28.5.2008
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Pierre Jonckheer, Cem Özdemir, Angelika Beer i Kathalijne Maria Buitenweg
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
w sprawie szczytu UE-Stany Zjednoczone
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie szczytu UE-Stany Zjednoczone
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków transatlantyckich, a zwłaszcza rezolucję z dnia 25 kwietnia 2007 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0155 . ,
–
uwzględniając rezolucje Parlamentu Europejskiego w sprawie zmian klimatu, zwłaszcza rezolucje przyjęte dnia 16 listopada 2005 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0433 . , 26 października 2006 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0460 . i 14 lutego 2007 r.
Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0038 . ,
–
uwzględniając szczyt UE-USA, który odbędzie się w dniu 10 czerwca 2008 r. w Brdzie (Słowenia),
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że pokój, demokracja, prawa człowieka i praworządność, prawo międzynarodowe, stabilna gospodarka i trwały rozwój to wspólnie wyznawane wartości, na których opiera się rozwój partnerstwa transatlantyckiego będącego fundamentem polityki zewnętrznej UE,
B.
mając na uwadze, że ze względu na dominującą rolę gospodarczą na świecie transatlantyccy partnerzy wspólnie ponoszą odpowiedzialność za światowy ład gospodarczy i za rozwiązywanie problemów gospodarczych stanowiących wyzwanie w skali światowej, zwłaszcza w związku z trwającymi kryzysami na głównych rynkach finansowych, pogłębiającym się brakiem równowagi dostosowań walutowych i stosunków handlowych, ciągnącym się lub powtórnie pojawiającym kryzysem kredytowym w niektórych z najuboższych krajów, a także coraz bardziej niepokojącymi różnicami w zamożności pomiędzy poszczególnymi krajami i w ich obrębie,
C.
mając na uwadze, że silne i dobrze funkcjonujące partnerstwo między UE a USA to nieodzowne narzędzie kształtowania światowego rozwoju w interesie wspólnych wartości i w oparciu o prawdziwy system wielostronny i prawo międzynarodowe,
D.
mając na uwadze, że trzonem odnowionego partnerstwa UE-USA powinna być zgodna polityka w dziedzinie budowania pokoju, zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania, nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i rozbrojenia,
E.
mając na uwadze, że pomimo niedawnego znaczącego postępu strony muszą poczynić nowe wysiłki dla poprawy atmosfery zaufania po obu stronach Atlantyku;
F.
mając na uwadze, że należy podejmować dalsze, intensywniejsze i skoordynowane wysiłki na rzecz uporania się z bieżącymi kryzysami na świecie, szczególnie z myślą o nowych szansach na kompleksowe rozstrzygnięcie konfliktu na Bliskim Wschodzie, które otworzyły się w Annapolis,
G.
mając na uwadze, że w walce z międzynarodowym terroryzmem należy koniecznie podkreślać znaczenie ścisłego przestrzegania prawa międzynarodowego oraz traktatów dotyczących praw człowieka i podstawowych wolności, tak aby prawodawstwo antyterrorystyczne zawsze podlegało kontroli parlamentarnej i sądowej,
H.
mając na uwadze, że w ramach amerykańskiego tajnego programu zatrzymań w różnych więzieniach, takich jak baza wojskowa Bagram i Guantanamo, przetrzymuje się setki więźniów, z których większość to Afgańczycy, z pogwałceniem międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka,
I.
mając na uwadze, że Parlament Europejski niejednokrotnie wzywał do zastąpienia nowej agendy transatlantyckiej z 1995 r. porozumieniem o partnerstwie transatlantyckim,
J.
mając na uwadze, że egoistyczna polityka handlowa USA i UE w istotny sposób przyczyniła się do grożącego niepowodzenia finalizacji rundy negocjacji handlowych WTO z Ad-Dauhy, a tym samym osłabiła światowe poparcie dla systemu wielostronnego przy tworzeniu uczciwych i sprawiedliwych zasad prowadzenia handlu,
K.
mając na uwadze, że stosowane przez dziesięciolecia dopłaty do eksportu i pomoc żywnościowa, zwłaszcza z USA i UE, spowodowały zniszczenie produkcji rolnej na własne potrzeby i małych gospodarstw w krajach rozwijających się i sprawiły, że miliony rodzin nie mają ziemi ani odpowiedniego dostępu do żywności,
L.
mając na uwadze, że UE i USA, jako główni światowi darczyńcy pomocy rozwojowej i ważni partnerzy handlowi w negocjacjach dwustronnych i wielostronnych, mają niezbędne znaczenie i powinny działać odpowiedzialnie w celu opracowania i stosowania narzędzi promujących sprawiedliwe społecznie i racjonalne środowiskowo zasady handlu, jak koncepcja warunkowego dostępu do rynku zaproponowana przez Parlament Europejski,
1.
jest zdania, że stosunki UE-USA należy w dalszym ciągu pogłębiać, dopóki kształtują się one na równych warunkach, a EU jest w stanie przemawiać jednym głosem; uważa, że silne stosunki transatlantyckie mogą przyczynić się do rozwiązania szeregu wyzwań ważnych dla obu stron, jak w szczególności wspólne podejście do obszarów ogarniętych kryzysem, takich jak Zachodnie Bałkany, region Południowego Kaukazu, szeroko pojęty Bliski Wschód i Afganistan, walka z terroryzmem, obecny kryzys żywnościowy, bezpieczeństwo energetyczne i zmiana klimatu, recesja gospodarcza i nierównowaga w handlu oraz przejrzystość i regulacja rynków finansowych;
2.
odnotowuje inicjatywę dotyczącą zapoczątkowania nowego transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego celem zastąpienia obowiązującej nowej agendy transatlantyckiej; ponownie stwierdza potrzebę opracowania wraz z tą inicjatywą gospodarczą nowego porozumienia ramowego, zapewniającego odpowiednie podstawy instytucjonalne i polityczne dla dążenia do wspólnych celów politycznych i gospodarczych oraz dla prób odpowiadania na wyzwania XXI wieku w ramach systemu wielostronnego;
3.
opowiada się za udziałem Kongresu USA i Parlamentu Europejskiego w tym procesie; wzywa uczestników szczytu UE-USA do wspierania parlamentarnego wymiaru partnerstwa i do ściślejszego włączenia ustawodawców oraz społeczeństwa obywatelskiego w dialog między organami władzy wykonawczej UE i USA po obu stronach;
Kwestie handlowe i kryzys żywnościowy
4.
podkreśla, że cel jednolitych standardów w dziedzinie handlu, omawiany w listopadzie 2007 r. na posiedzeniu Transatlantyckiej Rady Gospodarczej (TRG) w związku z mapą drogową dotyczącą zapewnienia wzajemnego uznawania umów o partnerstwie handlowym UE-USA w 2009 r., nie może prowadzić do „równania w dół” standardów społecznych oraz dotyczących ochrony środowiska i ochrony zdrowia; wzywa do ożywienia transatlantyckiego dialogu ekologicznego i włączenia go do TRG w celu zapewnienia najlepszych wzorców dla transatlantyckiej współpracy regulacyjnej, co dodatnio wpłynie na zdrowie konsumentów, bezpieczeństwo i ochronę środowiska, ułatwiając tym samym powstanie bardziej trwałego rynku transatlantyckiego;
5.
jest zdania, że porozumienie, które TRG – przy udziale Brazylii – stara się w 2008 r. zawrzeć w zakresie wspólnych standardów dotyczących agropaliw, będzie zupełnie nieodpowiednie, o ile nie będzie obejmować najwyższych standardów dotyczących równowagi środowiska naturalnego w związku z uprawą roślin przeznaczonych do produkcji agropaliw; wzywa partnerów transatlantyckich do poparcia moratorium na produkcję agropaliw z roślin spożywczych aż do przeprowadzenia dokładnej oceny jej wpływu na globalne bezpieczeństwo żywnościowe;
6.
domaga się, by podstawowe usługi publiczne, w szczególności w zakresie edukacji, opieki zdrowotnej, warunków sanitarnych, zaopatrzenia w wodę i energię, a także usługi audiowizualne i kulturalne były bezwarunkowo wyłączone z liberalizacji w dwustronnych stosunkach transatlantyckich oraz w wielostronnym systemie WTO;
7.
uważa względne korzyści w dziedzinie handlu, jakie przynosi USA odmowa podpisania protokołu z Kioto, za formę dumpingu środowiskowego, który UE musi zrównoważyć za pomocą środków korygujących, takich jak graniczne podatki wyrównawcze;
8.
wzywa rząd USA do powstrzymania się od dalszego podważania prawodawstwa i praktyk UE dotyczących licencjonowania przywozu, znakowania i identyfikowalności genetycznie modyfikowanej żywności i pasz;
9.
nalega na rządy Kanady i USA, by zniosły środki retorsyjne stosowane wobec produktów importowanych z UE w odwecie za unijny zakaz importu wołowiny poddanej działaniu hormonów oraz by przyjęły do wiadomości coraz większą liczbę badań naukowych dowodzących, że hormony stosowane przy produkcji wołowiny, takie jak Oestradiol -17 beta, są rakotwórcze i genotoksyczne, co stwarza niedopuszczalne zagrożenie; wzywa Komisję Europejską do odwołania się od orzeczenia wydanego dnia 30 marca 2008 r. przez WTO w tej sprawie, które zezwala USA i Kanadzie na narzucenie Europie wołowiny z bydła karmionego hormonami;
10.
wyraża zaniepokojenie obietnicą komisarza Güntera Verheugena podczas ostatniego posiedzenia TRG w dniu 13 maja 2008 r., dotyczącą zniesienia zakazu importowania do UE amerykańskiego drobiu poddanego zabiegom redukcji patogenów, z uwagi na brak nowych dowodów naukowych na poparcie jego twierdzenia o bezpieczeństwie tej żywności;
11.
pozostaje nieprzekonany co do wspólnego porozumienia UE-USA o otwartym inwestowaniu, uzgodnionego przez TRG w dniu 13 maja 2008 r., które sprzyja nieograniczonej swobodzie inwestycji w epoce nieuchronnego kryzysu finansowego, wyraża najwyższe zaniepokojenie brakiem przejrzystości i wiarygodności wielu produktów finansowych i inwestycyjnych, oraz w szczególności jest zdania, że inwestycje państwowych funduszy majątkowych muszą być przedmiotem decyzji politycznych;
12.
wzywa europejskich uczestników G7 do włączenia problemu spekulacji finansowych o wysokiej dźwigni, zwłaszcza na rynkach spożywczych i towarowych, do obrad kolejnego szczytu G7; uważa reakcje regulacyjne amerykańskich organów nadzoru finansowego na kryzys na rynku kredytów hipotecznych wysokiego ryzyka za niewystarczające dla przywrócenia zaufania do rynków finansowych; ostrzega przed utrzymującym się niebezpieczeństwem płynącym z niekontrolowanych funduszy podwyższonego ryzyka i prywatnych funduszy akcyjnych dla gospodarki światowej, gospodarki poszczególnych krajów i pojedynczych przedsiębiorstw, a także zwraca się o zdecydowane działania na rzecz powstrzymania ich działalności; przypomina, że dwie trzecie funduszy podwyższonego ryzyka i prywatnych funduszy akcyjnych ma siedzibę w rajach podatkowych, i żąda w związku z tym, by wszelkie rozwiązania zawierały mocne środki skierowane przeciwko rajom podatkowym;
13.
wzywa do wzmożonych i skoordynowanych wysiłków ze strony Komisji i administracji USA na szczeblu WTO, tak aby zapewnić zwłaszcza uboższym krajom rozwijającym się sposoby ochrony lokalnej produkcji żywnościowej i powstrzymać się od narzucania im porozumień zmuszających je do rezygnacji z ceł eksportowych lub z kontroli ilości eksportu, jeżeli jest to uzasadnione krajowymi problemami związanymi z bezpieczeństwem żywnościowym;
14.
wzywa UE, USA oraz międzynarodowe instytucje finansowe, aby nie zmuszały krajów rozwijających się do liberalizacji lub prywatyzacji podstawowych sektorów gospodarki i usług publicznych mających żywotne znaczenie dla ludności;
15.
przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę administracji USA na rzecz odejścia od wiązanej pomocy żywnościowej i uznaje tę inicjatywę za pierwszy ważny krok w kierunku zreformowania całego programu pomocy żywnościowej, tak aby w pełni uwzględniona została potrzeba proaktywnego wspierania wzmocnionego regionalnego i lokalnego bezpieczeństwa żywnościowego, któremu w przeszłości często zagrażała wiązana pomoc żywnościowa USA;
16.
wzywa Komisję, aby podniosła kwestię konieczności przeznaczania znacznej części budżetu pomocy żywnościowej UE/USA na badania naukowe w dziedzinie rolnictwa oraz na szkolenie i wymianę najlepszych wzorców wśród rolników w celu promowania produkcji zorientowanej na rynek regionalny i lokalny, a także dalszego rozwoju wydajnych i zrównoważonych systemów upraw, takich jak uprawa rotacyjna i mieszana uprawa zbóż oraz hodowla roślin i zwierząt niezmodyfikowanych genetycznie, oparta na uczestnictwie lokalnej społeczności i dostosowana do lokalnych warunków, z myślą o stabilizacji lokalnej podaży żywności oraz utworzeniu systemów racjonalnego rolnictwa, cechujących się, w perspektywie długoterminowej, niską energochłonnością;
Sprawa wiz i walka z terroryzmem
17.
ponownie stwierdza, że wszyscy obywatele Unii Europejskiej powinni mieć prawo podróżowania do Stanów Zjednoczonych na takich samych warunkach; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wynik posiedzenia Rady Sprawiedliwości i Spraw Zagranicznych w dniu 18 kwietnia, który wyraźnie upoważnia Komisję Europejską do prowadzenia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie amerykańskiego systemu bezwizowego, a w szczególności w sprawie elektronicznego systemu pozwoleń na wjazd (ESTA) i wymiany danych;
18.
jest zdania, że negocjacje te powinny być przejrzyste, oparte na zasadzie wzajemności i prowadzone w poszanowaniu przepisów UE dotyczących ochrony danych; z zadowoleniem przyjmuje zatem uzgodnione dwanaście zasad dotyczących ochrony danych, lecz stwierdza jednocześnie, że zasady te nie są wystarczające i zawierają zbyt wiele wyjątków;
19.
uważa za konieczne powołanie wraz ze Stanami Zjednoczonymi wspólnego organu ds. ochrony danych, aby promować wspólne ramy we wszystkich porozumieniach UE-USA zawierających rozdział o ochronie danych; wnioskuje o rozpoczęcie w tym celu rzeczywistych negocjacji UE-USA; wyraża – zgodnie z zasadą celowości – zdecydowany sprzeciw wobec amerykańskiego wymogu udzielenia dostępu do unijnych baz danych, takich jak SIS czy VIS;
20.
jest zdania, że określone muszą zostać – wraz ze Stanami Zjednoczonymi – ogólne, wspólne ramy dla zachowania gwarancji wymaganych w ramach specjalnego partnerstwa UE-USA dotyczącego walki z terroryzmem, w tym jaśniejszej definicji terroryzmu;
21.
nalega, aby Rada wydała jasne i zdecydowane oświadczenie, wzywające rząd USA do zaprzestania praktyki nadzwyczajnych aresztowań i wydawania w trybie pilnym osób podejrzewanych o popełnienie przestępstwa, oraz wzywa do zwrócenia się do rządu USA o udzielenie wyjaśnień w kwestii istnienia tajnych więzień poza terytorium USA;
22.
wzywa w związku z tym Stany Zjednoczone do zakończenia tajnego programu zatrzymań, do zlikwidowania związanej z nim infrastruktury oraz do osądzenia lub zwolnienia pozostałych zatrzymanych przy pełnym poszanowaniu prawa i norm międzynarodowych;
23.
jest zdania, że sprawcy udowodnionych zbrodni, takich jak tortury, morderstwa i przymusowe zaginięcia w kontekście tajnego programu zatrzymań, powinni zostać pociągnięci do odpowiedzialności, oraz wzywa rząd USA do przyznania zadośćuczynienia za okres uwięzienia ofiarom tych zbrodni oraz wszystkim osobom przetrzymywanym nielegalnie;
24.
wzywa Unię Europejską i rząd USA do wystąpienia w ramach ONZ z inicjatywą mającą na celu zreformowanie istniejącej praktyki tworzenia list sankcji, w tym określenie odpowiednich procedur dotyczących sprawiedliwego przesłuchania, uzasadnienia oraz skutecznej ochrony sądowej i odszkodowania;
Kwestie bezpieczeństwa
25.
ma nadzieję, że na omawianym szczycie administracja USA wyrazi wolę przyjęcia wraz z UE wspólnej strategii mającej na celu poczynienie postępów na drodze do rozbrojenia zarówno w zakresie broni masowego rażenia, jak i broni konwencjonalnej, odwracając obecną amerykańską tendencję do zwiększania wydatków wojskowych i podejmowania wszelkich działań siłowych w celu umocnienia własnej pozycji wojskowo-technologicznej na świecie i jak największej zdolności wojennej;
26.
wzywa Radę do omówienia ze swoimi amerykańskimi odpowiednikami, w jaki sposób można zagwarantować pozytywne podejście do komitetów przygotowawczych przyszłego Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT PrepComs), które stanowią pierwszą szansę wzmocnienia światowego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej w okresie poprzedzającym konferencję przeglądową NPT w 2010 r.; w tym kontekście podkreśla potrzebę przedyskutowania na szczycie szeregu inicjatyw w zakresie rozbrojenia jądrowego w oparciu o „13 praktycznych kroków”, uzgodnionych jednomyślnie na konferencji przeglądowej NPT w 2000 r.; podtrzymuje swój pogląd, że między innymi takie kroki przełamują impas w kwestii ustanowienia wiarygodnego traktatu zakazującego wykorzystywania materiałów rozszczepialnych i ułatwiają wejście w życie traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych; wskazuje, że powinno to również obejmować brak modernizacji arsenałów nuklearnych USA, Francji i Wielkiej Brytanii oraz wycofanie amerykańskich głowic jądrowych z terytorium europejskiego; wzywa Radę do przyjęcia roli lidera w rozpoczynających się negocjacjach w sprawie konwencji o broni jądrowej, której celem jest zakazanie używania na świecie wszystkich rodzajów broni jądrowej;
27.
podtrzymuje pogląd, że nadszedł czas, aby partnerzy transatlantyccy, w tym USA, przejęli światowe przywództwo w zakresie wdrożenia, poprawy i ustanowienia szeregu traktatów międzynarodowych, które znajdują się wysoko w hierarchii elementów do negocjacji ONZ dotyczących kontroli lub zakazu określonych typów broni konwencjonalnej; zwraca uwagę, że traktaty takie obejmują pełne wdrożenie programu działania ONZ w sprawie broni ręcznej strzeleckiej i lekkiej, światowego traktatu w sprawie transferów broni, norweskiej inicjatywy wielonarodowej na rzecz zakazu stosowania amunicji kasetowej oraz światowego traktatu na rzecz zakazu stosowania min lądowych (w tym rozszerzenie tego traktatu na wszystkie rodzaje min, zarówno przeciwpiechotnych, jak i przeciwczołgowych); podtrzymuje stanowisko, że zakaz wykorzystywania fosforu białego i zubożonego uranu powinien stać się integralną częścią Konwencji w sprawie broni konwencjonalnej;
28.
absolutnie nie wierzy, że Europa w dającej się przewidzieć przyszłości potrzebować będzie systemu pocisków w celu ochrony swojego terytorium przed pociskami balistycznymi dalekiego zasięgu z głowicami bojowymi uzbrojonymi w broń masowego rażenia, wystrzeliwanymi przez wrogie państwa lub podmioty niepaństwowe; wyraża przekonanie, że aby przeciwdziałać nowemu wyścigowi zbrojeń (w tym w przestrzeni kosmicznej), długofalowym zagrożeniom terrorystycznym oraz innym zagrożeniom dla bezpieczeństwa europejskiego i światowego, takim jak zmiana klimatu, należy zainwestować ogromne środki w politykę zapobiegania konfliktom oraz inicjatywy rozbrojeniowe;
Zmiany klimatyczne i polityka transportowa
29.
stanowczo zachęca obydwu partnerów do uzgodnienia wspólnego podejścia do kwestii zmian klimatycznych, którego ogólnym celem będzie ograniczenie wzrostu temperatury do 2°C w stosunku do poziomu przed uprzemysłowieniem poprzez sprawiedliwy udział w redukcji emisji gazów cieplarnianych krajów rozwiniętych oraz rozwijających się, zgodnie z ich odmiennymi zadaniami i odpowiednimi możliwościami;
30.
w związku z tym nalega, aby państwa rozwinięte poczuły się do odpowiedzialności i dały przykład redukcji emisji; nalega, aby Stany Zjednoczone podjęły energiczne działania krajowe zmierzające do ograniczenia łącznych emisji oraz aby odgrywały konstruktywną rolę w przyszłych negocjacjach międzynarodowych w celu włączenia się w przyszłą politykę dotyczącą zmian klimatycznych;
31.
z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania wyrażone przez głównych kandydatów w wyborach prezydenckich do rozwiązania kwestii emisji gazów cieplarnianych w USA i wypracowania do 2009 r. porozumienia międzynarodowego w celu zapobiegania niebezpiecznym zmianom klimatu; za zachęcające uznaje niedawno osiągnięte postępy w USA, takie jak regionalne inicjatywy w zakresie handlu emisjami i działania podejmowane na szczeblu państwowym, lokalnym i na poziomie przedsiębiorstw prowadzące do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych;
32.
przypomina, że aby mieć rzeczywistą szansę na utrzymanie ocieplenia na poziomie 2°C, konieczne jest ogólne ograniczenie emisji o 30% w stosunku do poziomów z 1990 r. w przypadku wszystkich krajów uprzemysłowionych do 2020 r., a dalsze ograniczenia muszą być na poziomie 80% do 2050 r.; uważa, że tymczasowe graniczne środki dostosowawcze w zakresie handlu powinno się stosować w celu kompensowania wszelkich zakłóceń konkurencji lub zagrożenia wyciekiem dwutlenku węgla do chwili przyjęcia wszechstronnego międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu;
33.
wyraża ubolewanie z powodu szkodliwego podejścia obecnej administracji USA do unijnej polityki w kwestii wpływu lotnictwa na zmiany klimatyczne, które sprzeczne jest z dyskutowanymi w Kongresie USA projektami ustaw dotyczących handlu emisjami, które również starają się rozwiązać sprawę emisji sektora lotniczego;
Sprawy zagraniczne
34.
z zadowoleniem przyjmuje niedawną inicjatywę krajów członkowskich Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i Niemiec (tzw. P5+1) dotyczącą przedstawienia Iranowi pakietu zachęt w celu przekonania go do zablokowania programu wzbogacania uranu; w celu znalezienia wyjścia z sytuacji wzywa Stany Zjednoczone do rozpoczęcia negocjacji z Iranem w granicach zasad i obowiązków określonych w Układzie o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;
35.
uważa za godne ubolewania, że optymistyczna retoryka deklaracji poczynionych na zeszłorocznym szczycie w Annapolis, którego celem było wznowienie procesu pokojowego, nie odpowiada oczekiwaniom ani rzeczywistości w terenie; wyraża głębokie zaniepokojenie brakiem jakichkolwiek konkretnych postępów w zakresie trwających negocjacji między stronami; wzywa UE i USA do przygotowania nowej inicjatywy w ramach Kwartetu w celu przezwyciężenia obecnego kryzysu humanitarnego w Gazie i rozwiązania głównych kwestii negocjacji, tak aby do końca roku osiągnąć wszechstronne rozwiązanie możliwe do przyjęcia dla obu krajów, jak planowano w Annapolis;
36.
wzywa rząd USA do przedłożenia jasnego planu przyszłego zaangażowania w Iraku, w tym celów do osiągnięcia, strategii zakończenia działań i ram czasowych dla wycofania wojsk;
37.
wzywa administrację USA do znacznego zwiększenia wsparcia finansowego dla uchodźców irackich i liczby wiz wjazdowych do Stanów Zjednoczonych przyznawanych wysiedlonym Irakijczykom;
38.
podkreśla pilną potrzebę przeanalizowania przez USA, UE i NATO wraz z udziałem ONZ stopnia, w jakim strategicznie i koncepcyjnie błędna ocena doprowadziła do panującej niestabilności w Afganistanie; wierzy, że skoncentrowanie się na rozwiązaniach wojskowych należy zastąpić wzmocnionymi cywilnymi wysiłkami na rzecz odbudowy bezpieczeństwa i wymiaru sprawiedliwości na szczeblu lokalnym; wzywa rząd USA do zakończenia działań związanych z operacją „Enduring Freedom” w Afganistanie oraz do wsparcia inicjatywy na rzecz międzynarodowej rady kierowanej przez misję ONZ w Afganistanie, obejmującej głównych ofiarodawców, współpracowników wojskowych i organizacje ONZ w celu zintegrowania różnych wysiłków na rzecz odbudowy Afganistanu w ramach jednej koncepcji i struktury decyzyjnej;
39.
wierzy, że wnioski wyciągnięte po inwazji na Irak powinny zostać włączone do pojęcia „chronionej odpowiedzialności”, zgodnie z postanowieniami światowego szczytu ONZ w 2005 r., a w szczególności do koncepcji odpowiedzialności za „zapobieganie” i „odbudowywanie”;
40.
wzywa Radę do ponownego podjęcia wraz ze Stanami Zjednoczonymi kwestii Międzynarodowego Trybunału Karnego jako fundamentalnego filaru prawa międzynarodowego; oczekuje od przyszłego rządu USA bardziej konstruktywnej postawy wobec ratyfikacji statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego i aktywnego zaangażowania się w osiągnięcie porozumienia w sprawie wciąż nieokreślonej definicji zbrodni napaści, jak stanowi art. 5.2 Statutu Rzymskiego, przygotowywanej na konferencję przeglądową MTK w 2009 r.;
41.
podkreśla swoje zaangażowanie w dalsze działania na rzecz wzmocnienia i stabilności partnerstwa transatlantyckiego poprzez uczestnictwo w transatlantyckim dialogu ustawodawczym; popiera wysiłki zmierzające do utworzenia legislacyjnego „systemu wczesnego ostrzegania” między Parlamentem Europejskim i Kongresem USA;
42.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich oraz prezydentowi i Kongresowi Stanów Zjednoczonych Ameryki.
