbyło się w dniu 29 marca jest ważnym krokiem w tym kierunku, lecz organizacje te niezmiennie unikają zajęcia zdecydowanego stanowiska wobec oburzającego reżimu Mugabe i stanowczego potępienia niedawnego politycznego stłumienia demonstracji opozycji oraz brutalnej przemocy wobec członków opozycji, w tym Morgana Tsvangiraia, Nelsona Czamisy, Grace Kwinjeh, Lovemore´a Madhuka, Williama Bango, Sekai Hollanda, Tendai Bitiego, Arthura Mutambary oraz wielu innych, zarówno grup społeczeństwa obywatelskiego jak i poszczególnych osób;
1.
stanowczo potępia dyktaturę Mugabe z powodu bezlitosnego ucisku ludności Zimbabwe, grup społeczeństwa obywatelskiego oraz opozycji;
2.
ubolewa, że pomimo regionalnych i międzynarodowych głosów krytyki oraz trwających 27 lat rządów 83-letni Robert Mugabe został ponownie zatwierdzony przez komitet centralny Zanu-PF jako kandydat na wybory prezydenckie w 2008 r. oraz że już rozpoczęto kampanię zastraszającą w celu zniszczenia struktur opozycji i społeczeństwa obywatelskiego oraz zagwarantowania wyników wyborów parlamentarnych i prezydenckich;
3.
ponownie wzywa Roberta Mugabe do dotrzymania - oby jak najszybciej - jego własnej obietnicy o ustąpieniu, co byłoby najważniejszym krokiem w kierunku pobudzenia społeczeństwa, życia politycznego i gospodarki Zimbabawe;
4.
stanowczo potępia brutalne rozbicie wiecu modlitewnego kampanii na rzecz ratowania Zimbabwe „Save Zimbabwe Campaign”, zorganizowanego w dniu 11 marca 2007 r. przez przeciwników Mugabe; w szczególności potępia morderstwa i wyraża głęboki żal z powodu śmierci Gifty Tandary, działacza opozycji, który został zastrzelony, a ciało jego porwano i pochowano w tajemnicy bez wiedzy rodziny, oraz Itai Manyeruki, który zmarł następnego dnia po tym, jak został brutalnie pobity przez policję;
5.
stanowczo potępia ataki na przywódców opozycji i późniejsze aresztowania Morgana Tsvangiraia, przewodniczącego Ruchu na rzecz Demokratycznych Przemian (MDC), Nelsona Chamisy, Grace Kwinjeh, Lovemore´a Madhuka, Williama Bango, Sekaia Hollanda, Tendaia Biti, Arthura Mutambary i wielu innych, brutalne znęcanie się nad nimi przez policję oraz zakaz leczenia się poza Zimbabwe; głęboko ubolewa z powodu brutalnej napaści przez policję Zimbabwe na wielu innych uczestników wiecu; wyraża najwyższą konsternację wobec faktu, że w związku z tym samym wydarzeniem minister ds. informacji Zimbabwe Sikhanyiso Ndlovu zaprzeczył informacjom o torturach i brutalności policji i oskarżył opozycję o zaatakowanie policji;
6.
protestuje przeciw ponownemu aresztowaniu członków MDC, w tym Morgana Tsvangiraia i innych, w dniu 28 marca, ponownym atakom wymierzonym w członków MDC, powtarzającym się procesom sądowym, jakim są oni poddawani w oparciu o bezpodstawne oskarżenia oraz aresztowaniom i porwaniom osób podejrzewanych o przynależność do opozycji;
7.
uważa za niedopuszczalny napad na Nelsona Czamisę, dokonany w drodze na lotnisko w Harare, gdzie miał on wsiąść do samolotu, aby uczestniczyć w pracach Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE;
8.
stanowczo potępia przemoc systematycznie stosowaną przez policję wobec osób cywilnych, tak jak miało to miejsce w przeddzień weekendu wielkanocnego, kiedy to silnie uzbrojone policyjne oddziały prewencji, ewidentnie w celu zasiania terroru, zaatakowały ludzi czekających na środki transportu, aby udać do miejsc, gdzie mieli spędzić święta;
9.
wzywa rząd Zimbabwe do przywrócenia praworządności i natychmiastowego zaprzestania brutalnych ataków na opozycję oraz osoby i grupy społeczeństwa obywatelskiego, położenia kresu „zniknięciom” i bezpodstawnemu przetrzymywaniu, do poszanowania sądów oraz pracowników wymiaru sprawiedliwości oraz do przestrzegania i obrony prawa do wolności słowa i wolności zgromadzeń;
10.
wzywa rząd Zimbabwe do niezwłocznego rozpoczęcia procesu umożliwiającego rozwiązanie kryzysu w kraju poprzez ustalenie wiarygodnego planu działania na rzecz demokratycznej konstytucji, niezwłocznego przywrócenia praworządności, warunków dla wolnych i uczciwych wyborów pod nadzorem międzynarodowym oraz tymczasowych gwarancji bezstronnej kontroli nad kluczowymi instytucjami państwa, takimi jak wojsko i policja;
11.
wzywa rząd Zimbabwe do wypełnienia swoich zobowiązań - jako sygnatariusza traktatu i protokołu SADC, Aktu założycielskiego Unii Afrykańskiej oraz Afrykańskiej Karty Praw Człowieka i Narodów - w zakresie przestrzegania demokratycznych zasad, praw człowieka i praworządności;
12.
uznaje wagę pierwszego posiedzenia szefów państw Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej (SADC), które odbyło się w Tanzanii w dniu 29 marca specjalnie w celu przeprowadzenia dyskusji nad kryzysem w Zimbabwe oraz wyznaczenia prezydenta Republiki Południowej Afryki Thabo Mbeki jako mediatora z ramienia SADC w sprawie kryzysu w Zimbabwe; popiera szczera ocenę sytuacji w Zimbabwe wyrażoną przez prezydenta Zambii Levy´ego Mwanawasę, prezydenta Ghany Johan Kuffoura oraz arcybiskupa Desmonda Tutu, lecz ubolewa z powodu faktu, że SADC wezwało do zaprzestania stosowania wszelkich sankcji wobec Zimbabwe; przypomina, że nie ogłoszono żadnych sankcji gospodarczych wobec Zimbabwe i że środki restrykcyjne ukierunkowane są jedynie na elitę;
13.
wzywa prezydenta Mbeki, aby uzależnił swoje wysiłki mediacyjne od zakończenia obecnej fali przemocy i zastraszania, co jest warunkiem odpowiedniego wypełnienia mandatu mającego na celu wspieranie dialogu między opozycją a rządem Zimbabwe;
14.
wzywa SADC do wysłania do Zimbabwe misji, która złożyłaby sprawozdanie prezydentowi Mbeki;
15.
wzywa prezydenta Mbeki, aby przy wsparciu ze strony SADC i po stworzeniu warunków sprzyjających mediacji dołożył starań w celu nawiązania na szczeblu krajowym szeroko zakrojonego i wykraczającego poza Zanu-PF i MDC dialogu z udziałem przywódców Kościoła oraz podmiotów ze sfery biznesu, związków zawodowych i innych podmiotów społeczeństwa obywatelskiego;
16.
wzywa przywódców na szczeblu regionalnym, aby rozważyli przeprowadzenie prac przygotowawczych obejmujących strategie wyjścia dla Mugabe, rząd tymczasowy, zmiany konstytucyjne oraz uchylenie represyjnych ustaw;
17.
uznaje starania opozycji, grup obywatelskich i Kościoła mające na celu rozwiązanie politycznego i gospodarczego kryzysu w Zimbabwe; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenia katolickiego arcybiskupa Bulawayo, Piusa Ncube, przeciwstawiającego się Mugabe i podkreślającego potrzebę prawdziwych zmian w Zimbabwe;
18.
popiera ruch studencki w Zimbabwe, którego przywódcy i działacze są bez przerwy zatrzymywani, bici i nękani, oraz trwającą kampanię Kongresu Związków Zawodowych Zimbabwe i wyraża podziw dla odwagi, jaką wykazali jego członkowie, organizując dwudniową akcję nieposłuszeństwa obywatelskiego na szczeblu krajowym, potępiając Mugabe za to, iż nie jest w stanie zapobiec gospodarczej zapaści kraju mimo doniesień o brutalności policji i gwałtownej napaści policji na przywódców Kongresu Związków Zawodowych po ich ostatniej demonstracji w 2006 r.; ubolewa nad faktem, iż żadne konstruktywne zobowiązania nie są możliwe, gdy rząd używa przemocy;
19.
ubolewa nad odnowioną deklaracją intencji rządu Zimbabwe, zamierzającego nękać organizacje pozarządowe, które uzna za popierające opozycję i zmiany polityczne, oraz położyć kres ich działalności; widzi w tej groźbie wyraźny przejaw złej woli rządu w poszukiwaniu dla tego kraju rozwiązania będącego krokiem naprzód;
20.
wzywa Radę do zapewnienia ścisłego stosowania przez wszystkie państwa członkowskie istniejących środków ograniczających, w tym embarga na broń i zakazu podróżowania; wzywa zatem Radę, aby nie zapraszała żadnej z osób znajdujących się na liście osób objętych zakazem na planowany w Lizbonie szczyt UE-Afryka;
21.
wzywa Radę do rozszerzenia zakresu środków ograniczających oraz wykazu objętych nimi osób, tak by znalazło się na niej o wiele więcej ministrów rządu Zimbabwe, posłów, gubernatorów, członków, zwolenników i pracowników Zanu-PF wraz z członkami ich rodzin, a także biznesmenów oraz innych prominentnych osób związanych z Zanu-PF; podkreśla, że obowiązujące środki ograniczające skierowane są przeciwko Mugabe i jego reżimowi, a nie przeciwko mieszkańcom Zimbabwe;
22.
wzywa społeczność międzynarodową do bezzwłocznego rozpatrzenia kwestii praw człowieka i sytuacji politycznej w Zimbabwe oraz apeluje do krajów, które nadal popierają reżim Mugabe, zwłaszcza poprzez dostawy broni, zaopatrzenie w sprzęt wojskowy i zapewnianie środków represyjnych, również ze strony ich rządów, o włączenie się do starań społeczności międzynarodowej;
23.
odnotowuje, że społeczność międzynarodowa poświęciła 368 mln dolarów w 2005 r. i 374 mln dolarów w 2006 r. na pomoc dla Zimbabwe i ubolewa nad faktem, że reżim Mugabe manipuluje tym wsparciem, zwłaszcza pomocą żywnościową, posługując się nim jako polityczną bronią, aby ukarać tych, którzy ośmielili się sprzeciwić reżimowi;
24.
domaga się, by wszelką pomoc przeznaczoną dla Zimbabwe dostarczały prawdziwie pozarządowe organizacje oraz by docierała ona do osób, dla których jest przeznaczona, a nie była przejmowana przez przedstawicieli reżimu Mugabe;
25.
ponawia żądanie bezwzględnego uniemożliwienia reżimowi Mugabe czerpania jakichkolwiek korzyści finansowych lub propagandowych zarówno z eliminacji mistrzostw świata w piłce nożnej w 2010 r., jak i z samych rozgrywek; w związku z tym apeluje do Republiki Południowej Afryki jako gospodarza mistrzostw oraz do FIFA, by wykluczyły Zimbabwe z udziału w meczach eliminacyjnych, z organizacji międzynarodowych spotkań towarzyskich lub goszczenia międzynarodowych drużyn uczestniczących w tym wydarzeniu;
26.
z zadowoleniem przyjmuje podjętą przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE inicjatywę wysłania do Zimbabwe wspólnej delegacji w celu sprawdzenia sytuacji na miejscu, wzywa Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne do jak najszybszego przeprowadzenia tego rozpoznania oraz występuje do rządu Zimbabwe o zapewnienie wszystkim członkom delegacji wstępu na terytorium Zimbabwe; podkreśla, że delegacja ta powinna mieć dostęp do wszystkich sfer społeczeństwa obywatelskiego i że nie należy ograniczać jej działań do spotkań ze zorganizowanymi ugrupowaniami rządowymi; zwraca się do Komisji, aby udała się z wizytą do Zimbabwe i nalega, aby władze Zimbabwe wykazały gotowość do współpracy przy projekcie wizyty;
27.
wzywa do bezstronnej oceny empirycznych dowodów na utworzenie przez Mugabe paramilitarnej jednostki zajmującej się uprowadzaniem, torturowaniem i zabijaniem działaczy opozycji i nieuzbrojonych cywili w kontekście szerzącej się przemocy ze strony państwa, na fakt, że około 30 osób dziennie jest przyjmowanych do krajowych szpitali w następstwie brutalnych napaści oraz na planowanie kolejnej tury niszczenia domów i firm na wzór tzw. operacji Murambatsvina („usuwanie śmieci”);
28.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Zimbabwe, rządowi i parlamentowi Republiki Południowej Afryki, sekretarzowi generalnemu Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej, przewodniczącemu Komisji i przewodniczącemu Rady Wykonawczej Unii Afrykańskiej, sekretarzowi generalnemu Wspólnoty Narodów, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, rządom krajów G8 i przewodniczącemu FIFA.
