30.3.2011 B7-0233/2011 PROJEKT REZOLUCJI zamykającej debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie IV konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych
Louis Michel
,
Marielle De Sarnez
,
Charles Goerens
w imieniu grupy politycznej ALDE
PE459.769v01-00 B7‑0233/2011 Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie IV konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych
Parlament Europejski ,
– uwzględniając fakt, że w 1971 r.
ONZ uznała kraje najsłabiej rozwinięte (LDC) za „najbiedniejszą i najsłabszą część” społeczności międzynarodowej,
– uwzględniając kryteria określone przez komisję ONZ ds. polityki rozwoju (CDP) w celu identyfikacji krajów LDC,
– uwzględniając wyniki posiedzenia ONZ na wysokim szczeblu w sprawie milenijnych celów rozwoju, które odbyło się we wrześniu 2010 r.,
– uwzględniając brukselski program działania na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych przyjęty podczas III konferencji ONZ na temat LDC, która odbyła się w maju 2001 r. w Brukseli,
– uwzględniając decyzję podjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2008 r. w sprawie zwołania IV konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC IV),
– uwzględniając fakt, że podczas LDC IV zostaną ocenione wyniki dobiegającego końca brukselskiego programu działania i zaproponowane nowe działania na lata 2011-2020 w celu sprostania nowym wyzwaniom w dziedzinie rozwoju, wobec których stoją kraje LDC, takim jak zmiana klimatu, kryzys żywnościowy, energetyczny oraz gospodarczo-finansowy,
– uwzględniając Deklarację ONZ o prawie do rozwoju z 1986 r.,
– uwzględniając milenijne cele rozwoju na lata 2000-2015 obejmujące zmniejszenie ubóstwa o połowę do roku 2015,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że obecnie 48 krajów jest sklasyfikowanych jako LDC, z czego 33 w Afryce, 14 w Azji i 1 w Ameryce Łacińskiej; 16 krajów jest pozbawionych dostępu do morza, a 12 to małe wyspy,
B. mając na uwadze, że 75% z 800 mln mieszkańców krajów LDC żyje za mniej niż 2 dolary dziennie, a od czasu określenia kategorii krajów najsłabiej rozwiniętych przez ONZ w 1971 r. ich liczba wzrosła z 25 do 48 w 2011 r. i jedynie Botswanie w 1994 r., Zielonemu Przylądkowi w 2007 r. oraz Malediwom w styczniu 2011 r. udało się awansować do wyższej kategorii,
C. mając na uwadze, że dzięki brukselskiemu programowi działania podjęto szereg pozytywnych inicjatyw, takich jak „wszystko oprócz broni”, zwiększenie oficjalnej pomocy rozwojowej (podwojonej w latach 2000-2008) czy bezpośrednie inwestycje zagraniczne, których wartość wzrosła z 6 do 33 mld, umożliwiając 19 krajom osiągnięcie 3-procentowej stopy wzrostu,
D. mając na uwadze, że konferencja ONZ na temat LDC musi zająć się głównymi kwestiami dotyczącymi tych krajów, takimi jak sprawowanie rządów i walka z korupcją, i że uwzględnienia w programie konferencji wymaga szczególnie koncepcja umowy dotyczącej sprawowania rządów między krajami partnerskimi a krajami darczyńcami (tj. wprowadzenie do umów progu socjalnego) oraz rozwój potencjału ludzkiego,
E. mając na uwadze, że należy propagować uczestnictwo obywateli w procesach dotyczących rozwoju zgodnie z postanowieniami umowy z Kotonu, umożliwiając wspieranie społeczeństwa obywatelskiego i jego zaangażowania w sprawy publiczne,
F. mając na uwadze, że sytuacja w krajach LDC uległa dalszemu pogorszeniu wskutek niedawnych licznych kryzysów światowych związanych ze zmianą klimatu, problemami finansowymi, żywnościowymi i energetycznymi, a oprócz tego kraje te borykają się z istniejącymi wyzwaniami strukturalnymi,
G. mając na uwadze, że znaczny rozwój nie jest możliwy bez rozwoju gospodarczego opartego na lepszym partnerstwie publiczno-prywatnym oraz bezpieczeństwie inwestycji zagranicznych,
H. mając na uwadze, że bezpieczeństwo żywnościowe jest zagrożone, mimo iż rolnictwo stanowi podstawę gospodarki wielu krajów LDC i jest w nim zatrudnionych do 90% siły roboczej,
I. mając na uwadze, że każdy kraj najsłabiej rozwinięty musi określić priorytety i znaleźć rozwiązania dostosowane do sytuacji krajowej oraz oparte na demokratycznym udziale obywateli w procesie decyzyjnym;
J. mając na uwadze, że sukces konferencji w Stambule zależy od konkretnych wyników (takich jak umowy dotyczące sprawowania rządów, próg socjalny, zmniejszenie zadłużenia, pomoc rozwojowa, nowe sposoby finansowania) oraz od jakości wkładu jej uczestników,
1. uważa, że podczas konferencji LDC IV należy dążyć do osiągnięcia wyników, określenia jasnych wskaźników oraz celu zmniejszenia liczby LDC o połowę do 2020 r. w oparciu o skuteczne i przejrzyste mechanizmy nadzoru i działań następczych;
2. uważa, że IV konferencja ONZ powinna skoncentrować się na spójności polityki na rzecz rozwoju, która jest ważnym czynnikiem zmiany kierunku polityki na szczeblu krajowym i międzynarodowym; w związku z tym wzywa do takiego kształtowania wszystkich obszarów polityki – takich jak handel, rybołówstwo, ochrona środowiska, rolnictwo, zmiana klimatu, energia, inwestycje i finanse – by wspierać potrzeby rozwojowe krajów LDC, umożliwiając im walkę z ubóstwem oraz zagwarantowanie godnych dochodów i źródeł utrzymania;
3. wzywa pilnie UE do wywiązania się z podjętych zobowiązań dotyczących dostępu do rynku, zmniejszenia zadłużenia, potwierdzenia znaczenia realizacji celu zwiększenia poziomu pomocy rozwojowej z 0,15 do 0,20% DNB dla krajów LDC, uruchomienia w tym celu zasobów krajowych i zastosowania innowacyjnych mechanizmów finansowych jako środka uzupełniającego;
4. przypomina o konieczności priorytetowego traktowania bezpieczeństwa żywnościowego, rolnictwa, infrastruktury, budowania potencjału, wzrostu gospodarczego sprzyjającego integracji społecznej, dostępu do technologii oraz rozwoju społecznego krajów najsłabiej rozwiniętych;
5. apeluje o określenie sprawiedliwych zasad handlu i o zastosowanie zintegrowanych strategii politycznych do szeregu kwestii gospodarczych, społecznych i środowiskowych związanych ze zrównoważonym rozwojem;
6. podkreśla konieczność przyjęcia skutecznych środków dotyczących zmienności i przejrzystości cen, lepiej regulowanych rynków finansowych, ochrony LDC oraz lepszego podejścia do ich trudności;
7. przypomina o potrzebie wspierania systemów podatkowych krajów rozwijających się i zasad dobrej administracji w sprawach fiskalnych;
8. wzywa kraje LDC do zapewnienia własnej ludności bezpiecznego dostępu do gruntów, wody i innych ważnych zasobów;
9. podkreśla znaczenie przekazywania krajom LDC technologii i wiedzy z dziedziny rolnictwa, pod warunkiem dokonania należytej oceny ich wpływu na środowisko;
10. podkreśla potrzebę zwiększenia skuteczności pomocy rozwojowej zgodnie z deklaracją paryską i planem działania z Akry;
11. uważa, że uchwalenie w USA nowej ustawy o „kopalinach z regionów ogarniętych konfliktami” stanowi duży krok naprzód w walce z ich nielegalnym wydobyciem, które jest siłą napędową wojny domowej i konfliktów; jest zdania, że ONZ powinna przedstawić podobny wniosek, aby zapewnić wykrywalność importowanych kopalin na rynku światowym;
12. apeluje o regularną ocenę ryzyka związanego ze zmianą klimatu obejmującą wszystkie aspekty planowania polityki i podejmowania decyzji politycznych, łącznie z handlem, rolnictwem oraz bezpieczeństwem żywnościowym, a ponadto domaga się, by wykorzystać wyniki tej oceny do określenia jasnych wytycznych dotyczących polityki współpracy na rzecz rozwoju;
13. wyraża zaniepokojenie w związku z rosnącym prawdopodobieństwem wystąpienia katastrof środowiskowych powodujących masowe migracje i wymagających udzielenia pilnej pomocy nowej kategorii uchodźców;
14. podkreśla znaczenie współpracy i integracji regionalnej, a ponadto apeluje o wzmocnienie ram regionalnych umożliwiających głównie małym krajom gromadzenie zasobów, fachowej wiedzy i doświadczenia;
15. podkreśla, że brak postępu w dziedzinie zarządzania finansami publicznymi nadal uniemożliwia większości tych krajów uzyskiwanie wsparcia budżetowego będącego kluczowym czynnikiem w procesie budowania potencjału każdego kraju;
16. podkreśla, że dla krajów LDC ważny jest rozwój stosunków trójstronnych, szczególnie z krajami wschodzącymi, aby dążyć do zapewnienia wszechstronnej współpracy, wzajemnych korzyści i wspólnego rozwoju;
17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
