30.9.2008
PROJEKT REZOLUCJI
w odpowiedzi na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej B6‑0000/2008
zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu
złożyli Diana Wallis, Bilyana Ilieva Raeva, Johannes Lebech, Kyösti Virrankoski, Olle Schmidt, Danutė Budreikaitė
w imieniu grupy politycznej ALDE
w sprawie zarządzania regionem arktycznym
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zarządzania regionem arktycznym
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając Międzynarodowy Rok Polarny (marzec 2007 r. – marzec 2009 r.),
–
uwzględniając 8.
Konferencję Parlamentarzystów Regionu Arktycznego, która odbyła się w Fairbanks na Alasce w dniach 12-14 sierpnia 2008 r.,
–
uwzględniając spodziewany na jesieni komunikat Komisji w sprawie polityki wobec regionu Arktyki,
–
uwzględniając zorganizowane przez grupę ALDE seminarium na temat zarządzania regionem arktycznym w globalizującym się świecie, które odbyło się w Brukseli 7 maja 2008 r.,
–
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie wymiaru północnego (z 2003 r., 2005 r. i 2006 r.),
–
uwzględniając wnioski zamieszczone w sprawozdaniu z oceny wpływu zmian klimatu na Arktykę,
–
uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,
A.
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Zintegrowana polityka morska Unii Europejskiej” (niebieska księga) opublikowany w dniu 10 października 2007 r.,
B.
uwzględniając dokument programowy Wysokiego Przedstawiciela i Komisji Europejskiej skierowany do Rady Europejskiej zatytułowany „Zmiany klimatu a bezpieczeństwo międzynarodowe” z dnia 14 marca 2008 r.,
C.
mając na uwadze rosnące znaczenie geopolityczne i strategiczne regionu arktycznego, czego symbolem było umieszczenie flagi rosyjskiej na dnie morza pod biegunem północnym w sierpniu 2007 r.,
D.
uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), której nie ratyfikował jeszcze Senat Stanów Zjednoczonych,
E.
mając na uwadze, że niedawna Konferencja Parlamentarzystów Regionu Arktycznego zgromadziła pochodzących z wyboru przedstawicieli Parlamentu Europejskiego, Kanady, Danii, Grenlandii, Islandii, Finlandii, Norwegii, Szwecji, Rosji i Stanów Zjednoczonych celem przedyskutowania kwestii bezpieczeństwa morskiego, opieki zdrowotnej, ochrony środowiska i trwałego rozwoju,
F.
mając na uwadze, że obecnie do regionu arktycznego nie mają zastosowania żadne wielostronne normy i regulacje, ponieważ nigdy nie miał stanowić żeglownej drogi morskiej lub strefy prowadzenia operacji handlowych,
G.
mając na uwadze, że żegluga morska na wodach arktycznych gwałtownie wzrosła w ostatnich latach z uwagi na wzmożone zainteresowanie morskimi odwiertami oraz coraz większy ruch statków wycieczkowych, a także perspektywy, które oferuje Przejście Północno-Zachodnie,
H.
mając na uwadze, że region arktyczny może być źródłem blisko 22% nieodkrytych rezerw ropy naftowej i gazu na świecie,
I.
uwzględniając deklarację z Ilulissat przyjętą przez „kraje A5” (Danię, Kanadę, Norwegię, Federację Rosyjską i USA) w maju 2008 r.,
J.
uwzględniając wnioski przewodniczącego konferencji pod hasłem „Arktyka: nasza wspólna sprawa” zorganizowanej przez Nordycką Radę Ministrów w Ilulissat (Grenlandia) w dniach 9-10 września 2008 r., w której pełny udział wzięła Komisja Europejska,
K.
mając na uwadze, że konferencja skupiła się także na zmianach klimatu w regionie, ich wpływie na ludność rdzenną oraz możliwościach dostosowania się do tych zmian,
L.
mając na uwadze, że tempo globalnego ocieplenia w regionie arktycznym jest znacznie większe niż w pozostałej części świata (2° w ciągu ostatnich 100 lat w porównaniu ze średnio 0,6° w pozostałej części świata),
M.
mając na uwadze, że warunki klimatyczne w Arktyce zmieniły się do tego stopnia, że na przykład Inuici nie mogą polować w tradycyjny sposób, ponieważ lód jest zbyt cienki, aby utrzymać sanie, zaś dzikie zwierzęta, takie jak niedźwiedzie polarne, morsy i lisy, są zagrożone utratą znacznej części siedlisk,
N.
mając na uwadze, że do państw członkowskich UE zaliczają się trzy państwa arktyczne, a kolejne dwa to jej sąsiedzi pozostający z nią w bliskich stosunkach i uczestniczący w rynku wewnętrznym w ramach porozumienia EOG, co oznacza, że UE i jej państwa stowarzyszone obejmują ponad połowę członków Rady Arktycznej,
1.
wyraża głębokie zaniepokojenie skutkami zmian klimatu dla równowagi życia ludności rdzennej regionu, zarówno pod względem środowiska ogólnego (topnienie pokrywy lodowej i wiecznej zmarzliny, podnoszenie się poziomu mórz, powodzie), jak i siedliska naturalnego (cofająca się pokrywa lodowa stwarza problemy w zakresie zwyczajów pokarmowych niedźwiedzi polarnych) oraz podkreśla, że wszelkie międzynarodowe decyzje w tych kwestiach muszą w pełni angażować i uwzględniać wszystkie ludy i narody Arktyki;
2.
przyjmuje z zadowoleniem deklarację końcową przyjętą przez Konferencję Parlamentarzystów Regionu Arktycznego w Fairbanks w dniu 14 sierpnia 2008 r.;
3.
przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Daleka Północ stanowi część polityki wymiaru północnego Unii Europejskiej, ale jest przekonany, że należy nadal podnosić świadomość znaczenia Arktyki w kontekście światowym poprzez opracowanie osobnej polityki UE wobec Arktyki;
4.
w związku z tym podkreśla znaczenie Arktyki dla globalnego klimatu i ma nadzieję, że obecne wsparcie dla działalności badawczej w regionie będzie kontynuowane po Międzynarodowym Roku Polarnym;
5.
z ogromnym zainteresowaniem oczekuje na przyszły komunikat Komisji w sprawie polityki wobec Arktyki i ma nadzieję, że położy on podwaliny pod znaczącą politykę wobec Arktyki w UE; zwraca się do Komisji o poruszenie w komunikacie przynajmniej następujących zagadnień:
(a) sytuacji w zakresie zmian klimatu w regionie i dostosowania się do nich;
(b) opcji politycznych respektujących ludność rdzenną i jej warunki życia;
(c) potrzebę współpracy z naszymi arktycznymi sąsiadami w sprawach transgranicznych, zwłaszcza w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego;
(d) możliwości przyszłej transgranicznej struktury politycznej lub prawnej, która mogłaby zapewnić ochronę środowiska i trwały uporządkowany rozwój regionu lub umożliwić mediację w sporach politycznych dotyczących zasobów i dróg żeglownych na Dalekiej Północy;
6.
wzywa Komisję, by w programie swoich prac oraz w przyszłym komunikacie w sprawie Arktyki zwróciła szczególną uwagę na politykę energetyczną i bezpieczeństwa w Arktyce, oceniła i rozważyła możliwości ścisłej współpracy UE z krajami regionu arktycznego na rzecz osiągnięcia wspólnych, ambitnych celów w zakresie zmian klimatu trwałego rozwoju, poprawy bezpieczeństwa dostaw energii oraz efektywniejszego wewnętrznego rynku energii;
7.
zwraca uwagę na fakt, że przygotowując swoje stanowisko na 15.
Konferencję Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która odbędzie się w Kopenhadze w 2009 r., UE powinna zwrócić szczególną uwagę na region arktyczny ze względu na wpływ, jaki wywiera on na globalny klimat oraz jego wyjątkowe środowisko naturalne;
8.
jest zdania, że pod względem ochrony życia ludzi lub ochrony środowiska żegluga morska w regionie (związana zarówno z turystyką jak i z odwiertami) nie podlega nawet w minimalnym stopniu międzynarodowym zasadom bezpieczeństwa obowiązującym na innych wodach międzynarodowych, i wzywa Komisję do jak najszybszego zagwarantowania, że do regulacji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zostaną wprowadzone stosowne zmiany;
9.
podkreśla zewnętrzne aspekty polityki energetycznej i znaczenie Arktyki dla kształtowania europejskiej polityki energetycznej zaproponowanej przez Radę Europejską w marcu 2007 r.;
10.
wspiera Radę Arktyczną w dążeniu do utrzymania statusu Arktyki jako regionu bez większych napięć politycznych, otwartego dla międzynarodowej współpracy badawczej, aby umożliwić pełne wykorzystanie jego potencjału jako obszaru dostarczającego w przyszłości energię w ramach trwałego rozwoju środowiska naturalnego;
11.
wzywa Komisję do odegrania aktywnej roli w Arktyce, której pierwszym przejawem powinno być przynajmniej przyjęcie statusu obserwatora w Radzie Arktycznej, i uważa, że Komisja powinna stworzyć wyspecjalizowany dział ds. Arktyki;
12.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich, Norwegii, Islandii, Rosji, Kanady i Stanów Zjednoczonych, a także partnerom w ramach współpracy regionalnej.
