Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej P-9989/2010
do Komisji
art. 117 Regulaminu PE
Konrad Szymański (ECR)
(26 listopada 2010 r.)
Przedmiot: Prawo poselskie do zadawania pytań parlamentarnych wymagających odpowiedzi na piśmie
W związku z moim zapytaniem pisemnym z dnia 30 września 2010 r. o prawa instytucji religijnych wobec prawa antydyskryminacyjnego UE otrzymałem kilka różnych odpowiedzi.
Niestety żadna nie odnosi się do sprawy.
Najpierw 12 października 2010 r. pytanie okazało się zbyt skomplikowane, by odpowiedzieć w ciągu trzech tygodni, w trybie pilnym, do którego każdy poseł ma prawo raz w miesiącu.
Następnie, 26 października 2010 okazało się, że Komisja oczekuje wykreślenia jednego z pytań szczegółowych, bo „wykracza ono poza kompetencje UE”.
Wyszedłem na przeciw temu absurdalnemu oczekiwaniu, mimo, że takie twierdzenie mogło być częścią oficjalnej odpowiedzi Komisji.
Jest to poniekąd ulubiona fraza Komisji w sprawach trudnych.
Na koniec, 3 listopada 2010 otrzymałem prośbę o zapoznanie się z odpowiedzią na pytanie, złożone przez innego posła do PE, Michaela Cashmana.
Z lektury tej odpowiedzi jasno wynika, że dotyczy ona odmiennego pytania.
Skoro na moje pytanie przez ponad miesiąc było zbyt trudno odpowiedzieć, by użyć trybu priorytetowego, dlaczego 3 listopada 2010 okazało się, że można na nie odpowiedzieć przywołaniem innej odpowiedzi KE?
Dlaczego moje pytanie zarejestrowano z datą 5 listopada, skoro odpowiedź na nie była znana już 3 listopada?
Dlaczego Komisja Europejska nie może odpowiedzieć na jedno proste pytanie: „Na czym polega w świetle prawa UE prawo Kościoła, a także innych organizacji publicznych i prywatnych, których etyka opiera się na religii, do »wymagania od osób pracujących dla nich działania w dobrej wierze i lojalności wobec etyki organizacji Dyrektywa Rady 2000/78/WE. «,”?
