9.3.2011 WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI złożony zgodnie z art. 122 ust. 5 Regulaminu
zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
Verts/ALE ( B7‑0166/2011 )
ALDE ( B7‑0175/2011 )
S&D ( B7‑0176/2011 )
PPE ( B7‑0177/2011 )
ECR ( B7‑0178/2011 )
GUE/NGL ( B7‑0179/2011 )
w sprawie Pakistanu, w szczególności zabójstwa Szahbaza Bhattiego
Elmar Brok
,
Eija-Riitta Korhola
,
Mario Mauro
,
Cristian Dan Preda
,
Bernd Posselt
,
Michael Gahler
,
Lena Kolarska-Bobińska
,
Filip Kaczmarek
,
Csaba Sógor
,
Bogusław Sonik
,
Laima Liucija Andrikienė
,
Elena Băsescu
,
Tunne Kelam
,
Monica Luisa Macovei
,
Sari Essayah
,
Krzysztof Lisek
,
Tadeusz Zwiefka
,
Constance Le Grip
w imieniu grupy politycznej PPE
Véronique De Keyser
,
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
,
w imieniu grupy politycznej S&D
Sarah Ludford
,
Norica Nicolai
,
Alexandra Thein
,
Ramon Tremosa i Balcells
,
Marielle De Sarnez
,
Vincenzo Iovine
,
Marietje Schaake
,
Kristiina Ojuland
,
Sonia Alfano
w imieniu grupy politycznej ALDE
Charles Tannock
,
Peter van Dalen
,
Konrad Szymański
,
Emma McClarkin
,
Michał Tomasz Kamiński
,
Marek Henryk Migalski
,
Ryszard Czarnecki
,
Tadeusz Cymański
,
Geoffrey Van Orden
,
Ryszard Antoni Legutko
,
Adam Bielan
,
Jacek Olgierd Kurski
,
Tomasz Piotr Poręba
w imieniu grupy politycznej ECR
Jean Lambert
,
Barbara Lochbihler
,
Raül Romeva i Rueda
,
Heidi Hautala
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
Marie-Christine Vergiat
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
PE459.708v01-00 } PE459.718v01-00 } PE459.719v01-00 } PE459.720v01-00 } PE459.721v01-00 } PE459.722v01-00 } RC1 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Pakistanu, w szczególności zabójstwa Szahbaza Bhattiego
Parlament Europejski ,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje dotyczące praw człowieka i demokracji w Pakistanie, zwłaszcza rezolucje z dnia 20 stycznia 2011 r.
Teksty przyjęte, P7_TA-PROV(2011)0026 .
, 20 maja 2010 r.
Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0194 .
oraz 12 lipca Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0351 .
, 25 października Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0489 .
i 15 listopada 2007 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0536 .
,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r.
Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0489 .
w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz w sprawie polityki Unii Europejskiej w tym zakresie,
– uwzględniając konkluzje Rady w sprawie nietolerancji, dyskryminacji i przemocy ze względu na wyznanie lub przekonania, przyjęte w dniu 21 lutego 2011 r.,
– uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie zabójstwa Szahbaza Bhattiego, który był w rządzie Pakistanu ministrem ds. mniejszości,
– uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka z dnia 2 marca 2011 r.,
– uwzględniając art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych ONZ,
– uwzględniając deklarację ONZ z 1981 r. w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania,
– uwzględniając art. 19 konstytucji Pakistanu, dotyczący wolności słowa,
– uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w dniu 2 marca 2011 r. pakistański minister ds. mniejszości Szahbaz Bhatti został zamordowany przez uzbrojonych mężczyzn: ostrzelali oni samochód, którym minister jechał do pracy w stolicy Islamabadzie; mając na uwadze, że do zabójstwa przyznała się grupa, która sama się nazywa Tehrik-i-Taliban Punjab (Talibański Ruch Pendżabu), i oświadczyła, że ministra zabito za postawę wobec przepisów wprowadzających zakaz bluźnierstwa,
B. mając na uwadze, że chociaż ugrupowania islamistyczne wielokrotnie groziły Szahbazowi Bhattiemu śmiercią, władze Pakistanu odrzuciły jego wniosek o przyznanie kuloodpornego samochodu służbowego i wybranych przez niego zaufanych pracowników ochrony,
C. mając na uwadze, że Szahbaz Bhatti był jedynym chrześcijaninem w pakistańskim rządzie i jednym z niewielu czołowych polityków w kraju odważnie zwalczających wspomniane przepisy i niesprawiedliwości, do jakich doprowadziło ich stosowanie,
D. mając na uwadze, że do zabójstwa doszło zaledwie dwa miesiące po zamordowaniu Salmana Taseera, gubernatora prowincji Pendżab, przez jednego z pracowników jego własnej ochrony, który nie zgadzał się ze stanowiskiem Salmana Taseera, sprzeciwiającego się przepisom zakazującym bluźnierstwa,
E. mając na uwadze, że w dniu 1 marca 2011 r. w podobny sposób zginął trzeci wybitny pakistański obrońca praw człowieka, Naeem Sabir Jamaldini, koordynator pakistańskiej Komisji Praw Człowieka, który szczególnie aktywnie zwalczał naruszenia praw człowieka w regionie Beludżystanu,
F. mając na uwadze, że – według doniesień – przeciwko byłej pakistańskiej minister Sherry Rehman, znanej dziennikarce prowadzącej również reformatorską działalność polityczną, ogłoszono fatwę i wskazano ją jako kolejny cel morderców,
G. mając na uwadze, że minister Szahbaz Bhatti i gubernator Salman Taseer wyrażali tylko oficjalne stanowisko rządzącej Pakistańskiej Partii Ludowej; mając na uwadze, że w dniu 30 grudnia 2010 r. rząd Jusufa Razy Gilaniego publicznie wycofał się ze zobowiązania – będącego elementem jego programu wyborczego – do dokonania przeglądu przepisów zakazujących bluźnierstwa, pozostawiając tym samym zwolenników reformy w izolacji i wystawiając ich na nieustanne zagrożenie ze strony radykalnych przywódców religijnych i bojowników ugrupowań ekstremistycznych, którzy zastraszają osoby wyrażające odmienne poglądy, grożą im i zabijają je,
H. mając na uwadze, że politycy, partie polityczne oraz przedstawiciele mediów i społeczeństwa obywatelskiego, np. obrońcy praw kobiet i praw człowieka, są nieustannie zastraszani, a nawet mordowani, w związku z czym publiczna debata na temat przepisów zakazujących bluźnierstwa jest tłumiona z coraz większą siłą,
I. mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej wspieranie demokracji oraz poszanowania praw człowieka i swobód obywatelskich to podstawowe zasady i cele Unii Europejskiej stanowiące podstawę jej stosunków z krajami trzecimi; mając na uwadze, że pomoc UE w dziedzinie rozwoju jest uzależniona od przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości,
1. zdecydowanie potępia brutalne morderstwo Szahbaza Bhattiego, ministra ds. mniejszości w rządzie Pakistanu, do którego doszło w dniu 2 marca 2011 r., oraz składa najszczersze kondolencje rodzinie i przyjaciołom ofiary oraz mieszkańcom Pakistanu, a także wyrazy solidarności ze wszystkimi, którzy pomimo gróźb nadal głoszą swoje stanowisko;
2. wyraża podziw dla odwagi ministra Szahbaza Bhattiego i dla wykazywanego przez ministra zaangażowania na rzecz sprawiedliwości, dialogu międzywyznaniowego oraz wolności religii i przekonań w Pakistanie, a także dla troski okazanej przez niego Asii Bibi, chrześcijance i matce piątki dzieci skazanej na śmierć za bluźnierstwo, pomimo nieustannych gróźb i ciążącego na nim ogromnego ryzyka;
3. wyraża uznanie dla poświęcenia, z jakim minister Szahbaz Bhatti zwalczał przepisy zakazujące bluźnierstwa oraz niesprawiedliwość, do jakiej prowadziło ich stosowanie; dostrzega postępy dokonane w czasie sprawowania funkcji ministra przez Szahbaza Bhattiego, w tym istotne, dyskretnie prowadzone negocjacje w sprawie możliwości wprowadzenia zmian w tych przepisach;
4. zauważa, że w przeciwieństwie do nikłej reakcji publicznej na zabójstwo gubernatora Salmana Taseera z powszechnym potępieniem spotkało się zamordowanie ministra Szahbaza Bhattiego: na całej scenie politycznej, w mediach oraz we wszystkich grupach wyznaniowych i etnicznych pakistańskiego społeczeństwa; wyraża nadzieję, że ten akt przemocy pomoże zewrzeć szeregi wszystkim tym, którzy dążą do obrony demokratycznych wartości zapisanych w konstytucji Pakistanu;
5. wzywa władze Pakistanu, by przeprowadziły gruntowne śledztwo dotyczące wszelkich aspektów morderstwa Szahbaza Bhattiego i szybko postawiły przed wymiarem sprawiedliwości wszystkich sprawców tej zbrodni, ściśle przestrzegając zasad państwa prawa, a także by zapewniły szybki i sprawiedliwy proces zabójcy gubernatora Salmana Taseera;
6. wzywa rząd Pakistanu do nasilenia działań mających zapewnić bezpieczeństwo ministrom i osobom, którym w konkretny sposób grożą ekstremiści religijni i terroryści, np. byłej minister ds. informacji Sherry Rehman oraz prawnikom występującym jako obrońcy osób oskarżonych o bluźnierstwo;
7. zachęca rząd Pakistanu do niezwłocznego mianowania nowego ministra ds. mniejszości i wyraża opinię, że osoba ta powinna być zdecydowanym i bezstronnym przedstawicielem mniejszości;
8. zachęca rząd Pakistanu, by wspierał ministra ds. mniejszości w kontynuowaniu pracy i wizji Szahbaza Bhattiego, zwłaszcza krajowego dialogu między przywódcami religijnymi i oddolnego projektu dzielnicowych komisji zgody międzywyznaniowej;
9. z całą mocą powtarza apel do rządu Pakistanu, wszystkich partii politycznych, społeczeństwa obywatelskiego i mediów, by zachowały wspólny front i odpierały ataki ekstremistów; wyraża nadzieję, że skład i działania rządu Pakistanu będą odzwierciedlać wieloetniczny i wielowyznaniowy skład pakistańskiego społeczeństwa;
10. apeluje o wsparcie ze strony wojska, wymiaru sprawiedliwości, mediów i klasy politycznej dla pilnego i konstruktywnego wycofania się z polityki ustępstw wobec ekstremistów, gdyż status quo przyniósł równie dramatyczne konsekwencje; wzywa rząd Pakistanu, by nie dopuścił do sytuacji, w której ekstremiści zagłuszą podnoszące się w kraju głosy opowiadające się za tolerancją religijną i poszanowaniem powszechnych wartości praw człowieka;
11. jest głęboko zaniepokojony atmosferą nietolerancji i przemocy, i zdecydowanie wzywa rząd Pakistanu do ścigania osób nawołujących do przemocy w Pakistanie, zwłaszcza tych, które nawołują do mordowania osób lub przedstawicieli grup, z którymi się nie zgadzają, a w niektórych przypadkach oferują również nagrody za takie zabójstwa, a także do podejmowania dalszych działań sprzyjających debacie na ten temat;
12. wyraża szczególne uznanie dla wysiłków byłej minister Sherry Rehman i zamordowanego ministra ds. mniejszości Szahbaza Bhattiego o wprowadzenie zmian w przepisach zakazujących bluźnierstwa, by zapobiec ich nadużywaniu, a także wzywa rząd do uchylenia tych przepisów i innych przepisów o charakterze dyskryminacyjnym, m.in. sekcji 295 B i C kodeksu karnego, które należą do reliktów przeszłości; zdecydowanie wzywa również rząd Pakistanu do egzekwowania takich obowiązujących przepisów, jak art. 137 kodeksu karnego, który uznaje nawoływanie do nienawiści za przestępstwo;
13. wzywa właściwe instytucje UE, by włączyły zagadnienie tolerancji religijnej w społeczeństwie do dialogu politycznego z Pakistanem, ponieważ kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla długofalowej walki z ekstremizmem religijnym;
14. sugeruje, by UE zaprosiła rząd Pakistanu na doroczne wspólne posiedzenie przy okrągłym stole, poświęcone sytuacji mniejszości w Pakistanie, i by włączyła Parlament Europejski w przygotowania do takiego spotkania i przeprowadzenie go;
15. wzywa właściwe instytucje UE do dalszego udzielania wsparcia finansowego organizacjom działającym w dziedzinie praw człowieka i obrońcom tych praw oraz do określenia praktycznych metod wspierania ruchów społeczeństwa obywatelskiego w Pakistanie w walce z przepisami zakazującymi bluźnierstwa i innymi przepisami o charakterze dyskryminacyjnym;
16. z zadowoleniem przyjmuje niedawne konkluzje Rady w sprawie nietolerancji, dyskryminacji i przemocy ze względu na wyznanie lub przekonania, w których odniesiono się do intensyfikacji działań UE w tej dziedzinie; wzywa właściwe instytucje UE, by czynnie zajmowały się sprawą prześladowań religijnych na świecie;
17. wzywa właściwe instytucje UE, by przeanalizowały możliwość wykorzystania europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie do finansowania działań wspierających walkę z nietolerancją religijną, ekstremizmem i dyskryminacyjnymi przepisami na całym świecie; ponownie wzywa wysoką przedstawiciel do tworzenia w dyrekcji ds. praw człowieka Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych stałych zasobów do monitorowania wprowadzanych przez rządy i społeczeństwa ograniczeń wolności przekonań i praw powiązanych;
18. wzywa właściwe instytucje UE, by zachęcały rząd Pakistanu do przywrócenia odrębnego ministerstwa praw człowieka oraz konstruktywnej, niezależnej i bezstronnej krajowej komisji praw człowieka;
19. wzywa właściwe instytucje UE, by nakłaniały rząd Pakistanu do stania na straży klauzuli demokracji i praw człowieka zapisanej w umowie o współpracy między Unią Europejską a Islamską Republiką Pakistanu; zwraca się do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych o przedstawienie sprawozdania z wdrażania umowy o współpracy oraz klauzuli dotyczącej demokracji i praw człowieka;
20. przypomina, że Pakistan ma określone obowiązki jako sygnatariusz Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, i wzywa właściwe organy pakistańskie do włączenia się w proces przeglądu zakresu ogólnych zastrzeżeń do tego paktu, z których część ogranicza prawa zapisane w konstytucji Pakistanu lub jest sprzeczna z zasadą nadrzędności prawa międzynarodowego nad prawem krajowym; uważa, że obecny sposób stosowania przepisów zakazujących bluźnierstwa stanowi rażące naruszenie wspomnianych obowiązków, i wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do uwzględnienia tego faktu przy rozpatrywaniu ewentualnych wniosków o włączenie Pakistanu do systemu GSP+ w roku 2013 i kolejnych latach oraz do składania Parlamentowi Europejskiemu sprawozdań w tej sprawie;
21. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Wysokiej Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa / wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.
