WERSJA OSTATECZNA
A6-0080/2007
27.3.2007
***I
SPRAWOZDANIE
w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
(COM(2005)0507 – C6‑0331/2005 – 2005/0214(COD))
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
Sprawozdawca:
Ria Oomen-Ruijten
PE 374.180v02-00
Objaśnienie używanych znaków
* Procedura konsultacji
większość oddanych głosów
**I Procedura współpracy (pierwsze czytanie)
większość oddanych głosów
**II Procedura współpracy (drugie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólne stanowisko większość głosów ogólnej liczby posłów do PE by odrzucić lub wprowadzić poprawki do wspólnego stanowiska
*** Procedura zgody
większość głosów ogólnej liczby posłów do PE, za wyjątkiem przypadków ujętych w art. 105, 107, 161 i 300 Traktatu WE oraz w art. 7 Traktatu UE
***I Procedura współdecyzji (pierwsze czytanie)
większość oddanych głosów
***II Procedura współdecyzji (drugie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólne stanowisko wymagana większość głosów ogólnej liczby posłów do PE by odrzucić lub wprowadzić poprawki do wspólnego stanowiska
***III Procedura współdecyzji (trzecie czytanie)
większość oddanych głosów by zatwierdzić wspólny projekt
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej przez Komisję.)
Poprawki do tekstu legislacyjnego
W poprawkach Parlamentu zmiany zaznaczone są wytłuszczonym drukiem i kursywą.
Oznaczenia zwykłą kursywą są wskazówką dla służb technicznych, że proponowana jest, w celu opracowania tekstu końcowego, korekta elementów tekstu legislacyjnego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub brakujących w danej wersji językowej.)
Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.
SPIS TREŚCI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO....................5
UZASADNIENIE......................................................................................................................24
OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej ........................................................27
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ..........................................45
PROCEDURA...........................................................................................................................56
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
( COM(2005)0507 – C6‑0331/2005 – 2005/0214(COD) )
(Procedura współdecyzji, pierwsze czytanie)
Parlament Europejski ,
– uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2005)0507 )
Dz.U. C ... / Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym. ,
– uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 42 i 94 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję ( C6‑0331/2005 ),
– uwzględniając art. 51 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ( A6‑0080/2006 ),
1. zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;
2. zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;
3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.
Tekst proponowany przez Komisję
Poprawki Parlamentu
Poprawka
1
Punkt 5 preambuły
(5) Należy także odwołać się do art. 94 Traktatu zważywszy na fakt, że różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących dodatkowych systemów emerytalno-rentowych mogą utrudniać zarówno korzystanie z prawa pracowników do swobodnego przemieszczania się, jak i funkcjonowanie wspólnego rynku.
W związku z tym, w celu polepszenia możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników przemieszczających się na terytorium Wspólnoty i w obrębie danego państwa członkowskiego należy zharmonizować niektóre warunki nabywania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz zbliżyć zasady w dziedzinie ochrony uprawnień nieaktywnych i przenoszenia uprawnień nabytych.
(5) Należy także odwołać się do art. 94 Traktatu zważywszy na fakt, że różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących dodatkowych systemów emerytalno-rentowych mogą utrudniać zarówno korzystanie z prawa pracowników do swobodnego przemieszczania się, jak i funkcjonowanie wspólnego rynku.
W związku z tym, w celu zwiększenia uprawnień pracowników przemieszczających się na terytorium Wspólnoty i w obrębie danego państwa członkowskiego, należy zapewnić minimalne wymogi w zakresie nabywania i zachowania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych przez odchodzących pracowników w ramach dodatkowych systemów emerytalno-rentowych związanych ze stosunkiem pracy .
Poprawka
2
Punkt 5 a preambuły (nowy)
(5a) Konieczne jest również uwzględnienie struktury i specyfiki dodatkowych systemów emerytalno-rentowych oraz ich różnorodności w obrębie poszczególnych państw członkowskich i pomiędzy nimi.
Należy objąć odpowiednią ochroną tworzenie nowych systemów, sprawne funkcjonowanie systemów już istniejących oraz oczekiwania i prawa aktualnych członków systemów emerytalno-rentowych.
Niniejsza dyrektywa powinna uwzględniać zwłaszcza rolę, jaką partnerzy społeczni odgrywają w tworzeniu i wdrażaniu dodatkowych systemów emerytalno-rentowych.
Poprawka
3
Punkt 5 b preambuły (nowy)
(5b) Niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje państw członkowskich, w których nie istnieją dodatkowe systemy emerytalno-rentowe, do wprowadzenia przepisów przewidujących stworzenie takich systemów.
Poprawka
4
Punkt 5 c preambuły (nowy)
(5c) Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do tych dodatkowych emerytur za wysługę lat, które przysługują po osiągnięciu wieku emerytalnego lub spełnieniu innych wymogów, zgodnie z zasadami danego systemu lub przepisami prawa krajowego.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do indywidualnych systemów emerytalnych, w przypadku których nie występuje stosunek pracy, ani do rent inwalidzkich i rodzinnych.
Poprawka
5
Punkt 5 d preambuły (nowy)
(5d) Niniejsza dyrektywa dotyczy każdego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, który został utworzony zgodnie z ustawodawstwem oraz praktyką krajową i który ma na celu zapewnienie pracownikom dodatkowej emerytury lub renty; systemem takim mogą być: umowy ubezpieczenia zbiorowego, systemy repartycyjne uzgodnione przez jedną lub więcej branż lub sektorów, systemy kapitałowe lub przyrzeczenia emerytury zaspokajane z rezerw księgowych, albo każdy zbiorowy lub inny porównywalny system.
Poprawka
6
Punkt 5 e preambuły (nowy)
(5e) Jeżeli przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy podjęto decyzję o zamknięciu systemu, skutkującą nieprzyjmowaniem do niego nowych członków, wprowadzenie nowych przepisów mogłoby stanowić dla takiego systemu nieuzasadnione obciążenie.
W związku z tym takie systemy nie powinny być objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
Poprawka
7
Punkt 5 f preambuły (nowy)
(5f) Celem niniejszej dyrektywy nie jest harmonizacja ani zmiana przepisów krajowych dotyczących środków reorganizacji i postępowania likwidacyjnego bez względu na to, czy podstawą tego postępowania jest wypłacalność, i niezależnie od tego, czy jest ono dobrowolne czy przymusowe.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje również przepisów krajowych dotyczących środków służących reorganizacji, przewidzianych w dyrektywie 2001/17/WE.
Środki, do których zastosowanie ma art. 16 ust. 2 dyrektywy 2003/41/WE, nie są jednak uznawane za środki służące reorganizacji.
Poprawka
8
Punkt 5 g preambuły (nowy)
(5g) Niniejsza dyrektywa nie powinna obejmować przepisów gwarancyjnych na wypadek niewypłacalności ani przepisów kompensacyjnych, które nie wchodzą w zakres dodatkowych systemów emerytalno-rentowych związanych ze stosunkiem pracy; systemy te mają za zadanie ochronę uprawnień emerytalnych lub rentowych pracownika w razie niewypłacalności przedsiębiorstwa lub systemu.
Podobnie niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do funduszy rezerwy krajowej.
Poprawka
9
Punkt 5 a preambuły (nowy)
(5a) Ponieważ dodatkowe świadczenia emerytalne lub rentowe zyskują coraz większe znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego standardu życia osób starszych w państwach członkowskich, należy poprawić warunki nabywania, utrzymywania i przenoszenia nabytych uprawnień.
Uzasadnienie
Poprawka ma na celu podkreślenie, że wniosek Komisji ma również duże znaczenie w kwestiach socjalnych.
Na pierwszym planie powinno znaleźć się nie tylko zwiększenie elastyczności rynków pracy, ale również dążenie do zapewnienia osobom starszym odpowiedniego standardu życia.
Poprawka
10
Punkt 6 preambuły
(6) W celu zagwarantowania, że warunki nabycia uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych nie powodują uszczerbku dla korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników w Unii Europejskiej, należy określić zakres tych warunków, by pracownik korzystający z prawa do swobodnego przemieszczania się lub przemieszczający się w obrębie danego państwa członkowskiego miał prawo po zakończeniu życia zawodowego do odpowiedniego poziomu świadczeń emerytalnych lub rentowych.
skreślony
Poprawka
11
Punkt 6 a preambuły (nowy)
(6a) Jeżeli system emerytalno-rentowy lub pracodawca ponoszą ryzyko inwestycyjne (zwłaszcza w systemach o zdefiniowanym świadczeniu), system powinien zawsze wypłacić składki odchodzącego pracownika bez względu na wartość inwestycji wynikających ze składek.
Jeżeli ryzyko inwestycyjne ponosi odchodzący pracownik (zwłaszcza w systemach o zdefiniowanej składce), system powinien wypłacić wartość inwestycji wynikających ze składek.
Wartość ta może być wartością przybliżoną w stosunku do składek wpłaconych przez odchodzącego pracownika.
Jeżeli wartość jest ujemna, nie należy się żadna wypłata.
Poprawka
12
Punkt 6 b preambuły (nowy)
(6b) Odchodzący pracownik powinien mieć w każdym przypadku możliwość zachowania nabytych uprawnień emerytalnych lub rentowych w formie uprawnień nieaktywnych w dodatkowym systemie emerytalno-rentowym, w ramach którego nabył te uprawnienia.
Poprawka
13
Punkt 7 preambuły
(7) Należy również zadbać o odpowiednią indeksację uprawnień nieaktywnych, aby nie mogła ona być niekorzystna dla odchodzącego pracownika.
Cel ten można osiągnąć, stosując indeksację w odniesieniu do uprawnień nieaktywnych, uwzględniając różne zmienne, jak inflacja, poziom wynagrodzeń lub świadczeń emerytalnych i rentowych wypłacanych w danym okresie, bądź stopę zwrotu z aktywów dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
(7) Zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową należy podjąć działania mające zapewnić równe traktowanie wartości uprawnień nieaktywnych.
Wartość uprawnień w momencie odejścia pracownika z programu emerytalno-rentowego ustala się na podstawie ogólnie przyjętych zasad matematyki aktuarialnej.
Przy obliczaniu wartości uprawnień należy uwzględnić specyfikę systemu, interesy odchodzącego pracownika oraz pozostałych członków systemu.
Poprawka
14
Punkt 8 preambuły
(8) W celu uniknięcia zbyt wysokich kosztów administracyjnych będących wynikiem zarządzania dużą liczbą uprawnień nieaktywnych o niskiej wartości, należy zezwolić tym systemom na niezabezpieczanie uprawnień nabytych, ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty kapitału odpowiadającego uprawnieniom nabytym, jeżeli ich wartość nie przekracza progu określonego przez dane państwo członkowskie.
(8) Jeżeli wartość nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych odchodzącego pracownika nie przekracza progu wyznaczonego przez dane państwo członkowskie oraz w celu uniknięcia zbyt wysokich kosztów administracyjnych, będących wynikiem zarządzania dużą liczbą nieaktywnych uprawnień o niskiej wartości, można przewidzieć opcję, zgodnie z którą w ramach systemów emerytalno-rentowych możliwe będzie dokonanie wypłaty kapitału odpowiadającego uprawnieniom nabytym bez konieczności zachowywania tych uprawnień.
Wartość wypłaty kapitału powinna być zawsze określana zgodnie z przyjętymi zasadami matematyki aktuarialnej i odpowiadać wartości nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych w momencie wypłaty.
Poprawka
15
Punkt 9 preambuły
(9) Należy zagwarantować pracownikom zmieniającym pracę możliwość wyboru między utrzymaniem ich uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabytych w ramach pierwotnego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego a przeniesieniem odpowiadającego im kapitału do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, w tym do systemu istniejącego w innym państwie członkowskim.
skreślony
Poprawka
16
Punkt 9 a preambuły (nowy)
(9a) Celem niniejszej dyrektywy nie jest ograniczenie przenoszenia nabytych uprawnień emerytalnych lub rentowych przysługujących odchodzącym pracownikom.
Mając na uwadze cel, jakim jest zwiększanie swobodnego przepływu pracowników, państwa członkowskie powinny podejmować działania na rzecz stałego wspierania, w miarę możliwości, przenoszenia nabytych uprawnień emerytalnych lub rentowych, zwłaszcza w przypadku tworzenia nowych dodatkowych systemów emerytalno-rentowych.
Poprawka
17
Punkt 10 preambuły
(10) Ze względu na wykonalność finansową dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, Państwa Członkowskie mają możliwość zwolnienia systemów niekapitałowych z obowiązku dawania pracownikom możliwości przeniesienia nabytych uprawnień.
Tym niemniej ze względu na równe traktowanie pracowników objętych systemami kapitałowymi i pracowników objętych systemami niekapitałowymi Państwa Członkowskie powinny dążyć do stopniowej poprawy przenoszenia praw wynikłych z systemów niekapitałowych.
skreślony
Poprawka
18
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników oraz prawa do mobilności zawodowej wewnątrz tego samego państwa członkowskiego , poprzez ograniczenie przeszkód będących wynikiem niektórych zasad dotyczących funkcjonowania dodatkowych systemów emerytalno-rentowych w państwach członkowskich.
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się osób oraz prawa do mobilności zawodowej , jak również wczesnego i kompleksowego rozwoju programu dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych poprzez usunięcie przeszkód , których źródłem są pewne przepisy dotyczące dodatkowych systemów emerytalno-rentowych .
Uzasadnienie
Niniejsza dyrektywa powinna być zgodna z zasadami przyjętymi przy opracowaniu rozporządzeń 1408/71 i 883/2004, w których mowa jest o „osobach”, gwarantując w ten sposób, że jej zakresem zostaną objęci wszyscy uprawnieni do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
W ten sposób będzie wyraźnie widoczne, że wniosek Komisji ma również duże znaczenie w kwestiach socjalnych.
Na pierwszym planie powinno znaleźć się nie tylko zwiększenie elastyczności rynków pracy, ale również dążenie do zapewnienia osobom starszym odpowiedniego standardu życia.
Poprawka
19
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, z wyjątkiem systemów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71.
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, z wyjątkiem systemów objętych przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma jednak zastosowania do następujących systemów:
a) dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, które w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy przestały przyjmować nowych aktywnych członków i które pozostają zamknięte dla nowych członków;
b) dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, do których zastosowanie mają środki obejmujące interwencję organów administracyjnych lub sądowych utworzonych na mocy przepisów krajowych; środki te mają służyć zabezpieczeniu lub przywróceniu sytuacji finansowej wspomnianych systemów i obejmują również postępowanie likwidacyjne;
c) systemów gwarancyjnych na wypadek niewypłacalności, systemów kompensacyjnych i funduszy rezerwy krajowej.
Poprawka
20
Artykuł 3
Definicje
Definicje pojęć
Dla celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
W rozumieniu niniejszej dyrektywy następujące pojęcia oznaczają:
a) „dodatkowa emerytura lub renta”: emerytury za wysługę lat oraz świadczenia inwalidzkie i renty rodzinne, jeżeli przewidują to zasady dodatkowego systemu emerytalno-rentowego ustanowionego zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową , które mają uzupełnić lub zastąpić świadczenia wypłacane w tych samych przypadkach przez ustawowe systemy zabezpieczenia społecznego ;
a) „dodatkowa emerytura lub renta”: emerytura lub renta pracownicza przewidziana zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego ustanowionego zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową;
b) „dodatkowy system emerytalno-rentowy”: każdy pracowniczy system emerytalno-rentowy, utworzony zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową , taki jak umowa ubezpieczenia grupowego, system repartycyjny uzgodniony przez jedną lub więcej branż lub sektorów, system kapitałowy lub przyrzeczenie emerytury lub renty zaspokajane z księgi rezerw, albo każde zbiorowe lub inne porównywalne rozwiązanie mające na celu zapewnienie dodatkowej emerytury lub renty pracownikom lub osobom prowadzącym działalność na własny rachunek;
b) „dodatkowy system emerytalno-rentowy”: każdy pracowniczy system emerytalno-rentowy związany ze stosunkiem pracy , utworzony zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową , którego celem jest zapewnienie pracownikom dodatkowej emerytury lub renty;
c) „ członkowie systemu emerytalno-rentowego”: osoby, którym w związku z wykonywaną pracą przysługuje lub może przysługiwać uprawnienie do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego;
c) „ aktywny członek systemu emerytalno-rentowego”: pracownik, któremu w związku z aktualnym stosunkiem pracy przysługuje lub, po spełnieniu wymogów w zakresie nabywania uprawnień, może przysługiwać dodatkowa emerytura lub renta zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego;
d) „uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: każde świadczenie, do którego członek systemu emerytalno-rentowego lub inna osoba uprawniona mogłaby być uprawniona zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
d) „nabyte uprawnienia emerytalne lub rentowe”: wszelkie uprawnienia do dodatkowej emerytury lub renty nabyte po spełnieniu wymogów w zakresie nabywania uprawnień, jeżeli takie istnieją, zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
da) „okres nabywania uprawnień”: okres aktywnego członkostwa w systemie, wymagany zgodnie z przepisami krajowymi lub zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego do nabycia prawa do dodatkowej emerytury lub renty;
e) „ustanie zatrudnienia”: decyzja o zakończeniu stosunku pracy;
f) „pracownik odchodzący”: pracownik, który przed nabyciem uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych kończy stosunek pracy, w ramach którego gromadził uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych lub mógłby nabyć te uprawnienia, gdyby pozostał w stosunku pracy;
f) „pracownik odchodzący”: aktywny członek systemu emerytalno-rentowego, którego stosunek pracy ustał przed nabyciem przez niego uprawnień do dodatkowej emerytury lub renty;
g) „możliwość przenoszenia”: przysługująca pracownikowi możliwość nabycia i zachowania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, w momencie skorzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się lub prawa do mobilności zawodowej;
h) „beneficjent odroczony ”: każdy były członek systemu emerytalno-rentowego uprawniony do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, jeżeli spełnione są warunki uprawniające do otrzymywania dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych;
h) „beneficjent z odroczonymi uprawnieniami ”: były członek systemu emerytalno-rentowego , który nabył uprawnienia emerytalne lub rentowe w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, lecz który nie jest już aktywnym członkiem tego systemu i nie otrzymuje z niego jeszcze dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych;
i) „nieaktywne uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: uprawnienia do świadczeń utrzymane w systemie, w którym zostały nabyte przez beneficjenta odroczonego, który otrzyma świadczenia emerytalne lub rentowe z tego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, gdy spełnione zostaną odpowiednie warunki;
i) „nieaktywne uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych zachowane w systemie, w którym zostały zgromadzone przez beneficjenta z odroczonymi uprawnieniami;
j) „przeniesienie”: dokonywana przez dodatkowy system emerytalno-rentowy wpłata kapitału odpowiadającego całości lub części uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabytych w tym systemie; kapitał ten może zostać przeniesiony do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego lub do innej instytucji finansowej zapewniającej świadczenia emerytalne lub rentowe.
j) „wartość nieaktywnych uprawnień”: wartość kapitałowa uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodna z praktyką krajową i obliczona na podstawie przyjętych zasad matematyki aktuarialnej.
Poprawka
21
Artykuł 4 litera a)
a) w sytuacji, gdy uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie zostały jeszcze nabyte w momencie ustania zatrudnienia, całość składek wpłaconych przez odchodzącego pracownika lub w jego imieniu została mu zwrócona lub przeniesiona;
skreślony
Poprawka
22
Artykuł 4 litera b)
(b) w sytuacji, gdy określony jest minimalny wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, nie przekraczał on 21 lat;
(b) w sytuacji, gdy dodatkowy system emerytalno-rentowy przewiduje okres nabywania uprawnień, okres ten nie przekracza pięciu lat.
W każdym wypadku wymóg dotyczący okresu nabywania uprawnień nie ma zastosowania do członka dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, jak tylko ukończy on 25 rok życia.
Poprawka
23
Artykuł 4 litera c)
c) pracownik mógł przystąpić do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po upływie maksymalnie dwuletniego okresu zatrudnienia lub, gdzie to właściwe, najpóźniej wraz z osiągnięciem wymaganego minimalnego wieku;
c) w przypadku, w którym stosunek pracy ustał przed nabyciem przez odchodzącego pracownika uprawnień emerytalnych lub rentowych, dodatkowy system emerytalno-rentowy wypłacał składki wpłacone przez odchodzącego pracownika lub przez pracodawcę w imieniu pracownika zgodnie z przepisami prawa, układami lub umowami zbiorowymi lub, jeżeli to odchodzący pracownik ponosi ryzyko inwestycyjne, wartość inwestycji wynikającą z tych składek;
Uzasadnienie
Poprawka wyklucza możliwość zwrotu lub przeniesienia tylko dobrowolnych składek wpłacanych przez pracodawcę, których wpłacanie nie jest wymagane obowiązującymi przepisami prawa czy umowami zbiorowymi.
Co więcej, składki te powinny być poddawane waloryzacji, tak aby uwzględniać narosłe odsetki, po odliczeniu kosztów i opłat operacyjnych.
Poprawka
24
Artykuł 4 litera d)
d) pracownik nabył uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych po upływie maksymalnie dwuletniego okresu przynależności;
d) jeżeli jest to obiektywnie uzasadnione, państwa członkowskie mogły zezwolić partnerom społecznym na włączenie do układów zbiorowych niedyskryminacyjnych przepisów odbiegających od przepisów zawartych w ust. 1 i 2, o ile takie przepisy zapewniają zainteresowanym co najmniej równorzędną ochronę.
Poprawka
25
Artykuł 5
Ochrona nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych
Zachowanie nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych
-1.
W rozumieniu ust. 2 państwa członkowskie przyjmują środki, które uznają za konieczne do zagwarantowania, że odchodzący pracownicy mogą zachować uprawnienia emerytalne lub rentowe nabyte w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
1.
Państwa członkowskie przyjmują środki, które uznają za niezbędne w celu zapewnienia odpowiedniej indeksacji uprawnień do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych tak, aby nie mogła ona być niekorzystna dla odchodzącego pracownika.
1.
Państwa członkowskie przyjmują środki, które uznają za konieczne do zapewnienia równego traktowania wartości nieaktywnych uprawnień odchodzących pracowników, uwzględniając przy tym charakter systemu emerytalno-rentowego, oraz w celu ochrony tych uprawnień na wypadek niewypłacalności przedsiębiorstwa.
Równe traktowanie uwzględnia się zwłaszcza w przypadku, gdy:
a) wartość nieaktywnych uprawnień jest w dużym stopniu zbliżona do wartości uprawnień aktywnych członków systemu emerytalno-rentowego, lub
b) uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych w dodatkowym systemie emerytalno-rentowym są ustalone jako kwota nominalna, lub
c) beneficjent odroczony zachowuje oprocentowanie włączone do systemu emerytalno-rentowego, lub
d) wartość nieaktywnych uprawnień indeksuje się, uwzględniając stopę inflacji, poziom wynagrodzeń, świadczenia emerytalne i rentowe wypłacane w danym okresie lub stopę zwrotu z aktywów dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
2.
Państwa członkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na niezabezpieczanie uprawnień nabytych, ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty odpowiadającego im kapitału , jeżeli wartość tych uprawnień nie przekracza progu określonego przez dane państwo członkowskie.
Państwo członkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
2.
Państwa członkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na wypłacenie odchodzącemu pracownikowi kapitału, którego wartość odpowiada wartości nabytych uprawnień emerytalnych, bez konieczności zachowywania tych uprawnień , jeżeli wartość nabytych uprawnień nie przekracza progu określonego przez dane państwo członkowskie.
Państwo członkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
2a.
Państwa członkowskie mogą zezwolić partnerom społecznym na włączenie do układów zbiorowych niedyskryminacyjnych przepisów odbiegających od przepisów zawartych w ust. 1 i 2, o ile takie przepisy zapewniają zainteresowanym co najmniej równorzędną ochronę.
Poprawka
26
Artykuł 6
Artykuł 6
Przenoszalność
skreślony
1.
Z zastrzeżeniem sytuacji, gdy wypłata kapitału dokonywana jest zgodnie z art. 5 ust. 2, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że jeżeli pracownik odchodzący nie podlega temu samemu dodatkowemu systemowi emerytalno-rentowemu w swojej nowej pracy, można mu przyznać, na jego wniosek, w nieprzekraczalnym terminie 18 miesięcy po ustaniu zatrudnienia, przeniesienie w ramach jednego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego wszystkich jego nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
2.
Państwa członkowskie powinny zapewnić, zgodnie z ich praktyką krajową, aby ani szacunki aktuarialne ani szacunki dotyczące stóp procentowych, wyznaczające wartość nabytych uprawnień będących przedmiotem przeniesienia, nie mogły być niekorzystne dla pracownika odchodzącego.
3.
Dodatkowe systemy emerytalno-rentowe będące odbiorcami przeniesionych uprawnień, nie obejmują ich warunkami nabycia i obejmują je ochroną przynajmniej w tym samym zakresie, co uprawnienia nieaktywne zgodnie z art. 5 ust. 1.
4.
Jeżeli przy przenoszeniu wymagane są koszty administracyjne, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że nie będą one nieproporcjonalne do okresu przynależności pracownika odchodzącego do danego systemu.
Poprawka
27
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE, dotyczących informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, państwa członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia informowania pracowników przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
1.
Bez uszczerbku dla obowiązku instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE w zakresie udzielania informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, państwa członkowskie gwarantują za pomocą środków, które uznają za konieczne, że zgodnie z ust. 2 aktywni członkowie systemu mogą zwrócić się o udzielenie informacji na temat tego, jak ustanie zatrudnienia wpłynie na ich uprawnienia do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie pracownikom , którzy wystąpili z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności:
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie na piśmie aktywnym członkom systemu emerytalno-rentowego, którzy wystąpili z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności następujących dziedzin :
a) warunków nabycia dodatkowych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz konsekwencji ich zastosowania w momencie ustania zatrudnienia;
a) warunków nabycia dodatkowych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz konsekwencji ich zastosowania w momencie ustania zatrudnienia;
b) przewidywanych świadczeń emerytalnych w sytuacji ustania zatrudnienia;
b) przewidywanych świadczeń emerytalnych w sytuacji ustania zatrudnienia;
c) warunków ochrony nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych;
c) wysokości i zachowania nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych;
d) warunków przeniesienia nabytych uprawnień, które obejmują, tam gdzie to stosowne, informacje na temat czynników wykorzystywanych przy obliczaniu wartości nabytych uprawnień do przeniesienia oraz, z drugiej strony, ewentualnych kosztów administracyjnych.
3.
Beneficjent objęty odroczeniem, który wystąpił o to z wnioskiem, otrzymuje od osoby odpowiedzialnej za zarządzanie dodatkowym systemem emerytalno-rentowym informacje na temat swoich nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz na temat wszelkich zmian zasad w odniesieniu do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, któremu podlega.
3.
Beneficjent objęty odroczeniem, który wystąpił o to z wnioskiem, otrzymuje od osoby odpowiedzialnej za zarządzanie dodatkowym systemem emerytalno-rentowym informacje na temat swoich nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz na temat wszelkich zmian zasad w odniesieniu do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, któremu podlega.
4.
Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane na piśmie, w sposób zrozumiały.
Poprawka
28
Artykuł 8
1.
Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy bardziej korzystne dotyczące możliwości przenoszenia dodatkowych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
1.
Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy bardziej korzystne, dotyczące nabywania i zachowania uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych przez odchodzącego pracownika, niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
2.
Wejście w życie niniejszej dyrektywy nie może w żadnym razie stanowić uzasadnienia do obniżenia obowiązującego w państwach członkowskich stopnia możliwości przenoszenia dodatkowych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
2.
Wejście w życie niniejszej dyrektywy nie może w żadnym razie stanowić uzasadnienia ograniczenia obowiązujących w państwach członkowskich przepisów dotyczących nabywania i zachowania uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych przez odchodzącego pracownika.
Poprawka
29
Artykuł 9 ustęp 1
1.
Państwa członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2008 r. lub mogą powierzyć partnerom społecznym, na ich wspólny wniosek, wykonanie niniejszej dyrektywy w zakresie przepisów wchodzących w zakres układów zbiorowych.
W takim przypadku dane państwa członkowskie upewniają się, że najpóźniej do dnia 1 lipca 2008 r. partnerzy społeczni wdrożyli konieczne przepisy w drodze porozumienia i przyjmą wszelkie niezbędne przepisy umożliwiające im zagwarantowanie w każdej chwili wyników wymaganych niniejszą dyrektywą.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
1.
Państwa członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2008 r. lub dopilnowują, by do tego terminu partnerzy społeczni wprowadzili odpowiednie postanowienia w drodze układu, oraz mają obowiązek przedsięwziąć odpowiednie działania umożliwiające im zapewnienie w każdym momencie rezultatów wymaganych niniejszą dyrektywą .
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Uzasadnienie
Przewidziana we wniosku możliwość wdrożenia niniejszej dyrektywy w drodze układów zbiorowych dostosowuje ją do wcześniejszych dyrektyw.
Poprawka
30
Artykuł 9 ustęp 3
3.
Bez względu na postanowienia ust. 1 oraz w celu uwzględnienia szczególnych odpowiednio uzasadnionych warunków związanych z wykonalnością finansową dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, Państwa Członkowskie mogą zwolnić ze stosowania przepisów art. 6 ust. 1 systemy działające na zasadzie podziału, kasy zapomogowe i przedsiębiorstwa tworzące rezerwy na wypłaty rent i emerytur dla swoich pracowników.
Każde Państwo Członkowskie, które chciałoby skorzystać z tej możliwości, niezwłocznie informuje o tym Komisję, wskazując na postanowienia i określone systemy oraz szczególne uzasadnienie takiej sytuacji , usprawiedliwiające dodatkowy termin.
skreślony
Poprawka
31
Artykuł 10 ustęp 1
Co pięć lat, licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja w oparciu o informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie opracuje sprawozdanie, które przedstawi Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu oraz Komitetowi Regionów.
Co pięć lat, licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja w oparciu o informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie opracuje sprawozdanie, które przedstawi Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu oraz Komitetowi Regionów.
Sprawozdanie to zawiera również ocenę gotowości pracodawców do proponowania od chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
Poprawka
32
Artykuł 10
1.
Co pięć lat, licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja w oparciu o informacje dostarczone przez państwa członkowskie opracuje sprawozdanie, które przedstawi Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu oraz Komitetowi Regionów.
1.
Co pięć lat, licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja w oparciu o informacje dostarczone przez państwa członkowskie opracuje sprawozdanie, które przedstawi Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu oraz Komitetowi Regionów.
1a.
Jednocześnie Komisja przedkłada wniosek dotyczący tego, jak w przypadku przeniesienia nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych wykluczyć odpowiedzialność przedsiębiorstwa za przeniesione uprawnienia.
2.
Najpóźniej za 10 lat, licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja sporządza szczególne sprowadzanie w sprawie stosowania art. 9 ust. 3.
W razie potrzeby sprawozdanie to będzie podstawą do wniosku Komisji, obejmującego wszelkie zmiany do niniejszej dyrektywy, jakie okażą się konieczne w celu zapewnienia równego traktowania w odniesieniu do przenoszenia uprawnień nabytych przez pracowników objętych systemami kapitałowymi i pracowników objętych systemami określonymi w art. 9 ust. 3.
Poprawka
33
Artykuł 10 ustęp 2 a (nowy)
2a.
Nie później niż pięć lat po wdrożeniu niniejszej dyrektywy Komisja sporządza sprawozdanie, uwzględniające w szczególności warunki przenoszenia kapitału odpowiadającego uprawnieniom pracowników do dodatkowych emerytur lub rent.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedkłada wniosek zawierający poprawki do niniejszej dyrektywy lub inne środki, konieczne w celu zmniejszenia dalszych przeszkód w mobilności pracowników, których źródłem są pewne przepisy dotyczące dodatkowych świadczeń emerytalno-rentowych.
UZASADNIENIE
Niniejszy wniosek w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent zostaje przedłożony w decydującym momencie.
Ludność Unii Europejskiej starzeje się, a gospodarka ulega procesowi globalizacji.
Zdolność Unii Europejskiej do sprostania tym nieodwracalnym gospodarczym i społecznym zmianom i wykorzystania je na własną korzyść powinna ulec znacznej poprawie.
Z tego względu państwa członkowskie rozpoczęły w minionych latach reformę swych rynków pracy i systemów bezpieczeństwa socjalnego, w tym systemów emerytalno-rentowych.
W związku z powyższym, jedno z wyzwań stanowi połączenie większej elastyczności i mobilności na rynku pracy z aktywizującymi i leżącymi w zasięgu możliwości finansowych formami bezpieczeństwa socjalnego.
Zarówno pracownicy, jak i pracodawcy powinni mieć możliwość nieograniczonego korzystania z korzyści płynących z elastycznego rynku pracy, w ramach którego pojęcie bezpieczeństwa miejsca pracy zastąpione zostanie pojęciem bezpieczeństwa zatrudnienia.
Ze względu na starzenie się społeczeństwa, szczególnie ważne dla młodych ludzi jest jak najszybsze rozpoczęcie oszczędzania na własną emeryturę za pośrednictwem swojego pracodawcy.
Jednocześnie w niektórych państwach członkowskich zarysowuje się tendencja do całkowitego zastępowania, a nie tylko uzupełniania, ustawowych systemów emerytalno-rentowych (pierwszy filar) pracowniczymi systemami emerytalno-rentowymi (drugi filar).
Powoduje to, że dla pracowników coraz ważniejsze staje się przystąpienie możliwie szybko do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego oraz możność przeniesienia nabytych uprawnień na następnego pracodawcę.
Ponadto pojawia się nowa tendencja do coraz częstszego tworzenia systemów emerytalno-rentowych zgodnie z zasadą „określonego poziomu składek”.
W porównaniu z systemami z „określonym poziomem świadczeń”, systemy z „określonym poziomem składek” gwarantują w znacznie mniejszym stopniu zadowalającą emeryturę/rentę.
W niektórych państwach członkowskich zauważyć można wynikające z powyższego skutki, czyli emerytów żyjących w ubóstwie.
Obecne czasy wymagają od pracowników elastycznego, mobilnego podejścia.
Mobilność należy zatem nagradzać, a nie karać.
Rzeczywistość wygląda niestety inaczej.
W niektórych dodatkowych systemach emerytalno-rentowych np. trzydziestoletni pracownik, z ośmioletnim doświadczeniem zawodowym u trzech różnych pracodawców, nie nabył jeszcze żadnego uprawnienia do dodatkowej emerytury lub renty.
W szeregu istotnych punktów sprawozdawczyni popiera bez zastrzeżeń wniosek Komisji.
Sprawozdawczyni podziela stanowisko Komisji, że samo uzgodnienie na płaszczyźnie europejskiej przepisów dotyczących obliczeń wartości przenoszonych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych z jednego pracodawcy na drugiego, który może mieć swoją siedzibę w tym samym państwie członkowskich lub w innym, jest niewystarczające.
W celu uczynienia elastyczności i mobilności opłacalnymi oraz dołożenia starań, by pracownicy gromadzili odpowiednie oszczędności na swoją emeryturę, powinno się ustanowić przepisy regulujące nabycie, zachowanie i przenoszenie uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Artykuł 4 wniosku zapewnia stosowne ramy służące temu celowi.
Partnerom społecznym pozostawia się swobodę zawarcia lepszych porozumień.
Sprawozdawczyni pragnie jednakże zmodyfikować wniosek Komisji w trzech istotnych punktach.
1.
Zakres stosowania dyrektywy i obowiązkowe przeniesienie (art. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 3)
Pomiędzy dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi w państwach członkowskich istnieją znaczne różnice.
Poza bardzo zróżnicowanymi warunkami nabycia, zachowania i przenoszenia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, różnice pojawiają się także w odniesieniu do sposobów finansowania.
W przypadku systemów opartych na kapitalizacji, w ramach których kapitał ulokowany jest poza przedsiębiorstwem, łatwiej jest dokonać przeniesienia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych z jednego systemu do drugiego, niż np. w przypadku systemów repartycyjnych, kas zapomogowych i systemów opartych na rezerwach księgowych.
W celu dostosowania się do problemów wynikających ze stabilności finansowej tych systemów, Komisja proponuje ich czasowe zwolnienie z obowiązku przenoszenia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Zaproponowana przez Komisję możliwość zwolnienia doprowadzi w praktyce do tego, że obowiązek przenoszenia będzie prawdopodobnie stosowany bardzo selektywnie.
Sprawozdawczyni pragnie, aby niniejsza dyrektywa miała możliwie jak najszerszy zakres stosowania.
Interwencja w istniejące przepisy jest jednocześnie bardzo skomplikowana.
Z tego względu sprawodawczyni proponuje następujące rozwiązanie:
· dyrektywę stosuje się wyłącznie do nowo nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych;
· możliwość zwolnienia zgodnie z art. 9 ust. 3 zostaje skreślona, tzn. nie istnieją żadne odstępstwa od obowiązkowego przeniesienia.
2.
Podejście do nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych (art. 5)
Pracownicy, którzy swoje nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych pozostawiają u swojego byłego pracodawcy („nieaktywne uprawnienia ”), nie mogą być poszkodowani.
Wniosek Komisji nie określa jednak wyraźnie, w jaki sposób można osiągnąć ten cel.
Należy zatem koniecznie wyjaśnić, jaka kategoria posiadaczy nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie powinna być poszkodowana i jak daleki zakres ma ten obowiązek równego traktowania.
Powinno być całkowicie zrozumiałe, że nie może być mowy o obowiązkowej indeksacji w odniesieniu do aktywnych członków systemu emerytalno-rentowego.
Z tego względu sprawozdawczyni proponuje, aby państwa członkowskie zapewniły równe traktowanie nieaktywnych członków i emerytowanych członków systemu emerytalno-rentowego.
3.
Pozycja pracowników czasowych i osób powracających na rynek pracy (art. 6)
Komisja proponuje wymóg składania przez pracowników w terminie 18 miesięcy po ustaniu (poprzedniego) zatrudnienia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych lub rentowych.
Może to być niekorzystne dla tych osób, które wbrew swej woli tracą pracę lub przerywają chwilowo działalność zawodową w celu opieki nad dziećmi lub innymi bliskimi osobami.
Jeżeli te kategorie pracowników ponownie podejmą działalność zawodową w późniejszym terminie (później niż 18 miesięcy), nie przysługiwałoby im prawo do przeniesienia.
Z tego względu sprawozdawczyni proponuje, by pracownicy mieli możliwość złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych w terminie do sześciu miesięcy po podjęciu nowego stosunku pracy.
1.2.2007
OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
( COM(2005)0507 – C6‑0331/2005 – 2005/0214(COD) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Eoin Ryan
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Kontekst
Według badania dotyczącego siły roboczej z 2003 r.
(Eurostat, Komisja Europejska), 8,2% ogółu zatrudnionych przeniosło się do innej pracy po upływie roku (z Danią i Wielką Brytanią na czele listy ze wskaźnikiem 13% oraz Szwecją i Grecją na jej końcu z 5%).
Przeciętnie pracownicy w UE pozostają w tej samej pracy przez 10,6 roku, podczas gdy dla porównania w USA jest to 6,7 roku.
Jeśli chodzi o mobilność geograficzną, jedynie 1,5% obywateli UE-25 mieszka i pracuje w innym państwie członkowskim niż kraj pochodzenia.
7,2% obywateli UE zmienia co roku miejsce zamieszkania, z czego 15% przypadków wiąże się ze zmianą pracy, podczas gdy w USA co roku przenosi się 16,2% obywateli, z czego 17% wynika ze zmiany pracy.
Obecne ramy prawne
Jedynym istniejącym aktem prawnym regulującym tę dziedzinę jest dyrektywa 98/49/EWG.
Chroni ona uprawnienia do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się w UE.
Jej zakres jest jednak ograniczony i nie zapewnia przenoszenia dodatkowych świadczeń ani elastyczności w odniesieniu do warunków nabywania uprawnień.
Wniosek w sprawie dyrektywy 2005/214 (COD)
Wniosek dotyczy wszystkich dodatkowych systemów emerytalno-rentowych opartych na stosunku pracy , z wyjątkiem systemów prawnych objętych zakresem rozporządzenia 1408/71, takich jak francuski system AGIRC/ARRCO.
Wniosek nie definiuje systemów o określonym poziomie świadczeń i o określonym poziomie składek.
Wprawdzie struktura systemów emerytalno-rentowych, zwłaszcza o określonym poziomie składek, zmienia się wraz z rozwojem sytuacji na rynku, niemniej należało opisać pewne ogólne zasady oraz problemy z przenoszalnością wynikające z różnic między systemami.
W odniesieniu do nabycia uprawnień , wniosek wprowadza pułapy warunków ich nabycia w celu umożliwienia pracownikom przemieszczającym się akumulację wystarczających dodatkowych uprawnień emerytalno-rentowych na przestrzeni ich życia zawodowego.
Mimo że zasady różnią się w zależności od kraju, okresy nabywania uprawnień (po zakończeniu których członkowie systemu otrzymują nabyte uprawnienia) nie mogą przekraczać dwóch lat, przy założeniu, że osiągnięto minimalny wiek wymagany do nabycia uprawnień, który wynosi 21 lat.
Ponadto okres oczekiwania, zanim pracownik będzie mógł przystąpić do systemu emerytalno-rentowego, nie może przekraczać jednego roku (pod warunkiem osiągnięcia minimalnego wieku).
Należy podkreślić, że krótkie okresy nabywania uprawnień i okresów oczekiwania mogą również prowadzić do zwiększenia kosztów dla wszystkich członków systemu.
Dyrektywa wprowadza pojęcie „odpowiedniej indeksacji” (ang. fair adjustment) uprawnień do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych .
Nie jest jasne, czy pojęcie to odnosi się do rewaloryzacji, indeksacji itp., choć w punkcie uzasadnienia 7 wspomina się o indeksacji lub inflacji.
Jednakże pojęcie „korzystności” dla odchodzącego pracownika wymaga doprecyzowania.
W tym samym artykule, w celu uniknięcia zbyt wysokich kosztów administracyjnych będących wynikiem zarządzania dużą liczbą uprawnień nieaktywnych o niskiej wartości, wniosek umożliwia przeniesienie lub wypłatę kapitału odpowiadającego nabytym uprawnieniom, jeżeli ich wartość nie przekracza progu określonego przez dane państwo członkowskie.
Jeśli chodzi o prawa do przeniesienia uprawnień , pracownicy będą mogli zachować uprawnienia w poprzednim systemie (chyba że są one tak niskie, że powodowałoby to nadmierne koszty administracyjne) lub przenieść je do innego systemu.
Państwo członkowskie ma jednak możliwość zwolnienia systemów niekapitałowych (takich jak systemy repartycyjne lub kasy zapomogowe) z wymogu tego przeniesienia dla zachowania wykonalności finansowej.
Przepis ten zostanie poddany rewizji najpóźniej do dnia 1 lipca 2018 r.
Co do pojęcia przeniesienia, istotne jest dokonanie rozróżnienia pomiędzy „przeniesieniem uprawnień” (art. 6) a „przeniesieniem kapitału”, o którym mowa w art. 3 lit. j).
Wniosek w sprawie dyrektywy nie jest konsekwentny w stosowaniu tych pojęć.
W praktyce pracownicy po prostu zabierają kapitał ze starego systemu (przeniesienie wychodzące) i lokują w nowym systemie zgodnie z zasadami tego ostatniego (przeniesienie przychodzące).
Niemożliwe jest zobowiązanie nowego systemu do zagwarantowania tego samego poziomu uprawnień.
Ponadto wniosek nie rozwiązuje kwestii przeniesienia z tymczasowo niedofinansowanych systemów, gdzie płatność z tytułu przeniesienia z systemu mogłaby niekorzystnie wpłynąć na uprawnienia pozostałych członków.
Jeśli chodzi o ujawnianie informacji , wniosek proponuje dodatkowe środki w uzupełnieniu wymogów dotyczących informacji, określonych w art. 11 dyrektywy w sprawie instytucji pracowniczych programów emerytalnych (2003/41/WE).
Art. 11 wspomnianej dyrektywy przewiduje, że uczestnicy i beneficjenci systemu emerytalnego otrzymują informacje dotyczące rocznych sprawozdań finansowych i innych sprawozdań, zasad polityki inwestycyjnej funduszu emerytalnego, a także, gdy jest to konieczne, uzgodnień odnoszących się do przeniesienia praw do świadczeń emerytalnych.
Art. 7 nowego wniosku traktuje ten przepis jako niewystarczający i określa wymóg, aby osoba zarządzająca dodatkowym systemem emerytalno-rentowym informowała wszystkich odchodzących pracowników, zarówno członków systemu jak i osób, które do niego nie należą , o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Możliwe, że taki przepis również będzie powodował niepotrzebne koszty zarządzania systemem emerytalno-rentowym.
POPRAWKI
Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:
Tekst proponowany przez Komisję
Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
Poprawki Parlamentu
Poprawka
1
Punkt uzasadnienia 10
(10) Ze względu na wykonalność finansową dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, Państwa Członkowskie mają możliwość zwolnienia systemów niekapitałowych z obowiązku dawania pracownikom możliwości przeniesienia nabytych uprawnień.
Tym niemniej że ze względu na równe traktowanie pracowników objętych systemami kapitałowymi i pracowników objętych systemami niekapitałowymi Państwa Członkowskie powinny dążyć do stopniowej poprawy przenoszenia praw wynikłych z systemów niekapitałowych.
skreślony
Uzasadnienie
Występują obawy w co do stabilności finansowej, sprawiedliwości i solidarności w odniesieniu do członków pozostających w systemach, nie tylko w przypadku systemów niekapitałowych, które Komisja proponuje wyłączyć z dyrektywy, ale także w przypadku systemów i funduszy emerytalno-rentowych, które zostaną objęte dyrektywą.
Należy podejść do tych obaw w sposób ogólny dla wszystkich systemów, a nie po prostu ograniczyć się do wykluczenia jedynie systemów niekapitałowych.
Poprawka
2
Punkt uzasadnienia 10a (nowy)
(10a) Z uwagi na stabilność finansową dodatkowych systemów emerytalno-rentowych przenoszenie uprawnień emerytalno-rentowych powinno być ściśle monitorowane, szczególnie w odniesieniu do wpływu różnic w szacunkach aktuarialnych i przewidywań dotyczących stóp procentowych na rzeczywiste wykorzystanie możliwości przeniesienia praw.
Wpływ niniejszej dyrektywy na zmiany w systemach emerytalno-rentowych, zwłaszcza przejście od systemów składkowych o określonym poziomie świadczeń do systemów o określonym poziomie składek, również powinien być ściśle monitorowany.
Uzasadnienie
Występują obawy co do stabilności finansowej, sprawiedliwości i solidarności w odniesieniu do członków pozostających w systemach, nie tylko w przypadku systemów niekapitałowych, które Komisja proponuje wyłączyć z dyrektywy, ale także w przypadku systemów i funduszy emerytalno-rentowych, które zostaną objęte dyrektywą.
Skutki muszą być ściśle monitorowane.
Wśród ekspertów istnieją duże obawy, że dyrektywa może zwiększyć tendencję do przechodzenia od systemów składkowych o określonym poziomie świadczeń do systemów o określonym poziomie składek.
Poprawka
3
Punkt uzasadnienia 11 a (nowy)
(11a) Dla uniknięcia niezgodności w transpozycji, organy nadzoru współpracują ze sobą zarówno w państwach członkowskich, jak i pomiędzy nimi.
Uzasadnienie
Wielu problemów nastręcza kwestia określenia właściwego organu nadzoru lub mechanizmów współpracy między organami nadzoru w jednym państwie członkowskim (zazwyczaj nadzorca finansowy ds. funduszy emerytalnych i ministerstwo do spraw społecznych/pracy, nadzorujące emerytury jako takie) oraz w całej Unii Europejskiej.
Poprawka
4
Punkt uzasadnienia 11 b (nowy)
(11b) Ponieważ różnice w opodatkowaniu składek i świadczeń z funduszy emerytalnych lub rentowych stanowią główne przeszkody dla mobilności i przenoszenia praw do świadczeń, wpływ opodatkowania w odniesieniu do takich przeniesień powinien być wnikliwie monitorowany i, w razie konieczności, powinien prowadzić do określania odpowiednich środków.
Uzasadnienie
Cele dyrektywy w zakresie mobilności, szczególnie poprzez przepisy dotyczące przenoszenia praw emerytalnych lub rentowych za granicę, mogą być trudne do osiągnięcia, jeżeli jednocześnie nie zostanie rozwiązana kwestia opodatkowania.
Poprawka
5
Punkt uzasadnienia 14 a (nowy)
(14a) Komisja przeprowadza analizę kosztów i korzyści pięć lat po wejściu niniejszej dyrektywy w życie, oceniając jej wpływ na liczbę pracodawców oferujących systemy emerytalno-rentowe.
Uzasadnienie
Istotne jest, aby niniejsza dyrektywa nie powodowała zmniejszenia liczby pracodawców chętnych do proponowania systemów emerytalno-rentowych.
Poprawka
6
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników oraz prawa do mobilności zawodowej wewnątrz tego samego Państwa Członkowskiego, poprzez ograniczenie przeszkód będących wynikiem niektórych zasad dotyczących funkcjonowania dodatkowych systemów emerytalno-rentowych w Państwach Członkowskich.
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników oraz ułatwienie mobilności zawodowej wewnątrz tego samego państwa członkowskiego i między państwami członkowskimi , poprzez ograniczenie przeszkód będących wynikiem niektórych zasad dotyczących funkcjonowania dodatkowych systemów emerytalno-rentowych w państwach członkowskich .
Uzasadnienie
Dyrektywa powinna w szczególności mieć na celu ułatwianie mobilności zawodowej między państwami członkowskimi.
Poprawka
7
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatkowych systemów emerytalno-rentowych , z wyjątkiem systemów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 .
Niniejszą dyrektywę stosuje się do uprawnień wynikających z dobrowolnych i obowiązkowych dodatkowych systemów emerytalno-rentowych powstałych na podstawie stosunku pracy .
Uzasadnienie
Ze względu na wzajemność nie jest sprawiedliwe ograniczanie zakresu obowiązywania dyrektywy jedynie do dodatkowych systemów drugiego filaru, które nie są objęte rozporządzeniem 1408/71.
Przepisy niniejszej dyrektywy są również istotne dla systemów objętych rozporządzeniem 1408/71.
Poprawka
8
Artykuł 3 litera c)
(c) „członkowie systemu emerytalno-rentowego”: osoby, którym w związku z wykonywaną pracą przysługuje lub może przysługiwać uprawnienie do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego;
(c) „ czynni członkowie systemu emerytalno-rentowego”: osoby, które uzyskały członkowstwo zgodnie z zasadami systemu i którym w związku z aktualnym stosunkiem pracy przysługuje lub – po spełnieniu wymogów nabycia uprawnień – będzie przysługiwać uprawnienie do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie z zasadami tego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego;
Uzasadnienie
Celem niniejszej poprawki jest wyraźne zaznaczenie, że definicja nie obejmuje emerytowanych pracowników i beneficjentów odroczonych.
Niniejsza dyrektywa nie jest skierowana do emerytowanych pracowników, zaś beneficjenci odroczeni są przedmiotem osobnej definicji.
Poprawka wyjaśnia również, że czynnym członkiem jest pracownik, który uzyskał członkowstwo w systemie niezależnie od tego, czy przeszedł jakikolwiek okres nabywania uprawnień.
W przeciwnym wypadku definicję można by interpretować tak, jakby obejmowała ona pracowników w okresie oczekiwania, co nie jest zamierzone.
Poprawka
9
Artykuł 3 litera d)
(d) „uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: każde świadczenie, do którego członek systemu emerytalno-rentowego lub inna osoba uprawniona mogłaby być uprawniona zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
(d) „ nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: każde uprawnienie do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych uzyskane po spełnieniu warunków wymaganych zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
Uzasadnienie
W dodatkowych systemach emerytalno-rentowych członkowie nabywają uprawnienia z chwilą opuszczenia systemu (w sposób inny niż przejście na emeryturę) po odbyciu okresu nabywania uprawnień.
Po nabyciu uprawnień członkowi opuszczającemu system przysługuje zachowanie uprawnień w tym systemie lub, przy pewnych ograniczeniach, przeniesienie tych uprawnień.
Poprawiona definicja ma na celu wyjaśnienie, że członek nabywa takie uprawnienia po spełnieniu wymogów dotyczących nabycia uprawnień.
Ponadto termin „świadczenie” zastąpiono terminem „uprawnienie do dodatkowych świadczeń”, który jest już zdefiniowany.
Poprawka
10
Artykuł 3 litera e)
(e) „ustanie zatrudnienia”: decyzja o zakończeniu stosunku pracy ;
(e) „ustanie zatrudnienia”: ustanie stosunku pracy z przyczyn innych niż, z jednej strony, przejście na emeryturę, a z drugiej strony, innych niż te, które zgodnie z prawem krajowym prowadzą do utraty uprawnień.
Uzasadnienie
Dobrowolne dodatkowe systemy emerytalno-rentowe służą między innymi przywiązaniu pracownika do przedsiębiorstwa i wynagrodzeniu tej lojalności w formie dodatkowego świadczenia emerytalno-rentowego.
W zależności od przepisów prawa krajowego określone zawinione działania pracownika mogą uprawnić pracodawcę do zwolnienia.
W takim przypadku pracownik nie powinien być wynagradzany przez korzystanie z uprawnień z pracowniczego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
Poprawka
11
Artykuł 3 litera e a) (nowa)
(ea) „emerytura”, w tym wcześniejsza emerytura: okres otrzymywania świadczeń emerytalnych; samo ustanie zatrudnienia nie stanowi emerytury;
Uzasadnienie
Ustanie zatrudnienia nie powinno obejmować emerytury, z kolei emerytura powinna być zdefiniowana jako okres otrzymywania świadczeń emerytalnych.
Uwzględnia się również członków systemu, którym wypłaca się świadczenia z innych przyczyn niż emerytura.
Na przykład, dana osoba może pobierać rentę inwalidzką.
Poprawka
12
Artykuł 3 litera f)
(f) „pracownik odchodzący”: pracownik, który przed nabyciem uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych kończy stosunek pracy , w ramach którego gromadził uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych lub mógłby nabyć te uprawnienia, gdyby pozostał w stosunku pracy ;
(f) „pracownik odchodzący”: czynny członek systemu, którego aktualny stosunek pracy dobiega końca ;
Uzasadnienie
Niniejsza poprawka służy wyjaśnieniu, że nie wszyscy pracownicy są członkami systemów emerytalno-rentowych, zatem lepiej zastąpić termin „pracownik” mającym swoją definicję terminem „czynny członek systemu”.
Ponadto sformułowanie „przed nabyciem uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych” może być mylące, ponieważ dana osoba nabywa uprawnienia do świadczeń z chwilą przejścia na emeryturę lub jeżeli nastąpią inne okoliczności uprawniające do świadczenia, np. inwalidztwo.
Niniejsza poprawka wyjaśnia zatem, że pracownik odchodzący jest czynnym członkiem systemu, którego aktualny stosunek pracy dobiega końca inaczej niż w momencie ubiegania się o świadczenia emerytalno-rentowe.
Poprawka
13
Artykuł 3 litera h)
(h) „beneficjent odroczony”: każdy były członek systemu emerytalno-rentowego uprawniony do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, jeżeli spełnione są warunki uprawniające do otrzymywania dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych;
(h) „beneficjent odroczony”: każda osoba, która nabyła uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, lecz nie jest już czynnym członkiem tego systemu i nie otrzymuje jeszcze dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych z tego systemu ;
Uzasadnienie
Definicja ta charakteryzuje beneficjentów odroczonych jako „byłych członków systemu”.
W rzeczywistości beneficjenci odroczeni pozostają członkami systemu, z tym że nie są już aktywni.
Nowa definicja dokładniej określa tych beneficjentów.
Poprawka
14
Artykuł 3 litera i)
(i) „nieaktywne uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: uprawnienia do świadczeń utrzymane w systemie, w którym zostały nabyte przez beneficjenta odroczonego , który otrzyma świadczenia emerytalne lub rentowe z tego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, gdy spełnione zostaną odpowiednie warunki ;
(i) „nieaktywne uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: nabyte uprawnienia do świadczeń utrzymane w systemie, w którym zostały nabyte przez beneficjenta odroczonego;
Uzasadnienie
Druga część definicji jest zbyteczna i mogłaby prowadzić do nieporozumień.
Poprawka
15
Artykuł 3 litera j)
(j) „przeniesienie”: dokonywana przez dodatkowy system emerytalno-rentowy wpłata kapitału odpowiadającego całości lub części uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabytych w tym systemie; kapitał ten może zostać przeniesiony do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego lub do innej instytucji finansowej zapewniającej świadczenia emerytalne lub rentowe.
(j) „przeniesienie”: dokonywana przez dodatkowy system emerytalno-rentowy wpłata kapitału odpowiadającego całości uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabytych w tym systemie; kapitał ten może zostać przeniesiony do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego lub do innej instytucji finansowej zapewniającej świadczenia emerytalne lub rentowe.
Uzasadnienie
Dyrektywa musi być konsekwentna w stosowaniu takich terminów, jak „przeniesienie kapitału” i „przeniesienie uprawnień”.
W praktyce pracownicy po prostu zabierają kapitał ze starego systemu (przeniesienie wychodzące) i lokują go w nowym systemie zgodnie z zasadami tego ostatniego (przeniesienie przychodzące).
Niemożliwe jest zobowiązanie nowego systemu do zagwarantowania tego samego poziomu uprawnień.
Poprawka
16
Artykuł 3 litera j a) (nowa)
(ja) „instytucja finansowa”: instytucja, która zgodnie z krajowymi przepisami prawa oraz uregulowaniami ustanowionymi przez państwo członkowskie jej siedziby ma prawo oferowania świadczeń emerytalno-rentowych innych niż dodatkowe emerytury lub renty.
Uzasadnienie
Poprawka służy doprecyzowaniu treści art. 3 lit. j).
Poprawka
17
Artykuł 4 część wprowadzająca
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki by:
Państwa członkowskie podejmują konieczne środki by , w sytuacji ustanowienia dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i gdy stosunek pracy pracownika uprawnia go do przystąpienia do systemu :
Uzasadnienie
Art. 4 można by interpretować tak, jakby od państw członkowskich wymagano, aby dały pracownikom dostęp do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego – np. jeżeli powiąże się część wprowadzającą z lit. c).
Nie jest to zamiarem wniosku: taka interpretacja zagrażałaby dobrowolnemu charakterowi świadczeń w wielu państwach członkowskich.
Niniejsza poprawka uściśla, że artykuł ma zastosowanie tylko wtedy, gdy system już istnieje, a pracownik byłby uprawniony do przystąpienia do tego systemu (pracodawca może oferować różne systemy różnym kategoriom pracowników).
Poprawka
18
Artykuł 4 litera a)
(a) w sytuacji, gdy uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie zostały jeszcze nabyte w momencie ustania zatrudnienia, całość składek wpłaconych przez odchodzącego pracownika lub w jego imieniu została mu zwrócona lub przeniesiona ;
(a) w sytuacji, gdy uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie zostały jeszcze nabyte w momencie ustania zatrudnienia, całość składek lub wartość inwestycji uzyskanych z tych składek została zwrócona , o ile nie wykorzystano jej do pokrycia ryzyka inwalidztwa, świadczeń w razie śmierci żywiciela rodziny lub innych elementów solidarności ;
Uzasadnienie
W niektórych systemach emerytalno-rentowych ryzyko inwalidztwa, świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny oraz inne elementy traktowane są łącznie.
Proporcjonalne odliczenie tych elementów przy obliczaniu składek opłaconych przez odchodzącego członka systemu emerytalno-rentowego jest sprawiedliwe.
Poprawka
19
Artykuł 4 litera b)
(b) w sytuacji, gdy określony jest minimalny wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, nie przekraczał on 21 lat;
(b) w razie ustanowienia przez państwa członkowskie warunków nabycia uprawnień w postaci np. minimalnego wieku, terminów oczekiwania i/lub stażu, warunki takie opierały się na obiektywnych podstawach.
Uzasadnienie
Projekt dyrektywy musi uwzględniać zasadę pomocniczości i w związku z tym nie regulować krajowego systemu organizacji ani struktury drugiego filaru.
Ponadto zaproponowane w projekcie dyrektywy terminy oczekiwania i nabycia uprawnień nie pozwalają na uwzględnienie pierwotnej idei dobrowolnych dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, a mianowicie przywiązania pracownika do zakładu pracy.
Poprawka
20
Artykuł 4 litera c)
(c) pracownik mógł przystąpić do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po upływie maksymalnie dwuletniego okresu zatrudnienia lub, gdzie to właściwe, najpóźniej wraz z osiągnięciem wymaganego minimalnego wieku;
(c) pracownik mógł przystąpić do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po upływie maksymalnie rocznego okresu zatrudnienia lub, gdzie to właściwe, najpóźniej wraz z osiągnięciem minimalnego wieku wymaganego przez państwo członkowskie lub odnośny dodatkowy system emerytalno-rentowy ;
Uzasadnienie
Niniejszy ustęp dotyczy warunków przystąpienia do systemu.
Jeżeli pracownik jest nadal w okresie oczekiwania, nie traci on żadnych uprawnień opuszczając miejsce pracy.
Komisja potwierdziła, że jej intencją było, aby systemom emerytalno-rentowym w państwach członkowskich umożliwiono ustalenie dowolnego wieku jako warunku dostępu.
Poprawka
21
Artykuł 4 litera d)
(d) pracownik nabył uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych po upływie maksymalnie dwuletniego okresu przynależności;
(d) pracownik zyskał nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych po upływie okresu nieprzekraczającego dwóch lat, pod warunkiem, że pracownik osiągnął określony minimalny wiek nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Uzasadnienie
Celem niniejszej poprawki jest wyjaśnienie związku między art. 4 lit. b) (dotyczącym minimalnego wieku wymaganego do nabycia uprawnień) i art. 4 lit. d) (dotyczącym minimalnego okresu oczekiwania na nabycie uprawnień).
Poprawka uściśla, że jeżeli pracownik należał do systemu przez dwa lata, musi on nabyć uprawnienia, chyba że nie osiągnął jeszcze określonego minimalnego wieku.
W takim przypadku nabędzie on uprawnienia dopiero po osiągnięciu określonego minimalnego wieku.
Poprawka
22
Artykuł 5 ustęp 1
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki, które uznają za niezbędne w celu zapewnienia odpowiedniej indeksacji uprawnień do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych tak, aby nie mogła ona być niekorzystna dla odchodzącego pracownika .
1.
Uwzględniając charakter dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, państwa członkowskie przyjmują środki, które uznają za niezbędne w celu zapewnienia sprawiedliwego i równego traktowania uprawnień do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych , z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu składek wpłacanych do systemu w imieniu osoby opuszczającej system .
Uzasadnienie
Celem poprawki jest podkreślenie różnicy pomiędzy systemami o określonym poziomie składek a systemami o określonym poziomie świadczeń.
W tych pierwszych, uprawnienia do nieaktywnych świadczeń emerytalnych będą dostosowane zgodnie z metodą wybraną przez państwo członkowskie, w tym na podstawie inflacji lub poziomów płac.
Poprawka eliminuje także aspekt dwuznaczności związany z pojęciem „niekorzystności”.
Sformułowanie „sprawiedliwe traktowanie” jasno określa, że uprawnienia do nieaktywnych świadczeń winny być sprawiedliwie traktowane, nie powinny jednak dawać członkom odroczonym niesprawiedliwych korzyści kosztem pozostałych członków.
Poprawka
23
Artykuł 5 ustęp 2
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na niezabezpieczanie uprawnień nabytych , ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty odpowiadającego im kapitału, jeżeli wartość tych uprawnień nie przekracza progu określonego przez dane Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
2.
Państwa członkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na niezabezpieczanie nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych , ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty odpowiadającego im kapitału, jeżeli wartość nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie przekracza progu określonego przez dane państwo członkowskie .
Państwo członkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
Uzasadnienie
W niniejszej poprawce stosuje się termin „nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”, który został już zdefiniowany.
Poprawka
24
Artykuł 6 ustęp 1
1.
Z zastrzeżeniem sytuacji, gdy wypłata kapitału dokonywana jest zgodnie z art. 5 ust. 2, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że jeżeli pracownik odchodzący nie podlega temu samemu dodatkowemu systemowi emerytalno-rentowemu w swojej nowej pracy, można mu przyznać, na jego wniosek, w nieprzekraczalnym terminie 18 miesięcy po ustaniu zatrudnienia, przeniesienie w ramach jednego Państwa Członkowskiego lub do innego Państwa Członkowskiego wszystkich jego nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
skreślony
Uzasadnienie
Zgodnie z zasadą subsydiarności treść art. 6 powinna zależeć od państw członkowskich.
Poprawka
25
Artykuł 6 ustęp 2
2.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, zgodnie z ich praktyką krajową, aby ani szacunki aktuarialne ani szacunki dotyczące stóp procentowych, wyznaczające wartość nabytych uprawnień będących przedmiotem przeniesienia, nie mogły być niekorzystne dla pracownika odchodzącego.
2.
Państwa członkowskie , zgodnie z praktyką krajową oraz we współpracy z Komisją działają na rzecz zbieżności szacunków aktuarialnych i przewidywanych zmian stóp procentowych , oraz powinny zapewnić, aby szacunki aktuarialne i szacunki dotyczące stóp procentowych, wyznaczające wartość nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych będących przedmiotem przeniesienia, były sprawiedliwe dla pracownika odchodzącego i członków systemu .
Państwa członkowskie mogą zezwolić, aby dodatkowy system emerytalno-rentowy dostosował wartość zwrotu lub przeniesienia dla zachowania swojej wykonalności finansowej.
Uzasadnienie
Sformułowanie „nie mogły być niekorzystne” zastępuje się przez „były sprawiedliwe dla pracownika odchodzącego i członków systemu” w celu uwzględnienia sytuacji, w których konieczne może być dostosowanie wartości przeniesienia.
Może to być niezbędne w przypadku niedofinansowania systemu o określonym poziomie świadczeń sektora prywatnego.
W takich okolicznościach zarządcy systemu mogą zmniejszyć kwotę przeniesienia na podstawie opinii aktuariusza.
Celem jest zagwarantowanie, że pozostali członkowie nie poniosą niekorzystnych konsekwencji takiego przeniesienia.
Jeżeli przepis ten nie znajdzie się w dyrektywie, wykonalność finansowa niektórych funduszy może być naruszona.
Poprawka
26
Artykuł 6 ustęp 3
3.
Dodatkowe systemy emerytalno-rentowe będące odbiorcami przeniesionych uprawnień, nie obejmują ich warunkami nabycia i obejmują je ochroną przynajmniej w tym samym zakresie, co uprawnienia nieaktywne zgodnie z art. 5 ust. 1.
skreślony
Uzasadnienie
Zgodnie z zasadą subsydiarności treść art. 6 powinna zależeć od państw członkowskich.
Poprawka
27
Artykuł 6 ustęp 4
4.
Jeżeli przy przenoszeniu wymagane są koszty administracyjne, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że nie będą one nieproporcjonalne do okresu przynależności pracownika odchodzącego do danego systemu.
skreślony
Uzasadnienie
Zgodnie z zasadą subsydiarności treść art. 6 powinna zależeć od państw członkowskich.
Poprawka
28
Artykuł 7 ustęp 1
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE, dotyczących informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia informowania pracowników przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE, dotyczących informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, państwa członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia informowania czynnych lub przyszłych członków systemu przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Uzasadnienie
Poprawka ma na celu wyjaśnienie, że niniejszy artykuł ma zastosowanie nie do wszystkich pracowników, lecz jedynie do czynnych członków systemu oraz pracowników, którzy uzyskają członkowstwo po upływie okresu oczekiwania.
Poprawka
29
Artykuł 7 ustęp 2 część wprowadzająca
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie pracownikom , którzy wystąpili z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności:
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie członkom systemu emerytalno-rentowego , którzy wystąpili z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności:
Poprawka
30
Artykuł 9 ustęp 2
2.
Bez względu na postanowienia ust. 1 Państwa Członkowskie mogą skorzystać, jeżeli będzie to konieczne, z dodatkowego okresu 60 miesięcy, licząc od dnia 1 lipca 2008 r. na zrealizowanie celów, o których mowa w art. 4 lit. d).
Każde Państwo Członkowskie, które chciałoby skorzystać z tego dodatkowego terminu, informuje o tym Komisję, wskazując na postanowienia i określone systemy oraz szczególne uzasadnienie takiej sytuacji, usprawiedliwiające dodatkowy termin.
skreślony
Poprawka
31
Artykuł 9 ustęp 3
3.
Bez względu na postanowienia ust. 1 oraz w celu uwzględnienia szczególnych odpowiednio uzasadnionych warunków związanych z wykonalnością finansową dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, Państwa Członkowskie mogą zwolnić ze stosowania przepisów art. 6 ust. 1 systemy działające na zasadzie podziału, kasy zapomogowe i przedsiębiorstwa tworzące rezerwy na wypłaty rent i emerytur dla swoich pracowników.
Każde Państwo Członkowskie, które chciałoby skorzystać z tej możliwości, niezwłocznie informuje o tym Komisję, wskazując na postanowienia i określone systemy oraz szczególne uzasadnienie takiej sytuacji, usprawiedliwiające dodatkowy termin
skreślony
Poprawka
32
Artykuł 10 ustęp 2
Najpóźniej za 10 lat , licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja sporządza szczególne sprowadzanie w sprawie stosowania art. 9 ust. 3 .
W razie potrzeby sprawozdanie to będzie podstawą do wniosku Komisji, obejmującego wszelkie zmiany do niniejszej dyrektywy, jakie okażą się konieczne w celu zapewnienia równego traktowania w odniesieniu do przenoszenia uprawnień nabytych przez pracowników objętych systemami kapitałowymi i pracowników objętych systemami określonymi w art. 9 ust. 3.
2.
Najpóźniej za 2 lata , licząc od dnia 1 lipca 2008 r., Komisja sporządza szczególne sprawozdanie w sprawie stosowania art. 6, szczególnie w zakresie zgodności prognoz aktuarialnych z prognozami dotyczącymi stóp procentowych, a także konsekwencji braku uzgodnienia rozbieżności w wykorzystywaniu opcji przeniesienia, a także w zakresie skutków różnic w opodatkowaniu odnoszących się do przeniesienia uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych .
W razie potrzeby sprawozdanie to będzie podstawą do wniosku Komisji, obejmującego wszelkie zmiany do niniejszej dyrektywy, jakie okażą się konieczne w celu zapewnienia właściwej równowagi interesów .
Uzasadnienie
Fundusze emerytalne, w odniesieniu do których prognozy aktuarialne różnią się od prognoz dotyczących stóp procentowych, nie powinny stawać wobec problemów związanych ze znacząco odmiennymi wynikami praktycznego wykorzystania uprawnień nadanych w art. 6.
W przypadku istnienia niespójności, powinny one zostać zlikwidowane w niniejszej dyrektywie poprzez możliwość wprowadzenia poprawek idących w kierunku surowszych przepisów zapewniających zgodność wykorzystywanych prognoz aktuarialnych z prognozami dotyczącymi stóp procentowych.
Skutki opodatkowania powinny być również ściśle monitorowane.
PROCEDURA
Tytuł
Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
Odsyłacze
COM(2005)0507 – C6-0331/2005 – 2005/0214(COD)
Komisja przedmiotowo właściwa
EMPL
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
ECON 13.12.2005
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Eoin Ryan 13.12.2005
Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej
Rozpatrzenie w komisji
3.5.2006
20.6.2006
4.9.2006
11.9.2006
Data zatwierdzenia wskazówek
24.1.2007
Wynik głosowania końcowego
za:
przeciw:
wstrzymujących się:
39
2
1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Zsolt László Becsey, Pervenche Berès, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Ieke van den Burg, David Casa, Philip Dimitrov Dimitrov, Elisa Ferreira, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Donata Gottardi, Sophia in 't Veld, Othmar Karas, Piia-Noora Kauppi, Evgeni Kirilov, Wolf Klinz, Christoph Konrad, Kurt Joachim Lauk, Andrea Losco, Astrid Lulling, Gay Mitchell, Cristobal Montoro Romero, Joseph Muscat, John Purvis, Alexander Radwan, Bernhard Rapkay, Eoin Ryan, Antolín Sánchez Presedo, Manuel António dos Santos, Olle Schmidt, Margarita Starkevičiūtė, Ivo Strejček, Sahra Wagenknecht, Lars Wohlin
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Harald Ettl, Vladimír Maňka, Thomas Mann, Giovanni Pittella
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
Dariusz Maciej Grabowski, Holger Krahmer, Kurt Lechner, Heide Rühle
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
...
14.7.2006
OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
( COM(2005)0507 – C6‑0331/2005 – 2005/0214(COD) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej:
Astrid Lulling
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent dotyczy głównych kwestii związanych z przeszkodami w wolnym przepływie pracowników w obrębie tego samego państwa członkowskiego lub między państwami członkowskimi w zakresie emerytur.
Należy zauważyć, że dyrektywa ta jest kontynuacją stałych wysiłków ze strony Komisji Europejskiej w celu promowania dobrowolnego porozumienia między zainteresowanymi stronami.
Wobec różnorodności systemów istniejących w różnych państwach członkowskich, sprawozdawca komisji opiniodawczej podkreśla zasadność wybranego instrumentu legislacyjnego (dyrektywy) oraz przestrzeganie zasady subsydiarności i proporcjonalności.
Chociaż wniosek pociąga za sobą środki mające na celu zbliżenie przepisów krajowych, środki te przewidują tylko niezbędne ramy umożliwiające pracownikom zachowanie lub przeniesienie uprawnień w ramach mobilności.
Niemniej jednak pożądane są pewne zmiany, aby niektóre reformy nie rozpłynęły się zbytnio w czasie, aby przyjąć bardziej neutralny z punktu widzenia płci język oraz zapobiec, aby w niektórych państwach członkowskich utrzymały się przeszkody z przyczyn technicznych.
Ważne jest też zagwarantowanie osobom zatrudnionym, które przerywają lub zaprzestają działalności zawodowej, między innymi z przyczyn rodzinnych, zachowania uprawnień do emerytury lub renty, a nawet do dalszego wpłacania składek.
POPRAWKI
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:
Tekst proponowany przez Komisję
Dotychczas nieopublikowano w Dzienniku Urzędowym.
Poprawki Parlamentu
Poprawka
1
Punkt uzasadnienia 5
5.
Należy także odwołać się do art. 94 Traktatu zważywszy na fakt, że różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących dodatkowych systemów emerytalno-rentowych mogą utrudniać zarówno korzystanie z prawa pracowników do swobodnego przemieszczania się, jak i funkcjonowanie wspólnego rynku.
W związku z tym, w celu polepszenia możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników przemieszczających się na terytorium Wspólnoty i w obrębie danego Państwa Członkowskiego należy zharmonizować niektóre warunki nabywania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz zbliżyć zasady w dziedzinie ochrony uprawnień nieaktywnych i przenoszenia uprawnień nabytych.
5.
Należy także odwołać się do art. 94 Traktatu zważywszy na fakt, że różnice w ustawodawstwach krajowych dotyczących dodatkowych systemów emerytalno-rentowych mogą utrudniać zarówno korzystanie z prawa pracowników lub pracownic do swobodnego przemieszczania się, jak i funkcjonowanie wspólnego rynku.
W związku z tym, w celu polepszenia możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników lub pracownic przemieszczających się na terytorium Wspólnoty i w obrębie danego p aństwa c złonkowskiego należy zharmonizować niektóre warunki nabywania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz zbliżyć zasady w dziedzinie ochrony uprawnień nieaktywnych i przenoszenia uprawnień nabytych.
(Zmiana ta odnosi się do całego ropatrywanego tekstu legislacyjnego; jego przyjęcie wymaga wprowadzenia zmian technicznych w całym tekście.)
Poprawka
2
Punkt uzasadnienia 5 a (nowy)
5a) Szczegóły systemów dodatkowych emerytur i rent powinny być ustalane na szczeblu państw członkowskich, w tym poprzez układy zbiorowe z partnerami społecznymi.
Warunki nabywania praw emerytalnych w niniejszej dyrektywie skupiają się na ogólnych zasadach i nadają kierunek działaniom na poziomie krajowym, pozostawiając partnerom społecznym wystarczający margines na ustalenie szczegółów w rokowaniach zbiorowych.
Uzasadnienie
W przypadku gdy warunki dotyczące systemów dodatkowych emerytur i rent są ustalane przez partnerów społecznych, proponowana dyrektywa ograniczyłaby wolność partnerów społecznych do negocjowania i zawierania porozumień, co jest gwarantowane, m. in., przez konwencje MOP.
Układy zbiorowe stanowią ważny element ochrony pracowników o osłabionej pozycji na rynku pracy, takich jak kobiety.
Kobiety ogólnie znajdują się w gorszej niż mężczyźni pozycji przy negocjowaniu dobrej pensji i praw emerytalno-rentowych.
Dlatego niniejsza dyrektywa nie powinna ingerować w samą zawartość dodatkowych systemów emerytalno-rentowych.
Emerytura lub renta, która jest ostatecznie wypłacana będzie zależeć głównie od takich czynników, jak minimalny wiek, okresy składkowe itd., a nie tylko od corocznie odłożonej kwoty.
Dodatkowa emerytura lub renta, w przypadku której składki są uzgodnione w negocjacjach między partnerami społecznymi, jest częścią zapłaty za pracę, co nie leży w kompetencjach legislacyjnych UE.
Poprawka
3
Punkt uzasadnienia 6 a (nowy)
6a) Przepisy dyrektywy 76/207/EWG zmienionej dyrektywą 2002/73/WE, dyrektywy 86/378/EWG zmienionej dyrektywą 96/97/WE, dyrektywy 92/85/EWG oraz dyrektywy 96/34/WE regulują równe traktowanie kobiet i mężczyzn mianowicie w zakresie warunków pracy i ubezpieczenia społecznego.
W związku z tym państwa członkowskie oraz partnerzy społeczni powinni wdrażać przepisy niniejszej dyrektywy przestrzegając przepisów wymienionych dyrektyw, w szczególności w odniesieniu do powrotu kobiet na rynek pracy po przerwie w ramach godzenia życia zawodowego z rodzinnym.
Poprawka
4
Punkt uzasadnienia 11
11.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/41/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami
Dz.U. L 235 z 23.9.2003, str. 10. , pracownicy korzystający lub zamierzający skorzystać z ich prawa do swobodnego przemieszczania się powinni być we właściwy sposób informowani przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi zwłaszcza o wpływie ustania zatrudnienia na ich dodatkowe uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
11.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/41/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami, pracownicy lub pracownice korzystający lub zamierzający skorzystać z ich prawa do swobodnego przemieszczania się powinni/e być we właściwy sposób informowani/e przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi zwłaszcza o wpływie ustania zatrudnienia na ich dodatkowe uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Uzasadnienie
Osoby zatrudniające się na własny rachunek są również objęte dyrektywą 2003/41, użyte kluczowe terminy: Instytucje pracowniczych programów emerytalnych: oznacza instytucję niezależnie od jej formy prawnej, działającą na bazie kapitałowej, ustanowioną niezależnie od jakiejkolwiek instytucji finansującej lub organizacji handlowej w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych w kontekście działalności zawodowej na podstawie porozumienia lub umowy uzgodnionej indywidualnie lub zbiorowo między pracodawcą (pracodawcami) a pracownikiem (pracownikami) lub ich odpowiednimi przedstawicielami, lub z osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem rodzimego i przyjmującego Państwa Członkowskiego, i która prowadzi działalność bezpośrednio z nich wynikającą.
Poprawka
5
Punkt uzasadnienia 15
15.
Mając na uwadze konieczność uwzględnienia skutków niniejszej dyrektywy, zwłaszcza dla wykonalności finansowej dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, Państwa Członkowskie mogą skorzystać z dodatkowego terminu na stopniowe wdrożenie przepisów mogących wywołać wspomniane skutki.
skreślony
Poprawka
6
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników oraz prawa do mobilności zawodowej wewnątrz tego samego Państwa Członkowskiego, poprzez ograniczenie przeszkód będących wynikiem niektórych zasad dotyczących funkcjonowania dodatkowych systemów emerytalno-rentowych w Państwach Członkowskich.
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników lub pracownic oraz prawa do mobilności zawodowej wewnątrz tego samego Państwa Członkowskiego, poprzez ograniczenie przeszkód będących wynikiem niektórych zasad dotyczących funkcjonowania dodatkowych systemów emerytalno-rentowych w p aństwach c złonkowskich.
Poprawka
7
Artykuł 3 litera c)
c) członkowie systemu emerytalno-rentowego”: osoby, którym w związku z wykonywaną pracą przysługuje lub może przysługiwać uprawnienie do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego;
c) członkowie systemu emerytalno-rentowego”: osoby, które mają prawo do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego,
Uzasadnienie
Ograniczenie do zatrudnienia w niepotrzebny sposób komplikuje niniejszą dyrektywę.
Celem, również w kontekście lepszego stanowienia prawa, powinna być dyrektywa z jasno określonym zakresem i celem ukierunkowana na obszar dodatkowych emerytur lub rent i na wszystkich członków systemu i/lub osoby uprawnione.
Poprawka
8
Artykuł 3 litera d)
d) uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: każde świadczenie, do którego członek systemu emerytalno-rentowego lub inna osoba uprawniona mogłaby być uprawniona zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
d) uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych”: każde świadczenie, do którego osoby należące do systemu emerytalno-rentoweg o lub inna osoba uprawniona mogłaby być uprawniona zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego i, jeżeli stosowne, zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
Poprawka
9
Artykuł 3 litera f)
f) „pracownik odchodzący”: pracownik , który przed nabyciem uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych kończy stosunek pracy, w ramach którego gromadził uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych lub mógłby nabyć te uprawnienia, gdyby pozostał w stosunku pracy;
f) „pracownik odchodzący lub pracownica odchodząca ”: pracownik lub pracownica, który/ a przed nabyciem uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych kończy stosunek pracy, w ramach którego gromadził / a uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych lub mógłby/mogł aby nabyć te uprawnienia, gdyby pozostał / a w stosunku pracy;
Poprawka
10
Artykuł 3 litera g)
g) „możliwość przenoszenia”: przysługująca pracownikowi możliwość nabycia i zachowania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, w momencie skorzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się lub prawa do mobilności zawodowej;
g) „możliwość przenoszenia”: przysługująca pracownikowi lub pracownicy możliwość nabycia i zachowania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, w momencie skorzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się lub prawa do mobilności zawodowej;
Poprawka
11
Artykuł 3 litera h)
h) „beneficjent odroczony”: każdy były członek systemu emerytalno-rentowego uprawniony do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, jeżeli spełnione są warunki uprawniające do otrzymywania dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych;
h) „beneficjent odroczony”: każda osoba , będąca byłym członkiem systemu emerytalno-rentowego uprawnion a do nieaktywnych świadczeń emerytalnych lub rentowych w ramach dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, jeżeli spełnione są warunki uprawniające do otrzymywania dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych;
Poprawka
12
Artykuł 3 litera j)
j) „przeniesienie”: dokonywana przez dodatkowy system emerytalno-rentowy wpłata kapitału odpowiadającego całości lub części uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabytych w tym systemie; kapitał ten może zostać przeniesiony do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego lub do innej instytucji finansowej zapewniającej świadczenia emerytalne lub rentowe.
j) „przeniesienie”: kapitał i całość uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych nabyta w tym systemie, przeniesione do innego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego lub do innej instytucji finansowej zapewniającej świadczenia emerytalne lub rentowe.
Uzasadnienie
Możliwość gromadzenie dodatkowych praw do emerytur i rent jest szczególnie ważna dla osób pracujących dorywczo i na niepewnych warunkach..
Poprawka
13
Artykuł 4 litera a)
a) w sytuacji, gdy uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie zostały jeszcze nabyte w momencie ustania zatrudnienia, całość składek wpłaconych przez odchodzącego pracownika lub w jego imieniu została mu zwrócona lub przeniesiona;
a) w sytuacji, gdy uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie zostały jeszcze nabyte w momencie ustania zatrudnienia, całość składek wpłaconych przez odchodzącego pracownika lub odchodzącą pracownicę lub w jego/ jej imieniu została mu/ jej zwrócona lub przeniesiona;
Należy zagwarantować prawo do łączenia nabytych praw do emerytur lub rent zgodnie z przepisami dotyczącymi emerytur i rent sektora publicznego zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71;
Uzasadnienie
Ze względu na rosnące znaczenie dodatkowych systemów emerytalno-rentowych dla utrzymywania poziomu życia na starość, praktyczne mogłoby być wykorzystanie takich samych zasad dla łączenia różnych systemów dodatkowych, jak dla różnych systemów emerytalno-rentowych sektora publicznego.
Poprawka
14
Artykuł 4 litera b)
b) w sytuacji, gdy określony jest minimalny wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, nie przekraczał on 21 lat ;
b) w sytuacji, gdy określony jest minimalny wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych, nie przekraczał on 18 lat ;
Poprawka
15
Artykuł 4 litera c)
c) pracownik mógł przystąpić do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po upływie maksymalnie dwuletniego okresu zatrudnienia lub, gdzie to właściwe, najpóźniej wraz z osiągnięciem wymaganego minimalnego wieku;
c) pracownik lub pracownica mógł/ mogła przystąpić do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po upływie maksymalnie dwuletniego okresu zatrudnienia lub, gdzie to właściwe, najpóźniej wraz z osiągnięciem wymaganego minimalnego wieku;
Poprawka
16
Artykuł 4 litera d)
d) pracownik nabył uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych po upływie maksymalnie dwuletniego okresu przynależności;
d) pracownik lub pracownica nabył/ a uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych po upływie maksymalnie dwuletniego okresu przynależności;
Poprawka
17
Artykuł 5 ustęp 2 litera b) (nowa)
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na niezabezpieczanie uprawnień nabytych, ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty odpowiadającego im kapitału, jeżeli wartość tych uprawnień nie przekracza progu określonego przez dane Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
2.
Państwa c złonkowskie mogą zezwolić dodatkowym systemom emerytalno-rentowym na:
a) niezabezpieczanie uprawnień nabytych, ale na dokonanie przeniesienia lub wypłaty odpowiadającego im kapitału, jeżeli wartość tych uprawnień nie przekracza progu określonego przez dane p aństwo c złonkowskie.
Państwo c złonkowskie informuje Komisję o zastosowanym progu.
b) umożliwienie odchodzącemu pracownikowi lub odchodzącej pracownicy dalszego wpłacania składek do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego po ustaniu zatrudnienia.
Państwa członkowskie poinformują Komisję o sposobach stosowania tego przepisu.
Poprawka
18
Artykuł 7 ustęp 1
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE, dotyczących informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia informowania pracowników przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/41/WE, dotyczących informacji, które należy przekazać członkom systemów emerytalno-rentowych i beneficjentom, p aństwa c złonkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia informowania pracowników lub pracownic przez osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi o konsekwencjach ustania zatrudnienia dla ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych.
Poprawka
19
Artykuł 7 ustęp 2 część wprowadzająca
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie pracownikom, którzy wystąpili z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności:
2.
Niezbędne informacje przekazywane są w rozsądnym terminie pracownikom lub pracownicom , którzy/które wystąpili/wtstąpiły z wnioskiem o ich dostarczenie; dotyczą one w szczególności:
Poprawka
20
Artykuł 7 ustęp 3
3.
Beneficjent objęty odroczeniem, który wystąpił o to z wnioskiem, otrzymuje od osoby odpowiedzialnej za zarządzanie dodatkowym systemem emerytalno-rentowym informacje na temat swoich nieaktywnych uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz na temat wszelkich zmian zasad w odniesieniu do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, któremu podlega.
nie dotyczy wersji polskiej
Poprawka
21
Artykuł 7 ustęp 4
4.
Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane na piśmie, w sposób zrozumiały.
4.
Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane na piśmie, w sposób zrozumiały dla zainteresowanej osoby .
PROCEDURA
Tytuł
Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy możliwości przenoszenia uprawnień do dodatkowych emerytur lub rent
Odsyłacze
( COM(2005)0507 – C6‑0331/2005 – 2005/0214 (COD))
Komisja przedmiotowo właściwa
EMPL
Komisja wyznaczona do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu
FEMM 19.1.2006
Ściślejsza współpraca – Data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania
Astrid Lulling 28.11.2005
Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej
-
Rozpatrzenie w komisji
21.2.2006
21.3.2006
2.5.2006
11.7.2006
Data przyjęcia
11.7.2006
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
17
9
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Edit Bauer, Emine Bozkurt, Hiltrud Breyer, Maria Carlshamre, Edite Estrela, Ilda Figueiredo, Věra Flasarová, Lissy Gröner, Zita Gurmai, Lívia Járóka, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Urszula Krupa, Astrid Lulling, Doris Pack, Marie-Line Reynaud, Teresa Riera Madurell, Raül Romeva i Rueda, Amalia Sartori, Eva-Britt Svensson, Britta Thomsen, Anna Záborská
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego
Iratxe García Pérez, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Anna Hedh, Mary Honeyball, Christa Klaß, Karin Resetarits
Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego
-
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)
-
PROCEDURA
Tytul
Poprawa możliwości przenoszenia uzupełniających praw emerytalnych
Odsyłacze
COM(2005)0507 - C6-0331/2005 - 2005/0214(COD)
Data przedstawienia w PE
21.10.2005
Komisja przedmiotowo właściwa
Data ogłoszenia na posiedzeniu
EMPL
13.12.2005
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
Data ogłoszenia na posiedzeniu
ECON
13.12.2005
IMCO
13.12.2005
FEMM
19.1.2006
Opinia niewydana
Data decyzji
IMCO
21.11.2005
Sprawozdawca(y)
Data powołania
Ria Oomen-Ruijten
27.10.2005
Rozpatrzenie w komisji
4.5.2006
21.6.2006
10.7.2006
13.9.2006
24.1.2007
20.3.2007
Data przyjęcia
21.3.2007
Wynik głosowania końcowego
+:
–:
0:
28
5
5
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego
Jan Andersson, Roselyne Bachelot-Narquin, Edit Bauer, Jean-Luc Bennahmias, Emine Bozkurt, Iles Braghetto, Milan Cabrnoch, Alejandro Cercas, Ole Christensen, Christina Christova, Proinsias De Rossa, Harald Ettl, Richard Falbr, Carlo Fatuzzo, Ilda Figueiredo, Karin Jöns, Jan Jerzy Kułakowski, Jean Lambert, Thomas Mann, Jiří Maštálka, Ana Mato Adrover, Maria Matsouka, Ria Oomen-Ruijten, Csaba Őry, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Pier Antonio Panzeri, Jacek Protasiewicz, Elisabeth Schroedter, José Albino Silva Peneda, Kathy Sinnott, Jean Spautz, Gabriele Stauner, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Mario Mantovani, Dimitrios Papadimoulis, Patrizia Toia
