16.12.2009 WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI zgodnie z art. 122 ust. 5 Regulaminu
zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez grupy polityczne:
S&D ( B7‑0247/2009 )
ALDE ( B7‑0249/2009 )
Verts/ALE ( B7‑0252/2009 )
GUE/NGL ( B7‑0255/2009 )
PPE ( B7‑0257/2009 )
ECR ( B7‑0258/2009 )
w sprawie Sahary Zachodniej: sprawa Aminatou Haidar
Hannes Swoboda
,
Raimon Obiols
,
María Muñiz De Urquiza
,
Antonio Masip Hidalgo
,
Iratxe García Pérez
,
w imieniu grupy politycznej S&D
Izaskun Bilbao Barandica
,
Ramon Tremosa i Balcells
,
Niccolò Rinaldi
,
Ivo Vajgl
,
w imieniu grupy politycznej ALDE
Raül Romeva i Rueda
,
Oriol Junqueras Vies
,
Malika Benarab-Attou
,
François Alfonsi
,
Nicole Kiil-Nielsen
,
Jill Evans
,
Barbara Lochbihler
,
Frieda Brepoels
,
Ulrike Lunacek
,
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
Willy Meyer
w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
Cristian Dan Preda
,
Monica Luisa Macovei
,
Eija-Riitta Korhola
,
Bernd Posselt
,
Laima Liucija Andrikienė
,,
w imieniu grupy politycznej PPE
Charles Tannock
,
Tomasz Piotr Poręba
,
Adam Bielan
,
Ryszard Czarnecki
,
w imieniu grupy politycznej ECR
PE432.831v01-00 } PE432.833v01-00 } PE432.836v01-00 } PE432.839v01-00 } PE432.841v01-00 } PE432.842v01-00 } RC1 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Sahary Zachodniej: sprawa Aminatou Haidar
Parlament Europejski ,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (1204, 1215, 1282, 1292, 1495, 1541, 1570, 1589, 1754, 1783, 1813 et 1871) oraz ostatnie sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka,
– uwzględniając niedawne sprawozdanie Sekretarza Generalnego Rady Bezpieczeństwa w sprawie Sahary Zachodniej (14 kwietnia 2008 r.).
– uwzględniając wnioski zawarte w sprawozdaniu delegacji ad hoc Parlamentu Europejskiego z marca 2009 r., a w szczególności jej zalecenia dotyczące kontroli poszanowania praw człowieka w Saharze Zachodniej,
– uwzględniając swoje rezolucje w sprawie Sahary Zachodniej, a w szczególności rezolucję z dnia 27 października 2005 r.,
– uwzględniając euro-śródziemnomorski układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Królestwem Maroka, który wszedł w życie z dniem 1 marca 2000 r., a w szczególności jego art. 2, jak również deklarację Unii Europejskiej dotyczącą ósmego posiedzenia Rady Stowarzyszenia UE-Maroko, które odbyło się dnia 7 grudnia 2009 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych Narodów Zjednoczonych podpisany zarówno przez Hiszpanię, jak i przez Królestwo Maroka, który w art. 12 ust. 4 stanowi, że „nikt nie może być samowolnie pozbawiony prawa wjazdu do swego własnego kraju”,
– uwzględniając wnioski z uniwersalnego przeglądu okresowego dotyczącego Maroka z dnia 9 czerwca 2008 r., dokonanego w Radzie Praw Człowieka Narodów Zjednoczonych,
– uwzględniając oświadczenie prezydencji szwedzkiej z dnia 11 grudnia 2009 r.,
– uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że wydalenie z Królestwa Maroka działaczki na rzecz obrony praw człowieka, Saharyjki Aminatou Haidar (dawnej kandydatki do nagrody im. Sacharowa Parlamentu Europejskiego, laureatki nagrody Roberta F. Kennedy'ego w dziedzinie praw człowieka z 2008 r. przyznawanej przez Fundację Roberta F. Kennedy'ego, a także nagrody za odwagę obywatelską Fundacji Johna Traina z Nowego Jorku) oraz przywiezienie na lotnisko w Lanzarote, po tym jak pozbawiono ją dokumentów tożsamości na lotnisku w Al-Ujun z powodu odmowy uznania przez nią obywatelstwa marokańskiego i podania jako miejsca zamieszkania Sahary Zachodniej,
B. mając na uwadze, że nadal trwa procedura wjazdu Aminatou Haidar na terytorium hiszpańskie, który odbył się wbrew jej woli,
C. mając na uwadze, że w odpowiedzi na te akty potępione przez wspólnotę międzynarodową i Organizację Narodów Zjednoczonych, Aminatou Haidar rozpoczęła z dniu 15 listopada br. strajk głodowy, w geście sprzeciwu wobec wydalenia z Maroka, żądając umożliwienia powrotu do Al-Ujun, gdzie znajdują się jej dzieci,
D. mając na uwadze, że Aminatou Haidar nie zgadza się na żadne rozwiązania zaproponowane jej przez rząd hiszpański, a nawet na paszport hiszpański, gdyż żadne z tych rozwiązań nie gwarantuje jej powrotu do Al-Ujun,
E. mając na uwadze oświadczenie prezydencji szwedzkiej Unii Europejskiej, która zaapelowała do Maroka o poszanowanie swoich „zobowiązań międzynarodowych dotyczących praw człowieka” i wyraziła zaniepokojenie stanem zdrowia Aminatou Haidar,
F. mając na uwadze, że wspólny dokument mający na celu pogłębienie stosunków z Marokiem, przyjęty na spotkaniu Rady Stowarzyszenia w dniu 13 października 2008 r., przewiduje intensyfikację dialogu i współpracy w kwestiach dotyczących praw człowieka i podstawowych wolności, a przede wszystkich stopniowe przystępowanie Maroka do konwencji Rady Europy,
G. mając na uwadze, że rząd marokański groził Unii Europejskiej zastosowaniem środków odwetowych w zakresie migracji i bezpieczeństwa,
H. mając na uwadze, że Unia Europejska jest nadal zaniepokojona konfliktem w Saharze Zachodniej, a co za tym idzie, jego skutkami dla całego regionu, w tym sytuacją w dziedzinie praw człowieka w Saharze Zachodniej i mając na uwadze, że popiera ona w pełni wysiłki Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych i jego osobistego wysłannika, którzy dążą do znalezienia sprawiedliwego, trwałego i akceptowanego przez obie strony rozwiązania, które pozwoli na samostanowienie ludu saharyjskiego, zgodnie z rezolucjami Narodów Zjednoczonych,
I. mając na uwadze, że siedmiu działaczy na rzecz obrony praw człowieka zostało uwięzionych, podczas gdy składali wizytę w obozie dla uchodźców saharyjskich oraz że będą oni sądzeni w Maroku przez sąd wojskowy i grozi im kara śmierci,
1. zwraca się do Królestwa Maroka, by bezzwłocznie umożliwiło powrót do Sahary Zachodniej Aminatou Haidar, zgodnie z art. 12 ust. 4 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych Narodów Zjednoczonych, oraz by zwróciło jej dokumenty; domaga się poszanowania jej nietykalności cielesnej i popiera wszelkie humanitarne rozwiązania mogące zapewnić poszanowanie jej godności oraz prawa do powrotu bez przeszkód do swoich dzieci i rodziny,
2. wyraża głębokie zaniepokojenie wobec pogorszenia się stanu zdrowia Aminatou Haidar i domaga się pełnego poszanowania jej prawa do obrony własnych przekonań;
3. zwraca się do władz hiszpańskich, na terytorium których Aminatou Haidar została przewieziona wbrew jej woli, do dalszego niesienia jej pomocy i podjęcia wszelkich działań w celu jej wsparcia i współpracy, by mogła bronić przysługujących jej praw;
4. nawołuje Radę do udzielenia wyraźnego wsparcia w poszukiwaniu rozwiązania sytuacji, w której znajduje się Aminatou Haidar i zwraca się do Komisji Europejskiej, wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB i ONZ o zdwojenie wysiłków w rozmowach z Królestwem Maroka, aby w świetle statutu pogłębionego partnerstwa między Marokiem a Unią Europejską, w poszanowaniu swoich zobowiązań międzynarodowych Maroko zgodziło się na powrót Aminatou Haidar do kraju;
5. nawołuje rząd marokański, by zgodnie z postanowieniami obowiązującego układu o stowarzyszeniu między Marokiem a Unią Europejską, przestrzegał on praw saharyjskich obrońców praw człowieka i wszystkich osób znajdujących się pod jego jurysdykcją, oraz praw do pełnego korzystania z podstawowych swobód, takich jak swoboda przemieszczania się, wolności wypowiedzi, wolności stowarzyszania się i zgromadzeń, w poszanowaniu międzynarodowych konwencji praw człowieka ratyfikowanych przez Maroko oraz Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych Narodów Zjednoczonych;
6. wzywa do ochrony ludu saharyjskiego oraz wyraża poparcie dla sprawiedliwego i trwałego rozwiązania konfliktu w Saharze Zachodniej, w oparciu o praworządność i przepisy prawa międzynarodowego oraz zgodnie z właściwymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, a w szczególności rezolucją 1495,
7. popiera zalecenie delegacji ad hoc Parlamentu Europejskiego, w której Rada Bezpieczeństwa jest proszona o uwzględnienie, w ramach mandatu ONZ, kontroli poszanowania praw człowieka w regionie (Sahara Zachodnia i obozy w prowincji Tinduf) za zgodą zainteresowanych stron;
8. zwraca się do Komisji Europejskiej i wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB o prowadzenie kontroli sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Saharze Zachodniej oraz o systematyczne wysyłanie misji informacyjnych do tego regionu, w myśl art. 2 układu o stowarzyszeniu między UE a Marokiem;
9. stwierdza, iż należy wysłać do Sahary Zachodniej delegację Parlamentu Europejskiego, aby zbadała ona na miejscu sytuację w dziedzinie praw człowieka, podobnie jak w styczniu 2009 r.;
10. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, wysokiemu przedstawicielowi Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Sekretarzowi Generalnemu Unii Afrykańskiej, delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków z krajami Maghrebu, Arabskiej Unii Maghrebu, prezydium Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, a także rządowi i parlamentowi Królestwa Hiszpanii oraz Frontowi Polisario.
