10.1.2005
WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
projekt zgodnie z art. 103 ust. 4 Regulaminu złożyli
– Maria Martens, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
– Robert Goebbels i Miguel Angel Martínez Martínez, w imieniu grupy politycznej PSE
– Fiona Hall, w imieniu grupy politycznej ALDE
zastępuje on tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
– PPE-DE (B6‑0023/2005)
– PSE (B6‑0027/2005)
– ALDE (B6‑0031/2005)
w sprawie redukcji zadłużenia krajów rozwijających się
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie redukcji zadłużenia krajów rozwijających się
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając spotkanie Klubu Paryskiego – grupy zrzeszającej 19 państw-kredytodawców, w tym 12 Państw Członkowskich UE – które odbyło się w dniu 21 listopada 2004 r.,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie zmniejszenia zadłużenia krajów HIPC oraz z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie zadłużenia zewnętrznego ubogich krajów,
–
uwzględniając Milenijne Cele Rozwoju, zatwierdzone przez wszystkie państwa członkowskie ONZ w 2000 r.,
–
uwzględniając inicjatywę nazwaną Nowym Partnerstwem dla Rozwoju Afryki (NEPAD), przyjętą w październiku 2001 r. w Abudży (Nigeria) i uznaną następnie przez Unię Afrykańską za część jej społeczno-gospodarczego programu rozwoju,
–
uwzględniając plan działania przyjęty na spotkaniu w Kananaskis w dniu 27 czerwca 2002 r. przez grupę G8 skupiającą najbardziej uprzemysłowione państwa świata oraz uwzględniając konkluzje szczytu G8 przyjęte w Evian w dniu 3 czerwca 2003 r.,
–
uwzględniając rezolucję Komisji Praw Człowieka ONZ nr 2001/27 w sprawie efektów wywieranych przez strategie dostosowania strukturalnego i zadłużenie zagraniczne na prawa człowieka, a zwłaszcza prawa gospodarcze, społeczne i kulturowe,
–
uwzględniając petycję „Jubileusz 2000”, podpisaną przez 24 miliony obywateli i wzywającą do umorzenia zadłużenia krajów rozwijających się,
–
uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że większość najbardziej zadłużonych ubogich państw świata (tzw. krajów HIPC) znajduje się na obszarze Afryki Subsaharyjskiej;
B.
mając wzgląd na zadłużenie państw Afryki, szacowane na około 230 miliardów dolarów oraz uwzględniając fakt, że zgodnie z szacunkami kraje afrykańskie o niskim PKB płacą około 39 miliardów dolarów rocznie za obsługę swojego zadłużenia;
C.
mając na uwadze, że umorzenie długów zwolniłoby fundusze na inne cele, a zwolnione kwoty stałyby się częścią budżetu rządowego, przez co mogłyby bezpośrednio służyć zmniejszaniu ubóstwa;
D.
mając na uwadze, że redukcja zadłużenia jest częścią Milenijnego Celu Rozwoju nr 8, który ma konkretnie za zadanie „rozstrzygnąć kwestię zadłużenia krajów rozwijających się poprzez podjęcie narodowych i międzynarodowych kroków służących utrzymaniu długookresowej zdolności do spłaty zadłużenia”;
E.
mając na uwadze, że ograniczenie się do redukcji zadłużenia nie stanowi panaceum, a redukcja taka sama w sobie nie stworzy zasobów, nie zmniejszy ubóstwa i nie przyczyni się do promowania rozwoju; mając na uwadze, że przyszłość krajów rozwijających się zależy w głównej mierze od dobrego zarządzania i inwestowania w ich własnych obywateli;
F.
mając na uwadze, że Bank Światowy, MFW, G7 oraz Klub Paryski podjęły inicjatywę dotyczącą redukcji zadłużenia najbardziej zadłużonych ubogich państw świata (krajów HIPC);
G.
mając na uwadze, że zgodnie z raportem UNCTAD za rok 2002 i po dwóch dekadach realizacji programów dostosowania strukturalnego ubóstwo wciąż rośnie;
H.
mając na uwadze, że Klub Paryski zgodził się w dniu 21 listopada 2004 r. na umorzenie 80% długu publicznego Iraku, w celu wsparcia rekonstrukcji tego kraju oraz mając na uwadze, że zadłużenie zostanie zredukowane w trzech etapach: 30% natychmiast, kolejne 30% w 2005 r. i 20% w 2008 r.;
I.
mając na uwadze, że po tragicznym w skutkach tsunami w Azji pojawiły się głosy nawołujące do zawieszenia zadłużenia krajów dotkniętych kataklizmem, w celu wsparcia procesu ich rekonstrukcji i odnowy;
1.
przyjmuje do wiadomości umorzenie 80% zadłużenia Iraku; podkreśla jednak, że wszyscy kredytodawcy, a zwłaszcza międzynarodowe instytucje i krajowe rządy muszą zgodzić się na stopniowe zmniejszanie zadłużenia krajów rozwijających się, przyznając w tym pierwszeństwo najsłabiej rozwiniętym państwom;
2.
wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do zaangażowania się w promowanie na forach wielostronnych i dwustronnych stopniowego zmniejszania zadłużenia zewnętrznego wszystkich krajów rozwijających się; wnosi też o aktywną kontynuację inicjatywy przeznaczania 0,7% PKB na pomoc w ramach Overseas Development Assistance, w celu osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju;
3.
z zadowoleniem przyjmuje głosy wzywające do zawieszenia zadłużenia państw dotkniętych tsunami; wzywa jednak do redukcji zadłużenia również innych ubogich państw, jako że międzynarodowa solidarność nie powinna być uzależniona od tragicznych wydarzeń;
4.
podkreśla, że redukcja zadłużenia powinna w pierwszej kolejności dotyczyć najsłabiej rozwiniętych państw i być dokonywana wyłącznie pod warunkiem, że fundusze zaoszczędzone przez rządy dzięki redukcji zadłużenia zostaną przeznaczone na pomoc najbiedniejszym obywatelom danej wspólnoty;
5.
uważa, że proces redukcji zadłużenia publicznego powinien nabrać tempa i zostać pogłębiony w tych krajach, których rządy szanują prawa człowieka, zasady dobrego zarządzania oraz przyznają priorytet likwidacji ubóstwa;
6.
zaznacza, że poprzednie inicjatywy, włączając w to ulepszoną inicjatywę HIPC, są wciąż nieadekwatne do bieżącego kontekstu gospodarczej globalizacji i podkreśla, że jakiekolwiek inicjatywy typu HIPC należy uznać za krok w kierunku stopniowego zmniejszania wszelkiego rodzaju zadłużenia;
7.
w powyższym kontekście podkreśla potrzebę dostosowania obecnej inicjatywy HIPC do realiów krajów spełniających kryteria, które jeszcze nie osiągnęły punktu decyzyjnego z powodu skrajnej politycznej niestabilności oraz potrzebę zapewnienia większej elastyczności również na innych poziomach, takich jak „okres trwania ścieżki historycznej”, zawartość zarówno „ścieżki historycznej” jak i tymczasowych opracowań dotyczących strategii ograniczania ubóstwa (Poverty Reduction Strategy Papers) oraz alokacja redukcji zadłużenia w okresie przejściowym;
8.
w powyższym kontekście z zadowoleniem przyjmuje przesunięcie klauzuli ograniczenia w czasie stosowalności (sunset clause) na koniec roku 2006, co niektórym spełniającym kryteria krajom, w których zakończyły się konflikty, umożliwi wypracowanie „ścieżki historycznej” niezbędnej do dołączenia do inicjatywy; wzywa do dodatkowej redukcji zadłużenia koncentrującej się na pojednaniu oraz odnowieniu infrastruktury w ww. krajach, w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa pojawienia się kolejnych konfliktów;
9.
uważa, że wszelkie dodatkowe fundusze uzyskane przez rządy dzięki redukcji zadłużenia należy przeznaczyć na projekty społeczne, realizowane w ramach planów uzgodnionych z dawcami i społeczeństwem obywatelskim, tak aby zwiększyć wydatki społeczne w następujących obszarach: edukacja podstawowa, podstawowa opieka zdrowotna oraz HIV/AIDS;
10.
wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do zapewnienia – poprzez efektywną koordynację działań między grupą G8, Bankiem Światowym i MFW – by żadnemu państwu prawdziwie pragnącemu zmniejszać ubóstwo, wprowadzać zasady dobrego zarządzania i realizować reformy gospodarcze nie odmówiono szansy osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju przez brak finansowania;
11.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji do Komisji, Rady AKP-UE, Unii Afrykańskiej, ONZ, Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego.
