ZAPYTANIE PISEMNE E-0387/05
złożone przez: Roger Helmer (PPE-DE) , Jacek Saryusz-Wolski (PPE-DE) , Monika Beňová (PSE) , Jana Hybášková (PPE-DE) , Peter Baco (NI) oraz Jacques Toubon (PPE-DE)
do Komisji
(8 luty 2005)
Dotyczy: Nowej słowackiej ustawy zagrażającej placówkom szkolnictwa wyższego państw UE w oferowaniu swoich usług na terytorium Słowacji
W grudniu 2004 r., przyjmując poprawkę zaproponowaną przez słowacki rząd, parlament Słowacji włączył do ustawy nr 131/2002 Z.z. o kształceniu wyższym (o vysokych skolach) nowy paragraf: „108a Sankcje”.
Poprawka ta ma wejść w życie z dniem 1 lutego 2005 r., nakładając grzywnę w wysokości 5 mln Sk na placówki kształcenia wyższego, które działają bez słowackiej licencji - bezpośrednio jako oddziały obcych uniwersytetów - lub na jakiekolwiek podmioty posiadające osobowość prawną na terytorium Słowacji, które wspierają w świadczeniu usług zagraniczne uniwersytety, nawet wtedy, gdy dysponują one pełną akredytacją w kraju ich pochodzenia.
Obejmuje to placówki kształcenia wyższego Państw Członkowskich UE, oferujące słowackim obywatelom podjęcie studiów wyższych w Słowacji, pomyślne zdawanie egzaminów oraz uzyskiwanie dyplomów wydawanych przez Państwa Członkowskie, z których wywodzą się te placówki.
Te nie-słowackie placówki szkolnictwa wyższego z takich krajów jak Francja, Polska, Wielka Brytania i Czechy wykorzystywały tę formułę i model upowszechniania własnych zajęć za granicą w celu umożliwienia szerszemu spektrum zagranicznych studentów, w tym obywatelom słowackimi, dostępu do własnych usług, oraz uniknięcia wysokich kosztów związanych z przymusowym pobytem za granicą słowackich studentów podczas całego okresu trwania ich studiów.
W dążeniu do osiągnięcia tych zamierzeń, zawarły one umowy z lokalnymi słowackimi spółkami na stworzenie centrów konsultacyjnych, w których studenci dysponowaliby dostępem do podręczników, sprzętu komputerowego oraz pomocą miejscowych opiekunów naukowych.
Nowy instrument prawny zamierza w dużym stopniu faworyzować krajowe, czyli słowackie, placówki szkolnictwa wyższego w stosunku do zagranicznych konkurentów (głównie z UE), dążąc do usunięcia narastającego zagrożenia, jakie one stanowią dla krajowych uniwersytetów oferujących niższe standardy nauczania i węższy wachlarz zajęć.
Czy Komisja mogłaby zbadać, czy stanowi to przypadek łamania wspólnotowego prawa, np. art. 39, 43 i 49 Traktatu WE, które zakazują ograniczania swobody przemieszczania się osób, swobody przedsiębiorczości oraz prawa do swobodnego świadczenia usług przez dostawców usług mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy, a ponadto, czy nie złamane zostało wspólnotowe prawo konkurencji, jako że ustawa ta w praktyce zezwala władzom słowackim na nieuznanie umów międzynarodowych UE.
Warto zauważyć, że francuskie uniwersytety od jakiegoś czasu z powodzeniem korzystają z takiej formuły świadczenia usług w innych Państwach Członkowskich, zwłaszcza w Polsce i Belgii, nie napotykając przy tym na żadne formy dyskryminacji ze strony polskiego czy belgijskiego ustawodawstwa krajowego.
Jeżeli Komisja uzna, że zostało złamane prawo wspólnotowe, jakie kroki zamierza podjąć, aby zapobiec wejściu w życie wspomnianej ustawy, i czy zamierza skierować sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości?
