5.3.2008
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu
złożyli Adam Bielan, Marek Aleksander Czarnecki, Hanna Foltyn-Kubicka, Ģirts Valdis Kristovskis
w imieniu grupy politycznej UEN
w sprawie sytuacji w Czadzie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Czadzie
Parlament Europejski ,
–
uwzględniając rezolucję nr 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 25 września 2007 r.,
–
uwzględniając konkluzje Rady Unii Europejskiej w sprawie Sudanu, Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej z dnia 28 stycznia 2008r.,
–
uwzględniając porozumienie z Trypolisu z dnia 8 lutego 2006 r. w celu rozwiązania sporu między Republiką Czadu a Republiką Sudanu,
–
uwzględniając porozumienie pokojowe osiągnięte w Sirte w dniu 25 października 2007 r. i podpisane zarówno przez rząd Czadu, jak i główne czadyjskie ugrupowania opozycyjne,
–
uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR CZAD/REPUBLIKA ŚRODKOWOAFRYKAŃSKA),
–
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje dotyczące praw człowieka w Czadzie,
–
uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,
A.
mając na uwadze, że sytuacja geopolityczna w Republice Czadu jest jedną z najtrudniejszych w Afryce Subsaharyjskiej i pogarszają ją sztuczne granice wytyczone z niewielkim uwzględnieniem lub bez uwzględnienia granic etnicznych,
B.
mając na uwadze, że w porozumieniu z Trypolisu podpisanym w dniu 8 lutego 2006 r. wezwano zarówno Republikę Sudanu, jak i Republikę Czadu do powstrzymania się od wszelkich działań mogących destabilizować sytuację w regionie granicznym między oboma krajami oraz do zaprzestania wspierania odpowiednio sudańskich i czadyjskich grup rebeliantów działających na tym obszarze,
C.
mając na uwadze, że sytuacja w Darfurze ma wielki wpływ na sytuację w Czadzie, głównie z powodu ogromnego przepływu uchodźców i transgranicznych ataków przeprowadzanych przez milicję Dżandżałid, która ponosi odpowiedzialność za dokonanie ludobójstwa w regionie,
D.
mając na uwadze, że na początku lutego grupy rebeliantów z Darfuru we wschodnim Czadzie przeprowadziły atak na stolicę Czadu N'Djamenę, usiłując obalić prezydenta Idrissa Debego, w wyniku czego, według danych ONZ, śmierć poniosło 200 osób, wiele osób zostało rannych, a 200 000 wysiedlono,
E.
mając na uwadze, że w świetle obecnej sytuacji humanitarnej i obecnego stanu bezpieczeństwa wysłanie misji EUFOR upoważnionej przez Radę Bezpieczeństwa ONZ stało się niezbędne, zwłaszcza ze względu na spoczywającą na ONZ i UE „odpowiedzialność za ochronę” ludności cywilnej w tym regionie przy użyciu wszelkich koniecznych środków,
F.
mając na uwadze, że długotrwałe rozwiązanie kwestii niestabilnej sytuacji w Czadzie można osiągnąć raczej środkami politycznymi, a nie wojskowymi, mając jednak również na uwadze, że misja EUFOR posiadająca mandat ONZ będzie odgrywać ważną rolę w ochronie cywilów podatnych na zagrożenia oraz w zapewnianiu pomocy humanitarnej i bezpieczeństwa personelu odpowiedzialnego za tę pomoc,
G.
mając na uwadze, że reżim prezydenta Idrissa Debego opiera się na bardzo słabych fundamentach, szczególnie od czasu zdyskredytowanych powszechnie wyborów z 2006 r., które pogłębiły podziały wewnętrzne i podsyciły opór wobec jego rządów,
H
mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) poinformowało, że od początku 2008 r. zarejestrowano około 7 400 nowych uchodźców z Republiki Środkowoafrykańskiej, przez co łączna liczba uchodźców z tego kraju w Czadzie wynosi ponad 52 000,
I.
mając na uwadze, że brak pełnego poszanowania praw człowieka i praworządności przez czadyjskie instytucje publiczne, łącznie z systemem sądowniczym, utrudnia polityczne działania nastawionej pokojowo opozycji,
J.
mając na uwadze, że zbrojnego oporu przeciw rządowi Czadu nie można uznać za demokratyczny, a także mając na uwadze, że osoby zaangażowane w ten opór ponoszą winę za poważne naruszenia praw człowieka i dlatego społeczność międzynarodowa nie powinna ich wspierać,
K.
mając na uwadze, że zachodzi poważne podejrzenie, że rząd Sudanu dostarcza broń grupom stacjonującym we wschodniej części Republiki Czadu i wspiera je,
L.
mając na uwadze, że połączone wysiłki społeczności międzynarodowej, głównie ONZ i Unii Europejskiej, obejmujące pomostowe operacje wojskowe w Republice Czadu (EUFOR Czad), wspieranie Misji Unii Afrykańskiej w Darfurze (AMIS) i utworzenie czadyjskiej policji ds. ochrony humanitarnej (PTPH) w ramach misji ONZ w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej (MINUCRAT) mogą spowodować stabilizację i osiągnięcie trwałego pokoju w regionie,
M.
mając na uwadze, że surowce naturalne Czadu, zwłaszcza ropa, stanowią potencjał do pobudzenia wzrostu gospodarczego i podniesienia poziomu życia w kraju,
N.
mając na uwadze, że sytuacja dzieci w Czadzie jest poważna, w głównej mierze z powodu ich udziału w siłach zbrojnych, wykorzystywania seksualnego, wykorzystywania do pracy i złego dostępu do edukacji,
1.
zdecydowanie potępia niedawne ataki grup czadyjskich rebeliantów, solidaryzuje się z ofiarami walk i ich rodzinami, a także wzywa do natychmiastowego zaprzestania wrogich działań,
2.
wzywa rządy: Czadu i Sudanu do natychmiastowego wstrzymania jakiegokolwiek wsparcia dla zbrojnych grup w Darfurze i we wschodnim Czadzie, wypełnienia zobowiązań do zapobiegania przekraczaniu wspólnej granicy przez uzbrojone grupy, do rozwiązania różniących kwestii na drodze dialogu politycznego oraz do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu ustabilizowania obecnej sytuacji;
3.
wzywa rząd Republiki Sudanu do przestrzegania porozumienia z Trypolisu z dnia 8 lutego 2006 r.;
4.
potępia wspieranie przez rząd Sudanu grup paramilitarnych działających we wschodnim Czadzie, w szczególności pod względem dostaw broni i środków transportu;
5.
przyjmuje z zadowoleniem wysłanie misji EUFOR w celu zagwarantowania bezpieczeństwa wewnętrznych wysiedleńców i uchodźców we wschodnim Czadzie oraz na północnym-wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej, a także ułatwienia dostarczania pomocy humanitarnej, ochrony personelu odpowiedzialnego za tę pomoc i ułatwienia ich swobodnego przemieszczania się; wzywa państwa członkowskie UE do wypełniania swoich zobowiązań do rozmieszczenia tam oddziałów, a w szczególności helikopterów;
6.
wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją uchodźców w regionie granicznym między Sudanem a Czadem, zwłaszcza po ogłoszeniu przez premiera Czadu, że kraj ten nie może przyjąć więcej uchodźców z Darfuru;
7.
odnotowuje z zadowoleniem wizytę komisarza Michela w obozach dla uchodźców w Czadzie, która umożliwiła mu przeprowadzenie rozmów z uchodźcami, beneficjentami, przedstawicielami lokalnych społeczności i pracownikami odpowiedzialnymi za pomoc humanitarną w celu uzyskania informacji na temat priorytetów związanych z sytuacją humanitarną w regionie dotkniętym przez konflikt zbrojny i nasilającą się przemoc na tle etnicznym;
8.
wzywa Unię Europejską do wzmożonych działań gospodarczych, politycznych i dyplomatycznych w koordynacji z Organizacją Narodów Zjednoczonych (w tym możliwości wysłania misji mającej na celu utrzymanie pokoju), aby w sposób zdecydowany szukać pokojowego rozwiązania kryzysu, który spowodował śmierć tysięcy niewinnych ofiar oraz przynajmniej zminimalizować skalę katastrofy humanitarnej w Darfurze i we wschodnim Czadzie;
9.
wzywa rząd Czadu do kontynuowania prawdziwego procesu politycznego pojednania z uzbrojoną opozycją oraz do zawarcia nowej umowy o zawieszeniu broni uwzględniającej przepisy porozumienia z Sirte;
10.
z zadowoleniem przyjmuje starania Unii Afrykańskiej na rzecz zaangażowania obu stron konfliktu w rozmowy pokojowe, których celem jest położenie kresu konfliktowi;
11.
potępia niedawne przypadki zatrzymania polityków, którzy pokojowo wyrażali sprzeciw wobec rządu, oraz wzywa władze Czadu do wzmocnienia demokratycznych procedur sądowych w sposób zapobiegający takim wydarzeniom w przyszłości;
12.
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Unii Afrykańskiej, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE, a także prezydentom, rządom i parlamentom Czadu, Republiki Środkowoafrykańskiej i Sudanu.
