WERSJA OSTATECZNA
A6-0080/2006
23.3.2006
SPRAWOZDANIE
w sprawie strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
(2006/2006 (INI))
Komisja Prawna
Sprawozdawca:
Giuseppe Gargani
Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*):
Marie-Line Reynaud , Komisja Spraw Konstytucyjnych
(*) Ściślejsza współpraca między komisjami – art. 47 Regulaminu
PE 369.937v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE........................................................................................................................8
OPINIA KOMISJI GOSPODARCZEJ I MONETARNEJ........................................................14
OPINIA KOMISJI OCHRONY ŚRODOWISKA NATURALNEGO, ZDROWIA PUBLICZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ŻYWNOŚCI 17
OPINIA KOMISJI SPRAW KONSTYTUCYJNYCH (*).......................................................21
PROCEDURA...........................................................................................................................25
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
(2006/2006 (INI))
Parlament Europejski ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 26 października 2000 r. w sprawie sprawozdania Komisji dla Rady Europejskiej: „Lepsze stanowienie prawa 1998 – wspólna odpowiedzialność” oraz „Lepsze stanowienie prawa 1999”
Dz.U. C 197 z 12.07.2001, str. 433. ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 29 listopada 2001 r. w sprawie Białej Księgi Komisji na temat sprawowania rządów w Europie
Dz.U. C 153 E z 27.06.2002, str. 314. ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie sprawozdania Komisji dla Rady Europejskiej „Lepsze stanowienie prawa 2000” oraz w sprawie sprawozdania Komisji dla Rady Europejskiej „Lepszego stanowienie prawa 2001”
Dz.U. C 64 E z 12.03.2004, str. 135. ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie sprawozdania Komisji „Lepsze stanowienie prawa 2002”
Dz.U. C 98 E z 23.04.2004, str. 155. ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie uproszczenia i usprawnienia regulacyjnej działalności Wspólnoty
Dz.U. C 102 E z 28.04.2004, str. 512. ,
– uwzględniając rezolucję z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie oceny oddziaływania prawodawstwa wspólnotowego oraz procedur konsultacji
Dz.U. C 104 E z 30.04.2004, str. 146. ,
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Spraw Konstytucyjnych, Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności ( A6‑0080/2006 ),
A. mając na uwadze, że uproszczenie otoczenia regulacyjnego jak również zagwarantowanie jasności, skuteczności i jakości zarówno istniejącego prawodawstwa, jak i prawodawstwa, które ma dopiero powstać są głównymi warunkami osiągnięcia celu „lepszego stanowienia prawa”, które stanowi działanie priorytetowe Unii Europejskiej w ramach zwiększenia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia,
B. mając na uwadze zobowiązania i cele określone w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa, zwłaszcza zaś zobowiązania i cele, które zmierzają do uproszczenia i ograniczenia prawodawstwa wspólnotowego oraz te, które wiążą się z oddziaływaniem prawodawstwa wspólnotowego w państwach członkowskich,
C. mając na uwadze, że w komunikacie z dnia 25 października 2005 r. zatytułowanym „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego” ( COM(2005)0535 ) Komisja trafnie przedstawiła uproszczenie nie jako technikę legislacyjną odmienną od kodyfikacji, przekształcenia lub zwykłego uchylenia, lecz jako kompleksowe podejście obejmujące wszystkie te narzędzia i mające prowadzić do łatwiejszego, a tym samym mniej kosztownego stosowania przepisów wspólnotowych i krajowych,
D. mając na uwadze, że dla Komisji, Parlamentu i Rady podejście to jest narzędziem pomocnym w realizacji strategii lizbońskiej,
E. mając na uwadze, że podejście takie wymaga po pierwsze ścisłego partnerstwa między samymi instytucjami europejskimi, a po drugie między tymi instytucjami a władzami krajowymi,
F. mając na uwadze intensywne wysiłki Komisji, Rady i Parlamentu w ostatnich latach zmierzające do stworzenia, określenia i poprawy zastosowania narzędzi uproszczenia prawodawstwa,
G. mając na uwadze, że inicjatywy zmierzające do uproszczenia, podejmowane od chwili wprowadzenia w życie drugiego programu upraszczania w lutym 2003 r., w wyniku komunikatu Komisji zatytułowanego „Aktualizacja i uproszczenie dorobku wspólnotowego” ( COM(2003)0071 ), były inicjatywami o bardzo różnym charakterze i zakresie, poczynając od doraźnej rewizji dyrektyw, a kończąc na ponownym opracowaniu przepisów dotyczących danego sektora, co utrudnia ujednolicenie podejścia proceduralnego,
H. mając na uwadze doświadczenie zdobyte w trakcie wdrażania porozumień międzyinstytucjonalnych w sprawie kodyfikacji i przekształcania prawa oraz uznając te instrumenty za zasadnicze z punktu widzenia uproszczenia dorobku wspólnotowego,
I. mając na uwadze, że od chwili wejścia w życie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie przekształcania prawa, przedłożono jedynie 12 wniosków dotyczących przekształcenia, z których 2 ostatecznie stały się opublikowanymi aktami, 2 wycofano, zaś nad 8 wciąż trwają prace; a także mając na uwadze, że w stosunku do około 2400 grup aktów prawnych można byłoby zastosować procedurę kodyfikacji, zaś Parlamentowi przedłożono dotychczas jedynie 49 wniosków kodyfikacyjnych,
J. mając na uwadze, że komunikat Komisji w sprawie uproszczenia otoczenia regulacyjnego zawiera w swojej części zatytułowanej „program uproszczenia otoczenia prawnego” (załącznik 2) trzydzieści projektów, które nie są łatwe do sklasyfikowania i dotyczą ogólnie przypadków „przekształcenia”, „zmiany”, „modernizacji”, „uproszczenia” itp.,
1. zdecydowanie popiera proces uproszczenia otoczenia regulacyjnego Unii, a także cel, który ma zapewnić, że otoczenie to jest odpowiednie, proste i skuteczne; podkreśla jednak, że proces ten powinien spełniać kilka wstępnych warunków:
i) pełne włączenie Parlamentu Europejskiego w przyjmowanie aktów prawnych wchodzących w zakres „proces uproszczenia”, zarówno jako uczestnika debaty międzyinstytucjonalnej nad uproszczeniem i jako współprawodawcy;
ii) szeroka i przejrzysta konsultacja z wszystkimi zainteresowanymi stronami, z uwzględnieniem nie tylko państw członkowskich i przedsiębiorstw, ale także organizacji pozarządowych;
iii) wzmocnienie ogólnej przejrzystości procesu regulacyjnego, w szczególności poprzez publiczne udostępnienie dyskusji Rady występującej w roli ustawodawcy;
2. zachęca Komisję do przyjęcia, w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego „lepsze stanowienie prawa”, starannie przygotowanego ukierunkowanego prawodawstwa, którego skutki będą przewidywalne, i które przyczyni się do powstania warunków sprzyjających umocnieniu wzrostu zatrudnienia, przy jednoczesnym zmniejszeniu nadmiernych wydatków i procedur administracyjnych i zniesieniu przeszkód w dziedzinie zdolności adaptacyjnej i innowacji oraz zapewniając ogólnie bezpieczeństwo prawne,
3. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie uproszczenia otoczenia regulacyjnego, a także zobowiązanie do przedstawienia programu upraszczającego akty prawne oraz metod i celów określonych w celu realizacji tego programu;
4. z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja zamierza włączyć ważne inicjatywy uproszczenia prawodawstwa do swych rocznych programów legislacyjnych oraz ogłoszenie, że Komisja przedłoży dodatkowe komunikaty obejmujące poszczególne sektory gospodarcze Wspólnoty; podkreśla wagę ścisłej współpracy między państwami członkowskimi i Komisją w celu rozpoznania prawodawstwa, które należy uprościć;
5. z zadowoleniem przyjmuje zamiar zredukowania zbędnego obciążenia małych i średnich przedsiębiorstw oraz lepszego wykorzystania technologii informacyjnych; uważa, że jednym z celów uproszczenia otoczenia regulacyjnego Unii powinno być stworzenie prostego i skuteczniejszego ustawodawstwa, a poprzez to bardziej „zorientowanego na użytkownika”;
6. uważa, że proces uproszczenia nie powinien pod żadnym pozorem wiązać się z obniżeniem standardów zawartych w obecnym ustawodawstwie;
7. stwierdza, że nie jest rozczarowany „poziomem skuteczności” inicjatyw upraszczających podjętych od 2003 r. i że średni czas trwania procedur nie jest przesadnie długi, zważywszy na złożoność zagadnień; zauważa jednak, że liczba podjętych od tamtej pory inicjatyw upraszczających była bardzo niska i że daleko jeszcze do osiągnięcia wyznaczonych początkowo celów dotyczących zmniejszenia objętości dorobku prawnego Wspólnoty,
8. jest zdania, że uchylenie aktów, które stały się nieaktualne lub straciły rację bytu, jest wymogiem priorytetowym, który Komisja winna spełnić bezzwłocznie; uważa jednak, że gdy prawodawstwo wspólnotowe zostanie na tej podstawie uchylone, konieczne będzie jednoczesne uchwalenie aktu wspólnotowego uniemożliwiającego państwom członkowskim wprowadzenie regulacji w sprawach, wobec których na poziomie wspólnotowym uregulowania usunięto;
9. podkreśla, że w niektórych dziedzinach występuje „nadmiar przepisów”, co wynika w znacznej mierze z działalności legislacyjnej państw członkowskich, i że w związku z tym za ewentualnym uchylaniem przepisów wspólnotowych powinno iść uchylanie odpowiednich przepisów krajowych,
10. proponuje stałe monitorowanie przez Komisję ustawodawstwa krajowego ewentualnie obowiązującego po uchwaleniu prawodawstwa wspólnotowego przewidującego jego uchylenie; uważa, że Komisja powinna dodać odpowiednie klauzule przeglądu do swych wniosków;
11. uważa kodyfikację i przekształcenie za pierwszorzędne środki uproszczenia prawa wspólnotowego i wzywa do ich szerszego stosowania; uważa, że przekształcenie wykorzystano jedynie w ograniczonym stopniu, co jest wynikiem zarówno braku uwagi ze strony Komisji, jak i niewystarczającej zgodności Regulaminu Parlamentu z porozumieniem międzyinstytucjonalnym regulującym przekształcanie prawa;
12. pochwala wyniki osiągnięte dotychczas dzięki kodyfikacji prawodawstwa wspólnotowego i żywi nadzieję, że odpowiednie jednostki Komisji przygotują nowe i bardziej ambitne wnioski kodyfikacyjne, obejmujące również dotychczas nieuwzględnione sektory, w szczególności prawo spółek, własność intelektualną i ochronę konsumentów;
13. uważa, że jeżeli instytucje szczerze pragną uproszczenia prawodawstwa z wykorzystaniem w tym celu metody przekształcenia, porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie przekształcania prawa należy stosować w sposób bardziej systematyczny;
14. przyjmuje do wiadomości, że jeżeli zamiarem jest skuteczne przekształcenie prawa, Parlament i Rada z zasady będą musiały powstrzymać się od zmieniania skodyfikowanych części aktów; uważa, że jeżeli instytucje naprawdę dążą do uproszczenia prawodawstwa z wykorzystaniem w tym celu metody przekształcenia, skodyfikowane części aktu powinny z zasady podlegać postanowieniom określonym w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie kodyfikacji; uznaje jednak, że powinna istnieć specjalna procedura umożliwiająca zmianę skodyfikowanej części, jeżeli byłoby to konieczne do jej uzgodnienia lub powiązania z częścią, która może zostać zmieniona;
15. uważa, że korzystne byłoby ustalenie przez instytucje, czy możliwe jest ustanowienie trzeciego, oprócz kodyfikacji i przekształcenia, rodzaju operacji, aby zapewnić najbardziej odpowiednie środki upraszczające wspólnotowe akty prawne; uważa jednakże, iż do tego czasu w przypadkach, w których Komisja przygotowała wnioski dotyczące ogólnego uproszczenia, których nie można sklasyfikować jako dotyczące uchylenia, kodyfikacji lub przekształcenia, Parlament Europejski nie może rozpocząć procedury innej niż zwykła i tym samym, w niniejszych przypadkach pkt. 36 porozumienia międzyinstytucjonalnego „lepsze stanowienia prawa” z dnia 16 grudnia 2003 r. nie może być stosowany;
16. uważa, że porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie przekształcania prawa powinno zawierać zapis o procedurze stosowanej w przypadkach, gdy w trakcie procedury legislacyjnej wyniknie konieczność zmiany skodyfikowanych części aktu;
17. uwzględniając powyższe wytyczne, wzywa Komisję do bezzwłocznego przedstawienia wniosków dotyczących przekształcenia porozumień międzyinstytucjonalnych określających jakość prawodawstwa unijnego;
18. oświadcza, że jest gotowy bardziej włączyć się w działania, jakie powinny podjąć wspólnie wszystkie trzy instytucje, aby ponownie ożywić proces upraszczania,
19. ze swojej strony zobowiązuje się do podjęcia refleksji nad uproszczeniem swoich procedur i wewnętrznych technik legislacyjnych w celu przyspieszenia prac nad dokumentami dotyczącymi „upraszczania”, przestrzegając zarazem procedur wprowadzonych przez prawo pierwotne, w tym przypadku przez Traktat WE,
20. zobowiązuje Komisję Spraw Konstytucyjnych do ustalenia, jakie zmiany można wprowadzić do Regulaminu, aby umożliwić faktyczne wdrożenie porozumienia w sprawie przekształcania prawa, a zwłaszcza w większym stopniu wykorzystać procedury uproszczone określone w Regulaminie;
21. popiera praktyki współregulacji i samoregulacji, zaznaczając jednak, że Komisja winna określić warunki i ograniczenia obowiązujące strony w przypadku stosowania powyższych praktyk oraz że powinny one być stosowane wyłącznie pod kontrolą Komisji oraz z zachowaniem prawa Parlamentu do sprzeciwu wobec ich zastosowania;
22. wyraża zdziwienie, że we wspomnianym komunikacie Komisji
W pkt 3 lit. d) in fine. tylko krótko i zdawkowo poruszono kwestię reformy obecnego systemu delegacji zadań normatywnych (system „komitologii”), choć przecież tego rodzaju reforma mogłaby znacznie przyczynić się do uproszczenia wtórnego prawa wspólnotowego, pozwalając Komisji na przyjmowanie przepisów wykonawczych w ramach szybszych procedur,
23. wyraża opinię, że również ustawodawca mógłby przyczynić się do uproszczenia poprzez porozumienie w sprawie mniejszej szczegółowości aktów prawnych oraz poprzez stosowanie przez Komisję szerszej gamy środków wykonawczych, pod warunkiem zapewnienia przez ustawodawcę odpowiedniej kontroli zawartości tych środków wykonawczych;
24. zwraca uwagę na listę działań zawartą w programie Komisji dotyczącym uproszczenia oraz wyraża chęć aktywnej współpracy w osiągnięciu celu, jakim jest uproszczenie tych aktów prawnych oraz w przypadkach, w których okaże się to właściwe, w kontekście nadchodzącego procesu legislacyjnego;
25. oczekuje, że różne propozycje Komisji dotyczące przekształcenia i rewizji prawa przyczynią się do podniesienia poziomu rozwoju gospodarczego i społecznego Unii w ramach polityki zrównoważonego rozwoju, a także poziomu ochrony zdrowia obywateli i jakości środowiska, zgodnie z celami określonymi w art. 2 traktatu;
26. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.
UZASADNIENIE
I. Wstęp
1.
Komunikat COM(2005)0535 powstał w wyniku inicjatyw, które od długiego czasu realizuje Komisja, zmierzając do poprawy jakości prawodawstwa wspólnotowego.
Nadrzędnym celem jest pomoc w utworzeniu europejskiego otoczenia regulacyjnego spełniającego legislacyjne kryteria pewności i ścisłości.
W związku z tym, celem Strategii Lizbońskiej jest poprawa tych elementów dorobku wspólnotowego, które wpływają na konkurencyjność przemysłu.
Wynikiem niedawnych wysiłków w tym obszarze było podpisane 16 grudnia 2003 r.
Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1. porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa, które obejmuje różne aspekty tej kwestii począwszy od lepszej koordynacji procesu legislacyjnego aż do większej przejrzystości i dostępności, analizy wpływu i transpozycji prawa wspólnotowego, technik kodyfikacji i uproszczenia oraz komitologii, a także alternatywnych metod regulacji i ograniczenia prawodawstwa.
W ujęciu bardziej ogólnym w ciągu kilku ubiegłych lat Komisja przedstawiła wiele komunikatów i wniosków dotyczących wyżej wspomnianych kwestii
Poza ogólnymi komunikatami Komisja niedawno przedstawiła komunikaty szczegółowe związane z tym szerokim tematem obejmującym sektory rolnictwa, rybołówstwa i ochrony środowiska naturalnego. .
Parlament ze swej strony kilkakrotnie zajmował stanowisko w kwestii jakości prawodawstwa wspólnotowego
Patrz następujące rezolucje:
- rezolucja z dn. 26 października 2000 r. w sprawie sprawozdania Komisji dla Rady Europejskiej: Lepsze stanowienie prawa 1998 – wspólna odpowiedzialność,
- rezolucja z dn. 29 listopada 2001 r. w sprawie Białej Księgi Komisji na temat sprawowania rządów w Europie,
- rezolucja z dn. 8 kwietnia 2003 r. w sprawie sprawozdań Komisji dotyczących lepszego stanowienia prawa 2000 i lepszego stanowienia prawa 2001,
- rezolucja z dn. 26 lutego 2004 r. w sprawie sprawozdania Komisji „Lepsze stanowienie prawa 2002”,
- rezolucja z dn. 9 marca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie uproszczenia i usprawnienia regulacyjnej działalności Wspólnoty,
- rezolucja z dn. 20 kwietnia 2004 r. w sprawie oceny oddziaływania prawodawstwa wspólnotowego oraz procedur konsultacji. .
2.
Również Rada obszernie zajmowała się tą kwestią.
Podczas szerokiej dyskusji na posiedzeniu w dniach 28 i 29 listopada 2005 r. z zadowoleniem przyjęła komunikat w sprawie uproszczenia i potwierdziła znaczenie wysiłków zmierzających w tym kierunku.
W szczególności Rada przyznała, że w niektórych okolicznościach rozporządzenia mogą okazać się odpowiedniejszymi instrumentami niż dyrektywy, gdyż dążą do większej pewności prawnej i ułatwiają sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
W każdym razie Rada utrzymuje, że właściwe podejście prawne należy ustalać indywidualnie, zawsze biorąc pod uwagę zasadę pomocniczości i proporcjonalności.
Przy innych okazjach Rada zauważyła, że stopień zrozumiałości tekstów prawnych ma istotne znaczenie dla obywateli i kręgów biznesowych i wskazała znaczenie roli, jaką pełni kodyfikacja i analiza oddziaływania.
II.
Komunikat Komisji
1.
Mając na uwadze, że celem uproszczenia jest zmniejszenie uciążliwości prawa wspólnotowego i krajowego, łatwość jego egzekwowania, a zatem większa skuteczność osiągania wyznaczonych w nim celów, Komisja za pomocą komunikatu COM(2005)0535 w dalszym ciągu dąży w wybranym kierunku i opiera się na wcześniej ustalonych zasadach w celu rozwinięcia procesu upraszczania prawa.
Komunikat jest podzielony na dwie części obejmujące podstawowe koncepcje.
Część pierwsza składa się z „programu uproszczenia otoczenia prawnego” i wskazuje akty prawne, których przeglądu Komisja zamierza dokonać w ciągu następnych trzech lat w celu ich uproszczenia.
Program szczegółowo opisano w załączniku 2 do komunikatu i będzie on okresowo poddawany przeglądowi i aktualizacji.
Komisja ponadto włączy wszystkie główne inicjatywy w zakresie uproszczenia prawa do swoich rocznych programów prac i zamierza opublikować kilka dodatkowych komunikatów obejmujących rolnictwo, ochronę środowiska naturalnego i inne sektory.
2.
Druga, bardziej ogólna część komunikatu określa cele, metody i procedury związane z uproszczeniem prawa.
Komisja proponuje pięć sposobów uproszczenia prawodawstwa: uchylenie, kodyfikację, przekształcenie, zmianę podejścia prawnego oraz szersze zastosowanie technologii informatycznych.
3.
W ujęciu bardziej konkretnym uchylenie polega na pozbyciu się aktów prawnych przyjętych od 1957 r., które na przestrzeni lat stały się nieaktualne lub straciły rację bytu ze względu na postęp techniczny lub technologiczny, zmiany w politykach Unii, zmiany w egzekwowaniu ogólnych postanowień traktatowych lub międzynarodowe ustalanie zasad i norm.
4.
Kodyfikacja oznacza procedurę polegającą na unieważnieniu aktów, które mają zostać skodyfikowane, i zastąpieniu ich jednolitym aktem nie powodującym zmian w ich treści.
Tekst skonsolidowany zostaje w ten sposób przekształcony w jednolity akt prawny, spójny i zrozumiały nowy tekst, który oficjalnie zastępuje akt pierwotny oraz wszystkie wprowadzone do niego późniejsze zmiany.
W praktyce kodyfikacja przeprowadzana jest z pomocą konsultacyjnej grupy roboczej złożonej z pracowników służb prawnych trzech instytucji, której zadaniem jest przegląd wniosków Komisji oraz zagwarantowanie Parlamentowi i Radzie, iż sprowadzają się one do kodyfikacji w prawdziwym tego słowa znaczeniu, a Komisja nie zmieniła tekstów w sposób zasadniczy.
Całkowite usunięcie nieaktualnych przepisów, harmonizacja terminologii użytej w nowym akcie oraz zredagowanie jego preambuły mieści się w pojęciu kodyfikacji, co umożliwia ograniczenie prawodawstwa przy zachowaniu jego treści.
5.
Przekształcenie jest procesem, dzięki któremu prawnie obowiązujący nowy akt, uchylający zastępowane akty, z jednej strony zmienia merytoryczny element polityki w prawodawstwie, zaś z drugiej strony kodyfikuje inne przepisy, które mają pozostać niezmienione.
Technika przekształcenia prawa nie tylko umożliwia aktualizację aktów prawnych w drodze zmiany ich treści, lecz może również zostać wykorzystana do kodyfikacji często rozwlekłych tekstów prawnych, pomagając w ten sposób w uproszczeniu prawodawstwa i zwiększenia łatwości ich zrozumienia.
Przekształcenie prawa regulowane jest porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 28 listopada 2001 r.
Dz.U. C 77 z 28.03.2002, str. 1.
6.
Zmiana podejścia prawnego działa dwukierunkowo.
Przede wszystkim daje szersze pole dla alternatywnych metod prawnych takich jak współregulacja i samoregulacja.
Według definicji zawartej w PMI w sprawie lepszego stanowienia prawa (pkt 18) współregulacja jest „mechanizmem, za pomocą którego wspólnotowy akt prawny powierza realizację celów określonych przez organ prawodawczy stronom uznanym w danej dziedzinie (takim jak podmioty gospodarcze, partnerzy społeczni, organizacje pozarządowe lub stowarzyszenia)”.
Samoregulacja dla odmiany oznacza „możliwość przyjęcia przez podmioty gospodarcze, partnerów społecznych, organizacje pozarządowe lub stowarzyszenia wspólnych wytycznych na poziomie europejskim na własny użytek (w szczególności kodeksów postępowania lub umów sektorowych)” (pkt 22 ww. PMI).
Po drugie zmiana podejścia prawnego odnosi się do wyboru odpowiedniego instrumentu prawnego, czyli do zastąpienia dyrektyw rozporządzeniami .
Powszechnie wiadomo, że rozporządzenie stosuje się bezpośrednio, bez zakłóceń spowodowanych transpozycją, rozbieżności wynikających z wyboru środka wykonawczego i bez potrzeby wprowadzania dodatkowych elementów do ustawodawstwa krajowego.
W takiej sytuacji rozporządzenia pełnią zasadniczą rolę w upraszczaniu prawa.
Projekty dyrektyw powinny być przygotowywane jedynie wówczas, gdy z zasad pomocniczości i proporcjonalności wynika, że państwa członkowskie powinny posiadać szerszą swobodę decyzyjną.
7.
W przypadku większego zastosowania technologii informatycznych możliwe jest skuteczniejsze wykorzystanie ich potencjału.
Bezpieczna i zintegrowana e-administracja może pomóc zmniejszyć niesprawną biurokrację poprzez przyspieszenie procedur, ograniczenie przepływu dokumentów, większe ujednolicenie egzekwowania prawa oraz zmniejszenie ryzyka błędów.
8.
Komisja kończy komunikat zwracając się do instytucji i państw członkowskich o wsparcie prac nad upraszczaniem prawa.
III.
Opinia sprawozdawcy
1.
Celem niniejszego projektu sprawozdania w sprawie uproszczenia otoczenia regulacyjnego jest odpowiedź na komunikat Komisji i w miarę możliwości przedstawienie sugestii poprawy skuteczności zaproponowanych metod uproszczenia prawa.
2.
Sprawozdawca w pełni popiera technikę uchylenia .
Logiczne wydaje się niepoprzestanie na udzieleniu poparcia, lecz faktyczne żądanie, aby Komisja przedstawiła wniosek dotyczący uchylenia aktów prawnych, które straciły rację bytu lub stały się nieaktualne.
Należy jednak zwrócić uwagę Komisji na fakt, iż w takich przypadkach, oprócz uchylenia prawa wspólnotowego, konieczne będzie również przyjęcie nowego wspólnotowego aktu prawnego, który funkcjonując na zasadach pierwszeństwa, uniemożliwiałby państwom członkowskim wprowadzenie regulacji w sprawach, wobec których na poziomie wspólnotowym uregulowania usunięto.
Komisja powinna zatem podjąć w tym celu konieczne kroki.
Koncepcja Komisji polegająca na włączeniu klauzul dotyczących przeglądu do wniosków legislacyjnych wydaje się interesująca i ze wstępnego rozpatrzenia wynika, że Parlament może ją poprzeć.
3.
Sprawozdawca również zdecydowanie popiera kodyfikację , bowiem ta metoda pozwala przygotować czytelne i prawnie pewne teksty, więc stanowi jedno z głównych narzędzi uproszczenia prawa.
Istnieje około 2 400 grup aktów prawnych, wobec których można zastosować tę metodę, niemniej jednak Parlament zajął się dotychczas jedynie 49 wnioskami dotyczącymi kodyfikacji, związanymi głównie z sektorem rolniczym lub innymi wysoce specjalistycznymi obszarami działalności.
Należy mieć nadzieję, że w ciągu następnych dwóch lat kodyfikacja będzie odczuwalna w kluczowych obszarach gospodarczych, takich jak prawo spółek, własność intelektualna i ochrona konsumentów.
Komisja zasługuje na krytykę za brak ambicji w stosowaniu tej techniki.
Musi ona objąć przywództwo w znaczeniu politycznym, aby kodyfikacja kwestii najważniejszych dla konkurencyjności przemysłu i interesów obywateli była traktowana jako priorytet.
4.
Przekształcenie jest prawdopodobnie najbardziej znaczącym narzędziem upraszczania prawa i należy zachęcać do jego pełnego stosowania.
Inicjatywy legislacyjne Komisji odnoszące się np. do rynku wewnętrznego lub środowiska naturalnego mogą przyjmować formę wniosków dotyczących przekształcenia prawa.
Często jednak dwojaki charakter przekształcenia prawa – wcześniejszy akt zostaje skodyfikowany i zmieniony, a następnie uchylony nowym aktem prawnym – sprawia, że jest to szczególnie złożona technika.
To tłumaczy, dlaczego Komisja rzadko z niej korzysta i w rzeczywistości wykazała skłonność do wykorzystywania bardziej tradycyjnych rodzajów inicjatywy, takich jak zwykłe poprawki lub dodatki do obowiązujących aktów prawnych.
Jak wiadomo, przedłożono jedynie dwanaście wniosków dotyczących przekształcenia zgodnie z PMI z 2002 r. w sprawie przekształcania prawa: dwa zostały ostatecznie opublikowane, dwa wycofano, zaś nad ośmioma wciąż trwają prace.
Trudno zrozumieć, dlaczego główne narzędzie uproszczenia jest stosowane tak rzadko.
Jest to kwestia, w związku z którą Parlament może podjąć działanie.
Sprawozdawca uważa, że przekształcenie wykorzystano jedynie w ograniczonym stopniu, co jest wynikiem niewystarczającej zgodności Regulaminu Parlamentu z odpowiednim porozumieniem międzyinstytucjonalnym.
Parlament może również wezwać Komisję do stosowania PMI w sprawie przekształcania prawa bardziej systematycznie, zwłaszcza w celu wyraźniejszego rozróżnienia między skodyfikowaną częścią aktu, do której oczywiście zastosowanie powinno mieć PMI z 1994 r. w sprawie kodyfikacji
Dz.U. C 102 z 4.04.1996, str. 2. , poprawek merytorycznych oraz „zmian czysto formalnych lub redakcyjnych” (pkt 4, tiret trzecie PMI w sprawie przekształcania prawa).
Poza rozróżnieniem części zmienionych pod względem merytorycznym od części skodyfikowanych możliwe byłoby również wprowadzenie operacji trzeciej kategorii, które istniałyby równolegle z kodyfikacją i przekształceniem, aby zapewnić odpowiednie środki upraszczające wspólnotowe akty prawne.
Trzecia kategoria może obejmować zmiany formalne i redakcyjne, o których mowa w pkt 4, tiret trzecie PMI o przekształcaniu.
Tego rodzaju zmiany lub korekty formalne byłyby badane przez konsultacyjną grupę roboczą (pkt 4 PMI w sprawie kodyfikacji), co zapewniłoby ich polityczną neutralność zgodnie z praktyką stosowaną obecnie wobec procedur kodyfikacji.
Dodatkowo wskazane byłoby ustalenie, czy Parlament i Rada mogą wprowadzić szybką procedurę przekształcenia, nie podważając oczywiście zwykłego wspólnotowego procesu legislacyjnego, lecz przewidując procedurę, w ramach której np. przekształcenia rozpatrywane byłyby przez jedną komisję parlamentarną lub zakładając, że komisja przedmiotowo właściwa musiałaby przede wszystkim zdecydować, czy do projektu przekształcenia należy zastosować procedurę uproszczoną (określoną w Regulaminie).
Pkt 36 PMI w sprawie lepszego stanowienia prawa wzywa organy prawodawcze do zmiany metod pracy poprzez utworzenie mechanizmów ad hoc uproszczenia prawodawstwa.
Takie procedury ad hoc mogą zostać uwzględnione w nowelizacji PMI w sprawie przekształcania prawa (lub nowym PMI bądź też zmianie PMI w sprawie lepszego stanowienia prawa).
Niemniej jednak, uwzględniając, że przekształcenie jest tak znaczącym narzędziem uproszczenia, Parlament powinien rozpatrzyć PMI oraz przyczyny tak rzadkiego jego stosowania, a instytucje powinny podjąć się wykonania swoich kompetencji.
W szczególności, jeżeli skuteczność techniki przekształcania jest autentycznym celem, Parlament i Rada powinny zaakceptować ograniczenia wynikające ze stosowania PMI w sprawie kodyfikacji oraz powstrzymać się od wprowadzania zmian do skodyfikowanych przepisów w przypadku przekształcenia aktu (jest to wniosek wypływający z pkt 8 PMI w sprawie przekształcania).
W tym celu zobowiązaniu może towarzyszyć specjalna procedura dotycząca zmian skodyfikowanych części aktu, gdy czynność taka jest konieczna do zapewnienia zgodności z częścią, która może podlegać zmianom.
W oczywisty sposób pociągałoby to zmianę pkt. 8 PMI w sprawie przekształcania prawa, który w obecnej formie zakazuje takiej procedury.
5.
Parlament otwarcie wyraził zdanie na temat zmiany podejścia prawnego i współregulacji w rezolucji z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie uproszczenia i usprawnienia regulacyjnej działalności Wspólnoty oraz stwierdził, iż przysługuje mu prawo do sprzeciwienia się wejściu w życie dobrowolnego porozumienia przyjętego w ramach procedury współregulacji.
Komisja niewątpliwie musi wykazywać znaczną ostrożność stosując współregulację i samoregulację i powinna każdorazowo postępować zgodnie z ramami odniesienia ustalonymi przez PMI w sprawie lepszego stanowienia prawa, które przewiduje przesyłanie projektów porozumień do organu prawodawczego w każdym przypadku.
Propozycja Komisji, aby rozszerzyć współregulację na kluczowe sektory gospodarcze (np. usługi) wydaje się w zupełności zasadna.
Istotną kwestią jest wdrożenie przez Komisję PMI w sprawie lepszego stanowienia prawa, a przede wszystkim zobowiązanie się do określenia we wnioskach legislacyjnych warunków i ograniczeń zawierania przez zainteresowane strony dobrowolnych porozumień.
6.
Zastąpienie dyrektyw rozporządzeniami jest bardzo istotne dla uproszczenia prawodawstwa, bowiem wyeliminuje to problemy z transpozycją i w dużym stopniu pomoże ograniczyć instrumenty prawne, o ile procedura będzie stosowana z rozwagą i bez naruszania uprawnień państw członkowskich.
7.
Sprawozdawca nie ma zastrzeżeń co do pełnego wykorzystania potencjału technologii informatycznych przewidzianego we wniosku Komisji.
Parlament może poprzeć zarówno najbliższy plan działania dotyczący e-administracji oraz wnioski legislacyjne otwierające procedury na nowe technologie.
8.
Podsumowując, Komisji należą się wyrazy uznania za zaangażowanie w realizację strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego z zamiarem – o czym nie można zapominać – wsparcia interesów obywateli oraz podniesienia efektywności instytucji i zwiększenia skuteczności instrumentów prawnych.
Komisja powinna jednak wziąć pod uwagę powyższe uwagi i dążyć do większej precyzji w zakresie usprawnień metod uproszczenia, nie naruszając procedur legislacyjnych określonych w traktatach.
Jak kilkakrotnie wspomniano, przegląd PMI w sprawie przekształcenia prawa może w ogromnym stopniu pobudzić upraszczanie pod względem zarówno narzędzi, jak i efektów.
Wreszcie, uwzględniając powyższe wytyczne, sprawozdawca uważa za stosowne wezwanie Komisji do bezzwłocznego przedłożenia wniosku w celu przekształcenia porozumień międzyinstytucjonalnych dotyczących jakości prawodawstwa unijnego.
20.3.2006
OPINIA KOMISJI GOSPODARCZEJ I MONETARNEJ
dla Komisji Prawnej
w sprawie strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
( 2006/2006(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Pervenche Berès
WSKAZÓWKI
Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Prawnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących sugestii:
1. zdecydowanie popiera działania dążące do uproszczenia prawodawstwa UE i zgadza się z Komisją w sprawie nakierowania go na osiągnięcie trzech głównych celów strategii lizbońskiej;
2. z ubolewaniem przyjmuje fakt, że Komisja nie zasięgnęła opinii Parlamentu ani Rady na temat uproszczenia prawodawstwa; z niepokojem odnotowuje brak uwagi dla skutków uproszczenia, które rzadko jest operacją czysto techniczną, może natomiast prowadzić do zasadniczych zmian, za które odpowiedzialność powinien ponosić prawodawca; mając na uwadze brak konsultacji oraz koordynacji ze strony Komisji ma poważne wątpliwości odnośnie jej zobowiązania do rzeczywistej poprawy i uproszczenia regulacji;
3. popiera prawodawstwo oparte na zasadach, ale jest zdania, że wniosek Komisji może być niewystarczający;
4. popiera kodyfikację wspólnotowego dorobku prawnego, lecz ze sceptycyzmem odnosi się do całościowych przekształceń, ponieważ może to prowadzić do rozbieżnych interpretacji przez instytucje UE; ostrzega, że uproszczenie nie powinno prowadzić do przeredagowania acquis poza kontrolą demokratyczną;
5. nie odrzuca wewnętrznych regulacji w przemyśle jeśli są one uzasadnione i skuteczne, ale jest zaniepokojony brakiem kontroli demokratycznej w obszarach gdzie odpowiedzialność za zasadnicze zmiany w politykach, jak międzynarodowe standardy rachunkowości, przenoszona jest na samozwańcze organizacje zewnętrzne bez kontroli ze strony Parlamentu;
6. wierzy, że nakierowanie prawodawstwa na zasady polityczne z jednej strony oraz pozostawienie środków wykonawczych komitologii z drugiej jest akceptowalne tylko wtedy gdy podpisane zostanie nowe porozumienie międzyinstytucjonalne; uważa, że warunkiem lepszego stanowienia prawa jest wzajemne zaufanie między instytucjami UE, przy pełnym uznaniu uprawnień Parlamentu;
7. wzywa wzywa zatem Komisję do przedstawienia w znacznie większym stopniu dopracowanego oraz stosownego demokratycznie planu lepszego i uproszczonego prawodawstwa UE.
PROCEDURA
Tytuł
Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
Numer procedury
2006/2006(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
JURI
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
ECON 19.1.2006
Ściślejsza współpraca
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Pervenche Berès 14.3.2006
Rozpatrzenie w komisji
20.3.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
20.3.2006
Wynik głosowania końcowego
za:
przeciw:
wstrzymujących się:
28
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Zsolt László Becsey, Pervenche Berès, Udo Bullmann, Sharon Bowles, Ieke van den Burg, Elisa Ferreira, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Robert Goebbels, Karsten Friedrich Hoppenstedt, Sophia in 't Veld, Othmar Karas, Wolf Klinz, Christoph Konrad, Astrid Lulling, Hans-Peter Martin, Cristobal Montoro Romero, Joseph Muscat, John Purvis, Eoin Ryan, Antolín Sánchez Presedo, Peter Skinner, Margarita Starkevičiūtė, Ivo Strejček.
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Harald Ettl, Catherine Guy-Quint, Werner Langen, Vladimír Maňka.
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
...
23.2.2006
OPINIA KOMISJI OCHRONY ŚRODOWISKA NATURALNEGO, ZDROWIA PUBLICZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ŻYWNOŚCI
dla Komisji Prawnej
w sprawie strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Gyula Hegyi
WSKAZÓWKI
Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Prawnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1. zdecydowanie popiera proces uproszczenia otoczenia regulacyjnego UE, a także cel, który ma zapewnić, że otoczenie to jest odpowiednie, proste i skuteczne; podkreśla jednak, że proces ten powinien spełniać kilka wstępnych warunków:
i) pełne włączenie Parlamentu Europejskiego w przyjmowanie aktów prawnych wchodzących w zakres „proces uproszczenia”, zarówno jako uczestnika debaty międzyinstytucjonalnej nad uproszczeniem i jako współprawodawcy;
ii) szeroka i przejrzysta konsultacja z wszystkimi zainteresowanymi stronami, z uwzględnieniem nie tylko państw członkowskich i przedsiębiorstw, ale także organizacji pozarządowych;
iii) wzmocnienie ogólnej przejrzystości procesu regulacyjnego, w szczególności poprzez publiczne udostępnienie dyskusji Rady występującej w roli ustawodawcy;
2. z zadowoleniem przyjmuje zamiar zredukowania zbędnego obciążenia małych i średnich przedsiębiorstw oraz lepszego wykorzystania technologii informacyjnej; uważa, że jednym z celów uproszczenia otoczenia regulacyjnego UE powinno być stworzenie prostego i skuteczniejszego ustawodawstwa, a poprzez to bardziej „zorientowanego na użytkownika”;
3. z zadowoleniem przyjmuje podejście Komisji Europejskiej, aby określić potrzebę uproszczenia z perspektywy sektorowej, a także proponowane zastosowanie metod uchylenia, kodyfikacji i przekształcenia; ostrzega jednak przed zbyt wąską, wyłącznie finansową i administracyjną analizą korzyści i kosztów danego aktu prawnego; wyraża głębokie przekonanie, że jakakolwiek ocena służąca uproszczeniu musi w równej mierze uwzględniać aspekt gospodarczy, społeczny, środowiskowy oraz zdrowotny i nie może ograniczać się do krótkoterminowych wniosków; uważa, że proces uproszczenia nie powinien pod żadnym pozorem wiązać się z obniżeniem standardów zawartych w obecnym ustawodawstwie;
4. podkreśla, że tradycyjne instrumenty legislacyjne muszą pozostać normalnymi środkami do osiągnięcia celów polityki określonych w traktatach oraz uważa, że stosowanie alternatywnych metod regulacyjnych, takich jak współregulacja, może być przydatnym uzupełnieniem środków legislacyjnych, jeśli prowadzą one do udoskonaleń w takim samym lub szerszym zakresie niż metody osiągalne poprzez ustawodawstwo; podkreśla, że każde zastosowanie alternatywnych metod regulacyjnych musi być zgodne z międzyinstytucjonalnym porozumieniem w sprawie lepszego stanowienia prawa
Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1. ;
5. wyraża przekonanie, że stosowanie współregulacji wiąże się z ryzykiem doprowadzenia do mniejszej przejrzystości i odpowiedzialności z uwagi na wykluczenie wybranych przedstawicieli z procesu decyzyjnego oraz na nierówne prawa uczestnictwa organizacji pozarządowych i innych zainteresowanych stron; uważa zatem, że współregulacja w postaci normalizacji powinna być ściśle ograniczona wyłącznie do środków harmonizacji technicznej;
6. przypomina, że każdorazowe przyznanie Komisji uprawnień wykonawczych („komitologia”) wymaga gruntownej zmiany decyzji 1999/468/WE, w celu zapewnienia:
i) większej otwartości,
ii) że każde przyznanie uprawnień wykonawczych Komisji ogranicza się do środków wykonawczych, a jego warunkiem jest jasne zdefiniowanie celu, treści, zakresu i czasu trwania przekazania uprawnień,
iii) wprowadzenia formalnego zrównania uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie kontroli tych środków poprzez wprowadzenie odpowiedniego mechanizmu odwoławczego lub klauzul automatycznie wygasających (tzw. sunset clauses );
7. popiera opinię Komisji, według której klauzule dotyczące przeglądu służą podobnemu celowi co klauzule automatycznie wygasające, stanowiąc przy tym mniejsze ryzyko luk prawnych; w związku z tym wyraźnie przedkłada klauzule dotyczące przeglądu nad klauzule automatycznie wygasające;
8. nie jest przekonany do korzyści wynikających z proponowanego zastąpienia dyrektyw rozporządzeniami, ponieważ może to o tyle stanowić źródło problemów związanych z wdrażaniem, o ile w przypadku rozporządzeń niemożliwe jest uwzględnienie znacznie różniących się od siebie krajowych warunków administracyjnych lub dotyczących środowiska; obawia się, że w konsekwencji może to prowadzić raczej do ustawodawstwa o najmniejszym wspólnym mianowniku niż ustawodawstwa na poziomie koniecznym do osiągnięcia zamierzonych celów; wzywa zatem do ostrożnej oceny zalet i wad takiego rozwiązania, rozpatrując każdy przypadek indywidualnie, zanim przedstawiona zostanie propozycja zastąpienia dyrektywy rozporządzeniem;
9. zwraca uwagę na listę działań zawartą w programie Komisji dotyczącym uproszczenia oraz wyraża chęć aktywnej współpracy w osiągnięciu celu, jakim jest uproszczenie tych aktów prawnych – jeżeli to właściwe – w kontekście nadchodzącego procesu legislacyjnego;
10. wyraża ubolewanie z powodu wycofania niektórych wniosków legislacyjnych, szczególnie dotyczących etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, a także możliwości stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na pewne oleje mineralne zawierające biopaliwa oraz na biopaliwa;
11. oczekuje, że różne propozycje Komisji dotyczące przekształcenia i rewizji prawa przyczynią się do podniesienia poziomu rozwoju gospodarczego i społecznego UE w ramach polityki zrównoważonego rozwoju, a także poziomu ochrony zdrowia obywateli i jakości środowiska, zgodnie z celami określonymi w art. 2 traktatu;
PROCEDURA
Tytuł
Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
Numer procedury
2006/2006(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa
JURI
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
ENVI 19.1.2006
Ściślejsza współpraca
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Gyula Hegyi 7.2.2006
Rozpatrzenie w komisji
22.2.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
22.2.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
45
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Adamos Adamou, Georgs Andrejevs, Liam Aylward, Johannes Blokland, John Bowis, Frederika Brepoels, Dorette Corbey, Avril Doyle, Jillian Evans, Anne Ferreira, Karl-Heinz Florenz, Matthias Groote, Françoise Grossetête, Satu Hassi, Gyula Hegyi, Marie Anne Isler Béguin, Christa Klaß, Eija-Riitta Korhola, Holger Krahmer, Urszula Krupa, Aldis Kušķis, Marie-Noëlle Lienemann, Marios Matsakis, Roberto Musacchio, Miroslav Ouzký, Vittorio Prodi, Frédérique Ries, Karin Scheele, Carl Schlyter, Richard Seeber, Jonas Sjöstedt, María Sornosa Martínez, Antonios Trakatellis, Thomas Ulmer, Anja Weisgerber, Åsa Westlund, Anders Wijkman
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
María del Pilar Ayuso González, Bairbre de Brún, Milan Gaľa, Jutta D. Haug, Erna Hennicot-Schoepges, Miroslav Mikolášik, Robert Sturdy
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Miguel Angel Martínez Martínez
Uwagi (dane dostępne wyłącznie w jednym języku)
20.3.2006
OPINIA KOMISJI SPRAW KONSTYTUCYJNYCH (*)
dla Komisji Prawnej
w sprawie strategii w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
(2006/2006 (INI))
Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): Marie-Line Reynaud
(*) Ściślejsza współpraca między komisjami – art. 47 Regulaminu
WSKAZÓWKI
Komisja Spraw Konstytucyjnych zwraca się do Komisji Prawnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze, że inicjatywy „uproszczenia otoczenia regulacyjnego” (uproszczenie) pojawiają się w pracach instytucji europejskich od ponad dziesięciu lat, przybierając dość zróżnicowane formy i kierunki,
B. mając na uwadze, że w komunikacie z dnia 25 października 2005 r. zatytułowanym „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego” ( COM(2005)0535 ) Komisja trafnie przedstawiła uproszczenie nie jako technikę legislacyjną odmienną od kodyfikacji, przekształcenia lub zwykłego uchylenia, lecz jako kompleksowe podejście obejmujące wszystkie te narzędzia i mające prowadzić do łatwiejszego, a tym samym mniej kosztownego stosowania przepisów wspólnotowych i krajowych,
C. mając na uwadze, że dla Komisji, Parlamentu i Rady podejście to jest narzędziem pomocnym w realizacji strategii lizbońskiej,
D. mając na uwadze, że podejście takie wymaga po pierwsze ścisłego partnerstwa między samymi instytucjami europejskimi, a po drugie między tymi instytucjami a władzami krajowymi,
E. mając na uwadze, że dotychczasowe doświadczenia Komisji, Rady i Parlamentu w zakresie ponownego opracowywania aktów legislacyjnych zostały niedawno ocenione w sprawozdaniu działów prawnych wszystkich trzech instytucji, w którym uwypuklono pewne „choroby wieku dziecięcego”, ale także użyteczne wnioski na przyszłość
Sprawozdanie z oceny stosowania Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 21 września 2005 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystywania techniki przekształcania aktów prawnych ,
F. mając na uwadze, że inicjatywy zmierzające do uproszczenia, podejmowane od chwili wprowadzenia drugiego programu upraszczania w lutym 2003 r., ( COM(2003)0071 ), były inicjatywami o bardzo różnym charakterze i zakresie, poczynając od doraźnej rewizji dyrektyw, a kończąc na ponownym opracowaniu przepisów dotyczących danego sektora, co utrudnia ujednolicenie podejścia proceduralnego,
1. przypomina, że choć uproszczenie jest konieczne i pożądane, nie powinno ono w żadnym przypadku prowadzić do podważania przyjętych polityk; zatem nawet drobna poprawka prawa wspólnotowego nie może być dokonywana poza wszelką kontrolą demokratyczną, lecz powinna być przedstawiona prawodawcy;
2. podkreśla, że w niektórych dziedzinach występuje „nadmiar przepisów”, co wynika w znacznej mierze z działalności legislacyjnej państw członkowskich, i że w związku z tym za ewentualnym uchylaniem przepisów wspólnotowych powinno iść uchylanie odpowiednich przepisów krajowych,
3. wyraża zdziwienie, że we wspomnianym komunikacie Komisji
W pkt 3 lit. d) in fine tylko krótko i zdawkowo poruszono kwestię reformy obecnego systemu delegacji zadań normatywnych (system „komitologii”), choć przecież tego rodzaju reforma mogłaby znacznie przyczynić się do uproszczenia wtórnego prawa wspólnotowego, pozwalając Komisji na przyjmowanie przepisów wykonawczych w ramach szybszych procedur,
4. stwierdza, że nie jest rozczarowany „poziomem skuteczności” inicjatyw upraszczających podjętych od 2003 r. i że średni czas trwania procedur nie jest przesadnie długi, zważywszy na złożoność zagadnień
Komisja podaje we wspomnianym komunikacie (przypis na str. 26), że piętnaście projektów legislacyjnych złożonych zgodnie z programem upraszczania rozpoczętym w 2003 r. „jest nadal rozpatrywanych przez organ prawodawczy”.
Aktualizacja przygotowywana obecnie przez odpowiednie działy wykaże, że ponad połowa z tych aktów została już przyjęta lub jest na etapie przyjmowania. ,
5. zauważa jednak, że liczba podjętych od tamtej pory inicjatyw upraszczających była bardzo niska i że daleko jeszcze do osiągnięcia wyznaczonych początkowo celów dotyczących zmniejszenia objętości dorobku prawnego Wspólnoty,
6. odnotowuje również, że procedury odnoszące się do niektórych instrumentów wykorzystywanych w ramach strategii upraszczania, w szczególności procedura przekształcania, mogłyby jaśniej przedstawiać kompetencje poszczególnych instytucji, co pozwoliłoby na uniknięcie konfliktów proceduralnych i wynikających z nich impasów, należy przy tym zabezpieczyć pełną ochronę kompetencji ustawodawczych Parlamentu; Komisja Spraw Konstytucyjnych powinna jednak zastanowić się nad metodami pracy, które umożliwiłyby posłom skuteczniejsze zajęcie się kwestią upraszczania;
7. oświadcza, że jest gotowy bardziej włączyć się w działania, jakie powinny podjąć wspólnie wszystkie trzy instytucje, aby ponownie ożywić proces upraszczania,
8. ze swojej strony zobowiązuje się do podjęcia refleksji nad uproszczeniem swoich procedur i wewnętrznych technik legislacyjnych w celu przyspieszenia prac nad dokumentami dotyczącymi „upraszczania”, przestrzegając zarazem procedur wprowadzonych przez prawo pierwotne, w tym przypadku przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
9. jest zdania, że punktem wyjścia dla takiego podejścia powinna być analiza tych inicjatyw dotyczących upraszczania, nad którymi od 2003 roku trwają prace; analiza ta pozwoli następnie na wskazanie możliwości udoskonalenia technik i procedur stosowanych w Parlamencie,
10. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania właściwej komisji kwestii rozpatrzenia ewentualnych zmian, jakie należy wprowadzić do regulaminu Parlamentu.
PROCEDURA
Tytuł
Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
Numer procedury
2006/2006(INI) ]
Komisja przedmiotowo właściwa
JURI
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFCO 19.1.2006
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
19.1.2006
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Marie-Line Reynaud
24.1.2006
Zastąpiony sprawozdawca komisji opiniodawczej
Rozpatrzenie w komisji
21.2.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
20.3.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
14
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Carlos Carnero González, Richard Corbett, Jean-Luc Dehaene, Panayiotis Demetriou, Andrew Duff, Maria da Assunção Esteves, Ignasi Guardans Cambó, Jo Leinen, Íñigo Méndez de Vigo, Marie-Line Reynaud, Johannes Voggenhuber
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Georgios Papastamkos, Jacek Protasiewicz, Jacques Toubon
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
PROCEDURA
Tytuł
Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego
Numer procedury
2006/2006(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu
JURI 19.1.2006
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFET
19.1.2006
DEVE
19.1.2006
INTA
19.1.2006
BUDG
19.1.2006
CONT
19.1.2006
ECON
19.1.2006
EMPL
19.1.2006
ENVI
19.1.2006
ITRE
19.1.2006
IMCO
19.1.2006
TRAN
19.1.2006
REGI
19.1.2006
AGRI
19.1.2006
PECH
19.1.2006
CULT
19.1.2006
LIBE
19.1.2006
FEMM
19.1.2006
PETI
19.1.2006
Opinia niewydana Data wydania decyzji
AFET
23.1.2006
DEVE
25.1.2006
INTA
23.11.2006
BUDG
16.3.2006
CONT
22.2.2006
EMPL
1.2.2006
ITRE
26.1.2006
IMCO
30.1.2006
TRAN
24.1.2006
REGI
31.1.2006
AGRI
26.1.2006
PECH
31.1.2006
CULT
23.1.2006
LIBE
16.3.2006
FEMM
24.1.2006
PETI
16.3.2006
Ściślejsza współpraca Data ogłoszenia na posiedzeniu
AFCO 19.1.2006
Sprawozdawca(y) Data powołania
Giuseppe Gargani 29.11.2005
Poprzedni sprawozdawca(y)
Rozpatrzenie w komisji
30.1.2006
23.2.2006
21.3.2006
Data przyjęcia
21.3.2006
Wynik głosowania końcowego
+ :
– :
0 :
19
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Maria Berger, Rosa Díez González, Bert Doorn, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Piia-Noora Kauppi, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio López-Istúriz White, Hans-Peter Mayer, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Gabriele Hildegard Stauner, Andrzej Jan Szejna, Diana Wallis, Rainer Wieland, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Jean-Paul Gauzès, Marie Panayotopoulos-Cassiotou
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Data złożenia
23.3.2006
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
...
