Odpowiedź udzielona przez Andrisa Piebalgsa w imieniu Komisji
(18 lipca 2008 r.)
Ustanawiając cele dla państw członkowskich w odniesieniu do promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, Komisja najpierw oceniła efektywne kosztowo możliwości poszczególnych państw członkowskich.
Jeżeli cele byłyby ustalane wyłącznie na tej podstawie, kilka nowych państw członkowskich miałoby rzeczywiście wysokie cele, które byłyby trudne do osiągnięcia, biorąc pod uwagę stosunkowy poziom rozwoju ich gospodarki.
Ze względu na to Komisja zadecydowała o ustanowieniu celów na podstawie jednolitego wskaźnika wzrostu ważonego na podstawie produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca.
W wyniku tego podejścia niektóre z mniej rozwiniętych państw członkowskich mają cele niższe od ich efektywnych kosztowo możliwości, a zatem powinny być zdolne do osiągnięcia tych celów bez nadmiernego obciążenia finansowego.
Jednocześnie Komisja stworzyła elastyczny mechanizm, który umożliwia wszystkim państwom członkowskim osiągnięcie porozumienia co do eksploatacji najtańszych dostępnych źródeł energii odnawialnej bez względu na ich lokalizację.
Państwa członkowskie mogą zatem eksploatować swoje własne tańsze odnawialne źródła energii i dodatkowo mogą kupować energię odnawialną (gwarancje pochodzenia) od innych państw członkowskich, jeżeli jest to bardziej opłacalne.
Jednocześnie mogą przyciągnąć inwestycje zagraniczne w infrastrukturę energetyczną i uzyskać przychody z eksportu poprzez sprzedaż tych gwarancji pochodzenia związanych z produkcją energii odnawialnej do innych państw członkowskich.
Biorąc pod uwagę wyznaczony we wniosku Komisji COM (2008) 19 wersja ostateczna. jasny cel polegający na uzyskaniu sprawiedliwego i zrównoważonego podziału wysiłków koniecznych do osiągnięcia celu oraz elastyczny mechanizm efektywności kosztowej, Komisja nie uważa, że konieczna jest zmiana sposobu ustalania celów.
