A6-0030/2009
27.1.2009
SPRAWOZDANIE
w sprawie krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: pierwsza ocena
(2008/2214(INI))
Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
Sprawozdawca:
András Gyürk
PE 416.355v02-00
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................3
UZASADNIENIE......................................................................................................................15
OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego ................................................................19
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI........................................................23
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: pierwsza ocena
( 2008/2214(INI) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając rezolucję Rady z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie wydajności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej
Dz.U. C 394 z 17.12.1998, s. 1. ,
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2006 r. zatytułowany "Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału” ( COM(2006)0545 ).
– uwzględniając dokumenty robocze służb Komisji dołączone do wspomnianego wyżej komunikatu Komisji, mianowicie analizę planu działania ( SEC(2006)1173 ), ocenę wpływu planu działania ( SEC(2006)1174 ) oraz jej streszczenie ( SEC(2006)1175 ),
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 stycznia 2007 r. zatytułowany "Europejska polityka energetyczna" ( COM(2007)0001 ),
– uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z dnia 8 i 9 marca 2007 r. dotyczące przyjęcia przez Radę planu działania Rady Europejskiej na lata 2007-2009 w zakresie europejskiej polityki energetycznej (7224/1/07),
– uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego
Dz.U. L 297 z 13.10.1992, s. 16. ,
­– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/91/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 65. ,
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/8/WE z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii
Dz.U. L 52 z 21.2.2004, s. 50. ,
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/32/WE z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię
Dz.U. L 191 z 22.7.2005, s. 29. ,
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/32/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych
Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 64. ,
– uwzględniając decyzję Rady 2006/1005/WE z dnia18 grudnia 2006 r. dotyczącą zawarcia umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych
Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 24. ,
– uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych ( COM(2006)0576 ),
– uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1639/2006/WE z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013)
Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15. , a w szczególności jej rozdział III tytułu II tamże, dotyczący programu „Inteligentna energia – Europa”,
– uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1982/2006/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013)
Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1. ,
– uwzględniając własną rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. dotyczącą zielonej księgi w sprawie racjonalizacji zużycia energii, czyli jak uzyskać więcej mniejszym nakładem środków
Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 273. ,
– uwzględniając własną rezolucję z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz zrównoważonej, konkurencyjnej i bezpiecznej energii — zielona księga
Dz.U. C 317 E z 23.12.2006, s. 876. ,
– uwzględniając komunikat Komisji dotyczący pierwszej oceny krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, wymaganych na mocy dyrektywy 2006/32/WE w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych ( COM(2008)0011 ),
– uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych ( COM(2008)0019 ),
– uwzględniając komunikat Komisji „Efektywność energetyczna: realizacja celu 20 procent” ( COM(2008)0772 ),
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego ( A6-0030/2009 ),
A. mając na uwadze, że Unia Europejska traci ponad 20 % swojej energii w związku z jej nieracjonalnym zużyciem, a jeżeli cel 20 % redukcji zużycia energii zostałby osiągnięty, UE wykorzystywałaby około 400 milionów ton ekwiwalentu ropy naftowej energii pierwotnej mniej, a emisje CO 2 ograniczono by o mniej więcej 860 milionów ton,
B. mając na uwadze, że zużycie energii w połączeniu z krajowym koszykiem energetycznym, który głównie opiera się na konwencjonalnych źródłach energii, pozostaje głównym źródłem emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej,
C. mając na uwadze, że coraz bardziej kompleksowe zagrożenia dotyczące bezpieczeństwa dostaw i zależności od dostaw pojawiają się w związku z importem źródeł energii do UE,
D. mając na uwadze, że większe wsparcie na rzecz inwestycji w racjonalizację zużycia energii podczas kryzysu finansowego lub recesji oraz w czasie braku stabilności i nieprzewidywalności cen ropy naftowej mogłoby wpłynąć na pobudzenie wzrostu gospodarczego,
E. mając na uwadze, że wzrost cen energii stał się jedną z głównych przyczyn ubóstwa; mając na uwadze, że poprawa racjonalizacji zużycia energii stanowi najlepszy sposób poprawy trudnej sytuacji osób potrzebujących,
F. mając na uwadze, że zwiększanie racjonalizacji zużycia energii jest również najbardziej oszczędnym sposobem osiągnięcia wiążących celów w zakresie ograniczenia emisji i energii odnawialnej, które wyznaczyła sobie UE,
G. mając na uwadze, że zwiększenie racjonalizacji zużycia energii oraz wykorzystanie wypływających z niej możliwości leży w interesie państw członkowskich, mając na uwadze, że zaleca się państwom członkowskim stosowanie różnorodnych środków, które będą odzwierciedlać ich odmienną specyfikę gospodarczą i sytuację w zakresie klimatu,
H. mając na uwadze, że środki racjonalizacji zużycia energii mogą przynieść pożądane rezultaty, wyłącznie jeśli są stosowane we wszystkich politykach sektorowych,
I. mając na uwadze, że w świetle faktu, iż kilka państw członkowskich nie przedłożyło krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, Komisja musi przedsięwziąć środki w celu zachęcenia większej liczby państw członkowskich do wdrożenia decyzji podjętych w tym obszarze,
J. mając na uwadze, że międzynarodowy kryzys gospodarczy oraz zwiększająca się niestabilność cen źródeł energii podnoszą znaczenie racjonalizacji zużycia energii, która może zdecydowanie poprawić konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw,
K. mając na uwadze, że w świetle wspomnianego wyżej komunikatu Komisji „Efektywność energetyczna: realizacja celu 20 procent”, istnieje rzeczywiste ryzyko, że cel dotyczący efektywności energetycznej wyznaczony na rok 2020 nie zostanie osiągnięty,
L. mając na uwadze, że zgodnie z wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych państwa członkowskie są zobowiązane do promowania i zachęcania do racjonalizacji zużycia energii i oszczędności energii w celu łatwiejszego osiągnięcia celów w zakresie odnawialnych źródeł energii,
M. mając na uwadze, że budynki mieszkalne dysponują potencjałem w zakresie oszczędności energii na poziomie mniej więcej 27 %,
N. mając na uwadze, że zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym wciąż nie istnieją prawnie wiążące cele w zakresie racjonalizacji zużycia energii,
O. mając na uwadze, że istnieje wyraźny brak zdolności w zakresie wdrażania projektów na rzecz racjonalizacji zużycia energii,
1. wyraża zadowolenie z planów działania opracowanych przez państwa członkowskie; jednocześnie wyraża obawę, że opóźnienia w składaniu planów i treść szeregu krajowych planów działania wskazuje na braki, które mogą stanowić przeszkodę w osiągnięciu celów w zakresie racjonalizacji zużycia energii oraz ochrony klimatu w UE; podkreśla, że obecnie nacisk należy położyć na skuteczne wdrażanie środków mających na celu racjonalizację zużycia energii, w tym na opracowanie najlepszych praktyk i synergii, a także poprawę udzielania informacji i porad dotyczących racjonalizacji zużycia energii użytkownikom końcowym;
2. uważa za właściwe, by w ramach przeglądu planów działania na rok 2009 przeanalizować szczegółowo, w jakim zakresie przepisy prawne i plany działania uwzględniają wszystkie możliwości dokonywania oszczędności w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii, jak również przeanalizować podział obowiązków między Komisję, państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne pod względem wdrażania i egzekwowania;
3. wzywa Komisję do zadbania o to, aby wydajność energetyczna i oszczędność energii była podstawą europejskiej strategii energetycznej; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie podjęte przez Komisję w wyżej wymienionym komunikacie pt.: „Efektywność energetyczna: realizacja celu 20 procent” dotyczące przygotowania zmienionego planu działania UE na rzecz racjonalizacji zużycia energii; apeluje do Komisji o nadanie celowi ograniczenia zużycia energii o 20% do 2020 r. prawnie wiążącego charakteru w ramach oceny, jaką musi przygotować na temat postępów Wspólnoty na drodze do osiągnięcia tego celu, zgodnie z dyrektywą nr .../2009/WE w sprawie wysiłków państw członkowskich na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w celu wywiązania się przez Wspólnotę z zobowiązań w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych;
4. wyraża zadowolenie ze zwiększenia przez Komisję Europejską zasobów ludzkich w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii, choć wciąż są one niewystarczające do osiągnięcia pełnej operacyjności, w wyniku czego przyspieszone zostały prace nad przygotowaniem wniosków legislacyjnych w takich dziedzinach jak np. ekoprojekty, charakterystyka energetyczna budynków oraz znakowanie efektywności energetycznej, sektor transportu oraz instalacje dla użytkowników końcowych; podkreśla, że nadal istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów prawnych w tych ostatnich dziedzinach;
5. uważa, że dyrektywa 2006/32/WE stanowi dobre ramy prawne; jednocześnie zauważa, że stosowanie tej dyrektywy jest ograniczone do okresu do 2016 r. i pod każdym względem jest ona zbyt mało ambitna, aby do 2020 r. osiągnąć zwiększenie racjonalizacji zużycia energii na poziomie przynajmniej 20%, wobec czego potrzebny jest jej przegląd w 2012 r. w oparciu o obszerną analizę doświadczeń państw członkowskich;
6. wyraża zadowolenie z faktu, że dostawcy energii i stowarzyszenia branżowe w wielu państwach członkowskich zaczęły w oparciu o tę dyrektywę udoskonalać i koordynować ich własne inteligentne systemy pomiarowe; zauważa jednak, że na mocy obowiązujących ram regulacyjnych mało prawdopodobne jest, że inteligentne systemy pomiarowe zostaną szeroko przyjęte w gospodarstwach domowych; w związku z tym popiera obowiązkowe wprowadzenie inteligentnych liczników we wszystkich budynkach w ciągu 10 lat od wejścia w życie nowej dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2003/54/WE w sprawie wspólnych zasad obowiązujących na wewnętrznym rynku energii; apeluje do Komisji o bardziej rygorystyczne egzekwowanie wymogów określonych w art. 13 dyrektywy 2006/32/WE w celu przyspieszenia wprowadzania inteligentnych systemów pomiarowych;
7. uważa, że przed obowiązkowym wprowadzeniem inteligentnych systemów pomiarowych Komisja musi przeprowadzić dogłębną analizę doświadczeń państw członkowskich w tej dziedzinie; uważa, że przyszłe zasady powinny zobowiązywać do instalowania w domach użytkowników czytelnych wyświetlaczy podczas instalacji systemów pomiarowych oraz że Komisja powinna zwrócić uwagę na zasady dotyczące kompatybilności systemów pomiarowych i wymiany danych, zróżnicowanych taryf oraz mikroprodukcji;
8. uważa, że należy wspierać przepisy wzmacniające przykładową rolę sektora publicznego; uważa, że mając na uwadze rosnące koszty energii, należy określić kryteria racjonalizacji zużycia energii dla procedur w zakresie zamówień publicznych w instytucjach sektora publicznego;
9. uznaje, że zwiększanie potencjału budynków w zakresie racjonalizacji zużycia energii ma ogromne znaczenie w odniesieniu do ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zwalczania zmian klimatu, zarówno pod względem dostosowania się do zmian klimatu, jak i wyeliminowania ich przyczyn;
10. zachęca państwa członkowskie do szerokiego wykorzystania alternatywnych źródeł energii takich jak wiatr, biomasa, paliwo biologiczne oraz, w ramach możliwości, energii fal i pływów;
11. wyraża zadowolenie z przygotowań Komisji do rozszerzenia zakresu dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków oraz standaryzacji budowli o niskim zużyciu energii i zerowej emisji dwutlenku węgla oraz wzywa do przyjęcia wymogów dotyczących budynków o dodatnim bilansie energetycznym obowiązujących w całej UE, jako że mogłoby to zmniejszyć koszty ponoszone przez użytkowników końcowych; nalega, by ustalić dokładny harmonogram prac w zakresie standaryzacji oraz minimalne poziomy energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, zarówno dla nowych, jak i istniejących budynków;
12. podkreśla, że budynki mieszkalne stanowią jeden z najbardziej nieoszczędnych pod względem energii sektorów i w związku z tym nalega na zwiększenie wsparcia finansowego na szczeblu wspólnotowym i krajowym na rzecz poprawy charakterystyki energetycznej budynków oraz na porównanie istniejących zachęt finansowych z zobowiązaniami ustanowionymi w krajowych planach działania w ramach przeglądu planów działania, dokonywanego przez Komisję;
13. zachęca w szczególności państwa członkowskie i regiony, aby wykorzystywały fundusze strukturalne do tworzenia na swoim terytorium sieci tematycznych w ramach wspólnego działania przewidzianego w programie roboczym Inteligentna energia dla Europy na rok 2008, celem pozyskiwania informacji o działaniach innych regionów UE w zakresie racjonalizacji zużycia energii oraz wymiany know-how i doświadczeń w tej dziedzinie;
14. podkreśla, że strategie energetyczne w krajowych planach działania, odnoszące się do sektora mieszkaniowego, jako priorytet powinny ustanawiać poprawę jakości trójkąta energetycznego mieszkań osób o niskich dochodach, biorąc pod uwagę fakt, że nieoczekiwane zmiany cen ropy naftowej poważnie pogorszą sytuację ekonomiczną tych gospodarstw domowych i mogą prowadzić do poważnych problemów społecznych;
15. wyraża zadowolenie z przebiegających zgodnie z harmonogramem bieżących uzupełnień w prawodawstwie polegających na wprowadzaniu postanowień dotyczących znakowania urządzeń oraz minimalnej racjonalizacji zużycia energii, w związku z planem działania i ramową dyrektywą w sprawie ekoprojektu i znakowania efektywności energetycznej; uważa, że istotne jest objęcie zakresem prawodawstwa dodatkowego sprzętu, przy jednoczesnym monitorowaniu przyzwyczajeń konsumentów;
16. proponuje, aby w celu ograniczenia wykorzystywania energii przez urządzenia znajdujące się w trybie czuwania Komisja przeanalizowała możliwość regulowania zewnętrznych źródeł energii, które zasilają wielorakie urządzenia; wzywa Komisję, zgodnie z przepisami określonymi w dyrektywie w sprawie ekoprojektu (2005/32/WE), do zagwarantowania, że przepisy te będą obejmować pełny cykl życia produktu pod względem konsekwencji dotyczących racjonalizacji zużycia energii; w związku z tym wzywa do uzupełnienia tej dyrektywy o przepisy dotyczące pełnego cyklu życia, odpowiedzialności za produkt oraz możliwości napraw;
17. uważa, że ważne jest zaangażowanie przedsiębiorstw nieobjętych europejskim systemem handlu uprawnieniami do emisji w działania zmierzające do poprawy racjonalizacji zużycia energii, w szczególności w przypadkach, gdy ukryte koszty lub inne trudności stanowią przeszkodę dla osiągnięcia racjonalizacji zużycia energii na rynku; uważa, że dla osiągnięcia powyższych celów konieczne jest – obok upowszechnienia ekoprojektu – wprowadzenie systemu tzw. białych certyfikatów; uważa, że aby było to możliwe, Komisja powinna jak najszybciej zakończyć odpowiednie kontrole; zauważa, jak ważną rolę racjonalizacja zużycia energii może odgrywać we wspieraniu państw członkowskich w osiągnięciu ich obowiązkowych celów z zakresu podziału zobowiązań; podkreśla szczególny potencjał w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii poprzez podniesienie wydajności energetycznej budynków;
18. z zadowoleniem przyjmuje rozporządzenie nr 2008/xx/WE w sprawie warunków określających normy emisji ditlenku węgla dla samochodów osobowych oraz konsultacje prowadzone w sprawie nowych regulacji prawnych mających na celu poprawę specyficznej dla pojazdów efektywności energetycznej; podkreśla znaczenie jak najszybszego ustanowienia rygorystycznych przyszłych celów z zakresu ograniczania emisji w celu zapewnienia pewności w przemyśle; wyraża rozczarowanie faktem, że limit na poziomie 95 g CO 2 wyznaczony na rok 2020, do ustanowienia którego wzywał Parlament, nie został jeszcze potwierdzony; zauważa jednak z niepokojem, że nowe prawodawstwo nie zrównoważy wciąż rosnącego popytu na energię w transporcie;
19. z zadowoleniem przyjmuje opracowanie zielonej księgi na temat nowej kultury mobilności w mieście (COM (2007)0551), odnotowuje jednak, że z powodu braku szczegółowych, wymiernych przepisów rezerwy z przeznaczeniem na racjonalizację zużycia energii nie mogą zostać uruchomione; wzywa Komisję do przeanalizowania sposobu, w jaki promowanie energooszczędnej mobilności w miastach i rozwój transportu publicznego mogą odegrać większą rolę w ramach polityki strukturalnej i polityki spójności, oraz sposobu, w jaki wydajności mobilności można nadać większe znaczenie w warunkach realizacji projektów współfinansowanych przez Wspólnotę;
20. podkreśla, że upowszechnienie narzędzi informacji i komunikacji umożliwiło stosowanie systemu opłat w drogowym transporcie towarowym, które obejmują nie tylko sieć dróg ekspresowych; nawołuje do zbadania możliwości ujednolicenia przepisów dotyczących monitorowania rynku wewnętrznego;
21. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący promowania wydajnej kogeneracji, ale zauważa, że promowanie tej technologii może mieć znaczenie wtedy, gdy może ona skutecznie przyczynić się do zaspokojenia potrzeb w zakresie ciepłownictwa; zauważa, że w ramach regionalnych systemów ciepłowniczych wydajność sieci jest tak samo ważna, jak wydajność urządzeń stosowanych przez konsumenta; uważa, że przy przyznawaniu funduszy strukturalnych w przyszłości o wiele większy nacisk należy położyć na sieciową wydajność istniejących regionalnych systemów ciepłowniczych;
22. stwierdza, że indywidualne polityki sektorowe są sprzeczne z wysiłkami Unii Europejskiej, która pragnie zapewnić efektywność energetyczną; wyraża opinię, że odnosi się to również do obecnej organizacji pomocy strukturalnej i pomocy na rzecz spójności;
23. uważa, że MŚP mają do odegrania ważną rolę w zwiększaniu racjonalizacji zużycia energii, ale że nie mają one takiej samej zdolności do zachowania zgodności z prawodawstwem czy nowymi standardami w sektorze energii; uważa w związku z tym, że instrumenty, które zostaną ustanowione przez program Small Business Act, powinny również obejmować wymianę z MŚP informacji i kontaktów odnoszących się do racjonalizacji zużycia energii;
24. wzywa państwa członkowskie do bardziej ambitnego postępowania i do wykorzystania własnych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii jako praktycznych instrumentów służących nie tylko osiągnięciu celów dotyczących racjonalizacji zużycia energii na mocy dyrektywy 2006/32/WE, lecz również osiągnięciu szerszych i długoterminowych celów, zwłaszcza celów w zakresie poprawy racjonalizacji zużycia energii przynajmniej o 20% do 2020 r. oraz realizacji wiążących krajowych celów z zakresu podziału zobowiązań na rzecz ograniczenia emisji;
25. wzywa państwa członkowskie do wykroczenia poza minimalny krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii w wysokości co najmniej 9 % do 2016 r., określony w dyrektywie 2006/32/WE, oraz do określenia jasnych celów przejściowych w celu osiągnięcia celu końcowego;
26. uważa, że ważne jest, by krajowe plany działania zawierały realistyczne, odpowiednio uzasadnione wiążące cele, oraz by określały środki, jakie muszą zostać ustanowione w celu zagwarantowania osiągnięcia tych celów;
27. uznaje za niezmiernie istotne, by krajowy plan działania był dostosowany do geograficznej, klimatycznej i gospodarczej struktury i specyfiki konsumenckiej, które mogą znacznie różnić się między regionami;
28. podkreśla związek pomiędzy energią i spójnością terytorialną, na co wskazano w zielonej księdze Komisji w sprawie spójności terytorialnej ( COM(2008)0616 ), pod względem pozytywnego wkładu środków na rzecz racjonalizacji zużycia energii w zrównoważony rozwój i bezpieczeństwo energetyczne, a także znaczenie odpowiednio zaprojektowanej strategii przestrzennej oraz utworzenie długoterminowych rozwiązań dla wszystkich regionów;
29. uznaje za konieczne, by krajowe plany działania realizowały cele w zakresie racjonalizacji zużycia energii ustanowione w oszczędny sposób i by zapewniały dodaną wartość wynikającą z pomocy państwa;
30. wzywa państwa członkowskie do włączenia w swoje istniejące struktury kontaktów między agencjami rządowymi i opinią publiczną informacji dotyczących racjonalizacji zużycia energii, najlepszych praktyk w tym obszarze oraz praw konsumenta, które zostały określone w sektorze energii i klimatu;
31. uznaje za konieczne, by w przeciwieństwie do obecnych praktyk szeregu państw członkowskich, krajowe plany działania były przygotowywane przy znacznym zaangażowaniu rządów lokalnych i regionalnych, organizacji obywatelskich i partnerów ekonomicznych w celu zagwarantowania lepszego stopnia wdrożenia od najniższego szczebla;
32. uważa, że ważne jest, by w krajowych planach działania zwrócono szczególną uwagę na ubóstwo powodowane przez rosnące ceny energii oraz by zagwarantowano odpowiednią ochronę osób zagrożonych ubóstwem; uważa, że poprawa racjonalizacji zużycia energii oraz podniesienie świadomości jest ważnym i pilnym zadaniem;
33. podkreśla znaczenie włączenia przez państwa członkowskie do ich krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii odpowiednich instrumentów finansowych dotyczących oszczędności energii, określonych w art. 9 dyrektywy 2006/32/WE; uważa, że te instrumenty finansowe powinny zostać zaprojektowane w celu zniesienia określonych barier dla poprawy racjonalizacji zużycia energii, takich jak podział koszt/korzyść między właścicielem a najemcą oraz wymagane dłuższe okresy spłaty podczas dostosowywania starszych, trudnych do zmiany właściwości do nowoczesnych standardów w zakresie racjonalizacji zużycia energii;
34. uważa, że konieczne jest, by w krajowych planach działania zwrócić szczególną uwagę na to, w jaki sposób rządy zamierzają promować i wspierać inwestycje w zakresie racjonalizacji zużycia energii wśród MŚP; podkreśla w związku z tym, że tego typu inwestycje należy w szczególności uwzględnić podczas przygotowywania krajowych planów działania;
35. z ubolewaniem zauważa, że środki finansowe przeznaczane w większości państw członkowskich na projekty związane z wydajnością energetyczną są nadal niewystarczające i nie uwzględniają w wystarczający sposób rozbieżności regionalnych; wzywa państwa członkowskie i regiony do skoncentrowania się na wdrażaniu odpowiednich programów operacyjnych dotyczących innowacyjnych środków w celu opracowania energooszczędnych rozwiązań z zakresu racjonalizacji zużycia energii;
36. podkreśla konieczność jak najszybszego skutecznego wdrożenia tych środków, w tym opracowania najlepszych praktyk i synergii oraz zorganizowania wymiany informacji i koordynacji różnorodnych i rozproszonych podmiotów w sektorze racjonalizacji zużycia energii;
37. podkreśla konieczność przyjęcia w drugich krajowych planach działania w 2011 r. bardziej kompleksowych i jaśniejszych zobowiązań w celu stworzenia korzystnego otoczenia biznesowego i przewidywalnych warunków inwestycyjnych dla uczestników rynku;
38. podkreśla, że sektor prywatny, wspierany przez środki krajowe, powinien odgrywać znaczącą rolę w inwestowaniu w nowe, zrównoważone technologie energetyczne i opracowywaniu ich, przy jednoczesnym podejmowaniu innowacyjnych działań w celu przyjęcia podejścia bardziej skoncentrowanego na racjonalizacji zużycia energii;
39. podkreśla strategiczną rolę władz publicznych UE, w szczególności na szczeblu regionalnym i lokalnym, dla zapewnienia koniecznego poparcia instytucjonalnego dla inicjatyw w zakresie racjonalizacji zużycia energii, zgodnie z dyrektywą 2006/32/WE; zaleca nasilenie kampanii informacyjnych i edukacyjnych na małą skalę, na przykład poprzez zastosowanie łatwo zrozumiałych oznaczeń dotyczących racjonalizacji zużycia energii oraz związanych z energią inicjatyw pilotażowych i szkoleń na terenach podległych władzom regionalnym i lokalnym, których celem jest podniesienie świadomości obywateli i zmiana zachowań;
40. wzywa państwa członkowskie do opracowania długofalowych kampanii uświadamiających na temat racjonalizacji zużycia energii, skupiających się na zużyciu energii w budynkach publicznych i prywatnych oraz na przekonywaniu publiczności o oszczędnościach możliwych przy racjonalnym zużyciu energii;
41. wzywa Komisję do rozpowszechnienia szczegółowej analizy wszystkich przedłożonych planów pierwszej rundy w celu pełnego przedstawienia przyczyn opóźnień i podjęcia zdecydowanych działań przeciwko dalszym opóźnieniom i zaniedbaniom;
42. wzywa Komisję do dokonania analizy – na szczeblu Wspólnoty i państw członkowskich –zgodności każdej sektorowej strategii politycznej z celami w zakresie racjonalizacji zużycia energii; uważa, że w tym kontekście konieczny jest szczegółowy przegląd wspólnotowych programów wsparcia;
43. wzywa Komisję do znacznego zwiększenia proporcji środków funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, przeznaczonych na poprawę racjonalizacji zużycia energii w istniejących budynkach mieszkalnych na mocy art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1080/2006 z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 1. , a także do zobowiązania państw członkowskich do pełnego wykorzystania tej opcji;
44. zachęca w szczególności państwa członkowskie i regiony, aby wykorzystywały fundusze strukturalne do tworzenia na swoim terytorium sieci tematycznych w ramach wspólnego działania przewidzianego w programie roboczym „Inteligentna energia dla Europy” na rok 2008 celem pozyskiwania informacji o działaniach innych regionów UE w zakresie racjonalizacji zużycia energii oraz wymiany know-how i doświadczeń w tej dziedzinie;
45. zwraca się do Komisji, aby na następny okres programowania funduszy strukturalnych wspierała cele w zakresie racjonalizacji zużycia energii, wzmocniła związane z nimi kryteria priorytetowe oraz wspierała wdrażanie konkretnych działań i technologii oszczędzania energii i sprzyjania jej racjonalnemu zużyciu, w tym także dzięki promocji partnerstwa w takich projektach jak renowacja budynków, modernizacja oświetlenia ulicznego, ekologiczny transport, modernizacja dostarczania energii cieplnej w miastach oraz produkcja energii cieplnej i elektryczności;
46. wzywa Komisję do przyjęcia środków potrzebnych do zagwarantowania państwom członkowskim zdolności instytucjonalnych do przygotowania i skutecznej realizacji krajowych planów działania, co obejmuje oficjalny monitoring i kontrolę jakości poszczególnych środków, m.in. tych, które są rezultatem zobowiązań odnoszących się do certyfikatów energetycznych budynków i do wspierania publicznych programów edukacyjnych i szkoleniowych w zakresie racjonalizacji zużycia energii; wzywa Komisję do stworzenia publicznej bazy danych obejmujących środki na rzecz racjonalizacji zużycia energii przyjmowane przez państwa członkowskie i/lub najważniejsze elementy związane z ich stosowaniem;
47. wzywa Komisję do ustanowienia minimalnych wymogów dotyczących zharmonizowanego szablonu, metodologii i procesu oceny krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii; zauważa, że doprowadzi to do zmniejszenia obciążenia administracyjnego państw członkowskich, zagwarantuje, że plany te będą dobrze uzasadnione oraz ułatwi przeprowadzenie analizy porównawczej; uważa, że zharmonizowany szablon i metodologia wymaga odrębnych rozdziałów dla poszczególnych sektorów i musi jednoznacznie odróżniać strategie polityczne i działania w zakresie wydajności energetycznej, które przyjęto wcześniej w państwach członkowskich, od nowych i dodatkowych strategii politycznych i działań; wskazuje na istotne przepisy dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że kontrolowanie przez Komisję krajowych planów działania i w razie potrzeby ich odrzucenie w chwili ich składania zagwarantowałoby lepszą jakość procesu wdrażania; wzywa do koordynacji krajowych planów działania oraz sprawozdań przewidzianych przez różne instrumenty legislacyjne związane z celami z zakresu zmian klimatu; wzywa Komisję do krzyżowej kontroli planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii i porównywania ich z innymi krajowymi planami działania i sprawozdaniami, w tym również składanymi w związku z protokołem z Kioto, oraz z dokumentami krajowego strategicznego programu ramowego funduszy strukturalnych;
48. wzywa Komisję do ustanowienia wspólnych zasad dotyczących metod pomiaru oszczędności energii z odpowiednim uwzględnieniem zasady pomocniczości; odnotowuje, że konieczność kwantyfikacji i weryfikacji oszczędności energii, będąca rezultatem środków na rzecz poprawy racjonalizacji zużycia energii, ma nie tylko znaczenie w odniesieniu do zakresu dyrektywy 2006/32/WE, lecz również w zakresie pomiaru stopnia realizacji celu 20% oszczędności energii do 2020 r. oraz wszelkich innych przyszłych celów dotyczących oszczędności energii;
49. apeluje do Komisji o zadbanie o to, aby krajowe plany działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii prezentowały jasne i usystematyzowane podejście, a zwłaszcza aby wymogi dyrektywy 2002/91/WE wraz ze wszystkimi późniejszymi zmianami w pełni włączono do tych krajowych planów działania, aby proponowały one środki, które rzeczywiście mają charakter uzupełniający w stosunku do ulepszeń w zakresie racjonalizacji zużycia energii wymaganych już na mocy obowiązującego prawodawstwa krajowego i wspólnotowego;
50. nalega, by Komisja Europejska domagała się, aby krajowe plany działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii jasno określały sposób, w jaki ma zostać spełniony obowiązek odgrywania przez sektor publiczny roli wzorcowej na mocy dyrektywy 2006/32/WE, a w razie konieczności, by przedstawiła propozycję wspólnotowego aktu prawnego, który zapewni wiodącą rolę sektora publicznego w dziedzinie inwestycji w zakresie racjonalizacji zużycia energii;
51. zwraca się do Komisji o przeanalizowanie możliwości wzmocnienia procedur udzielania zamówień publicznych poprzez wprowadzenie do nich warunków zapewnienia efektywności energetycznej, co można osiągnąć, traktując w kontraktach publicznych w sposób priorytetowy produkty ekologiczne, w tym obowiązkowego stosowania standardów w zakresie racjonalizacji zużycia energii oraz obowiązkowego włączenia kosztów energii cyklu życia do oceny inwestycji; uważa, że władze publiczne na wszystkich szczeblach powinny jako pierwsze dać przykład i wdrożyć ekologiczne zamówienia publiczne do swoich procedur;
52. nawołuje Komisję do przyjrzenia się wspólnotowym zasobom przeznaczonym na badania naukowe i rozwój w celu zwiększenia zasobów przeznaczonych na poprawę racjonalizacji zużycia energii w kolejnej siedmioletniej perspektywie finansowej;
53. uważa, że Komisja powinna zachęcać te państwa członkowskie, które jeszcze nie przyjęły swoich krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, do wdrożenia decyzji, które zostały podjęte w tym obszarze;
54. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.
UZASADNIENIE
Uwagi ogólne
Dokument Komisji Europejskiej zatytułowany „Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: wykorzystanie możliwości” wyraźnie wskazuje, że obywatele europejscy tracą miliardy euro nie wykorzystując skutecznie dostępnej energii.
Racjonalizacja zużycia energii powinna zatem stanowić jeden z głównych filarów polityki energetycznej Unii Europejskiej, który należy rozwinąć.
Poprawiając racjonalizację wykorzystania energii moglibyśmy wzmocnić bezpieczeństwo dostaw w Europie.
Brak konkretnych środków oznacza, że uzależnienie Europy od importu energii, wynoszące obecnie ok.
50%, mogłoby wzrosnąć w następnych 20–30 latach do 70%, a niektóre państwa członkowskie mogą doświadczyć jeszcze większego uzależnienia.
Bardziej rozważne wykorzystanie energii mogłoby także zmniejszyć obciążenie dla naszego środowiska.
Poprawa racjonalizacji zużycia energii jest jednym z najskuteczniejszych sposobów zmniejszenia poziomu gazów cieplarnianych, a co za tym idzie, zapewnienia realizacji ambitnej polityki UE w zakresie klimatu.
Środki podjęte w tej dziedzinie mogą mieć jednocześnie istotny wpływ na konkurencyjność europejskiego przemysłu, a zatem na osiągnięcie celów wyznaczonych w Lizbonie.
Poprawa racjonalizacji zużycia energii może również zmniejszyć obciążenia dla konsumentów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i zapobiec szerzeniu się ubóstwa energetycznego.
Środki podjęte na rzecz racjonalizacji zużycia energii mogą pomóc w osiągnięciu wielu ogólnych celów UE.
Uważamy, że dyrektywa UE z 2006 r. w sprawie wykorzystania energii ustanawia środki, które są zarazem osiągalne i rozsądne.
Sądzimy, że wskazane jest, by państwa członkowskie przestawiły pokrótce w krajowych planach działania planowane środki poprawy racjonalizacji energii.
Słuszne decyzje mogą zostać podjęte tylko wtedy, gdy instytucja odpowiedzialna za sporządzenie krajowych planów działania przedkłada dokumenty przy właściwym wsparciu ze strony rządu; we współpracy z podmiotami rynkowymi i socjalnymi, i po dokonaniu pogłębionej oceny.
Krajowe plany działania
Głównym wymogiem przy opracowywaniu krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii jest zwrócenie właściwej uwagi na różne uwarunkowania geograficzne, gospodarcze i społeczne występujące w państwach członkowskich.
Zasada pomocniczości winna być stosowana z całą pewnością, jako że specyficzna sytuacja może narzucić stosowanie środków przyjętych w odmiennym porządku wartości.
Na przykład w niektórych państwach członkowskich udział transportu publicznego jest nadal korzystny, ale wykazuje znaczne tendencje spadkowe, dlatego należy jak najszybciej podjąć działania w tym obszarze.
Natomiast w innych krajach podjęcia zdecydowanych działań wymaga stan sieci dystrybucji oraz wymagania konsumentów.
Ponadto dokument musi ustanowić możliwe do zrealizowania cele.
Rozważania te są w istocie tym ważniejsze dla racjonalizacji zużycia energii, że zmiana czynników (takich jak koszty nośników energii czy zmiany klimatyczne) może mieć znaczący wpływ na dopuszczalny zakres takich środków.
Jednocześnie państwa członkowskie muszą posiadać środki dostosowane do wyznaczonych celów.
Brak praktycznych działań towarzyszących ambitnym planom jest słabą stroną szeregu krajowych planów działania.
Dodatkowo istotne jest, by plany racjonalizacji zużycia energii zawierały wytyczne dla wszystkich ważnych sektorów.
Wymaga to elastycznych ram instytucjonalnych oraz regulatorów w wielu dziedzinach.
W krajowych planach działania należy zwrócić szczególną uwagę na sektor transportu.
Pomimo że w tej kwestii istnieje między decydentami i ekspertami porozumienie, naszym zdaniem obszar ten jest traktowany z należytą troską tylko w niewielu krajach, czego odzwierciedlenie znajduje się w dokumentach, jakie do tej pory otrzymała Komisja.
Poza kilkoma przepisami dotyczącymi technologii, przyjęte zostały jedynie połowiczne rozwiązania w celu zapewnienia, że to podmioty emitujące ponoszą zewnętrzne koszty transportu.
Należy zająć się tą kwestią, gdyż cały transport pozostanie w przyszłości poza unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji.
Dlatego tak istotne są uregulowania prawne w państwach członkowskich.
W planach działania należy poświęcić szczególna uwagę roli MŚP w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii.
Jest to tym bardziej konieczne, że rosnące ceny przynoszą największą szkodę przedsiębiorstwom, które mają najmniejsze możliwości wywierania nacisku.
Jeżeli sektor MŚP nie zaangażuje się w zagadnienia związane z racjonalizacją zużycia energii, mogłoby to mieć poważny wpływ na możliwość osiągnięcia celów.
Plany działania muszą również zawierać postanowienia dotyczące wymogów efektywności energetycznej w budownictwie.
Jest to szczególnie dobra okazja do zmian w sektorze dla nowych państw członkowskich.
Budynki mieszkalne zaprojektowane ze zbytnią rozrzutnością stanowią smutny przykład trwonienia energii.
Wszelkie decyzje dotyczące takich budynków muszą uwzględniać dobro zamieszkujących je obywateli.
Wysiłki w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii nie mogą być dokonywane bez związku z polityką społeczną.
Opracowanie właściwych podstaw legislacyjnych zależy nie tylko wymienione wyżej elementy, ale również specyfikę strukturalną i formy własności tego budownictwa.
Jako że znaczna zużycie energii dokonuje się w sektorze usług, plany działania muszą również zawierać jasne postanowienia dotyczące planowania legislacyjnego w poszczególnych jednostkach administracyjnych w nadchodzących latach.
Plany działania powinny ustanowić dokładny podział zadań między sektorem publicznym, przedsiębiorstwami i obywatelami.
Sektor publiczny musi odgrywać wiodącą rolę w poprawie racjonalizacji zużycia energii.
Dlatego należy rozważyć możliwość wprowadzenia pewnych wymogów dotyczących racjonalizacji zużycia energii do zamówień publicznych.
Do tej pory pojawiły się one jedynie w kilku planach.
Rządy ponoszą również kluczową odpowiedzialność w zakresie upowszechniania informacji.
Kampanie informacyjne, a nawet strony lub punkty informacyjne poświęcone zagadnieniom racjonalizacji zużycia energii, przyczyniłyby się w znacznym stopniu do kształtowania zachowań konsumentów.
Ponadto zadaniem rządów jest prowadzenie rzeczywistego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim, które posiadają ogromne doświadczenie.
Jednym z zadań stojących przed rządami w państwach członkowskich jest zmniejszenie poziomu ubóstwa energetycznego poprzez upowszechnianie racjonalizacji zużycia energii.
Dlatego bardzo istotne jest, by rządy wyjaśniły społeczeństwu ścisłe związki między wielkością rachunków za energię a środkami ustanowionymi w planach działania.
Skuteczne może okazać się zwiększenie wsparcia finansowego dla inwestycji dokonywanych w społeczeństwie, zarówno w zakresie energii, jak i polityki społecznej.
Pozostaje to istotne również wtedy, gdy niektóre państwa członkowskie przeznaczają znaczną część zasobów bezpośrednio na subsydiowanie cen energii.
Poprawa racjonalizacji zużycia energii nie jest jednak wyłącznie zadaniem rządów i istnieje potrzeba aktywnego udziału w realizacji tego dążenia ze strony podmiotów rynkowych i społeczeństwa.
Prawodawstwo UE
Komisja Europejska opracowała ostatnio szereg inicjatyw legislacyjnych dotyczących racjonalizacji zużycia energii.
Zasadne są oczekiwania dotyczące dostosowania wymogów UE w dziedzinie racjonalizacji zużycia energii do polityk sektorowych i systemów wsparcia.
Niestety, w chwili obecnej nie ma to miejsca.
Nie można na przykład oczekiwać żadnych konkretnych postępów w zakresie racjonalizacji zużycia energii w sektorze transportu do czasu, gdy system wsparcia UE, z którego korzysta on w znacznej mierze, uwzględni wymogi - również UE - dotyczące racjonalizacji zużycia energii.
Wzmocnienie systemu handlu uprawnieniami do emisji (ETS) nie tylko sprzyja osiągnięciu celów UE w dziedzinie klimatu, lecz ma również korzystny wpływ na racjonalizację zużycia energii w unijnym sektorze przedsiębiorstw.
W przypadku podmiotów emitujących, które nie są objęte zakresem ETS, państwa członkowskie powinny ustanowić surowe wymogi w celu obniżenia emisji i poprawy racjonalizacji zużycia energii.
W odniesieniu do obowiązujących obecnie przepisów UE można przytoczyć szereg pozytywnych przykładów.
Doświadczenie pokazuje, że prawodawstwo UE dotyczące znakowania efektywności energetycznej urządzeń ma znaczny wpływ na wybory dokonywane przez konsumentów.
Warto by objąć zakresem tych przepisów inne produkty i dostosować je do postępu technologicznego.
Jeżeli jednak kategoria ta zawierałaby zbyt wiele wyrobów, oznakowania mogłyby stać się mniej przydatne jako wskazówki dla konsumentów.
Ważną rolę odgrywa również wspólnotowa legislacja dotycząca zużycia energii w budynkach.
Dobrze widziane byłyby w tym przypadku zmiany w kierunku szerszego zastosowanie tej legislacji do budynków.
Zwiększenie znaczenia dyrektywy w sprawie ekoprojektu oraz ciągłe dostosowania do postępu technologicznego mogą również przyczynić się do powodzenia polityki w zakresie racjonalizacji zużycia energii.
Propozycja w sprawie emisji z pojazdów silnikowych również wywołała poważną debatę w Parlamencie Europejskim.
Nie powinniśmy z pewnością pozostawać obojętni na przyszłe uregulowania dotyczące samochodów.
Oprócz rozważań dotyczących racjonalizacji zużycia energii przepisy te są również niezmiernie istotne w kontekście wysiłków dokonywanych w polityce na rzecz ochrony klimatu.
Zadowolenie wzbudza projekt przedstawienia przez Komisję Europejską dotyczącą efektywności energetycznej opon.
Mając na uwadze, że rośnie przebieg i liczba samochodów, potrzebne są dalej idące środki w dziedzinie transportu niż te obecnie stosowane.
Doskonale obrazuje to fakt, że wzrost wydajności paliw o 12.4% w okresie między 1995 i 2004 r. okazał się niewystarczający, by skompensować natężenie ruchu i wielkość pojazdów, a emisje ditlenku węgla z ruchu drogowego wzrosły o 26%.
Ponadto można podkreślać w nieskończoność fakt, że promowanie badań naukowych i rozwoju może pomóc w wygenerowaniu znacznych oszczędności energii.
Jeżeli wysiłki państw członkowskich będą również koordynowane na poziomie wspólnotowym, mogą zostać osiągnięte bardziej spektakularne wyniki.
Warto podkreślić, że w wyniku środków wprowadzonych w następstwie kryzysu paliwowego z lat siedemdziesiątych, zmniejszyła się dramatycznie energochłonność poszczególnych sektorów.
Zwrócenie większej uwagi na badania naukowe i rozwój mogłoby przyspieszyć pojawienie się na rynku europejskim energooszczędnych produktów i usług.
Zadania Komisji Europejskiej
Polityka racjonalizacji zużycia energii zakończy się powodzeniem, jeżeli procedury stanowienia prawa UE i krajowe plany działania będą zmierzały w tym samym kierunku.
Komisja Europejska musi odegrać główną rolę w zapewnieniu realizacji tych dążeń.
Istotne jest, by Komisja przeprowadziła pogłębione, poparte badaniami naukowymi analizy krajowych planów działania.
Należy szczególnie uważnie zbadać, czy państwa członkowskie posiadają wystarczającą zdolność instytucjonalną do wywiązania się z podjętych zobowiązań.
Zakładamy, że nie przeprowadzono do chwili obecnej szczegółowej analizy, głównie z powodu opóźnień w przedkładaniu planów przez państwa członkowskie.
Komisja musi również przeegzaminować, czy systemy wsparcia są skoordynowane z dążeniami w zakresie racjonalizacji zużycia energii.
Wymagane jest to zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i na poziomie państw członkowskich.
Komisja musi zbadać fundusze wspólnotowe przeznaczone na badania naukowe i rozwój w celu poświęcenia większej uwagi kwestiom racjonalizacji zużycia energii w następnej siedmioletniej perspektywie finansowej.
Komisja powinna również znaleźć przyczyny opóźnień w przedkładaniu planów działania oraz podjąć zdecydowane działania, by zapobiec dalszym zaniedbaniom.
5.12.2008
OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
w sprawie krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: pierwsza ocena
( 2008/2214(INI) )
Sprawozdawca:
Emanuel Jardim Fernandes
WSKAZÓWKI
Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
1. zwraca uwagę na tkwiący w wielu sektorach znaczący potencjał wielu dla racjonalizacji zużycia energii; podkreśla, że jedynie dzięki większej innowacji technologicznej oraz przyjęciu holistycznego, skoordynowanego podejścia, uwzględniającego lokalną, regionalną, krajową i wspólnotową politykę można wdrożyć nowatorską, długoterminową strategię gwarantującą spójność między projektami i przynoszącą najlepsze rezultaty;
2. podkreśla, że racjonalizacja zużycia energii powinna stać się europejskim i światowym priorytetem i że należy wziąć pod uwagę zwiększenie globalnego zapotrzebowania na energię, rosnące ceny ropy naftowej i gazu oraz wpływ zmian klimatycznych;
3. podkreśla związek między kwestią energii i spójnością terytorialną, na co wskazano w zielonej księdze na temat spójności terytorialnej w kontekście zarówno pozytywnego wkładu działań na rzecz racjonalizacji zużycia energii w zrównoważony rozwój, bezpieczeństwa energetycznego, znaczenia dobrze określonej strategii przestrzennej i opracowania długofalowych rozwiązań dla wszystkich regionów;
4. wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi i innymi właściwymi stronami w ramach krajowych planów racjonalizacji zużycia energii w celu zagwarantowania, że przy przedstawianiu środków mających zapewnić większą wydajność zwróci się należytą uwagę na poszanowanie specyfiki wszystkich regionów, w tym wysp, gór i obszarów peryferyjnych, a także regionów nowych państw członkowskich oraz wyzwań, przed jakimi one stoją;
5 z ubolewaniem zauważa, że środki finansowe przeznaczane w większości państw członkowskich na projekty związane z energetyką, w szczególności projekty dotyczące racjonalizacji zużycia energii, są nadal niewystarczające i nie uwzględniają w wystarczający sposób rozbieżności regionalnych; wzywa państwa członkowskie i regiony, by przy wdrażaniu swoich programów operacyjnych skoncentrowały się na innowacyjnych środkach mających na celu opracowanie wydajnych rozwiązań w zakresie racjonalizacji zużycia energii, biorąc pod uwagę, że polityka spójności oferuje ramy dla finansowania projektów związanych z racjonalizacją zużycia energii, wykorzystaniem energii odnawialnej i infrastruktury energetycznej; podkreśla, że sektor prywatny, wspomagany środkami krajowymi, powinien odgrywać bardziej znaczącą rolę w inwestowaniu w nowe technologie energii odnawialnej i rozwijaniu ich, podejmując jednocześnie innowacyjne działania mające na celu przyjęcie podejścia bardziej skupionego na racjonalizacji zużycia energii; uważa, że może to być korzystne zarówno dla sektora publicznego jak i prywatnego;
6. zachęca państwa członkowskie do szerokiego wykorzystania alternatywnych źródeł energii takich jak wiatr, biomasa, paliwo biologiczne oraz, w ramach możliwości, energii fal i pływów;
7. wzywa państwa członkowskie do opracowania długofalowych kampanii uświadamiających na temat racjonalizacji zużycia energii, skupiających się na zużyciu energii w budynkach publicznych i prywatnych oraz na przekonywaniu publiczności o oszczędnościach możliwych przy racjonalnym zużyciu energii; zwraca się również do Komisji, państw członkowskich i regionów o zachęcanie do realizacji krajowych i regionalnych programów mających na celu opracowanie mechanizmów stymulujących inwestycje z funduszy strukturalnych, zarówno w sektory budownictwa wielorodzinnego i socjalnego, jak i w projekty innowacyjne i badawcze na rzecz racjonalizacji zużycia energii i w przedsiębiorstwa usług energetycznych w celu promowania czystych technologii i zrównoważonego lokalnego rozwoju gospodarczego;
8. zachęca w szczególności państwa członkowskie i regiony, aby wykorzystywały fundusze strukturalne do tworzenia na swoim terytorium sieci tematycznych w ramach wspólnego działania przewidzianego w programie roboczym Inteligentna energia dla Europy na rok 2008, celem pozyskiwania informacji o działaniach innych regionów UE w zakresie racjonalizacji zużycia energii oraz wymiany know-how i doświadczeń w tej dziedzinie;
9. zwraca się do Komisji, aby na następny okres programowania funduszy strukturalnych wspierała cele w zakresie racjonalizacji zużycia energii, wzmocniła związane z nimi kryteria priorytetowe oraz wspierała wdrażanie konkretnych działań i technologii oszczędzania energii i sprzyjania jej racjonalnemu zużyciu, w tym także dzięki promocji partnerstwa w takich projektach, jak renowacja budynków, modernizacja oświetlenia ulicznego, ekologiczny transport, modernizacja dostarczania energii cieplnej w miastach oraz produkcja energii cieplnej i elektryczności;
10. podkreśla strategiczną rolę władz publicznych UE, w szczególności na szczeblu regionalnym i lokalnym, dla lepszego wdrażania koniecznego poparcia instytucjonalnego dla inicjatyw w zakresie racjonalizacji zużycia energii, opisanych w dyrektywie 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych; zaleca nasilenie kampanii informacyjnych i edukacyjnych na małą skalę, na przykład poprzez zastosowanie łatwo zrozumiałych oznaczeń dotyczących racjonalizacji zużycia energii oraz związanych z energią inicjatyw pilotażowych i szkoleń na terenach podległych tym władzom regionalnym i lokalnym, mających na celu podniesienie świadomości obywateli i zmianę zachowań;
11. podkreśla kluczową rolę sektora transportu w zmniejszaniu zużycia energii i promowaniu racjonalizacji zużycia energii;
12. uważa, że władze publiczne wszystkich szczebli powinny, zgodnie z ich sytuacją finansową, jako pierwsze dawać przykład, stosując energooszczędny sprzęt w swoich siedzibach, wdrażając ekologiczne zamówienia publiczne do swoich procedur oraz promując w swej codziennej działalności postępowanie nastawione na oszczędzanie energii.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
2.12.2008
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
41
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Emmanouil Angelakas, Stavros Arnaoutakis, Jana Bobošíková, Wolfgang Bulfon, Giorgio Carollo, Antonio De Blasio, Bairbre de Brún, Petru Filip, Gerardo Galeote, Eugenijus Gentvilas, Monica Giuntini, Ambroise Guellec, Marian Harkin, Jim Higgins, Filiz Hakaeva Hyusmenova, Mieczysław Edmund Janowski, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Evgeni Kirilov, Miloš Koterec, Constanze Angela Krehl, Florencio Luque Aguilar, Jamila Madeira, James Nicholson, Lambert van Nistelrooij, Jan Olbrycht, Maria Petre, Wojciech Roszkowski, Grażyna Staniszewska, Catherine Stihler, Margie Sudre, Kyriacos Triantaphyllides, Oldřich Vlasák
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Brigitte Douay, Emanuel Jardim Fernandes, Ramona Nicole Mănescu, Samuli Pohjamo, Jürgen Schröder, Bart Staes, László Surján, Iuliu Winkler
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI
Data przyjęcia
21.1.2009
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
49
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Šarūnas Birutis, Jan Březina, Philippe Busquin, Giles Chichester, Pilar del Castillo Vera, Den Dover, Lena Ek, Nicole Fontaine, Adam Gierek, Norbert Glante, András Gyürk, Fiona Hall, David Hammerstein, Erna Hennicot-Schoepges, Mary Honeyball, Ján Hudacký, Romana Jordan Cizelj, Werner Langen, Anne Laperrouze, Eluned Morgan, Angelika Niebler, Reino Paasilinna, Atanas Paparizov, Aldo Patriciello, Francisca Pleguezuelos Aguilar, Anni Podimata, Miloslav Ransdorf, Vladimír Remek, Herbert Reul, Teresa Riera Madurell, Mechtild Rothe, Paul Rübig, Andres Tarand, Patrizia Toia, Catherine Trautmann, Claude Turmes, Nikolaos Vakalis, Alejo Vidal-Quadras
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Pilar Ayuso, Ivo Belet, Zdzisław Kazimierz Chmielewski, Matthias Groote, Cristina Gutiérrez-Cortines, Mieczysław Edmund Janowski, Toine Manders, Vittorio Prodi, Esko Seppänen, Silvia-Adriana Ţicău
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Marian-Jean Marinescu
