A6-0251/2009
6.4.2009
SPRAWOZDANIE
w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej dla Europy: zasady, działania i narzędzia
(2008/2331(INI))
Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca:
Simon Busuttil
PE 419.858v03-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................19
OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych ...........................................24
OPINIA Komisji Kultury i Edukacji ..........................................................................29
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ..........................................32
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI........................................................35
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej dla Europy: zasady, działania i narzędzia
( 2008/2331(INI) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 czerwca 2008 r. zatytułowany „Wspólna polityka imigracyjna: zasady, działania i narzędzia” ( COM(2008)0359 ),
– uwzględniając opinię Komitetu Regionów w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej z dnia 26 listopada 2008 r.
COR/2008/210. ,
– uwzględniając Europejski pakt w sprawie imigracji i azylu, przyjęty na Radzie Europejskiej w dniach 15 i 16 października 2008 r.
Dokument Rady 13440/08. ,
– uwzględniając dyrektywę 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dz.U. L 348 z 24.12.08, s. 98. ,
– uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy
Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 30. ,
– uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (przekształcenie) ( COM(2008)0820 ),
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 października 2008 r. zatytułowany „Rok po szczycie w Lizbonie: aktualny stan partnerstwa Afryka-UE” ( COM(2008)0617 ),
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2008 r. zatytułowany „Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej” ( COM(2008)0069 ),
– uwzględniając dokument roboczy Komisji zatytułowany „Ocena i monitorowanie realizacji planu UE dotyczącego najlepszych praktyk, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu” ( COM(2008)0657 ),
– uwzględniając wspólną strategię UE-Afryka i pierwszy plan działania w ramach tej strategii (2008-2010) – partnerstwo strategiczne – uzgodniony na szczycie UE-Afryka w dniach 8 i 9 grudnia 2007 r. w Lizbonie
Dokument Rady 7204/08 z dnia 3 marca 2008 r. ,
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 listopada 2006 r. zatytułowany „Podejście globalne do migracji w rok później: ku kompleksowej europejskiej polityce migracyjnej” ( COM(2006)0735 ),
– uwzględniając program haski w sprawie wzmacniania wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej, przyjęty na Radzie Europejskiej w dniach 4 i 5 listopada 2004 r.,
– uwzględniając program z Tampere ustanawiający spójne podejście w dziedzinie imigracji i azylu, przyjęty na Radzie Europejskiej w dniach 15 i 16 października 1999 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie przyszłości wspólnego europejskiego systemu azylowego
Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0087 . ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE
Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0069 . ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie wdrażania w Unii Europejskiej dyrektywy 2003/9/WE ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl: wizyty Komisji Wolności Obywatelskich w latach 2005-2008
Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0047 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie oceny oraz przyszłego rozwoju agencji FRONTEX i europejskiego systemu nadzoru granic EUROSUR
Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0633 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli krajów trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji
Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0557 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli krajów trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z krajów trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim
Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0558 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 września 2008 r. w sprawie oceny systemu dublińskiego
Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0385 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2003/109/WE w celu rozszerzenia zakresu jej obowiązywania na osoby objęte ochroną międzynarodową
Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0168 . ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 września 2007 r. w sprawie planu polityki w dziedzinie legalnej migracji
Dz.U. C 219E z 28.8.2008, s. 215. ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 września 2007 r. w sprawie priorytetów politycznych w ramach walki z nielegalną imigracją obywateli państw trzecich
Dz.U. C 219E z 28.8.2008, s. 215. ,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie strategii i środków na rzecz integracji imigrantów w Unii Europejskiej
Dz.U. C 303 E z 13.12.06, s. 845. ,
– uwzględniając traktat z Amsterdamu, nadający Wspólnocie uprawnienia oraz powierzający jej odpowiedzialność w dziedzinie imigracji i azylu, a także uwzględniając art. 63 traktatu WE,
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Kultury i Edukacji oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ( A6-0251/2009 ),
A. mając na uwadze, że migracje do Europy będą zawsze miały miejsce - tak długo, jak istnieć będą znaczne różnice materialne i różnice w poziomie życia pomiędzy Europą a innymi regionami na świecie,
B. mając na uwadze, że pojawiła się konieczność wypracowania wspólnego podejścia do imigracji w UE, tym bardziej, że na wspólnym obszarze bez wewnętrznych kontroli granicznych działania lub bezczynność jednego państwa członkowskiego mają bezpośredni wpływ na inne państwa członkowskie i na UE jako całość,
C. mając na uwadze, że złe zarządzanie migracjami może zakłócić spójność społeczną w krajach przyjmujących i może też mieć negatywne konsekwencje dla krajów pochodzenia, a także dla samych migrantów,
D. mając na uwadze, że legalna migracja daje możliwości, z których mogą korzystać zarówno migranci jak i państwa członkowskie, a także państwa pochodzenia, gdyż korzystają one z transferu środków pieniężnych przekazywanych przez migrantów; mając na uwadze, że postępowi w obszarze legalnej migracji muszą jednak towarzyszyć efektywne działania ukierunkowane na zwalczanie nielegalnej imigracji, mając przede wszystkim na uwadze, że ten rodzaj imigracji sprzyja powstawaniu organizacji przestępczych trudniących się handlem ludźmi,
E. mając na uwadze, że rzeczywista wspólna polityka Wspólnoty dotycząca imigracji musi opierać się nie tylko na walce z nielegalną imigracją, lecz także na współpracy z krajami trzecimi i krajami tranzytowymi oraz na istnieniu odpowiedniej polityki integracji migrantów,
F. mając na uwadze, że europejska polityka migracyjna musi spełniać normy międzynarodowego prawa, zwłaszcza te dotyczące praw człowieka, godności ludzkiej oraz praw do azylu,
G. mając na uwadze, że Unia Europejska jest i musi pozostać gościnnym środowiskiem dla tych osób, które otrzymują prawo pozostania na jej terytorium, a imigrują z powodów zawodowych, rodzinnych lub edukacyjnych, bądź dla osób potrzebujących ochrony międzynarodowej,
H. mając na uwadze, że migranci odegrali bardzo ważną rolę w rozwoju Unii Europejskiej i konstrukcji europejskiej w ostatnich dekadach oraz że sprawą kluczową jest uznanie tego faktu, a także przyznanie, że Unia Europejska w dalszym ciągu potrzebuje pracy migrantów,
I. mając na uwadze prognozy Eurostatu, zgodnie z którymi starzenie się ludności UE stanie się w średniej perspektywie faktem, jako że zgodnie z przewidywaniami do 2060 r. liczba osób aktywnych zawodowo w UE może zmniejszyć się o prawie 50 mln; mając na uwadze, że imigracja będzie mogła odegrać rolę znaczącego katalizatora dla poprawy wyników gospodarczych UE,
J. mając na uwadze, że strategia lizbońska w części poświęconej wzrostowi i zatrudnieniu może napotkać na przeszkodę w postaci niedoboru siły roboczej, który może utrudnić realizację jej celów i mając na uwadze, że obecnie bezrobocie wzrasta, oraz że dzięki odpowiedniemu i usystematyzowanemu zarządzaniu imigracją ekonomiczną możliwe będzie ograniczenie tego niedoboru w krótkim czasie,
K. mając na uwadze, że imigranci wykonują często podejmują prace dorywcze nie wymagające kwalifikacji lub prace poniżej swoich kwalifikacji;
L. mając na uwadze, że UE powinna również nasilić starania zmierzające do wewnętrznego rozwiązania problemów związanych z niedoborem pracowników, w tym odpowiednio wykwalifikowanych pracowników, koncentrując się na sektorach charakteryzujących się obecnie niedoborem siły roboczej, poprzez zatrudnianie osób niepełnosprawnych, znajdujących się w niekorzystnej sytuacji ze względu na wykształcenie lub osób pozostających przez długi czas bez zatrudnienia, posiadających pozwolenie na pobyt osób ubiegających się o azyl,
M. mając na uwadze, że liczba kobiet imigrantek w UE stale rośnie i wynosi około 54% wszystkich imigrantów,
N. mając na uwadze, że większość imigrantek napotyka na poważne problemy przy integracji i dostępie do rynku pracy z powodu swojego niskiego poziomu wykształcenia oraz negatywnych stereotypów i praktyk, których źródłem są ich kraje pochodzenia, a także negatywnych stereotypów i dyskryminacji istniejących w państwie członkowskim, mając jednak na uwadze, że wiele młodych kobiet posiadających wysokie wykształcenie przyjeżdża do UE, aby podejmować się prac zasadniczo niewymagających kwalifikacji,
Zagadnienia ogólne
1. zdecydowanie popiera ustanowienie wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej, opartej na daleko idącej solidarności politycznej i operacyjnej, wzajemnym zaufaniu, przejrzystości, partnerstwie, podziale odpowiedzialności oraz na wartościach uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;
2. przypomina, że zarządzanie przepływami migracyjnymi musi opierać się na skoordynowanym podejściu uwzględniającym sytuację demograficzną i gospodarczą UE i państw członkowskich;
3. uważa, że dla opracowania wspólnej polityki imigracyjnej bardzo korzystne byłoby odbywanie intensywniejszych i regularnych konsultacji z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, takimi jak organizacje działające na rzecz społeczności migrantów i pracujące z tymi społecznościami;
4. ubolewa nad faktem, że do dnia dzisiejszego wprowadzenie wspólnej polityki legalnej imigracji pozostało zbyt ograniczone I przyjmuje z zadowoleniem nowe instrumenty prawne przyjęte w ramach wspólnej europejskiej polityki legalnej imigracji;
5. podkreśla, że spójna i zrównoważona wspólna europejska polityka w dziedzinie imigracji zwiększa wiarygodność UE w relacjach z krajami trzecimi;
6. ponownie przypomina, że skuteczne zarządzanie migracją wymaga zaangażowania władz regionalnych i lokalnych oraz rzeczywistego partnerstwa i współpracy z krajami pochodzenia imigrantów i krajami tranzytowymi, w których odnosi się często wrażenie, że decyzje narzucane są im w sposób jednostronny; podkreśla, że taka współpraca jest jedynie możliwa, gdy kraj trzeci szanuje postanowienia międzynarodowe w zakresie praw człowieka i ochrony i jest sygnatariuszem Konwencji Genewskiej z 1951 r.;
7. stoi na stanowisku, że imigracja do UE nie jest rozwiązaniem problemów krajów rozwijających się, natomiast wspólnej polityce imigracyjnej musi towarzyszyć efektywna polityka rozwoju krajów pochodzenia;
8. popiera przyjęcie Europejskiego paktu w sprawie imigracji i azylu przez Radę Europejską w dniu 16 października 2008 r. oraz działania, narzędzia i wnioski przedstawione przez Komisję we wspomnianym wyżej komunikacie w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej: zasad, działań i narzędzi; wzywa Radę i Komisję do szybkiego zainicjowania etapu wdrażania tych zobowiązań;
9. z zadowoleniem przyjmuje instytucjonalne implikacje traktatu z Lizbony, w szczególności rozszerzenie procedury współdecyzji i głosowania większością kwalifikowaną na wszystkie zagadnienia w zakresie polityki imigracyjnej, wyjaśnienie kompetencji UE w zakresie polityki wizowej i kontroli granicznych, rozszerzenie kompetencji UE w zakresie polityki azylowej, a także kompetencji UE w odniesieniu do imigracji legalnej i nielegalnej;
10. uważa, że wspólna polityka imigracyjna wymaga także ustanowienia wspólnej polityki azylowej, w związku z czym z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie na temat przyszłego wspólnego europejskiego systemu azylowego (CEAS) i wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia ustanawiającego Urząd Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej;
Dobrobyt i imigracja
Legalna imigracja
11. uważa, że legalna migracja jest nadal konieczna do zaspokojenia potrzeb Europy pod względem liczby ludności, rynku pracy i kwalifikacji w związku ze skutkami gospodarczymi niżu demograficznego i starzenia się społeczeństw; przyczynia się ona także do rozwoju krajów trzecich dzięki wymianie wiedzy i umiejętności oraz za sprawą transferu zarobków przez imigrantów; wzywa do wdrożenia bezpiecznych systemów, które ułatwią te przekazy pieniężne do krajów trzecich;
12. uważa, że legalna migracja musi być alternatywą dla imigracji nielegalnej, gdyż umożliwia legalny, bezpieczny i zorganizowany wstęp na terytorium Unii Europejskiej;
13. przypomina, że zgodnie z prognozami zawartymi w szacunkach Komisji do 2050 r. wystąpi zapotrzebowanie na 60 mln pracowników migrujących, co wiąże się z koniecznością otwarcia legalnych kanałów imigracji;
14. podkreśla potrzebę wykonania kompleksowej oceny potrzeb UE w kategoriach rynku i kwalifikacji; uważa jednak, że każde państwo członkowskie powinno zachować kontrolę nad liczbą osób odpowiadającą jego zapotrzebowaniu na rynku pracy i uwzględniać zasadę preferencji wspólnotowej przy jednoczesnym zastosowaniu środków przejściowych;
15. popiera opracowanie krajowych „profili imigracyjnych” w celu całościowego przedstawienia sytuacji w zakresie imigracji w każdym z państw członkowskich w danej chwili, przy uznaniu zapotrzebowania na rynku pracy za centralną kwestię tych profili;
16. ponownie zwraca uwagę na potrzebę zwiększenia atrakcyjności UE dla pracowników wysoko wykwalifikowanych, w tym poprzez dostępność informacji na temat kraju docelowego i goszczącego rynku pracy, z uwzględnieniem ewentualnych skutków w formie drenażu mózgów w krajach pochodzenia imigrantów; jest zdania, że skutki te można złagodzić poprzez migrację czasową lub cyrkulacyjną, poprzez zapewnianie szkoleń w krajach pochodzenia w celu zachowania zatrudniania w kluczowych sektorach, w szczególności w oświacie i sektorze zdrowia, oraz poprzez podpisywanie umów o współpracy z państwami pochodzenia; zwraca się do państw członkowskich o powstrzymanie się od rekrutacji w krajach rozwijających się, w których odnotowuje się niedobór zasobów ludzkich w kluczowych sektorach, takich jak sektor zdrowia i edukacji;
17. wzywa Komisję i państwa członkowskie do tworzenia mechanizmów, wytycznych i innych instrumentów ułatwiających migrację o charakterze cyrkulacyjnym lub migrację okresową, a także we współpracy z państwami pochodzenia migrantów środków mających zrekompensować utratę zasobów ludzkich poprzez konkretne wsparcie na rzecz kształcenia zawodowego w kluczowych sektorach osłabionych przez drenaż mózgów;
18. z zadowoleniem przyjmuje otwarcie dzięki dokumentowi w sprawie „niebieskiej karty” nowej drogi dla wspólnej polityki w zakresie legalnej imigracji, lecz wzywa państwa członkowskie do czynienia dalszych postępów na rzecz opracowania wspólnych zasad polityki imigracyjnej, która nie ograniczałaby się jedynie do pracowników wysoko wykwalifikowanych;
19. wyraża uznanie w związku z przyjęciem błękitnej karty dotyczącej warunków wjazdu i pobytu obywateli krajów trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji i wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia inicjatyw dla pozostałych kategorii pracowników, mając także na względzie dalsze przeciwstawianie się nielegalnej imigracji oraz wykorzystywaniu imigrantów bez prawa do pobytu;
20. wzywa do podjęcia nowych środków w celu dalszego ułatwienia przyjmowania studentów i pracowników naukowych oraz ich przepływu na terytorium UE;
21. zwraca uwagę na znaczenie uznawania kompetencji imigrantów, w szczególności poprzez uwzględnienie kwalifikacji formalnych, pozaformalnych i nieformalnych nabytych w kraju pochodzenia; jest zdania, że uznawanie tych kwalifikacji umożliwi przeciwdziałanie utracie kompetencji, jaką można obecnie często zaobserwować wśród ludności napływowej - a w szczególności kobiet - która wykonuje prace wymagające kwalifikacji wyraźnie niższych od posiadanych;
22. zwraca się do Komisji o uwzględnienie w przyszłych dokumentach poświęconych tej tematyce kwestii uznawania kompetencji, a także motywowania do uczenia się przez całe życie, przy jednoczesnym zapewnieniu imigrantom przez państwa członkowskie nauki języka kraju przyjmującego w celu zapewnienia ich integracji społecznej, zawodowej i kulturowej w Unii Europejskiej oraz umożliwienia mi skuteczniejszego wspierania rozwoju swoich dzieci; nawołuje również Komisję do wykorzystania wyników debat dotyczących edukacji językowej dzieci imigrantów oraz nauczania w państwach członkowskich, w których osiedlili się imigranci, języka i kultury kraju pochodzenia, wzywa też do ustanowienia ram odnoszących się do zasad pomocniczości i proporcjonalności;
23. podkreśla, że europejska sieć zatrudnienia i mobilności zawodowej (EURES) jest jednym z właściwych rozwiązań służących dopasowaniu popytu i podaży na rynku pracy w sposób przejrzysty, odpowiedzialny i skuteczny; w związku z tym zaleca rozszerzenie koncepcji sieci EURES w celu ułatwienia kontaktów między pracodawcami z UE poszukującymi pracowników o konkretnych kwalifikacjach a kandydatami do pracy pochodzącymi z krajów trzecich; proponuje wykorzystanie specjalnych ośrodków (istniejących lub tych, które powstaną) albo przedstawicielstw UE w krajach trzecich jako platformy rozszerzenia sieci EURES, a także zapewnienie ciągłości pracy doradczej i rozszerzania jej zakresu o dodatkowe instrumenty oraz o wsparcie dla samozatrudnienia i korzystanie z mikrokredytów; podkreśla, że europejska potrzeba wykwalifikowanej siły roboczej nie powinna powodować „drenażu mózgów” z krajów trzecich, a w konsekwencji negatywnych skutków dla wschodzących gospodarek i infrastruktury społecznej tych krajów;
24. uważa, że imigrantom z tak zwanych krajów trzecich należy zapewnić prawo do mobilności na terytorium UE, by jako legalni rezydenci danego państwa członkowskiego mogli podjąć pracę w charakterze pracowników przygranicznych w innym państwie członkowskim bez konieczności ubiegania się o pozwolenie na pracę; imigrantom takim należy również zagwarantować pełną swobodę przemieszczania się przysługującą pracownikom po upływie pięcioletniego okresu legalnego pobytu w danym państwie członkowskim;
25. wzmacnia zalecenie dotyczące znaczenia koordynacji między organami lokalnymi i regionalnymi, które są w szczególności odpowiedzialne za szkolenia, a organami krajowymi i wspólnotowymi w zakresie zarządzania potrzebami rynku pracy, w duchu zasady preferencji wspólnotowej; podkreśla, że tego rodzaju koordynacja jest niezbędna do skutecznego wdrożenia polityki imigracyjnej mogącej zaradzić niedoborom siły roboczej odnotowanym w niektórych sektorach i państwach członkowskich, a także do skutecznej i właściwej integracji imigrantów;
26. wzywa Komisję, by w krajach pochodzenia szerzej upowszechniała informacje o możliwościach legalnej migracji oraz prawach i obowiązkach migrantów przyjeżdżających do UE;
27. nawołuje państwa członkowskie do zadawalającego wykorzystania wspólnotowych mechanizmów finansowania związanych z polityką imigracji, by stworzyć dla migrantów więcej miejsc pracy lepszej jakości;
Integracja
28. podkreśla, że integracja zwiększa różnorodność kulturową w UE i powinna opierać się na integracji społecznej, przeciwdziałaniu dyskryminacji, równych szansach, poprzez możliwość dostępu do służby zdrowia, edukacji, szkoleń językowych oraz zatrudniania; jest zdania, że polityka integracyjna powinna opierać się także na odpowiednich innowacyjnych programach i uznaje kluczową rolę, jaką w integracji imigrantów odgrywają organy lokalne i regionalne, związki zawodowe, organizacje migrantów, federacje branżowe i stowarzyszenia;
29. popiera dążenia państw członkowskich do integracji legalnych migrantów i osób korzystających z międzynarodowej ochrony, przy zachowaniu poszanowania dla tożsamości i wartości UE oraz jej państw członkowskich, w tym poszanowania dla praw człowieka, państwa prawa, demokracji, tolerancji i równości; przypomina, że integracja jest procesem dwukierunkowym, co wiąże się z przystosowaniem się zarówno ze strony imigrantów, jak i ludności ich przyjmującej, zgodnie ze wspólnymi podstawowymi zasadami przyjętymi przez Radę, a proces ten może skorzystać na wymianie dobrych praktyk; potwierdza, że integracja jest trudniejsza w państwach członkowskich o nasilonej presji migracyjnej ze względu na ich sytuację geograficzną, lecz musi być celem, którego nie możemy zaniechać; wzywa zatem pozostałe państwa członkowskie, by w geście solidarności przyczyniały się do łagodzenia tych nacisków, ułatwiając integrację osób korzystających z ochrony międzynarodowej znajdujących się na terytorium państw członkowskich UE, i by promowały legalną imigrację;
30. podkreśla, że prawidłowy proces integracji jest najlepszym narzędziem eliminowania braku zaufania i podejrzeń rdzennych mieszkańców wobec imigrantów oraz ma zasadnicze znaczenie dla wyeliminowania ksenofobicznych postaw i działań;
31. zachęca do rozwijania mechanizmów wzajemnego uczenia się i wymiany dobrych praktyk miedzy państwami członkowskimi w celu wzmocnienia zdolności krajów przyjmujących w zakresie zarządzania większą różnorodnością, zachęca też do stworzenia systemu wspólnych wskaźników i odpowiedniego zabezpieczenia statystycznego do użytku państw członkowskich w celu oceny wyników strategii politycznych w dziedzinie imigracji;
32. przypomina, że zasadnicze znaczenie ma włączenie do współpracy organizacji do spraw migracji odgrywających szczególną rolę w procesie integracji poprzez umożliwianie imigrantom udziału w procesie demokratycznym; wzywa państwa członkowskie do udostępniania systemów wsparcia społeczeństwa obywatelskiego w ramach procesu integracji poprzez ułatwianie udziału imigrantów w życiu obywatelskim i politycznym społeczeństwa przyjmującego — umożliwiając im udział w działaniach partii politycznych, związków zawodowych i możliwość głosowania w wyborach lokalnych;
33. przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na rzecz zwiększenia spójności między strategiami politycznymi w zakresie integracji dzięki uruchomieniu - przy uczestnictwie i współdziałaniu organizacji społecznych i stowarzyszeń imigrantów - Europejskiego Forum Integracji, którego celem jest wymiana doświadczeń i opracowanie zaleceń; zwraca się do państw członkowskich o koordynację wysiłków w zakresie integracji z wymianą najlepszych praktyk zawartych w krajowych planach integracji;
34.
Zwraca się do Komisji, aby w odpowiedni sposób zapewniła wsparcie finansowe dla strukturalnej i kulturalnej integracji imigrantów za pomocą programów UE, takich jak: „Uczenie się przez całe życie”, „Europa dla obywateli”, „Młodzi w działaniu” i „Kultura 2007-2013”; zauważa, że w większości przypadków nauczyciele nie są przygotowani do nauczania dużych grup dzieci migrantów w klasie i apeluje o lepsze kształcenie nauczycieli oraz o odpowiednie wsparcie finansowe;
35.
Zwraca uwagę na fakt, że programy szkolne i uczenia się przez całe życie odgrywają istotną rolę w procesie integracji poprzez rozwijanie umiejętności, zwłaszcza językowych; uważa, że nieograniczony udział w programach szkoleniowych i uczenia się przez całe życie powinien stanowić prawo i szansę dla nowoprzybyłych imigrantów;
36. nawołuje Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania polityki zwalczania dyskryminacji, która prowadzona jest również przez organy państwowe;
37.
Domaga się, aby państwa członkowskie respektowały i wspierały odpowiednie dyrektywy: 2000/78/WE, 2000/43/WE oraz 2004/113/WE celem walki z dyskryminacją;
38. wzywa państwa członkowskie do ratyfikacji Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 18 grudnia 1990 r.
A/RES/45/158.
39. wzywa Komisję, aby gromadziła dane uwzględniające płeć dotyczące imigracji do UE oraz aby dopilnowała przeprowadzenia analizy tych danych przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn w celu dalszego naświetlenia konkretnych potrzeb i problemów imigrantek oraz najbardziej odpowiednich metod zintegrowania ich ze społecznościami krajów przyjmujących;
40. zwraca się do państw członkowskich o właściwe uwzględnienie - przy opracowywaniu strategii politycznych w zakresie integracji - problematyki płci oraz specyficznej sytuacji i wymagań kobiet-imigrantek;
41. wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania przestrzegania podstawowych praw imigrantek niezależnie od tego, czy posiadają one legalny status prawny;
42. wzywa państwa członkowskie do wspierania kampanii informacyjnych ukierunkowanych na imigrantki, aby informować je o ich prawach, możliwościach kształcenia i nauki języków, szkolenia zawodowego oraz dostępie do zatrudnienia, tudzież do zapobiegania przymusowym małżeństwom, okaleczaniu narządów płciowych u kobiet i innym formom psychicznego lub fizycznego przymusu;
Bezpieczeństwo i imigracja
Strategia Zintegrowanego Zarządzania Granicami
43. podkreśla konieczność stworzenia kompleksowego planu głównego, przedstawiającego w całości unijne cele i strategię zarządzania granicami, w tym szczegóły ukazujące możliwości lepszego zoptymalizowania powiązań między wszystkimi powiązanymi z tym obszarem programów i planów; jest zdania, że rozpatrując strategię zarządzania granicami UE, Komisja powinna przede wszystkim przeanalizować skuteczność istniejących systemów zarządzania granicami państw członkowskich w celu uzyskania optymalnej synergii między nimi oraz zdobycia dodatkowych informacji na temat rentowności nowych proponowanych systemów — wjazdu/wyjazdu, elektronicznego systemu zezwoleń na podróż, automatycznej kontroli granicznej oraz programu rejestracji podróżnych – w ramach zintegrowanego zarządzania granicami UE;
44. podkreśla, że zintegrowane zarządzanie granicami powinno opierać się na odpowiedniej równowadze między zapewnieniem swobodnego transgranicznego przepływu coraz większej liczby ludzi a zapewnieniem większego bezpieczeństwa dla obywateli UE; nie zaprzecza, że wykorzystanie danych ma wyraźne zalety; jednocześnie jest zdania, że zaufanie społeczeństwa do działań rządu może zostać utrzymane tylko wówczas, gdy zapewnione zostaną wystarczające zabezpieczenia danych, nadzoru i możliwości odwołania;
45. wzywa do dokonania oceny możliwości zastosowania zintegrowanego, czterostopniowego systemu, w ramach którego na każdym etapie podróży imigrantów zmierzających do Unii przeprowadzano by systematyczne kontrole;
46. podkreśla, że strategia UE dotycząca granic powinna zostać uzupełniona konkretnymi działaniami mającymi na celu umocnienie granic państw trzecich w ramach partnerstwa Afryka-UE i europejskiej polityki sąsiedztwa (partnerstwo wschodnie, EUROMED);
47. wzywa do zastąpienia obecnych krajowych wiz Schengen jednolitymi europejskimi wizami Schengen, umożliwiającymi równe traktowanie wszystkich osób ubiegających się o wizy; pragnie otrzymywać informacje na temat dokładnych terminów i szczegółów dotyczących zarówno analizy strategii politycznych, jak i przeprowadzonej przez Komisję analizy technicznej możliwości zrealizowania, praktycznych konsekwencji i wpływu systemu, który wprowadziłby dla obywateli krajów trzecich wymóg uzyskania zgody w systemie elektronicznym na odbycie podróży przed wyjazdem do UE (elektronicznego systemu zezwoleń na podróż – ESTA); wzywa do wzmocnienia współpracy między konsulatami państw członkowskich oraz do stopniowego i dobrowolnego powoływania wspólnych urzędów konsularnych do spraw wiz;
48. zwraca się do Rady o przyjęcie mechanizmów opartych na solidarności miedzy państwami członkowskimi, tak aby umożliwić podział korzyści pochodzących z kontroli granic, oraz o skoordynowanie ich krajowych strategii politycznych;
Nielegalna imigracja
49. uznaje skuteczną walkę z nielegalną imigracją za zasadniczą część kompleksowej polityki UE w dziedzinie migracji, wyraża zatem ubolewanie, że niewystarczająca współpraca państw członkowskich w ich wzajemnym interesie paraliżuje skuteczny proces decyzyjny w tej dziedzinie;
50. wyraża oburzenie tragedią ludzką powodowaną nielegalną migracją drogami morskimi, zwłaszcza na południowych granicach morskich Unii, gdzie ludzie na łodziach opuszczają wybrzeża Afryki, udając się w ryzykowną podróż do Europy; stanowczo wzywa do podjęcia pilnych działań, by raz na zawsze skończyć z tą tragedią ludzką oraz by umocnić dialog i współpracę z krajami pochodzenia;
51. przypomina, że nielegalną imigrację wspierają często sieci przestępcze, które jak dotąd okazują się bardziej skuteczne od wspólnych działań europejskich; jest przekonany, że ta cyniczna sieć odpowiada za śmierć setek ludzi, którzy co roku giną na morzu; przypomina, że w ramach wypełniania zobowiązań międzynarodowych państwa członkowskie są wspólnie odpowiedzialne za ratowanie życia na morzu; w związku z tym, wzywa Komisję i Radę do zwiększenia wysiłków w walce ze zorganizowaną przestępczością, handlem ludźmi i przemytem, do których dochodzi w różnych miejscach na terytorium UE, a w szczególności do działań na rzecz zniszczenia całych sieci, wypowiadając walkę nie tylko przemytnikom, którzy stanowią widzialną sprężynę machiny, lecz także tym wszystkim, którzy czerpią największe korzyści z tego rodzaju działalności przestępczej, gdyż znajdują się na szczycie organizacji;
52. wzywa Komisję do wzmocnienia programów uświadamiających w krajach tranzytowych i krajach pochodzenia poświęconych zagrożeniom związanym z nielegalną imigracją;
53. wyraża zadowolenie w związku z przyjęciem nowej dyrektywy dotyczącej sankcji wobec pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich bez prawa pobytu oraz uważa ją za skuteczne narzędzie ograniczania wyzysku pracowników migrujących i likwidujące jeden z głównych czynników przyciągających nielegalnych imigrantów;
54. zwraca się do państw członkowskich, by nie odwlekały transponowania nowej dyrektywy, która przewiduje sankcje dla pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających imigrantów;
55. uważa za absolutnie niezbędne wzmocnienie kanałów dialogu z krajami pochodzenia i podpisanie z nimi umów o współpracy, aby położyć kres nielegalnej migracji, która jest nieludzka i dramatyczna;
56. uważa, że pomimo wielokrotnych podwyżek środków budżetowych Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX) wskutek nacisków Parlamentu, agencja ta nadal nie jest w stanie zapewnić efektywnej koordynacji działań kontrolnych na zewnętrznych granicach Unii ze względu na jej ograniczone uprawnienia oraz z powodu braku starań na rzecz zaangażowania państw trzecich w operacje morskie;
57. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji w formie wniosku o zweryfikowanie mandatu FRONTEX oraz uznaje konieczność wzmocnienia tego mandatu, zwłaszcza przez rozszerzenie zdolności koordynacyjnych agencji oraz przez umożliwienie jej koordynowania stałych misji na obszarach o nasilonej presji migracyjnej na żądanie danego państwa członkowskiego i współpracy z krajami trzecimi; uważa, że należy także zwrócić uwagę na rosnący potencjał agencji FRONTEX w zakresie analizy ryzyka i wywiadu;
58. uważa, że sensowne wypełnianie mandatu przez FRONTEX wymaga odpowiednich środków, nie tylko finansowych, i tym samym wzywa do wykorzystania nowych technologii do walki z nielegalną imigracją, wzywa państwa członkowskie do zwiększenia puli środków technicznych, a Komisję do przedstawienia wniosków legislacyjnych ukierunkowanych na urzeczywistnienie obowiązkowej solidarności na rzecz centralnego rejestru dostępnego wyposażenia technicznego służącego do kontroli i ochrony granic (CRATE), na takich samych zasadach jak te przewidziane w odniesieniu do zespołów szybkiej interwencji na granicy (RABIT);
59. wzywa FRONTEX i Komisję do wykonania badania w celu uzyskania szacunkowych danych dotyczących możliwości nabycia przez FRONTEX własnego sprzętu oraz wymogów możliwego przekształcenia operacji morskich agencji FRONTEX w straż przybrzeżną UE, bez uszczerbku dla kontroli sprawowanej przez państwa członkowskie nad ich granicami;
60. uważa, że pełna efektywność agencji FRONTEX możliwa jest tylko pod warunkiem spotęgowania wysiłków ukierunkowanych na działania uzupełniające, takie jak readmisja i współpraca z krajami trzecimi; wzywa Komisję do zapewnienia wsparcia agencji FRONTEX w tym obszarze;
61. popiera utworzenie wyspecjalizowanych biur agencji FRONTEX w celu uwzględnienia i lepszej oceny konkretnych sytuacji na szczególnie istotnych granicach, w szczególności w odniesieniu do wschodnich granic na lądzie oraz południowych granic na morzu;
62. zauważa, że różnice w interpretacji terminów prawnych, rozumieniu międzynarodowego prawa morza i różnice między prawodawstwem i procedurami poszczególnych krajów utrudniają działania agencji FRONTEX; wzywa do zrealizowania kompleksowych badań w celu wypracowania wspólnego podejścia i rozwiązania konfliktu między różniącymi się krajowymi przepisami i procedurami;
63. wzywa do dalszej i ciągłej współpracy między agencją FRONTEX oraz krajowymi organami i agencjami;
64. wzywa do dokonania dalszych postępów w ramach europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR), także poprzez poprawę koordynacji działań państw członkowskich;
65. zauważa, że nielegalnych imigrantów często znajdują rybacy, prywatne łodzie i pracownicy prywatni na morzu zanim zrobią to członkowie marynarki danego kraju; podkreśla potrzebę informowania tych stron o ich zobowiązaniach wynikających z prawa międzynarodowego w zakresie pomocy imigrantom w trudnej sytuacji i wzywa do stworzenia mechanizmu rekompensującego straty w działalności związane z udziałem w akcjach ratowniczych;
66. podkreśla wyraźną potrzebę opracowywania wiarygodnych statystyk w celu tworzenia konkretnych narzędzi walki z nielegalną imigracją na poziomie UE i wzywa Komisję do podjęcia koniecznych działań w celu stworzenia tych statystyk;
Powroty
67. uważa, że migranci nieuprawnieni do międzynarodowej ochrony lub przebywający nielegalnie na terytorium państw członkowskich powinni podlegać nakazowi opuszczenia terytorium Unii Europejskiej; dlatego odnotowuje przyjęcie dyrektywy w sprawie powrotów i wnioskuje, aby państwa członkowskie w ramach transpozycji tej dyrektywy czuwały nad zachowaniem korzystniejszych przepisów już przewidzianych na mocy ich prawa wewnętrznego; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia procedur powrotu z należytym poszanowaniem prawa i godności osób objętych taką procedurą, przy jednoczesnym nadaniu pierwszeństwa powrotom dobrowolnym;
68. wzywa do utworzenia systemu usług doradczych w sprawie powrotów w ośrodkach zamkniętych i otwartych — na zasadzie punktu kontaktowego dla osób chcących zasięgnąć informacji na temat pomocy w powrocie do kraju;
69. wzywa Komisję do zorganizowania systemu monitorowania i wsparcia mechanizmów reintegracji społecznej i zawodowej w krajach pochodzenia imigrantów, którzy wrócili;
70. zwraca się do państw członkowskich o przychylenie się do pomysłu wpisania swojej polityki dotyczącej readmisji w ramy wspólnej polityki, najlepiej do umów dwustronnych;
71. jeżeli chodzi o umowy o readmisji, wnioskuje, aby Parlament Europejski i jego właściwe komisje były regularnie informowane o postępach i ewentualnych przeszkodach napotykanych przez negocjatorów w trakcie dyskusji z krajami trzecimi;
72. wzywa Komisję do zapewnienia , by państwa członkowskie podpisywały umowy dwustronne o readmisji z państwami trzecimi jedynie przy pełnym poszanowaniu praw człowieka osób powracających i po podpisaniu konwencji genewskiej z 1951 r.;
73. wzywa Komisję do podejmowania dążeń na rzecz skutecznego wywiązywania się przez kraje trzecie z obowiązku readmisji ich obywateli, którzy nielegalnie przebywają na terytorium UE, stosownie do postanowień art. 13 umowy z Kotonu z dnia 23 czerwca 2000 r.; wzywa do wzmocnienia tych postanowień w trakcie negocjacji dotyczących nowej umowy z państwami AKP (Afryki, Karaibów i Pacyfiku);
74. podkreśla potrzebę nadania prawdziwie europejskiego wymiaru polityce w zakresie powrotów imigrantów do krajów pochodzenia poprzez zagwarantowanie wzajemnego uznawania decyzji o powrocie; nalega na wzmocnienie współpracy między państwami członkowskimi w zakresie realizacji działań na rzecz powrotu imigrantów do krajów pochodzenia oraz wzmocnienia roli agencji FRONTEX w zakresie wspólnych operacji powrotów;
75. wzywa do wzmocnienia współpracy z krajami pochodzenia i tranzytu ukierunkowanej na uproszczenie procedur readmisji, w tym współpracy konsularnej, jak również wzywa Komisję do oceny istniejących umów o readmisji w celu ułatwienia ich stosowania w praktyce i zebrania doświadczeń ułatwiających negocjowanie takich porozumień w przyszłości;
76. wzywa Radę do rozważenia przepisów wykonawczych z myślą o wprowadzeniu europejskiego listu żelaznego wydawanego obywatelom państw trzecich bez prawa pobytu w celu ułatwienia im powrotu do kraju; należy podjąć działania w celu włączenia europejskiego listu żelaznego do unijnych umów o readmisji, tak aby stał się on wiążący dla danych państw trzecich;
Solidarność i imigracja
Koordynacja między państwami członkowskimi
77. wyraża głębokie ubolewanie, że państwa członkowskie wykazały niewystarczającą solidarność w obliczu narastającego problemu imigracji; wzywa do pilnej weryfikacji programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi 2007–2013”
COM(2005)0123 . oraz jego czterech instrumentów finansowych, w sposób odzwierciedlający nową rzeczywistość w związku z coraz większą presją migracyjną oraz umożliwiający ich stosowanie w celu reagowania na pilne potrzeby, jak na przykład w sytuacjach masowego napływu migrantów;
78. odnotowuje zobowiązania poczynione przez państwa członkowskie we wspomnianym wyżej Europejskim pakcie w sprawie imigracji i azylu, odnoszące się do potrzeby wykazania solidarnej postawy; w szczególności popiera włączenie mechanizmu współdzielenia kosztów, umożliwiającego przenoszenie wewnątrz UE osób korzystających z międzynarodowej ochrony, z państw członkowskich dotkniętych szczególną i nieproporcjonalną presją migracyjną, zwłaszcza z uwagi na ich położenie geograficzne lub sytuację demograficzną, do innych państw członkowskich oraz wzywa państwa członkowskie do wdrażania tych zobowiązań; wyraża również zadowolenie, że w budżecie UE na 2009 r. przeznaczono na ten cel kwotę 5 mln EUR w ramach Europejskiego Funduszu Uchodźców; nalega jednak na wprowadzenie wiążących instrumentów; wzywa Komisję do bezzwłocznego wdrożenia tego mechanizmu oraz do szybkiego przedstawienia inicjatywy legislacyjnej mającej na celu ustanowienie takiego mechanizmu na stałe na szczeblu europejskim;
79. z zadowoleniem przyjmuje przekształcenie rozporządzenia dublińskiego oraz propozycję postanowień dotyczących mechanizmu zawieszenia przeniesień na mocy tego rozporządzenia, jeżeli istnieją obawy, że spowodują one, iż wnioskodawcy nie będą mogli skorzystać z odpowiednich standardów ochrony w odpowiedzialnych państwach członkowskich, w szczególności w zakresie warunków przyjmowania oraz dostępu do procedur azylowych, jak również w przypadkach, w których przeniesienia te stanowiłyby dodatkowe obciążenie dla tych państw członkowskich, które zwłaszcza z powodu specyficznej sytuacji geograficznej lub demograficznej muszą stawić czoła szczególnej i nadmiernej presji; podkreśla jednak, że te postanowienia mogłyby okazać się politycznym oświadczeniem, nie zaś skutecznym instrumentem umożliwiającym rzeczywiste wspieranie państw członkowskich, jeżeli nie zostałby wprowadzony dwuzadaniowy instrument wiążący dla wszystkich państw członkowskich;
80. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie przekształcenia rozporządzenia dotyczącego ustanowienia systemu „Eurodac” do porównywania odcisków palców i przypomina państwom członkowskim o ich zobowiązaniach związanych z pobieraniem odcisków palców i przesyłaniem danych na mocy obowiązującego rozporządzenia Eurodac; jest zdania, że dane biometryczne, takie jak odciski palców, należy wykorzystywać z myślą o zwiększaniu skuteczności kontroli granicznych;
Współpraca z krajami trzecimi
81. ubolewa, że współpraca z krajami trzecimi nie przyniosła dostatecznych wyników, z wyjątkiem współpracy prowadzonej z krajami trzecimi przez Hiszpanię, jak na przykład z Senegalem i innymi państwami Afryki Subsaharyjskiej i Afryki Północnej; wzywa do zapewnienia wsparcia krajom trzecim tranzytu i pochodzenia, ukierunkowanego na budowę skutecznego systemu zarządzania granicami, z zaangażowaniem agencji FRONTEX, która może realizować misje szkoleniowo-kontrolne na przejściach granicznych w tych krajach;
82. przypomina Komisji, Radzie i państwom członkowskim o konieczności kontynuowania dialogu rozpoczętego z krajami pochodzenia i tranzytu w ramach konferencji ministerialnych UE-Afryka poświęconych migracji i rozwojowi, które odbyły się w Trypolisie, Rabacie i Lizbonie;
83. wzywa do wdrożenia instrumentów politycznych utworzonych w ramach „Globalnego podejścia do kwestii migracji”
COM(2006)0735 . , a także „procesu z Rabatu” z 2006 r. w sprawie migracji i rozwoju i partnerstwa UE-Afryka w dziedzinie migracji, mobilności i zatrudnienia, uzgodnionego w Lizbonie w grudniu 2007 r.;
84. podkreśla znaczenie polityki rozwoju w krajach trzecich pochodzenia i tranzytu, będącej sposobem na rozwiązanie problemu imigracji u podstaw; wzywa do lepszej koordynacji polityki Unii w obszarach imigracji i rozwoju, przy jednoczesnym uwzględnieniu wszystkich celów strategicznych, takich jak milenijne cele rozwoju;
85. zauważa jednak, że polityka na rzecz rozwoju nie może stanowić jedynej alternatywy wobec migracji, gdyż nie może istnieć solidarny rozwój bez stałej mobilności;
86. wzywa do zacieśnienia współpracy z Międzynarodową Organizacją do spraw Migracji (IOM) i innymi organizacjami międzynarodowymi w celu ustanowienia nowych biur regionalnych w rejonach szczególnie narażonych, gdzie konieczna jest praktyczna pomoc w zakresie m.in. legalnej migracji lub dobrowolnego powrotu imigrantów;
87. podkreśla znaczenie tworzenia centrów informacji i zarządzania migracją, na wzór ośrodka powołanego w Mali w październiku 2008 r.; uważa, że takie ośrodki powinny w znaczącym stopniu przyczynić się do rozwiązania problemów w dziedzinie migracji poprzez zajęcie się kwestiami potencjalnych migrantów, migrantów wracających do kraju pochodzenia i migrantów przebywających na terenie UE; wzywa Komisję do dostarczenia niezbędnych informacji na temat projektów związanych powołaniem innych centrów w ramach partnerstwa UE-Afryka oraz zwraca się do Komisji o zbadanie możliwości utworzenia takich ośrodków w państwach sąsiadujących na Wschodzie;
88. podkreśla, że wszystkie umowy z krajami pochodzenia i tranzytu powinny zawierać rozdziały poświęcone współpracy w obszarze imigracji oraz wzywa do realizacji ambitnej polityki z krajami trzecimi, ukierunkowanej na policyjną i sądową współpracę w celu zwalczania międzynarodowych organizacji przestępczych zaangażowanych w handel ludźmi oraz doprowadzania osób prowadzących taką działalność przed organy wymiaru sprawiedliwości przy zaangażowaniu Europolu i Eurojustu; wzywa także Komisję do większego wsparcia krajów trzecich, w tym do zapewnienia pomocy finansowej i technicznej, tak aby stworzyć warunki ekonomiczne i społeczne zniechęcające do nielegalnej imigracji, przemytu narkotyków i handlu nimi oraz przestępczości zorganizowanej;
89. zwraca się do Komisji o promowanie negocjacji w sprawie globalnych porozumień europejskich, np. z Republiką Zielonego Przylądka, o dokonanie postępów w globalnych negocjacjach prowadzonych z Marokiem, Senegalem i Libią oraz o promowanie realizowania porozumień z głównymi krajami pochodzenia imigrantów;
90. wzywa do wspierania państw trzecich w tworzeniu krajowych ram prawnych i ustanawianiu systemów w zakresie imigracji i azylu w pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego, a także wzywa państwa trzecie, przez które dokonuje się tranzytu, do podpisania i poszanowania Konwencji Genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźcy;
91. zwraca się do państw członkowskich o zainicjowanie rozważań w sprawie tzw. „uchodźców ekologicznych”, czyli migrantów, których nie można w chwili obecnej uznać za migrantów gospodarczych i którzy nie zostali też uznani za uchodźców w rozumieniu konwencji genewskiej;
0 0
92. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
UZASADNIENIE
Wstęp
Nie ulega wątpliwości, że imigracja jest jednym z najpoważniejszych wyzwań przed jakimi stoi obecnie Europa.
W odpowiedzi na to wyzwanie możemy przyjąć politykę, która przekształci je w szansę lub źle pokierować sytuacją z poważną szkodą dla wszystkich zainteresowanych.
Doświadczenie pokazuje, że imigracja jest wspólnym problemem, w przypadku którego państwa UE powinny działać razem dla ich wspólnych korzyści.
Państwa działające w pojedynkę, bez względu na ich rozmiar, napotykały na trudności w znalezieniu odpowiedniego rozwiązania; w jeszcze większym stopniu w przestrzeni swobodnego przepływu osób i w obszarze Schengen.
Ze względu na wspólne granice zewnętrzne działania lub brak działań ze strony jednego państwa członkowskiego wpływają na interesy pozostałych państw członkowskich.
Podobnie presja imigracyjna na jedno państwo członkowskie jest sprawą całej Unii.
Wzywa się zatem UE do odegrania decydującej roli w tworzeniu wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej.
Sprawozdawca uważa, że kwestia ułożenia naprawdę wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej nabrała teraz niepowstrzymanego impetu, a Unia Europejska powinna wykorzystać te okazję.
W przeciwnym razie wszyscy będziemy żałować braku działań.
Istotne osiągnięcia odnotowano w wyniku programów z Tampere (1999-2004) i z Hagi (2004-2009) i z zadowoleniem przyjmuje się wkład Parlamentu Europejskiego w te programy.
Jednak polityka imigracyjna jest nadal podzielona i trzeba ją przekształcić w jedną spójną całość.
Na tym nie koniec.
Potrzebna jest wspólna wizja polityczna bazująca na przeszłych osiągnięciach, lecz odnosząca się również do przyszłości.
Aby tego dokonać należy zwiększyć ambicje, a państwa UE muszą odłożyć na bok dumę narodową i zgodzić się na skuteczniejszą współpracę.
Sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Parlament Europejski paktu o imigracji i azylu Rady Europejskiej z dnia 16 października 2008 roku, który zdecydowanie potwierdza potrzebę rozwijania wspólnej polityki europejskiej.
Zasady, działania i narzędzia wspólnej polityki imigracyjnej wreszcie zostały zdefiniowane i w związku ze zbliżającym się końcem kadencji 2004-2009 Parlamentu Europejskiego sprawozdawca wyraża nadzieję, że niniejsze sprawozdanie będzie zawierać wytyczne, zgodnie z którymi w nadchodzących latach będzie realizowana europejska polityka imigracyjna.
Sprawozdanie obejmuje wszystkie aspekty imigracji, dążąc do przedstawienia pełnego obrazu tej kwestii.
Jednak wymagana jest dalsza szczegółowa analiza poszczególnych narzędzi i działań.
Europa może nie nadążyć za rozwojem wypadków
Jeśli Europa nie podejmie pilnych działań w zakresie realizacji wspólnej polityki imigracyjnej, pojawi się ryzyko, że nie nadąży ona za rozwojem wypadków.
Dramatyczny rozwój sytuacji pokazał, że już jesteśmy spóźnieni.
W ostatnich latach na nowych południowych i wschodnich granicach Unii wzrosła presja imigracyjna.
Szczególnie silna presja wywierana jest na południu przez ludzi, którzy decydują się na niebezpieczne podróże łodzią w nadziei na dotarcie do Europy.
Każdego roku ma miejsce ludzka tragedia - tysiące osób giną na morzu, lecz o dziwo tragedia ta wydaje się być niezauważana;
według doniesień w 2007 r. więcej osób zginęło na Morzu Śródziemnym i u wybrzeży Wysp Kanaryjskich niż w wojnie w Libanie, a w 2008 r. więcej ludzi zginęło na morzu niż w wyniku wojny w Strefie Gazy.
Należy natychmiast położyć kres tej sytuacji.
Tysiące imigrantów jest ratowanych na morzu, a państwa UE ponoszą dużą odpowiedzialność w tej kwestii.
Przykładowo z 2 700 imigrantów przybyłych na Maltę w 2008 r. ponad 2 000 uratowano przed utonięciem, kiedy imigranci na przepełnionych łodziach płynących do Lampedusy we Włoszech znaleźli się w niebezpiecznej sytuacji i zostali uratowani przez eskadrę morską maltańskich sił zbrojnych, które regularnie biorą udział w akcjach ratunkowych wysokiego ryzyka na pełnym morzu.
Niektóre kraje są w znacznie większym stopniu narażone na presję migracyjną od innych.
Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania), Lampedusa (Włochy), Malta i Cypr są szczególnie dotkniete tym problemem, podobnie jak inne państwa członkowskie, takie jak Grecja.
Lecz o ile imigranci przybywający do Lampedusy czy na Wyspy Kanaryjskie mogą zostać szybko przeniesieni na stały ląd, do Hiszpanii czy do Włoch, imigranci przybijający do wybrzeży Malty nie mogą zostać przeniesieni, ponieważ europejska polityka imigracyjna nie przewiduje tego typu transferów wewnątrzunijnych.
Wspólna europejska polityka imigracyjna musi zatem przekładać się również na politykę solidarności z państwami członkowskimi leżącymi na zewnętrznych granicach Unii, ponieważ kraje te również chronią te granice.
A imigranci przybywający do tych krajów z czasem przenoszą się do innych rejonów Unii.
1.
Dobrobyt i imigracja
Jeżeli Europa nie chce stać się fortecą niedopuszczającą do siebie faktu, że jest bezsprzecznie atrakcyjnym miejscem przeznaczenia dla imigrantów z krajów trzecich, wspólna polityka imigracyjna powinna koniecznie zawierać postanowienia dotyczące legalnego wjazdu do Europy.
Zgodna z prawem „droga” do Europy oznacza również, że zakres i chęć skorzystania z nielegalnych kanałów znacznie się zmniejszy.
Nie ulega wątpliwości, że legalna imigracja może się przyczynić do wzrostu gospodarczego UE, a w szczególności tych państw członkowskich, które potrzebują imigrantów ze względu na stan ich rynków pracy lub na ich demografię.
Dodatkowo imigranci wysyłają do kraju pochodzenia przekazy pieniężne i w ten sposób przyczyniają się do rozwoju tych krajów.
Legalna imigracja, jeżeli jest właściwie zorganizowana, może być zatem dla wszystkich korzystna.
1.1 Legalna imigracja
Legalna imigracja powinna być regulowana jasnymi, przejrzystymi i sprawiedliwymi przepisami, chociaż na tym etapie rozwoju jasne jest, że każde państwo członkowskie powinno utrzymywać kontrolę nad liczbą pracowników, jaką może przyjąć na swoim rynku pracy, przy należytym uwzględnieniu zasady preferencji wspólnotowej.
Po przyjęciu „niebieskiej karty” przyszedł czas na dalsze działania i stworzenie szans dla pracowników o niższych kwalifikacjach i pracowników sezonowych.
Należy również wziąć pod uwagę skutki drenażu mózgów, lecz ponieważ wysoko wykwalifikowani pracownicy z krajów trzecich i tak opuszczają swoje kraje, nie ma uzasadnienia, aby Europa traciła szansę ich zatrudnienia.
Aby złagodzić negatywne skutki drenażu mózgów sprawozdawca popiera pomysł „przepływu mózgów” poprzez zachęcanie do migracji okresowej lub migracji o charakterze cyrkulacyjnym.
1.2 Integracja
W przypadku imigrantów wjeżdżających do danego kraju legalnie i mogących zostać na długo powinno się wspierać integrację, ponieważ jest ona korzystna zarówno dla imigrantów, jak i dla przyjmującego ich społeczeństwa.
Instrumenty polityki powinny umożliwić legalnym imigrantom uczestnictwo w lokalnej społeczności, wspieranie różnorodności w miejscu pracy i w szkołach oraz zwalczanie dyskryminacji.
Jednak imigranci dążący do integracji musza być przygotowani na uszanowanie tożsamości i wartości UE i jej państw członkowskich, w tym poszanowania praw człowieka, praworządności, demokracji, tolerancji i równości.
Oczywiście integracja jest utrudniona w krajach, które zmagają się z wyjątkową presją imigracyjną, ponieważ brakuje im zdolności integracji dużej liczby imigrantów, a i tak ci ostatni często zamierzają przenieść się do innej części Europy.
2.
Bezpieczeństwo i imigracja
Unia Europejska może prowadzić wiarygodną politykę dotyczącą legalnej imigracji, tylko jeżeli jest w stanie wykazać, że radzi sobie z nielegalną imigracją.
Sprawozdawca uważa, ze Europa nie podjęła wspólnie wystarczających działań na rzecz zwalczania nielegalnej imigracji, a postępy nadal są wolne i niewystarczające.
Wynika to w dużej mierze z przedłużającego się braku wspólnych europejskich narzędzi mogących zniszczyć nielegalne kanały imigracji.
Jak można się zatem spodziewać kanały imigracyjne znajdują się w najsłabszym punkcie.
Europa powinna przejąć zdecydowane przewodnictwo w rozwiązaniu raz na zawsze problemu nielegalnej imigracji, w szczególności gdy wiąże się ona z przestępczością zorganizowaną, z handlem ludźmi oraz gdy prowadzi do niezliczonej liczby śmierci bezbronnych ofiar.
2.1 Strategia Zintegrowanego Zarządzania Granicami
Państwa członkowskie powinny utrzymać pełną kontrolę swoich granic.
Jednak rzeczywistość pokazuje, że państwa narażone na presję migracyjną, bez względu na ich rozmiar, okazały się niezdolne do skutecznej ochrony własnych granic.
Europa musi zatem użyć wszelkich właściwych narzędzi, zwłaszcza nowych technologii, takich jak systemy biometryczne, aby pomóc tym krajom.
2.2 Frontex
Sprawozdawca uważa, że agencja Frontex pozostaje idealnym narzędziem ukierunkowania wspólnej odpowiedzi Europy na nielegalną imigrację.
Parlament wsparł juz tę agencję poprzez zwiększenie budżetu operacyjnego o ponad 50 milionów euro.
Jednak agencja nie była dostatecznie skuteczna i powinna zostać dodatkowo wzmocniona zarówno jeśli chodzi o środki finansowe, jak i zdolność działania.
W tym celu należy również stworzyć system obowiązkowej solidarności, w ramach którego państwa członkowskie podejmujące zobowiązania w ramach rejestru agencji (CRATE), rzeczywiście wypełniają swoje obietnice i uczestniczą w misjach agencji.
Niestety doświadczenie pokazuje, ze misje agencji Frontex, w szczególności patrole morskie, słabną, ponieważ państwa członkowskie nie przeznaczają na nie środków ani w nich nie uczestniczą.
Wymaga to ponownego zastanowienia się nad tymi misjami oraz rozważenia kwestii, czy agencja powinna dysponować własnymi środkami.
Ponadto agencja Frontex nie może być w pełni skuteczna, jeżeli nie ma wystarczającego poziomu współpracy ze strony krajów trzecich oraz z tymi krajami.
2.3 Powroty
Obywatele krajów trzecich nielegalnie przebywający na terytorium UE muszą opuścić Wspólnotę lub są objęci przymusowym powrotem.
Konieczne są zatem niezbędne środki w tym celu.
Pierwszeństwo należy dawać dobrowolnym powrotom, a państwa członkowskie powinny współpracować w kwestii odsyłania imigrantów, w tym poprzez zorganizowanie wspólnych operacji odsyłania imigrantów z udziałem Frontexu.
3.
Solidarność i imigracja
Wspólna polityka imigracyjna powinna opierać się na solidarności, czego dotychczas brakowało.
Zbyt często państwa członkowskie borykające się z poważną presją imigracyjną były pozostawiane samym sobie.
Podważyło to zaufanie do Europy.
Traktat lizboński mógłby przywrócić zaufanie do Unii, ponieważ jego postanowienia sprzyjają wzmocnieniu zdolności Unii do wspólnego działania w kwestii imigracji.
3.1 Koordynacja między państwami członkowskimi
Instrumenty finansowe ogólnego programu „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (2007-2013) były krokiem w dobrym kierunku, lecz zbyt wolno przystępowano do ich realizacji.
Należy je również zrewidować w celu uwzględnienia nowej rzeczywistości wynikającej ze zmieniającej się sytuacji.
Sprawozdawca uważa, że mechanizm podziału kosztów przewidziany w europejskim pakcie o imigracji i azylu powinien zostać jak najszybciej wdrożony oraz wzywa Komisję Europejską do jego bezzwłocznego uruchomienia.
Początkowo będzie to dobrowolny program, który umożliwi wewnątrzunijne przemieszczenie beneficjentów międzynarodowej ochrony z państw członkowskich borykających się ze szczególną i nieproporcjonalną presją, do innych.
Parlament przegłosował już przeznaczenie 5 mln euro w budżecie UE na 2009 r. na ten cel w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców.
W oparciu o to doświadczenie Komisja powinna zaproponować sposoby przekształcenia tego mechanizmu w obowiązujący na stałe instrument.
W przypadku operacji ratunkowych w rejonach morskich znajdujących się pod jurysdykcją krajów trzecich oraz podczas rewizji rozporządzenia dublińskiego powinna obowiązywać solidarność.
3.2 Współpraca z krajami trzecimi
Wreszcie wspólna polityka imigracyjna nie może funkcjonować bez konstruktywnego partnerstwa z krajami trzecimi, bez względu na to czy są to kraje pochodzenia czy tranzytu.
Decydująca rola współpracy z krajami trzecimi nie pozostawia już żadnych wątpliwości.
Na przykład w 2008 r. w wyniku współpracy Hiszpanii z Senegalem i Mauretanią przybycia na Wyspy Kanaryjskie zostały zredukowane o znaczące 70%.
Odwrotnie, w środkowym rejonie Morza Śródziemnego Libia była mniej chętna do współpracy i fale imigracyjne nasiliły się.
Kwestie imigracyjne powinny być zatem w pełni włączone do unijnej współpracy na rzecz rozwoju oraz do innych dziedzin polityki zewnętrznej.
Sprawozdawca uważa, że wszelkie porozumienia z krajami trzecimi powinny zawierać rozdziały poświęcone współpracy i imigracji, w tym postanowienia dotyczące możliwości legalnej imigracji, kontroli imigracji nielegalnej i readmisji.
W niektórych krajach trzecich należy utworzyć biura regionalne służące praktyczną pomocą w dziedzinie legalnej imigracji i dobrowolnego powrotu imigrantów.
3.3.2009
OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej: zasady, działania i narzędzia
(2008/2331 (INI))
Sprawozdawczyni:
Jamila Madeira
WSKAZÓWKI
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze prognozy Eurostatu, zgodnie z którymi starzenie się ludności UE stanie się w średniej perspektywie faktem, jako że zgodnie z przewidywaniami do 2060 r. liczba osób aktywnych zawodowo w UE może zmniejszyć się o prawie 50 mln; mając na uwadze, że imigracja będzie mogła odegrać rolę znaczącego katalizatora dla poprawy wyników gospodarczych UE,
B. mając na uwadze, że strategia lizbońska w części poświęconej wzrostowi i zatrudnieniu może napotkać na przeszkodę w postaci niedoboru siły roboczej, który może utrudnić realizację jej celów i mając na uwadze, że obecnie bezrobocie wzrasta, oraz że dzięki odpowiedniemu i usystematyzowanemu zarządzaniu imigracją ekonomiczną możliwe będzie ograniczenie tego niedoboru w krótkim czasie,
C. mając na uwadze, że UE powinna również nasilić starania zmierzające do wewnętrznego rozwiązania problemów związanych z niedoborem pracowników, w tym odpowiednio wykwalifikowanych pracowników, koncentrując się na sektorach charakteryzujących się obecnie niedoborem siły roboczej, poprzez zatrudnianie osób niepełnosprawnych, znajdujących się w niekorzystnej sytuacji ze względu na wykształcenie lub osób pozostających przez długi czas bez zatrudnienia, posiadających pozwolenie na pobyt osób ubiegających się o azyl,
D. mając na uwadze, że nie możemy zapominać o naszym moralnym zobowiązaniu do przyjmowania uchodźców rzeczywiście potrzebujących azylu, w sytuacjach, w których są oni prześladowani, a ich życie jest zagrożone,
1. jest zdania, że należy uznać zasadnicze znaczenie zjawiska migracji dla UE, a także jego potencjał gospodarczy, oraz śledzić społeczne i gospodarcze konsekwencje tego zjawiska, aby wdrożyć szereg odpowiednich i odpowiedzialnych strategii politycznych dotyczących warunków dostępu do zatrudnienia, mieszkań, kształcenia, szkoleń, uczenia się przez całe życie, zabezpieczenia społecznego oraz warunków przenoszenia uprawnień emerytalnych oraz mobilności pracowników w UE,
2. uważa, że należy przeciwdziałać nielegalnemu zatrudnieniu, które całkowicie narusza prawa pracowników migrujących; uznaje za kluczowe wspieranie polityki europejskiej, która zachęca imigrantów przebywających nielegalnie na terytorium danego państwa do zarejestrowania się we właściwych organach, przestrzegając jednocześnie, by przyjęte w tym celu środki nie prowadziły do ukierunkowanych, przyspieszonych procedur powrotu naruszających ich prawa, tym bardziej że przyjeżdżając do Europy, znajdują się już oni w gorszej sytuacji, również z prawnego punktu widzenia; mając też na uwadze, że należy ogólnie przeciwdziałać niestabilnemu zatrudnieniu, ze świadomością, że problem ten dotyka szczególnie pracowników migrujących, pogarszając ich i tak już trudną sytuację; wzywa do tego, aby unikać fragmentarycznych wizji opartych na zasadzie „security first” i przyjąć obszerną strategię na rzecz pracy imigrantów, uwzględniającą presję spowodowaną bezrobociem i brakiem ofert zatrudnienia, zwłaszcza dla młodzieży i kobiet, w krajach pochodzenia, podkreślając, że właściwe zarządzanie procesami migracji może przynieść korzyści zarówno UE, jak i krajom trzecim;
3. zwraca uwagę na znaczenie uznawania kompetencji imigrantów, w szczególności poprzez uwzględnienie kwalifikacji formalnych, pozaformalnych i nieformalnych nabytych w kraju pochodzenia; jest zdania, że uznawanie tych kwalifikacji umożliwi przeciwdziałanie utracie kompetencji, jaką można obecnie często zaobserwować wśród ludności napływowej - a w szczególności kobiet - która wykonuje prace wymagające kwalifikacji wyraźnie niższych od posiadanych;
4. zwraca się do Komisji o uwzględnienie w przyszłych dokumentach poświęconych tej tematyce kwestii uznawania kompetencji, a także motywowania do uczenia się przez całe życie, przy jednoczesnym zapewnieniu imigrantom przez państwa członkowskie nauki języka kraju przyjmującego w celu zapewnienia ich integracji społecznej, zawodowej i kulturowej w Unii Europejskiej oraz umożliwienia mi skuteczniejszego wspierania rozwoju swoich dzieci; nawołuje również Komisję do wykorzystania wyników debat dotyczących edukacji językowej dzieci imigrantów oraz nauczania w państwach członkowskich, w których osiedlili się imigranci, języka i kultury kraju pochodzenia, wzywa też do ustanowienia ram odnoszących się do zasad pomocniczości i proporcjonalności;
5. podkreśla, że zasada równości szans, w szczególności w dziedzinie dostępu do zatrudnienia osób o jednakowych kwalifikacjach, powinna mieć zastosowanie także w przypadku imigrantów; podkreśla, że uznawanie kwalifikacji powinno odbywać się według jasnej i przejrzystej procedury, tak aby imigranci podejmowali pracę legalną i dostosowaną do ich rzeczywistych kwalifikacji oraz mogli uzyskać dostęp do służby cywilnej i wolnych zawodów;
6. podkreśla, że sieć EURES jest jednym z właściwych rozwiązań służących zapewnieniu w sposób przejrzysty, odpowiedzialny i skuteczny równowagi między popytem a podażą na rynku pracy; w związku z tym zaleca rozszerzenie koncepcji sieci EURES w celu ułatwienia kontaktów między pracodawcami z UE poszukującymi pracowników o konkretnych kwalifikacjach a kandydatami do pracy pochodzącymi z krajów trzecich; proponuje wykorzystanie specjalnych ośrodków (istniejących lub tych, które powstaną) albo przedstawicielstw UE w krajach trzecich jako platformy rozszerzenia sieci EURES, a także zapewnienie ciągłości pracy doradczej i rozszerzania jej zakresu o dodatkowe instrumenty oraz o wsparcie dla samozatrudnienia i korzystanie z mikrokredytów; podkreśla, że europejska potrzeba wykwalifikowanej siły roboczej nie powinna powodować „drenażu mózgów” w krajach trzecich, a w konsekwencji negatywnych skutków dla wschodzących gospodarek i infrastruktury społecznej tych krajów;
7. uważa, że imigrantom z tak zwanych krajów trzecich należy zapewnić prawo do mobilności na terytorium UE, by jako legalni rezydenci danego państwa członkowskiego mogli podjąć pracę w charakterze pracowników przygranicznych w innym państwie członkowskim bez konieczności ubiegania się o pozwolenie na pracę; imigrantom takim należy również zagwarantować pełną swobodę przemieszczania się przysługującą pracownikom po upływie pięcioletniego okresu legalnego pobytu w danym państwie członkowskim;
8. wzmacnia zalecenie dotyczące znaczenia koordynacji na szczeblu lokalnym, regionalnym, który jest w szczególności odpowiedzialny za szkolenia, krajowym i wspólnotowym w zakresie zarządzania potrzebami rynku pracy, w duchu zasady preferencji wspólnotowej; podkreśla, że tego rodzaju koordynacja jest niezbędna do skutecznego wdrożenia polityki imigracyjnej mogącej zaradzić niedoborom siły roboczej odnotowanym w niektórych sektorach i państwach członkowskich, a także do skutecznej i właściwej integracji imigrantów;
9. zwraca się do państw członkowskich o włączenie się do odpowiedniego modelu przewidującego skuteczną integrację imigrantów w krajach UE, zapewniając poszanowanie wszystkich różnic kulturowych, religijnych, ideologicznych, rasowych i innych; przypomina, że budowanie prawdziwej spójności społecznej opiera się na strukturach wsparcia o charakterze socjalnym, językowym i szkolnym oraz na łączeniu rodzin; proponuje stworzenie polityki bliskości, obejmującej znajomość języków i kultury krajów trzecich wśród pracowników administracji publicznej i zapewniającej włączenie do programów szkolnych zagadnienia wielokulturowości i objaśnianie w ich ramach istniejących zjawisk kulturowych;
10. nawołuje państwa członkowskie do zadawalającego wykorzystania wspólnotowych mechanizmów finansowania związanych z polityką imigracji, by stworzyć dla migrantów więcej miejsc pracy lepszej jakości;
11. nawołuje Komisję i państwa członkowskie do promowania konkretnych polityk i programów, które sprzyjają jednoczeniu rodzin imigrantów i dążą do realizacji tego celu, będącego gwarancją stabilności społecznej;
12. nawołuje Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania polityki zwalczania dyskryminacji, która prowadzona jest również przez organy państwowe;
13. jest zdania, że całościowa wizja wspólnej polityki imigracyjnej powinna uwzględniać wysiłki podejmowane przez Komisję na rzecz stworzenia, na podstawie europejskiego modelu społecznego, skutecznej polityki azylowej, która umożliwi łatwiejszy i ujednolicony dostęp do rynku pracy, dzięki proponowanej zmianie (COM(2008)815) dyrektywy 2003/9/WE Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl
Dz.U. L 31 z 06.02.2003, s. 18. ;
14. uznaje za ważne, by państwa członkowskie podpisały i wypełniały postanowienia międzynarodowych konwencji dotyczących handlu ludźmi, w tym Protokół ONZ w sprawie handlu ludźmi, Konwencję Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, Konwencję o prawach dziecka, międzynarodową Konwencję ONZ w sprawie ochrony praw migrujących pracowników i członków ich rodzin oraz konwencje ILO, w szczególności konwencję nr 29 w sprawie pracy przymusowej, nr 182 w sprawie zniesienia najgorszych form pracy dzieci oraz tych dotyczących swobody stowarzyszania się, inspekcji pracy oraz biur pośrednictwa pracy;
15. podkreśla, że wspólna polityka imigracyjna musi być prowadzona w ścisłej współpracy z krajami pochodzenia, aby wspierać je i skutecznie dopełniać wysiłki Unii Europejskiej w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
2.3.2009
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
37
1
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Jan Andersson, Edit Bauer, Iles Braghetto, Philip Bushill-Matthews, Milan Cabrnoch, Maddalena Calia, Alejandro Cercas, Luigi Cocilovo, Jean Louis Cottigny, Jan Cremers, Richard Falbr, Joel Hasse Ferreira, Roger Helmer, Karin Jöns, Jean Lambert, Bernard Lehideux, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Ljudmila Novak, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Rovana Plumb, Bilyana Ilieva Raeva, Elisabeth Schroedter, Gabriele Stauner, Ewa Tomaszewska, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Glenn Bedingfield, Herbert Bösch, Françoise Castex, Gabriela Creţu, Donata Gottardi, Anna Ibrisagic, Rumiana Jeleva, Sepp Kusstatscher, Jamila Madeira, Viktória Mohácsi, Gianluca Susta, Silvia-Adriana Ţicău, Georgios Toussas
20.1.2009
OPINIA Komisji Kultury i Edukacji
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej: zasady, działania i narzędzia
( 2008/2331(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Zdzisław Zbigniew Podkański
WSKAZÓWKI
Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1.
Podkreśla znaczenie, jakie dobrze zaprojektowana polityka integracyjna odgrywa dla państwa przyjmującego, jak również w zakresie stwarzania istotnych perspektyw dla samych imigrantów; jest zdania, że polityka integracyjna musi być wielopłaszczyznowa, uwzględniająca specyficzną sytuację we wszystkich państwach członkowskich, zachęcająca do harmonijnej integracji i skierowana na takie problemy jak: edukacja i szkolenia, uznawanie kwalifikacji zawodowych, dostęp do rynku pracy, usługi socjalne i mieszkalnictwo oraz czynny udział w życiu społecznym i kulturalnym;
2.
Zwraca się do Komisji, aby w odpowiedni sposób zapewniła wsparcie finansowe dla strukturalnej i kulturalnej integracji imigrantów za pomocą programów UE, takich jak: „Uczenie się przez całe życie”, „Europa dla obywateli”, „Młodzi w działaniu” i „Kultura 2007-2013”; zauważa, że w większości przypadków nauczyciele nie są przygotowani do nauczania dużych grup dzieci migrantów i apeluje o lepsze kształcenie nauczycieli oraz o odpowiednie wsparcie finansowe;
3.
Wzywa państwa członkowskie do ratyfikacji konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie praw pracowników-migrantów;
4.
Domaga się, aby państwa członkowskie respektowały i wspierały odpowiednie dyrektywy: 2000/78/WE, 2000/43/WE oraz 2004/113/WE celem walki z dyskryminacją;
5.
Zwraca uwagę na fakt, że programy szkolne i uczenia się przez całe życie odgrywają istotną rolę w procesie integracji poprzez rozwijanie umiejętności, zwłaszcza językowych; uważa, że nieograniczony udział w programach szkoleniowych i uczenia się przez całe życie powinien stanowić prawo i szansę dla nowoprzybyłych imigrantów;
6.
Uważa, że infrastruktura przyjmowania migrantów powinna być otwarta i zaprojektowana w sposób ułatwiający wszelkie działania i programy pobudzające wymianę kulturową między migrantami i społecznością ich przyjmującą; w tym kontekście uważa za niezbędne zapewnienie dzieciom prawa do nauki na każdym etapie procesu przyjmowania, co zostało już uwzględnione w szeregu przepisów międzynarodowych;
7.
Wspiera propozycję UE co do systemu „niebieskiej karty; jest świadomy, iż takie uregulowania muszą być stworzone z uwzględnieniem specyficznej sytuacji społeczno-ekonomicznej i kulturowej każdego państwa członkowskiego oraz potrzeb na jego rynku pracy i nie mogą przyczyniać się do „drenażu mózgów” w krajach pochodzenia;
8.
Podkreśla, że kształcenie i integracja Romów stanowi jedno z najbardziej ambitnych i skomplikowanych zagadnień w europejskiej polityce społecznej i edukacyjnej oraz wzywa Komisję do aktywnego zwalczania dyskryminacji społeczności Romów.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
20.1.2009
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
23
1
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Maria Badia i Cutchet, Ivo Belet, Guy Bono, Marie-Hélène Descamps, Věra Flasarová, Milan Gaľa, Claire Gibault, Vasco Graça Moura, Luis Herrero-Tejedor, Ruth Hieronymi, Mikel Irujo Amezaga, Ramona Nicole Mănescu, Ljudmila Novak, Doris Pack, Zdzisław Zbigniew Podkański, Pál Schmitt, Hannu Takkula, Thomas Wise, Tomáš Zatloukal
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Gyula Hegyi, Nina Škottová, László Tőkés, Ewa Tomaszewska, Cornelis Visser
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Maria Berger
1.
12.2.2009
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej: zasady, działania i narzędzia
(2008/2331 (INI))
Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej:
Iratxe García Pérez
WSKAZÓWKI
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze, że liczba kobiet imigrantek w UE stale rośnie i wynosi około 54% wszystkich imigrantów,
B. mając na uwadze, że większość imigrantek napotyka na poważne problemy przy integracji i dostępie do rynku pracy z uwagi na swój niski poziom wykształcenia oraz negatywne stereotypy i praktyki, których źródłem są ich kraje pochodzenia, a także negatywne stereotypy i dyskryminację istniejące w państwie członkowskim; mając jednak na uwadze, że wiele młodych kobiet posiadających wysokie wykształcenie przyjeżdża do UE, aby podejmować się prac zasadniczo niewymagających kwalifikacji,
1. wzywa państwa członkowskie, aby dokonały przeglądu swojego ustawodawstwa, w celu zagwarantowania, że współmałżonkom i dzieciom przyznawany jest status prawny i pozwolenie na pracę niezależnie od statusu prawnego głowy rodziny;
2. wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania przestrzegania podstawowych praw imigrantek niezależnie od tego, czy posiadają one legalny status prawny;
3. zachęca państwa członkowskie, aby korzystały ze wspólnotowych instrumentów finansowych w zakresie wspólnej polityki imigracyjnej, dzieląc środki proporcjonalnie i sprawiedliwie pomiędzy kobiety i mężczyzn;
4. wzywa państwa członkowskie, aby podczas rozpatrywania wniosków o przyznanie autonomicznego statusu prawnego uwzględniały w należyty sposób okoliczności, w jakich znalazły się imigrantki będące ofiarami przemocy fizycznej i psychicznej, obejmującej zmuszanie do prostytucji, zaaranżowane małżeństwa i okaleczanie narządów płciowych, oraz aby wprowadziły środki w celu ochrony tych kobiet i uprościły procedury przyznawania im tymczasowego lub stałego zezwolenia na pobyt;
5. wzywa państwa członkowskie do wspierania kampanii informacyjnych ukierunkowanych na imigrantki, aby informować je o ich prawach, możliwościach kształcenia i nauki języków, szkolenia zawodowego oraz dostępie do zatrudnienia, tudzież do zapobiegania przymusowym małżeństwom, okaleczaniu narządów płciowych u kobiet i innym formom psychicznego lub fizycznego przymusu;
6. wzywa państwa członkowskie do promowania aktywności imigrantek na rynku pracy oraz w życiu społecznym i politycznym, do zwalczania nielegalnej pracy, do zapewnienia przestrzegania praw socjalnych kobiet (np. równych wynagrodzeń, ubezpieczeń społecznych, prawa do emerytury), do wspierania przedsiębiorczości, do zapobiegania ubóstwu i wykluczeniu oraz do promowania roli partnerów społecznych i związków zawodowych;
7. wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia ram prawnych gwarantujących imigrantkom prawo do otrzymania własnego paszportu i zezwolenia na pobyt oraz umożliwiających pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osoby, która odbierze im te dokumenty;
8. wzywa Komisję, aby gromadziła dane uwzględniające płeć dotyczące imigracji do UE oraz aby dopilnowała przeprowadzenia analizy tych danych przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn w celu dalszego naświetlenia konkretnych potrzeb i problemów imigrantek oraz najbardziej odpowiednich metod zintegrowania ich ze społecznościami krajów przyjmujących.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
10.2.2009
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
24
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Edit Bauer, Hiltrud Breyer, Edite Estrela, Ilda Figueiredo, Věra Flasarová, Lissy Gröner, Urszula Krupa, Pia Elda Locatelli, Astrid Lulling, Doris Pack, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Zita Pleštinská, Anni Podimata, Christa Prets, Teresa Riera Madurell, Eva-Riitta Siitonen, Eva-Britt Svensson, Britta Thomsen, Anna Záborská
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Gabriela Creţu, Ana Maria Gomes, Donata Gottardi, Elisabeth Jeggle, Maria Petre
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
31.3.2009
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
23
4
11
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Alexander Alvaro, Catherine Boursier, Emine Bozkurt, Philip Bradbourn, Mihael Brejc, Kathalijne Maria Buitenweg, Maddalena Calia, Giusto Catania, Carlos Coelho, Gérard Deprez, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Bárbara Dührkop Dührkop, Claudio Fava, Armando França, Urszula Gacek, Kinga Gál, Roland Gewalt, Jeanine Hennis-Plasschaert, Ewa Klamt, Magda Kósáné Kovács, Henrik Lax, Roselyne Lefrançois, Baroness Sarah Ludford, Claude Moraes, Javier Moreno Sánchez, Rareş-Lucian Niculescu, Maria Grazia Pagano, Martine Roure, Inger Segelström, Csaba Sógor, Vladimir Urutchev, Manfred Weber, Tatjana Ždanoka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Edit Bauer, Simon Busuttil, Ignasi Guardans Cambó, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Antonio Masip Hidalgo, Rainer Wieland
