23.11.2009 WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI złożony zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez grupy polityczne:
ALDE ( B7‑0147/2009 )
Verts/ALE ( B7‑0148/2009 )
PPE ( B7‑0149/2009 )
S&D ( B7‑0150/2009 )
w sprawie euro-śródziemnomorskiego partnerstwa gospodarczego i handlowego w kontekście 8. konferencji ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, która odbędzie się w dniu 9 grudnia 2009 r. w Brukseli
Tokia Saïfi
,
Georgios Papastamkos
,
Daniel Caspary
,
Cristiana Muscardini
,
w imieniu grupy politycznej PPE
Kader Arif
,
Emilio Menéndez del Valle
,
Gianluca Susta
,
María Muñiz De Urquiza
,
w imieniu grupy politycznej S&D
Metin Kazak
,
Niccolò Rinaldi
,
Marielle De Sarnez
,
Robert Rochefort
,
Ramon Tremosa I Balcells
,
Ivo Vajgl
,
Antonyia Parvanova
w imieniu grupy politycznej ALDE
Yannick Jadot
w imieniu grupy politycznej ALDE
PE428.765v01 } PE428.766v01 } PE428.767v01 } PE428.768v01 } RC1 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie euro-śródziemnomorskiego partnerstwa gospodarczego i handlowego w kontekście 8. konferencji ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, która odbędzie się w dniu 9 grudnia 2009 r. w Brukseli
Parlament Europejski,
– uwzględniając deklarację barcelońską z dnia 28 listopada 1995 r., która ustanowiła partnerstwo pomiędzy Unią Europejską a państwami południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego,
– uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2003 r. zatytułowany „Szersza Europa – Sąsiedztwo: nowe ramy stosunków z naszymi wschodnimi i południowymi sąsiadami” ( COM(2003)0104 ), dokument strategiczny Komisji z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) ( COM(2004)0373 ), komunikat Komisji do Rady z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczący propozycji Komisji w sprawie planów działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) ( COM(2004)0795 ), a także plany działania odnoszące się do Izraela, Jordanii, Maroka, Autonomii Palestyńskiej, Tunezji i Libanu oraz rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.
,
– uwzględniając euro-śródziemnomorskie porozumienia o stowarzyszeniu zawarte pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Tunezją Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.
, Izraelem Dz.U. L 147 z 21.6.2000, s. 3.
, Marokiem Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.
, Jordanią Dz.U. L 129 z 15.5.2002, s. 3.
, Egiptem Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 39.
, Libanem Dz.U. L 143 z 30.5.2006, s. 2.
i Algierią Dz.U. L 265 z 10.10.2005, s. 2.
z drugiej strony, oraz Euro-śródziemnomorski Przejściowy Układ Stowarzyszeniowy w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą a OWP (na rzecz Autonomii Palestyńskiej) Dz.U. L 187 z 16.7.1997, s. 3.
; uwzględniając decyzję nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia ostatniej fazy unii celnej (96/142/WE) Dz.U. L 35 z 13.2.1996, s. 1.
,
– uwzględniając porozumienie w sprawie wolnego handlu, zwane porozumieniem z Agadiru, podpisane dnia 25 lutego 2004 r. przez Jordanię, Egipt, Tunezję i Maroko,
– uwzględniając wnioski sformułowane podczas euro-śródziemnomorskich konferencji ministerialnych oraz sektorowych konferencji ministerialnych, które odbyły się od rozpoczęcia procesu barcelońskiego, a szczególnie wnioski z szóstej euro-śródziemnomorskiej konferencji ministrów handlu, która odbyła się w Lizbonie w dniu 21 października oraz siódmej euro-śródziemnomorskiej konferencji ministrów handlu, która odbyła się w Marsylii w dniu 2 lipca 2008 r.,
– uwzględniając paryski szczyt szefów państw i rządów krajów euro-śródziemnomorskich w dniu 13 lipca 2008 r., na którym powstała Unia dla Śródziemnomorza,
– uwzględniając ocenę wpływu na zrównoważony rozwój euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu (FTA), opracowaną przez Instytut ds. Polityki Rozwojowej i Zarządzania uniwersytetu w Manchesterze,
– uwzględniając deklarację końcową euro-śródziemnomorskiego szczytu rad społeczno-gospodarczych i podobnych instytucji, który odbył się w Aleksandrii w dniach 18–19 października 2009 r.,
– uwzględniając konferencję urzędników handlowych wyższego szczebla z państw regionu euro-śródziemnomorskiego, która odbyła się 11 listopada 2009 r. w Brukseli,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie śródziemnomorskiej polityki UE, a zwłaszcza rezolucję z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie utworzenia euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu, a także tę z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie procesu barcelońskiego: Unia dla Śródziemnomorza,
– uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że na konferencji w Barcelonie w 1995 r. narodził się bardzo ambitny projekt utworzenia nowych i ściślejszych więzi politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych pomiędzy państwami północnego i południowego wybrzeża Morza Śródziemnego; mając na uwadze, że projekt ten wciąż jest daleki od ukończenia,
B. mając na uwadze, że proces tworzenia Unii dla Śródziemnomorza, która, jak się oczekuje, ożywi proces integracji euro-śródziemnomorskiej za pomocą konkretnych i namacalnych projektów, nadal trwa; mając na uwadze, że na okres od stycznia do lipca 2009 r. nie przewidziano spotkań państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego ze względu na wojnę w Strefie Gazy,
C. mając na uwadze, że spotkanie ministrów spraw zagranicznych, które miało się odbyć w Stambule w dniach 24 i 25 listopada 2009 r., musiało zostać przełożone z powodu bojkotu przez państwa arabskie protestujące przeciwko stanowisku Izraela w sprawie bliskowschodniego procesu pokojowego,
D. mając na uwadze, że UE podpisała układy stowarzyszeniowe ze wszystkimi partnerami z południowego wybrzeża Morza Śródziemnego poza Syrią i Libią, mając na uwadze, że zakończono negocjacje z Syrią w sprawie układu o stowarzyszeniu, lecz podpisanie dokumentu zostało odroczone przez Syrię, oraz mając na uwadze, że Komisja rozpoczęła negocjacje z Libią,
E. mając na uwadze, że podejście dwustronne, będące częścią wszelkich tego typu procesów i konsekwencją swoistych różnic kulturowych, społecznych, gospodarczych i politycznych pomiędzy zaangażowanymi krajami, powinno kierować się bardziej globalną wizją i systemem relacji pomiędzy różnorodnymi partnerami, a także znajdować w nich oparcie, a zatem towarzyszyć mu winno podejście regionalne,
F. mając na uwadze, że sytuacja gospodarcza, społeczna i demograficzna po obydwu stronach Morza Śródziemnego wciąż wykazuje uderzający brak symetrii, utrwalając przepaść w zakresie poziomu dobrobytu, która tkwi u źródeł niestabilności i napiętej sytuacji w dziedzinie migracji i środowiska naturalnego w regionie; mając na uwadze, że pomiędzy państwami regionu Morza Śródziemnego istnieją znaczne różnice w zakresie rozwoju; mając na uwadze, że ponad 30% mieszkańców południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego utrzymuje się za mniej niż 2 dolary dziennie,
G. mając na uwadze, że gospodarki państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego są znacznie uzależnione od handlu zagranicznego; mając na uwadze, że ok.
50% tego handlu to eksport do UE, choć stanowi on jedynie 8% zewnętrznej wymiany UE, której bilans jest dla UE dodatni; mając na uwadze, że struktura eksportowa państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego jest bardzo słabo zróżnicowana i że państwa te w dalszym ciągu specjalizują się w sektorach o niskim potencjale wzrostu,
H. mając na uwadze, że UE jest głównym inwestorem zagranicznym w regionie, ale poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych pozostaje tu bardzo niski w porównaniu z innymi regionami świata, oraz mając na uwadze, że w poszczególnych krajach istnieją znaczne różnice w zdolności przyciągania bezpośrednich inwestycji zagranicznych,
I. mając na uwadze, że idei integracji regionalnej południe‑południe daleko jeszcze do realizacji oraz że handel na osi południe-południe jest słabo rozwinięty i wśród krajów południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnomorskiego stanowi jedynie 6% ich całkowitej wymiany handlowej,
J. mając na uwadze, że sytuacja ta może mieć bardzo niekorzystne skutki dla euro-śródziemnomorskiego procesu integracji oraz dla bezpieczeństwa żywnościowego i niezależności żywnościowej państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego w szczególności, pogarszając efekty koncentracji handlu, np. rosnącą zależność od niewielu – głównie rolnych – produktów eksportowanych na rynek UE, przy jednocześnie rosnącej konieczności importowania podstawowych produktów żywnościowych, co nie wpływa korzystnie na gospodarkę państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego i ich przedsiębiorstwa;
K. mając na uwadze, że państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego muszą zlikwidować przeszkody polityczne i ekonomiczne spowalniające obecnie proces integracji w całym regionie, aby ich współpraca była bardziej owocna,
L. mając na uwadze, że producenci tekstyliów, odzieży i obuwia po obydwu stronach Morza Śródziemnego tracą istotną część udziałów w rynku w związku z jego globalizacją i silną konkurencją ze strony Azji,
M. mając na uwadze, że strefa wolnego handlu – jeżeli ma przynieść rzeczywiste pozytywne rezultaty – powinna przyczynić się do zwiększenia udziału państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego w handlu międzynarodowym, zapewnić ich dywersyfikację gospodarczą oraz sprawiedliwy podział korzyści, z myślą o osiągnięciu głównego celu euro-śródziemnomorskiego partnerstwa gospodarczego i handlowego, a mianowicie zmniejszenia luki rozwojowej istniejącej pomiędzy północnym i południowym wybrzeżem Morza Śródziemnego,
N. mając na uwadze, że skutki kryzysu gospodarczego i finansowego zwiększyły skalę politycznych, gospodarczych i społecznych wyzwań, przed jakimi już stoją kraje partnerskie, zwłaszcza w odniesieniu do problemu bezrobocia; mając na uwadze, że we wspólnym interesie tych krajów i UE leży obniżenie stopy bezrobocia w regionie oraz zaproponowanie godziwych perspektyw ludności, której dotyczy ta kwestia, a w szczególności kobietom, ludziom młodych oraz ludności wiejskiej,
1. uznając niektóre postępy, wyraża ubolewanie z powodu faktu, że główne założenia partnerstwa euro-śródziemnomorskiego wciąż są dalekie od realizacji; podkreśla, że sukces tego procesu, a zwłaszcza strefy wolnego handlu, który mógłby przyczynić się do osiągnięcia pokoju, dobrobytu i bezpieczeństwa w całym regionie, wymaga trwałych i spójnych starań wszystkich stron, a także większego udziału społeczeństwa obywatelskiego i ludności po obu stronach Morza Śródziemnego;
2. uważa, że liczne trudności, nie tylko o charakterze gospodarczym, ale również politycznym, takie jak konflikt bliskowschodni, miały istotny negatywny wpływ na postępy tego procesu i jego rozwój; zwłaszcza jeśli chodzi o strefę wolnego handlu; ubolewa, że z tych samych powodów politycznych zostało przełożone posiedzenie ministrów spraw zagranicznych partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, które miało się odbyć w Stambule w dniach 24-25 listopada, i w związku z tym brak jest postępów w tworzeniu Unii dla Śródziemnomorza;
3. przypomina o zdefiniowaniu w ramach Unii dla Śródziemnomorza istotnych projektów w strategicznych sektorach, takich jak budowa nowej infrastruktury, współpraca między MŚP, telekomunikacja i korzystanie z odnawialnych źródeł energii, aby przyczynić się do rozwoju i ułatwienia handlu i inwestycji euro-śródziemnomorskich; wzywa do utrzymania systemu posiedzeń w ramach Unii dla Śródziemnomorza i do utworzenia stałego sekretariatu w Barcelonie;
4. uznaje obecne przeszkody za sygnał, że zacieśnianie stosunków gospodarczych musi następować równolegle z zacieśnianiem stosunków politycznych; uważa, że rzeczywistą integrację regionalną i gospodarczą można osiągnąć jedynie wówczas, jeżeli poczynione zostaną konkretne postępy w rozwiązywaniu trwających konfliktów oraz w dziedzinie demokracji i praw człowieka;
5. wzywa Komisję, państwa członkowskie i państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do uwzględnienia finansowych, gospodarczych i ekologicznych skutków kryzysu, w większym stopniu włączając w kwestie partnerstwa gospodarczego i handlowego zagadnienia społeczne i ekologiczne; wzywa rządy państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do wdrożenia spójnej i skutecznej polityki w zakresie zatrudnienia i ochrony socjalnej w celu złagodzenia skutków kryzysu,
6. podkreśla w związku z tym, że cel, jakim jest utworzenie strefy wolnego handlu, nie może być oceniany jedynie pod względem wzrostu gospodarczego, lecz przede wszystkim w kontekście tworzenia miejsc pracy; podkreśla, że bezrobocie wśród osób młodych i kobiet jest najpilniejszym zagadnieniem społecznym w krajach basenu Morza Śródziemnego;
7. podkreśla znaczenie integracji regionalnej państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego i zwiększenia wymiany handlowej na osi południe-południe; wyraża ubolewanie z powodu wciąż niedostatecznego rozwoju współpracy na osi południe-południe;
8. zdecydowanie zachęca państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do rozwijania handlu na osi południe-południe, wzorując się na porozumieniu gospodarczym z Agadiru podpisanym przez Egipt, Jordanię, Maroko i Tunezję; uważa to rozwiązanie za bardzo ważne dla integracji regionalnej; wzywa także pozostałe państwa w regionie do włączenia się w dalszy rozwój inicjatyw integracyjnych z udziałem partnerów z południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego oraz do wykorzystania możliwości współdziałania w ramach coraz szerszych euro-śródziemnomorskich umów stowarzyszeniowych między państwami południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego i UE; podkreśla, że z myślą o wspieraniu takiej integracji gospodarczej na linii południe-południe, instytucje UE muszą pozytywnie podchodzić do wniosków o wsparcie techniczne i finansowe;
9. jest zdania, że należy wzmocnić system kumulacji pochodzenia, jako że stanowi on użyteczne narzędzie celne służące ożywieniu stosunków handlowych w tym obszarze, i że należy uaktualnić i uprościć przepisy dotyczące pochodzenia, tak aby uwzględnić interesy partnerów euro-śródziemnomorskich; wzywa zatem do zawarcia w 2010 r. regionalnego porozumienia w sprawie pan-euro-śródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia; wzywa ministrów handlu państw euro-śródziemnomorskich do poparcia regionalnej konwencji w sprawie pan-euro-śródziemnomorskiego systemu reguł pochodzenia, która toruje drogę do uproszczenia reguł pochodzenia, a także do podjęcia dalszych kroków w odniesieniu do wprowadzenia pan-euro-śródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia;
10. odnotowuje, że ministrowie handlu państw euro-śródziemnomorskich omówią środki mające zaradzić obecnemu brakowi silnych więzi handlowych i gospodarczych pomiędzy UE i państwami regionu śródziemnomorskiego, nowe wytyczne dotyczące handlu pomiędzy UE a państwami regionu śródziemnomorskiego oraz nowy mechanizm ułatwiający handel i inwestycje w tym regionie; z zadowoleniem przyjmuje wszystkie wspólne inicjatywy mające na celu ponowne przyjrzenie się obecnym umowom stowarzyszeniowym w świetle nowych naglących potrzeb i wyzwań gospodarczych;
11. podkreśla, że dyskusje te muszą być prowadzone w sytuacji wzajemnego zaufania i szacunku do partnerów, aby państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego miały prawo kontrolować tempo otwarcia się na handel oraz własne krajowe strategie rozwoju gospodarczego i społecznego; przypomina, że negocjacje w sprawie strefy wolnego handlu należy zaplanować wspólnie i stopniowo w ramach racjonalnego i przewidywalnego partnerstwa odzwierciedlającego społeczno-gospodarczą rzeczywistość krajów południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego;
12. podkreśla, że dalsza liberalizacja w rolnictwie i rybołówstwie powinna uwzględniać potrzebę ochrony dóbr potencjalnie zagrożonych, przy jednoczesnej systematycznej ocenie społecznych skutków procesów liberalizacji oraz norm fitosanitarnych; wzywa ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego do zadbania o stopniowy przebieg tego procesu, a także do wzięcia pod uwagę czasu potrzebnego do wprowadzenia sprawiedliwych reform podatkowych mających na celu rekompensatę ograniczenia wpływów celnych i podatkowych; wzywa partnerów euro-śródziemnomorskich do rozważenia koncepcji zintegrowanej euro-śródziemnomorskiej polityki rolnej, której podstawą byłaby komplementarność łańcucha dostaw, trwała polityka w zakresie zasobów wodnych i priorytetowy charakter kwestii niezależności żywnościowej, a nie względy handlowe;
13. uważa, że sektor usług jest ważny z punktu widzenia rozwoju państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego; uważa, że każda liberalizacja usług powinna się odbywać na zasadach uzgodnionych z państwami południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, przy czym miałyby one prawo do stopniowego otwierania wrażliwych i słabych sektorów swoich gospodarek oraz do kontroli tego otwarcia; uważa, że należy oddzielić usługi komercyjne od usług publicznych; podkreśla, że usługi publiczne – a zwłaszcza usługi dotyczące podstawowych potrzeb ludności, takich jak ochrona zdrowia, edukacja, woda i energia – nie powinny być przedmiotem negocjacji;
14. domaga się dostosowywania kalendarza liberalizacji sektora przemysłu do zmian warunków gospodarczych i społecznych, w tym poziomu bezrobocia, w każdym z państw, a także do jego oddziaływania na środowisko; podkreśla, że partnerstwo gospodarcze i handlowe powinno promować większą dywersyfikację produkcji dóbr przemysłowych oraz zwiększenie ich wartości dodanej; wzywa państwa południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego do wdrożenia regionalnych strategii politycznych uwzględniających rolę bardzo małych, małych oraz średnich przedsiębiorstw;
15. zauważa, że euro-śródziemnomorscy producenci tekstyliów borykają się z poważnymi trudnościami ze względu na nasilającą się konkurencję na świecie; zwraca uwagę na potrzebę wzmocnienia partnerstwa północ-południe, aby utrzymać konkurencyjność euro-śródziemnomorskiej produkcji tekstyliów i odzieży oraz handlu nimi, a także promowania działań państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego o większej wartości dodanej, opierających się na twórczym i innowacyjnym podejściu, a nie jedynie na outsourcingu działań biznesowych;
16. podkreśla potrzebę zwiększenia bezpieczeństwa inwestycji w regionie Morza Śródziemnego za pomocą systemu koordynacji strategii na rzecz MŚP obejmującego wiele dziedzin: zabezpieczenie, finansowanie, wymianę informacji oraz nawiązywanie kontaktów pomiędzy MŚP;
17. jest zdania, że nowy wniosek w sprawie ustanowienia euro-śródziemnomorskiego mechanizmu sprzyjającego inwestowaniu stanowi istotny krok w kierunku centralizacji i rozpowszechniania informacji za pośrednictwem jednej sieci, co powinno umożliwiać podmiotom gospodarczym uzyskanie całościowego obrazu uwarunkowań handlowych i inwestycyjnych w regionie; podkreśla, że instrument ten powinien uzupełniać istniejące sieci;
18. zwraca uwagę na potrzebę utworzenia euro-śródziemnomorskiego banku inwestycji i rozwoju, który zagwarantowałby darczyńców z obu wybrzeży Morza Śródziemnego i byłby w stanie przyciągać bezpośrednie inwestycje zagraniczne, których brakuje w regionie euro-śródziemnomorskim;
19. z zadowoleniem przyjmuje zapowiedziane w ramach Unii dla Śródziemnomorza utworzenie funduszu „Inframed”, który ma być funduszem inwestycji długoterminowych na rzecz finansowania projektów infrastrukturalnych;
20. jest zdania, że Unia dla Śródziemnomorza powinna wzmocnić istniejące formy współpracy w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, tak aby wszystkie państwa partnerskie mogły w oparciu o wspólnie ustalone priorytety i cele uczestniczyć w programach regionalnych UE i odpowiednich obszarach polityki Unii Europejskiej; wskazuje, że istotne znaczenie ma rozszerzenie zakresu programów wspólnotowych o udział w nich krajów partnerskich, w szczególności w dziedzinie współpracy transgranicznej (InterReg), edukacji, badań i kształcenia zawodowego (wymiany studenckie itd.);
21. zachęca do wykorzystywania energii słonecznej i wiatrowej w regionie śródziemnomorskim; z zadowoleniem przyjmuje niedawne inicjatywy, takie jak „Plan Solaire”, oraz wstępne pomysły w ramach inicjatywy przemysłowej DESERTEC mającej na celu wykorzystanie znacznego potencjału energii słonecznej na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej, ale ubolewa, że działania nadal w zbyt wielkim stopniu planowane są w skali krajowej; podkreśla, że działania UE w odniesieniu do projektu DESERTEC muszą być spójne i stanowić czynny wkład w rozwój krajów Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu oraz zwraca się do Komisji o aktywne koordynowanie wysiłków UE;
22. z zaniepokojeniem odnotowuje wnioski płynące z oceny wpływu na zrównoważony rozwój przeprowadzonej przez uniwersytet w Manchesterze; wzywa Komisję do systematycznego śledzenia zaleceń oceny wpływu na zróżnicowany rozwój, dotyczących społecznych i ekologicznych skutków procesu liberalizacji w celu uwzględnienia aspektów spójności społecznej i zrównoważonego rozwoju; podkreśla ponadto, że skutki te mogą znacząco różnić się w poszczególnych sektorach i krajach; podkreśla znaczenie promowania w partnerstwie gospodarczym i handlowym godziwej pracy i kodeksów postępowania wynegocjowanych z przedsiębiorstwami międzynarodowymi, włączając do niech cele związane z zapewnieniem godnego zatrudnienia, w celu osiągnięcia rzeczywistego postępu społecznego;
23. jest zdania, że strefa wolnego handlu powinna zostać uzupełniona stopniowym i warunkowym wprowadzeniem swobody przepływu pracowników, przy czym jednocześnie należy uwzględnić sytuację na europejskim rynku pracy oraz obecne stanowisko wspólnoty międzynarodowej na temat związków pomiędzy migracją a rozwojem; uważa, że należy jak najszybciej stworzyć zasady prawne i administracyjne ułatwiające przyznawanie wiz, zwłaszcza uczestnikom partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, studentom, pracownikom naukowym i podmiotom społeczno-gospodarczym; podkreśla znaczenie i konieczność zmniejszenia kosztów przekazów pieniężnych dokonywanych przez migrantów zarobkowych, w celu maksymalizacji wykorzystania tych środków w lokalnej gospodarce;
24. zwraca się do Komisji o przekazywanie PE pełnych informacji o postępach w zakresie układu o stowarzyszeniu z Syrią, którego podpisanie strona syryjska odłożyła ostatnio w czasie; uważa, że istnieją pewne obawy co do ponownego włączenia Libii do negocjacji układu o stowarzyszeniu i – bardziej ogólnie – do Unii dla Śródziemnomorza; zwraca się do Komisji o przekazywanie PE pełnych informacji, współpracę i zasięganie opinii PE na wszystkich etapach tych negocjacji;
25. zauważa również, że kilka krajów śródziemnomorskich wyraziło zainteresowanie pogłębieniem lub rozszerzeniem porozumień handlowych z UE oraz zwraca się do Komisji – w świetle nowych uprawnień w dziedzinie handlu, przyznanych Parlamentowi Europejskiemu przez traktat lizboński – o wzięcie pod uwagę wcześniejszej rezolucji PE podczas negocjacji tych nowych porozumień;
26. podkreśla, że podejście dwustronne nie powinno być stosowane kosztem wielostronnego podejścia regionalnego; jest zdania, że opowiadając się za ściślejszą współpracą z najbardziej rozwiniętymi partnerami, przy poszanowaniu ich specyficznych uwarunkowań politycznych, kulturowych i społecznych, Komisja musi trzymać się zasady negocjacji międzyregionalnych;
27. podkreśla, że w związku z sytuacją w Palestynie należy podjąć szczególne i konkretne działania, by pomóc ludności lokalnej z myślą o włączeniu tego regionu do śródziemnomorskiej wymiany handlowej; w związku z tym uważa, że należy znaleźć rozwiązanie kwestii poświadczania pochodzenia i w konsekwencji preferencyjnego traktowania na mocy umowy między UE a Izraelem mającej zastosowanie do towarów pochodzących ze Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu;
28. uważa, że zrównoważony plan działań oparty na szerokim porozumieniu i między innymi pozytywnej ocenie wpływu społecznego i ocenie oddziaływania na środowisko może stanowić pożyteczny instrument wznowienia współpracy gospodarczej i handlowej w przyszłości; apeluje zatem do ministrów handlu państw partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, aby poparli tę kwestię podczas grudniowego posiedzenia; wzywa urzędników handlowych wyższego szczebla z państw regionu euro-śródziemnomorskiego, aby monitorowali w nadchodzących latach realizację planu działań i zgłaszali wszelkie niezbędne zmiany; zwraca się również o powiadamianie Parlamentu o takich środkach;
29. podkreśla, że proces integracji euro-śródziemnomorskiej musi się ponownie stać priorytetem politycznym UE;
30. podkreśla rolę Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego w ramach partnerstwa jako instancji demokratycznej zrzeszającej parlamentarzystów z obu wybrzeży Morza Śródziemnego wokół trzech filarów procesu barcelońskiego; wzywa ponadto do ściślejszej współpracy między Euro-śródziemnomorskim Zgromadzeniem Parlamentarnym, Komisją i Radą Unii Europejskiej w sprawach gospodarczych;
31. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, szefom państw i rządów oraz parlamentom państw członkowskich i państw południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, a także EMPA.
