P7_TA-PROV(2011)0311
Dodatkowy nadzór nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego ***I
A7-0097/2011
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2011 r. na temat wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany dyrektyw 98/78/WE, 2002/87/WE i 2006/48/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego ( COM(2010)0433 – C7-0203/2010 – 2010/0232(COD) )
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski,
–
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie ( COM(2010)0433 ),
–
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi ( C7–0203/2010 ),
–
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
–
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 28 stycznia 2011 r.
Dz.U. C 62 z 26.2.2011, s. 1.
,
–
uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 17 czerwca 2011 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
–
uwzględniając art. 55 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej ( A7-0097/2011 ),
1.
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;
2.
zatwierdza swoje oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji;
3.
przyjmuje do wiadomości oświadczenia Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;
4.
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
5.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.
P7_TC1-COD(2010)0232
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 5 lipca 2011 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/.../UE w sprawie zmiany dyrektyw 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego Dz.U. C 62 z 26.2.2011, s. 1.
,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2011 r.
,
a także mając na uwadze, co następuje: (1)
W dyrektywie 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1.
przyznaje się właściwym organom sektora finansowego dodatkowe uprawnienia i narzędzia w zakresie nadzoru nad grupami wielu podmiotów objętych regulacją, które prowadzą działalność w różnych sektorach rynków finansowych.
Grupy takie, zwane konglomeratami finansowymi, są narażone na ryzyko związane z kontrolowaniem grupy, tzw. „ryzyko grupowe”, obejmujące ryzyko „zarażenia”, które polega na rozprzestrzenianiu się ryzyka od jednego końca struktury grupy do drugiego, koncentrację ryzyka, w przypadku której ten sam rodzaj ryzyka występuje w różnych częściach grupy w tym samym czasie, złożoność zarządzania wieloma różnymi osobami prawnymi, potencjalne konflikty interesów, a także problemy związane z przypisywaniem kapitału wynikającego z przepisów do wszystkich podmiotów grupy objętych regulacją, przez co unika się wielokrotnego wykorzystywania kapitału.
Dodatkowy nadzór należy stosować do konglomeratów na najwyższym poziomie nadzoru indywidualnie, w sposób skonsolidowany lub na poziomie grupy, bez powielania czynności nadzoru i wywierania na grupę negatywnego wpływu, niezależnie od struktury prawnej danej grupy.
(2)
Należy zapewnić spójność
pomiędzy
celami dyrektywy 2002/87/WE i dyrektyw Rady
73/239/EWG
Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 3).
, 92/49/EWG
Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228 z 11.8.1992, s. 1).
, 92/96/EWG
Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360 z 9.12.1992, s. 1).
oraz dyrektyw 98/78/WE
Dyrektywa 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, s. 1.).
, 2002/83/WE
Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie (Dz.U. L 345 z 19.12.02, s. 1).
, 2004/39/WE
Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 1).
, 2005/68/WE
Dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji (Dz.U. L 323 z 9.12.2005, str. 1).
, 2006/48/WE
Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1).
, 2006/49/WE
Dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 201).
i 2009/65/WE
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. 302 z 17.11.2009, s. 32).
, 2009/138/WE
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U L 335 z 17.12.2009. s. 1).
oraz 2011/61/UE
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U L 174 z 1.7.2011, s. 1).
Parlamentu Europejskiego i Rady
,
aby umożliwić
odpowiedni dodatkowy nadzór nad zakładami ubezpieczeń i
grupami bankowymi, również wówczas, gdy są one częścią
finansowej struktury holdingowej o działalności mieszanej. ▌
(3)
Konieczne jest identyfikowanie konglomeratów finansowych w całej Unii ▌według stopnia, w jakim są narażone na ryzyko grupowe, w oparciu o wspólne wytyczne wydane przez
Europejski Urząd Nadzoru (
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego
) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010
Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
(EUNB), przez Europejski Urząd Nadzoru (
Europejski Urząd Nadzoru nad Ubezpieczeniami i Pracowniczymi Programami Emerytalnymi
) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010
Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.
(EUNUiPPE) oraz przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010
Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
(EUNGiPW), zgodnie z art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, przez wspólny komitet
europejskich organów nadzoru
(wspólny komitet).
Ważne jest również, aby stosowanie wymogów dotyczących zwalniania ze stosowania dodatkowego nadzoru opierało się na ryzyku zgodnie z tymi wytycznymi.
Ma to szczególne znaczenie w przypadku większych konglomeratów prowadzących działalność na skalę międzynarodową.
(4)
Kompleksowe i odpowiednie monitorowanie ryzyka grupowego w dużych, złożonych, prowadzących działalność na skalę międzynarodową konglomeratach oraz nadzór nad polityką kapitałową prowadzoną w skali takiej grupy są możliwe tylko wtedy, jeżeli właściwe organy gromadzą informacje nadzorcze i planują środki nadzoru, wykraczając poza krajowy zakres swoich uprawnień.
W związku z tym właściwe organy muszą koordynować działania w zakresie dodatkowego nadzoru nad konglomeratami międzynarodowymi w gronie właściwych organów, które uznaje się za najbardziej odpowiednie do sprawowania dodatkowego nadzoru nad danym konglomeratem.
Kolegium odpowiednich właściwych organów dla danego konglomeratu finansowego powinno stanowić odzwierciedlenie uzupełniającego charakteru niniejszej dyrektywy i jako takie nie powinno
powielać działań
istniejących kolegiów sektorowych
, lecz raczej
zapewnić wartość dodaną w stosunku do istniejących kolegiów dla podgrupy bankowej i podgrupy ubezpieczeniowej konglomeratu, bez powtarzania, powielania lub zastępowania ich kompetencji.
Kolegium konglomeratu finansowego powinno powstawać wyłącznie wtedy, gdy nie istnieje kolegium organów nadzoru dla sektora bankowego ani dla sektora ubezpieczeniowego
.
(4a)
W celu zapewnienia właściwego nadzoru regulacyjnego konieczne jest, by struktura prawna i operacyjna – obejmująca wszystkie podmioty prawne – nieregulowanych podmiotów zależnych oraz oddziałów banków, zakładów ubezpieczeń i konglomeratów finansowych prowadzących działalność transgraniczną była nadzorowana odpowiednio przez EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW (Europejskie Urzędy Nadzoru) oraz wspólny komitet, a także aby informacje były przekazywane odnośnym właściwym władzom.
(4b)
W celu zapewnienia skutecznego dodatkowego nadzoru nad podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją, a w szczególności wówczas, gdy siedziba zarządu jednego z podmiotów zależnych mieści się w państwie trzecim, przedsiębiorstwa, do których niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, powinny obejmować wszelkie przedsiębiorstwa, zwłaszcza instytucje kredytowe z siedzibą statutową zarejestrowaną w państwie trzecim, które na mocy niniejszej dyrektywy wymagałyby zezwolenia, gdyby ich statutowa siedziba mieściła się na obszarze Unii.
(5)
Dodatkowy nadzór nad dużymi, złożonymi, prowadzącymi działalność na skalę międzynarodową konglomeratami, aby mógł przyczynić się do stabilności międzynarodowego rynku usług finansowych, wymaga koordynacji na szczeblu Unii ▌.
W tym celu właściwe organy muszą uzgodnić podejścia w zakresie nadzoru, które mają być stosowane do takich konglomeratów.
Europejskie Urzędy Nadzoru
powinny wydać, zgodnie z
art. 56
rozporządzenia (UE) nr
1093/2011,
rozporządzenia (UE) nr
1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010
▌ wspólne wytyczne dotyczące takich wspólnych podejść, aby zapewnić kompleksowe ostrożnościowe ramy dla narzędzi i uprawnień nadzorczych.
Wytyczne, które zostaną wydane zgodnie z niniejszą dyrektywą, muszą odzwierciedlać jej uzupełniający charakter nadzoru oraz stanowić uzupełnienie nadzoru sektorowego przewidzianego w dyrektywach 73/239/EWG, ▌92/49/EWG, 92/96/EWG, ▌ 98/78/WE,
2002/83/WE,
2004/39/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/138/WE
oraz 2011/61/UE
.
(6)
Istnieje rzeczywista potrzeba monitorowania i kontrolowania potencjalnego ryzyka grupowego, na które narażony jest konglomerat i które wynika z posiadania udziałów kapitałowych w innych przedsiębiorstwach.
W przypadkach, w których szczegółowe uprawnienia nadzorcze przewidziane w niniejszej dyrektywie wydają się niewystarczające, organy nadzoru powinny opracować alternatywne metody w celu zajęcia się takim ryzykiem i jego odpowiedniego uwzględnienia, najlepiej w ramach prac prowadzonych przez
Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem
wspólnego komitetu ▌Jeżeli udział kapitałowy stanowi jedyny element identyfikacji konglomeratu finansowego, organy nadzoru powinny mieć możliwość dokonania oceny, czy grupa jest narażona na ryzyko grupowe, i w stosownym przypadku zwolnić taką grupę z dodatkowego nadzoru.
(7)
Podczas obecnego kryzysu organy nadzoru pozostały bez uprawnień w odniesieniu do określonych struktur grupowych, ponieważ systemy ustanowione na mocy obowiązujących dyrektyw zmuszały je do wyboru pomiędzy nadzorem sektorowym a dodatkowym.
W kontekście prac grupy G-20 dotyczących konglomeratów należy przeprowadzić całościowy przegląd dyrektywy
2002/87/WE
, lecz jednocześnie należy jak najszybciej
zapewnić
niezbędne uprawnienia nadzorcze.
(7a)
Należy zapewnić zgodność między celami dyrektywy 2002/87/WE i dyrektywy 98/78/WE.
Należy zatem zmienić dyrektywę 98/78/WE w celu zdefiniowania finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej i objęcia jej zakresem tej dyrektywy.
W celu zapewnienia spójnego i prowadzonego w odpowiednim czasie nadzoru należy zmienić dyrektywę 98/78/WE, niezależnie od zbliżającego się rozpoczęcia stosowania dyrektywy 2009/138/WE, która z tych samych powodów powinna zostać zmieniona.
(7b)
O ile testy warunków skrajnych powinny być prowadzone systematycznie dla podgrup bankowych i ubezpieczeniowych konglomeratu finansowego, to do koordynatora należy podjęcie decyzji o adekwatności, parametrach i czasie prowadzenia testu warunków skrajnych dla całości danego konglomeratu finansowego.
W odniesieniu do testów warunków skrajnych prowadzonych przez Europejskie Urzędy Nadzoru w całej Europie w kontekście sektorowym wspólny komitet ma za zadanie dopilnować, by takie testy były przeprowadzane w spójny sposób we wszystkich sektorach.
Z tych względów Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem wspólnego komitetu powinny być zdolne do wypracowania dodatkowych parametrów dla ogólnoeuropejskich testów warunków skrajnych, uwzględniających specyficzne ryzyko grupy, które występuje typowo w przypadku konglomeratów finansowych, oraz powinny mieć możliwość opublikowania wyników, jeżeli jest to dozwolone w przepisach sektorowych.
Doświadczenia poprzednich ogólnoeuropejskich testów warunków skrajnych powinny zostać wzięte pod uwagę.
Testy warunków skrajnych powinny uwzględniać na przykład zagrożenie płynności i wypłacalności konglomeratów.
(7c)
Komisja powinna ponadto opracować spójny i rozstrzygający system nadzoru nad konglomeratami.
Zbliżający się całkowity przegląd dyrektywy 2002/87/WE powinien objąć podmioty nieobjęte regulacją, w szczególności spółki celowe, oraz powinien rozwinąć oparte na ryzyku zastosowanie odstępstw, z których mogą korzystać organy nadzoru przy określaniu, co jest konglomeratem finansowym, ograniczając jednocześnie stosowanie takich odstępstw.
Biorąc pod uwagę dyrektywy sektorowe przegląd powinien również uwzględniać istotne pod względem systemowym konglomeraty finansowe, których wielkość, system wzajemnych połączeń lub złożoność sprawiają, że są one szczególnie narażone, zidentyfikowane analogicznie do zmieniających się standardów Rady Stabilności Finansowej oraz Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego.
Komisja powinna rozważyć przedstawienie propozycji działań regulacyjnych w tej dziedzinie.
(8)
Należy zapewnić spójność
między
celami dyrektywy 2002/87/WE i dyrektywy 2006/48/WE ▌.
W tym celu
należy zmienić dyrektywę 2006/48/WE w celu zdefiniowania finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej i objęcia jej zakresem tej dyrektywy.
(8b)
Przywrócenie dostępności uprawnień na szczeblu spółki holdingowej o działalności mieszanej oznacza, że niektóre przepisy dyrektyw 2002/87/WE, 2006/48/WE, 98/78/WE lub 2009/138/WE stosuje się na tym szczeblu równocześnie.
Przepisy te mogą być równoważne, szczególnie w odniesieniu do elementów jakościowych procesów przeglądu nadzorczego.
W dyrektywach 2002/87/WE, 2006/48/WE, 98/78/WE i 2009/138/WE występują, na przykład, identyczne wymogi dotyczące kompetencji i reputacji osób zarządzających spółkami holdingowymi.
Aby uniknąć nakładania się na siebie tych przepisów i zapewnić skuteczność nadzoru na najwyższym szczeblu, organy nadzoru powinny móc stosować określony przepis tylko raz, działając jednocześnie zgodnie z równoważnym przepisem we wszystkich obowiązujących dyrektywach.
Przepisy należy uznać za równoważne, jeżeli mają podobny sens, szczególnie w odniesieniu do nadzoru opartego na ryzyku, nawet jeżeli ich brzmienie nie jest identyczne.
Oceniając równoważność przepisów, organy nadzoru powinny stwierdzić w ramach kolegium, czy osiągane są cele wszystkich obowiązujących dyrektyw w ramach ich poszczególnych zakresów zastosowania bez jednoczesnego obniżania poziomu standardów nadzoru.
Należy umożliwić dokonywanie zmian w ocenach równoważności przy okazji wprowadzania zmian w ramach i praktykach nadzorczych.
Oceny równoważności powinny być zatem przedmiotem otwartego, ewolucyjnego procesu.
Proces ten powinien umożliwiać stosowanie indywidualnych rozwiązań w poszczególnych przypadkach, pozwalając na uwzględnienie wszystkich istotnych cech danej grupy.
Aby zapewnić z jednej strony spójność ram nadzoru dla poszczególnych grup, a z drugiej strony – równe warunki dla wszystkich konglomeratów finansowych w Unii, należy zapewnić odpowiednią współpracę w zakresie nadzoru.
W tym celu Europejskie Urzędy Nadzoru – za pośrednictwem wspólnego komitetu – powinny opracować wytyczne mające na celu ujednolicenie ocen równoważności i prowadzić prace zmierzające do przyjęcia wiążących norm technicznych.
(9)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki dyrektywy możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(10)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i
2009/138/WE
,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Zmiany w dyrektywie 98/78/WE
W dyrektywie 98/78/WE wprowadza się następujące zmiany:
-1)
art. 1 lit. j) otrzymuje następujące brzmienie:
j)
»ubezpieczeniowa grupa kapitałowa prowadząca działalność mieszaną« oznacza zakład macierzysty inny niż zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, zakład reasekuracji, zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim, ubezpieczeniową grupę kapitałową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, który wśród swoich zakładów zależnych posiada co najmniej jeden zakład ubezpieczeń lub reasekuracji;
1)
w art. 1 dodaje się lit. m) w brzmieniu:
m)
»finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej« oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 15 dyrektywy 2002/87/WE;
2)
artykuł 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2.
Każdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub zakładem reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, podlega dodatkowemu nadzorowi w sposób przewidziany w art. 5 ust. 2 oraz w art. 6, 8 i 10.
2a)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 2 a
Poziom stosowania w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej
1.
W przypadku, gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 2002/87/WE, w szczególności względem nadzoru opartego na ryzyku, organ sprawujący nadzór dodatkowy, po skonsultowaniu się z innymi zainteresowanymi właściwymi organami, może podjąć decyzję o zastosowaniu jedynie przepisu dyrektywy 2002/87/WE do tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
2.
W przypadku, gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2006/48/WE, w szczególności, jeżeli chodzi o skonsolidowane wymogi z tytułu adekwatności kapitałowej lub nadzór oparty na ryzyku, organ sprawujący nadzór dodatkowy, w porozumieniu z organem odpowiedzialnym za nadzór skonsolidowany w sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych, może podjąć decyzję o zastosowaniu jedynie przepisu dyrektywy dotyczącego najważniejszego sektora w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.
3.
Organ odpowiedzialny za sprawowanie nadzoru dodatkowego informuje Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego - EUNB) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010* oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych - EUNUiPPE) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010** o decyzjach podjętych na mocy przepisów ust. 1 i 2.
EUNB, EUNUiPPE i Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010*** – za pośrednictwem wspólnego komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru (wspólnego komitetu) – opracowują wytyczne mające na celu zbliżenie do siebie praktyk nadzorczych oraz w ciągu trzech lat od przyjęcia tych wytycznych opracowują projekt regulacyjnych norm technicznych.
Komisji przyznaje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym zgodnie z procedurą określoną w art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
_________________
* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
** Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.
*** Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
3)
artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie: 1.
Sprawowanie nadzoru dodatkowego zgodnie z art. 2 nie pociąga za sobą w żadnym razie spoczywającego na właściwych organach obowiązku prowadzenia nadzoru nad zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim, nad zakładem reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, nad ubezpieczeniową grupą kapitałową, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej ani nad ubezpieczeniową grupą kapitałową prowadzącą działalność mieszaną, rozpatrywanymi indywidualnie.
4)
artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2.
W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji, które otrzymały zezwolenie w dwóch lub więcej państwach członkowskich, mają za zakład macierzysty tę samą ubezpieczeniową grupę kapitałową, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub ubezpieczeniową grupę kapitałową prowadzącą działalność mieszaną, właściwe organy tych państw członkowskich mogą osiągnąć porozumienie, co do wyboru tych spośród nich, które będą odpowiedzialne za sprawowanie dodatkowego nadzoru.
5)
Artykuł 10 ▌otrzymuje brzmienie:
Artykuł 10
Ubezpieczeniowe grupy kapitałowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, zakłady ubezpieczeń mieszczące się w państwie trzecim oraz zakłady reasekuracji mieszczące się w państwie trzecim
1.
W odniesieniu do przepisów art. 2 ust. 2, państwa członkowskie wymagają zastosowania metody nadzoru dodatkowego zgodnie z załącznikiem II.
Obliczenie uwzględnia wszystkie zakłady powiązane ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim.
2.
Jeżeli na podstawie obliczenia, o którym mowa w ust. 1 właściwe organy dojdą do wniosku, że wypłacalność zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji będącego podmiotem zależnym ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim jest lub może być zagrożona, podejmują one stosowne kroki na poziomie tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.
6)
w załączniku I i II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2 Zmiany w dyrektywie 2002/87/WE
W dyrektywie 2002/87/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
Artykuły 1 i 2 otrzymują brzmienie:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, które otrzymały zezwolenie na mocy art. 6 dyrektywy 73/239/EWG,
art. 4
dyrektywy
2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie*
, art. 5 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych**,
art. 3 dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji***
, art. 6 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe****
, art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)******
, art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II)******
lub art. 6-11 dyrektywy 2011/61/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym,
oraz które stanowią część konglomeratu finansowego.
Niniejsza dyrektywa zmienia również odpowiednie zasady sektorowe stosowane do podmiotów objętych regulacją wymienionych wyżej dyrektyw
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1)
»instytucja kredytowa« oznacza instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 pkt 1 dyrektywy 2006/48/WE;
2)
»zakład ubezpieczeń« oznacza zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 13 pkt 1, 2
lub 3
dyrektywy 2009/138/WE;
3)
»przedsiębiorstwo inwestycyjne« oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2004/39/WE, w tym firmy określone w art. 3 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/49/WE,
lub przedsiębiorstwo, którego siedziba statutowa mieści się w państwie trzecim oraz które wymagałoby zezwolenia na mocy tej dyrektywy, gdyby jego siedziba statutowa mieściła się w Unii;
4)
»podmiot objęty regulacją« oznacza instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, ▌ przedsiębiorstwo inwestycyjne,
spółkę zarządzania aktywami lub zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym;
5)
»spółka zarządzania aktywami« oznacza spółkę zarządzającą w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/65/WE,
lub
przedsiębiorstwa, których siedziba statutowa mieści się
w państwie trzecim
oraz które wymagałyby zezwolenia
na mocy tej dyrektywy
, gdyby ich siedziba statutowa mieściła się w Unii ▌;
5a)
»zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym« oznacza zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b), l) i ab) dyrektywy 2011/61/UE, a także przedsiębiorstwa, których siedziba statutowa mieści się w państwie trzecim oraz które wymagałyby zezwolenia na mocy tej dyrektywy, gdyby ich siedziba statutowa mieściła się w Unii;
6)
»zakład reasekuracji« oznacza zakład reasekuracji w rozumieniu art. 13 pkt 4
,
5
lub 6
dyrektywy 2009/138/WE
lub podmiot specjalnego przeznaczenia w rozumieniu art. 13 ust. 26 dyrektywy 2009/138/WE
;
7)
»zasady sektorowe« oznaczają prawodawstwo Unii Europejskiej odnoszące się do nadzoru ostrożnościowego nad podmiotami objętymi regulacją, w szczególności ustanowione w dyrektywach 2004/39/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/138/WE;
8)
»sektor finansowy« oznacza sektor składający się z jednego lub większej liczby następujących podmiotów:
a)
instytucji kredytowej, instytucji finansowej lub przedsiębiorstwa usług pomocniczych w rozumieniu art. 4 pkt 1, 5
lub
21 dyrektywy 2006/48/WE
(razem zwanych dalej »sektorem bankowym«);
b)
zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub ubezpieczeniowej spółki holdingowej w rozumieniu art. 13 ust. 1
lub
2, art. 13 ust. 4
lub
5 oraz art. 212 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2009/138/WE
(razem zwanych dalej »sektorem ubezpieczeń«);
c)
firmy inwestycyjnej w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/49/WE
(razem zwanych dalej »sektorem usług inwestycyjnych«)
;
9)
»przedsiębiorstwo dominujące« oznacza jednostkę dominującą zgodnie z art. 1 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych********
lub
każde przedsiębiorstwo, które w opinii właściwych władz skutecznie wywiera dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;
10)
»przedsiębiorstwo zależne« oznacza jednostkę zależną w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG
lub
każde przedsiębiorstwo, na które, w opinii właściwych władz, przedsiębiorstwo dominujące skutecznie wywiera dominujący wpływ
lub
wszystkie jednostki zależne
takich przedsiębiorstw zależnych
▌;
11)
»udział kapitałowy« oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek*********, albo bezpośrednią lub pośrednią własność co najmniej 20% praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa;
12)
»grupa« oznacza grupę przedsiębiorstw, która składa się z przedsiębiorstwa dominującego, jego przedsiębiorstw zależnych oraz podmiotów, w których przedsiębiorstwo dominujące lub przedsiębiorstwa zależne posiadają udział kapitałowy,
lub
przedsiębiorstwa powiązane ze sobą w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG, i obejmuje wszelkie ich podgrupy;
13)
»bliskie powiązania« oznaczają sytuację, w której co najmniej dwie osoby fizyczne lub prawne są ze sobą powiązane przez udział kapitałowy lub kontrolę (tj. stosunek między przedsiębiorstwem dominującym a przedsiębiorstwem zależnym zgodnie z art. 1 dyrektywy 83/349/EWG lub podobny stosunek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną a przedsiębiorstwem) lub sytuację, w której są one trwale związane z jedną i tą samą osobą przez stosunek kontroli;
14)
»konglomerat finansowy« oznacza grupę lub podgrupę, która spełnia następujące warunki:
a)
na czele grupy stoi podmiot objęty regulacją lub co najmniej jedno z przedsiębiorstw zależnych w grupie jest podmiotem objętym regulacją;
b)
jeżeli na czele grupy stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1 niniejszej dyrektywy, jest to albo przedsiębiorstwo dominujące podmiotu sektora finansowego, albo podmiot posiadający udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego, albo podmiot powiązany z podmiotem sektora finansowego w sposób, o którym mowa w art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
c)
jeżeli na czele grupy nie stoi podmiot objęty regulacją, działalność grupy prowadzona jest głównie w sektorze finansowym w rozumieniu art. 3 ust. 1;
d)
co najmniej jeden z podmiotów w grupie funkcjonuje w sektorze ubezpieczeń i co najmniej jeden funkcjonuje w sektorze bankowym lub sektorze usług inwestycyjnych;
e)
skonsolidowana lub zagregowana działalność podmiotów grupy funkcjonujących w sektorze ubezpieczeń i podmiotów funkcjonujących w sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych jest istotna w rozumieniu art. 3 ust. 2 lub 3;
15)
»finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej« oznacza przedsiębiorstwo dominujące, inne niż podmiot objęty regulacją, które wraz z przedsiębiorstwami zależnymi, z których co najmniej jedno jest podmiotem objętym regulacją z siedzibą
statutową
znajdującą się w Unii ▌, oraz z innymi podmiotami stanowi konglomerat finansowy;
16)
»właściwe władze« oznaczają władze krajowe państw członkowskich upoważnione na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi,
bądź
s
półkami zarządzania aktywami lub zarządzającym alternatywnym funduszem inwestycyjnym,
zarówno na poziomie indywidualnym, jak i grupowym;
17)
»odpowiednie właściwe władze« oznaczają:
a)
właściwe władze państw członkowskich odpowiedzialne za sektorowy nadzór na poziomie grupy nad wszelkimi podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją, w szczególności nad najwyższym przedsiębiorstwem dominującym w sektorze;
b)
koordynatora wyznaczonego zgodnie z art. 10, jeżeli jest inny niż władze określone w lit. a);
c)
w stosownych przypadkach inne właściwe władze stosowne w odniesieniu do opinii władz określonych w lit. a) i b);
18)
»transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy« oznaczają wszystkie transakcje dokonywane przez podmioty konglomeratu finansowego objęte regulacją, dotyczące bezpośrednio lub pośrednio innych przedsiębiorstw tej samej grupy lub jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, powiązanej z przedsiębiorstwami należącymi do grupy na podstawie bliskich powiązań, do celów wypełnienia zobowiązania, bez względu na to, czy ma ono charakter umowny, oraz czy dotyczy płatności;
19)
»koncentracja ryzyka« oznacza wszelkie narażenie na ryzyko związane z potencjalnymi stratami, które są wystarczająco duże, aby zagrozić wypłacalności lub ogólnej pozycji finansowej podmiotów konglomeratu finansowego objętych regulacją, niezależnie od tego, czy takie narażenie jest spowodowane ryzykiem kontrahenta/ryzykiem kredytowym, ryzykiem inwestycyjnym, ryzykiem ubezpieczeniowym, ryzykiem rynkowym, innymi rodzajami ryzyka lub połączeniem albo współwystępowaniem tych rodzajów ryzyka.
Do chwili wejścia w życie wszelkich regulacyjnych norm technicznych przyjętych zgodnie z art. 21a ust. 1 lit. b) opinia, o której mowa w pkt 17 lit. c) uwzględnia w szczególności udział rynkowy podmiotów konglomeratu objętych regulacją w innych państwach członkowskich, w szczególności, jeżeli przekracza on 5%, oraz rangę w konglomeracie jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim;
__________________________________
* Dz.U. L 345 z 19.12.2002, s. 1.
** Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1.
*** Dz.U. L 323 z 9.12.2005, s. 1.
**** Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.
*****
Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32.
******
Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.
******* Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1.
******** Dz.U. L 193 z 18.7.1983, s. 1.
********* Dz.U. L 222 z 14.8.1978, s. 11.
2)
w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się
akapity
w brzmieniu:
Spółki zarządzania aktywami
zgodnie z
art. 30 zalicza się do sektora, do którego należą one w ramach grupy; jeżeli nie należą one wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się je do najmniejszego sektora finansowego
;
Zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym zalicza się do sektora, do którego należą w ramach grupy; jeżeli nie należą oni wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się ich do najmniejszego sektora finansowego.
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie: 3.
Działalność międzysektorową uznaje się również za istotną w rozumieniu art. 2 ust. 14 lit. e), jeżeli suma bilansowa najmniejszego sektora finansowego w grupie przekracza 6 miliardów EUR.
Jeżeli grupa nie osiąga progu określonego w ust. 2 niniejszego artykułu, odpowiednie właściwe władze mogą zdecydować za porozumieniem stron o nietraktowaniu grupy jako konglomeratu finansowego.
Mogą także podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 7, 8 lub 9, jeżeli są zdania, że włączenie grupy w zakres stosowania niniejszej dyrektywy lub stosowanie tych przepisów nie jest konieczne lub mogłoby być niewłaściwe lub wprowadzać w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.
O decyzjach podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem informuje się inne właściwe władze
i zostają one – z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności – upublicznione przez właściwe władze
.
c)
dodaje się ustęp ▌w brzmieniu: 3a.
Jeżeli grupa osiąga próg, określony w ust. 2
niniejszego artykułu
, ale najmniejszy sektor nie przekracza 6 miliardów EUR, odpowiednie właściwe władze mogą zdecydować za porozumieniem stron o nietraktowaniu grupy jako konglomeratu finansowego.
Mogą także podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 7, 8 lub 9, jeżeli są zdania, że włączenie grupy w zakres stosowania niniejszej dyrektywy lub stosowanie tych przepisów nie jest konieczne lub mogłoby być niewłaściwe lub wprowadzać w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.
O decyzjach podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem informuje się inne właściwe władze
i zostają one – z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności – upublicznione przez właściwe władze
.
d)
w ust. 4
wprowadza się następujące zmiany
:
(i)
lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)
wykluczyć dany podmiot przy obliczaniu wskaźników w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 5, chyba że podmiot przeniósł się z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i istnieją dowody na to, że podmiot ten zmienił lokalizację w celu uniknięcia przepisu.
(ii)
dodaje się literę w brzmieniu:
c)
wykluczyć
jeden
udział kapitałowy
lub większą liczbę udziałów kapitałowych
w mniejszym sektorze, jeżeli
udziały te mają decydujące znaczenie dla
zidentyfikowania konglomeratu finansowego
i łącznie nie mają znaczenia dla założeń dodatkowego nadzoru
.
e)
ust. 5 otrzymuje brzmienie: 5.
W celu stosowania ust. 1 i 2 odpowiednie właściwe władze mogą, w przypadkach wyjątkowych oraz na mocy wspólnego porozumienia, zastąpić kryterium oparte na sumie bilansowej jednym lub więcej niż jednym spośród następujących parametrów lub dodać jeden lub więcej parametrów, jeżeli są zdania, że parametry te są szczególnie przydatne do celów dodatkowego nadzoru na mocy niniejszej dyrektywy: struktura dochodów, działalność nieujęta w bilansie,
całkowita wartość zarządzanych aktywów
.
f)
dodaje się
ustępy
w brzmieniu:
8.
Europejskie Urzędy Nadzoru w ramach wspólnego komitetu
wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania ust. 2, 3, 3a, 4 i 5 niniejszego artykułu.
9.
Właściwe władze rozpatrują co roku odstąpienie od stosowania dodatkowego nadzoru i dokonują analizy wskaźników ilościowych określonych w niniejszym artykule, a także ocen opartych na ryzyku zastosowanych w stosunku do grup finansowych.
2a)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
W tym celu:
–
– właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją w grupie, ściśle współpracują ze sobą,
–
jeżeli właściwe władze są zdania, że podmiot objęty regulacją, który otrzymał zezwolenie od tych właściwych władz, jest członkiem grupy, która może być konglomeratem finansowym, którego jeszcze nie zidentyfikowano zgodnie z niniejszą dyrektywą, właściwe władze informują o swojej opinii inne właściwe władze oraz wspólny komitet».
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Wspólny komitet publikuje na swojej stronie internetowej i aktualizuje wykaz konglomeratów finansowych określonych zgodnie z art. 2.
Informacje te są dostępne poprzez hiperłącze na stronie internetowej każdego z Europejskich Urzędów Nadzoru.
Nazwy wszystkich objętych regulacją podmiotów wymienionych w art. 1, które należą do konglomeratu finansowego, zostaną wpisane na listę, którą wspólny komitet publikuje na swojej stronie internetowej i aktualizuje.
2b)
w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)
każdy podmiot objęty regulacją, którego przedsiębiorstwem dominującym jest finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, której siedziba statutowa znajduje się w Unii;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Każdy podmiot objęty regulacją, który nie jest poddany dodatkowemu nadzorowi zgodnie z ust. 2, a którego przedsiębiorstwo dominujące jest podmiotem objętym regulacją lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, posiadający siedzibę zarządu w państwie trzecim, stanowi przedmiot dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego w zakresie oraz w sposób przewidziany w art. 18.
3)
w
art. 6 ust. 3 i ust. 4 otrzymują brzmienie: 3.
Do celów obliczenia wymagań adekwatności kapitałowej, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy, zakresem stosowania dodatkowego nadzoru sprawowanego w sposób określony w załączniku I obejmuje się następujące podmioty:
a)
instytucję kredytową, instytucję finansową lub przedsiębiorstwo usług pomocniczych;
b)
zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniową grupę kapitałową;
c)
przedsiębiorstwo inwestycyjne;
d)
finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.
4.
Przy obliczaniu dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratu finansowego przy zastosowaniu metody 1 (konsolidacja rachunkowości) określonej w załączniku I do niniejszej dyrektywy fundusze własne oraz wymogi wypłacalności podmiotów należących do grupy oblicza się poprzez zastosowanie odpowiednich zasad sektorowych dotyczących formy i zakresu konsolidacji, ustanowionych w szczególności w art. 133 i 134 dyrektywy 2006/48/WE i w art. 221 dyrektywy 2009/138/WE.
W przypadku zastosowania metody 2 (odliczenie i agregacja) określonej w załączniku I obliczenie uwzględnia proporcjonalny udział kapitału subskrybowanego posiadanego bezpośrednio lub pośrednio znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa, które posiada udział kapitałowy w innym podmiocie grupy.
4)
w art. 7
wprowadza się następujące zmiany
:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Do czasu dalszej koordynacji ustawodawstwa unijnego państwa członkowskie mogą określić limity ilościowe lub podjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru w odniesieniu do jakiejkolwiek koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego.
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu
: 5.
Europejskie Urzędy Nadzoru w ramach wspólnego komitetu
wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad koncentracją ryzyka zgodnie z ust. 1-4
niniejszej dyrektywy
.
W wytycznych zapewnia się ujednolicenie stosowania narzędzi nadzorczych przewidzianych w niniejszym artykule ze stosowaniem tytułu V rozdział 2 sekcja 5 dyrektywy 2006/48/WE i art. 244 dyrektywy 2009/138/WE oraz unika się wszelkiego powielania.
Wyżej wymienione organy wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania ust. 1-4
niniejszego artykułu
do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadku gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 14 ust. 2
niniejszej dyrektywy
.
5)
w art. 8
wprowadza się następujące zmiany
:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Do czasu dalszej koordynacji prawodawstwa unijnego właściwe organy mogą określać limity ilościowe i wymogi jakościowe lub podjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru w odniesieniu do transakcji podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
5.
Europejskie Urzędy Nadzoru w ramach wspólnego komitetu
wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy zgodnie z ust. 1-4
niniejszego artykułu
.
W wytycznych zapewnia się ujednolicenie stosowania narzędzi nadzorczych przewidzianych w niniejszym artykule ze stosowaniem art. 245 dyrektywy 2009/138/WE oraz unika się wszelkiego powielania.
Wyżej wymienione organy wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania ust. 1-4
niniejszego artykułu
do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadku gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 14 ust. 2
niniejszej dyrektywy
.
6)
w art. 9
otrzymuje brzmienie
:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem dodatkowego nadzoru na podstawie art. 5 istnieją odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej dotyczące sporządzania wszelkich danych i informacji, które mogłyby być właściwe do celów dodatkowego nadzoru.
Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją, na poziomie konglomeratu finansowego, systematycznego dostarczania swoim właściwym organom szczegółowych danych dotyczących ich struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej obejmujących wszystkie podmioty objęte regulacją, nieregulowane podmioty zależne i oddziały.
Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją corocznego publikowania na poziomie konglomeratu finansowego opisu, w pełnej formie lub poprzez zamieszczenie odniesień do informacji równoważnych, swojej struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej.
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
6.
Właściwe władze dostosowują stosowanie dodatkowego nadzoru nad mechanizmami kontroli wewnętrznej i procesami zarządzania ryzykiem zgodnie z niniejszym artykułem do procesów przeglądu nadzorczego przewidzianych w art. 124 dyrektywy 2006/48/WE i w
art. 248
dyrektywy 2009/138/WE.
W tym celu
Europejskie Urzędy Nadzoru w ramach wspólnego
komitetu wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad mechanizmami kontroli wewnętrznej i procesami zarządzania ryzykiem zgodnie z niniejszym artykułem oraz uzyskanie spójności z procesami przeglądu nadzorczego zgodnie z art. 124 dyrektywy 2006/48/WE i
art. 248
dyrektywy 2009/138/WE.
Wyżej wymienione organy wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania niniejszego artykułu do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadku gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 14 ust. 2
niniejszej dyrektywy
.
6a)
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 9b
Testy warunków skrajnych
1.
Państwa członkowskie mogą wymagać, by koordynator zagwarantował właściwe i regularne prowadzenie testów warunków skrajnych w odniesieniu do konglomeratów finansowych.
Wymagają, by odpowiednie właściwe władze ściśle współpracowały z koordynatorem.
2.
W celu przeprowadzenia w całej Unii testów warunków skrajnych Europejskie Urzędy Nadzoru mogą za pośrednictwem wspólnego komitetu i we współpracy z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego opracować dodatkowe parametry, które wykrywają specyficzne rodzaje ryzyka związane z konglomeratami finansowymi, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010, rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010.
Wyniki testu warunków skrajnych są przedstawiane wspólnemu komitetowi.
6b)
w art. 10 ust. 2 lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
a)
ppkt ii) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
ii)
jeżeli finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą statutową znajdującą się w Unii jest przedsiębiorstwem dominującym więcej niż jednego podmiotu objętego regulacją, a jeden z tych podmiotów otrzymał zezwolenie w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba statutowa finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, który otrzymał zezwolenie w tym państwie członkowskim
b)
ppkt iii) otrzymuje brzmienie:
iii)
jeżeli przedsiębiorstwem dominującym więcej niż jednego podmiotu objętego regulacją, z siedzibą statutową znajdującą się w Unii jest ta sama finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, a żaden z tych podmiotów nie otrzymał zezwolenia w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba statutowa finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia podmiotowi objętemu regulacją, wykazującemu największą sumę bilansową w najważniejszym sektorze finansowym;
7)
w art. 11
wprowadza się następujące zmiany
:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Bez uszczerbku dla możliwości powierzenia szczególnych kompetencji i obowiązków w zakresie nadzoru, jak przewidziano w unijnych aktach ustawodawczych, obecność koordynatora, któremu powierzono zadania szczególne dotyczące dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego, nie ma wpływu na zadania i obowiązki właściwych władz przewidzianych w zasadach sektorowych.
b)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
4.
Za współpracę wymaganą zgodnie z niniejszą sekcją i wykonywanie zadań wymieniowych w ust. 1, 2 i 3
niniejszego artykułu
oraz w art. 12, a także z zastrzeżeniem wymogów poufności i zgodności z prawodawstwem Unii, zapewnianie w stosownych przypadkach odpowiedniej koordynacji i współpracy z odpowiednimi właściwymi władzami państw trzecich
odpowiadają kolegia ustanowione na mocy art. 131a dyrektywy 2006/48/WE lub art. 248 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE.
Uzgodnienia dotyczące koordynacji, o których mowa w ust. 1 drugi akapit są odzwierciedlone osobno w pisemnych uzgodnieniach dotyczących koordynacji obowiązujących na mocy art. 131 dyrektywy 2006/48/WE lub art. 248 dyrektywy 2009/138/WE.
Koordynator,
jako przewodniczący kolegium ustanowionego na mocy art. 131a dyrektywy 2006/48/WE lub art. 248 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE,
decyduje, jakie inne odpowiednie właściwe władze uczestniczą w posiedzeniu lub jakichkolwiek działaniach tego kolegium.
▌
7a)
w art. 12 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)
określenie struktury prawnej grupy oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej, w tym wszystkich podmiotów objętych regulacją, nieregulowanych podmiotów zależnych i oddziałów należących do konglomeratu finansowego, posiadaczy znacznych pakietów akcji na najwyższym dominującym poziomie, a także właściwych organów podmiotów objętych regulacją, należących do grupy;
7b)
w artykule 12a dodaje się następujący ustęp:
3.
Koordynatorzy przedstawiają wspólnemu komitetowi informacje zgodnie z art. 9 ust. 4 i art. 12 ust. 1 lit. a).
Wspólny komitet udostępnia właściwym organom informacje dotyczące struktury prawnej, struktury zarządzania i struktury organizacyjnej konglomeratów finansowych.
7c)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 12 b
Wspólne wytyczne
1.
Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem wspólnego komitetu opracowują wspólne wytyczne dotyczące sposobu prowadzenia oceny stopnia ryzyka konglomeratów przez właściwe organy.
Wytyczne te gwarantują w szczególności, że ocena stopnia ryzyka odbywa się przy użyciu odpowiednich narzędzi, ocenić ryzyko grupowe, na jakie narażone są konglomeraty.
2.
Europejskie Urzędy Nadzoru wydają za pośrednictwem wspólnego komitetu wspólne wytyczne, których celem jest wypracowanie praktyk nadzorczych umożliwiających dodatkowy nadzór finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, który stanowić będzie uzupełnienie nadzoru grupowego na mocy dyrektywy 98/78/WE i dyrektywy 2009/138/WE lub, w stosownych przypadkach, nadzoru skonsolidowanego na mocy dyrektywy 2006/48/WE.
Wytyczne te pozwolą na uwzględnienie w nadzorze wszelkiego odnośnego ryzyka przy jednoczesnym wyeliminowaniu potencjalnego powielania działań nadzorczych i ostrożnościowych.
7d)
w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
a)
tytuł otrzymuje brzmienie:
Przedsiębiorstwa dominujące w państwach trzecich
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Właściwe organy mogą stosować inne metody, które zapewniają właściwy dodatkowy nadzór nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego.
Metody te uzgadnia się z koordynatorem, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami.
Właściwe organy mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, której siedziba statutowa znajduje się w Unii, oraz stosowania niniejszej dyrektywy do podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego, na którego czele stoi ta spółka holdingowa.
Właściwe organy dopilnowują, by te wymogi pozwoliły osiągnąć cel dodatkowego nadzoru zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz informują o tym inne właściwe zaangażowane ograny i Komisję.
8)
artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 19
Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich
▌Do negocjacji umów zawartych z jednym lub większą liczbą państw trzecich, dotyczących środków sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego stosuje się odpowiednio art. 39 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/48/WE, art. 10a dyrektywy 98/78/WE oraz art. 264 dyrektywy 2009/138/WE.
▌
9)
tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:
AKTY DELEGOWANE I ŚRODKI WYKONAWCZE
9a)
artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 20
Kompetencje przyznane Komisji
1.
Komisja otrzymuje uprawnienia do przyjmowania za pomocą aktów delegowanych zgodnie z art. 21c środków dotyczących dostosowań technicznych, jakie mają zostać wprowadzone w niniejszej dyrektywie w następujących obszarach:
a)
bardziej precyzyjne formułowanie definicji ustanowionych w art. 2 w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy;
b)
dostosowanie terminologii oraz określanie definicji w niniejszej dyrektywie zgodnie z późniejszymi aktami Unii w sprawie podmiotów objętych regulacją i w sprawach pokrewnych;
c)
bardziej precyzyjne definiowanie metod obliczania wymienionych w załączniku I w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych oraz technik nadzoru ostrożnościowego;
Środki te nie obejmują przedmiotu uprawnienia przekazanego i powierzonego Komisji w odniesieniu do pozycji wymienionych w art. 21a.
9b)
w art. 21 skreśla się ust. 2-5.
9c)
W art. 21a wprowadza się następujące zmiany:
a)
W ust. 1 akapit pierwszy dodaje się literę o następującym brzmieniu:
d)
Artykuł 6 ust. 2 w celu zagwarantowania jednolitego formatu (z instrukcjami), częstotliwości oraz – w stosownych przypadkach – terminów składania sprawozdań.
b)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
2a.
W celu zapewnienia spójnej harmonizacji stosowania art. 2, 7 i 8 oraz załącznika II Europejskie Urzędy Nadzoru, za pośrednictwem wspólnego komitetu, opracowują projekt regulacyjnych norm technicznych w celu bardziej precyzyjnego sformułowania definicji, o których mowa w art. 2 oraz w celu skoordynowania ze sobą przepisów przyjętych na mocy art. 7 i 8 oraz załącznika II.
Wspólny komitet przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych norm technicznych do dnia 1 stycznia 2015 r.
Komisji przyznaje się uprawnienia do przyjmowania projektów regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w ust. 1, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
2b.
W okresie dwóch lat od przyjęcia wykonawczych norm technicznych zgodnie z ust. 2 lit a) państwa członkowskie wymagają jednolitego formatu, częstotliwości i terminów składania sprawozdań z obliczeń, o których mowa w niniejszym artykule.»;
10)
w rozdziale III
dodaje się
następujące artykuły
:
Artykuł 21b
Wspólne wytyczne
Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem wspólnego komitetu
wydają wspólne wytyczne, o których mowa w
art. 3 ust. 8,
art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 6,
art. 11 ust. 1 akapit trzeci, art. 12b i art. 21 ust. 4,
zgodnie z procedurą określoną w
art. 56
rozporządzenia (UE) nr
1093/2010,
rozporządzenia (UE) nr
1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2005
.
Artykuł 21c
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.
Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.
Przekazanie uprawnienia, o którym mowa w art. 20, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia ….*.
Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazanego uprawnienia najpóźniej sześć miesięcy przed zakończeniem okresu czterech lat.
Przekazanie uprawnień zostaje w sposób dorozumiany przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3.
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 20, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.
Decyzja o odwołaniu kończy oddelegowanie uprawnienia określonego w tej decyzji.
Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie.
Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.
4.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.
5.
Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 20 wchodzi w życie tylko, jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 3 miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu.
Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
________________________________
*
Dz.U.: proszę wpisać datę wejścia w życie dyrektywy zmieniającej.
11)
w
art. 30 akapit pierwszy dodaje się
następującą literę
:
c)
do procesu identyfikowania
zgodnie z
art. 3 ust. 2.»;
11a)
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 30a
Zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym
1.
Do czasu dalszego skoordynowania zasad sektorowych państwa członkowskie przewidują włączenie zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym:
a)
w zakres nadzoru skonsolidowanego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi lub w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń należącymi do grupy ubezpieczeniowej;
b)
jeżeli grupa stanowi konglomerat finansowy, w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru w rozumieniu niniejszej dyrektywy; oraz
c)
do procesu identyfikowania zgodnie z art. 3 ust. 2.
2.
Do celu stosowania akapitu pierwszego państwa członkowskie określają lub udzielają swoim właściwym władzom kompetencji do decydowania, zgodnie z jakimi zasadami sektorowymi (sektor bankowy, sektor ubezpieczeń lub sektor usług inwestycyjnych) zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym są włączeni w zakres nadzoru skonsolidowanego lub dodatkowego, określonego w lit. a) akapitu pierwszego.
Do celów niniejszego ustępu odnośne zasady sektorowe dotyczące sposobu i zakresu włączenia instytucji finansowych mają zastosowanie, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, w odniesieniu do zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym.
Do celów dodatkowego nadzoru określonego w akapicie pierwszym lit. b) zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym traktuje się jako część dowolnego sektora, do którego jest on włączony na mocy akapitu pierwszego lit. a).
Jeżeli zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym jest częścią konglomeratu finansowego, odniesienia do podmiotu objętego regulacją oraz odniesienia do odpowiednich właściwych władz i organów rozumie się, do celów niniejszej dyrektywy, jako włączające odpowiednio zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym oraz właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad zarządzającymi alternatywnym funduszem inwestycyjnym.
Ma to odpowiednio zastosowanie w odniesieniu do grup określonych w ustępie pierwszym lit. a)
12)
w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3 Zmiany w dyrektywie 2006/48/WE
W dyrektywie 2006/48/WE wprowadza się następujące zmiany:
-1)
artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
Przepisy art. 39 i tytułu V rozdział 4 sekcja 1 mają zastosowanie do finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej oraz spółek holdingowych o działalności mieszanej, które mają swoją siedzibę statutową na terytorium Unii
-1a)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
pkt 14–17 otrzymują brzmienie:
14)
»dominująca instytucja kredytowa w państwie członkowskim« oznacza instytucję kredytową, której podlega jako przedsiębiorstwo zależne instytucja kredytowa lub instytucja finansowa, lub która posiada udziały w takiej instytucji, oraz która sama nie jest przedsiębiorstwem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym państwie członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej mającej siedzibę w tym samym państwie członkowskim;
15)
»dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w państwie członkowskim« oznacza finansową spółkę holdingową, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym państwie członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej założonej w tym samym państwie członkowskim
15a)
»dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą w państwie członkowskim« oznacza finansową spółkę holdingową o profilu mieszanym, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym państwie członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej mającej siedzibę w tym samym państwie członkowskim;
16)
»unijna dominująca instytucja kredytowa« oznacza dominującą instytucję kredytową w państwie członkowskim, która nie jest podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w dowolnym państwie członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej mającej siedzibę w dowolnym państwie członkowskim;
17)
»unijna dominująca finansowa spółka holdingowa« oznacza dominującą finansową spółkę holdingową w państwie członkowskim, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym państwie członkowskim lub innej finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej mającej siedzibę w dowolnym państwie członkowskim;
17a)
»unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej« oznacza dominującą finansową spółkę holdingową o profilu mieszanym w państwie członkowskim, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym państwie członkowskim ani innej finansowej spółki holdingowej, ani finansowej spółki holdingowej o profilu mieszanym mającej siedzibę w dowolnym państwie członkowskim»;
b)
punkt 48 otrzymuje brzmienie:
48)
»organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany« oznacza właściwy organ odpowiedzialny za sprawowanie na zasadzie skonsolidowanej nadzoru nad unijnymi dominującymi instytucjami kredytowymi oraz instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe lub unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej;
1)
w art. 4
dodaje się następujący punkt w brzmieniu
:
49)
'finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej' oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 15 dyrektywy 2002/87/WE.▌
1a)
artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 14
O każdym udzielonym zezwoleniu powiadamiany jest Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010* (EUNB).
Nazwę każdej instytucji kredytowej, której udzielono zezwolenia, umieszcza się w wykazie.
EUNB publikuje ten wykaz na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
Właściwy organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany dostarcza właściwym zainteresowanym organom i EUNB wszelkich informacji dotyczących grupy bankowej zgodnie z art. 12 ust. 3, art. 22 ust. 1 oraz art. 73 ust. 3, szczególnie w odniesieniu do struktury prawnej grupy, zarządzania i struktury organizacyjnej wewnątrz grupy.
_______________
* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
1b)
w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)
instytucjami kredytowymi mającymi siedziby w państwach trzecich, których przedsiębiorstwo dominujące, będące instytucją kredytową, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej posiada siedzibę statutową w Unii
b)
ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)
możliwości uzyskania przez właściwe organy państw członkowskich informacji, opartych na danych o skonsolidowanej sytuacji finansowej, koniecznych do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi, finansowymi spółkami holdingowymi lub finansowymi spółkami holdingowymi o działalności mieszanej mającymi siedziby w Unii, które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe mające siedzibę w państwie trzecim, bądź też posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach; oraz
1c)
artykuł 69 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
Państwa członkowskie mogą wykorzystać możliwość określoną w ust. 1, gdy przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, założoną w tym samym państwie członkowskim co instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że podlega ona takiemu samemu nadzorowi, jaki ma zastosowanie do instytucji kredytowych, w szczególności normom ustanowionym w art. 71 ust. 1
2)
artykuł 71 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2.
Bez uszczerbku dla art. 68, 69 i 70, instytucje kredytowe kontrolowane przez dominujące finansowe spółki holdingowe w państwie członkowskim lub dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej w państwie członkowskim spełniają, w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 133, obowiązki określone w art. 75, 120, 123 oraz w sekcji 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Jeżeli dominująca finansowa spółka holdingowa w państwie członkowskim lub dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w państwie członkowskim kontroluje więcej niż jedną instytucję kredytową, akapit pierwszy ma zastosowanie jedynie do instytucji kredytowej objętej nadzorem skonsolidowanym zgodnie z art. 125 i 126.
3)
artykuł 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2.
Instytucje kredytowe kontrolowane przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe lub przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej spełniają obowiązki określone w rozdziale 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej lub tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Istotne przedsiębiorstwa zależne unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych lub unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej ujawniają informacje określone w załączniku XII część 1 ust. 5, na zasadzie nieskonsolidowanej lub na zasadzie subskonsolidowanej.
3a)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 72 a
1.
W przypadku, gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 2002/87/WE, szczególnie pod względem nadzoru opartego na ryzyku, właściwy organ odpowiedzialny za sprawowanie nadzoru skonsolidowanego może, po skonsultowaniu się z innymi zainteresowanymi właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór przedsiębiorstw zależnych, podjąć decyzję o zastosowaniu właściwego przepisu dyrektywy 2002/87/WE do tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
2.
Jeżeli finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2009/138/WE, szczególnie pod względem nadzoru opartego na ryzyku, właściwy organ odpowiedzialny za sprawowanie nadzoru skonsolidowanego może, w porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad grupą w sektorze ubezpieczeń, zastosować na poziomie tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej jedynie przepis tej dyrektywy, która dotyczy najważniejszego sektora finansowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.
3.
Organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany informuje EUNB oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010* (EUNUiPPE) o decyzjach podjętych na mocy ust. 1 i 2.
EUNB, EUNUiPPE i Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010** (EUNGiPW) – za pośrednictwem wspólnego komitetu – opracowują wytyczne mające na celu zbliżenie do siebie praktyk nadzorczych oraz w ciągu trzech lat od przyjęcia tych wytycznych opracowują projekt regulacyjnych norm technicznych.
Komisji przyznaje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym zgodnie z procedurą określoną w art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
___________________________________
* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.
** Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
3b)
artykuł 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowych, będących przedsiębiorstwami zależnymi, stosowania wymogów określonych w art. 75, 120 i 123 oraz sekcji 5 niniejszej dyrektywy na zasadzie subkonsolidowanej, jeżeli omawiane instytucje kredytowe, lub przedsiębiorstwa dominujące będące finansowymi spółkami holdingowymi lub finansowymi spółkami holdingowymi o działalności mieszanej, posiadają przedsiębiorstwa zależne w kraju trzecim, będące instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi lub spółkami zarządzania aktywami, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2002/87/WE, lub posiadają udziały kapitałowe w takich przedsiębiorstwach.
3c)
w art. 80 ust. 7 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)
kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, finansową spółką holdingową o profilu mieszanym, instytucją finansową, spółką zarządzania aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymogami ostrożnościowymi;
4)
w art. 84 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Jeżeli unijna dominująca instytucja kredytowa i jej przedsiębiorstwa zależne lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa i jej przedsiębiorstwa zależne lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej i jej przedsiębiorstwa zależne stosują metodę IRB w sposób jednolity, właściwe organy mogą zezwolić na to, aby minimalne wymogi określone w załączniku VII część 4 spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i jego przedsiębiorstwa zależne w ujęciu łącznym.
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie: 6.
Jeżeli metoda IRB ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową oraz przedsiębiorstwa od niej zależne lub przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową i przedsiębiorstwa od niej zależne, lub przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej i przedsiębiorstwa od niej zależne, właściwe organy nadzorcze poszczególnych osób prawnych prowadzą ścisłą współpracę zgodnie z art. 129-132.
4a)
w art. 89 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
e)
ekspozycje instytucji kredytowej wobec kontrahenta będącego przedsiębiorstwem wobec niej dominującym, przedsiębiorstwem od niej zależnym lub przedsiębiorstwem zależnym od przedsiębiorstwa wobec niej dominującego, pod warunkiem, że kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, finansową spółką holdingową o profilu mieszanym, instytucją finansową, spółką zarządzającą aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymaganiami ostrożnościowymi lub przedsiębiorstwem powiązanym relacją określoną w art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG, oraz ekspozycje między instytucjami kredytowymi, które spełniają wymogi określone w art. 80 ust. 8;
5)
artykuł 105 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie: 3.
Jeżeli zaawansowana metoda pomiaru ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową i jej przedsiębiorstwa zależne lub przez przedsiębiorstwa zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, właściwe organy dla poszczególnych podmiotów prawnych prowadzą ścisłą współpracę zgodnie z art. 129–132.
Odpowiedni wniosek musi zawierać elementy wymienione w załączniku X część 3.
4.
Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa oraz przedsiębiorstwa od niej zależne lub przedsiębiorstwa zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej stosują zaawansowaną metodę pomiaru w sposób jednolity, właściwe organy mogą zezwolić na to, aby kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku X część 3 spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i przedsiębiorstwa od niego zależne w ujęciu łącznym.
5a)
artykuł 122a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
W przypadku gdy dominująca instytucja kredytowa w UE, dominująca finansowa spółka holdingowa w UE lub dominująca spółka finansowa w UE o działalności mieszanej, lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych, jako jednostka inicjująca lub jednostka sponsorująca, sekurytyzuje ekspozycje z kilku instytucji kredytowych, firm inwestycyjnych lub innych instytucji finansowych objętych zakresem nadzoru skonsolidowanego, wymóg, o którym mowa w ust. 1, może zostać spełniony na podstawie skonsolidowanej sytuacji powiązanej dominującej instytucji kredytowej w UE lub dominującej finansowej spółki holdingowej w UE lub dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w UE.
Niniejszy ustęp ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy instytucje kredytowe, przedsiębiorstwa inwestycyjne lub instytucje finansowe, które utworzyły sekurytyzowane ekspozycje, zobowiązały się do przestrzegania wymogów określonych w ust. 6 oraz do terminowego dostarczania jednostce inicjującej lub jednostce sponsorującej i unijnej dominującej instytucji kredytowej, unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej lub unijnej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej informacji potrzebnych do spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 7.
6)
artykuł 125 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2.
Gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest dominująca finansowa spółka holdingowa w państwie członkowskim,
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w państwie członkowskim
, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, lub unijna dominująca spółka holdingowa o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy, które udzieliły zezwolenia tej instytucji kredytowej na mocy art. 6.
7)
artykuł 126 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 126
1.
Jeżeli przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej państwach członkowskich, jest ta sama dominująca finansowa spółka holdingowa w państwie członkowskim,
ta sama dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w państwie członkowskim,
ta sama unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, lub ta sama
unijna dominująca
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy odpowiadające instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie przyznane w tym państwie członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej.
Jeżeli przedsiębiorstwami dominującymi instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w co najmniej dwóch państwach członkowskich, są co najmniej dwie finansowe spółki holdingowe
lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej
, których siedziby zarządu znajdują się w różnych państwach członkowskich, a w każdym z tych państw członkowskich znajduje się instytucja kredytowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy odpowiadające instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwem dominującym co najmniej dwóch instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w Unii Europejskiej, jest ta sama finansowa spółka holdingowa lub ta sama finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej i jeżeli żadna z tych instytucji kredytowych nie uzyskała zezwolenia w państwie członkowskim, w którym ta finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej została założona, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy, które udzieliły zezwolenia instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej; ta ostatnia jest traktowana do celów niniejszej dyrektywy jako instytucja kredytowa kontrolowana przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.
3.
W szczególnych przypadkach właściwe organy mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od kryteriów określonych w ust. 1 i 2, jeżeli zastosowanie tych kryteriów okazałoby się niewłaściwe, mając na uwadze instytucje kredytowe i znaczenie prowadzonej przez nie działalności w poszczególnych krajach, oraz wyznaczyć inne organy jako właściwe do wykonywania nadzoru skonsolidowanego.
Przed zatwierdzeniem takiego odstąpienia właściwe organy dają odpowiedniej unijnej dominującej instytucji kredytowej, unijnej dominującej
finansowej spółce holdingowej, unijnej dominującej
finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej, lub instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej (stosownie do przypadku) możliwość wyrażenia opinii na temat tej decyzji.
4.
Właściwe organy powiadamiają Komisję o każdym porozumieniu objętym zakresem ust. 3.
8)
w art. 127 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie: 1.
Państwa członkowskie przyjmują w stosownych przypadkach wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej nadzorem skonsolidowanym.
Nie naruszając przepisów art. 135, konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w żadnym razie nie oznacza, że właściwe organy zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej
lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej
na zasadzie indywidualnej.
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie: 3.
Państwa członkowskie zapewniają właściwym organom odpowiedzialnym za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego możliwość żądania informacji określonych w art. 137 od przedsiębiorstw zależnych instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, które nie są objęte zakresem nadzoru skonsolidowanego.
W takim przypadku stosuje się procedury przekazywania i weryfikowania tych informacji określone w tym artykule.
9)
w art. 129 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 akapit pierwszy zdanie wprowadzające
otrzymuje brzmienie:
Oprócz obowiązków nałożonych przepisami niniejszej dyrektywy właściwe organy odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego nad unijnymi dominującymi instytucjami kredytowymi oraz instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe lub przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej wykonują następujące zadania:
b)
w ust. 2
akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
W przypadku wniosków o zezwolenia, o których mowa w art. 84 ust. 1, art. 87 ust. 9 i art. 105 oraz w załączniku III część 6, przedłożonych przez unijną dominującą instytucję kredytową i jej podmioty zależne lub wspólnie przez podmioty zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, właściwe organy współpracują ze sobą w ramach pełnych konsultacji w celu podjęcia decyzji, czy należy udzielić zezwolenia, oraz określenia ewentualnych warunków udzielenia takiego zezwolenia.
c)
w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
3.
Organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany i właściwe organy odpowiedzialne za nadzór przedsiębiorstw zależnych od unijnej dominującej instytucji kredytowej, od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej podejmują wszelkie starania, aby podjąć wspólną decyzję w sprawie stosowania art. 123 i 124 w celu określenia właściwego poziomu skonsolidowanych funduszy własnych tej grupy w odniesieniu do jej sytuacji finansowej i profilu ryzyka oraz poziomu funduszy własnych wymaganego do stosowania art. 136 ust. 2 w stosunku do każdego podmiotu w ramach grupy bankowej i w ujęciu skonsolidowanym
(ii)
akapit piąty otrzymuje brzmienie:
Decyzję o zastosowaniu art. 123, 124 i art. 136 ust. 2 podejmują odpowiednie właściwe organy odpowiedzialne za nadzorowanie przedsiębiorstw zależnych dominującej instytucji kredytowej w UE, dominującej finansowej spółki holdingowej w UE lub dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w UE w ujęciu indywidualnym lub subskonsolidowanym po należytym rozpatrzeniu opinii i zastrzeżeń wyrażonych przez organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany.
Jeżeli pod koniec okresu czterech miesięcy dowolny z zainteresowanych właściwych organów skieruje sprawę do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, właściwe organy odraczają podjęcie decyzji i czekają na decyzję, którą EUNB podejmuje zgodnie z art. 19 ust. 4 tego rozporządzenia, oraz podejmują swoją decyzję zgodnie z decyzją EUNB.
Termin czterech miesięcy uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia.
EUNB podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Sprawy nie kieruje się do EUNB, jeśli upłynął termin czterech miesięcy lub jeśli została podjęta wspólna decyzja.
(iii)
akapit dziewiąty otrzymuje brzmienie:
Wspólna decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym, i każda decyzja podjęta w przypadku braku wspólnej decyzji zgodnie z akapitem czwartym i piątym, są corocznie aktualizowane lub, w wyjątkowych przypadkach, gdy właściwy organ odpowiedzialny za nadzór przedsiębiorstw zależnych unijnej dominującej instytucji kredytowej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej zwraca się do organu odpowiedzialnego za nadzór skonsolidowany z pisemnym i w pełni uzasadnionym wnioskiem o aktualizację decyzji dotyczącej stosowania art. 136 ust. 2.
W tym ostatnim przypadku organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany może skierować aktualizację do właściwego organu składającego wniosek.
10)
w art. 131a ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
W kolegiach organów nadzoru mogą uczestniczyć właściwe organy odpowiedzialne za nadzór przedsiębiorstw zależnych od dominującej instytucji kredytowej w UE, od dominującej finansowej spółki holdingowej w UE lub od dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w UE i właściwe organy państwa przyjmującego, w którym ustanowiono istotne oddziały, o których mowa w art. 42a, w stosowanych przypadkach banki centralne, oraz, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem wymogów poufności równoważnych – zdaniem wszystkich właściwych organów – wymogom określonym w art.44-52, właściwe organy państw trzecich.
10a)
W art. 132 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
W szczególności, organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany nad dominującymi unijnymi instytucjami kredytowymi lub instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez dominujące unijne finansowe spółki holdingowe lub unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, przekazują wszystkie istotne informacje właściwym organom w innych państwach członkowskich, które to organy sprawują nadzór nad podmiotami zależnymi tych przedsiębiorstw dominujących.
Przy określaniu zakresu istotnych informacji brane jest pod uwagę znaczenie tych podmiotów zależnych w systemie finansowym danych państw członkowskich.
b) w akapicie 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)
określenie struktury prawnej grupy oraz systemu zarządzania i struktury organizacyjnej, w tym wszystkich jednostek regulowanych i nieregulowanych, nieregulowanych przedsiębiorstw zależnych oraz ważnych oddziałów należących do grupy, przedsiębiorstwa dominującego zgodnie z art. 12 ust. 3, art. 22 ust. 1 oraz art. 73 ust. 3, a także właściwych organów regulowanych jednostek grupy;»;
10b)
Art. 135 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 135
Państwa członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansową spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.
10c)
w art. 139 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
3.
Państwa członkowskie upoważniają swoje właściwe organy do wymiany informacji określonych w ust. 2, pod warunkiem, że w przypadku finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, instytucji finansowych lub przedsiębiorstw usług pomocniczych, zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że od właściwych organów wymaga się pełnienia roli nadzorczej w stosunku do tych instytucji lub przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw indywidualnych.
10d)
w art. 140 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.
Jeżeli instytucja kredytowa, finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej kontroluje jedno lub więcej przedsiębiorstw zależnych będących zakładami ubezpieczeń lub inne przedsiębiorstwa świadczące usługi inwestycyjne i objęte wymogiem uzyskania zezwolenia, właściwe organy i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania zakładów ubezpieczeń lub innych przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne, ściśle ze sobą współpracują.
Bez uszczerbku dla ich odpowiednich obowiązków, organy te przekazują sobie informacje mogące uprościć ich zadania i umożliwić nadzór nad działalnością i ogólną sytuacją finansową nadzorowanych przez nie przedsiębiorstw.
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.
Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany sporządzają wykazy finansowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej określonych w art. 71 ust. 2.
Wykazy te przekazywane są właściwym organom pozostałych państw członkowskich, EUNB oraz Komisji.
11)
artykuły 141 i 142 otrzymują brzmienie:
Artykuł 141
Jeżeli przy stosowaniu niniejszej dyrektywy właściwe organy danego państwa członkowskiego w szczególnych przypadkach chcą sprawdzić informacje dotyczące instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej, instytucji finansowej, przedsiębiorstwa usług pomocniczych, spółki holdingowej o profilu mieszanym, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 137 lub przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 127 ust. 3 mających siedzibę w innym państwie członkowskim, o przeprowadzenie takiej weryfikacji zwracają się do właściwych organów tego państwa członkowskiego.
Organy otrzymujące taki wniosek uwzględniają go w ramach swoich kompetencji, przeprowadzając weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiając jej przeprowadzenie przez organy składające wniosek, lub umożliwiając jej przeprowadzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.
Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza jej we własnym zakresie.
Artykuł 142
Bez uszczerbku dla przepisów prawa karnego, państwa członkowskie zapewniają możliwość nakładania kar lub przyjmowania środków mających na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń w stosunku do finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej i spółek holdingowych o profilu mieszanym lub osób faktycznie nimi zarządzających, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu wykonania art. 124–141 oraz niniejszego artykułu.
Właściwe organy ściśle ze sobą współpracują, aby zapewnić, by przedmiotowe kary lub środki przyniosły pożądane skutki, szczególnie w przypadku, gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, lub spółki holdingowej o profilu mieszanym nie mieści się w siedzibie zarządu tej spółki.
12)
w art. 143 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie: 1.
Jeżeli instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, której siedziba znajduje się w państwie trzecim, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu na mocy art. 125 i 126, właściwe organy sprawdzają, czy instytucja kredytowa podlega nadzorowi skonsolidowanemu właściwego organu państwa trzeciego, równoważnego organowi podlegającemu zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Sprawdzenia dokonuje, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, posiadającego zezwolenie udzielone w Unii Europejskiej, lub z własnej inicjatywy, właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, gdyby zastosowano ust. 3.
Właściwy organ zasięga opinii innych właściwych organów, których to dotyczy.
b)
w ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
Właściwe organy mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, której siedziba statutowa znajduje się w Unii, oraz mogą zastosować przepisy w sprawie nadzoru skonsolidowanego do skonsolidowanej pozycji tej finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
12a)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
Artykuł 146a
Państwa członkowskie wymagają od instytucji kredytowych corocznego publikowania na poziomie grupy bankowej opisu, w pełnej formie lub poprzez zamieszczenie odniesień do informacji równoważnych, swojej struktury prawnej, systemu zarządzania i struktury organizacyjnej.
13)
w załączniku X wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3a
Zmiany w dyrektywie 2009/138/WE
W dyrektywie 2009/138/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
W art. 249 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje zainteresowanym organom nadzoru oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru nad Ubezpieczeniami i Pracowniczymi Programami Emerytalnymi ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 EUNUiPPE) wszystkie informacje dotyczące grupy, zgodnie z art. 19, art. 51 ust. 1 oraz art. 254 ust. 2, a w szczególności dotyczące struktury prawnej grupy, zarządzania i struktury organizacyjnej grupy.
___________________________
* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.».
2)
w art. 212 ust. 1 lit. f) i g) otrzymują brzmienie:
f)
»ubezpieczeniowa spółka holdingowa« oznacza jednostkę dominującą, która nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej […] i której główna działalność polega na nabywaniu i posiadaniu udziałów kapitałowych w jednostkach zależnych, o ile jednostki te są wyłącznie lub głównie zakładami ubezpieczeń bądź zakładami reasekuracji lub zakładami ubezpieczeń albo zakładami reasekuracji państw trzecich, z których to jednostek zależnych co najmniej jedna jest zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji;
g)
»ubezpieczeniowa spółka holdingowa prowadząca działalność mieszaną« oznacza jednostkę dominującą inną niż zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń państwa trzeciego, zakład reasekuracji, zakład reasekuracji państwa trzeciego, ubezpieczeniowa spółka holdingowa czy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, posiadającą wśród swoich jednostek zależnych co najmniej jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;»;
ga)
»finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej« oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 15 dyrektywy 2002/87/WE. »
3)
w art. 213 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
2.
Państwa członkowskie zapewniają stosowanie nadzoru na poziomie grupy:
a)
do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji posiadających udziały kapitałowe w przynajmniej jednym zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji, zakładzie ubezpieczeniowym państwa trzeciego lub zakładzie reasekuracji państwa trzeciego – zgodnie z art. 218–258;
b)
do zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej mająca siedzibę statutową w Unii – zgodnie z art. 218–258;
c)
do zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej mająca siedzibę w państwie trzecim lub zakład ubezpieczeń państwa trzeciego albo zakład reasekuracji państwa trzeciego – zgodnie z art. 260–263;
d)
do zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, których jednostką dominującą jest ubezpieczeniowa spółka holdingowa prowadząca działalność mieszaną – zgodnie z art. 265.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), jeśli zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, lub ubezpieczeniowa spółka holdingowa, lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej mająca siedzibę statutową w Unii jest albo zakładem powiązanym z podmiotem regulowanym, albo finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, podlegającym dodatkowemu nadzorowi zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE, organ sprawujący nadzór nad grupą może po konsultacji z innymi zainteresowanymi organami nadzoru podjąć decyzję o niesprawowaniu nadzoru w zakresie koncentracji ryzyka, o którym mowa w art. 244 niniejszej dyrektywy, lub nadzoru w zakresie transakcji wewnątrz grupy, o którym mowa w art. 245 niniejszej dyrektywy, albo obu tych rodzajów nadzoru, na poziomie danego zakładu ubezpieczeń posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały w innym zakładzie, bądź danej ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
3a.
Jeżeli finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 2002/87/WE, w szczególności jeżeli chodzi o nadzór oparty na ryzyku, organ sprawujący nadzór nad grupą, po konsultacji z innymi zainteresowanymi organami nadzorczymi, może zastosować jedynie odpowiednie przepisy dyrektywy 2002/87/WE do tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
3b.
Jeżeli finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2006/48/WE, w szczególności jeżeli chodzi o nadzór oparty na ryzyku, organ sprawujący nadzór nad grupą, w porozumieniu z organem odpowiedzialnym za nadzór skonsolidowany w sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych, może zastosować jedynie przepisy dyrektywy dotyczącej najważniejszego sektora w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.
3c.
Organ sprawujący nadzór nad grupą informuje Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (EUNB) i EUNUiPPE o decyzjach podjętych na mocy ust. 3a i 3b.
EUNB, EUNUiPPE i Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010** (EUNGiPW) – za pośrednictwem Wspólnego Komitetu – opracowują wytyczne mające na celu zbliżenie do siebie praktyk nadzorczych oraz w ciągu trzech lat od przyjęcia tych wytycznych opracowują projekt regulacyjnych norm technicznych.
Komisji przyznaje się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym zgodnie z procedurą określoną w art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
____________________________
* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
** Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
4)
artykuł 214 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.
Sprawowanie nadzoru nad grupą zgodnie z art. 213 nie pociąga za sobą w żadnym razie obowiązku organów nadzoru do prowadzenia nadzoru nad zakładem ubezpieczeń państwa trzeciego, nad zakładem reasekuracji państwa trzeciego, nad ubezpieczeniową spółką holdingową, nad finansową spółką holdingową o działalności mieszanej ani nad ubezpieczeniową spółką holdingową prowadzącą działalność mieszaną, rozpatrywanymi indywidualnie, bez uszczerbku dla art. 257 w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej.
5)
w art. 215 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
1.
Jeżeli zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub ubezpieczeniowa spółka holdingowa, lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit a) i b), same są jednostką zależną innego zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub ubezpieczeniowej spółki holdingowej, lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą statutową w Unii, art. 218–258 mają zastosowanie tylko na poziomie najwyższego dominującego zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą statutową w Unii.
2.
Jeśli najwyższy dominujący zakład ubezpieczeń lub najwyższy dominujący zakład reasekuracji lub najwyższa dominująca ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub najwyższa dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą statutową w Unii, o których mowa w ust. 1, jest jednostką zależną zakładu podlegającego dodatkowemu nadzorowi zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE, organ sprawujący nadzór nad grupą może po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru podjąć decyzję o nieprowadzeniu nadzoru w zakresie koncentracji ryzyka, o którym mowa w art. 244, nadzoru w zakresie transakcji wewnątrz grupy, o którym mowa w art. 245, lub obu tych rodzajów nadzoru, na poziomie najwyższego zakładu dominującego.
6)
artykuł 216 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.
Jeśli zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały w innym zakładzie, lub ubezpieczeniowa spółka holdingowa, lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą statutową w Unii, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit. a) i b), nie ma siedziby statutowej w tym samym państwie członkowskim, co najwyższy zakład dominujący na poziomie Unii, o którym mowa w art. 215, państwa członkowskie mogą umożliwić swoim organom nadzoru podjęcie – po konsultacji z organem sprawującym nadzór nad grupą oraz najwyższym zakładem dominującym na poziomie Wspólnoty – decyzji o objęciu nadzorem nad grupą najwyższego dominującego zakładu ubezpieczeń na poziomie krajowym, najwyższego dominującego zakładu reasekuracji na poziomie krajowym lub najwyższej ubezpieczeniowej spółki holdingowej, lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej na poziomie krajowym.
7)
artykuł 219 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 219
Częstotliwość obliczeń
1.
Organ sprawujący nadzór nad grupą zapewnia przeprowadzanie obliczeń, o których mowa w art. 218 ust. 2 i 3, przez zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie albo przez ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z częstotliwością co najmniej raz do roku.
Stosowne dane do obliczeń oraz ich wyniki są przekazywane organowi sprawującemu nadzór nad grupą przez zakład ubezpieczeń lub reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub, w przypadku gdy na czele grupy nie znajduje się zakład ubezpieczeń ani zakład reasekuracji, przez ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub przez zakład należący do grupy wyznaczony przez organ sprawujący nadzór nad grupą po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru i samą grupą.
2.
Zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji, ubezpieczeniowa spółka holdingowa oraz finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej stale monitorują kapitałowy wymóg wypłacalności grupy.
Jeśli profil ryzyka grupy znacznie odbiega od założeń stanowiących podstawę ostatnio zgłoszonego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, dana grupa bezzwłocznie dokonuje ponownego obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy i informuje organ sprawujący nadzór nad grupą o wyniku obliczeń.
Jeżeli istnieją dane sugerujące, że profil ryzyka grupy uległ znacznej zmianie od ostatniego zgłoszenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, organ sprawujący nadzór nad grupą może zażądać ponownego obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy.
8)
artykuł 226 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 226
Pośredniczące ubezpieczeniowe spółki holdingowe
1.
Przy obliczaniu wypłacalności grupy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który posiada udziały w powiązanym zakładzie ubezpieczeń, w powiązanym zakładzie reasekuracji, w zakładzie ubezpieczeń państwa trzeciego lub w zakładzie reasekuracji państwa trzeciego, za pośrednictwem ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, uwzględnia się sytuację tej pośredniczącej ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Pośredniczącą ubezpieczeniową spółkę holdingową lub pośredniczącą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej traktuje się, wyłącznie do celów tego obliczenia, tak jakby była zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym, w odniesieniu do kapitałowego wymogu wypłacalności, przepisom określonym w tytule I rozdział VI sekcja 4 podsekcje 1, 2 i 3, oraz tak jakby podlegała warunkom określonym w tytule I rozdział VI sekcja 3 podsekcje 1, 2 i 3 w odniesieniu do środków własnych dopuszczalnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności.
2.
W przypadku gdy pośrednicząca ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub pośrednicząca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej ma zobowiązania podporządkowane lub inne dopuszczalne środki własne objęte limitami zgodnie z art. 98, uznaje się je za dopuszczalne środki własne do wysokości obliczonej poprzez zastosowanie limitów określonych w art. 98 do wysokości całkowitych dopuszczalnych środków własnych na poziomie grupy, jakiej brakuje do spełnienia kapitałowego wymogu wypłacalności na poziomie grupy.
Wszelkie dopuszczalne środki własne pośredniczącej ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub pośredniczącej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, które – gdyby należały do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji – wymagałyby uprzedniego zatwierdzenia przez organ nadzoru zgodnie z art. 90, mogą być uwzględniane w obliczeniu wypłacalności grupy jedynie w takim zakresie, w jakim zostały należycie zatwierdzone przez organ sprawujący nadzór nad grupą.
9)
artykuł 231 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.
W przypadku złożenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jego zakłady powiązane bądź wspólnie przez zakłady powiązane z ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej wniosku o zezwolenie na obliczanie skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie na podstawie modelu wewnętrznego zainteresowane organy nadzoru podejmują współpracę w celu przyjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia takiego zezwolenia oraz w celu określenia ewentualnych warunków, którym ono podlega.
10)
artykuł 233 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
5.
Artykuł 231 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jego zakłady powiązane bądź wspólnie przez zakłady powiązane z ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej wniosku o zezwolenie na obliczanie kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie na podstawie modelu wewnętrznego.
11)
w tytule III rozdziale II sekcji 1 tytuł podsekcji 5 otrzymuje brzmienie:
Nadzór nad wypłacalnością grupy w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji będących jednostkami zależnymi ubezpieczeniowej spółki holdingowej oraz finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
12)
artykuł 235 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 235
Wypłacalność grupy w przypadku ubezpieczeniowej spółki holdingowej oraz finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej
1.
W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji są jednostkami zależnymi ubezpieczeniowej grupy kapitałowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, organ sprawujący nadzór nad grupą zapewnia obliczanie wypłacalności grupy na poziomie ubezpieczeniowej grupy kapitałowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z zastosowaniem przepisów art. 220 ust. 2 do art. 233.
2.
Do celów tego obliczenia jednostkę dominującą traktuje się tak, jakby była zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym w odniesieniu do kapitałowego wymogu wypłacalności przepisom określonym w tytule I rozdział VI sekcja 4 podsekcje 1, 2 i 3, oraz podlegała warunkom określonym w tytule I rozdział VI sekcja 3 podsekcje 1, 2 i 3 w odniesieniu do środków własnych dopuszczalnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności.
13)
artykuł 243 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 243
Jednostki zależne ubezpieczeniowej spółki holdingowej oraz finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej
Artykuły 236–242 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji będących jednostkami zależnymi ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
14)
artykuł 244 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz ubezpieczeniowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej zgłaszania organowi sprawującemu nadzór nad grupą regularnie, ale nie rzadziej niż raz w roku, wszelkich przypadków znacznej koncentracji ryzyka na poziomie grupy, chyba że zastosowanie ma art. 215 ust. 2.
Niezbędne informacje są przekazywane organowi sprawującemu nadzór nad grupą przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stojący na czele grupy lub, jeżeli na jej czele nie stoi zakład ubezpieczeń ani zakład reasekuracji, przez ubezpieczeniową spółkę holdingową, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub przez należący do grupy zakład ubezpieczeń bądź zakład reasekuracji wyznaczony przez organ sprawujący nadzór nad grupą, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru i z grupą.
Koncentracja ryzyka podlega nadzorowi prowadzonemu przez organ sprawujący nadzór nad grupą.
15)
artykuł 245 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.
Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej zgłaszania organowi sprawującemu nadzór nad grupą regularnie, ale nie rzadziej niż raz w roku, wszelkich istotnych transakcji wewnątrz grupy dokonywanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji należące do grupy, w tym transakcji z osobą fizyczną mającą bliskie powiązania z zakładem należącym do grupy, chyba że zastosowanie ma art. 215 ust. 2.
Ponadto państwa członkowskie wymagają zgłaszania szczególnie istotnych transakcji wewnątrz grupy w możliwie najkrótszym terminie.
Niezbędne informacje są przekazywane organowi sprawującemu nadzór nad grupą przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stojący na czele grupy lub, jeżeli grupie nie przewodzi zakład ubezpieczeń bądź zakład reasekuracji, przez ubezpieczeniową spółkę holdingową, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub należący do grupy zakład ubezpieczeń bądź zakład reasekuracji wyznaczony przez organ sprawujący nadzór nad grupą, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru i z grupą.
Transakcje wewnątrz grupy podlegają nadzorowi prowadzonemu przez organ sprawujący nadzór nad grupą.
16)
w art. 246 ust. 4 akapity pierwszy, drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
4.
»4.
Państwa członkowskie wymagają od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie bądź od ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej przeprowadzania na poziomie grupy oceny wymaganej zgodnie z art. 45.
Własna ocena ryzyka i wypłacalności przeprowadzana na poziomie grupy jest nadzorowana przez organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z przepisami rozdziału III.
Jeżeli obliczanie wypłacalności na poziomie grupy prowadzi się zgodnie z metodą 1, o której mowa w art. 230, zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej demonstruje organowi sprawującemu nadzór nad grupą właściwe zrozumienie różnicy między sumą kapitałowych wymogów wypłacalności wszystkich powiązanych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji należących do grupy a skonsolidowanym kapitałowym wymogiem wypłacalności grupy.
Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie bądź ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej może, pod warunkiem uzyskania zgody organu sprawującego nadzór nad grupą, przeprowadzać wszelkie oceny wymagane zgodnie z art. 45 jednocześnie na poziomie grupy i na poziomie dowolnej jednostki zależnej należącej do grupy, oraz sporządzać jeden dokument obejmujący wszystkie te oceny.»;
17)
artykuł 247 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
'b)
jeżeli na czele grupy nie stoi zakład ubezpieczeń ani zakład reasekuracji, zadania organu sprawującego nadzór nad grupą wykonuje organ nadzoru wyznaczony zgodnie z następującymi zasadami:
(i)
jeżeli jednostka dominująca zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji jest ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej – organ nadzoru, który wydał zezwolenie temu zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji;
(ii)
jeżeli więcej niż jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z siedzibą statutową w Unii ma jako jednostkę dominującą tę samą ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, a jeden z tych zakładów uzyskał zezwolenie w państwie członkowskim, w którym ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej ma siedzibę statutową – organ nadzoru zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który uzyskał zezwolenie w tym państwie członkowskim;
(iii)
jeżeli grupie przewodzi więcej niż jedna ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej i spółki te mają siedziby statutowe w różnych państwach członkowskich, a w każdym z tych państw członkowskich znajduje się zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji – organ nadzoru zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z największą sumą bilansową;
(iv)
jeżeli więcej niż jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z siedzibą statutową w Unii ma jako jednostkę dominującą tę samą ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej i żaden z tych zakładów nie uzyskał zezwolenia w państwie członkowskim, w którym ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej ma siedzibę statutową – organ nadzoru, który wydał zezwolenie zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji z największą sumą bilansową; lub
(v)
jeżeli grupa nie posiada jednostki dominującej oraz w okolicznościach niewymienionych w pkt (i) do (iv) – organ nadzoru, który wydał zezwolenie zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji z największą sumą bilansową.
18)
w art. 256 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
1.
Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji posiadających udziały kapitałowe w innych zakładach oraz od ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej publikowania raz w roku sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy.
Artykuły 51 i 53–55 stosuje się odpowiednio.
2.
Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej może, pod warunkiem uzyskania zgody organu sprawującego nadzór nad grupą, przedstawiać pojedyncze sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej obejmujące:
a)
informacje na poziomie grupy, których ujawnianie jest wymagane zgodnie z ust. 1;
b)
informacje dotyczące dowolnej jednostki zależnej w grupie, z których każda powinna być rozpoznawalna oraz których ujawnianie jest wymagane zgodnie z art. 51 i 53-55.
Przed wydaniem zgody na podstawie akapitu pierwszego organ sprawujący nadzór nad grupą konsultuje się z członkami kolegium organów nadzoru i należycie uwzględnia wszelkie ich opinie i zastrzeżenia.
19)
artykuł 257 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 257
Organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej
Państwa członkowskie wymagają, by wszystkie osoby, które faktycznie zarządzają ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, spełniały wymogi dotyczące kompetencji i reputacji związane z wykonywaniem ich obowiązków.
Artykuł 42 stosuje się odpowiednio.
20)
w art. 258 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
1.
Jeżeli zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji w grupie nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 218–246, lub jeżeli wymogi te są spełnione, ale wypłacalność może mimo to być zagrożona, lub jeżeli transakcje wewnątrz grupy lub koncentracja ryzyka stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, następujące organy podejmują jak najszybciej niezbędne środki w celu naprawy sytuacji:
a)
w przypadku ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej – organ sprawujący nadzór nad grupą;
b)
w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji – organy nadzoru.
Jeżeli w przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), organ sprawujący nadzór nad grupą nie jest jednym z organów nadzoru państwa członkowskiego, w którym ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej ma siedzibę statutową, organ sprawujący nadzór nad grupą informuje te organy nadzoru o swoich ustaleniach w celu umożliwienia im podjęcia niezbędnych środków.
Jeżeli w przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), organ sprawujący nadzór nad grupą nie jest jednym z organów nadzoru państwa członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma siedzibę statutową, organ sprawujący nadzór nad grupą informuje te organy nadzoru o swoich ustaleniach w celu umożliwienia im podjęcia niezbędnych środków.
Bez uszczerbku dla ust. 2 państwa członkowskie określają środki, jakie ich organy nadzoru mogą podejmować w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej.
Zainteresowane organy nadzoru, w tym organ sprawujący nadzór nad grupą, w stosownych przypadkach koordynują podejmowane przez siebie środki.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów prawa karnego państwa członkowskie nakładają sankcję lub podejmują środki w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej naruszających przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu transpozycji niniejszego tytułu, albo w odniesieniu do osób faktycznie zarządzających tymi przedsiębiorstwami.
Organy nadzoru współpracują ściśle ze sobą w celu zapewnienia skuteczności takich sankcji lub środków, szczególnie w przypadku gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej nie znajduje się w tym samym państwie członkowski co jej siedziba statutowa.
21)
artykuł 262 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 262
Przedsiębiorstwa dominujące zarejestrowane w państwie trzecim: brak równoważności
1.
Jeżeli brak równoważnego nadzoru, o którym mowa w art. 260, państwa członkowskie stosują wobec zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji albo art. 218–258, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, z wyjątkiem art. 236–243, albo jedną z metod określonych w ust. 2.
Na poziomie ubezpieczeniowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zakładu ubezpieczeń państwa trzeciego lub zakładu reasekuracji państwa trzeciego stosuje się ogólne zasady i metody określone w art. 218–258.
Wyłącznie do celów obliczania wypłacalności grupy jednostkę dominującą traktuje się tak, jakby była zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym warunkom określonym w tytule 1 rozdział VI sekcja 3 podsekcje 1, 2 i 3 w odniesieniu do środków własnych dopuszczalnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności oraz:
a)
kapitałowemu wymogowi wypłacalności określonemu zgodnie z przepisami art. 226, jeżeli jednostka dominująca jest ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej;
b)
kapitałowemu wymogowi wypłacalności określonemu zgodnie z przepisami art. 227, jeżeli jednostka dominująca jest zakładem ubezpieczeń państwa trzeciego lub zakładem reasekuracji państwa trzeciego.
2.
Państwa członkowskie zezwalają swoim organom nadzoru na stosowanie innych metod zapewniających odpowiedni nadzór nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w grupie.
Metody te są uzgodnione z organem sprawującym nadzór nad grupą po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru.
Organy nadzoru mogą w szczególności wymagać utworzenia ubezpieczeniowej spółki holdingowej z siedzibą statutową w Unii lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą statutową w Unii i stosować przepisy niniejszego tytułu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie, której przewodzi taka ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej.
Wybiera się metody umożliwiające realizację celów nadzoru nad grupą określonych w niniejszym tytule i zgłasza się je innym zainteresowanym organom nadzoru oraz Komisji.
22)
w art. 263 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
Jeżeli jednostka dominująca, o której mowa w art. 260, sama jest jednostką zależną ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą statutową w państwie trzecim lub zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji państwa trzeciego, państwa członkowskie dokonują weryfikacji, o której mowa w art. 260, jedynie na poziomie najwyższej jednostki dominującej będącej ubezpieczeniową spółką holdingową państwa trzeciego, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej państwa trzeciego, zakładem ubezpieczeń państwa trzeciego lub zakładem reasekuracji państwa trzeciego.
W przypadku braku równoważnego nadzoru, o którym mowa w art. 260, państwa członkowskie mogą jednak przeprowadzić nową weryfikację na niższym poziomie, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma jednostkę dominującą, czy to na poziomie ubezpieczeniowej spółki holdingowej państwa trzeciego, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej państwa trzeciego, zakładu ubezpieczeń państwa trzeciego, czy też zakładu reasekuracji państwa trzeciego.
Artykuł 3 b
Przegląd
Komisja dokonuje pełnego przeglądu dyrektywy 2002/87/WE, w tym aktów delegowanych i aktów wykonawczych przyjętych na mocy tej dyrektywy.
W następstwie tego przeglądu do dnia 31 grudnia 2012 r.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące w szczególności zakresu stosowania dyrektywy, w tym kwestii, czy należy rozszerzyć ten zakres za pomocą przeglądu art. 3, i stosować dyrektywę do jednostek nieregulowanych, w szczególności spółek celowych.
Sprawozdanie to powinno również obejmować kryteria identyfikacji konglomeratów finansowych należących do szerszych grup niefinansowych, których działalność w sektorze bankowości, sektorze ubezpieczeń i sektorze usług inwestycyjnych są faktycznie istotne na wewnętrznym rynku usług finansowych.
Komisja powinna również rozważyć, czy Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem Wspólnego Komitetu powinny określić wytyczne dla oceny takiej faktycznie istotnej działalności.
W tym samym kontekście sprawozdanie powinno również obejmować istotne pod względem systemowym konglomeraty finansowe, których wielkość, system wzajemnych połączeń lub złożoność sprawiają, że są one szczególnie narażone, wskazanych analogicznie do zmieniających się standardów Rady Stabilności Finansowej oraz Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego.
Ponadto w sprawozdaniu należy rozważyć możliwość wprowadzenia obowiązkowych testów warunków skrajnych.
W razie konieczności w wyniku sprawozdaniu zostaną opracowane odpowiednie wnioski ustawodawcze.
Artykuł 4 Transpozycja
1.
Państwa członkowskie
wprowadzają w życie
przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów
art. 1–3
niniejszej dyrektywy
w terminie do …
*
Proszę wstawić datę Dz.U.: 18 miesięcy po tej dacie lub dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
.
Państwa członkowskie
niezwłocznie
przekazują Komisji tekst tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
1a.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania art. 3a niniejszej dyrektywy od ...
**
Proszę wstawić datę Dz.U.: 1 stycznia 2013 (data stosowania dyrektywy Wypłacalność II) lub 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, w zależności od tego, która z nich jest późniejsza.
*
.
Państwa członkowskie
niezwłocznie przekazują Komisji tekst
tych przepisów
wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą
.
1b.
W terminie do dnia 22 lipca 2013 r. państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2 ust. 1 i ust..
2 lit. a) oraz art. 11a niniejszej dyrektywy zmieniających art. 1, art. 2 ust. 4, 5a) i 16, art. 3 ust. 2 oraz art. 30a dyrektywy 2002/87/WE w takim zakresie, w jakim te przepisy dotyczą zarządzających alternatywnych funduszy inwestycyjnych.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
1c.
Przepisy, o których mowa w niniejszym artykule, przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie ▌ dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
W załącznikach I i II do dyrektywy 98/78/WE wprowadza się następujące zmiany:
A.
w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
1)
W sekcji 2,1. ▌:
a)
w
akapicie czwartym
tiret drugie otrzymuje brzmienie:
–
jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest powiązany z ubezpieczeniową grupą kapitałową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, która ma swoją siedzibę statutową w tym samym państwie członkowskim co zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, oraz jeżeli ubezpieczeniowa grupa kapitałowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej oraz powiązany zakład ubezpieczeń lub powiązany zakład reasekuracji uwzględnione są w dokonywanym obliczeniu.
b)
akapit piąty otrzymuje brzmienie:
Państwa członkowskie mogą także odstąpić od obliczania skorygowanej wypłacalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jeżeli chodzi o zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powiązany z innym zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, ubezpieczeniową grupą kapitałową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, które mają swoją siedzibę statutową w innym państwie członkowskim, oraz jeżeli właściwe organy tych państw porozumiały się co do przekazania funkcji nadzoru dodatkowego właściwym organom drugiej strony.
2)
punkt 2.2. otrzymuje brzmienie: 2.2.
Pośredniczące ubezpieczeniowe grupy kapitałowe i pośredniczące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej
W przypadku obliczania skorygowanej wypłacalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który posiada udziały w powiązanym zakładzie ubezpieczeń, w powiązanym zakładzie reasekuracji, w zakładzie ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub w zakładzie reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, poprzez ubezpieczeniową grupę kapitałową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, uwzględnia się sytuację pośredniczącej ubezpieczeniowej grupy kapitałowej lub pośredniczącej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Jedynie dla potrzeb tego obliczenia, dokonywanego zgodnie z ogólnymi przepisami i metodami opisanymi w niniejszym załączniku, ta ubezpieczeniowa grupa kapitałowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej jest traktowana tak jakby była zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym wymogowi wypłacalności równej zero oraz podlegającym tym samym warunkom co warunki określone w art. 16 dyrektywy 73/239/EWG, w art. 27 dyrektywy 2002/83/WE lub w art. 36 dyrektywy 2005/68/WE w odniesieniu do pozycji kwalifikujących się do marginesu wypłacalności.
B.
w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
1)
tytuł otrzymuje brzmienie:
DODATKOWY NADZÓR NAD ZAKŁADAMI UBEZPIECZEŃ LUB ZAKŁADAMI REASEKURACJI BĘDĄCYMI PODMIOTAMI ZALEŻNYMI UBEZPIECZENIOWEJ GRUPY KAPITAŁOWEJ, FINANSOWEJ SPÓŁKI HOLDINGOWEJ O DZIAŁALNOŚCI MIESZANEJ, ZAKŁADU UBEZPIECZEŃ MIESZCZĄCEGO SIĘ W PAŃSTWIE TRZECIM LUB ZAKŁADU REASEKURACJI MIESZCZĄCEGO SIĘ W PAŃSTWIE TRZECIM
2)
w pkt 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: 1.
W przypadku dwóch lub większej liczby zakładów ubezpieczeń, o których mowa w art. 2 ust. 2, będących podmiotami zależnymi ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim i mających siedziby w różnych państwach członkowskich, właściwe organy zapewniają spójne stosowanie metody opisanej w niniejszym załączniku.
3)
w punkcie 2 tiret drugie i trzecie oraz akapit następujący po tiret trzecim otrzymują brzmienie:
– jeżeli ten zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jeden lub większa liczba innych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, dla których zostały wydane zezwolenia w tym samym państwie członkowskim, mają za zakład macierzysty tę samą ubezpieczeniową grupę kapitałową, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim oraz jeżeli zakład ten jest uwzględniony w przewidzianych w niniejszym załączniku obliczeniach wykonywanym dla jednego z innych zakładów,
–
jeżeli ten zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jeden lub większa liczba innych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, dla których zostały wydane zezwolenia w innych państwach członkowskich, mają za zakład macierzysty tę samą ubezpieczeniową grupę kapitałową, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim oraz jeżeli umowa przyznająca sprawowanie dodatkowego nadzoru, o którym mowa w niniejszym załączniku, organom nadzoru innego państwa członkowskiego została zawarta zgodnie z art. 4 ust. 2.
Jeżeli ubezpieczeniowe grupy kapitałowe,
finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej
lub zakłady ubezpieczeń lub reasekuracji mieszczące się w państwie trzecim posiadają udziały sukcesywne w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej,
finansowych spółkach holdingowych o działalności mieszanej
lub w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, państwa członkowskie mogą stosować obliczenia przewidziane w niniejszym załączniku tylko na poziomie ostatniego zakładu macierzystego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego ubezpieczeniową grupą kapitałową, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub zakładem reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim.
4)
punkt 3 otrzymuje brzmienie: 3.
Właściwe organy dopilnowują, aby na poziomie ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej,
zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim
zostały dokonane obliczenia analogiczne do opisanych w załączniku I.
Analogiczność ta polega na stosowaniu ogólnych zasad i metod opisanych w załączniku I na poziomie ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim.
Jedynie do potrzeb obliczenia zakład macierzysty traktowany jest w taki sposób jakby stanowił zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji podlegający następującym warunkom:
–
wymogowi wypłacalności równej zero, jeżeli jest on ubezpieczeniową grupą kapitałową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej,
–
wymogowi wypłacalności określonemu zgodnie z zasadami zawartymi w pkt 2.3 załącznika I, jeżeli jest on zakładem ubezpieczeń mającym swoją siedzibę statutową w państwie trzecim lub zakładem reasekuracji mającym swoją siedzibę statutową w państwie trzecim,
–
takim samym warunkom jak warunki określone w art. 16 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG lub w art. 18 dyrektywy 79/267/EWG w odniesieniu do pozycji kwalifikujących się do marginesu wypłacalności.
ZAŁĄCZNIK II
W załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE w pkt „II.
Techniczne metody obliczania” opis metod 3 i 4zastępuje się następującym tekstem:
Metoda 3: »Metoda łączona«
Właściwe organy mogą dopuścić łączenie metody 1 i metody 2.
ZAŁĄCZNIK III
W dyrektywie 2006/48/WE w załączniku X część 3 sekcja 3 pkt 30 otrzymuje brzmienie: 30.
Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa i jej podmioty zależne lub podmioty zależne dominującej unijnej finansowej spółki holdingowej lub dominującej unijnej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej zamierzają zastosować zaawansowaną metodę pomiaru, muszą one w odpowiednim wniosku zawrzeć opis metod stosowanych podczas alokacji kapitału ryzyka operacyjnego poszczególnym podmiotom grupy.
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ
Oświadczenie Parlamentu Europejskiego
Ze względu na szczególne okoliczności towarzyszące usługom finansowym oraz na europejską architekturę nadzoru tabele korelacji mają kluczowe znaczenie.
Niniejszym oświadcza się, że porozumienie osiągnięte pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w czasie rozmów trójstronnych w dniu 1 czerwca 2011 r. w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego nie przesądza o wynikach międzyinstytucjonalnych negocjacji dotyczących tabel korelacji.
Oświadczenie Rady
Niniejszym oświadcza się, że porozumienie osiągnięte pomiędzy Radą a Parlamentem Europejskim w czasie rozmów trójstronnych w dniu 1 czerwca 2011 r. w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego ze względu na specyfikę tego dossier nie przesądza ani o stanowisku Rady ani o wynikach międzyinstytucjonalnych negocjacji dotyczących tabel korelacji.
Oświadczenie Komisji
Komisja z zadowoleniem przyjmuje wyniki negocjacji dotyczących tego dokumentu.
Przypomina, że zależy jej, by państwa członkowskie tworzyły tabele korelacji łączące przyjmowane środki transpozycji z przedmiotową dyrektywą UE i by przekazywały informacje o tych tabelach Komisji w ramach transpozycji prawodawstwa UE – w interesie obywateli, lepszego stanowienia prawa i zwiększania jego przejrzystości oraz w celu pomocy w analizie tego, na ile przepisy krajowe są zgodne z przepisami unijnymi.
Komisja będzie nadal dokładała starań, by znaleźć – wraz z Parlamentem Europejskim i Radą – odpowiednie rozwiązanie tej horyzontalnej kwestii instytucjonalnej.
