P6_TA(2006)0054
Reforma pomocy państwa 2005-2009
A6-0009/2006
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie reformy pomocy państwa na lata 2005 – 2009 ( 2005/2165(INI) )
Parlament Europejski
–
uwzględniając dokument konsultacyjny Komisji – Plan działań w zakresie pomocy państwa – Gorzej i lepiej ukierunkowana pomoc państwa: mapa drogowa reformy pomocy państwa na lata 2005-2009 ( COM(2005)0107 ),
–
uwzględniając komunikat Komisji – Dokument konsultacyjny w sprawie pomocy państwa na rzecz innowacji ( COM(2005)0436 ),
–
uwzględniając decyzję Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie zastosowania art. 86 ust. 2 Traktatu w przypadkach pomocy państwa w formie rekompensat z tytułu wykonywania usług publicznych przyznawanych niektórym przedsiębiorstwom, którym powierzono zadanie świadczenia usług o ogólnym interesie gospodarczym Dz.U. L 312 z 29.11.2005, str. 67.
,
–
uwzględniając dyrektywę Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r., zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim a przedsiębiorstwami publicznymi Dz.U. L 312 z 29.11.2005, str. 47.
,
–
uwzględniając dokument roboczy Komisji w sprawie ram Wspólnoty dotyczących pomocy przyznawanej przez państwo w formie rekompensaty, w postaci przekazanej Parlamentowi Europejskiemu w dniu 8 września 2004 r. w celu wydania przez niego opinii,
–
uwzględniając projekt komunikatu Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r.– "Wytyczne w sprawie regionalnej pomocy państwa na lata 2007-2013",
–
uwzględniając cele Strategii Lizbońskiej,
–
uwzględniając wnioski końcowe prezydencji Rady Europejskiej z Barcelony z 15 i 16 marca 2002 r. i Rady Europejskiej z Göteborga z 15 i 16 czerwca 2001 r., a w szczególności postanowienia, na mocy których Państwa Członkowskie zgodziły się na zmniejszenie poziomu pomocy państwa w Unii Europejskiej i na przekierowanie pomocy na cele horyzontalne będące przedmiotem wspólnego zainteresowania,
–
uwzględniając artykuły 2, 5, 16, 73, 86, 87 i 88 Traktatu WE,
–
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie usług użyteczności publicznej, zwłaszcza rezolucję z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie usług użyteczności publicznej w Europie Dz.U. C 14 z 19.1.1998, str. 74.
, rezolucję z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej dyrektywę Komisji 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi Dz.U. C 59 z 23.2.2001, str. 238.
, rezolucję z dnia 13 listopada 2001 r. w sprawie komunikatu Komisji "Usługi użyteczności publicznej w Europie" Dz.U. C 140 E z 13.6.2002, str. 153.
, rezolucję z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie "Zielonej Księgi na temat usług użyteczności publicznej" Dz.U. C 92 E z 16.4.2004, str. 294.
oraz rezolucję z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie pomocy państwa w formie rekompensat z tytułu wykonywania usług użyteczności publicznej Dz.U. C 304 E z 1.12.2005, str. 117.
,
–
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy
de minimis
Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.
,
–
uwzględniając art. I-3, I-5, II-96, III-122, III-166, III-167 i III-238 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, w postaci podpisanej przez Państwa Członkowskie w Rzymie w dniu 29 października 2004 r.,
–
uwzględniając orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do usług użyteczności publicznej, a szczególnie orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00,
Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH
[2003] Zb.
Orz.
I-7747.
,
–
uwzględniając art. 45 Regulaminu,
–
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego ( A6-0009/2006 ),
A.
mając na uwadze, że przepisy dotyczące pomocy państwa powinny być proste, przejrzyste i skuteczne,
B.
mając na uwadze, że gospodarka rynkowa stanowi najskuteczniejszy sposób przyznawania ograniczonych środków; mając na uwadze, że pomoc państwa powinna być zatem narzędziem stosowanym w ostateczności,
C.
mając na uwadze, że pomoc państwa powinna mieć zawsze jasno określone cele, być proporcjonalna i w szczególności przyznawana na zasadzie przejściowej,
D.
mając na uwadze, że pomoc państwa może być niezbędna do realizacji celów konkurencyjności europejskiej lub technologicznej niezależności w ramach projektów odnoszących się do wspólnego europejskiego interesu zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE,
E.
mając na uwadze, że całkowita kwota pomocy państwa przyznawana rocznie w UE stanowi, nawet według najbardziej zachowawczych szacunków, równowartość ponad 50% rocznego budżetu UE; mając na uwadze, że wysokość pomocy państwa jako ułamek PKB znacznie się różni w poszczególnych Państwach Członkowskich, oscylując w roku 2003 pomiędzy 0,10% a 2,76% i że skutkiem tego może powodować znaczne zakłócenia rynku,
F.
mając na uwadze, że pomoc państwa jest finansowana z pieniędzy podatników i dlatego musi być wydawana w sposób odpowiedzialny, zapewniający wysoką efektywność kosztową,
G.
mając na uwadze, że uzasadnienie udzielania pomocy państwa powinno być poddawane ponownemu rozpatrzeniu w regularnych, odpowiednich odstępach czasu; mając na uwadze, że zadanie regularnego nadzorowania i kontrolowania korzystania z pomocy państwa nie powinno być przekazane urzędom krajowym Państw Członkowskich przeprowadzającym audyt,
H.
mając na uwadze, że przy przyznawaniu pomocy państwa konieczna jest skuteczna i rygorystyczna kontrola tak, aby zagwarantować warunki uczciwej konkurencji, zapewnić przejrzystość oraz aby uniknąć dyskryminacji,
I.
mając na uwadze, że stosując zasadę pomocniczości i proporcjonalności Komisja powinna koncentrować swoje wysiłki na nadużyciach, które mają znaczący wpływ na rynek wewnętrzny, ponieważ pomoc państwa jest niezgodna ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 87 Traktatu jedynie "w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi...",
J.
mając na uwadze, że pomoc państwa, która nie powoduje zakłóceń konkurencji jest dozwolonym środkiem promowania rozwoju gospodarczego oraz środkiem promowania Agendy lizbońskiej na rzecz rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia, obok innych instrumentów obejmujących finansowanie ze strony Wspólnoty takie jak Fundusze Strukturalne,
K.
mając na uwadze, że skuteczność polityki nadzoru nad pomocą państwa jest uzależniona od lepszego informowania na temat jej konsekwencji dla zainteresowanych stron,
L.
mając na uwadze, że korzyści płynące z korzystania z pomocy państwa mogą znacznie przewyższać koszty wtedy, gdy subsydia państwowe są wykorzystywane rozsądnie oraz gdy przeprowadzane są dokładne analizy kosztów i zysków,
M.
mając na uwadze, że w Państwach Członkowskich nie istnieją mechanizmy monitorowania, porównywalne do nadzorowania pomocy na poziomie Wspólnoty,
N.
mając na uwadze, że w poprzednich rezolucjach w sprawie pomocy państwa i w regularnych debatach z przedstawicielami Komisji w ramach Komisji Gospodarczej i Monetarnej Parlament Europejski wielokrotnie nalegał na przyjęcie środków gwarantujących większą przejrzystość,
Kwestie ogólne
1.
z zadowoleniem przyjmuje, nakreślony w planie działań w zakresie pomocy państwa, zamiar Komisji w kwestii modernizacji praktyk i procedur dotyczących pomocy państwa, w szczególności poprzez zwiększenie pewności prawnej, dopracowanie podejścia gospodarczego, zwiększenie przejrzystości przez konsultacje z zainteresowanymi stronami i ulepszenie procesu przyznawania;
2.
zgadza się z Komisją, że istnieje rzeczywista potrzeba dokonania całościowej reformy polityki w zakresie pomocy państwa;
3.
zauważa, że polityka w zakresie pomocy państwa stanowi integralna część polityki w zakresie konkurencyjności i że kontrolowanie pomocy państwa odzwierciedla potrzebę utrzymania równych szans dla wszystkich przedsiębiorstw prowadzących działalność na jednolitym rynku europejskim; podkreśla jednakże, że zgodnie z art. 87 Traktatu pomoc państwa może również pomóc w osiąganiu innych celów UE, w szczególności tych, o których mowa w art. 2 Traktatu;
4.
zauważa, że art. 86 i 87 Traktatu wyraźnie zezwalają na pewne wyjątki od ogólnego zakazu pomocy państwa w przypadku, gdy proponowane systemy pomocy jasno określają korzystne skutki dla ludności i środowiska oraz gdy pomoc nie szkodzi ogólnej działalności Unii; dlatego też uważa za konieczne, by podczas oceniania, czy pomoc państwa jest zgodna z Traktatem, znaleźć właściwą równowagę pomiędzy negatywnymi skutkami pomocy państwa dla konkurencji a jej skutkami pozytywnymi dla wspólnych interesów Wspólnoty;
5.
podkreśla, że w celu wyeliminowania niepewności prawnej decyzje Komisji powinny być zawsze ściśle zgodne z odnośnymi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości; uważa, że jeśli zachodzi taka potrzeba, planowi działań w zakresie pomocy państwa, powinny towarzyszyć inicjatywy ustawodawcze, zmierzające do reformy pomocy państwa zgodnie z wytycznymi UE oraz poprawienie pewności prawnej;
6.
sugeruje, aby Komisja w miarę możliwości systematycznie publikowała wytyczne, interpretujące orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie zasad regulujących pomoc państwa, opartych zarówno na przepisach Traktatu, jak i na przepisach zawartych w prawie wtórnym;
7.
podkreśla potrzebę wyciągnięcia wniosków zarówno z nieudanego przydzielania pomocy państwa w przeszłości, jak i z przypadków, gdy okazała się ona skutecznym narzędziem do osiągnięcia zamierzonych celów; podkreśla, że pomoc państwa, która zakłóca konkurencję, powinna zostać zniesiona;
8.
wyraża życzenie, aby Komisja publikowała roczne sprawozdanie dla Parlamentu i Rady w sprawie pomocy państwa przyznanej w Państwach Członkowskich;
9.
zwraca się w tym kontekście do Komisji o zastosowanie surowych przepisów dotyczących składania deklaracji, odnoszących się zarówno do Państw Członkowskich, jak i beneficjentów; zwraca się ponadto do Komisji o dokonanie w tym celu odpowiedniej zmiany w zestawieniu dotyczącym pomocy państwa;
10.
uważa, że w dzisiejszej gospodarce światowej ważne jest, aby zasady ustalone na poziomie Wspólnoty uwzględniały warunki międzynarodowej konkurencji;
11.
wzywa Komisję do sprawdzenia, czy z zasady możliwe górne limity pomocy w wysokości do 50 %, nie są za wysokie z punktu widzenia gospodarki rynkowej, ponieważ przy tak wysokich dotacjach możliwe jest założenie firmy bez wniesienia kapitału własnego, co jest sprzeczne z zasadą odpowiedzialności przedsiębiorców w gospodarce rynkowej;
12.
z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Komisji przedstawione w planie działań w zakresie pomocy państwa, a stwierdzające, że kluczowe cele Wspólnoty obejmują wysoki poziom zatrudnienia, zrównoważony wzrost oraz spójność gospodarczą i społeczną;
Wzmocnione podejście gospodarcze
13.
z zadowoleniem przyjmuje cel Komisji, jakim jest dopracowanie gospodarczego podejścia do procedur dotyczących pomocy państwa i skoncentrowanie się na przypadkach, mogących prowadzić do najpoważniejszych zakłóceń w konkurencji i handlu w odniesieniu do celów strategii lizbońskiej i strategii z Goeteborga;
14.
wzywa, aby to gospodarcze podejście Komisji zostało szczegółowo określone celem zwiększenia pewności prawnej dla wszystkich zainteresowanych stron; w związku z tym uważa, że analizy ekonomiczne Komisji powinny opierać się na określonych kryteriach, wynikających z procedur obowiązujących w innych dziedzinach prawa konkurencji, jednocześnie uważając, aby procedury te nie były zbyt kłopotliwe;
15.
nalega, aby we wszystkich decyzjach Komisja poddawała analizie ekonomicznej oba kryteria oceny bezprawnej pomocy, podane w art. 87 ust. 1 Traktatu - z jednej strony zakłócenie lub niebezpieczeństwo zakłócenia konkurencji, a z drugiej skutki dla handlu między Państwami Członkowskimi; zwraca się do Komisji o potwierdzenie i uszczegółowienie w konkretnych wytycznych jej podejścia w przypadku obu tych kryteriów;
16.
proponuje, by Komisja przedłożyła zarówno bardziej szczegółową definicję pojęcia kryzysu rynkowego wraz z wyjaśnieniem, kiedy pojęcie to ma zastosowanie, jak i konkretną metodologię; nalega na to, aby pojęcie to było realne, tak by Państwa Członkowskie i beneficjenci mogli je stosować i odnosić z niego korzyści w praktyce; nalega, by to nowe pojęcie podlegało również krótszym procedurom; zwraca się do Komisji o wyjaśnienie granic pojęcia kryzysu rynkowego oraz jego współzależności z elementami składowymi zakazu pomocy państwa, o których mowa w art. 87 Traktatu;
17.
odnotowuje inicjatywę wiceprzewodniczącego Komisji Siima Kallasa, związaną z wprowadzeniem większej przejrzystości w procedurze przyznawaniu subsydiów rolniczych, co wymagałoby od Państw Członkowskich opublikowania w Internecie tożsamości beneficjentów oraz wysokości przyznanych kwot oraz zalecałby, by taki sposób postępowania został rozszerzony na wszystkie subsydia państwowe; zaleca, by Państwa Członkowskie wymagały od przedsiębiorstw publikowania danych dotyczących otrzymanych subsydiów, tak aby umożliwić akcjonariuszom dokonywanie lepszej oceny rzeczywistych wyników przedsiębiorstwa, w szczególności w przypadku ewentualnych cięć w pomocy państwa;
18.
ostrzega przed potencjalnie szkodliwą rolą pomocy zarówno państwowej jak i europejskiej w zakresie zachęcania do przenoszenia się ewentualnie korzystających z tej pomocy przedsiębiorstw z jednego Państwa Członkowskiego do innego, co może prowadzić do ubiegania się o subsydia przez przedsiębiorstwa, bez przynoszenia jakichkolwiek realnych korzyści z punktu widzenia wspólnych celów UE;
Innowacja, badania naukowe i rozwój
19.
podkreśla wielką wagę innowacji, badań naukowych i rozwoju dla dalszej konkurencyjności UE w gospodarce globalnej;
20.
podkreśla, że pomoc państwa dla badań naukowych i rozwoju powinna być oceniania w świetle celów strategii lizbońskiej oraz że pomoc ta może umożliwić Państwom Członkowskim zarówno stawienie czoła kryzysom rynkowym, jak i opracowanie środków, stymulujących przemysł do większego inwestowania w badania naukowe i rozwój; podkreśla jednakże, że pomoc dla badań naukowych i rozwoju nie może prowadzić do przyznawania pomocy powodującej zakłócenia konkurencji, zwłaszcza poprzez sprzyjanie ugruntowanym podmiotom rynkowym; w tym kontekście kładzie nacisk na potrzebę pokonania barier prawnych i fiskalnych w Państwach Członkowskich, które utrudniają rozwój młodych, innowacyjnych przedsiębiorstw;
21.
zauważa, że rozwój w UE technologii przyjaznych środowisku, szczególnie w sektorze energetycznym, został zahamowany przez znaczną pomoc publiczną w sektorze paliw kopalnych i energii jądrowej; jest głęboko przekonany o słuszności zasady, według której koszty zewnętrzne powinny zostać włączone w cenę energii z różnych źródeł i uważa, że zasada ta powinna stanowić podstawę rewizji wytycznych UE dotyczących zasad udzielania pomocy publicznej;
22.
wyraża mocne poparcie dla elastyczności pomocy państwa, dotyczącej tworzenia i promowania innowacyjnych pomysłów powstających w naukowych ośrodkach badawczych sektora publicznego oraz na uniwersytetach, jak i dla jasnych i prostych przepisów w sprawie sposobu stosowania tych pomysłów i doświadczeń w przedsiębiorstwach; w związku z tym wspiera powstawanie dalszych innowacji, płynących ze współpracy i partnerstwa sektora publicznego i prywatnego;
23.
podkreśla zasadę, zgodnie z którą pomoc dla badań naukowych i rozwoju nie powinna sprzyjać pojedynczym przedsiębiorstwom; wzywa Komisję do ukierunkowania pomocy dla badań naukowych i rozwoju na zgrupowania przedsiębiorstw innowacyjnych;
24.
popiera zamiar Komisji, zmierzającej do uelastycznienia systemu pomocy państwa w celu wspierania procesów innowacji proporcjonalnie do ich oddalenia od rynku;
Kapitał ryzyka
25.
uważa, że z uwagi na niedostateczności regulacyjne przepisów i mało pobudzające do działania systemy podatkowe w niektórych Państwach Członkowskich, udostępnianie kapitału ryzyka zwłaszcza małym przedsiębiorstwom nie jest optymalne; z zadowoleniem przyjmuje zatem dokonywany przez Komisję przegląd komunikatu Komisji w sprawie pomocy państwa i kapitału ryzyka Dz.U. C 235 z 21.8.2001, str. 3.
, która ma wygasnąć w sierpniu 2006 r.;
26.
podkreśla potrzebę sprzyjania rozwojowi nowotworzonych przedsiębiorstw oraz młodych, innowacyjnych MŚP, między innymi poprzez stosowanie odpowiednich zachęt podatkowych;
27.
kładzie nacisk na potrzebę mniej uciążliwych i szybszych procedur zatwierdzania; w tym kontekście sprzyja wyłączeniom blokowym w odniesieniu do pomocy o niewielkim wymiarze dla MŚP;
Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym
28.
wzywa Komisję, aby ostatecznie zapewniła jasność prawną odnośnie pomocy dla usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym;
29.
uważa, że element nadmiernej rekompensaty jest najbardziej podstawowym kryterium oraz że w związku z tym finansowanie usług o ogólnym znaczeniu gospodarczym stanowi pomoc państwa jedynie wtedy, gdy kryterium sprawiedliwej rekompensaty nie jest spełnione i gdy nie można udowodnić, że jest spełnione;
30.
ubolewa nad utrzymywaniem się w dalszym ciągu wielkich różnic w kwestii sposobu, w jaki Komisja zamierza interpretować w praktyce test oparty na orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark; wzywa Komisję do wydania jasnego i dokładnego komunikatu interpretującego czwarte kryterium przedstawione w orzeczeniu w sprawie Altmark, który brałby pod uwagę specyfikę różnych sektorów;
31.
zwraca się do Komisji, aby ta w związku z rosnącym znaczeniem spółek publiczno-prywatnych w budowaniu infrastruktur w mniej rozwiniętych regionach, zwracała szczególną uwagę na kwestię przyznawania pomocy państwa tym spółkom i tym samym dostarczała prawnych wytycznych we wszelkich kwestiach dotyczących stosowalności zasad związanych z pomocą państwa w tym kontekście, a w szczególności wzywa do uproszczenia poprzez odpowiednie zasady sposobu korzystania ze spółek publiczno-prawnych; wnosi, aby odbywało się to ze zwróceniem szczególnej uwagi na zachowanie przejrzystości;
32.
zwraca uwagę na zwolnienie z konieczności stosowania zasad udzielania pomocy państwa w stosunku do mniejszych przedsiębiorstw świadczących usługi użyteczności publicznej; zastanawia się jednak, czy rozróżnienie między małymi i dużymi przedsiębiorstwami w ocenie przepisów dotyczących udzielania pomocy państwa jest właściwe; wzywa zatem do oparcia oceny Komisji na wpływie, jaki środki pomocy państwa wywierają na odpowiedni rynek zamiast na wielkości danego przedsiębiorstwa świadczącego usługi użyteczności publicznej;
Wyłączenia blokowe
33.
popiera przyjęcie przez Komisję ogólnego systemu wyłączeń blokowych, który ma na celu uproszczenie i skonsolidowanie istniejących kategorii wyłączeń blokowych, w szczególności dotyczących szkoleń, MŚP i zatrudnienia, oraz zintegrowanie większej ilości wyłączeń, w szczególności dotyczących pomocy państwa przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz badań naukowych i rozwoju, pod warunkiem, że subsydiowanie skrośne od małych do dużych przedsiębiorstw jest kontrolowane i tam gdzie należy zabronione; popiera dążenie Komisji do zorientowania środków na pomoc, która powoduje największe zakłócenia; uważa, że procedury notyfikacyjne oraz związane z nimi opóźnienia powinny być proporcjonalne do wypływającego z tej pomocy zagrożenia poważnym zakłóceniem konkurencji; wyraża opinię, że jednolity instrument prawny mógłby również ułatwić dalsze rozszerzanie systemu wyłączeń blokowych, tak by mniejsze kwoty w każdej kategorii pomocy nie musiały być notyfikowane;
34.
podkreśla konieczność zagwarantowania, że ogólny system wyłączeń blokowych prowadzi do rzeczywistego uproszczenia procedury, z jasnymi, szczegółowymi i jednoznacznymi przepisami, które nie sprzeciwiają się zasadniczemu celowi, jakim jest ogólne ograniczenie pomocy państwa;
35.
z zadowoleniem przyjmuje wniosek mający na celu podwyższenie progu pomocy de minimis; proponuje podwojenie kwoty do 200 000 EUR; zwraca się w tym kontekście do Komisji o rozwiązanie problemu kontrolowania kumulacji;
Pomoc regionalna
36.
z zadowoleniem przyjmuje wytyczne Komisji dotyczące pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym na lata 2007-2013 Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.
; podkreśla, że polityka pomocy regionalnej powinna w większym stopniu uwzględniać kryteria terytorialne w celu odróżnienia obszarów geograficznych UE o silnej gospodarce od obszarów doświadczających trudności związanych z przekształceniami przemysłowymi i obszarów o trwałych utrudnieniach naturalnych; postrzega polityki spójności i pomocy państwa jako wzajemnie się uzupełniające: polityki pomocy państwa okazały się skutecznym narzędziem służącym do osiągnięcia rzeczywistej konwergencji dochodów w całej UE;
37.
uważa, że korzystanie z pomocy państwa powinno być dozwolone tylko wtedy, kiedy pomoc ta tworzy wartość dodaną, jakiej żaden inny środek polityczny nie może osiągnąć, a która przynosi korzyść regionowi; dlatego przychyla się do bardziej efektywnego podejścia do przyznawania pomocy o przeznaczeniu regionalnym, z położeniem akcentu na inwestycje w dziedzinie infrastruktury i na pomoc horyzontalną w regionach o niekorzystnych warunkach lub w najsłabiej rozwiniętych regionach UE, łącznie z wprowadzeniem korzystnych warunków podatkowych na okresy przejściowe nieprzekraczające pięciu lat; w związku z tym podkreśla potrzebę utrzymania odpowiednich środków na wsparcie dla regionów dotkniętych "efektem statystycznym";
38.
uważa, że powinno się dokonać rewizji przypadków zmniejszenia pomocy państwa dla regionów dotkniętych "efektem statystycznym", które w wyniku rozszerzenia skorzystały ze względnego wzrostu dochodów, ale które nie osiągnęły prawdziwego wzrostu ani spójności, a doświadczają wysokiego poziomu bezrobocia;
39.
wzywa Komisję, w świetle celów UE i polityki spójności stworzonej dla osiągnięcia spójności gospodarczej i społecznej przy użyciu środków służących wyrównywaniu różnic pomiędzy regionami Europy, do zapewnienia, że ani pomoc państwa ani Europy nie pociąga za sobą zakłócenia konkurencji pomiędzy regionami Państw Członkowskich i nie finansuje przenoszenia zakładów pracy wewnątrz UE, co prowadzi w szczególności do utraty pracy w jednym regionie na korzyść innego;
40.
zachęca Komisję, zgodnie z założeniami strategii lizbońskiej i strategii z Goteborga, do dokonania głębszej i bardziej szczegółowej oceny poszczególnych rodzajów pomocy państwa oraz ich skuteczności, aby w ten sposób można było stwierdzić, czy niektóre formy pomocy są korzystniejsze niż inne z punktu widzenia ich ewentualnego trwałego i pozytywnego wpływu na rozwój regionalny;
41.
wzywa Komisję do stosowania zasad wyszczególnionych w planie działań w zakresie pomocy państwa również do specjalnych reguł odnoszących się do niektórych sektorów, takich jak rolnictwo, rybołówstwo, produkcja węgla i transport, które często koncentrują się w obszarach kwalifikujących się do wsparcia z funduszy strukturalnych, a także do wysunięcia większej liczby propozycji odnośnie reformy tych specjalnych zasad;
Pomoc na rzecz ochrony środowiska
42.
uważa, że pomoc państwa przeznaczona na ochronę środowiska, o ile jest ona stosowana sprawiedliwie i przejrzyście, może odgrywać podstawową rolę w realizacji celu, jakim jest trwały rozwój w UE, w szczególności poprzez stymulowanie inwestycji w technologie w perspektywie długoterminowej i patentowanie technologii w UE zgodnie z celem stabilizacji emisji gazów o efekcie cieplarnianym, określonym w Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu;
43.
podziela pogląd Komisji obecne wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska "nie są odpowiednio przystosowane do wzrastającego stopnia złożoności inwestycji na rzecz technologii sprzyjających ochronie środowiska, ani do nowych form partnerstwa sektora publicznego i prywatnego" Komunikat Komisji z dnia 28 stycznia 2004 roku, "Wspieranie technologii służących trwałemu rozwojowi: Plan działań Unii Europejskiej na rzecz technologii przyjaznych środowisku" ( COM(2004)0038 ), punkt 4.2.3).
;
44.
wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do przyśpieszenia wprowadzenia środków służących zmniejszeniu pomocy państwa szkodliwej dla środowiska naturalnego i ostatecznie jej całkowitej likwidacji; zauważa, że ta pomoc państwa ma znaczące rozmiary; wzywa również Europejską Agencję Ochrony Środowiska do sporządzenia wykazu dotacji, które bezpośrednio lub pośrednio wspierają produkcję i konsumpcję zanieczyszczającą środowisko, tym samym tworząc nieuczciwą konkurencję dla czystszych technologii;
45.
z zadowoleniem przyjmuje zatem rozpoczęcie procesu konsultacji z zainteresowanymi stronami, który ma na celu rewizję owych wytycznych, wygasających z końcem 2007 r.;
Lepsze zarządzanie
46.
jest zdania, że obecna praktyka i procedury w dziedzinie pomocy państwa posiadają pewne niedociągnięcia i że są one zbyt biurokratyczne;
47.
w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem wprowadzenie przewodnika najlepszych praktyk w dziedzinie procedur pomocy państwa z myślą o skróceniu i zwiększeniu skuteczności procedur notyfikacyjnych; stawia w tym kontekście pytanie, czy bardziej właściwym środkiem do osiągnięcia tego celu nie byłoby wydanie rozporządzenia zamiast przewodnika;
48.
popiera zdecydowanie zamysł utworzenia w Państwach Członkowskich ściślejszej sieci nadzorujących władz, takich jak trybunały obrachunkowe, co ułatwiłoby realizację celu spójności w stosowaniu przepisów dotyczących pomocy państwa;
49.
podkreśla, że każdy przypadek decentralizacji kompetencji na rzecz organów krajowych wymaga rygorystycznego nadzorowania i koordynacji dla zagwarantowania, że przepisy są stosowane w taki sam sposób we wszystkich Państwach Członkowskich; uważa, że decentralizacja może pociągać za sobą zagrożenie wynikające z rozbieżności w wykonywaniu przepisów dotyczących pomocy państwa, zwłaszcza z uwagi na różnice struktur i stopnia doświadczenia i umiejętności właściwych władz Państw Członkowskich; podkreśla wagę istnienia sieci powiązań pomiędzy właściwymi władzami w Państwach Członkowskich;
50.
wzywa Komisję do ustalenia jasnych terminów dotyczących procedur związanych z pomocą państwa, włącznie z przestrzeganiem przepisów;
51.
wyraża niezadowolenie z faktu, że sankcje za brak notyfikacji są obecnie stosowane tylko w stosunku do beneficjentów, a nie do Państw Członkowskich; wspiera zatem Komisję w szukaniu nowych mechanizmów powstrzymujących, mających na celu zajęcie się niewłaściwym stosowaniem przez Państwa Członkowskie zasad udzielania pomocy państwa i zwraca się do Komisji o ustanowienie w związku z tym odpowiednich sankcji;
52.
ponawia wezwanie do wprowadzenia procedury współdecyzji w odniesieniu do wszelkich zagadnień polityki konkurencji, o których Rada decyduje większością kwalifikowaną;
0 0
53.
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.
